Category: தொடர்கள்

நிர்மலா ராகவன்

பெண் என்றால் தியாகியா?

ஆண் என்பவன் அடக்கி ஆள்பவன். பெண் அவனுக்கு அடங்குபவள்.

பல்லாண்டுகளாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட நியதி.

”இது இக்காலத்திற்கும் பொருந்துமா?” என்ற யோசனை எழுகிறது.

’காலம் மாறினால் என்ன, நாங்கள் மாற மாட்டோம்!’ என்று விடாப்பிடியாகப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர் ஆண்கள். ஏனெனில் அடக்குவது அவர்களுக்குத்தானே சாதகமாக அமைந்திருக்கிறது!

எப்படியெல்லாம் அடக்குகிறார்கள்?

தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி ஒன்றில் பெண்மணி ஒருத்தி கூறினாள்: ”நான் திரைப்படங்கள் பார்ப்பதில்லை. என் கணவருக்குப் பிடிக்காது”.

“விதவிதமான ஜாக்கெட் அணிவீர்களா?”

“கிடையாது. அவருக்குப் பிடிக்காது”.

“நான் திருமணத்திற்குப்பிறகு படிப்பைத் தொடரலாம், வேலை பார்க்கலாம் என்றார். ஆனால் விடவில்லை”.

இப்படியாக, கணவருடைய விருப்பங்களுக்கு மட்டுமே மதிப்புக் கொடுத்து நடக்கும் பெண்ணுக்கு வெளிப்படையாக எதிர்ப்பது அழகாகுமோ என்ற குழப்பம். குடும்பத் தகறாறுகளைப் பிறரிடம் பகிர்ந்துகொள்ளவும் தயக்கம்.

நாளடைவில், தன் சுயவிருப்பங்களை மறைத்து, மறந்ததுபோல் நடந்துகொள்ள முற்படுகிறாள். கணவருக்காகவும் குழந்தைகளுக்காகவும் நாள் முழுவதும் செலவிடுவதுதான் தான் பெண்ணாகப் பிறந்ததன் பயன் என்பதுபோல் நடக்கிறாள்.

அவளை எவர் பாராட்டுகிறார்களோ, என்னவோ, அவளுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைப்பதில்லை. ஒருவித அயர்ச்சிதான்.

’நான் என் வாழ்க்கையைப் பிறருக்காகத் தியாகம் செய்துவிட்டேன்!’ என்று சொன்னால் கேட்பதற்கு நன்றாக இருக்கலாம். அந்தத் `தியாகி’யின் மனப்போராட்டம் எவருக்குப் புரியும்?

சில ஆண்கள் நான்குபேருக்கு முன்னிலையில் மனைவியை அவமரியாதையாகப் பேசித் திட்டினால், தமது கௌரவம் உயர்ந்துவிட்டதென நம்புகிறார்கள். பிறரைத் தாழ்த்தினால், நாம் உயர்ந்துவிடுவோமா?

மனைவி எதிர்ப்பு காட்டாமல், `அவர் குணம் அப்படி!’ என்று விட்டுக்கொடுக்கிறாள். இதனால் துணிச்சல் பெருக, பிற பெண்களிடமும் அப்படியே நடந்துகொள்ள முற்படுகிறார்கள் சிலர்.

பல குடும்பத்துடன் ஒன்றாக வெளியே செல்லும்போது, தன் அனுமதி பெற்றுத்தான் ஒவ்வொரு பெண்ணும் செயல்பட வேண்டும் என்று எண்ணுகிறார்கள் இப்படிப்பட்டவர்கள்.

அனேகமாக, எல்லாப் பெண்களும் அடங்கிப்போய்விடுவார்கள். அபூர்வமாக ஒரு பெண் எதிர்த்தால், முதலில் கோபமும், பிறகு அச்சமும் எழும். இத்தகைய ஆண்களுக்குத் தாம் செய்யும் தவறு என்னவென்று புரிவதில்லை.

மிருக இனங்களிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது எவ்வளவோ இருக்கிறது.

கதை

ஓர் அறுவை சிகிச்சை முடிந்து நான் வீடு திரும்பியபோது, எங்கள் வீட்டுப் பூனைக்குட்டி நான் அமர்ந்திருந்த நாற்காலியின்மேல் பத்திரமாக ஏறி, ஊசி குத்தியதால் மிகவும் வலித்த பாகத்திற்குச் சற்று கீழே அருமையாக நக்கிக் கொடுத்தது. (அதற்கு எப்படித் தெரியும், எங்கு ஊசி குத்தப்பட்டதென?)

குட்டியாக இருக்கையில் என் மடியிலேயேதான் உட்கார்ந்திருக்கும். இடி இடித்தால், பயந்து ஓடிவந்து, என் மடியில் புகல் தேடும். நான் பாடும்போது, பூனையின் முதுகில் தாளம் போட, அதன் வாலும் தாளத்திற்குச் சரியாக ஆடும்! நன்றாகத் தமிழ் புரியும். `விஷமம் பண்ணினா அடி!’ என்று நான் மிரட்டியதில் புத்தகங்களைக் கிழிப்பதில்லை.

நான்தான் தினமும் இரு பூனைகளுக்கும் (இப்போது மூன்று) ஆகாரம் போடுவேன். அது எனக்குப் பெரிய விஷயமில்லை. ஆனால், அவற்றுக்கு முக்கியம். பரஸ்பர அன்பை வளர்க்கும் ஒரு செயல். அதைவிட முக்கியம் அன்பாகப் பேசி நடத்துவது. ஒரு சிறு காகிதத்தைச் சுருட்டி தரையில் போட்டால், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் `கால்பந்து’ விளையாடும்.

இப்போது, ’பூனை’ என்ற இடத்தில் மனைவியை வைத்துப் பாருங்கள். அவளிடம் அருமையாக நடந்துகொள்ளாது, `நான் சம்பாதித்து உனக்குச் சாப்பாடு போடுகிறேன். அதனால் நீ எனக்குக் கீழ்ப்படிந்து நடக்க வேண்டும்,’ என்பதுபோல் நடத்தி, பிற ஆண்களிடம், `என் மனைவி நான் சொல்வதைத் தட்டமாட்டாள்!’ என்று பெருமை பேசுவார்கள் சிலர்.

பெண்ணுக்கென தனி மனமே இருக்காதா? அப்படியே இருந்தாலும், அதை அடக்கினால்தான் நல்லவளா?

வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது, மனைவி நெருக்கமான ஓரிருவரிடம் தன் ஏக்கங்களைக் கொட்டக்கூடும். அதனால் நிலைமை என்னவோ மாறப் போவதில்லை.

குழந்தைகளுக்காகத் தியாகம்

’எனக்குத்தான் ஆசைப்பட்டதெல்லாம் கிடைக்கவில்லை. என் குழந்தைகள் கஷ்டமே படக்கூடாது.’

நடக்கிற காரியமா?

எவ்வளவுதான் கவனமாக வளர்க்கப்பட்டிருந்தாலும், மனிதனாகப் பிறந்த எவருமே கஷ்டமே இல்லாமல் வாழ்க்கை நடத்திவிட முடியாது.

’என் குழந்தைகளின் முன்னேற்றத்துக்காக என் ஆசைகளை ஒடுக்கிக்கொண்டுவிட்டேன்!’

இந்த மனப்பான்மையால் ஒரு தாயின் மகிழ்ச்சி குன்றிவிடும். ஏதோ ஒரு வகையில், குழந்தைகளையும் பாதிக்கும்.

’நான் உனக்காக எவ்வளவு செய்கிறேன்!’ என்று சுட்டிக் காட்டியபடி இருந்தால், அதுவும் ஒருவகையான வதைதான் – உணர்ச்சிபூர்வமான வதை.

பயந்த குழந்தை குற்ற உணர்ச்சியுடன், தாய் சொல்லைத் தட்டாது நடக்க முற்படுகிறான். இதனால் தாய், மகன் இருவருக்குமே சுதந்திரம் கிடைப்பதில்லை. அவள் எண்ணியதுபோல் அவன் சிறப்படையாது போய்விட வாய்ப்புண்டு. இருவருக்குமே ஏமாற்றம்தான்.

தியாகம் எதற்கு?

எழுத்தாளர்களான பெண்கள் பலர், திருமணத்திற்குப் பிறகு எழுதுவதை நிறுத்திவிடுகிறார்கள். அவர்கள் கூறும் காரணம்: `குடும்பத்தைக் கவனிக்கவே நேரம் சரியாக இருக்கிறது! எழுதினால் என்ன கிடைக்கிறது!’

இது தம்மையே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ளும் முயற்சி.

நமக்குப் பிடித்த காரியங்களைச் செய்யவும் சிறிது நேரத்தை ஒதுக்கினால், முதலில் ’சுயநலம்’ என்று நமக்கே தோன்றலாம். அல்லது, பிறர் அவ்வாறு பழி சுமத்தலாம்.

ஆனால், ஒருவர் தன் சொந்த விருப்பங்களுக்கு மதிப்பு கொடுக்காது நடப்பதால் சிரிப்பையே இழந்துவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. அப்படியே சிரித்தாலும், அது பிறரிடம் குறைகண்டு, அதனால் ஏற்படும் அற்ப மகிழ்ச்சியால் இருக்கும்.

ஒப்பீடும் நிம்மதியும்

நாம் ஒவ்வொருவரும் தனிப்பிறவி. வெவ்வேறு திறமைகளைக் கொண்டு பிறக்கிறோம். பிறருடன் நம்மை ஒப்பிட்டுக்கொள்ளும்போதுதான் வேண்டாத குழப்பங்கள் எழுகின்றன.

பெரிய படிப்பு படித்தால்தான் மதிக்கத்தக்கவர் என்பதில்லை.

பெரும்பாலும், ’தான் அதிகம் படிக்கவில்லையே, பெரிய உத்தியோகத்தில் அமரவில்லையே!’ என்ற ஏக்கத்தை உள்ளடக்கி வைத்திருக்கும் ஆண்கள் வீட்டிலிருக்கும் பெண்களை அடக்கியாள்வார்கள். தங்கள் நிலையை உள்ளபடி ஏற்றால் வருத்தம் எழாது.

இக்குணத்தைப் பெண்களிடமும் காணலாம்.

கணவர் கல்வித் தகுதியிலோ, செல்வச் செழிப்பிலோ தன்னைவிடத் தாழ்ந்த நிலையில் இருந்தால் அவரை ஆட்டி வைப்பார்கள்.

இருப்பினும், ஆண்கள் வீட்டில் கழிக்கும் நேரத்தைவிட அதிகமாக வெளியில் செலவிடுவதால் அதிக உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்களோ, என்னவோ! நிலைமையை மாற்றமுடியாது என்று புரிந்தபின், அதை மாற்றும் வழி தெரியாது, ’உத்தியோகமே கதி!’ என்று சிலர் காலத்தைக் கழிக்கிறார்கள். இதனால் நஷ்டம் பெண்ணுக்குத்தான். கணவர் தன்னைவிட்டு ஏன் விலகுகிறார் என்று புரியாது, மனஉளைச்சலுக்கு ஆளாவாள்.

கல்யாணமும் உல்லாசமும்

’அவர் எப்போதும் சிரித்த முகத்துடன், ஜாலியாக இருக்கிறார்! காரணம் — அவர் கல்யாணமே செய்துகொள்ளவில்லை!’ என் சக ஆசிரியர் ஒருவரைப்பற்றி நாங்கள் கணித்தது.

முட்டாள்தனமாக மணவாழ்க்கையில் சிக்கி, பலரும் திண்டாடுகிறார்களே என்று பயந்து, எத்தனைபேர் ’கல்யாணமே வேண்டாம்’ என்று வைராக்கியமாக இருக்கிறார்கள்!

இல்லறத்தில் எப்போதும் ஒருவர் கை மட்டுமே ஓங்கி இருந்தால் இன்னொருவருக்கு கசப்புதான் மிஞ்சும். இல்லையேல், எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி வாழ்க்கையைக் கடத்தும் வெறுமை.

அன்பு என்பது…

’சாப்பிட்டாயா? தூங்கினாயா?’ என்று விசாரிப்பதுடன் அன்பு நின்றுவிடுவதில்லை.

கணவனோ, மனைவியோ, மற்றவருடைய தனிப்பட்ட ஆசைக்கும் மதிப்பு கொடுத்து, இயன்றவரை தானும் அதற்கு உறுதுணையாக இருந்தால்தான் அன்பும் மரியாதையும் நிலைக்கும்.

(தொடரும்….

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

ஆதியாய்   நடுவுமாகி  அளவிலா  அளவு   மாகிச்
சோதியாய்   உணர்வுமாகித்   தோன்றிய  பொருளு மாகிப்
பேதியா  ஏகமாகிப்   பெண்ணுமாய்   ஆணு   மாகிப்
போதியா  நிற்கும்   தில்லைப்   பொதுநடம்   போற்றி போற்றி

சொற்பிரிப்பு :
ஆதி ஆய்  நடுவும் ஆகி அளவு இலா அளவும் ஆகி
சோதி ஆய் உணர்வும்  ஆகி தோன்றிய  பொருளும் ஆகி
பேதியா   ஏகம்  ஆகி  பெண்ணும் ஆய் ஆணும் ஆகி
போதியா   நிற்கும்  தில்லை  பொது நடம்  போற்றி, போற்றி!

சொற்பொருள் :

திருவாரூர் அடியார்களை இறைவன் எடுத்துக் கொடுத்த அடியை முதலாகக் கொண்டு ‘’திருத்தொண்டத்தொகை‘’என்றமுதல்நூலை சுந்தரர் இயற்றினார்!

அதனைச் சேக்கிழார் விளக்குகிறார். அப்போது தில்லைவாழ் அந்தணர் போற்றிய சிவப்பரம்பொருளைஇரண்டு பாடல்களால்  தாமும் போற்றுகிறார். இப்பாடல்கள் மூலம்  சைவ சித்தாந்தத்தின் வழியே சிவப்பரம்பொருளின் திருவருள் தோற்றத்தை சிவஞானப் பிழிவாகவே சேக்கிழார் அருளுகின்றார்.

இப்பாடலின் பதவுரை :

ஆதியாகியதுடன் நடுவும் ஆகி; அளவிலா அளவும் ஆகி – பாசஞான பசுஞானங்களால் அளந்தறியப்படாது. சிவஞானத்தால் அறியப்படும் பொருளாகி; சோதியாய் உணர்வும் ஆகி – காட்டும் அறிவாகிய ஒளியும், அது காட்டக் காண்கின்ற அறிவுமாகி; தோன்றிய பொருளும்……ஏகம் ஆகி – இருவகை மாயைகளினின்றுந் தோன்றிய எப்பொருளும் ஆகி அவையனைத்தினும் அத்துவிதமாய்க் கலந்ததொரு பொருளேயாகி; பெண்ணும் ஆய் ஆணும் ஆகி – பெண்ணும் ஆய் அதனோடு இணைந்த ஆணுமாகி; போதியா நிற்கும்…… போற்றி – போதித்து நிற்கும் தில்லையின் பொதுவிலே ஆடுகின்ற திருக்கூத்தினைப் புறத்தும் அகத்தும்  இருமுறை வணங்குவோம்   என்பதாகும்!

தில்லைப்பொதுமன்றத்துள் இயங்கியும் இயங்காமலும் ஆடுகின்ற இறைவன் எவ்வாறெல்லாம் ‘ஆகி’க்  காட்சியளிக்கின்றார் என்பதை இப்பாடலில் உள்ள ஆகி என்ற எச்சவினை ஆறுமுறை அடுக்கி வந்து உணர்த்துகின்றது. முதலில் ‘ஆதியாய் நடுவுமாகி’  என்ற தொடரால், இறைவனின்  முதல் இடை நடு என்ற முத்திறங்கள் உணர்த்தப் பெறுகின்றன! ஆதி என்பது இறைவனின் முதன்மைத்  தோற்றத்தை உணர்த்துகிறது.

விளக்கம்: 

தாமே அனைத்துக்கும் முதலானவர்; தம்மிலிருந்தே உலகங்கள் அனைத்தையும் தோற்றுவித்தவர், இதனைச்  சிவஞானபோதம் ,

‘’அவன் அவள் அதுவென அவைமூ  வினைமையின்
தோற்றிய திதியே ஒடுங்கி மலத்துளதாம்
அந்தம் ஆதி என்மனார் புலவர் ‘’

என்று தொகுத்துரைக்கின்றது. எல்லாவற்றையும் உருவாக்கிய முதற் பொருளாகவும், அனைத்தையும் சங்கரித்துத் தம்முள்ளே ஓடுக்கிக் கொள்ளும் ஈற்றுப்பொருளாகவும் இருப்பதை ‘’அந்தம் ஆதி என்மனார்‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது. அனைத்துப் பொருள்களும் சங்கார காலத்தில் மறைந்து சிருட்டிக் காலத்தில் மீண்டும் அவரிடமிருந்தே தோன்றி  நிற்கும் என்பதை , ‘ஒடுங்கி மலத்துளதாம்’ என்ற தொடர் விளக்கும். சிருட்டிக் காலத்திலும் மீண்டும் உருவாகும் காலத்திலும் முதலாகி நிற்பதை ‘ஆதி’ என்ற சொல்லே விளக்கும். இதனால் ‘திதி‘ என்னும்  நிலைபெறுத்தல் உணரப்படும்.  இவை  அனைத்தையும்  ‘ஆதியாய் நடுவுமாகி’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது. அழிவுக் காலத்தில் படைக்கும் பிரமனும் காக்கும் திருமாலும்  பிரளயத்தில் மூழ்கி மறைவர்;  அப்போது மீண்டும்  அனைத்தையும்  உருவாக்கி, மீண்டும் நிலைபெறுத்த   இறைவன் நல்வீணை வாசிப்பார்  என்பதை  அப்பர் பெருமான்,

‘’பெருங்கடன் மூடிப் பிரளயங் கொண்டு பிரமனும்போய்
இருங்கடன் மூடி யிறக்கு மிறந்தான் களேவரமுங்
கருங்கடல் வண்ணன் களேவர முங்கொண்டு கங்காளராய்
வருங்கடல்  மீளநின்று  எம்மிறை நல்வீணை வாசிக்குமே.’’

என்று பாடினார். இதனையே  திருஞானசம்பந்தர்,

‘’புவம்வளி  கனல்புனல்  புவிகலை உரைமறை  திரிகுணம் அமர்நெறி
திவம்மலி    தருசுரர்   முதலியர்   திகழ்தரும்    உயிரவை     அவைதம
பவம்மலி   தொழில்அது   நினைவொடு  பதுமநன்  மலரது    மருவிய
சிவனது   சிவபுரம்   நினைபவர்   செழுநில  னினில்நிலை   பெறுவரே!’’

என்று பாடுகிறார். பொருள்களை உணர்வதற்குத் தேவை அளவை எனப்படும் பிரமாணங்களாகும் இதனை  ஆன்ம சிற்சக்தி என்பர். அளவைகளுள்  உய்த்துணர்தல் என்பதும் ஒன்று! இதனை உள்ளத்தால் அளவிடல் என்பர். இந்த அளவீட்டில் அடங்காமல் விரிந்திருப்பதே தில்லை மன்று! அத்தகைய சிற்சக்தியால் அளந்தறியப்படுவதே  இறைமை!  அளவும், அளத்தலும் ஆகுபெயராய் இறைவன் அளவைக் குறித்தன. இதனைச்  சிவஞானமே காட்டும்!  இதனைச் சேக்கிழார் ‘’அளவிலா அளவுமாகி‘’ என்கிறார். இந்த அளவை அறிவால் அனுமானிக்கலாம். அறிகின்ற மெய்ப்பொருளாகவும் பொருளைக்  கடந்து, அறிவையம்   கடந்து விரிந்த சுடரும், வான்வெளியும், இடமும்  அவனே என்கிறார் காரைக்காலம்மையார். இதனை,

‘’அறிவானும்   தானே  அறிவிப்பான்  தானே
அறிவாய்  அறிகின்றான் தானே –  அறிகின்ற
மெய்ப்பொருளுந்  தானே  விரிசுடர்பார்  ஆகாயம்
அப்பொருளும்   தானே  அவன்!

என்றுபாடுகிறார். எப்பொருளிலும்இரண்டறக்கலந்துசொல்லுலகம், பொருளு லகம் இரண்டிலும் வேறுபாடின்றி ஒன்றாகி நிற்பவர் அவர்! இதனைச்  சேக்கிழார் ‘’பேதியா ஏகம் ஆகி ‘’ என்கிறார்.

எல்லாவுயிர்களும் ஆண், பெண் என்ற இருவகை  உயிரணுக்களாய்த்  தாயின் கருவில் கலந்து உருவாகி உறவாடி வளர்கின்றன.  சக்தி சிவம் எனப் பிரிந்து நிற்பதே இறைத்தோற்றம்ஆகும். இதனைச்  சிவஞான சித்தியார்,

‘’சத்தியும்  சிவமும்   ஆய  தன்மையில்  உலக   மெல்லாம்
ஒத்துஒவ்வா   ஆணும்   பெண்ணும் உணர்குண  குணியு  மாகி
வைத்தன  அளவால்   வந்த ஆக்கம்இவ்   வாழ்க்கை ‘’

என்று பாடுகிறது!  இதனையே

‘’பெண்ணுமாய்  ஆணுமாகிப் போதியாநிற்கும்’’ என்று பாடியருளுகின்றார்! இங்கே போதித்தல் என்பது இறைவனின் எல்லா  நிலைகளிலும் அழியாமல் நின்று கூத்தாடும் திருநடம் ஆகும்! இதனை ஞானசாத்திரங்களும், திருமந்திரமும்‘’ திருக்கூத்து தரிசன’’மாககே கூறுகின்றன! இதனையே  தில்லையம்பலக்கூத்து  உணர்த்துகிறது!

பொதுவாக சித்தாந்த முறைப்படி இப்பாடலில், ஆதி என்பது பிரமனையும், நடு என்பது திருமாலையும் சோதி என்பது மறைப்புச் சத்தியாகிய  மகேசுரனையும், தோன்றிய பொருளாகிய சதாசிவத்தையும் குறித்தன! சேக்கிழாரின் சைவப்பெருஞானம் விளங்கும் திருப்பாடலாக இப்பாடல் அமைந்து நம்மை ஈர்க்கின்றது!

தி. இரா. மீனா 

அமரகுண்டத மல்லிகார்ச்சுனா

கர்நாடக மாநிலம் தும்கூரிலுள்ள தற்போதைய ’குப்பி [அமரகுண்டா]’ மல்லிகார்ச்சுனனின் ஊராகும். ’மாகுடத மல்லிகார்ச்சுனா’ என்பது இவரது முத்திரையாகும். இலிங்கப் பெருமையை உணர்த்துவது இவர் வசனத்தின் சிறப்பாகும்.

1.“உடலென்னும் நகரத்திற்கு உண்மை என்பது கோட்டையாம்
அறம் பொருள் இன்பம் வீடு என்ற காவலர்களே விழித்தெழுங்கள்
அச்சம் பெரியது ,அச்சம் பெரியது.
அறியாமையெனும் இருள் மிகப் பெரியது!
ஒன்பது வாயில்களை கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்
ஞான விளக்கை பிரகாசமாய் எரிய விடுங்கள்
ஐந்து திருடர்கள் ஊடுருவ முயல்கின்றனர்.
கவனம், கவனம்
வாழ்க்கைச்  செல்வத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும்
மூலத்தின் வாயில் திறந்து
சிறந்த வழியில் நடப்பது நன்று
மகாமகிமை மாகுட மல்லிகார்ச்சுனனிடமான
அறிவுணர்வை ஒரு போதும் தவறவிடக் கூடாது”

அம்பிகர சௌடய்யா

கல்யாண் நகரத்தின் மிகச் சிறந்த மனிதர் என்று மதிப்பிடப்படும் சௌடய்யா ஹவேரி மாவட்டம் சௌடாடனபுரா கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். தோணி ஓட்டும் பணி இவருடையது. பெயருக்கு முன்புள்ள அடைமொழியும், எழுதியுள்ள வசனங்களும் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. மிக வெளிப்படையான பேச்சாலும், அச்சமற்ற தன்மையாலும் சரணர்கள்  மத்தியில் குறிப்பிடத் தக்கவராக இருந்தார். இலிங்காய தர்மங்களைப் பின்பற்றி அதன் தத்துவங்களை வாழ்ந்து காட்டியவர். அம்பிக சௌடய்யா அவரது  முத்திரை. சமூகத்தைக் கெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் சாதிப்பிரிவினைகள், கொடுமையான ஆசாரங்கள் ஆகியவற்றை கடுமையாக எதிர்ப்பதாக அவர் வசனங்கள் உள்ளன. துங்கபத்திரா ஆற்றின் கரையோரம் அவருக்கு அமைக்கப்பட்ட நினைவிடம் தற்போது வழிபாட்டு மையமாக உள்ளது.

1. “படகோட்டி படகோட்டி என்று குறை சொல்ல வேண்டாம்
நம்பிக்கை வைத்தால் ஒரே பிறப்பில் [துடுப்பு வலிப்பு]
கரை  சேர்ப்பவன் அம்பிக சௌடய்யன்”
”அங்க அழகைப் பெரிதென நினைக்கும்
மாசுடையவர்களே கேளுங்கள்;
எது அங்க அழகு?
குருவுக்கு உடல் கொடுப்பது அழகு,
இலிங்கத்திற்கு மனம் கொடுப்பது அழகு,
ஜங்கமத்துக்குப் பொருள் கொடுப்பதழகு,
சேவை விருப்பமோடு பக்திக் கடலில் நீந்துவது அழகு,
சிவனடி அடைவதே பேரழகு.
இதை விட்டுச் சம்சாரம் பெரிதென
மனைவி மக்கள் செல்வம்
என்றும் நிலையென எண்ணி
ஒரு காசும் பிறருக்குக் கொடுக்காமல்
தானே உண்டு புதைத்து வைத்து
இறுதியில் எமன்வாய் விழுந்து
நரகின் நெருப்பில் அழிவதுறுதி
இப்படி அழகற்றோர் முகம் பார்க்கலாகாதென்றான்
உண்மையான அடியானென்னும் நம் அம்பிக சௌடய்யா”

2. “நெருப்பு உண்மையெனில் அது பொய்யாம்
விறகில்லையெனில் அதிலடங்கிய  நெருப்பு
சுட்டெரிக்காதென அறிந்தவனே பிராணலிங்கியென்றான்
அம்பிக சௌடய்யா”

3.  “ஐயனே ,கற்களுக்காக மலைகள் தேய்ந்தன,
இலைகளுக்காக மரங்கள் தேய்ந்தன,
நீராடுவதற்காக எழுகடல்கள் தேய்ந்தன,
தூபத்திற்கு நெருப்பு தேய்ந்தது,
நறுமணத்திற்கு தென்றல் தேய்ந்தது,
வாழ்க எனும் வாழ்த்துதலில் சொற்கள் தேய்ந்தன.
எனக்கு எது? சரணர்கள்
மாமனையின் வழிபாட்டிற்கு அமர்ந்தால்
அவர்தம் காலணிகளுக்கு காவலனாவேன் என்றான்
அம்பிக சௌடய்யா”

4.  “எவரோ பயிரிட்ட செடியிலிருந்து மலர்பறித்து
ஊரார் உருவாக்கிய ஏரியின் நீரெடுத்து
உலகத்தீரே பாருங்கள் என வழிபாடு செய்தால்
வழிபாட்டின் பலன் மலருக்கா? நீருக்கா?
உலகிற்கா?வழிபட்டவனுக்கா?
நானறியேன் ,நீங்கள் உரைப்பீரென்றான்
அம்பிக சௌடய்யா”

 5. “ உடலிலணிந்த இலிங்கம் சிறுமை உடையதென்பார்
மலையின் மீதுள்ள இலிங்கம் போற்றுதலுக்குரியது
என்பவரைப் பாராய்!
தலையில் எதுவுமற்ற இவர்களைக் கண்டால்
கனமான காலணியால் “ பட பட” வென்று அடிப்பாயென்றான்
நம் அம்பிக சௌடய்யா”

6. “காற்றுள்ள போதே தூற்றிக் கொள்ளய்ய
காற்று உன் வசமானதல்ல
நாளை  தூற்றிக் கொள்வேனெனில் இயலாது
சரணர் காற்றாக வரும்போது
உன்னைத் தூற்றிக் கொள்வாயென்றான்
நம் அம்பிக சௌடய்யா”

7.  “வெல்லத்திற்கு வடிவமுண்டு இனிப்பிற்கு வடிவமுண்டோ?
அடையாளத்திற்கு வழிபாடுண்டு அறிவிற்குண்டோ வழிபாடு?
அறிவு உறுதியானால் கையிலுள்ள அடையாளம்
மறையுமென்றான்  நம் அம்பிக சௌடய்யா”

8. “பூசை செய்வதேன்? கையில் வைத்துப் பூசிப்பதெதற்கு ?
ஆலயத்திற்குச் செல்வதெதற்கு ?
வறுமையான அந்தகனுக்கு அன்னமிட்டால்
மூவுலமும் போற்றும்
வறுமையால் வாடும் அந்தகனுக்கு அன்னமிடவில்லையெனில்
பூசை செய்வதால் என்ன பயனென்றான்
நம் அம்பிக சௌடய்யா”

அமுகி தேவய்யா:

சோலாப்பூரைச் சேர்ந்த தேவய்யாவின் தொழில் ஆடை நெய்வதாகும் இவர் மனைவி பெயர் வரதாணி. ”சித்த சோமநாதா” என்பது  இவரது முத்திரையாகும். சரண தத்துவ வர்ணனை, இஷ்ட இலிங்க வழிபாடு ஆகியவற்றை இவர்  வசனங்கள் பேசுகின்றன.

1.“ஞானத்தின் வழி அறிந்தென்ன செயல்படாத வரையில்
செயலின்றி நினைவால் மட்டும் நிறைவேறுமா?
அந்தகன் பாதையறிதான்,முடவர் நடப்பதற்கரியார்
ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்றால் பயனில்லை
அறிவற்ற செயல் உயிரில்லாதது,செயலற்ற அறிவு
வார்த்தைகளின் வெற்றுக் கூடு
சித்த சோமநாதனோடு இணையும் சரணனுக்கு
இரண்டும் வேண்டும் “

2. ’தூசு படியாத காற்றைப் போல
மை தீண்டாத கண்மணி போல
நெய்யின் சுவையறியாத நாக்கு போல
மண் ஒட்டாத மண்வண்டு போல
சித்த சோமநாதனே!
இன்பம் பல அனுபவித்தாலும் உன் சரணர் தனித்திருப்பர்”
                                                                                                                                                                                [ தொடரும்]

திருச்சி  புலவர் இராமமூர்த்தி

திருவாரூர்த் திருக்கோயிலில் தம் திருப்பாத தரிசனம் தந்த  இறைவன் சுந்தரரிடம் அடியார்களின் சிறப்பை அறிவித்துப் பாடும் முறையையயும் அருளி முதல் அடியையும் எடுத்துக்  கூறியருளினார். சுந்தரர் தேவாசிரிய மண்டபத்தில் இருந்த அடியார்கள் முன் சென்று ஒவ்வொருவரையும் வணங்கினார். பின்னர் அடியார்களின் சிறப்பை இறைவன் அருளிய  முறைப்படி  ‘’தில்லைவாழ்  அந்தணர்’’ முதலாக  ஓரடிக்கு  ஒருவராகத்  திருத் தொண்டர்களைப் போற்றி, வணங்கிப் பாடினார். தில்லை வாழ்  அந்தணர் இறைவனுக்குத் தொண்டராவதில் முதன்மை பெற்றவராவர். ஆகவே முதலில் “தில்லை வாழ் அந்தணர்தம் அடியார்க்கும் அடியேன்” என்று  இறைவன் அருளிய திருவாக்கை  முதலடியாகக்  கொண்டு  பதினோர்  எண்சீர்த் திருவிருத்தங்கள் கொண்ட“ திருத்தொண்டத்தொகை” என்ற நூலை இயற்றினார். இந்நூலை முதனூலாகக் கொண்டு, திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி என்ற வழிநூலைச் சார்ந்து நம் சேக்கிழார் சுவாமிகள் இந்தத் திருத்தொண்டர் புராணத்தை  இயற்றினார். திருஞான சம்பந்தரும் தில்லையில் சிவபெருமானை தரிசித்தபோது, தில்லைவாழ் அந்தணரை  முதலில் வைத்துக் “கற்றாங்கெரியோம்பி“ என்ற திருப்பதிகத்தைப்  பாடினார். இதனை,

“ஊழி முதல்வர்க்கு உரிமைத் தொழில் சிறப்பால்
வாழி திருத் தில்லை வாழ் அந்தணரை முன் வைத்தே
ஏழ் இசையும் ஓங்க எடுத்தார் எமை ஆளும்
காழியர் தம் காவலனார் கற்றாங் கெரியோம்பி” என்று இப்புராணம் பாடுகிறது.  திருஞான சம்பந்தரின் பதிகம்.

“கற்றாங்கெரி  ஓம்பிக்  கலியை  வாராமே
செற்றார்  வாழ்  தில்லை” என்று தொடங்குகிறது. இதனைச்  சேக்கிழார்.

“தம்பெருமான்  கொடுத்தமொழி  முதலாகத்  தமிழ்மாலை
செம்பொருளால்  திருத்தொண்டத்  தொகையான  திருப்பதிகம்
உம்பர்பிரான்  தானருளும்  உணர்வுபெற  உலகேத்த
எம்பெருமான்  வன்தொண்டர்  பாடியவர்  எதிர்பணிந்தார் “

பொருள்: தமது இறைவன் எடுத்துக்கொடுத்த மொழிகளையே முதலாக வைத்துத் தொடங்கிய தமிழ்ப் பாமாலையாய்ச் செம்பொருள் கொண்டு திருத்தொண்டத் தொகையாகிய திருப்பதிகத்தை அந்த இறைவனே அருளும் உணர்வுபெறுதலால் உலகம் ஏத்துமாறு எமது தலைவராகிய வன்றொண்டர் பாடி முடித்து அத்திருக் கூட்டத்தின் முன்னர் வணங்கினார்.

விளக்கம்: தம்மை ஆட்கொண்டு பணித்த இறைவன். முன்னர்த் திருக்கயிலையிலும், பின்னர்த் திருவெண்ணெய் நல்லூரிலிருந்து திருவாரூருள் புகுந்தவரையிலும் பணிகொண்டவர். என்பதைத்  தம்பெருமான் என்ற தொடர் விளக்குகிறது. இறைவன் எடுத்துக் கொடுத்த  திருவாக்கையே “மொழி “ என்ற சொல் புலப்படுத்துகிறது. பின்வரும் பதிகங்களுக்குக்  காரணமான கைம்முதலாக இந்த மொழியே விளங்கியது என்பதைக் “கொடுத்தமொழி முதலாக“ என்ற தொடர் விளக்குகிறது. ’’தமிழ் மாலை‘’ என்ற தொடர் தமிழ்ப் பாட்டுக்களால் ஆன  மாலை  யாகிய பதிகத்தைக் குறிக்கிறது. “செம்பொருள்” என்பது பதிகத்தின் பொருளைக் குறித்தது. செம்மை சிவத்தன்மையாகிய  முத்தியைக்  குறித்தது. இதனை,

“பிறப்பென்னும்  பேதைமை நீங்கச்  சிறப்பென்னும்
செம்பொருள்  காண்ப  தறிவு “ என்ற திருக்குறளால்   அறியலாம்.  மேலும் இப்புராணம்,

“தீதுறு பிறவிப் பாசந் தீர்த்தல்செம் பொருளாக் கொண்டு“  என்று பாடுகிறது.

சைவசமய பரமாசாரிய மூர்த்திகளது தேவார திருவாசகங்களின்பயன் பிறவி நீங்கி வீடடைவதேயாம் என்பது ஆன்றோர் துணிபு. செம்பொருளால் என  இத்திருப் பதிகத்துக்குப் பொருள்கண்டார் ஆசிரியர். திருத்தொண்டர்களின் வரலாற்றையும், பண்புநலன்களையும் தொகுத்துக் கூறுவது திருத்தொண்டத்  தொகை.

உம்பர் பிரான் – தேவவுலகிலே அரசு வீற்றிருந்தருளிய தியாயகேசர். அவர் அருளிச்செய்த உண்மையறிவினை உண்முகமாகப் பெற்றதனாலே அதனை உலகம் ஓதி உய்யும்பொருட்டுப் பாடி என்க. மொழிஎடுத்துக் கொடுத்தருளு முன்னரே பொருள்களை உண்ணின்று உணர்த்தினார். என்பது “மன்னுசீர் அடியார் தங்கள் வழித்தொண்டையுணர நல்கி“ என இப்புராணத்தில் கூறியதனாற் பெறலாம். எனவே திருத்தொண்டத் தொகைப்பொருள் யாவும் இறைவன் அருளிய பதிஞானத்தாற் பாடியதாலும், அவனே தந்த மொழிகொண்டு பாடியதாலும் அது முற்றும் தியாகே சருடைய வாக்கேயாய்ப் பதிவாக்காகியவேதமே என்பது துணியப்பெறுதலினாலே அதன் துணைகொண்டு பாடி என்பதைப் “பெறப்பாடி “ என்ற தொடர் விளக்கும். முன்னர்ச் சென்னியுற வணங்கிய வன்தொண்டர் இப்போது  தொண்டர்களை  வணங்கினார்  என்பதை,

“உலகேத்த  எம்பெருமான்  வன்தொண்டர்  பாடியவர்  எதிர்பணிந்தார்” என்ற தொடர் விளக்குகிறது.  இனி முழுப்பாடலையும் பாடிப் பயில்வோம்,

“தம்பெருமான்  கொடுத்தமொழி  முதலாகத்  தமிழ்மாலை
செம்பொருளால்  திருத்தொண்டத்  தொகையான  திருப்பதிகம்
உம்பர்பிரான்  தானருளும்  உணர்வுபெற  உலகேத்த
எம்பெருமான்  வன்தொண்டர்  பாடியவர்  எதிர்பணிந்தார் “

இதனால் திருத்தொண்டத்தொகையின் தோற்றமும் சிறப்பும் பொருளும் நமக்குப்  புலனாகும் வகையில் சேக்கிழாரின் பாடல் திறம் அமைந்துள்ளதை உணர்ந்து மகிழ்கிறோம்!

தி. இரா. மீனா 

அக்கம்மா

அக்கம்மா ஏலேஸ்வரத்தில் [ஏலேரி] பிறந்து கல்யாணில் ஐக்கியமானவர். இராமலிங்கேஸ்வர லிங்கா இவரது அடையாளம். வசன எண்ணிகையைப் பொறுத்த வரையில் அக்கமகாதேவி, நீலம்மா ஆகிய இருவருக்கும் அடுத்தபடியாக அதிக அளவு வசனங்களைப் படைத்தவர். நோன்பு முறைகள், முன்னோர் மரபு ஆகியவற்றை முதன்மையாக வைத்தே இவரது வசனங்கள் அமைகின்றன. மக்களின் பழக்க வழக்கம், வாழ்க்கை நம்பிக்கைகள் ஆகியவையும் வசனங்களினூடே வெளிப்படுகின்றன. அது அக்காலச் சமுதாய நிலையை அறிய உதவுகின்றது.

1. “குருவாயிருப்பனும் ஒழுக்கமற்றவரை பின்பற்ற முடியாது
இலிங்கமாயிருப்பினும் ஒழுக்கத்திற்கு மாறானால் பின்பற்ற
முடியாது
ஜங்கமனாயினும் ஆசாரமில்லையெனில் போற்ற முடியாது
ஒழுக்கமே சாரம்
விரதமே உயிர்
செயலே அறிவு
அறிவே பொருள்
ஆச்சாரமே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கம்.”

2. “பக்தனுக்கு ஆசையுண்டா?
சிரஞ்சீவிக்கு இறப்புண்டா?
அடியவர்க்குப் பொய்  உண்டா?
கர்த்தன் சேவகனாகும்போது செயல் மறுத்தல் ஒழுக்கமாகுமா?
ஆச்சாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கத்தின் ஆணை.”

3. “ஐயமுள்ள வரையில் தவமிருப்பவனில்லை
வாளுக்கு அஞ்சும் வரையில் வீரனில்லை
மூவகை உடலுள்ளவரையில் இலிங்க அங்கமுடையவனில்லை
பழிக்கு உயிர் விடவில்லையெனில் ஒழுக்கமுடையோனில்லை
இத்தகையவனுக்கு அச்சமெதுவுமில்லை
ஆச்சாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கம்.”

அஜகண்ண தந்தே

பெண் வசனக்காரான முக்தாயக்காவின் சகோதரன் அஜகண்ண தந்தே. லக்குண்டியிலுள்ள சோமேஸ்வரர் இவனது அடையாளம்.   இஷ்ட இலிங்கத்தை வாயில்  வைத்துக் கொண்டு சிவனை வழிபட்டவன். உணர்வுகள் மூலமாக இறைவனை வழிபடுவதென்பது இவனது பாவனை. ஐக்கியஸ்தலத்தின் பிரதிநிதியென்று வசனகாரர்கள் இவனைக் குறிப்பிடுகின்றனர். குருவின் பண்பு, சரணரின் தனித்துவம் ஆகியவற்றை இவன் வசனங்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

 “சூரியனைக் கண்ட இருள் போலானது என் குருவின் சொற்கள்
காற்றின் கரத்திலுள்ள தீபம் போலானது என் குருவின் சொற்கள்
நெருப்பின்முகமான கற்பூரம் போலானது என்குருவின் சொற்கள்
மஹாகன சௌராஸ்டிரசோமேஸ்வரன் என் கரத்திற்கு
வந்ததால் தீமைகள் என்னை விட்டகன்றன.”

 அக்கநாகம்மா:

நாகம்மா, அக்கநாகம்மா, நாகலாம்பிகே என்ற பெயர்களில் அழைக்கப்படும் இவர் பசவேசரின் சகோதரி. பாகேவாடியிலுள்ள இங்களேஸ்வராவில் பிறந்தவர். கல்யாண் நகரின் மகாமனையிலும், அனுபவ மண்டபத்திலும் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட்டவர்.  ’பசவண்ண பிரிய சென்ன சங்கையா ’ இவரது அடையாளம். கல்யாண் நகரில் புரட்சி வெடிக்கும் போது சரணர் பிரிவிற்குத்  தலைமையேற்று உளுவி என்னுமிடத்திற்குச் சென்றவர். பிஜ்ஜள  சிப்பாய்களுடன் போராடி வசன சாகித்யத்தைக் காப்பாற்றியவர்.

’மனத்தின் தலைவன் மகாதேவனின் மனதைக் கண்டேனென
ஒவ்வொருவரிடமும் சொல்லிக் கொள்வேன்
இதனால் மனமே கலங்காதே உடலே நீ பதறாதே
உண்மையை மறவாதிருத்தல் வேண்டும்
மலை போன்ற குற்றங்களையும்
பசவண்ணப் பிரிய செங்கைய்யன்
விரலொன்றால் நீக்குவான்.”

அல்லமாபிரபு

அல்லமாபிரபு கர்நாடக மாநிலம். சிமோகா மாவட்டம், பனவாசி அருகேயுள்ள பெல்லகாவி கிராமத்தில் சுஜ்னனி—நிரசங்கரா தம்பதிக்கு மகனாகப் பிறந்தவர். சிவபெருமானருளால் பிறந்த மகனுக்கு பெற்றோரிட்ட பெயர் பிரபுவாகும். நடன ஆசிரியரான தந்தையின் கலையுணர்வு அழகும் அறிவும் நிறைந்தவராக விளங்கிய பிரபு வையும் ஆட்கொண்டது. அதனால் கோயிலில் முரசு இசைக்கும் பணியை மேற்கொண்டார். கமலாத்தே என்ற பெண்ணின் மீது காதல் ஏற்பட்டது. இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் காதலிக்கவே பிறந்தவர்கள் என்பது போல் இணைபிரியாமல் மிக மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தனர். திடீரென கமலாத்தே கடும்காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்து போனாள். அவள் இல்லாத வாழ்வு அல்லமா பிரபுவுக்கு வெறுமையானது. தன்னை மறந்து பித்துப்பிடித்தவராக காடுமேடுகளில் அலைந்தார். ஒரு நாள் காட்டில் உட்கார்ந்திருந்த போது மேடு போன்ற மண்குவியலைச் சாதாரணமாக சுரண்டியபோது புதுமையான ஓர் உணர்வு ஏற்பட்டது. அந்த இடத்தை மேலும் தோண்டும் போது மூடிய கதவு போன்ற அமைப்பு தெரிந்தது. அதை வேகத்தோடு உதைக்க கதவு திறந்தது. உள்ளே ஒரு யோகி தன் கையில் இருக்கும் இலிங்கத்தை பார்த்தபடி இருந்தார். அல்லமாபிரபு அவரைக் கண்டு வியந்து நின்றபோது அவர் கையில் உள்ள இலிங்கத்தை பிரபுவிடம் தந்துவிட்டுச் சாய்ந்தார். அந்தக் கணத்தில் அல்ல மாபிரபுவின் எண்ணமும், செயல்பாடுகளும் முழுவதும் மாறிவிட்டன. ஞானம் பெற்றவர் போலானார். அதையடுத்து இறையருளால் பல இடங்களுக்கும் சென்றார். அறிவின் சிறப்பும், கருத்துறுதியும், மெய்ஞ் ஞானமும் அவரை மிகச்சிறந்த குருவாக்கியது. வீரசைவத்தின் கொள்கைகளை மக்கள் மனதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் பசவேசரால் உருவாக்கப்பட்ட அனுபவ  மண்டபத்தின் குருவாக அல்லமாபிரபு விளங்கினார். அக்கமாதேவியை எல்லோரின் முன்பாகவும் பல விதமான கேள்விகளைக்கேட்டு அவள் அறிவுக் கூர்மையை எல்லோருக்கும் வெளிப்படுத்தியவர். ஸ்ரீசைலத்தின் கதளிவனம் சென்று இறைவனுடன் பிரபு கலந்ததாக அவர் வரலாறு  அமைகிறது. குகேஸ்வரன் என்பது சிவனின் யோகப் பெருமையை விளக்கும் பெயராக அமைவதால் ’குகேஸ்வரா’ என்பது அவரது வசனங்களின் முத்திரையாகிறது. இறைவனோடு இணைவதும், உணர்வதுமான பாவனையிலேயே அவருடைய வசனங்கள் அமைகின்றன.

1. “மலைகள் குளிரில் நடுங்குமானால்
எதை வைத்து அவைகளைப் போர்த்த முடியும்?
விண்வெளியே நிர்வாணமானால்
எதை  அதற்கு ஆடையாக்க முடியும்?
கடவுளின் மனிதர்கள்  உலகப்பற்று உடையவர்களானால்
நான்  உருவகத்தை எங்கே தேடுவது?
ஓ  குகேஸ்வரா”

2.“இந்த உடலில்
முழு ஆலயம் உள்ளபோது
வேறு எங்கோஅதைத் தேட
என்ன தேவை?
யாரும் இரண்டைக் கேட்பதில்லை
ஓ குகேஸ்வரா..
நீ கல்லென்றால் நான் என்ன?

3.“ஓடும் ஆறுகள் எல்லாம் கால்கள்
எரியும் நெருப்பு எல்லாம் வாய்கள்
வீசும் காற்று எல்லாம் கைகள்
ஓ  குகேஸ்வரா
உன் மனிதர்களுக்கு
ஒவ்வொரு அவயமும் அடையாளம்தான்”.

4.“இங்கே பார் கால்கள் இரு சக்கர வண்டி
உடல் ஒரு பாரவண்டி
ஐவர் அதை இயக்குகின்றனர்
ஒருவரைப் போல் ஒருவரில்லை
முழுச்சிந்தனையோடு இயக்காவிட்டால்
அச்சுமுறிந்துவிடும் குகேஸ்வரா!”

5.“ என்ன விந்தை
தேனி வந்தபோது மணம் தப்பியோடியதைப் பார்த்தேன்
மனம் வந்தவுடன் அறிவு தப்பியோடியதைப் பார்த்தேன்
கடவுள் வந்தபோது கோவில் ஓடுவதைப் பார்த்தேன்
ஓ..குகேஸ்வரா! “

6. “குயில் எங்கே  மாமரம் எங்கே?
எப்போது அவர்கள் உறவினரானார்கள்?
மலை நெல்லி எங்கே கடலின்  உப்பெங்கே?
எப்போது அவர்கள் உறவினரானார்கள்?
எப்போது நான்
குகேஸ்வரனின் உறவினனானேன் ?”

7. “நான் ஒன்றென நினைத்தால்
அது இரண்டாகத் தெரிகிறது
நான் இரண்டென நினைத்தால்
அது ஒன்றாகத் தெரிகிறது
இது என்ன மாயை?
ஒன்று மற்றும் இரண்டின் பொருளென்ன?
பிரிக்க முடியாத இணைவுக்கு
அருளான உலகம் இன்றியமையாதது.
ஓ.. குகேஸ்வரா! “

8. “தீயாக மழை பெய்யுமானால்
நீ தண்ணீராக இருக்கவேண்டும்
பெருமழைப் பிரளயம் என்றால்
நீ காற்றாக இருக்கவேண்டும்
மிதமிஞ்சிய வெள்ளமெனில்
நீ வானமாக இருக்கவேண்டும்
உலகங்களின்’ ஊழி’வெள்ளமெனில்
நீ ’உன்னை’ விட்டு கடவுளாக வேண்டும்
ஓ..குகேஸ்வரா!”

9. “எத்தனை முயன்றும்  எத்தனை தேடினாலும்
அவர்களால்  கண்ணாடியில்
மனப்படிமத்தைப் பார்க்கமுடியாது.
புருவங்களின் இடையே
வட்டத்தில் அது சுடராகிறது
யாருக்குத் தெரியும்
இதுதான் கடவுளென்று?
ஓ..குகேஸ்வரா!”

10. “அறிந்தோம் அறிந்தோமென்பீர் அறிந்தவிதம் சொல்வீரோ?
அறிந்தவர்கள் அறிந்தோம் என்பாரோ?
அறிய முடியாத மேன்மையை அறிந்தவர்
அறியாதவர் போலிருப்பர் குகேஸ்வரா!”

11. ’அனைத்தும் கண்டு தன்னைக் காணாதவன் குருடன்
அனைத்தும் கேட்டு தன் குரல் கேளாதவன் செவிடன்
அனைத்தும் பேசி தன்னைப் பேசாதவன் ஊமை
உண்மையோடு தன்னைத் தான் காணவேண்டும்
உண்மையோடு தன்னுள்ளே தான் கேட்க வேண்டும்
உண்மையோடு தன்னுள்ளே தான் பேசவேண்டும்
இதுவே தன் நிலையாம் ,இருப்பிடமாம் உருவாம்
பாராய் குகேஸ்வரா!”

12. “மாயையின் தலையைக் களையாத வரையில்
உடலின் கவலையை வென்றென்ன?
ஞானத்தின் நிலையை அறியாத வரையில்
மாயையின் தலையை வெட்டியென்ன?
தான் தானாகாத வரையில்
ஞானத்தின் நிலையை அறிந்தென்ன?
தானே தானேயான அடியானின் நிலைக்கு
எந்தக் கட்டுப்பாடுமில்லை குகேஸ்வரா!”

13. “உடலுள் கோயிலிருக்க
வேறொரு கோயிலெதற்கு?
இரண்டெனும் பேச்சுக்கிடமில்லை
குகேஸ்வரா,நீங்கள் கல்லெனின்
என் நிலையென்ன?”

14. “நான் தெய்வமன்றி நீ தெய்வமா?
நீ தெய்வமெனில் எனையேன் புரக்கவில்லை?
ஒரு மிடறு நீர் கொடுப்பேன் அன்பாய்
பசித்தால் ஒரு கவளம் படையலிடுவேன்,
தெய்வம் நான் காணாய் குகேஸ்வரா!”

15.  “பாத்திரத்திலுள்ள வெண்ணெயைச் சூடுபடுத்த
கரைந்தது பாத்திரம் மிஞ்சியது வெண்ணெய்
வண்டிருந்தது மணமில்லை; மணமிருந்தது வண்டில்லை
இருந்தான் அவன் இல்லை அவனுருவம்
இருந்தான் குகையீசன் அங்கே இலிங்கமில்லை.”

பெரிய ஞானி என்றே தன் சமகாலத்தவர்களால் போற்றப்படும் அவருக்கு அல்லமா, அல்லையா, பிரபுதேவர் என்று பல பெயர்கள் உண்டு. கன்னட பக்தி உலகம் பசவேசரை அண்ணனாகவும் [பசவண்ணா], அக்கமகாதேவியை அக்காவாகவும் [அக்கா என்றே சொல்லுதல்] அல்லமாபிரபுவை [பிரபு தேவரு] பிரபுவாகவும் காண்கிறது. இலிங்காயத்துவத்தின் மும்மூர்த்திகளாக அல்லமாபிரபு, பசவேசர், அக்கமாதேவி ஆகியோர் போற்றப்படுகின்றனர்.

(தொடரும்)