Category: பத்திகள்

சு. கோதண்டராமன்

நையப் புடை

      மகாகவி பாரதி வேதங்களைப் பொருளுணர்ந்து கற்றவர் என்றும் அத்வைத வேதாந்தத்தில் தோய்ந்தவர் என்றும் கண்டோம். ஆனால் நான் பெற்ற அத்வைத இன்பத்தை நீங்களும் அனுபவியுங்கள் என்று அவர் மக்களுக்கு அறைகூவல் விடுக்கவில்லை. வேதாந்தம் என்பது அதற்கு உரிய தாகமும் வயதும் சூழ்நி்லைகளும் வாய்க்கப் பெற்றோருக்கு மட்டுமே உரியது. மற்றவர் உலகக் கடமைகளிலிருந்து தப்புவதற்காக வேதாந்தத்தில் புகுந்து ஒளிந்து கொள்ளக் கூடாது என்பது அவரது கருத்து.

      “எல்லா சாஸ்திரங்களும் ஏறக்குறைய உண்மை தான். ஆனால் எல்லோருக்கும் எப்போதும் ஒரே சாஸ்திரம் ஒத்து வராது.”

      வயதான பிறகு கடோபநிஷத்தையும் சுந்தர காண்டத்தையும பாராயணம் பண்ணிக் கொண்டிருக்கட்டும் என்று கூறின பாரதி இளைஞர்களுக்கும் குடித்தனக்காரர்களுக்கும் கூறும் அறிவுரைகள்  அவரது புதிய ஆத்திசூடியில் உள்ளன. மற்ற விஷயங்களில் புதுமை செய்தது போல, வேதாந்தத்தையும் உலகியலையும் ஒருங்கே போற்றியதன் மூலமும் பாரதி புதுமை செய்துள்ளார்.

      அவருடைய புதிய ஆத்திசூடியில் காணப்படும் நையப் புடை என்ற வாசகம் நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறது. அந்தச் சொற்களில் தான் என்ன வேகம்! அவற்றில் பாரதியின் முழுக் கோபமும் வெளிப்படுகிறது.

      பாரதி என்ன வன்முறையாளரா? அன்பு இல்லாத வன்நெஞ்சரா? இல்லை, இல்லை. கொல்ல வரும் புலியையும் அன்போடு சிந்தையில் போற்றச் சொன்னவர் அல்லவா அவர்? இப்பொழுது யாரை நையப் புடைக்கக் கூறுகிறார்?

            பாரதியை முழுமையாகப் படித்தால் இதன் உட்பொருள் தெரிய வரும். புலியினும் கொடிதான பகைவர்கள் நம்மிடையே உள்ளனர். அவர்களைத் தான் அவர் நையப் புடைக்கச் சொல்கிறார். யார் அந்தப் பகைவர்கள்? ஆத்திசூடியிலேயே அந்தப் பட்டியல் வருகிறது. அச்சம், இளைப்பு, மௌட்டியம், ஓய்தல் இவை தாம் அவை.

            பாரதம் தாழ்வுற்று வறுமை மிஞ்சி விடுதலை தவறிக் கெட்டு பாழ்பட்டு நின்றதற்குக் காரணம் நம் மக்களிடத்தில் உள்ள இத் தீய குணங்கள் தாம் என்பதை உணர்ந்த பாரதி அவற்றில் முதன்மையான அச்சத்தை ஒழிக்கச் சொல்லிப் பலகாலும் வற்புறுத்துகிறார். பாப்பாவிற்குக் கூறும் அறிவுரையில்,

            பாதகம் செய்பவரைக் கண்டால் நீ

            பயம் கொள்ளலாகாது பாப்பா,

            மோதி மிதித்து விடு பாப்பா அவர்

            முகத்தில் உமிழ்ந்து விடு பாப்பா

என்று பாடி அச்சமின்மையைப் பிஞ்சு நெஞ்சில் விதைக்கிறார்.

            பாரதியாரின் அச்சமில்லை பாட்டு பிரசித்தமானது.

                இச்சகத் துளோரெலாம் எதிர்த்து நின்ற போதிலும்

                அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்ப தில்லையே

                மற்றவர்கள் தன்னைத் துச்சமாக எண்ணித் தூற்றினாலும், பொருள் எல்லாம் இழந்து பிச்சை எடுக்கும் நிலை ஏற்பட்ட போதிலும், வேசையர் வலை வீசினாலும், நண்பரே துரோகம் செய்த போதிலும், பெரும் படை தன்னைக் கொல்ல வந்து நின்றாலும் உச்சி மீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும் எந்த சூழ்நிலையிலும் அஞ்சாமல் நிமிர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்கிறார்.

                அச்சத்தை அழித்து விட்டால் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வே கிடைக்குமாம்.

                நாணத்தைக் கவலையினைச் சினத்தைப் பொய்யை

                அச்சத்தை வேட்கைதனை அழித்து விட்டால்

                அப்போது சாவுமங்கே அழிந்து போகும்

                மனிதருக்கு இயல்பாக ஏற்பட்ட அச்சத்தை நீக்கித் தனக்கு அருள வேண்டும் என மகாசக்தியை வேண்டுகிறார்

                ஐயம் தீர்த்து விடல் வேண்டும் புலை

                அச்சம் போயொழிதல் வேண்டும்

                மகாசக்தியின் பாதங்களைச் சரணடைந்து விட்டதால் தன் அச்சம் நீங்கிவிட்டதாகக் கூறி மார் தட்டுகிறார் கேளுங்கள்.

      மரணமும் அஞ்சேன் நோயினை அஞ்சேன்

                மார வெம்பேயினை அஞ்சேன்

            அக்கால மக்களின் கோழைத்தனத்தைப் பார்த்து,

            அஞ்சி அஞ்சிச் சாவார் இவர்

            அஞ்சாத பொருள் இல்லை அவனியிலே

என்று நெஞ்சு பொறுக்காமல் புலம்புகிறார்.

            நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம் என்று மார் தட்டிய நாவுக்கரசர் வழி நின்று நம் கவியரசரும்

      காலா என் காலருகே வாடா

            சற்றே உனை மிதிக்கிறேன்   என்றும்

            யார்க்கும் குடியல்லேன் யானென்ப தோர்ந்தனன் மாயையே

            உன்றன் போர்க்கஞ்சுவேனோ பொடியாக்குவேன் உன்னை

என்றும் கூறுகிறார். சாவுக்கு மட்டுமன்றி வேறு எதற்கும் அஞ்சக் கூடாது என்பது அவரது கருத்து.

            தொன்மைக்கு அஞ்சேல்

            கீழோர்க்கு அஞ்சேல்

            தீயோர்க்கு அஞ்சேல்

            பேய்களுக்கு அஞ்சேல்

      தருமத்திற்கும் நீதிக்கும் பயப்படவேண்டும், தலை வணங்க வேண்டும் என்ற முன்னோர் கருத்தை வலியுறுத்தும்போது கூட நீதி நூல் பயில், நீதி தவறேல் என்பாரே அன்றி பயப்படு, தலை வணங்கு என்ற சொற்களைத் தவறியும் பயன்படுத்தவில்லை.

      ஆறுவது சினம், நயம்பட உரை — ஔவையின் இந்த உபதேசங்களிலிருந்து மாறுபடுகிறார் பாரதி. சினத்தை முன்னே வென்றிடுவீர் என்று அவர் சொன்னாலும், தீமையைக் கண்டால் எல்லையற்ற கோபம் பொங்கி வரவேண்டும், அப்படி வராதவன் நாயினும் கீழானவன் என்பது அவர் கருத்து.

            ரௌத்திரம் பழகு

            வெடிப்புறப் பேசு

            கொடுமையை எதிர்த்து நில்

            சீறுவார்ச் சீறு

என்ற வாசகங்களாலும்

            தாய் பிறன் கைப்படச் சகிப்பவனாகி

            நாயென வாழ்பவன் நமரில் இங்கு உளனா

என்ற அடிகளாலும் தீமையை எதிர்த்துப் போராட ஊக்கம் கொடுக்கிறார். இத்தகைய முயற்சியில் சாவது நேரினும் அஞ்சாமல் முனையிலே முகத்து நிற்கும்படி அவர் கூறியது இளைஞர்களுக்கு எவ்வளவு எழுச்சி ஊட்டக்கூடியது!

                ஆண்கள் மட்டுமன்றிப் பெண்களும் அச்சம் தவிர்த்து வாழ வேண்டும் என்பதையும் பல இடங்களில் கூறுகிறார்.

                நாணும் அச்சமும் நாய்கட்கு வேண்டுமாம்

                ஞான நல்லறம் வீர சுதந்திரம்

                பேணு நற்குடிப் பெண்ணின் குணங்களாம்.

            நையப் புடைத்து ஒழிக்க வேண்டியவற்றில் அடுத்து வருவது இளைப்பு.

            உடலினை உறுதி செய்

            ஊண் மிக விரும்பு

            இளைப்பது இகழ்ச்சி என்றும்

            அரிவாளைக் கொண்டு பிளந்தாலும் கட்டு மாறா உடல் உறுதி வேண்டும் என்றும் அவர் உடலைப் பேண வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகிறார். நோயாளியைக் கண்டால் அவருக்கு மட்டற்ற கோபம் வருகிறது. வலிமையற்ற தோளினானை, மார்பிலே ஒடுங்கினானை, பொலிவிலா முகத்தினானை, பொறியிழந்த விழியினானை, ஒலியிழந்த குரலினானை, ஒளியிழந்த மேனியானைப் போ போ என்று கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளி நோய்களற்ற உடலினானை வா வா என்று வரவேற்கிறார். நோயினுக்கு இடம் கொடேல், யௌவனம் காத்தல் செய் என்று அறிவுறுத்திய அவர் தளர்ந்த முதுமைக் கோலத்தோடு தான் வாழக் கூடாது என்று கருதித் தானோ என்னவோ இளமையிலேயே இறந்து விட்டார்.

            அவரது பாடல்களை ஒரு முறை படித்து விட்டாலே யாருக்கும் தாழ்ந்து நடவாமல் நிமிர்ந்து ஏறு போல் நடக்கத் தோன்றுகிறது.

            நொய்ந்தது சாகும் என்ற இயற்கை நியதியை வலியுறுத்துகிறது புதிய ஆத்திசூடி. இதை விளக்கும் வகையில் அவரது வசன கவிதை,

            காற்றுத் தேவன் மெல்லிய தீயை அவித்து விடுவான், வலிய தீயை வளர்ப்பான். எனவே நொய்ந்த உடல், நொய்ந்த உள்ளம் இவற்றை ஒழித்து விட்டு உயிரை வலிமையுற நிறுத்துவோம் வாருங்கள் என்று முழங்குகிறது.

            நமது மூன்றாவது எதிரி மௌட்டியம் (மூடத்தனம்). அதில் தான் எத்தனை வகை நம்மிடம் உள்ளன. கஞ்சி குடிப்பதற்கு இல்லாத நிலையில் அதன் காரணம் இவை என்று அறியாமை, வஞ்சனைப் பேய்கள், மந்திரவாதி, சோதிடம் இவற்றை நம்புதல், மூடப் பழக்கங்கள் எனத் தெரிந்தும் முன்னையோர் சொன்னது என்பதால் கண் மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுதல், நூலினைப் படித்துணராமல் பொய்மைச் சாத்திரங்களை நம்பி மாதர் தம்மை இழிவு செய்யும் மடமை, ஆயிரம் தெய்வங்கள் உண்டென்று அலையும் அறிவீனம்– அப்பப்பா, எத்திசை நோக்கினும் நமது தாழ்வுக்குக் காரணமாக நிற்பது அறியாமையே என்பதை உணர்ந்த அவர் இதை நையப் புடைத்து ஒழிக்கச் சொன்ன வசனங்கள் இவை:-

            சோதிடம் தனை இகழ்

            தொன்மைக்கு அஞ்சேல்

            பிணத்தினைப் போற்றேல்

            புதியன விரும்பு

            மௌட்டியம் தனைக் கொல்

            வேதம் புதிது செய்

            நமது நாலாவது எதிரி சோம்பல்.

            ஓய்தல் ஒழி

            நாளெல்லாம் வினை செய்

            யவனர் போல் முயற்சி கொள்

            கெடுப்பது சோர்வு என்றும்

சோம்பல் மிகக் கெடுதி பாப்பா என்றும் தொழிலிலே சோம்பலைப் போல் இழிவில்லை என்றும் கூறிய அவர்

ஊக்கமும் உள்வலியும் உண்மையிற் பற்றுமில்லா

மாக்களுக்கோர் கணமும் வாழத் தகுதி உண்டோ என்று சாடுகிறார்.

                அச்சத்தை ஒழிக்கவேண்டும், வலிமையைப் பெருக்க வேண்டும்  என்ற எண்ணம் பாரதிக்கு எப்படி ஏற்பட்டது? சந்தேகமில்லாமல் வேதத்திலிருந்து தான். இது தொடர்பாக விவேகானந்தர் கூறுவதைக் கேட்போம்.

                “வலிமை, வலிமை-இதுதான் உபநிடதத்தின் ஒவ்வொரு பக்கமும் எனக்குக் கூறும் செய்தி. நினைவில் வைக்க வேண்டிய ஒரு பெரும் விஷயம் இதுவே. என் வாழ்க்கையில் எனக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட மிகப் பெரும் பாடம் இதுவே. உபநிஷத் கூறுகிறது, வலிமை, வலிமை. மனிதா, பலவீனனாக இராதே. பலவீனத்தைப் பலவீனத்தால் குணப்படுத்த முடியுமா? அழுக்கை அழுக்கால் போக்க முடியுமா? மனிதா, நிமிர்ந்து நில். வலிமையாக இரு.

                “ஆம், உலகிலேயே அபீ: (பயப்படாதே) என்று திரும்பத் திரும்பக் கூறும் இலக்கியம் உபநிஷத் ஒன்று தான். உலகின் வேறு எந்த சமய இலக்கியத்திலும் கடவுளின் தன்மையாகவோ மனிதனின் தன்மையாகவோ அச்சமின்மை கூறப்படவில்லை.

                “உத்திஷ்டத, ஜாக்ரத, ப்ராப்ய வரான் நிபோத- எழுந்திரு, விழித்துக் கொள், லட்சியத்தை அடையும் வரை நிறுத்தாதே. இளைஞர்களே, எழுந்திருங்கள், விழியுங்கள். நேரம் சாதகமாக உள்ளது. வாய்ப்புகள் நம் கண் முன்னே விரிந்து தயாராகக் காட்சி தருகின்றன. தைரியமாக இருங்கள். அஞ்சாதீர்கள். நம்முடைய சமய இலக்கியத்தில் மட்டும் தான் அச்சமின்மை என்ற சொல் ஆண்டவனின் இயல்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.  நாம் அனைவரும் அச்சமற்றவர்களாக ஆக வேண்டும். வேலை முடிந்துவிடும்.

                “உண்மையான வேதாந்தி ஆவதற்கு முதல் படி அச்சமற்று இருக்க வேண்டும். பலவீனம் தொலைய வேண்டும். இது மிகவும் கடினம் தான். உலகப் பற்றை முற்றிலும் துறந்தவர்கள் கூடச் சில சமயம் மனதின் அந்தரங்கத்திற்குள் பலவீனத்தை உணர்வார்கள். ஆசாபாசங்களில் சிக்கி உழலும் சராசரி மனிதனைப் பற்றிக் கேட்பானேன்? அவர்களது வாழ்க்கையில் அவர்கள் ஆயிரம் ஆயிரம் விஷயங்களுக்கு அடிமையாகப் பயந்து பயந்து வாழ்கின்றனர்.”

      பாரதியின் அச்சமில்லை என்ற பாட்டுக்கும், வலிமை கொண்ட தோளினாய் வா வா வா என்ற வரிகளுக்கும் வேர் எங்கிருக்கிறது என்று தெரிகிறது அல்லவா?

            வாருங்கள், பாரதியுடன் சேர்ந்து பேரிகை கொட்டுவோம்–அச்சம், இளைப்பு, அறியாமை, சோம்பல் என்னும் பகையே, நையப் புடைக்கத் துள்ளி வருகுது வேல், சுற்றி நில்லாதே,போ.

மலர் சபா
மாதவி கோவலனுக்குத் திருமுகம் வரைந்து வசந்த மாலையிடம் கொடுத்து அனுப்புதல்

“உலகில் உள்ள நிலைபெற்ற
உயிர்கள் எல்லாம்
தம் மனதை மகிழ்விக்கும் துணையோடு
புணர வைக்க வல்லவன் மன்மதன்.

இனிய இளவேனில் இளவரசன் என்பதனால்
அரசன் போல் எதையும்
நெறிப்படச் செய்வான் அல்லன்.

அந்த இளவலுக்குத் துணையாய்
மாலையாம் பொழுததனில்
யானையின் பிடரியில் ஏறி வருகின்ற
திங்கள் செல்வனும்
நடுநிலைமை உடையவன் அல்லன்.

புணர்ந்து மகிழ்ந்த காதலர் ஊடல் கொண்டு
சற்றே தம்முள் இடைவெளி கொண்டிருப்பினும்,
தகுந்த காரணம் கொண்டு
பிரிந்து சென்ற காதலர்
தம் துணைதான் மறந்து வாராதிருப்பினும்,
நறும்பூக்களால் செய்த அம்புகள் கொண்டு
தனித்து வாழ்பவரைத் தாக்கி நிற்பது
மன்மதனுக்கு வாடிக்கையான செயலேயன்றிப்
புதுமையான செயல் ஆகாது.
இதனைத் தாங்கள் அறிந்து
எமக்கு அருள்வீரே” என்றேதான் எழுதினள் மாதவி.

அடிப்படையாய் அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 56 – 63
http://www.chennailibrary.com/iymperumkappiangal/silapathikaram24.html

படத்துக்கு நன்றி

http://tamilarivom.blogspot.in/

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

இனிமையான வணக்கங்களுடன் அடுத்த மடலில் உங்களுடன் உரையாடுவதில் மகிழ்ச்சியுறுகிறேன்.

சின்னச் சின்ன சில்லறை விடயங்கள் பல எம் வாழ்வில் நாளும் நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கின்றன. இவற்றைச் சில்லறை விடயங்களாக ஒதுக்கி விட்டு விட்டுப் போவோரும் இருக்கிறார்கள், மிகவும் பிரதானப்படுத்தி அல்லொகல்லோபப் படுவோரும் இருக்கிறார்கள், அவற்றிலிருந்து வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவற்றை தெரிந்தெடுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இதுவே மனித வாழ்க்கையின் யதார்த்தம்.

பண்பு என்பது மனித வாழ்க்கையில் மாபெரும் பங்கெடுக்கிறது. அப்பண்பு பலவிதமான வடிவங்களில் நம்மிடையே பரிணமிக்கின்றது.

அப்பரிமாணங்களின் விளைவுகள் பலவிதமான வித்தியாசமான முடிவுகளுக்குள் எம்மைத் தள்ளுகின்றன.

இங்கிலாந்திலே “ஸ்யின்பறீஸ் (Sainsburys)” எனும் சூப்பர் மார்க்கெட் பிரபல்யமானது. இங்கே நடந் ஒரு சுவாரச்ய சம்பவத்தை இன்று ஒரு பத்திரிகையில் படித்த போது இதனை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்பட்டேன்.

அது என்ன என்கிறீர்களா? இதோ ,

லண்டனின் தென்கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள “கிறேவோர்ட்(Crayford)” எனும் இடத்திலுள்ள இப்பிரபல்யமான சூப்பர் மார்க்கெட்டில் காஷியராகப் பணிபுரியும் ஒரு இளம் பெண்ணுக்கு வந்ததாம் கோபம் பாருங்கள் . . . .

அப்படி என்னதான் நடந்தது என்கிறீர்கள் ?

இவரது செக் அவுட் கவுண்டரில் தான் வாங்கிய பொருட்களுக்கு பணம் கொடுக்க வந்த ” ஜோ கிளார்க்” எனும் பெண் வாடிக்கையாளர் செல் போனில் யாரோடு உரையாடிக் கொண்டே இவரது செக் அவுட்டில் நின்றாராம் .

செக் அவுட் கண்ணகி மதுரையை எரிக்கவில்லை இவ்வாடிக்கையாளரையே எரித்து விடுவதைப் போல பார்த்து ,

செல்போன் தொடர்பைத் துண்டித்தால் தான் அவருக்கு தான் சேர்வ் பண்ணுவேன் என்று சொல்லி விட்டாராம் போங்கள் !

வந்ததே ஆத்திரம் அந்த வாடிக்கையாளருக்கு சாதாரண செக் அவுட் பணியாளரான உனக்கு எனது தொலைபேசி இணைப்பைத் துண்டிக்கச் சொல்ல என்ன அருகதையிருக்கிறது என்று வெடித்து, பாய்ந்து சென்று அந்த சூப்பர் மார்க்கெட் நிர்வாகத்தினரிடம் முறையிட்டாராம் !

பண்பாவது , மண்ணாங்கட்டியாவது எமக்கு எமது வாடிக்கையாளரின் பணமே முக்கியம் என்று எண்ணிய நிர்வாகத்தினர் அப்பெண் பணியாளருக்காக அவ்வாடிக்கையாளரிடம் மன்னிப்புக் கோரினார்களாம்.

ஆனால் விடயம் அத்தோடு நின்று விடவில்லை , அவ்வாடிக்கையாளரின் பண்பற்ற முறையைக் கண்டித்தும், அப்பெண் பணியாளரின் வைராக்கியத்தைப் பாராட்டியும் , அச் சூப்பர் மார்க்கெட்டின் நிர்வாகிகளின் நடவடிக்கையைக் கண்டித்தும் இணையத்தளம் மூலமான கண்டங்கள் குவிந்து கொண்டிருக்கின்றனவாம்.

இந்த செல்போன் தொடர்புகள் பற்றி நீங்களும் பல இடங்களில் அனுபவப்பட்டிருப்பீர்கள். எங்கு பார்த்தாலும் அனைவர் கைகளிலும் ஒரு செல்போன் ! அனைவரும் அதில் குறுஞ்செய்தி அனுப்புவதும், இணையத்தளங்களை வலம் வருவதும், சமூக வலைத்தளங்களில் சம்பாஷிப்பதும், பேசுவதும் என எப்போதும் குனிந்த தலை நிமிராமல் ( ஓ ! அது கூட பண்புதானோ ?) நடப்பதையே பார்க்கிறோம்.

ஏறுபோல் பீடுநடை என்றவர் இன்றிருந்தால் அவரும் குனிந்த படிதான் நடப்பாரோ ?

அது மட்டுமா? அன்று நான் காரில் போய்க் கொண்டிருக்கும் போது நடப்பவர் சாலையைக் கடப்பதற்கான ஒரு குரொசிங் ப்க்கத்தில் ஒரு நடுத்தர வயதான பெண்மணி அச்சாலையைக் கடப்பதற்குக் காத்திருக்கும் பாணியில் காதோடு பொருந்திக் கொண்ட செல்போனுடன் நின்றிருக்க , இங்கிலாந்து சாலை விதிகளுக்கமைய நானும் அவர் கடப்பதற்காக காரை நிறுத்தினேன். அப்பெண்மணிக்கு வந்ததே ஆத்திரம் பாருங்கள் . . . . .

என்னைப் பார்த்துச் சீறும் பாணியில் கையைத் தூக்கி ” ஏன் நிற்கிறாய் ? போ உன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு . . . . . “ எனும் பாணியில் கையால் எனைப்பார்த்துச் சைகை காட்டினார்.

சாலை விதிகளை நோவதா? செல்போனை நோவதா ? அப்பெண்ணை நோவதா ? இல்லை என்னத்தான் நோவதா ? என்று தெரியாமல் அசடு வழிய காரை நகர்த்தினேன்.

புகையிரதங்கள் அல்லது பேரூந்துகளில் பயணம் செய்யும் போது முன்னும் பின்னும் உட்கார்ந்திருப்பவர்கள் சிலர் ஆங்கிலத்திலும், வேறு சில வெளிநாட்டுக்காரர் தமது மொழியிலும் ஏதோ தாம் தமது வீடுகளில் இருப்பது போல மிகவும் சத்தமாக சம்பாஷணையில் ஈடுபட்டிருப்பார்கள்.

எனது அருகிருந்தவர் சூள் கொட்டவும் அடடா ! என்னைப் போல எண்ணும் மற்றுமொருவர் எனும் நப்பாசையில் நாம் அருகே திரும்பினேன் . . . ஜயகோ ! அவரது சூள் கொட்டலின் காரணம் என்ன தெரியுமா ? தான் குருஞ் செய்தி அனுப்பும் போது இவர்களின் பலத்த சம்பாஷணை தனக்கு இடையூரு செய்கிறதாம் . . . . . .

மற்றொரு பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் மற்றொருவரோ தனது காதுகளுக்குள் செல்போனைப் பொருத்தி படல்களைக் கேட்டு ரசிக்கும் பாணியில் கண்களை மூடிக் கொண்டே தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

அனைத்தையும் பார்க்கும் போது எது பண்பு எனும் குழப்பம் என்னையே சூழ்ந்து கொண்டது. ஓ! நாம் தான் இடம் மாறி உட்கார்ந்து விட்டோம் இல்லைக் காலம் மாறி பிரந்து விட்டோம் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் கூறிக் கொண்டேன்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்

அன்புடன்

சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com

http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

மலர் சபா

புகார்க்காண்டம் – 08. வேனில் காதை

மாதவி கோவலனுக்குத் திருமுகம் வரைந்து வசந்த மாலையிடம் கொடுத்து அனுப்புதல்

சற்று முன் அங்ஙனம்
மயங்கி நின்ற மாதவி
மணம் பொருந்திய மலரம்புகளினால்
பெரு நிலம் முழுதும்
தனிச்செங்கோல் செலுத்தி ஆளும்
மன்மதன் அவன் ஆணையால் வருந்தி,
ஒரு திசை மட்டுமல்லாது
உலகமே தொழுது வணங்கி வேண்டும்
அவனது அழைப்பின் அறைகூவலைக்
கடிதம் ஒன்றின் வாயிலாகக்
கோவலனுக்கு அனுப்பத் துணிந்தனள்.

செண்பகம், குருக்கத்தி, பச்சிலை, பித்திகை
வெண்மல்லிகை, மெல்லிதழ் செங்கழுநீர்
இக்தனை நறுமண மலர்களுடன்
சற்றே மாறுபட்ட மணமுடைய
முற்றிய தாழையையும் வைத்துத் தொடுக்கப்பட்ட
தன் கழுத்தில் அணிந்திருந்த
மாலையதனில் இருந்து
வெண்தாழை மடல் ஒன்றை
ஆராய்ந்து எடுத்தனள்.

அத் தாழை மடலைத்
தாள் எனக் கொண்டு
அதனருகில் இருந்த பித்திகை அரும்பொன்றை
எழுத்தாணி எனக் கொண்டு
அதனைக் கொழுவிய
செம்பஞ்சுக் குழம்பில் தோய்த்துக்
கடிதம் எழுதவே தொடங்கினள்.

அடிப்படையாய் அமைந்த சிலப்பதிகாரத்தின் வரிகள் இங்கே: 45 – 55
http://www.chennailibrary.com/iymperumkappiangal/silapathikaram24.html

படத்துக்கு நன்றி

http://dinamani.com/weekly_supplements/tamil_mani/2013/05/article1575464.ece

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !
இனிய வணக்கங்கள்.
இனியதோர் வாரத்திலே இகத்தின் நிகழ்வுகள் எழுதிடும் செய்திகளின் ஆழத்தின் அகழ்வுகளின் அடிப்படையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் தருணமிது.

மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படையே கருணையின் அடித்தளத்தில் தான் எழுப்பப்படுகிறது. அன்பு வாழ்க்கையின் ஆரம்பம் , ஆதாரம், முடிவு என்று எமது வாழ்க்கையின் அனைத்தையும் நிர்ணயிக்கும் காரணியாகிறது.

அன்பு இல்லாத வாழ்க்கை பாலைவனம் போன்றதாகிறது. பெற்றோர் குழந்தைகளிடம் காட்டும் அன்பு, சகோதரர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் காட்டும் பாசம், காதலர்களின் இதயத்தின் கனிவு , கணவன், மனைவியரிடையே கட்டி எழுப்பப்படும் அன்பு, அயலவர்களின் மீது காட்டும் பரிவு என அன்பு எடுக்கும் வடிவங்கள் ஆயிரம்.

ஆனால் அதே மனித வாழ்க்கையில் தான் கொலைகாரர்களும் அடுத்தவருடைய வாழ்வைப் பறிக்கும் பாதகச் செயலின் காரணகார்த்தாக்களாகிறார்கள்.

அதே அன்பு விளையும் மனதில்தான் கொலைவெறியும் எழுகிறது இவற்றில் சிலவற்றிற்கு நியாயமான காரணங்கள் எனச் சிலவற்றைக் காட்டினாலும் பல அகோரமாக அடுத்தவரின் வாழ்வை அரைகுறையாக முடிக்கும் அசுரத்தனத்திற்கு எடுத்துக் காட்டாகிறது.

என்னடா? எதை நோக்கி இவனது இந்த வார மடலின் ஆரம்பம் அழைத்துச் செல்கிறது என்ற உங்களது ஆர்வத்துடனான கேள்வி எனக்குப் புரிகிறது.

இங்கிலாந்து ஊடகங்களில் மிகவும் பிரபலமாக அடிபட்ட ஒரு செய்தியை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதற்காகவே இவ்வாரம்பம்.

தற்போது “கிரேட்டர் மான்செஸ்டர்” (Greater Manchester) என்றழைக்கப்படும் இங்கிலாந்திலுள்ள பகுதியில் 1963ம் ஆண்டு யூலை மாதத்திற்கும் 1965ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதத்திற்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் 27 வயதே நிரம்பிய இளைஞன் “இயன் பிராடி ( Ian Brady ) ” என்பவனும் , 23 வயதே நிரம்பிய யுவதி ” மைய்ரா ஹென்லி (Myra Hindley ) என்பவளும் சேர்ந்து நிகழ்த்திய ஜந்து சிறுவர்களின் கொலை ” த மோர்ஸ் மேடர்ஸ் (Moors murders ) என்று மிகவும் பிரபலம் பெற்றது.

இவ்விருவரும் இணைந்து 10 வயதிற்கும் 17 வயதிற்கும் இடைப்பட்ட 5 இளம் உயிர்களை பாலியல் வன்முறைகளுக்கு உட்படுத்திக் கொலை செய்து இங்கிலாந்தின் வடபகுதியில் அமைந்துள்ள ” மோர்ஸ் ( Moors ) என்றழைக்கப்டும் பகுதியில் புதைத்திருந்தார்கள்.

இவர்களது இந்த அகோரத்தனமான , மிலேச்சத்தனமான நடவடிக்கை அப்போதைய இங்கிலாந்து தேசத்தை மட்டுமல்ல உலகெங்குமே அதிர்வலைகளை உருவாக்கியிருந்தது. மனிதர்கள் மனதில் இத்தகைய வெறி உருவாவது சாத்தியமா ? எனும் கேள்வி அனைத்து மனிதாபிமானமிக்க நெஞ்சங்களையும் உலுக்கி விட்டிருந்தது.

இவர்கள் இருவரது குழந்தைப்பிராய வாழ்வில் இடம்பெற்ற வன்முறை மிக்க வளர்ப்பின் காரணத்தினால் மனம் மிருக உணர்வுகளை உள்ளடக்கி வைத்திருந்து அதன் வெளிப்பாடகவே இவர்களது இந்நடவடிக்கைகள் நிகழ்த்தப்பட்டன என்பதே மனோதத்துவ நிபுணர்களின் விளக்கமாகவிருந்தன.

எத்தகைய வடிவங்களில் இந்நடவடிக்கைகள் விளக்கப்பட்டிருந்தாலும் இளம் உயிர்களின் வாழ்க்கையைப் பறித்து அவர்களின் குடும்பத்தினரைத் மீளமுடியாத் துன்பச் சேற்றினுள் புதைத்த இவர்களை மிருகங்கள் என்று விவரிப்பதே சரியான விளக்கம் என்பதே பெரும்பான்மையான மக்களின் கருத்தாக இருந்தது.

இவ்வழக்கு நீதிமன்றத்திற்கு வருவதற்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இங்கிலாந்தில் மரணதண்டனை இரத்துச் செய்யப்பட்டிருந்த காரணத்தினால் இவர்கள் இருவருக்கும் ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு கடுங்காவல் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

தான் செய்த கொடூரத்தை உணர்ந்து திருந்தி விட்டதாகக் கூறிப் பல வருடங்களின் பின்னர் பலமுறை “மைரா ஹென்லி” நீதின்றத்தில் தன்னை விடுவிக்கும்படி விண்ணப்பித்தும் அவையனைத்தும் நிராகரிக்கப்பட்டன.

அப்பெண்ணின் வாழ்க்கை 60வது வயதில் 2002ம் ஆண்டு சிறையிலேயே நிறைவுற்றது. அம்மனிதன் சிறையிலேயே ” சித்த சுவாதீனமற்றவன் ” என்று தீர்மானிக்கப்பட்டு மனோநிலை பாதிக்கப்பட்ட கைதிகளைப் பாதுகாக்கும் “ஆஷ்வேர்டு வைத்தியசாலையில்” அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தான்.

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் தான் உணவு உட்கொள்ளாமல் தனது வாழ்வை முடித்துக் கொள்ளப்போவதாக அறிவித்த அம்மனிதனுக்கு வலுக்கட்டாய உணவு கொடுத்துச் சிறையில் இங்கிலாந்து அரசாங்கம் உயிருடன் வைத்திருக்கிறது.

தான் உண்மையிலேயே மனோநிலை அற்றவனில்லை என்றும் தன்னை வைத்தியசாலைச் சிறையிலிருந்து சாதாரண சிறைக்கு மாற்றும் படியும் கோரி அவன் செய்திருந்த மனு விசாரணைக்கு கடந்த வாரம் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்படும் உரிமைகள் இம்மிருக உணர்வுகளையுடைய இம்மனிதனுக்கு வழங்கப்பட வேண்டுமா? தமது குடும்ப அங்கத்தினர்களை இழந்த மனிதர்களுக்கு மீண்டும் இவன் இன்னும் உயிருடன் இருப்பதை நினைவுபடுத்த வேண்டுமா? எனும் வாதமே ஊடகங்களில் கடந்த வாரம் பிரபல்யமடைந்தது.

அவனது மனு விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்ட போது அவனுக்கு நீதிமன்றத்தில் பேசும் சந்தர்ப்பம் அளிக்கப்பட்டது. அவ்விதமான ஒரு சந்தர்ப்பம் அவனுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டுமா? என்பதே பலரது வாதமாகும்.

மற்றவரின் வாழ்க்கையைப் பறித்து அவர்களின் வாழ்வுரிமையைப் பறித்த ஒருவருக்கு மனிதர்களின் அடிப்படை சட்ட உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டுமா? என்பது ஒரு சாராரின் வாதம்.

எது எப்படி இருப்பினும் குற்றம் புரிந்தவராயினும் அவருக்கு அடிப்படை உரிமைகளை மறுப்பது எம்மையும் அவர்களது தரத்திற்கு இழுத்துச் செல்லாதா? என்பது மறுபுறம் உள்ளவர்களின் வாதம்.

இப்படிப்பட்ட வாதத்தில் எது சரியானது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரிமை எமக்கு உள்ளதா?

அடுத்த மடலில் சந்திக்கும்வரை
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்
27.06.2013

பவள சங்கரி

அனைவரும் கற்றுணர வேண்டிய மூன்று சத்தியங்கள் : பரந்த மனம், அன்பான பேச்சு, சேவை வாழ்க்கை மற்றும் கருணை ஆகியவைகளே மனிதம் மலரச் செய்யும் மகத்தான செயல்கள்.
புத்தர்

கருணையுள்ள இதயம் கடவுள் வாழும் இல்லம்!

நல்ல எண்ணங்களே நம்முடைய நல்ல செயல்களுக்கு வித்தாகி வெற்றிக் கனியை எட்டிப் பறிக்கச் செய்கிறது என்பது திண்ணம். அனைவரிடத்திலும், எப்பொழுதும் கருணையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது நல்லதொரு கருத்து என்றாலும், நடைமுறையில் அது முழுவதும் சாத்தியமாகுமா என்ற ஐயம் எழாமல் இல்லை. ஆனாலும் பழகப் பழக நாளடைவில் அது சாத்தியமாகும் என்பதும் சத்தியம். தம்மைத் தாமே வலிமையாகவும், புத்திசாலியாகவும் ஆக்கிக்கொள்ளவும் மற்றும் அதிக தன்னம்பிக்கையுடனும், நெகிழ்த் திறனுடனும் நடந்து கொள்ளச் செய்யும் யதார்த்தமான பாதை இது. பச்சாதாபத்துடன் நடந்துகொள்ளும் மனோ நிலையை வளர்த்துக்கொள்ளும் போது, தம் அன்புக்குரியவர்களின் தேவைகளை உணர்ந்து தக்க சமயத்தில் உதவி செய்வதற்கும் வழிவகை செய்யும். அஞ்சி நடுங்கச் செய்யும் கடினமான நேரங்கள் மற்றும் வாழ்க்கையின் இருண்ட காலங்களையும் கூட பொறுமையுடன் எதிர்கொள்ளச் செய்யக்கூடியது ‘கருணை’ என்ற இந்த மகோன்னத குணம். மிகக் கடினமான நேரங்களில் கூட தம் சுயநலத்திற்காக மட்டுமே கண்களை மூடிக்கொண்டு கருணைக் கடலில் மூழ்கித் தெளிவதன் மூலம் தம் குறிக்கோளை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் ஆற்றல் பெற முடியும். அதனாலேயே சக்தி வாய்ந்ததொரு ஆயுதமாக செயல்படக்கூடிய, ‘கருணை’ என்ற இந்த அற்புதமான குணத்தை வளர்த்துக் கொள்வது ஒரு வெற்றியாளருக்கு அவசியமாகிறது.

என் நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த போது அவர் சொன்ன ஆச்சரியப்படக்கூடிய ஒரு சம்பவம் இந்த இடத்திற்குப் பொருந்தக்கூடும். இயற்கையிலேயே கருணை எனும் அந்த தெய்வீகக் குணத்தைப் பெற்றவராயினும், யோகா, தியானம் என்ற சக்திகளின் மூலம் மேற்கொண்டு அதை உரம் போட்டு வளர்த்து தம் அன்றாட வாழ்க்கையில் கடைபிடிப்பவர் சந்திரன். நகரத்தின் மையப்பகுதி என்றில்லாவிட்டாலும், பரபரப்பாக இயங்கும் ஒரு சாலையின் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் வாழ்பவர். அதன் கீழ்பகுதியின் பின்புறம் ஒரு மூலையில் சிறிய இடத்தை மட்டும் தம் குடியிருப்பாகக் கொண்டு வாழ்ந்து வருபவர் அந்த நடுத்தர வயதுக்காரர். அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில் உள்ளவர்கள் கொடுக்கும் மீந்துபோன உணவுகளையும், பழைய துணிகளையும் பெற்றுக் கொண்டு தம் வாழ்க்கையை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தவர். அன்றாடம் சந்திரன் தன் பங்கிற்கு ஒரு சிறிய தொகையைக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்வது வழக்கம். அவசரமாக வெளியே செல்லும்போது கையில் கிடைக்கும் சில்லறையைக் கொடுத்துவிட்டு ஓடிவிடுவார். மற்றவர்கள் கொடுப்பதைப் பார்த்து தானும் ஏதோ செய்ய வேண்டுமே என்ற தனக்குள் இருக்கும் ஒரு குற்ற உணர்ச்சியுடன் அதைத் தவறாமல் செய்து வந்து கொண்டிருந்தாலும், ஒரு நாள் திடீரெனெ ஏதோ தோன்ற சில்லறையை எடுத்து தட்டில் போட்டுவிட்டு, வீடு வாசல், சொந்த பந்தம் இல்லாமல் அனாதையாய் இருக்கும் அந்த மனிதரின்மீது ஒரு பச்சாதாபம் மேலிட, அவருடைய கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து நட்புடன் ஒரு பார்வையை வீசினார். சற்றே தடுமாறிய அந்த மனிதரும் திரும்பி பார்க்கத்தான் செய்தார். அந்த இடத்தில்தான் கருணையின் வாசல் திறந்தது!.

நாட்கள் வாரங்கள், மாதங்களாயின. அந்த ஆதரவற்ற மனிதரைப் பார்த்து ஆரம்பத்தில் புன்னகைக்க ஆரம்பித்த சந்திரன், மெல்ல மெல்ல ‘நலமா’ என்ற ஓரிரு வார்த்தைகள் பேச முற்பட்டார். மாலையில் திரும்பும் போது ‘இன்று பொழுது நன்றாகப் போனதா’ என்று அன்பாக கேட்கும் வழக்கமும் கொண்டார். வெகு விரைவில் சந்திரனின் கருணையுள்ளம் வேலை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டது, அந்த மனிதரின் மாற்றத்தில் தெரிந்தது. சுய பச்சாதாபம், சங்கோஜம் போன்ற கூட்டிலிருந்து மெல்ல வெளிவந்து சந்திரனைப் பார்த்து பதில் சொல்லவும் துணிந்தார். அவருடைய பார்வையிலும் பேச்சிலும் இருந்த மாற்றங்கள் அவருடைய தன்னம்பிக்கையை உணர்த்தின. சந்திரனுக்கும் இது உற்சாகத்தை அளிக்க இதுவே வழமையாகி விட்டது. நல்ல நட்புணர்வும் தெரிந்தது. ஒரு நாள் திடீரென்று அந்த மனிதரைக் காணாமல் சந்திரனுக்கு பெரும் கவலையாகிவிட்டது. வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் வெகு விரைவில் அந்த மனிதரைப் பற்றிய நினைவும் மறைந்து விட்டது.

ஒரு நாள் சந்திரன் தன் பணி முடிந்து வீடு திரும்பும்போது அந்த மெத்தைப்படி அருகில் யாரோ ஒரு புதிய மனிதர், தன் இரு கரங்களையும் கூப்பி வணங்கி, ‘சார், நலமா’ என்று விசாரிக்கவும், எங்கேயோ பார்த்த முகமாக இருந்தாலும், யார் என்று சட்டென்று நினைவிற்கு வராமல் யோசித்தது, சுருங்கி, விரியும் நெற்றியின் மூலம் புரிந்தது. அந்த மனிதரும், வெகு உற்சாகமாகப் பேச ஆரம்பித்தார்.

“சார், என்னைத் தெரியவில்லையா? கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பு இதே இடத்தில் ஆதரவற்ற நிலையில், அடுத்தவரின் உதவியை நாடி காத்துக்கிடந்தபோது அன்பையும், நட்பையும் விதைத்து எனக்குள் தன்னம்பிக்கையை வளரச் செய்தீர்களே. அதுவரை ஒரு சடமாகக் கிடந்திருக்கிறேன் நான். நமக்கும் மரியாதை கொடுக்கவும், அன்பைக் காட்டவும் ஒருவர் இருக்கிறாரே என்ற எண்ணம் எனக்குள்ளும் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. என் சுயமரியாதையை தட்டி எழுப்பியது. மெல்ல என் அடிமைக் கூட்டிலிருந்தும் வெளிவர முடிந்தது. ஒரு கூலி வேலைத் தேடி முதலில் நல்ல உடை வாங்கினேன். பின் இன்னும் சற்று நல்ல வேலை தேடிக்கொண்டு, ஒரு சிறிய குடியிருப்பில் வாடகைக்கு இடம் வாங்கி தங்கியிருக்கிறேன். உங்களுடைய கருணையும், அன்பும், என்னையும் ஒரு மனிதனாக மதிக்கத் தோன்றிய எண்ணமும்தான் என் வாழ்க்கையையே மாற்றியமைத்துவிட்டது! என்மீதே எனக்கு ஒரு மரியாதை வந்ததற்கு காரணம் நீங்கள்தான். அதற்கு நன்றி சொல்லவே இங்கு வந்தேன் என்று தன் கைகளை நீட்டினார். தன் கண்களைச் சந்திக்கவே தயங்கிக் கொண்டிருந்த மனிதர் இன்று கை குலுக்கும் அளவிற்கு தன்னம்பிக்கையுடன் வளர்ந்திருப்பது சந்திரனுக்கும் மன நிறைவைக் கொடுத்தது. இந்த மன நிறைவு சந்திரனின் அன்றைய பொழுதின் பணிகளை எளிதாகவும், மிகச் சிறப்பாகவும் நிறைவேற்றுவதற்கு உறுதுணையாக இருந்தது. உள் மனதில் ஒரு இனிமை சூழ்ந்திருந்ததால் உற்சாகம் பல நாட்களுக்கு நிரம்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது.

அன்னை தெரெசாவை நினைவு கூர்ந்தால் இந்த உண்மைக்கான ஆதாரம் தெளிவாகும். அவருடைய அமைதியான தன்னம்பிக்கை மட்டுமே அவரைத் தயக்கமில்லாத மற்றும் மனிதாபிமானமுள்ள தன்னலமற்ற சேவைகளுக்கு வழிநடத்தியது. உருவில் மிக எளிமையான, தோற்றம் கொண்டிருந்தாலும், மிகப் பரந்த மனப்பான்மையும், அபரிமிதமான மன உறுதியும் அவரை மிகப் பிரம்மாண்டமாகக் காணச் செய்தது. ஏழை எளிய மக்களுக்கு சேவை செய்வதில் தம் இறுதிக் காலம் வரையில் துளியும் களைப்படையவில்லை அந்த அம்மையார். உண்மையான கருணையும், அன்பும் கொண்டால் களைப்பற்ற உற்சாகமான செயல்பாடுகளுக்கு உத்திரவாதம் உண்டு என்பதற்கு அன்னை தெரெசாவே முன் உதாரணம். கருணையைப் பொழிவதற்கு அதிக உழைப்போ அல்லது பெரிய முயற்சியோ தேவையில்லை. உண்மையான அன்பு மட்டுமே போதுமானது. அன்னை தெரெசாவின் பொன் மொழியான,

“நம்மால் இந்த பூமியின் மீது பெரிய செயல்களையெல்லாம் செய்ய முடியாவிட்டாலும், பெரிய அன்புடன் சிறிய செயல்களை மட்டுமே செய்ய முடியும்” என்பதன் மூலம், இந்த சிறிய செயல்களே வாழ்க்கையின் பெரிய சாதனைகளை எதிர் கொள்வதற்கு நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொள்ளும் வழி என்பதை விளங்கச் செய்கிறது.

மீண்டும் சந்திப்போம்

படங்களுக்கு நன்றி:

http://www.google.co.in/imgres?imgurl=http://updateyourself.info/wp-content/uploads/2013/03/inspirational-words.jpg&imgrefurl=http://updateyourself.info/2013/04/inspirational-sunday-3-no-excuse/&h=960&w=1280&sz=116&tbnid=7tN9VCxvgbU_XM:&tbnh=95&tbnw=127&zoom=1&usg=__-w0LJLkrJbEn57B_VjDRHTfQcqU=&docid=Y3NgC37Es1nP5M&sa=X&ei=Jb7KUavTCIWNkAX4uID4BQ&ved=0CDUQ9QEwAg&dur=830

விசாலம்                                                                                                                                                                                                                              தட்டை நாட்டை ஆண்டு வந்த சாமைய நாயக்கர் ஒரு தடவை வேட்டை ஆடப்போனார்   கூடவே அவரது வேட்டை நாய்களும்  அவருடன் சென்றன . அப்போது ஒரு அதிசயம் நடந்தது .திடீரென்று வேட்டை நாய்கள் தாங்கள் மற்ற மிருகங்களைத் துரத்துவதற்குப்பதிலாக  பயந்தபடி ஓடி வந்தன .அதைத்துரத்தியதோ ஒரு கீரி . இது எதனால் நடந்திருக்கும் என   சிந்தனையில் ஆழ்ந்த மன்னர் அந்த இடத்தை ஆராய உத்தரவிட்டார்.அந்த இடத்தில் “கல்யாண நரசிம்மர்  “அருள் பாலித்து வருகிறார் என்று சேவகர்கள் செய்தியைக்கொண்டுவந்தார்கள்.

அன்று இரவு அவர் கனவில் நரசிம்மர் தோன்றித் தனக்கு ஒரு ஆலயம் எழுப்பும்படிச்சொன்னார்.  அந்தக்கனவை அப்படியே நனவாகச்செய்து   ஶ்ரீ லக்ஷ்மிநரசிம்மருக்குப் பெரிய ஆலயம் ஒன்றைக் கட்டினார் இந்த ஆலயத்தின்  வயது சுமார் அறநூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் இருக்கும் .

இந்த  ஆலயத்தை அடைய நாம்  கரூர் செல்லும் பாதையில் போய்  கோவிலூர்  என்ற ஊரை அடைய வேண்டும்  அந்தச்சாலையில் சுமார் இரண்டு கிமீ தூரம் செல்ல “ராமகிரி” என்ற இடம்  வருகிறது ,

இந்த ராமகிரி என்ற இடத்தில் தான் திரு கல்யாண நரசிம்மப்பெருமாள் திருக்கோயில்   அமைந்திருக்கிறது. மூன்று நிலை ராஜகோபுரம்  கம்பீரமாக நிற்க உள்ளே பெரிய பிரகாரத்துடன் இருக்கும்    இந்தக்கோயிலில் தான் கல்யாண நரசிங்கப்பெருமாள் கமலவல்லித்தாயாருடன்  அருள் பாலிக்கிறார் .

இதன் புராணக்கதையைப்பார்த்தால்  உக்கிரமாக வந்த நரசிம்மப்பெருமாள் பின்னால் சாந்தமாக மாறி அருள் பாலித்தார். இதன் காரணம் என்னவென்றால்  முதலில் அவரது உக்ரத்தைக்கண்டு  பலரும் பயந்து நகர சிறுவன் பிரஹ்லாதன் அமைதியாக கைகளைக்கூப்பியபடி  அவரைத்துதித்தான்.    நரசிம்மர் சிறிது சாந்தமாக  முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும்  ரிஷிகளும்  அங்கு வந்து வணங்கினர் . பின்  நரசிம்மர் லக்ஷ்மியை அரவணைத்தபடி  காட்சியளித்தார் .அந்த நேரத்தில் தேவர்கள் அவரிடம்  தங்கள் வேண்டுகோளை வைத்தனர்

“ஸ்வாமி தங்களை நாங்கள் கல்யாண  நரசிங்கப்பெருமாளாகக்காண  விரும்புகிறோம் தாங்கள் இந்த இடத்தில் அமர்ந்து சேவை சாதிக்க வேண்டும்” அவர்கள் ஆசையும் நிறைவேறியது .அந்த இடத்திலேயே நரசிம்மரும்  அமர்ந்துவிட்டார் .

அந்த வனப்பகுதியில்  “ராமகிரி” யில்  ஶ்ரீதேவி பூதேவி சமேதராய் கல்யாண  நரசிம்மப்பெருமாளாக அருள் பாலிக்கிறார்.அவர் திருமுகத்தைப்பார்க்கவே  மனதில் ஒரு அமைதியும் . ஒருவித பக்தியும் தோன்றி நம்மையறியாமலே நம் கைகளைக்கூப்பிச் சேவிக்கிறோம்  .

ஸ்வாதி நக்ஷத்திரம் அன்றும் நரசிம்ம ஜயந்தி அன்றும் மிகவும்   பிரமாதமாக  இங்கு பூஜை நடைப்பெருகிறது .பானகமும் நைவேத்தியமாக சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது .நரசிம்மரைத்தொழுதால்  சத்ரு பயம் .பில்லிசூன்யம் கண்திருஷ்டி போன்றவைகள் அகன்றுவிடும் . எல்லாவற்றிலும் வெற்றி கிட்டும்

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

இனிய வணக்கங்களுடன் அடுத்த மடலுடன் உங்கள் முன்னே !

நம் பிறந்து வளர்ந்து எமது தாய்மண்ணில் தவழ்கிறோம். எமது தாய்மொழி எமது உதடுகளில் இருந்து முதல் மொழியாக வெளி வருகிறது.

இதே முறையில் வளர்ந்து பெரியவர்களானதும் அம்மொழியின் விரிவாக்கம் எமது உள்ளத்தினுள் வியாபித்து விடுகிறது. வசரத்தில், ஆபத்தில் எம் தாய்மொழியே முதல் மொழியாக எம் உதடுகளுக்குளிருந்து பீறிட்டு வருகிறது.

ஆம் அம்மொழி , அம்மொழியை நாம் பேசும் வகை, எமது மொழியின் உச்சரிப்பு இவைகளே எமது அடையாளங்களாகின்றன.

தாய்மொழியைத் தொலைத்தால் நாம் முகவரி தொலைந்தவர்கள் ஆகிறோம்.

ஆங்கிலம் என்பது ஒரு அகிலம் முழுவதுமே பேசப்படும் பொதுமொழியாகக் கணிக்கப்படுகிறது இங்கிலாந்து, அவுஸ்திரேலியா, நியூசிலாந்து போன்ற நாடுகளில் அவர்களின் தாய்மொழி ஆங்கிலமாக இருந்து வருகிறது.

ஆனால் இம்மொழி இந்நாடுகளில் பேசப்படும் போது அவர்கள் உச்சரிக்கும் முறையில் அவர்கள் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் என்று இலகுவாகக் கூறி விடலாம். ஏனெனில் அவர்களது ஆங்கில உச்சரிப்பு அந்தந்த நாடுகளுக்கே உரித்தான வகியில் அமைந்திருக்கும்.

ஒரு உதாரணத்திர்கு இலங்கைத் தமிழர் ஒருவரை எடுத்துக் கொள்வோம் அவர் தாமிழ்நாட்டில் வந்து தமிழ் பேசும்போது அவர்களுக்கேயுரிய பொதுமொழியாகத் தமிழ் இருந்தாலும் அவர் இலங்கையச் சேர்ந்த தமிழர் என்பதை தமிழ்நாட்டில் இலகுவாகப் புரிந்து கொள்வார்கள். இல்லையா?

என்னடா இது ? வழக்கத்திற்கு விரோதமாக மிகவும் அழமான கருதை அழுத்தமான பீடிகையுடன் ஆரம்பிக்கிறானே என்று எண்ணுகிறீர்களா?

சரி எனது இந்தப் பீடிகைக்கான காரணத்தைப் பார்ப்போமே !

சமீபத்தில் நான் படித்த ஒரு விசித்திரமான செய்தியைப் பகிர்ந்து கொள்வதற்காகவே இந்தப் பீடிகை. அவுஸ்திரேலியாவை அண்மித்த ஒரு தீவகமே டாஸ்மேனியா (Tasmania) ஆகும். இங்கு வசித்து வரும் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்மணியின் வாழ்வில் நடந்த ஒரு விசித்திரமான சம்பவமே எனது ஆச்சரியத்திற்குக் காரணம்.

லியான் ரோவ் (Leanne Rowe) எனும் இந்தப் பெண் எட்டு வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒரு பயங்கரமான கார் விபத்தில் சிக்கியுள்ளார்.

இவ்விபத்தின் போது இவருக்கு தஒயில் பலத்த அடி பட்டுள்ளது. மேலும் இவ்விபத்தின் காயங்களாக இவரது அலகும், முதுகெலும்பும் முறிவடைந்து அதற்கான சிஒகிச்சை பெற்றிருந்திருக்கிறார்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இவரது அலகு குணமடைந்து வருகையில் இவரது வாயிலிருந்து சம்மந்தமில்லாத வார்த்தைகள் வெளிவரத் தொடங்கியுள்ளன. இவர் தனது உடம்பின் வலியைத் தாங்கிக் கொள்ல எடுக்கும் மாத்திரைகளின் வீரியமே இவரது இந்தச் சம்மபந்தமில்லாத பேச்சுக்குக் காரணம் என்று வைத்தியர்கள் கூறியிருந்திருக்கின்றனர்.

இவர் தனது தாய்மொழியான ஆங்கிலத்தைப் பேசத் தொடங்கியதும் அனைவரும் திகைக்கும்படியான விடயம் நடந்துள்ளது. அது என்ன என்கிறீர்களா ?

ஒரு அவுஸ்திரேலியப் பிரஜையான இப்பெண்மணி இதுவரை காலமும் ஒரு அவுச்திரேலியப் பாணியில் ஆங்கிலத்தை பேசிவந்திருந்தார் ஆனால் இப்போதோ ஒரு பிரெஞ்சுக்காரர் எப்படி ஆங்கிலத்தைப் பேசுவாரோ அதே உச்சரிப்பிலேயே இவரால் தனது தாய்மொழியான ஆங்கிலத்தைப் பேசக்கூடியதாக இருக்கிறது.

டாஸ்மேனியாவில் பிறந்து வளர்ந்த இவர் ஒருபோதும் பிரெஞ்சு நாட்டுக்கே சென்றிருக்கவில்லை. அப்படியான தான் பிரெஞ்சு உச்சரிப்பில் ஆங்கிலத்தைப் பேசுவது இவருக்கு ஆழ்ந்த மனவருத்தத்தையும், அமனழுத்தத்தையும் கொடுத்துள்ளது என்கிறார்.

பொதுஇஅடங்களில் பேசுவதையே தவிர்த்து வரும் இவருக்காகப் பொதுஇடங்களில் இவரது மகளே பேசிவருகிறாராம்.

இவரது குடும்ப வைத்தியரான ரோபேர்ட் நியூட்டன் (Robert Newton) என்பவர் கூறும்போது தான் இவரை அறிந்த நாள் நாள் முதல் சாதாரண அவுஸ்திரெலியப் பாணியிலான ஆங்கிலத்தைப் பேசிவந்த இவர் இந்த விபத்திற்குப்பின்னர் தான் இப்படி மாறியுள்ளார் என்கிறார்,

பாடசாலை மாணவியாக இருந்தபோது பிரெஞ்சு மொழியை ஒரு மேலதிகப் பாடமாகப் பயின்றிருக்கிராரெ ஒழிய இவர் பிரெஞ்சு நாட்டுக்குக் கூட சென்றதில்லை என்றார் குடும்ப வைத்தியர்.

இதுவரை உலகில் ஏறத்தாழ 60 பேர் வரை இத்தகைய ஒரு நிலைமையால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று கூறுகிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட ஒருவகை வியாதியால் பீடிக்கப்பட்ட முதலாவது அறிந்த வியாதி 1907ம் ஆண்டு பதியப்பட்டுள்ளதாம்.

2010ம் ஆண்டு மல்டிப்பில் செல்ரோசிஸ் (multiple sclerosis ) எனும் ஒருவகை வியாதியால் பீடிக்கப்பட்ட நியூசிலாந்துப் பெண் ஒருவர் தனது நியூசிலாந்து உச்சரிபிலான ஆங்கிலத்திலிருந்து மாறி வேல்ஸ், ஸ்கொட்லாந்து,வட இங்கிலாந்துப் பகுதிகளின் பாணியிலான உச்சரிப்பில் பேசினார்

கடந்த வருடம் பேர்மிங்காம் நகரைச் சேர்ந்த டெபி ரோய்ஸ்டன் (Debie Royston ) என்பவர் பயங்கரமான ப்ளூவிலிருந்து மீளும்போது தனது வழமையான ஆங்கில உச்சரிப்பிலிருந்து மாறி பிரெஞ்சுக்காரர் ஆங்கிலம் பேசும் வகையில் பேசத்தொடங்கியுள்ளார்.

அதேபோல இங்கிலாந்து நாட்டைச் சேர்ந்த81 வயது அலன் மோர்கன் (Alun Morgan ) ஸ்ட்ரோக் எனும் இருதய வியாதியிலிருந்து மீளும் போது வேல்ஸ் பாணி ஆங்கிலத்தைப் பேசியுள்ளார்.

இதைப்பற்றி ஆராய்ச்சி செய்த வைத்திய நிபுணர்கள் மூளைப்பகுதியில் பேச்சைக் கட்டுப்படுத்தும் நரம்புகளில் ஏற்படும் சிலவகையான பாதிப்புகளே இதற்குக் காரணம் என்கிறார்கள்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்

அன்புடன்

சக்தி சக்திதாசன்

19.06.2013

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

மலர் சபா

பவள சங்கரி

உள்ளார்ந்த ஒரு நெடும் பயணமே மிகவும் நீண்ட பயணம். ஒருவர் தம்முடைய இலக்கை அடைய முனையும் போது தம்முடைய உள்ளாற்றலை முழுமையாகப் பயன்படுத்தி அந்தத் தேடுதலைத் தொடங்கினால், அதன் முடிவில் தம்முடைய இருத்தலின் அடையாளத்தை அழுத்தமாக நிறுவமுடிகிறது அவரால்!

டாக் ஹாமர்ஸ்க் ஜோல்ட்  – ஐக்கிய நாடுகளின் முன்னாள் பொது செயலாளர்

அமைதியான தீர்வு!

ஒரு முக்கியமான பிரச்சனையை எதிர்கொண்டு அதற்கான தீர்வு காண வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்த நான், அன்புத் தோழி ஒருவரிடம் அது பற்றி கலந்தாலோசித்தேன். அவள் சொன்ன ஒரு யோசனை, கடுமையான சிக்கல் என்று எண்ணி பெருங்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்த என் மனநிலையை நொடியில் மாற்றியமைத்துவிட்டது. அவள், ‘சங்கரி, உனக்கு இப்ப வேண்டியதெல்லாம் ஒன்றே ஒன்றுதான். அது மட்டும்தான் உன் பிரச்சனைகளுக்கு எளிதாக தீர்வு சொல்லக்கூடியது. ஆம் உனக்கு தற்போது வேண்டுவதெல்லாம், அமைதியாக தீர்வு காணக்கூடிய மனோபாவம்!” என்றாள். அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் உண்மையிலேயே என் இதயத்தைச் சுண்டிவிட்டது. அந்த நேரத்திலிருந்து இன்று வரை என்னுடைய பல்வேறு பிரச்சனைகளையும், துணிவுடன் சமாளிக்க அந்த வார்த்தைகளே கைகொடுக்கிறது!

‘தீர்வு’ என்று சொல்லும்போது ஒன்றைப் பற்றிய திட்டவட்டமான அல்லது உள்ளார்வத்துடனான முடிவை எடுப்பதென்பதே. அதாவது எந்த ஒரு பிரச்சனைக்கும் அமைதியானதொரு தீர்வைக் காண்பது. உதாரணமாக, இரண்டு நீண்டகால நண்பர்கள், பங்குதாரர்களாகச் சேர்ந்து ஒரு நூற்பு ஆலையை வைத்தார்கள். நட்பில் இருந்த நெருக்கம், தொழில் என்று வந்த போது முற்றிலும் மாறுபட்டுவிட்டது. இருவருக்கும் பல கருத்து வேறுபாடுகள் வர ஆரம்பித்துவிட்டது. ஒரு சமயத்தில் சேர்ந்து தொழில் செய்வதே சிரமம் என்ற நிலை உருவானது. இருவரும் அமைதியாக தொழிலை பிரித்துக் கொண்டு விலகி விட்டார்கள். இலாபமோ, நட்டமோ, அவர்கள் எடுத்த தெளிவான முடிவினால் இருவரும் மன உளைச்சலிலிருந்து விடுபட்டதோடு, அடுத்து மேற்கொண்டு ஆக வேண்டியதை ஆக்கப்பூர்வமாக செயல்படுத்த முடிந்தது அவர்களால். மனச்சுமையிலிருந்து சுத்தமாக விடுபட்டு வெளியேறினர் அந்த இருவரும்.

தொழில்முறை முரண்பாடுகளோ அல்லது சொந்த வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பிரச்சனைகளோ, அது சிறியதோ அல்லது பெரியதோ எதுவாக இருந்தாலும் அதற்கான தீர்வு என்பது அதனை நாம் அணுகும் விதத்திலேயே அமைகிறது. நாம் கையாளும் ஒரு காரியத்தில் பாதுகாப்பற்றதொரு உணர்வைப் பெறும்போது, உடனடியாகத் தீர்வை நாடும் மனம், அதற்காக கடுமையாக போராடவும் ஆரம்பித்துவிடும். அந்த நேரத்தில் அச்சப்பட்டோ, கண்மூடித்தனமாகவோ, அல்லது கோழைத்தனமான முடிவையோக்கூட எடுக்க வேண்டிவந்துவிடும். குழப்பமான இது போன்ற மன நிலையில் எடுக்கும் முடிவுகள், நம்மை மீண்டும் தலை தூக்க முடியாத அளவிலான தீர்மானங்களைக் கூட எடுக்க வைத்துவிடும். எச்சரிக்கை தேவை!

நியாயமான அமைதியை இலக்காகக் கொண்டு செயல்படும்போது, நம்மைச் சரியான பாதையில் இட்டுச் செல்லக்கூடிய அறிவார்ந்த உறுதிப்பாட்டின் ஒரு மாபெரும் சக்தியை உருவாக்குகிறோம் . அப்போதைக்கு இதன் பின்விளைவுகளைப் பற்றி உடனே அறிய முடியாமல் போனாலும் கூட, அதைப்பற்றிய விழிப்புணர்வு தேவையான காலத்தில் கட்டாயம் வரும் என்ற திடமான நம்பிக்கை மலரும்! அந்த நம்பிக்கையே மனத்தெளிவையளிப்பதோடு, அடுத்து நடக்க வேண்டியதற்கும் அச்சாரம் போட்டுவிடும்.

அதே சமயம் தீர்வைப் பற்றிய சிந்தையே இல்லாததொரு சலனமற்ற அமைதி என்பது சூழ்நிலைக்கேற்ப பயனுள்ளதாகவோ அன்றி பயனற்றதாகவோக்கூட ஆகலாம். தன்னால் இயலாத நிலையில், ஓய்வு பெற்று உட்கார்ந்திருப்பவர்களுக்கு இது நல்ல முடிவாக இருக்கலாம். ஓய்வுக் காலங்களில் இப்படி நீண்ட அமைதிகாத்து அமருபவர்கள்கூட முன் காலத்திலேயே அதற்கான சரியான திட்டமிடல் மூலம், நல்லதொரு பாதையை அமைத்துக் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். ஆனால், தானாக காரியங்கள் நடந்துவிடும் என்று மூட நம்பிக்கைகள் கொண்டிருப்பவர்கள் விதியின் வசம் முடிவை விட்டுவிட்டு அடுத்து என்ன நடக்குமோ என்ற ஏக்கமும், அச்சமும் வாட்டியெடுக்கும் குழப்பத்தில் உழல வேண்டி வரும். இது மன உளைச்சலையும் ஏற்படுத்தக்கூடும்.
அதனால் ஏற்படக்கூடிய எதிர்வினைகளுக்கும் தாமே காரணமாகிவிடக்கூடும். அதாவது, ‘எடுத்தோம், கவிழ்த்தோம்’ என்றில்லாமல் குழப்பமற்ற அமைதியான மனநிலையுடன் எடுக்கும் முடிவுகள் மூலம் நாம் சரியான பாதையில் பயணிக்கிறோம் என்ற திடமான நம்பிக்கையைப் பெறுகிறோம் என்பதே சத்தியம்.

தீய பழக்கங்களுக்கு அடிமையானவர்களும் இது போன்றதோரு சூழ்நிலையில், அமைதியான மனநிலையுடன் எடுக்கும் முடிவுகளே அவர்களை மீண்டும் அந்தச் சேற்றில் உழன்று, மென்மேலும் தவறு செய்யாத ஒரு உறுதியான மன நிலைக்கு ஆட்படுத்தி சரியான பாதையில் பயணிக்கும் நம்பிக்கையும் அளிக்கிறது.

எந்த ஒரு பிரச்சனைக்கும் அமைதியான மனநிலையுடன் எடுக்கும் தீர்வானது, நல்லதொரு பாதையின் பயணத்தின் ஆரம்பம். அடுத்து நடக்க வேண்டியவைகளை நம் அறிவு வழிநடத்தும் என்பதில் ஐயமில்லை.

சிறகைச் சுமை என்று நினைத்தால் பறவைகள் பறக்க முடியுமா?

தொடருவோம்

படங்களுக்கு நன்றி :

http://inspirational-images.tumblr.com/

சக்தி சக்திதாசன்

அன்பினியவர்களே !

இனிய வணக்கங்கள்.

வாழ்க்கை என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைத்த வரப்பிரசாதமாகும். தொடக்கம் அனைவருக்கும் ஓரே மாதிரியாக அமைந்தாலும் முடிவில் அனைவரும் வித்தியாசமான முடிவுகளையே சந்திக்கிறோம்.

ஆனால் இம்முடிவு காலத்தின் படி எமக்குக் கிடைக்கிறது எனும் வாதத்தில் ஓரளவு உண்மை இருந்தாலும் இம்முடிவின் நிகழ்வில் எமது முயற்சியின் தாக்கங்கள் எதுவித பங்கையும் எடுப்பதில்லையா ?

எமது வாழ்வின் போக்கை மாற்றும் சக்தி எமக்கில்லையா ?

நிச்சயமாக இருக்கிறது . வாழ்க்கை ஒரு கட்டுப்பாடாற்ற குதிரை போன்றது அதன் மேல் மிகவும் சிரத்தை எடுத்து ஏறி உட்கார்ந்து அதன் கடிவாளத்தை இறுகப் பற்றி அதனை ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து நாம் முன்னேறிப் போக நினைக்கும் பாதையில் அதைச் சீராக செலுத்துவதே ஒவ்வொரு மனிதர்களினதும் கடமை ஆகும்.

ஆனால் இதனை ஏன் சிலரால் செய்ய முடிவதில்லை ? ஓ அதைத்தான் அவர்களது காலம் என்று சொல்கிறோமா ?

இல்லையெனில் அக்காலத்தை மாற்றியமைக்கும் வழிகள் இருந்தாலும் அதைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாமல் அவர்கள் ஒருவகை உறக்கத்தினுள் அமிழ்ந்து போயிருக்கிறார்களா?

நாம் ஏன் இத்தகிய வாழ்க்கை வாழ்கிறோம் என்பதற்கு எல்லோராலும் அழகாக சந்தர்ப்பம் சூழலை இலகுவாகக் காரணம் காட்டி விடலாம். ஆனால்ல்ல்ல்ல் இக்காரணங்கள் பல சமயங்களில் “நொண்டிக் குதிரைக்குச் சறுக்கியது சாட்டு” என்பது போலவும் அமைந்து விடுவது உண்டு.

அதற்காக சூழ்நிலை காரணத்தினால் தமது வாழ்க்கையில் பல சிக்கல்களை அனுபவித்து இருப்பவர்கள் இல்லை என்று நான் வாதிட வரவில்லை.

சரி எப்படியானல் எங்கே போகிறது எனது இந்தக் கட்டுரையின் சாரம் ?

புள்ளிக் கணக்கு விபரங்களின் படி இங்கிலாந்தின் வடமேற்கு (North West) பகுதியில் வாழும் மக்களிடையே வாழ்க்கைக் காலம் மிகவும் குறைவாக காணப்படுகிறது எனும் விப்பரம் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

ஒரு மனிதன் நாட்டில் வாழும் பகுதியை ஒட்டியே அவன் எத்தனை வருடங்கள் வாழ்ப்போகிறான் எனும் கணக்குத் தங்கியுள்ளது என்கிறார்கள்.

இது என்ன விந்தையாக இருக்கிறது ? ஒவ்வொரு மனிதரும் எப்போது இறக்கப் போகிறார்கள் என்பது எமது கையிலா இருக்கிறது ? பின் எப்படி இது அவர்கள் வாழும் பகுதியைச் சார்ந்ததாக இருக்க முடியும் ? எனும் கேள்வி நியாயமானதே !

எம்முடைய வாழ்வின் முடிவு எமது கையில் இல்லை எனும் வாதம் சரியானதே ஆனால் இப்பகுதியில் வாழ்வும் மக்கள் அவர்களால் தவிர்க்கப்படக்கூடிய பல காரணங்களினால் குறைந்த வயதினிலே சாவைத் தழுவிக் கொள்கிறார்கள். இத்தகிய இறப்புகள் தவிர்க்கப்படக்கூடியவை என்றே இவர்கள் இவ்வாதத்தை முன்வைக்கிறார்கள்.

ஆமாம் மாரடைப்பு (Heart attack) புற்றுநோய் (Lung cancer) , பாரீசவாதம்(Stroke) இது போன்ற தமது வாழ்க்கை முறையினால் தவிர்க்கப்படக்கூடிய நோய்களுக்கு இளவயதிலே தம்மைப் பலி கொடுக்கிறார்கள் என்பதுவே முன்வைக்கப்பட்ட கருத்தாகும்.

இங்கிலாந்து போன்ற வைத்திய சிகிச்சையில் முன்னிற்கும் நாடு ஒன்றில் அவர்களினது மக்களிடையே இத்தகைய வேறுபாடு காணப்படுவது அதிர்ச்சியளிக்கிறது என்கிறார் இங்கிலாந்து அரசாங்கத்தின் சுகாதார அமைச்சர்.

இவ்வறிக்கை வெளிவந்ததும் இதைப்பற்றிய வாதப் பிரதிவாதங்கள் பல ஊடகங்களில் நிகழ்ந்தன. இவற்றில் பலவற்றில் பொதுமக்கள் பலர் தமது கருத்துக்களையும் வெளியிட்டனர்.

சரி இப்படியானல் இத்தகைய நோய்களின் அடிப்படைக் காரணங்கள் எவை?

மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை முறை என்கிறார்கள் அறிவியலாளர்கள். அதாவது கொழுப்பு நிறைந்த உணவுகளை அதிக அளவில் உட்கொள்வது, தேக ஆரோக்கியத்திற்கான அப்பியாசங்கள் எதுவும் செய்யாதது, அதிக அளவிலான புகைபிடித்தல், கட்டுப்பாடற்ற மது உட்கொள்ளல் இவைகளே முக்கிய காரணங்களாக சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன.

சரி இதற்கும் அவர்கள் வாழுகின்ற பகுதிகளுக்கும் என்ன சம்மந்தம் ?

இதற்கான ஒருவகை விளக்கத்தை மேற்கூறிய ஊடக நிகழ்ச்சி ஒன்றிலே ஒரு பொதும்கன் கூறிய கருத்தொன்றில் கேட்கக்கூடியதாக இருந்தது.

ஒரு நடுத்தர வயதுடைய மனிதர் திருமணமாகி இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தந்தை. அவரின் வார்த்தைகளிலே தன்னுடைய வாழ்வின் நிதிநிலைமையே தன்னை அதிக அளவில் மது உட்கொள்ள வைக்கிறது என்கிறார்.

தான் வாழும் அப்பகுதி மக்களுக்கு கிடைக்கும் ஊதியப் பணம் தேசிய அளவின் அடிப்படையில் குறைவானது எனவும். மாதக் கடைச்சிக்கு முன்னதாகவே தன்னுடைய இருப்பில் பணம் கரைந்து விடுவதாகவும் தனது குடும்ப அங்கத்தவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியாத வேதனையில் மிகவும் குறைந்த விலையில் கிடைக்கும் மதுவ்வ்வ்வை வாங்கி உட்கொள்வதின் மூலம் தனது பிரச்சனைகளை கொஞ்ச்ச்ச நேரம் மறந்து போய் இருக்கக் கூடியதாக இருக்கிறது என்கிறார்.

இவ்வூடக நிகழ்வை நடத்தியவர் நீங்கள் மதுவுக்குச் செலவழிக்கும் பணம் எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும் அதைச் சேமித்தால் அந்தளவு பணமாவது உங்கள் கையிருப்பு இருக்குமே ? என்று கேட்ட கேள்விக்கு அப்படி கையிருக்கும் பணத்தினால் தான் நிறைவேர்ற நினைக்கும் அத்தியாவசிய தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியாது என்றார் அவர்.

சரி இத்தகைய சுகாதார அடிப்படியிலான வித்தியாசங்கள் வாழும் பகுதிக்கேற்ப மாறுவது அப்பகுதி மக்களின் சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனையில் அடிப்படையிலா ? எனும் கேள்வி எழுகிறது. அதே கேள்வியின் மூலம் இதற்கெல்லாம் இங்கிலாந்து நாட்டின் அரசாங்கப் பொருளாதாரக் கொள்கைதான் காரணமா ? எனும் கேள்வியும் எழுகிறது.

மறுபக்கம் பார்த்தால் புகை பிடிப்பது , மது அருந்துவது என்பன ஒவ்வொருவருடைய தனிப்பட்ட இச்சையின் அடிப்படையில் எழும் செயல்களாகும் இதற்கு அராஆஅசாங்கம் எவ்வகையில் பொறுப்பாக முடியும் ? எனும் கேள்வியும் நியாயமானதே !

அதேசமயன் இப்புள்ளி விபர அறிக்கையில் பாதிக்கப்படும் பகுதிகள் எனும் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட பகுதிகளுக்குள் உள்ள சில தனிப்பட்ட பிரதேசங்கள் இதற்கு எதிர்மாறான முடிவுகளைக் காட்டுகின்றன.

சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகள் தான் காரணமெனில் சில பொருளார அளவில் கீழுள்ள பிரதேசங்களில் மக்களின் வாழ்க்கைக் காலம் நீண்டு இருப்பதன் காரண்ம் என்ன ? எனும் கேள்வியை முன்வைக்கிறது அரசாங்கம்.

இப்பிரச்சனைகளின் அடிப்படைக் காரணங்கள் மக்கள் வாழும் பகுதிகள் என்பதை விட அஓஅகுதி மக்களிடையே ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறைக்கான புரிந்துணர்வு அதிக அள்வில் இல்லை என்றும் இதற்கான புரிந்துணர்தலை அளிக்கும் அதிகாரத்தையும் கடமையையும் அந்தந்த உள்ளுராட்சி கவுன்சில்களின் பணிகளில் ஒன்றாக அரசாங்கம் அறிவித்துள்ளது.

எது எப்படி இருப்பினும் ஒவ்வொரு மனிதனும் தன்னுடைய வாழ்க்கையைத் தனது கைகளில் எடுக்காவிட்டால் அம்மனிதனின் முன்னேற்றம் என்ருமே சறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

எமக்குப் பசி எடுக்கும் போது உண்ண வேண்டும் என்பதை எப்படி அரசாங்கமோ அன்றி வேறு அமைப்புகளோ சொல்லத் தேவையில்லையோ அதே போல சீராக வாழ வேண்டும் என்பதையும் வேறு ஒருவர் சொல்லி நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்

அன்புடன்

சக்தி சக்திதாசன்

12.06.2013