Category: கட்டுரைகள்

சக்தி சக்திதாசன்

“பாடல் எழுதும் போது எல்லாம் நான் ஒரு பாமரனாகிறேன்,” என்று கவியரசர் கண்ணதாசன் ஓரளவு நகைச்சுவையோடும், ஆழமாகவும் கூறியிருப்பார்.

இன்றைய போதனைகள் புத்தக பக்கங்களில் சிக்கிக் கிடக்கும்போது, அவர் பாடல்கள் பாமரனின் இதயத்தில் நெடுக பரவி உருக்கமாக குரல் கொடுக்கின்றன.

சாமானிய மனிதன் திருப்பதி சென்று வணங்கும் போது தன் உள்ளே எழும் பயம், ஆசை, ஏக்கம் அனைத்தையும் கண்ணதாசன் வரிகளில் காண்கிறான்.

“அருணாசலா” என அவர் உரைத்த ஒவ்வொரு அடியிலும் ஆன்மாவின் அசைவும், உள்ளத்தின் வலியும் ஒலிக்கின்றன.

இந்தக் கட்டுரையில், அவருடைய பாடல்களில் தோன்றும் ஆன்மீகப் பின்னணியை ஒரு பொதுமகனின் நேர்மையான உணர்வுகளில் இருந்து பார்வையிடப் போகிறோம் .

ஞானமும் பாசமும் கலந்து ஓர் இறை நாடாளும் மொழியாக வளர்ந்த கவிதைகளின் பயணம் இது.

இனி வரிகளைப் பார்ப்போம்

கண்ணன் என்னும் மன்னன் பேரை
சொல்ல சொல்ல
கல்லும் முள்ளும் பூவாய் மாறும்
மெல்ல மெல்ல

கண்ணன்” என்பதன் வெளிப்படை பொருள் கிருஷ்ணர் என்றே இருந்தாலும், ஆன்மீகப் பார்வையில் இது சுத்தம், கருணை, ஈர்ப்பு எனும் தெய்வீக சக்தியைச் சுட்டுகிறது.

மனிதன் கண்ணன் எனும் நாமத்தை குறும்புக்காக அல்ல, இருகரம் நீட்டிச் சொல்லத் தொடங்கும்போது, அவனது உள்ளத்து மயக்கம் கலைந்து, உலகின் கடினம் கன்மங்களும் (“கல்லும் முள்ளும்”) மெதுவே மலர்களாக மாறுகிறது .

அதாவது உள்ளத்தின் கெட்ட எண்ணங்கள் கரைந்து, அமைதி, சமாதானம், பாசம் போன்ற மலர்கள் மலருகின்றன.

“சொல்ல சொல்ல…” என்பது ஜபம், நாமசங்கீர்த்தனை போன்ற உள்மூச்சு சாதனைகள் போன்றது.

“மெல்ல மெல்ல…” என்பது பயணத்தின் நிதானத்தை — உடனடித் திருவிளைவு அல்ல, நெடுநாள் தீட்சையின் பயனைச் சுட்டுகிறது.

அவர் சொல்லும் ஒரே நாமம் நம்முள் ஏற்படுத்தும் அந்தரங்க மாற்றம் — இதுவே இந்த வரிகளில் அடங்கிய அதீத ஆன்மீக உண்மை.

இனி அடுத்து

எண்ணம் என்னும் ஆசைப்படகு
செல்ல செல்ல
வெள்ளம் பெருகும் பெண்மை உள்ளம்
துள்ள துள்ள

எனும் வரிகளையும்.எமது கவியரசரின் ஆன்மீகக்.கோணமும் உள்ளதா என்று பார்க்கலாம்.

இது வெறும் காதல் அல்லது மனித உணர்வைப் பற்றி மட்டும் பேசும் வரிகள் போல தோன்றினாலும், இவற்றில் ஒரு ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பார்வை நிரம்பியிருப்பதைக் காணலாம்.

வாருங்கள், வரிகளைக் கவனமாக விரித்து பார்ப்போம்.

“எண்ணம் என்னும் ஆசைப்படகு செல்ல செல்ல…”
இது மனதின் யாத்திரை இல்லையா ? சஞ்சலமான எண்ணங்களின் பயணம்.

இங்கே “எண்ணம்” என்பது மனிதனின் சிந்தனைகளைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

“ஆசைப்படகு” என்பது ஆசைகளால் இயக்கப்படும் மனம் .

இது சம்சாரத்திற்குள் பயணிக்கும் நாவாயைக்கூறும் உருவகம்.

ஆன்மீகப் பாதையில், இந்த எண்ணங்கள் வெறுமனே யாதொன்றையும் தாண்டாது முன்னே செல்கின்றன.

ஆனால், அவை நடத்தும் பயணம் நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் மாற்றங்களை உருவாக்குகிறது.

“வெள்ளம் பெருகும் பெண்மை உள்ளம் துள்ள துள்ள…”

தெய்வீக சக்தியின் வெளிப்பாடு – சக்தியின் உந்துதல்

“பெண்மை உள்ளம்” என்பது இங்கு பெண்தன்மையை மட்டுமல்லாமல், பராசக்தியையும், கருணையை ஏந்தும் ஆதித்தாயியையும் குறிக்கக்கூடும்.

அந்த உள்ளத்தில் வெள்ளம் பெருகும் – அதாவது, தெய்வீக சக்தி அதிகரிக்கிறது; அந்த பரிசுத்த எழுச்சி துள்ளித் துள்ளிக் களிக்கிறது.

இது ஆன்மாவின் உணர்வு பூரிப்பும், சக்தியின் உந்துதலும்.

ஒரு பக்கம், ஆசைகள் மனத்தை இழுத்துச் செல்லும் பொழுது, மற்றொரு பக்கம், அந்த ஆசைகளால் தூண்டப்படும் தேடலில் உள்ளம் ஒரு பரிபூரணத்தை அடைகிறது.

இது இன்பத்தில் இல்லை – இறை உணர்வின் பரவலில் உள்ளம் துள்ளும் தருணம்.

“சங்க நிரைத்த புவியிலே” என்ற வார்த்தைகளை போலவே, இங்கே உணர்ச்சி வெள்ளம் ஆன்மீகப் பரவலைக் குறிக்கிறது.

அப்பப்பா அப்படியே கவியரசரின் வரிகளுக்குள் விழுந்து நீச்சலடிக்கிறோம் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

இன்பத்தின் ஆழத்திற்கு அல்லவா அடித்துச் செல்லப்படுகிறோம்.

வாருங்கள் உங்களை அடுத்த அலைக்குள் இழுத்துச் செல்கிறேன்

தென்றல் இன்று பாடும் பாடல் என்ன என்ன
தென்றல் இன்று பாடும் பாடல் என்ன என்ன
சின்ன கிளிகள் சொல்லும் கதைகள் என்ன என்ன
சின்ன கிளிகள் சொல்லும் கதைகள் என்ன என்ன

“தென்றல் இன்று பாடும் பாடல் என்ன என்ன…”

இறை அருள் நம்மை எப்போதும் எட்டிப் பார்க்கும் குரல்
தென்றல், ஆன்மீகத்தின் பார்வையில், இறை பரிசுத்த சத்தமாகவும், நமக்கு உள்ளளவிலேயே கனிவாக ஒலிக்கும் அறிவுரையாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

தென்றல் என்றால் தவிர்க்கமுடியாத ஒரு அழைப்பு போல அது நம்மை நோக்கிக் கீற்றுக்கீற்றாய் வந்து, “நீ என்னுள் கேள்” எனச் சொல்வது போல் இந்த பாட்டில், அந்த தென்றல் பாடும் இசை என்பது நம் உள்ளத்தில் எழும் விழிப்புணர்ச்சி அல்லது தெய்வீகக் குறிப்பு.

“சின்ன கிளிகள் சொல்லும் கதைகள் என்ன என்ன…”

நற்குணங்களின் நட்பு மொழிகள் — இறை இளமை திருவுணர்வுகள்
சின்ன கிளிகள் — இவை குழந்தையின் உள்ளம் போல தூய்மையான எண்ணங்களுக்குச் சின்ன உருவகங்கள்.

கிளிகள் உன்னதமான நற்குணங்களை (அன்பு, கருணை, நம்பிக்கை) நம் மனதுடன் பகிரும் தூதர்கள் போல. அவைகள் சொல்லும் கதைகள் என்பது நம் மனம் கேட்டுச் சொல்லும் உள் உண்மைகளின் மென்மையான அறிவுரை.

சின்ன கிளிகள் = நம் உள்ளத்தின் தூய எண்ணங்கள், முன்வாழ்ந்த மகான்கள் அல்லது குழந்தைத் தெய்வங்கள்
கதைகள் = ஒவ்வொரு நாள் வாழ்க்கையிலும் இறை நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்ளும் ஆன்மீகக் கற்றல்களின் கதைச்சுருக்கம்

மொத்தத்தில்…
இந்த வரிகள் இயற்கையின் மென்மையிலிருந்து கடந்து நம்முள் ஒலிக்கும் தெய்வீக வாய்மொழிகளைப் பேசுகின்றன.

தென்றலும் கிளிகளும் ஒன்றாய் சொல்லும் அந்த மெளனச் செய்தி — “உயிரின் அமைதியை உறுதி செய், அங்கே தான் இறை இருக்கின்றான்.” என்கிற வாக்கில் எழுதியிருப்பாரோ ?

சரி இனி அடுத்த வரிகளைப் பார்ப்போம்

கண்ணும் நெஞ்சும் ஒன்றுக்கொன்று
பின்ன பின்ன
என்னை துன்பம் செய்யும் எண்ணம் என்ன என்ன

இந்த வரிகளில் உணர்வுப் புழுங்கலும், ஆழ்ந்த ஆன்மீக ஏக்கமும் இயல்பாகக் கலந்து ஓடுகிறது.

வாருங்கள், இதை உள்நோக்கத்தில் புனைந்துகொண்டு, ஒரு ஆன்மீக நுண்ணுணர்வு அடங்கிய விளக்கத்தில் பரிமாறிப் பார்க்கலாம்.

“கண்ணும் நெஞ்சும் ஒன்றுக்கொன்று பின்ன பின்ன…”

இது உளவுருக்கம் மற்றும் தெய்வச் சேர்ந்த உணர்வின் ஓட்டம்  .

இங்கே ‘கண்’ என்பது பார்வையை மட்டும் அல்ல, உள்ளார்ந்த விழிப்பையும் குறிக்கலாம். ‘நெஞ்சு’ என்பது உணர்வுகளின் இருப்பிடமாய், இறையை உணரும் மையமாகக் கொள்ளலாம்.

இவ்விரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று பின்னிப் பின்னி செல்லும் தருணம் என்பது, ஆன்மிகத் தேடலின் ஆரம்பம் .

“பார்வையால் உணர்வு தூண்டப் பெறுகிறது, உணர்வால் பார்வை பெருமை பெறுகிறது.”
இது ஒரு பக்தன், தெய்வத்தை உள்மனத்துடன் நாடும் முயற்சியின் பிரதிபலிப்பு.

“என்னை துன்பம் செய்யும் எண்ணம் என்ன என்ன…”

அவித்யையின் விளையாட்டோடு கலந்த அக எண்ணத்தின் எழுச்சி.

மனதிற்குள் எழும் எண்ணங்களே நமக்குத் துன்பத்தை அளிக்கின்றன.

ஆன்மீகப் பார்வையில், இந்த எண்ணங்கள் மாயையின் வெளிப்பாடுகள். “என்ன என்ன…” என்று பலமுறை சொல்லும் பாவனையின் பின்னணி .

அது ஒரு வகை மயக்கம், அவை ஓர் ஓய்வு இல்லா சுழற்சி.

இது யோகி யார் என்பதைப் பற்றிய தவம் போல — யார்தான் இந்த எண்ணங்களை உருவாக்குகிறார்கள்? என் ஆத்மா அவையல்ல; ஆனால் அவை என்னுள் ஏன் வேரூன்றுகின்றன?

இக்கேள்வியை மனதுள்.வேள்வியாக்கும் வரிகள் இவை.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்…
இந்த வரிகள் — ஒருவன் உணர்வுகளால் தன்னை இழந்தும், பிறகு அந்த இழப்பில் இறையையும் தேட முயல்கின்ற பயணத்தின் ஓர் அத்தியாயம்.

இவை ஆத்ம சந்தேகத்தின் ஊடே ஆனந்தத்தை நோக்கிய விரோதம் வாய்ந்த பயணங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

ஆகா தோண்டத் தோண்ட வைரங்கள் வருவது போல கவியரசரின் வரிகளுக்குள் புகுந்து கொள்ள பேரானந்தம் காத்திருக்கதே !

சீக்கிரம் வாருங்கள் ஆராயும் மனதின் ஈரம் காயுமுன்னே அடுத்த வரிகளைப் பார்ப்போம்.

அக்கம் பக்கம் யாரும் பார்த்தால்
வெட்கம் வெட்கம்
அக்கம் பக்கம் யாரும் பார்த்தால்
வெட்கம் வெட்கம்
அன்பே உன்னை நேரில் கண்டால்
நாணம் நாணம்
அன்பே உன்னை நேரில் கண்டால்
நாணம் நாணம்

ஆசை நெஞ்சை சொல்லப்போனால்
அச்சம் அச்சம்
அன்றும் இன்றும் அதுதான் நெஞ்சில்
மிச்சம் மிச்சம்

இந்த வரிகளில் காதலான உணர்வோட்டம் மேலோட்டமாகத் தோன்றினாலும், அதற்குள் ஒரு நுட்பமான ஆன்மீகத் தேடலும் நாணமும் உள்ளது.

வாருங்கள், மென்மையான ஆன்மீகக் கோணத்தில் இதை உள்நோக்கமாக விரித்துப் பார்க்கலாம்.

“அக்கம் பக்கம் யாரும் பார்த்தால்… வெட்கம் வெட்கம்”

இறையை நாடும் தனிப்பட்ட பயணத்தின் பொருள்   இறைசிந்தனையில் முழுமையாக கலையும் போது, வெளி உலகம் ஒருவனின் மனநிலை மாற்றங்களை கவனிக்கலாம்.

அந்த நேரத்தில் வரும் ஒரு வியக்கத்தக்க மௌனம் அல்லது மகிழ்ச்சி, மற்றவர்கள் பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற இறுக்கம்.

ஆன்மீகத்தில் இது ‘அந்தரங்க பக்தி’ என அழைக்கப்படுகிறது.

அந்த நெகிழ்வுக்கு மனம் வெட்கப்படுவது, சுயத்தை விடுத்து இறை நடுக்கத்தில் நின்றிருக்கும் நிலை.

“அன்பே உன்னை நேரில் கண்டால்… நாணம் நாணம்”

தெய்வீக தரிசனத்தின் முன்னே வரும் வீடுபடுத்தும் மரியாதை
இறையை உணர்ந்த தருணங்களில் மனம் சின்னமாகி விடும்.

நேரில் கண்ட உணர்வில் ஏற்படும் நாணம், நமக்கு எவ்வளவு பாவபரிசுத்தம் தேவை என்பதை உணர்த்தும்.

இது ஒரு தேடிய பக்தனுக்கு கிடைக்கும் வரம் .

தனக்கு இன்னமும் தகுதி இல்லை என்ற சுயவிமர்சன மயக்கம்.

“ஆசை நெஞ்சை சொல்லப்போனால்… அச்சம் அச்சம்”

உள் விருப்பங்களை இறைவனிடம் பதியும்போது ஏற்படும் அச்சம்
நம் ஆசைகளை, தயங்களை வெளிப்படுத்தும் முன் வரும் மனமுழுக்கம்.

“நான் என்னைத் தூய்மைப்படுத்தியுள்ளேனா?” என்ற சந்தேகம்.

இங்கே ஆசை என்பது உலக ஆசைகளை மட்டும் அல்ல — இறையை பெறும் அகமான ஏக்கம் கூட இருக்கலாம். அதனைத் திறந்துவிட அச்சம்தான்.

“அன்றும் இன்றும் அதுதான் நெஞ்சில்… மிச்சம் மிச்சம்”

நித்தியமான இறை நினைவு – அகபரிந்த மனநிலை
நாள்கள் மாறினாலும், நெஞ்சில் மிச்சமாகக் கிடப்பது ஒரே நினைவு.

அந்த ‘அன்பு’. இவ்விதமான நிலை, பக்தியின் பரிணாம வளர்ச்சியை அறிவிக்கிறது.

எத்தனை காலங்களாக இருந்தாலும், அந்த நிஜமான தேடல் விடாமல் இருக்கிறது.

மொத்தத்தில்…
இந்த வரிகள், ஒரு பக்தன் இறைநேசத்தினால் உருவாகும் உள்ளார்ந்த நிலைகளை மிக நெகிழ்வாகவும், இயற்கையாகவும் வெளிப்படுத்துகின்றன .

வெட்கம், நாணம், அச்சம், நினைவு. இவை அனைத்தும் உண்மையான ஆன்மீக வாழ்வின் பரிணாம நிலைகள் என்பதைத் தொட்டுத் தெரிவிக்கின்றன.

என் இனிய வாசக உள்ளங்களே ! காதல் பாடலில் கூட கவியரசர் கண்ணனை மையமாக நிறுத்தியது அதன் ஆன்மீகக்.கோணத்துள் கொஞ்சம் மூழ்கிப்பார்க்க இந்தப் பாமஅ ரசிகனைத் தூண்டியது.

இந்தப் பயணத்தில் எனக்குத் துணையாக வரும் உங்களுக்கு எனது அன்பு நன்றி கலந்த வணக்கங்கள்.

மீண்டும் அடுத்த பகுதியில் மற்றொரு பாடலோடு

சக்தி சக்திதாசன்

கண்ணதாசனின் வார்த்தைகளில் ஒளிந்திருக்கும் ஆன்மீக உணர்வுகள் ஆழமானவை.

ஆலயமணி படத்திற்காக கவியரசர் தந்த ” சட்டி சுட்டதடா ” எனும் பாடலின் வரிகளை ஒரு ஆன்மீகக் கோணத்தில் பார்க்கும் முயற்சி இது.

மனித மனம் ‘சட்டி’ எனில், அதில் சுட்டு பாசங்களை குறைத்து, அகந்தையை வேகவைத்து, இறைவன் வாசமருக்கக் கூடிய புனித பாத்திரமாக நாம் தங்களை மாற்றிக்கொள்வதே இங்கு குறிப்பதாகும்.

ஒருவரின் உள்ளம் பழிக்கு அப்பாற்பட்டதும், ஆசைகளில் உருகாததுமான நிலைக்கு வந்தால்தான், அந்த மனிதனிடமிருந்து இயற்கையாகவே ஆன்மீக வாசனை பீறிடும் — அது தான் இறைநேயம் என்ற வாசனை.

இந்த பாடல்வரிகள் கவிஞர் கண்ணதாசனின் ஆழ்ந்த வாழ்வுப் பிழை அனுபவங்களை மிக நேர்த்தியாகவும் யதார்த்தமாகவும் எடுத்துரைக்கின்றன. இதை மிகவும் எளிமையான தமிழில் புரியவைத்தால்:

– “சட்டி சுட்டதடா கை விட்டதடா” – தண்ணீர் கையிலிருக்கும் போது சுடுகின்றது போல தெரியாது. ஆனால் சுட்ட பிறகுதான் அதிலிருந்து கை விலகுகிறது.

அதே மாதிரி,

– “புத்தி கெட்டதடா நெஞ்சைத் தொட்டதடா” – சில தவறுகள் மனிதரின் உணர்வுகளைக் காயப்படுத்தும். அவை அதைப்போலவே நெஞ்சை நொறுக்கும்.

– “நாலும் நடந்து முடிந்த பின்னால் நல்லது கெட்டது தெரிந்ததடா” – வாழ்க்கை முடிந்த பிறகுதான் நாம் எது சரி, எது தவறு என்பதை உணர்கிறோம்.

இந்த வரிகள் சொல்லும் முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், வாழ்க்கையிலே பல நேரங்களில், தவறுகள் செய்த பிறகு தான் அதுதவறு என புரிகிறது.

சில அனுபவங்கள் நம்மை எரித்துப்போகச் செய்த பிறகுதான் நம்மால் அந்த அழுத்தத்தை உணர முடிகிறது.

ஆனால் அப்போது நாம் ஏற்கனவே காயமடைந்திருக்கிறோம்.

இது மிகவும் தத்துவமிகுந்த உணர்வெழுச்சி.

வாழ்வின் உண்மையான பாடங்களை, வலிகள் வழியாகவே நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம் என்பது கவிஞரின் வாசகமாகும்.

இனி அடுத்து

பாதி மனதில் தெய்வம் இருந்து
பார்த்துக் கொண்டதடா
மீதி மனதில் மிருகம் இருந்து
ஆட்டி வைத்ததடா
பாதி மனதில் தெய்வம் இருந்து
பார்த்துக் கொண்டதடா
மீதி மனதில் மிருகம் இருந்து
ஆட்டி வைத்ததடா

ஆட்டி வைத்த மிருகம் இன்று
அடங்கி விட்டதடா
ஆட்டி வைத்த மிருகம் இன்று
அடங்கி விட்டதடா
அமைதி தெய்வம் முழு மனதில்
கோவில் கொண்டதடா

இந்த வரிகள் கவிஞர் கண்ணதாசனின் உளமனப்பொருள் ஓவியக் கலைக்கே ஒரு சான்றாகும்.

அவர் மனித மனதின் இரு முரணான நிலைகளைக் காணத்தக்க வகையில் வெளிப்படுத்துகிறார்:

ஒருபுறம் தெய்வீகப் பக்தி, மறுபுறம் புலித்தனக் கவிழ்ச்சி.

“பாதி மனதில் தெய்வம் இருந்து பார்த்துக் கொண்டதடா” என்பதில், மனிதனில் எழுந்திருக்கும் ஒழுக்கமிக்க, உயர்ந்த சிந்தனைகளைப் பேணும் ஒரு பக்கத்தை அவர் காண்கிறார்.

அதே நேரத்தில், “மீதி மனதில் மிருகம் இருந்து ஆட்டி வைத்ததடா” என்று சொல்லும்போது, மனிதனின் அடிமைபட்ட எண்ணங்கள், ஆசைகள், கோபங்கள் போன்ற விலங்குப் போக்குகள் பலவீனங்களை உருவாக்குகின்றன என்பதையும் சொல்லுகிறார்.

இவை மட்டும் ஒரு காட்சியை புணர்ந்து காட்டாமல், “ஆட்டி வைத்த மிருகம் இன்று அடங்கி விட்டதடா” என்று சொல்லுவதன் மூலம், அந்த விலங்கு சுயாதீனமான மனப்போக்கை துறந்துவிட்டு சமாதானத்தை நாடுகிறதென்கிறார்.

முடிவில், “அமைதி தெய்வம் முழு மனதில் கோவில் கொண்டதடா” – எனும் வரிகள், ஒரு மனிதனின் விழிப்புணர்வும் ஆன்மீகப் பரிணாமமும் இடம் பெற்று, மனம் முழுதும் அமைதி மிக்க தெய்வீக உற்சாகத்தால் நிரம்பி விட்டதாகக் கூறுகின்றன.

இது மட்டும் ஒரு கவிதை அல்ல.

இது, மனதின் மாறுபட்ட நிலைகளையும், கடைசியில் அமைதியை நோக்கும் ஆன்மிகப் பயணத்தையும் மிக எளிமையாகத் தத்துவமாகவும் உரைக்கும் கண்ணதாசனின் வார்த்தை மேதைமையின் ஓர் ஒளிப்படம்.

இனி

ஆரவாரப் பேய்களெல்லாம் ஓடி விட்டதடா
ஆலயமணி ஓசை நெஞ்சில் கூடி விட்டதடா
தர்மதேவன் கோவிலிலே ஒலி துலங்குதடா
தர்மதேவன் கோவிலிலே ஒலி துலங்குதடா
மனம் சாந்தி சாந்தி சாந்தி என்று
ஓய்வு கொண்டதடா

இந்த வரிகள் கண்ணதாசன் அவர்களின் ஆன்மீகத்தையும், மன அமைதி குறித்து அவருடைய நுட்பமான சிந்தனையையும் அழகாகச் சொல்கின்றன.

– “ஆரவாரப் பேய்களெல்லாம் ஓடி விட்டதடா” — மனதில் இருந்த குழப்பம், பயம், தவறு, மோசமான எண்ணங்கள்—அவையெல்லாம் ஓடி விட்டன என்கிறார்.

“பேய்கள்” என்பது இங்கு அத்தகைய எதிர்மறை எண்ணங்களுக்கு உருவகமாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

“ஆலயமணி ஓசை நெஞ்சில் கூடி விட்டதடா” — ஆலயத்தில் மணி ஒலிப்பதைப் போல, அந்த இறைவனின் ஆனந்தம், பரிசுத்தம் நெஞ்சினுள் ஒலிக்கிறது.

நம் உள்ளத்தில் ஒரு தூய்மை ஏற்பட்டுவிட்டது.

– “தர்மதேவன் கோவிலிலே ஒலி துலங்குதடா” — மனசாட்சி விழித்தெழுந்து, தர்மத்தின் சத்தம் (நீதி, நேர்மை) நம்முள் முழங்குகிறது.

தர்மதேவன் என்றால் நீதியை பிரதிநிதித்துவம் செய்யும் தெய்வம்.

– “மனம் சாந்தி சாந்தி சாந்தி என்று ஓய்வு கொண்டதடா” — அந்த இறைவனின் அருளால், மனம் அமைதியடைந்து முழுமையான ஓய்வை உணர்கிறது.

“சாந்தி” என மும்முறை சொல்வது, அது உடல், மனம், ஆத்மா—மூன்றுக்கும் அமைதியை உணர்த்துவதாகும்.

இதனுடைய மையக் கருத்து தற்காலிக உலகக் குழப்பங்களில் இருந்து வெளிவந்து, இறைவனை எண்ணும்போது நம்முள் ஏற்படும் அகநிம்மதி.

இது ஒருவிதமான தியான நிலை போலவும் இருக்கிறது.

உண்மையிலேயே இவை நம்மைக் கேட்க கேட்கவே சாந்தமடைய வைக்கும் சொற்கள்.

அடுத்து

எறும்புத் தோலை உரித்துப் பார்க்க
யானை வந்ததடா
நான் இதயத் தோலை உரித்துப் பார்க்க
ஞானம் வந்ததடா
எறும்புத் தோலை உரித்துப் பார்க்க
யானை வந்ததடா
நான் இதயத் தோலை உரித்துப் பார்க்க
ஞானம் வந்ததடா
பிறக்கும் முன்னே இருந்த உள்ளம்
இன்று வந்ததடா
பிறக்கும் முன்னே இருந்த உள்ளம்
இன்று வந்ததடா
இறந்த பின்னே வரும் அமைதி
வந்து விட்டதடா

எனும் வரிகளைப்.பார்ப்போம் வாருங்கள்

தமிழ் கவித்துறையின் பெருமையைப் பேசும் போது, கவியரசர் கண்ணதாசரின் பெயர் வழியாகவே தொடங்க வேண்டும் என்பது இயல்பே.

அவருடைய இவ்வரிகள், வாழ்வின் உள்மனச்சட்டங்களை, மனிதனின் அகத்துணைகளைப் பதிவு செய்யும் ஓர் ஆழ்ந்த ஆன்மீகப் பயணமாகவே தோன்றுகின்றன.

கவியரசரின் வரிகளில் உள்ள சுவடுகள்:

“எறும்புத் தோலை உரித்துப் பார்க்க யானை வந்ததடா” என்ற வரி, ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளாதவரின் அத்துமீறிய ஆர்வத்தையும் மூடநம்பிக்கையையும் குறிக்கிறது.

எறும்பு சிறியதொரு உயிர்; அதன் தோலை உரியவேண்டும் என்பதற்கே யானை எனும் பெருமை தேவைப்படுமா?

இதுவே ஒரு உவமையாகவும் பரமார்த்தமாகவும், அற்பமான விஷயங்களை விளக்கும் பட்சத்தில் கூட நாம் எவ்வளவு செலவிடுகிறோம் எனக் கவிஞர் கேட்கிறார்.

அதை எதிரொலிக்க “நான் இதயத் தோலை உரித்துப் பார்க்க ஞானம் வந்ததடா” என்பது, மனித உள்ளத்தின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொள்ள உணர்வு மற்றும் ஞானம் வேண்டும் என்பதைக் கூறுகிறது.

இதயம் என்பது உணர்வுகளின் வாசஸ்தலம்.

அதை உரிக்கின்றபோது மனநிலை நுட்பமாக, நியாயமாக விளங்கும்.

இங்கு ஞானம் என்பது யானையைவிட பலமிகுந்தொரு சக்தியாகவே புலப்படுகிறது.

“பிறக்கும் முன்னே இருந்த உள்ளம் இன்று வந்ததடா” மனித ஆன்மா என்பது கால வரம்புகளுக்குப் பிறந்ததல்ல.

அது ஒரு தொடரும் சிந்தனையின் இயக்கமாகத் தோன்றுகிறது.

உள்ளத்தின் சாத்தியங்கள் பிறவிக்கு முன்பே உள்ளது என்பதே இந்த வரியின் தத்துவக் கூறு.

“இறந்த பின்னே வரும் அமைதி வந்து விட்டதடா” என்ற பின்வரிகள், இறப்புக்குப் பின்னரும் உணர்ச்சி சீர்மை, மன அமைதி என்று பல்வேறு நோக்குகளில் வாசகரைத் தூண்டுகின்றன.

அதை வாழ்நாளிலேயே அடைய முடியும் என்ற சிந்தனை உண்டு. ஆனால், அது எப்போது வருகிறது என்பதில்தான் மனித வாழ்க்கையின் விசித்திரம் இருக்கிறது.

இந்த வரிகளைப் பார்ப்பவர்களுக்கு இது ஒரு தத்துவ இலக்கிய அனுபவமாகும்.

பார்வைத் தூய்மை, உவமையின் புதுமை, உளவியலின் ஆழம் மற்றும் மனித உணர்வின் துல்லியமும் இவற்றின் மூலம் வெளிப்படுகிறது.

எளிய சொற்களில் ஆழ்ந்த கருத்துகளை ஒளிக்கின்ற வகையில் கவியரசர் கண்ணதாசர் இவ்வரிகளை உருவாக்கியுள்ளார்.

இதே போல, நம் பூர்வீகத்தின் ஆன்மீகத் தத்துவங்களை கவிதையாக மாற்றி, எந்தவொரு மனிதனும் தனது வாழ்வை நோக்கிச் சிந்திக்கச் செய்யும் திறமையே அவருடைய கவியின் செழுமையாகும்.

கவியரசருடைய பாடல்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் வித்திதாசமான கோணப் பார்வையைத் தருகின்றன.

என் கோணப்பார்வையை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

மீண்சும் அடுத்தொரு பாடலின் பகுப்பாய்வில் சந்திக்கும்வரை.