விம்பிள்டன் – ஒரு புலம்பெயர்ந்த தமிழன் கண்ட 50 ஆண்டு பார்வை
சக்தி சக்திதாசன்
1975ஆம் ஆண்டு. பதினெட்டு வயதுடன் ஒரு இளைய தமிழ் மாணவன் இலங்கையில் இருந்து உயர்கல்விக்காக, ஒரு கனவுடன் இங்கிலாந்தை அடைகிறான்.
அவனுக்கு சமையல், பனி, பசுமை, பசியுடன் பசும் கவலை. ஆனால் இங்கிலாந்தின் மதிய பத்திரிகை தாள்களில் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூன் மாதம் ஒரு பெயர் மட்டும் பிரகாசிக்கிறது விம்பிள்டன்.
அதிகாரமுள்ள இங்கிலாந்தின் டென்னிஸ் அரங்கம்.
புலம்பெயர்ந்த இளைஞனின் வாழ்க்கையில் இந்த விளையாட்டு நிகழ்வு எப்படி ஒளியும் நிழலும் ஆனது .
1877 இல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட இந்த போட்டி, உலகின் மிகப் பழமையான மற்றும் மதிப்புக்குரிய டென்னிஸ் போட்டியாக விளங்குகிறது.
இங்கிலாந்து இதனை தம் கலாச்சார பாரம்பரியத்தின் ஒரு பகுதியாகக் கொண்டாடுகிறது.
வெள்ளை உடைகள், பழங்கால மர பலகை புள்ளிவிவரங்கள், முக்கனிகள், ஸ்ட்ராபெரி ஆகியவையுடன் தேசிய ஒளிப்பதிவுகளும், பி.பி.சி நேரடிக் காட்சிகளும் இதை ஒரு நாட்டுப்பற்றின் பிம்பமாக மாற்றியுள்ளன.
1970களில் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு விளையாட்டுப் பண்பாடுகள் புதிது.
கிரிக்கெட் மட்டும் சிலருக்கே பரிச்சயமாக இருந்தது.
ஆரம்பத்தில் விம்பிள்டன் ஒரு “மேல்மட்ட மரபுக்கவசத்துடன் கூடிய வெள்ளையர் விழா” போலவே தோன்றியது.
ஆனால் இடையே ஒலித்த கமெண்டேட்டர்களின் வாகைச்சொற்கள், சுய ஒழுக்கத்தின் நடிப்பு, வீரர்களின் அமைதியான போராட்டம்… இவை அந்த இளைய தமிழனின் கவனத்தை ஈர்த்தன.
புதுமுகங்களை கொண்டு வந்த விம்பிள்டன்: மார்ட்டினா நவரட்டிலோவா, விரோஜினா வேட், 1990களில் வந்த வினஸ் மற்றும் செரீனா வில்லியம்ஸ் போன்ற கருப்பின வீராங்கனைகள், ‘தம்மைப் போன்றவர்கள்’ மேடையிலுள்ளதை புலம்பெயர்ந்த மாணவனுக்குக் காண்பித்தது.
விம்பிள்டன் பல்லின சமத்துவத்தின் ஓர் அமைதியான தூதுவராக வளர்ந்தது .
வீரர்களை மட்டும் அல்ல, பார்வையாளர்களின் மனதையும் மாற்றியது.
வாழ்க்கை முறை மாறுதல்: ஆண்டுதோறும் ஒவ்வொரு ஜூலை மாதமும் அந்த மாணவன் இப்போது இங்கிலாந்துப்.பிரஜை.
வீட்டு நாகரிகத்தை விம்பிள்டன் பார்வையுடன் பொருத்திக் கொண்டார்.
1980களில் பின்புற வரிசையிலிருந்த புலம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு விம்பிள்டன் வழிமுறைகள், காகித வாசல் சீட்டுகள், கட்டண உயர்வுகள் அனைத்தும் “தடைச் சின்னங்கள்” போலவே இருந்தன.
சத்தம் இல்லாத பிரேக்குப் பொழுதுகள், காழ்ப்புணர்வு நிறைந்த கமெண்ட்டுகள் சில சமயங்களில் மன உளைச்சலை ஏற்படுத்தின.
விளம்பரத்திற்கும் வணிகரீதியிலும் போட்டி மெதுவாக நகரும்போது, பசுமையும் பசுமை மனப்பான்மையும் குறைந்தது என்பது கண்ட வருத்தமாக இருந்தது.
இப்போது 68 வயதுடைய ஒருவன் — அன்றைய விம்பிள்டன் போட்டியையும், இன்றைய இணைய ஓட்டுக்களிலும் காணும் தமிழ்க் குழந்தைகளையும் இணைத்துப் பார்க்கிறான்.
அவனுக்கு, விம்பிள்டன் என்பது வெறும் விளையாட்டு நிகழ்வல்ல — அந்த நாடு எப்படி, எதனால், எங்கு திருந்தியது என்பதற்கான ஒரு சமூகக் கண்ணாடி.
அவனது கனவுபசுமை மேடையைப் போலவே பசுமை மனமுடைய புது தலைமுறையினரை வளர்த்தெடுத்திடும் உயர் நோக்குடையது.
புலம்பெயர்ந்த ஒரு மாணவனின் பார்வையில் விம்பிள்டன் என்பது நேரம் போவதைக் காட்டும் கடிகாரம் மட்டுமல்ல. அது உலகம் நோக்கும் திறந்த ஜன்னலாகவும், ஒருமைப்பாட்டின் ஓர் அடையாளமாகவும் மாறிவிட்டது.
இங்கிலாந்தின் விளையாட்டு அரங்கில், தமிழரின் சிந்தனையும் கூச்ச உணர்வும், ஒளியும் நிழலும் நிகழ்த்தும் வண்ணப் பயணமாக இருக்கிறத்.
என் இனிய வாசக உள்ளங்களே !
இங்கிலாந்தில் என் வாழ்வுப் பயணத்தின் 50 வருடங்களை முடித்து விட்ட இந்த ஆண்டில் இந்த உலகப் பிரசித்தி பெற்ற போட்டி மீதான எனது பார்வையை பகிர்ந்து கொண்டேன்.
