Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நெடிது வளர்ந்துநிற்கும் தென்னை மரங்கள், ”நிமிர்ந்து பாருங்கள் எம்மை” என்று நம்மை அழைப்பதுபோலிருக்கும் இந்தக் கவின்மிகு காட்சியைப் படம்பிடித்து வந்திருப்பவர் திரு. எம். மோகன். இப்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு அளித்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.

”பெற்றபிள்ளை கைவிட்டாலும் தென்னம்பிள்ளை கைவிடாது” என்பது கிராமங்களில் வாழும் மக்களின் நீங்காத நம்பிக்கை!

மகாகவி பாரதிகூடத் தம் பாட்டில் பராசக்தியிடம், காணிநிலமும், கேணியும், அதனருகே பத்துப் பன்னிரண்டு தென்னை மரங்களும் கேட்டார் என்பதிலிருந்து தென்னையின் அருமைதன்னை நன்குணரமுடிகின்றது.

கண்ணைக் கவரும் தென்னை மரங்களைத் தம்  எண்ணச் சரங்களால் அலங்கரிக்க வருகின்றார்கள் புலமைமிகு கவிஞர் பெருமக்கள்! அவர்களை வாழ்த்தி வரவேற்போம்!

*****

”பச்சை வயல்களின் ஓரத்திலே பாங்காய் நிற்கும் தென்னைகளை அழிக்காதே; இயற்கை அழகினில் இன்பம்கொள்!” என்று அறிவுறுத்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

அழிக்காதே அழகை…

பச்சை வயல்கள் ஒரத்தில்
பார்க்க அழகாய்த் தென்னைகள்
உச்சி மரத்தில் காய்களுடன்
உயர்ந்தே நிற்கும் காண்பாயே,
துச்ச மாக எண்ணாதே
துணைதான் இயற்கை நமக்கேதான்,
இச்சை கொண்டே அழிக்காதே
இன்பம் கொள்வாய் அழகினிலே…!

*****

”தன்னலமற்ற எண்ணம் உன்னுடையது; உன்தலை விரித்துக் கிடந்தாலும் அடுத்தவன் தலைக்கு எண்ணெய் தருகிறாய்! உன் நா வறண்டு கிடக்கையில் அடுத்தவன் நாவின் தாகம் தீர்க்கிறாய்” என்று தென்னையின் நல்லியல்புகளைப் பாட்டில் பட்டியலிட்டுள்ள முனைவர் செ.நீதி, தம்முடைய மற்றொரு பாட்டில், ”நீ என்னை மிதித்த போதும்  நான் உன்னை உயரத்தில் தானே வைத்திருந்தேன்?! மிதிவண்டியாகிய என்னைச் சாதாரணமாக நினைத்துவிடாதே! வாகன மாசுகளிலிருந்து இயற்கையைக் காக்கும் ஆத்மா இல்லாத ஆத்மா நான்!” என்று தென்னைகளின் அருகில் தனித்து நின்றிருக்கும் மிதிவண்டியையும் மதியூகியாய்ப் பேச வைத்திருக்கின்றார்.

தென்னை

வரிசையாய்நின்று யார் உயரம்? என்று
வானிடம்கேட்டு நிற்கின்ற தென்னையே!
உங்கள் உயரத்தை அளவிட முடியாமல்
வானம் வியந்து முகம் வெளுத்து நிற்கிறது!
கொடுப்பதில் உனக்கு நிகர் உலகில் இல்லை
உயரத்தில் உனக்குச் சமம் எதுவுமில்லை!
வேலை இல்லாதவனுக்கு உன் ஓலை வேலை தருகிறது
குடில் இல்லாதவனுக்குக் குடிசைத் தருகிறது
தன்னலமற்ற எண்ணம் உன்னுடையது
உன்தலை விரித்துக் கிடந்தாலும் பரவாயில்லையென்று
அடுத்தவன் தலைக்கு எண்ணெய் தருகிறாய்!
உன் நா வறண்டு கிடக்கையில்
அடுத்தவன் நாவின் தாகம் தீர்க்கிறாய்
உன் உடலைக் காயப்படுத்தினாலும்
சுவையான காயைத் தருகிறாய்
உன் ஓடும் ஓசைதரும் கருவியாய்ப் பேசுகிறது
உன் ஏடும் கைவினைப் பொருளாய் அழகைப் பறைசாற்றுகிறது!
தலையாட்டுப் பொம்மைக்கும்
தலையாட்டக் கற்றுக் கொடுத்ததும் நீதானோ?
நீ தருவ தெல்லாம் நன்மை
இது உலகம் அறிந்த உண்மை!
கஜா புயல்உன் தலையைப் பிடித்துப் பிய்த்துப் போட்டபோது
வலியைத் தாங்கித் தாய்போல் நின்றாய்!
உன் சேயெல்லாம் வீழ்ந்த போது
தென்னீர் தந்தவனுக்காகக் கண்ணீர்விட்ட மக்கள் எத்தனையோ பேர்!
ஏழைகளின் வாழ்வாதாரம் நீ!
ஓங்கி நில்! உலகத்தைத் தாங்கி நில்!
பல்லாண்டு பல்லாண்டு பலகோடி யாண்டு!

*****

மிதிவண்டி!

ஏய் நண்பனே! நன்றி மறந்தாயே நவீனப் பயணத்தில் ஓடி ஓடி -ஓடிய
என் பயணத்தை நிறுத்தி விட்டாயே!
சாலை ஓரத்தில்அனாதையாய் விட்டு விட்டாயே!
விட்டுச் சென்ற கரங்கள் என்னை அழைத்துச் செல்லுமென்று
முதியோர் இல்லத்து முதியவனாய் ஏக்கத்தோடு
காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் கள்வன்கூட என்னை களவாட மறுக்கிறானே!
அதோ காண்! தென்னையெல்லாம் என்னைப்பற்றி
ஏதோ சலசலத்துப் பரிகாசம் செய்கிறது அதனால்தான்
திரும்பி நிற்கிறேன் முகத்தைக்காட்ட வெட்கப்பட்டு!
நீ என்னை மிதித்த போதும்- நான்
உன்னை உயரத்தில் தானே வைத்திருந்தேன்!
பழமையை விட்டுப் புதுமையில்
பாரதி கண்ட செந்தமிழ்நாட்டைத் தொலைத்து விட்டாயே!
நீ காணும் பாரதத்தை இதோ பாரய்யா!
நஞ்சை நிலமெல்லாம் நஞ்சாகிப் போனதய்யா
புஞ்சை நிலமெல்லாம் புண்ணாகிப் போனதய்யா
சாலையோர மரங்களெல்லாம் காணாமல் போனதய்யா
ஒற்றையடிப் பாதையெல்லாம் மறைந்து போனதய்யா
ஆறுகள் எல்லாம் கழிவாகிப் போனதய்யா
வாழ்க்கை தடம் மாறிப் போனதய்யா
தூய்மையான காற்றில் இன்று துர்நாற்றம் வீசுதய்யா
நாகரிகம் என்ற சொல்லும் துகிலுரிக்கப் பட்டதய்யா
மிதிவண்டியாகிய என்னைச் சாதரணமாக நினைத்துவிடாதே
வாகன மாசுகளிலிருந்து இயற்கையைக் காக்கும்
ஆத்மா இல்லாத ஆத்மா நான்!

*****

”ஒருகாலத்தில் மிதிவண்டி மட்டுமே இருந்த இல்லத்தில் ஆரோக்கியம் மட்டுமே இருந்தது! இன்றோ வாகனங்களின் மிகுதிபோல நோய்களும் மிகுந்துவிட்டன” என்று நியாயமாய்க் கவலையுறும் இயற்கை விவசாயியைக் காண்கின்றோம் திரு. சீ. காந்திமதிநாதனின் கவிதையில்.

நான் ஒரு இயற்கை விவசாயி அப்பா
காலநேரத்தைச் சரியாகக் கணக்கிடும் பட்டதாரி விவசாயி அப்பா!

எதிர்காலத்தில் விவசாயம்தான் அதிக வருமானம்
பெற்றுத்தரும் தொழிலாக இருக்கும் அப்பா!

இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை
எனது வாழ்க்கை முறை அப்பா!

மிதிவண்டியில் வந்து விவசாயம் காலை மாலை
விளைச்சல் நிலம்தான் என் உடற்பயிற்சிக் கூடமப்பா!

ஏன் செய்கின்றோம்
எதற்குச் செய்கின்றோம்
எதனால் செய்கின்றோம்
என்ற சிந்தனை மறந்த நிலையில் தான்
செய்வினை செய்பவர்களைப் பார்த்துச் சில கேள்விகள்…

நடையை மறந்து எரிபொருள் வண்டியில் பயணிப்பதால்
இருமடங்கு செலவை அதிகரிக்கிறீர்கள்!

ஒன்று எரிபொருளுக்கு…
மற்றொன்று வைத்தியத்திற்கு!

ஏன் ஒரு முப்பது நிமிடங்கள் முன்னதாக
மிதிவண்டியில் செல்ல முடியாதா?
பொதுப் போக்குவரத்தைப் பயன்படுத்த முடியாதா?

ஒருகாலத்தில் மிதிவண்டி மட்டுமே இருந்த இல்லத்தில்
ஆரோக்கியம் மட்டுமே இருந்தது!

இன்றோ
இருசக்கர வாகனங்கள் இரண்டு!
நான்கு சக்கர வாகனங்கள் ஒன்று!
நோய்களின் எண்ணிக்கையும் ஒன்றுக்கு இரண்டாக!!

சிந்திப்போம்…
எது தேவையோ
அதைத் தேடுவோம்
அதை நாடுவோம்
மற்றதை விடுவோம்

இலவசமாக
ஏரோபிளேனே கிடைத்தாலும்
தேவையில்லை எனில்
வாழ்க்கை பிளானில்
இல்லை யென்று
பிளாக் செய்து விடுவோம்!

*****

”பசுமை வரப்பினிலே உடற்பயிற்சிக்கு ஏற்றதென நினைத்து வந்தவரின் மிதிவண்டி இது” என்று அதனை அறிமுகப்படுத்தும் திருமிகு. சுதா மாதவன், ”வாருங்கள்! மிதிவண்டியில் மனமகிழ்ந்து மிதந்துசெல்வோம்” என்று நமையழைக்கிறார்.

பசுமை வரப்பினிலே
வரிசையாய் நிற்கும் தென்னை மரத்தருகே
உடற்பயிற்சிக்கு ஏற்றதென
நினைத்தவருடைய மிதிவண்டி

அழகிய சாலை நெடும் பயணம்
ஆள் அரவமில்லாமல் வெறிச்சோட
இரு சக்கரங்களை மிதிக்கும் போது
மனம் பூங்காற்றில் அமைதியுறுமோ?

எரிபொருள் விலையேற்றம்
பொதுப் பயண மார்க்கங்கள்
இயங்காத காலமிது என்பதனால்
மிதிவண்டிப் பயணத்திலே
மிதந்து செல்வோம் மனமகிழ்ந்து!

*****

”சூரியனை மறைத்துச் சற்றே தாகம் தீர்த்திட வானுயர்ந்து வளர்ந்த தென்னை நிழலிங்கே, வளரும் புஞ்சையை மட்டுமல்லாது மறந்து போன விவசாயியையும் விவசாயத்தையும் தளராது காத்து நின்றதே!” என்று வியக்கின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

தொலை தூரப் பயணம்
தொய்வில்லாமல் செல்ல
சாலையோரம் எங்கும்
தென்னை மரங்களை நட்டோம்!
கார்மேகம் வந்து
மாதம் மும்மாரிப் பொழிந்து
வளம் எல்லாம் பெறுக
வசதிகள் வந்து
காரில் பயணம் செய்வதாய்
வரும் தினம் கனவு!
கரங்களாய் நீண்ட கதிர்களால்
சீதையைச் சிறைபிடித்த ராவணனாய்
எங்கள் வாழ்வைச்
சிறைபிடித்த சூரியன்!
வானரப் படை சூழச்
சீதையை மீட்க வந்த ராமனாய்
விண்மீன்கள் படை சூழ
இரவில் வந்த வெண்ணிலவு
இதயத்தை குளிரவைத்ததே!
மெல்ல நகர்ந்திடும் நாடு
முன்னேற்றப் பாதையில்
பாதைகள் மாறியது சாலைகளாய்
இன்னும் மாறாத
எங்கள் வண்டிச்சக்கரம்
என்றும் துணையாய் வரும்
மிதிவண்டிச் சக்கரம்
வானம் பார்த்த பூமியாய்
வானம் பார்த்து
மழை வருமோ என எதிர்பார்த்து
வாழ்ந்திடும் எங்கள்
வாழ்க்கை சக்கரம் மாறிடுமோ?
ஓடிடும் மேகம்
சூரியனை மறைத்து
சற்றே தாகம் தீர்த்திட
வானுயர்ந்து வளர்ந்த
தென்னை நிழலிங்கே
வளரும் புஞ்சையைக்
காத்து நின்றதே
மறந்து போன
விவசாயியையும்
விவசாயத்தையும்
அது காத்து நின்றதே!

*****

தென்னையையும் மிதிவண்டியையும் வைத்து அருமையான கருத்துக்களைக் கவிமுத்துக்களாய்க் கோத்துத் தந்திருக்கும் பாவலர்களின் கவியாற்றலுக்கு என் வந்தனங்களையும் பாராட்டுக்களையும் சாற்றி மகிழ்கின்றேன்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

மிதிவண்டியும் தென்னையும்!

ஆட்டும் திசையில் ஆடும்
காட்டும் திசையில் ஏகும்
நேர்பாதையில் நிமிர்ந்து செல்லும்
மிதிவண்டியும் தென்னையைப் போலே…

முதலில் கீழே சறுக்கும்
மிதித்து ஏறக் கீழ் தள்ளும்
பழகப்பழகக் கைக்கொள்ளும்
சீராய் ஏற்றம் கொள்ளும்…

க(ள்)ல்(ளு)லும் முள்ளும் கவனம்
நேர்பாதையில் செல்ல முன்னேற்றம்
வீண் ஆட்டம் போடாது வாழ – வெற்றிக்
கனியும் கையில் கிட்டும்!

”முதலில் கீழே சறுக்கும்; மிதித்து ஏறக் கீழ் தள்ளும்; க(ள்)ல்(ளு)லும் முள்ளும் கவனம்; நேர்பாதையில் செல்ல முன்னேற்றம்” என்று மிதிவண்டிக்கும் தென்னைக்கும் பொருந்துவதாய்த் தம் கவிதையில் இரட்டுற மொழிந்துள்ள (சிலேடை) திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மரக்கிளையில் ஒயிலாய்ச் சாய்ந்திருக்கும் முருங்கை இலைகளைப் படமெடுத்திருப்பவர் அண்ணாகண்ணன். இப்படத்தைத் தெரிவுசெய்து படக்கவிதைப் போட்டி 274க்கு வழங்கியுள்ளனர், வல்லமையின் ஆசிரியர் குழுவினர் . படப்பதிவாளருக்கும், ஆசிரியர் குழுவினருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகுக!

மர வகைகளில் முருங்கை வலிமையற்ற ஒன்றாகும். அதனால்தான் அதனை ”நாரில் முருங்கை” என்கின்றது அகநானூறு.

“”…அலங்குசினை
நாரில் முருங்கை நவிரல் வான்பூச்
சூரலங் கடுவளி எடுப்ப ஆரூற்று
உமைதிரைப் பிதிர்வில் பொங்கி…” (அகம்: 1)

நார்த் திசுக்களே ஒரு மரத்திற்கு வலிமை தருவன. அவை இல்லாமையாலேயே முருங்கை மரம் வலியற்றிருக்கின்றது என்கிறது அறிவியல்.

’முருங்கை’ என்ற தமிழ்ச் சொல்லானது ’முருங்கா’ என்ற சிங்களச் சொல்லிலிருந்து வந்ததாகத் திறனாய்வாளர்கள் சிலர் கருதுகின்றனர். ”அது தவறு! முருங்கை என்பது தமிழ்ச்சொல்லே என்பதற்குச் சங்க இலக்கியத்தில் அச்சொல் பயின்றுவந்திருப்பதே சான்று” என்பார் தமிழண்ணல்.

இனி, படத்தில் காணப்படும் முருங்கை இலைகளுக்கு நம் கவிஞர்கள் தீட்டவிருக்கும் கவி வண்ணங்களைக் காண்போம்!

*****

”பச்சை இலைகள் பழுத்துவீழ்வது இயல்பானது; அதனால் மரத்திற்குப் பாதகம் ஏதுமில்லை” எனும் வாழ்க்கைப் பாடத்தை இவ் இலைகள் தமக்கு உணர்த்துவதை நமக்கும் அறியத்தருகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வாழ்க்கைப் பாடம்…

பச்சை இலையுடன் முருங்கையிலே
பழுத்தே யுதிரும் இலைகளெல்லாம்
நிச்சய மாக ஓரிடத்தில்
நிலைத்தே யென்று மிருப்பதில்லை,
இச்சை கொண்டே கீரையாயினும்
இயல்பாய்ப் பழுத்து வீழ்ந்திடினும்
அச்ச மில்லை மரத்திற்கே
அதுதான் வாழ்க்கைப் பாடமதே….!

*****

பல்விழுந்த கிழவிபோல் காட்சிதரும் பழுத்த இலைக்காம்பும், பச்சைப் பட்டுடுத்திய பருவப்பெண்போல் மினுமினுக்கும் பச்சை இலைக்காம்பும் தமக்குள் நிகழ்த்திய உரையாடலைச் சுவையான கவிதையாக்கியிருக்கின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

இளமையும் முதுமையும்

பல் விழுந்த‌
கிழவி போல்
பரிதாபமாய்ப்
பழுத்த இலைக் காம்பு!
பக்கத்தில்
பச்சைப் பட்டுடுத்திய
பருவப் பெண் போல்
பச்சை இலைக் காம்பு!

இலைக் காம்புகளுக்கிடையே
ஏதோ சலசலப்பு.
உற்றுப் பார்த்து
ஒட்டுக் கேட்டேன்.
பச்சை இலைக் காம்பு பரிகாசத்துடன் பேசியது,

“பழுத்த இலைக் காம்பே,
நான்
பசியால் வாடும்
உயிரினங்களுக்கு
உணவாகப் போகின்றேன்!
நீயோ,
மேலும் பழுத்து
யாருக்கும் பயனின்றி
மண்ணில் புதையுண்டு
மாளப் போகின்றாய்!”

பதிலுக்குப்
பழுத்த இலைக் காம்பு‌
பணிவுடன்,
“என்னைத் தாங்கிய
மரத்தை வளர்த்த
பூமித்தாய்க்கு
என் பழுத்த இலைகளால்
அர்ச்சனை செய்து
புண்ணியம் தேடிக்கொள்வேன்”
என்றது!

பச்சை இலைக் காம்பு
வெட்கித்
தலைகுனிந்தது!

இளமை
இறுமாப்பு கொண்டு
முதுமையைப் பழித்தல்
முற்றிலும் தவறென்று
இலைக்காம்புகளின்
உரையாடல்
இவ்வுலக மானிடருக்கு
உணர்த்துகின்றதோ!

*****

”ஒடித்து வளர்த்தும் அதற்காக வருந்தாது காய் தருகின்ற நீ, ஏன் கனி தருவதில்லை? உன்னைக் காயிலேயே நாங்கள் காயப்படுத்துவதாலா?” என்று முருங்கையை நோக்கிக் கேள்விக்கணை விடுக்கிறார் திரு. சீ. காந்திமதிநாதன்.

பிள்ளையை
அடித்து வளர்
முருங்கையை
ஒடித்து வளர்

அகிம்சைப் பாடம்
நடத்துகிறாய்
இம்சை செய்பவருக்கும்
பலன்கள் தருகிறாயே!

பெயரில் தான்
இருக்கிறதே கை
ஏன் நீட்ட மறுக்கிறாய்?

மரம் என்பதாலே
மனித இனம்
ஒடிக்கிறது
நீ வளர!

புரிந்து தான்
தெரிந்து தான்
பலன்கள் தருகிறாயே!

உன்னிடம்
ஒரு கேள்வி…

நீ ஏன் கனி தருவதில்லை?

காயிலேயே
காயப்படுத்தி
விடுகிறோம்
என்பதாலா?

உன்னிடம்
கற்க வேண்டியவை
ஏராளம் ஏராளம்!

கீரை வகைகளில்
கறிவேப்பிலை யாக
மரமானவனே!

இலை ஆகட்டும்
பூ வாகட்டும்
காய் ஆகட்டும்
ஒவ்வொன்றும்
ஒவ்வொரு
மருத்துவ குணம்!

சமூகத்திற்கும்
வீட்டிற்கும்
நாட்டிற்கும்
மனிதனாகப்
பிறந்தால்
பயன்பட வேண்டும்
நீ கற்றுத்தரும்
பாடம்!

நான்
கற்றுக்கொண்ட
பாடம்!!

*****

”தோட்டத்தின் அழகுதனை நிர்ணயிக்கும் முருங்கையின் பசுமை இலையில் பறவைகளும் வந்தாடுகையில் ஏற்படும் குதூகலத்துக்கு அளவில்லை” என்று மகிழ்ந்துரைக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன்,  ”பசுமைத் தாயகமான இந்தியாவில் பசுமைப் புரட்சி ஏற்படுத்துவோம்!” என்று  மக்களுக்கு அன்பு வேண்டுகோளும் விடுக்கிறார்.

பச்சைப்பசேல் இலைத்துளிகள்
சார்ந்து வளரும் செடிகொடிகள்
பார்ப்பதற்குக் கண் குளிர்ச்சிதான்
மண் வளத்தைக் குறிக்கும் அது சிறப்புதான்!

தோட்டத்தின் அழகுதனை
நிர்ணயிக்கும் பசுமை இலை
வளமான சுற்றுச்சூழல் என
வார்த்தையிட்டுச் சொல்லிடலாம்!

பறவைகளும் அதனூடே
பறந்து வந்தாடுகையில்
குதூகலமோ குறைவில்லை!
நறுமணமும் நலியவில்லை!

பசுமைத் தாயக இந்தியாவில்
பசுமைப் புரட்சி ஏற்படுத்திப்
பசுமையோடே காத்திடுவோம்!

*****

மரத்தின் ஆதாரம் தளிரா? தளிரின் ஆதாரம் மரமா? என்றோர் ஆய்வுசெய்து அதனோடு மனித உறவுகளையும் சமூகத்தையும் நயமாகப் பொருத்திக் காட்டியிருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

சுற்றம்

தளிரா? மரமா?
தனி மனிதனா? சமூகமா?

விதை வீழ்ந்து
சிறுமுளை விட்டு
நாற்றாகி, தளிராகி,
சேற்றில் கால் பரப்பிச் செடியாகி,
கிளை விரிந்து பெரு மரமாகி நின்றாலும்
தளிர் இல்லா மரத்தை யாரும் கண்டதுண்டோ?
ஆகையின்…
தளிரே மரத்தின் ஆதாரமோ?

எனில்…
பற்றும் கிளையின்றி, தண்டின்றி
உணவளிக்கும் வேரின்றி
மரத்தின் துணையின்றி
தளிருக்கு வாழ்வு ஏது?
ஆகையின்…
மரமே தளிருக்கு ஆதாரமோ?

மரமின்றித் தளிரில்லை
தளிரின்றி மரமில்லை

அதுபோன்று
பிறப்பு முதல் இறுதிவரை
உருத்துக் காட்டும் உறவு வேண்டும்
பொறுப்பு கொண்டு காத்து நிற்கும்
சிறப்புக் கொண்ட சுற்றம் வேண்டும்
மனிதம் வாழ நற்சமூகம் வேண்டும்
சமூகத்தில் நல்ல மனிதன் வேண்டும்

ஒன்றில்லாமல் மற்றொன்று இருப்பதில்லை!
சுயநலத்தால் சுற்றம் என்றும் வாழ்வதில்லை!

*****

பலன்கள் பல நல்கும் முருங்கையின் அருமை அறியாத மாந்த சமூகம், பலனற்ற குரோட்டன்ஸ் செடிகளைக் கொண்டாடி மகிழ்வதை மென்மையான மொழிகளில் இடித்துரைத்திருக்கின்றார் திருமிகு. ஜெயஸ்ரீ.

துரித சுவைகளின்
அடிமை நாக்குகள்
சிவந்த நஞ்சு நாவின்
நிறமே பிடித்து உண்ணும்

பிறிதோர் உயிர்க்குருதி
காணும் குரூரப் பேருவகை
பெருவெளியில் நீயோ
பழுத்தும் பழுக்காமலும்
பயனின்றி உதிர்கிறாய்

கொல்லையில் ஊன்றினால்
குழம்பு காய் கூட்டோடு
குலம் தழைக்க வைப்பாய்
வித்துக்களை உருவாக்கும்
சத்துக்களைக் கொண்டதால்
பிரம்ம விருட்சம் நீ!

இருந்தும் என்ன?
வேருக்கு நீரூற்ற நேரமில்லை
எங்களுக்கே தாகம் தீர்க்க
நெகிழிநீர் போதவில்லை
முற்றியது கலி!

நீயாகவே காய்ந்து போ!
இல்லை கண்ணைப் பறிக்கும்
வண்ணக் குரோட்டனாய் மாறு!
அப்போது நாங்கள் ஆராதிப்போம்!

*****

முருங்கை இலையையும் மரத்தையும் ஆய்ந்து, பல்வேறு வாழ்வியல் உண்மைகளை உரக்கச் சொல்லியிருக்கின்றார்கள் சீரிய சிந்தனையாளர்களான நம் கவிஞர்கள்; அவர்களைப் பாராட்டி மகிழ்கின்றேன்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

வாழ்க நீ!

முருங்கையே! உன் இதழ் சிந்தும் புன்னகைக்கு வணக்கம்!
சமதர்மத்தை நிலைநாட்டி நிற்கும் நீ மரம் அல்ல
உச்சி முதல்அடி வரை உன்னதத்தை மறைத்து வைத்துள்ள
கற்பகத்தரு! மனிதாபிமானத்தின் மறுவுரு!

”முறித்துப் போட்டாலும் முளைத்துவிடு!
வெட்டிப்போட்டாலும் விதையாய் விழுந்து விருட்சமாய் எழுந்துவிடு!” என்ற தன்னம்பிக்கையைத் தழைக்கச் செய்யும் குரு நீ!
சத்துக்களைச் சத்தமிடாமல் தந்து கொண்டிருக்கிறாய் – அன்றாட
வீடுகளில் வெந்து கொண்டிருக்கிறாய்!

காற்றோடு ஆடுகிறாய்; புயல்காற்றோடு ஓடுகிறாய்!
எத்தனை முறை உன்னை அசைத்துப்போட்டாலும்
அசந்து போகாத பூமித் தாயின் வீர மகன் நீ!

முருங்கையே உன் கை ஏழைகளின் நம்பிக்கை!
ஒட்டிய வயிறுகளைத் தட்டி எழுப்பும் கை!
புரட்சியாளர் பிடல்காஸ்ட்ரோவுக்கும் பிடித்த கை!
உழைத்து உழைத்து உலகுக்குச் சோறூட்டும்
பாட்டாளிகளுக்கும் உனக்கும் உள்ள வேறுபாடு…
நீ மரம்! அவன் மனிதன்!

உன் கரம் துண்டிக்கப்பட்டால் முளைத்து விடும்
அவன்கரம் துண்டிக்கப்பட்டால் சோற்றுக்கு அலையும் நாள்வரும்
அந்த நாள் வந்துவிடக்கூடாது என்றுதானே
வறுமையெனும் கொள்ளைக்காரனிடமிருந்து
பாட்டாளியைக் காக்கக் காவலனாய் நிற்கிறாய் அவன் இல்லத்தில்!
உன்பசுமையான இதழ்களுக்குச் சத்தமில்லாத முத்தமே
என் அன்புக் காணிக்கை! வாழ்க நீ ! வளர்க நீ!

”முருங்கையே! முறித்துப் போட்டாலும் முளைத்துவிடு; வெட்டிப்போட்டாலும் விதையாய் விழுந்து விருட்சமாய் எழுந்துவிடு! என்ற தன்னம்பிக்கையைத் தழைக்கச் செய்யும் குரு நீ! உன் கை ஏழைகளின் நம்பிக்கை; ஒட்டிய வயிறுகளைத் தட்டி எழுப்பும் கை!” என்று முருங்கையின் பெருமைகளைத் தம் கவிதையில் திறம்பட உரைத்திருக்கும் முனைவர் செ. நீதியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.   

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மரக்கிளையில் அழகாக அமர்ந்திருக்கும் மஞ்சள் வண்ணத் தேன்சிட்டைப் படம்பிடித்து வந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்வுசெய்யப்பட்டு இப்படம் படக்கவிதைப் போட்டி 273க்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றது. ஒளிப்பதிவாளருக்கு என் நன்றி!

காணத் தெவிட்டாத இந்தத் தேன்சிட்டை நம் வீட்டருகில் காணவேண்டுமானால் நிறைய மரம் செடிகொடிகள் நம் வீட்டைச் சுற்றி இருக்கவேண்டும்.

இத்தொல்லுலகில் பல்லுயிர்களுக்கும் அடைக்கலம் தரும் அன்னையாகத் திகழ்பவை மரங்களே. எனவே மரங்களை அழியாமல் காப்பதன் வாயிலாக இந்தச் சின்னஞ்சிறு வன்ன (அழகிய) குருவிகளையும் நாம் காக்கமுடியும்!

கண்கவர் சிட்டைப் படத்தில் நோக்கியதால், கவிபாட, பல்வேறு கற்பனைகளை மனத்தில் தேக்கிவைத்துக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களே வருக! உம் கற்பனைகளைக் கட்டவிழ்த்து விடுக!

*****

”எல்லைகள் தாண்டியே தொல்லையில்லாப் பயணம் செய்கிறாய்! உடைமைகள் மீது ஆசைகொள்ளும் மடமை உனக்கில்லை” என்று சிட்டுக்குருவியின் சுதந்தர வாழ்வை விதந்தோதுகின்றார் திரு. காந்திமதிநாதன்.

சுதந்திர பறவை

எங்கு வேண்டுமானாலும்
எப்பொழுது வேண்டுமானாலும்
எல்லைகள் தாண்டியே பயணம்

உடைமை கொண்டாட்டமில்லை
மடமை கொண்டாடுவதில்லை

ஆசைகள் பிறப்பதில்லை
யாரையும் பின்பற்றுவதில்லை

என்னை வழிநடத்துபவன் என்
என்னுள்ளே இருப்பதால்
சூழ்ச்சி வலையில்
வீழ்ச்சிக்கு வழியில்லை

என்னைக் கேட்டுத்தான்
எல்லாமே நடக்கணும்
சர்வாதிகார சிந்தனை
சந்நதிக்கே இல்லையப்பா

மானிடா
உங்களுக்குள்ளே
எத்தனை எத்தனை பிரிவுகள்

பிரிவுகளுக்குள்ளே
எத்தனை எத்தனை
உட்பிரிவுகள்

வளர்கிறோமே
வாதாடுவாய்

சாதனைகள்
பட்டியலிடுவாய்

ஒரே கேள்வி

நிம்மதியாக
வாழ்கிறாயா?

*****

”மரக்கிளையில் கூடுகட்டி மறைவாக வாழ்ந்தாலும் இரக்கமற்ற மனிதனால் அதற்கும் ஆபத்து வந்துவிடுவதைக் கலக்கத்தோடு பார்த்திருக்கும் பறவை இது” என்று பறவை வாழ்வின் பரிதாபநிலையை விளக்குகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

அவன் செயல்…

சிறகில்
சுதந்திரத்தைக் கட்டிப்
பறக்கும் பறவைக்கு
வசப்பட்டுவிடுகிறது
வானம்..

மண்ணில்தான்
மாறுபாடாகிறது மனிதனால்..

உயர்ந்த மரக்கிளையில்
ஓவியமாய்க் கூடுகட்டி
இனத்துடன்
ஒற்றுமையாய் வாழ்ந்தாலும்
இடர்ப்பாடு வந்துவிடுகிறது
இவனால்-
மரத்தையே வெட்டிவிடுகிறானே
அடியோடு..

கலக்கத்துடன்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது
பறவை யொன்று…!

*****

”துணையைப் பிரிந்த தாபமோ? குருவிக்கூட்டம் தள்ளிவைத்ததால் வந்த கோபமோ? எதுவாக இருந்தாலும் தன்னம்பிக்கை தளராதே!” என்று சிட்டுக்குத் துணிவூட்டுகின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

தன்னம்பிக்கை

தன் துணை
தனிமைப்படுத்தியதின்
தாபமோ!

தன் கூட்டம்
தள்ளி வைத்ததின்
கோபமோ!

தன்னந்தனியாய்
தண்ணீருக்கான
தேடலோ!

தனியொரு பறவையாய்த்
தடித்த மரக்கிளையில்
தவிக்க விட்டது
தலைவிதியென்று
தளராதே குருவியே!

தன்னம்பிக்கையையும்
தைரியத்தையும்
தடைகளைத்
தகர்த்திடும் ஆயுதங்களாக்கு!

தவிக்க விட்ட
சொந்தங்கள்
தன்னால் வரும்
உன் பின்னால்!

*****

”ஆட்டம் காட்டும் கிளை அமர்ந்தும் வாட்டம் முகத்தில் காட்டிவைத்து
அழுது பொழுதைப் போக்காமல் நிலையாய் நிற்கும் உறுதி சொன்னாய்” என்று சிட்டுக்குருவி தனக்குச் சொன்ன நல்ல சேதியை நமக்கும் சொல்லியிருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

சிட்டுக்குருவிகள் சொல்லும் சேதி

காலை எழுந்து கடமையைச் செய்ய
மாடத்தில் தினமும் கூவிடுவாய்
மாலை நேரமாய் வீடுவந்து
சொந்தம் கூடி வாழச் சொல்லிடுவாய்

சோம்பித் திரிந்து வாடிடாமல்
உழைப்பைக் கொண்டே உலகைச் சுற்றி
உண்மைக் களிப்பைப் பெற்று வாழும்
சிறப்பைத் தினமும் காட்டிடுவாய்

படைப்பின் நியதிகள் மீறிடாமல்
அடைந்து கிடந்து தேங்கிடாமல்
சிறகை விரித்துப் பறந்து செல்லும்
விடுதலை வேட்கை விதைத்திடுவாய்

ஆட்டம் காட்டும் கிளை அமர்ந்தும்
வாட்டம் முகத்தில் காட்டி வைத்து
அழுது பொழுதைப் போக்காமல்
நிலையாய் நிற்கும் உறுதி சொன்னாய்

சின்னச்சின்ன குருவி நீயும்
சொல்லும் சேதிகள் ஏராளம்
எண்ணத்தில் அவற்றை நிலையிருத்தி
முன்னேற்றம் நாங்களும் கண்டிடுவோம்…

*****

குருவியின் படத்துக்குப் பொருத்தமாய்க் கருத்து அருவிகளைப் பாயவிட்டிருக்கும் கவிஞர்களை நேயத்தோடு பாராட்டுகின்றேன்.

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது அடுத்து…

மஞ்சள் வெல்வெட்டில்
கருப்புநிறக் கருகுமணி உன் கண்கள்!
பேனாவின் கூர்மை கொண்ட உன் அலகு!
பதிய வைத்த கால்களுடன்
மரக்கிளையில் நீ ஊஞ்சலாடும் அழகு
நளினத்தின் நளினம்!

இயந்திர நகர நரக வாழ்க்கையில்
உன்றன் குரலை மறந்திருந்தோம்!
ஊரடங்கில் உன்றன் குரல்
கேட்கக் கேட்க எத்தனை இனிமை!
அமைதியினிடையில் ஆனந்தம் தந்ததே…
இறுகிய மனத்தூடே இனிமை தந்ததே…
உன்னிசையைத் தந்து கொண்டேயிரு
நாங்கள் குதூகலிக்க!
மஞ்சள் மைனாவே
மறவாதே எங்களை!!

”மஞ்சள் வெல்வெட்டில் கருகுமணிகளாய் மின்னும் கண்களோடும், பேனாவின் கூர்மைகொண்ட அலகோடும் மரக்கிளையில் நீ ஊஞ்சலாடும் அழகே அழகு! உன்னிசையைக் கேட்டுமகிழும் இன்பத்தை நித்தமும் எமக்குத் தா” என்று மஞ்சள் சிட்டைக் கொஞ்சி அழைக்கும் இந்தக் கவிதையின் ஆசிரியர் திருமிகு. சுதா மாதவனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கள்ளமில்லாப் புன்னகைப் பூக்களை காமிராவுக்குள் அடைத்து வந்திருப்பவர் திருமிகு. நித்தி ஆனந்த். இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு ஏற்றதெனத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் இதயங்கனிந்த நன்றிகள்!

”பொங்கிவரும் மழலையரின் மங்கலச் சிரிப்பதனில் 
தங்காது பறந்திடும்நம் துயரமெல்லாம் வெகுதூரம்!”

இனி, கவிஞர்கள் வருகிறார்கள்… மழலையர் குறித்துக் கவிசொல்ல!
நம் மனம் வெல்ல!

*****

தாயில்லாப் பிள்ளைகளின் முகத்தில் புன்னகை ஒளிரத் தன்னைத் தியாக தீபமாய் மாற்றிக்கொண்ட அக்காவின் தூய அகத்தைப் போற்றுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தியாக தீபம்…

மானாவாரிப் பயிராய்த்
தானாய் வளரும்
தாயில்லாப் பிள்ளைகள்..

பெற்றவர்கள் இல்லாதபோது
மற்றவர்கள் போற்ற
உடன்பிறப்பு உறுதுணையாகிறது,
அன்னையாய் தந்தையாய்
ஆகிறாள் அக்காவே..

உடன்பிறப்புகளின்
உதட்டுச் சிரிப்பு நிலைக்க
அவள்
உருகும் மெழுகுவர்த்தியாய்
உதவி,
தன்சுகம் மறந்த
தியாக தீபமாய் ஒளிர்கிறாள்…!

*****

”வாழ்க்கைப் பயணம் தருகின்ற வலிகளால் சிரிப்பைத் தொலைத்துவிடாதீர்கள்! காலங்கள் கடந்தாலும் தொடரட்டும் இந்தக் களிப்பு!” என்று மழலையருக்கு அறிவுரை பகர்கின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

சிரிப்புத் தொடரட்டும்!

கள்ளமில்லா
வெள்ளைச் சிரிப்பு!
கடவுள் வாழும்
உள்ளங்களின் சிரிப்பு!
வித்தை காட்டுபவர் செய்த
வேடிக்கையால்
விளைந்த சிரிப்போ!
விலங்கினக் குரங்கின்
சேட்டைகளால்
எழுந்த சிரிப்போ!
வளர வளர
வாழ்க்கைப் பயணத்தில்
வருகின்ற சோதனைகளின்
வலிகளால்
வாய்விட்டுச் சிரிக்காமல்
நோய்த் தொற்றுக்கு ஆளாகி
நொறுங்கி விடாதீர்கள்!
காலங்கள் பல கடந்தாலும்
தொடரவேண்டும்
இந்தக் களிப்பு!

*****

அறிவைச் சொல்லிக் கொடுப்பதில் மாற்றங்கள் கொண்டு வந்து
வெற்றி காணுங்கள்! அதைவிடுத்து அறிவைச் சோதிக்கத் தேர்வு என்பது
தீர்வு ஆகுமோ? என்று மழலையர்க்குப் பொதுத்தேர்வு நடத்துவதன் பாதகத்தைத் தன் பாவில் விளக்குகின்றார் திரு. சீ. காந்திமதிநாதன்.

ஐந்தாவது
எட்டாவது
வகுப்பு
மாணவர்கள்
கண்டிப்பாக
அரசு பொதுத்தேர்வு
அறிவித்தீர்கள்

பிஞ்சு மனதில்
அச்சமோ அச்சம்

நடந்தது என்ன

ஒன்று முதல்
பதினொன்று
வரையில்
தேர்வே இல்லை

ஒன்பது வரையில்
ஆல்பாஸ்

குழந்தையும் தெய்வமும்
ஒண்ணுன்னு
உணர்த்தி விட்டது
காலக் கடிகாரம்

மாற்றம் வேண்டும்
ஆணிவேரில்
கிளைகளில் அல்ல

அறிவைச் சொல்லி
கொடுப்பதில்
மாற்றங்கள்
கொண்டு வந்து
வெற்றி காணுங்கள்!

அதை விட்டுவிட்டு
அறிவை சோதிக்கத்
தேர்வு என்பது
தீர்வு ஆகுமோ?

மழலைப் பள்ளி
மகத்தான
மாற்றங்கள்
கண்டால்

மற்ற பள்ளியில்
புரிதல் எளிது!

ஜப்பானியக்
கல்விமுறை
மழலைப் பள்ளிக்கே
முன்னுரிமை

தேசப் பற்று
ஒழுக்கம்
தற்காப்புக் கலை
வாழ்வியல் பாடமாக!

அதை விட்டு விட்டுத்
தேர்வில் மட்டுமே
மாற்றங்கள் என்பது
தடுமாற்றங்கள்!

*****

”காமிராவைக் காவிக்கிட்டுக் கனபேரு திரியிறாக
சாமிக்கிட்ட வேண்டிக்குங்க காத்துக்கச் சொல்லி – நம்ம
சந்ததியின் தலையை காதைப் பார்த்துக்கச் சொல்லி.” என்று இந்நிழற்படத்தை எடுத்த நிபுணர் அனைவரையும் முழுமையாகப் படத்தில் கொண்டுவராததைப் பகடி செய்து பாட்டெழுதியிருக்கின்றார் திரு. சித்தி கருணானந்தராஜா.

கொலை வெறி

அண்ணாவின் தலையை வெட்டி அக்காவின் காதறுத்து
என்ன மட்டும் உருப்படியா விட்டிருக்காரு – அவரு
எங்க ஊரு தலைசிறந்த போட்டோக் கிராபரு

சிரிச்சுக்கிட்டு நிக்கச்சொல்லி சிதறாமப் பதறாம
மறிச்சு வச்சி எங்களையவர் படமெடுத்தாரு – அண்ணன்
மண்டையைில்தான் பாதியில்லை பேத்துப்பிட்டாரு

தலைவெட்டி நித்தியண்ணன் தரமான காமிராமென்
கொலைவெறியில் நின்னுக்கிட்டு படமெடுத்தாரு – எங்களைக்
கொல்லாமல் விட்டுவிட்டார் கடவுள் காத்தாரு.

காதைவெட்டி அக்காவின் கதை முடிக்கப் பாத்தாரு
வேதனையைத் தாங்கிக்கிட்டு சிரிச்சு நின்னாளு – அவளு
வீரமுள்ள பொண்ணு நெல்ல விவரமான ஆளு

கொத்துனாலும் கொதறினாலும் நித்தியண்ணன் கொலைவெறிய
எத்தனைதான் தரமின்னாலும் நாங்க தாங்குவோம் – அவரு
எடுக்கப் போகும் படத்துக்கெல்லாம் போஸு குடுப்போம்.

இரக்கமுள்ள மனிதரவர் என்னை மட்டும் வுட்டுப்பிட்டார்
சிரத்தை வெட்டி அரியாமத் தப்ப விட்டாரு – அவரு
சிந்தையில கனிவிருக்கு உயிரைத் தந்தாரு.

காமிராவைக் காவிக்கிட்டுக் கனபேரு திரியிறாக
சாமிக்கிட்ட வேண்டிக்குங்க காத்துக்கச் சொல்லி – நம்ம
சந்ததியின் தலையை காதைப் பார்த்துக்கச் சொல்லி.

அரகரோகரா சாமி அரகரோகரா
அரகரோகரா சாமி அரகரோகரா

*****

”கடற்கரைச் சோழிகளாய், காந்தக் கதிர்களாய், கபடமில்லா நகைசிந்தி என்றும் மகிழ்ந்திருங்கள்” என்று மழலையரை வாழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

கண்களைச் சுருக்கி
வெண்பற்களைக் காட்டும்
உங்கள் புன்னகை
அதில் எத்தனை வெகுளித்தனம்!!

முத்துப் பற்களாய் முல்லைப் பூக்களாய்
கடற்கரைச் சோழிகளாய்க்
காந்தக் கதிர்களாய்
இதில் கள்ளமில்லை கபடமில்லை
இப்படியே நகைத்திரு
சுற்றமும் நட்பும் என்றும் சூழ
சிரித்திருங்கள் மகிழ்ந்திருங்கள்

*****

”சென்றதை எண்ணி வருத்தமில்லை; வருவதை நாடி ஏக்கமில்லை; இன்றைய பொழுதின் இன்பமதை இயல்பாய்க் கொண்டாட மறப்பதில்லை” என்று பிள்ளைகளின் குணத்தை எதார்த்தமாய்த் தம் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

பிள்ளைப்பருவம்

பட்டிதொட்டி அனைத்திலுமே
பகைமை கொண்ட அனைவரையும்
முட்டிமோதி வெற்றி கொண்டு
பட்டம் சூடும் சூழ்ச்சியில்லை…

மொட்டைத் தலைக்கும் முழங்காலுக்கும்
ஒட்டிக் கட்டி முடித்து வைத்து
கவலைக் கடலில் தத்தளித்துத்
துன்பம் கொள்ளும் நிலைமையில்லை!

தோல்விக்கு அஞ்சும் வீரமில்லை
வெற்றிக்கு வாடும் வாட்டமில்லை
அச்சம் நாணம் இச்சை இல்லை
ஏதும் இல்லையென்ற வாட்டமில்லை

சென்றதை எண்ணி வருத்தமில்லை
வருவதை நாடி ஏக்கமில்லை
இன்றைய பொழுதின் இன்பமதை
இயல்பாய்க் கொண்டாட மறப்பதில்லை

கள்ளம் கபடம் சூதுமின்றி
வெள்ளை உள்ளம் கொண்டு
பிள்ளைகள் வாழும் வாழ்க்கையைப்போல்
இன்பம் ஏதும் உலகிலில்லை

*****

மழலையரின் மனத்தைப் பல்வேறு உளவியல் கோணங்களில் ஆராய்ந்து எழிலார் கவிவடித்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

சிரித்து வாழ வேண்டும்
சிரித்து வாழ வேண்டும்
சிரித்து வாழ்கிறோம்
நிகழ்காலமே முக்காலமென!

இறந்த கால நினைப்பேது?
எதிர்காலச் சிந்தனையேது?

சிரித்து சிரித்து வாழ்கிறோம்
அரை வயிற்றுக் கஞ்சி
அழுக்கடைந்த ஆடை
வறுமை இல்லை
மனதின் எண்ணத்திற்கு!

சிரித்தே வாழ்கிறோம்
சிரித்தே வாழ்கிறோம்
நிகழ்காலமே
முக்காலமென!

எக்காள ஏளனம் இல்லை
எவர் மீதும் பொறாமை
எண்ணம் எள்ளளவும் இல்லை!

சிரித்தே வாழ்கிறோம்
சிரித்தே வாழ்கிறோம்
நிகழ்காலமே முக்காலமென!

அன்பு தானே வலிமை
புகட்டியது எளிமை

பெரியோரை மதிக்கிறோம்
பெரியோரைத் துதிக்கிறோம்

சிரிக்கும் சிரிப்பு
தருமாமே ஆரோக்கியம்!

ஆரோக்கியம் தானே
வாழ்வின் பாக்கியமே!

மனிதருக்கு
இறைவன் தந்த வரம்
சிரிப்பு தானே!

சிரிக்க மறந்தால்
சிரிப்பைத் துறந்தால்
பூரிப்போ பரிதவிப்பிலே!

சிரிப்போம்
சிரிப்போம்
சிரித்துக்கொண்டே
மற்றவர்களையும்
சிரிக்க வைப்போம்!

”அரைவயிற்றுக் கஞ்சி குடித்தாலும், அழுக்கடைந்த ஆடை உடுத்தினாலும் அன்பே வலிமையாய்க் கொண்டு, எண்ணத்தில் ஏழ்மையின்றிச் சிரித்து மகிழும் மழலையர் இவர்” என்று எளிய வாழ்க்கையிலும் இனிமைகாணும் குழந்தைகள் மனத்தைத் தம் கவிதையில் படம்பிடித்திருக்கும் திரு. சீ. காந்திமதிநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நீர்த்துளி சொட்டும் வண்ண இலைகள் கொண்ட செடியைக் கலைநயத்தோடு படமெடுத்து வந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்யப்பட்டுப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது இந்தப் படம். நிழற்பட நிபுணருக்கு  என் நன்றி!

இயற்கையின் படைப்பில் ஓரறிவு முதல் ஆறறிவு வரை எத்தனை விதமான விசித்திர உயிர்கள்! அதிலும் தாவரங்கள் நம் கண்ணுக்கும் கருத்துக்கும் விருந்துபடைப்பதோடு நம் மனத் துயருக்கும் மருந்தளிக்க வல்லவை!

நுணுகிய நோக்குக் கொண்ட நம் கவிஞர்களின் கலைக்கண்கள், இந்தப் படத்தை எப்படி அணுகியிருக்கின்றன என்பதை அவர்களின் கவிதைகள்வழி அறிந்துவருவோம்!

*****

”மேகக் காதலனால் கொட்டப்பட்ட நீர்த்துளிகள் இந்தச் செடியின் உடலெங்கும் முத்தத் தடங்கள்போல் மின்னுகின்றன” எனும் அழகிய கற்பனையைத் தன் கவிதையில் ஏற்றியிருக்கின்றார் திருமிகு. விஜயகுமாரி.

சொட்டும் மிச்சமின்றி
கொட்டி விட்டேன் காதலை
சுமக்கிறாய்,
உன் மேனியெங்கும்
முத்தத்தடங்கள் போல.
ஏந்துகிறாய்
அன்னை போல்
கண்ணாடிக் குழந்தைகள் போல
முகம் பார்த்துக்கொள்கிறேன்
நெடுநாள் கழித்து
என் சாயல் அதனில்.
சூரியனைப் பற்றி
கவலை கொள்ளாதே.
நாளையும் வருவேன்
காதலிக்க.
இப்படிக்கு
உன் நான்
மேகத்திலிருந்து!

*****

பனித்துளியால் இலைக்கழகா? இலையால் பனித்துளி அழகா? என்று விடை வேண்டி வினாக் கணை தொடுத்திருக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

பனித்துளி தாங்கிய இலைகள்
பருவப்பெண்ணின் அழகிய உதடுகள்
வண்ணவண்ண நிறத்திலிருப்பதனால்
வானவில் வடிவில் நின்றதுவோ?
பளபள நிறத்தில் பனித்துளிகள்
மழைத்துளியின் மாற்று உருவமதோ?
மொத்தத்தில்
பனித்துளையால் இலைக்கழகா?
இலையால் பனித்துளி அழகா?
விடையைத்தான் கூறுங்கள்
வெகுநேரம் காத்திருப்பேன்!

*****

”பயனுள்ள துளசிச்செடி பக்கத்துவீட்டில் வாடியிருக்க, பணக்காரவீட்டுப் பயனிலாச் செடியான எனக்கோ நிதமும் விலைகொடுத்து நீருற்றுகின்றார்கள்!” என்று உள்ளம் குமுறும் செடியினைக் காண்கின்றோம் திரு. சீ. காந்திமதிநாதன் கவிதையில்.

செடியின் உள்ளக் குமுறல்!

வசதி உள்ளவன்
வீட்டுத் தோட்டத்துச்
செடி நான்!

பணம் கொடுத்துத்
தண்ணீர் வாங்கி
என்னை வாழ வைத்து
என்ன பயன்?

அழகுக்கான செடி
பூக்காத கொடி
நீரே என் குடி
செல்லாத உருப்படி!

அடுத்த வீட்டுத்
துளசி மாடம்
நீரின்றி வாட்டம்!

குடிக்க நீரின்றித்
தெரு எல்லாம்
தவியோ தவிப்பில்
பணக்கார வீட்டில்
தோட்டத்துச் செடியாக
நானிருப்பது
எனக்கது சிறுமையே!

*****

”அகிலத்தை அசத்தும் அழகிய அழுகாத மலர் நான்! என்மீது விழுந்த பனித்துளியால் இன்னும் வாடாமல் வாழ்கிறேன்” என்று தன்னிலை விளக்கும் ரோஜாவைக் காட்சிப்படுத்தியிருக்கின்றார் திருமிகு. செ. சீத்தாலட்சுமி அய்யப்பன்.

சிவந்த இதழுடன்
சிரித்த முகத்துடன்
கிளையுடன் இருந்தாலும்
சிலையாக நின்றாலும்
தனியாக இருக்கிறேன்
வேரில் ஈரமில்லை
வீழவும் துணிவில்லை
ஆணிவேர் ஆனேன்
ஆசை பல கொண்டேன்
அடையவில்லை அனைத்தையும்
ஏணி போல
ஏற்றிவிட்டேன்
ஏனோ……
நான் ஏறவில்லை
ஏமாற்றமும் எனக்குஇல்லை
அகிலத்தை
அசத்தும்
அழகிய
அழுகாத
மலர் நான்
என் மீது விழுந்த
பனித்துளியால்
இன்னும்
வாடாமல் வாழ்கிறேன்!

*****

முள்ளாகவும் மலராகவும் மாறி மாறி விளங்கும் வாழ்வின் தன்மையை அழகிய சொற்களால் கவிச்சரமாக்கித் தந்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

முள்ளும் மலரும்

ஒருபக்கம்…
மற்றோரின் வாழ்வு கண்டு
ஆற்றாமை கோபம் கொண்டு
விழுமியங்கள்யாவும் கெட்டு
அழுக்காறு முள்ளாய் வளரும்!
மறுபக்கம்…
எளியோரின் இன்னல் கண்டு – அவர்
துயர் நீக்கி வாழவைத்துக்
களிப்பூட்டி உய்விக்கும்
உயர் எண்ணம் பூவாய் மலரும்…

ஒரு நேரம்….
காலமதை வீணடித்துக்
களிப்பொன்றே வாழ்வென்று
முயற்சியென்ற சொல்கூட
முள்ளாய்க் குத்தும்….
மறு நேரம்….
புதுமுயற்சி பலசெய்து
பழமைகளைக் களைந்து
புத்துலகம் படைப்பதற்கு
உத்வேகம் பூவாய் மலரும்…

வாழ்க்கையென்ற செடியினிலே
வளர்வது முள்ளா? மலரா?
வளர்கையில் எதுவும் விளங்குவதில்லை!

சில நேரங்களில் ….
முள் கொடுத்த சுகானுபவமும்
மலர் கொடுத்த காயங்களின் வடுக்களும்
அனுபவ வானில் மின்னலாய்க் கீற்றுவிடும்!

*****

கருத்துமணம் வீசும் கவிதைகளைத் திருத்தமாய்த் தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள் உரித்து!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

கண்ணீர் துடைக்க…

முள்ளாலும்
முழுப் பாதுகாப்பில்லை,
எட்டா உயரத்தில்
மொட்டாய் இருந்தாலும்
எட்டிப் பறித்துவிடுகிறான்
மனிதன்…

அழகு அழகு என்று
கூறிக்கொண்டே
அழகை அழிப்பதுதான்
அவன் வேலை…

அதிலும் இப்போது
காலா காலத்தில்
பூவும் வரவில்லை
பொழுதும் போகவில்லை,
அழுது வடிகிறது
அழகு ரோஜாச் செடி…

அதோ,
ஆறுதல் சொல்லிக்
கண்ணீர் துடைக்கக்
கீழை வானில் வருகிறான்
கதிரவன்…!

”அழகை அழிப்பதையே தொழிலாக வைத்திருக்கும் மனிதன், எட்டாத உயரத்தில் நான் மொட்டாக இருந்தாலும் எட்டிப் பறித்துவிடுகிறான். அதோ! என் கண்ணீரைத் துடைத்துத் தேற்ற வருகிறான் கதிரவன்” என்று எதார்த்தத்தைக் கவிநயத்தோடு கலந்துதந்திருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. முகமது ரஃபி எடுத்திருக்கும் இந்தக் கறுப்புவெள்ளைப் படம் மழலைகளின் மங்கல முகங்களால் வண்ணம் பெற்றுவிட்டதாகவே தோன்றுகின்றது. இந்த அழகிய படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

மனித வாழ்வினை இனிமையாக்குபவர்கள் மழலையர்!

”பகைவரும் விரும்பக்கூடிய குற்றமற்ற அழகிய பிள்ளைகளைப் பெற்றோர், இம்மை உலகத்திலே புகழும், மறுமை உலகத்து வாழ்வும் எவ்விதக் குறையுமின்றி எய்துவர்” என்று மழலையரின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்கு உணர்த்துகின்றது அகநானூறு.

இம்மை உலகத்து இசையொடும் விளங்கி
மறுமை உலகமும் மறுவின்று எய்துப
செறுநரும் விழையும் செயிர்தீர் காட்சிச்
சிறுவர்ப் பயந்த செம்மலோர். (அகம் – 66)

மழலைப் பட்டாளம் நிறைந்த இந்தப் படம் நம் கவிஞர்களின் மனங்களில் எத்தகைய கற்பனைகளை விதைத்திருக்கின்றது என்பதை அறியும் நேரமிது!

*****

சித்தப்பன் சட்டையை இழுத்துப்பிடிக்கும் சத்தான வாண்டுகள், திரும்பிப் பார்க்கும் முத்தான முதல்பிள்ளை என்று பாட்டாளி வாழ்க்கையின் எளிய இன்பங்களையும், அதிலே நிறைவுகாணும் பண்பாட்டு நாயகியையும் தம் பாட்டிலே சுவையாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றார் திருமிகு. ச. கண்மணி கணேசன்.

அன்பு மனதின் ஆர்வம் மிகுந்தால்…

வெட்ட வெளியில் சட்டியில் சோறாக்க
சுட்ட செங்கலால் அடுப்புக் கூட்டி
சுள்ளி பொறுக்கப் பெற்றவன் சென்றாலும்
உள்ளம் மகிழ அண்ணன் பிள்ளைகளை
அள்ளித் தழுவும் தம்பியின் பாசம்…

அழகான பந்தம் ஆயுசுக்கும் இன்பம்
இரண்டு பக்கம் சுமந்து செல்வதில்
தொல்லை ஏதும் இல்லா தாகும்
இரண்டு கைகளை ஆண்டவன் படைத்ததே
இதற்குத் தான் என்பது போல…

பின்னால் இருந்து படம் எடுப்பவரைக்
கண்ணால் பார்க்கும் மருட்சிக்கு மத்தியில்
சித்தப்பன் சட்டையை இழுத்துப் பிடிக்கும்
சத்தான நம்பிக்கை இரண்டு வாண்டுக்கும்
இடுப்பில் உடையின்றிப் போனால் என்ன…

முத்தான முதல்பிள்ளை திரும்பிய பார்வை
மொத்த பூமியும் சொந்தம் ஆக்கும்
கெத்தான குடும்பத்தை இழுத்துக் கட்டி;
கூட்டாகச் சேர்த்து; வாழ்க்கை நடத்தும்
பாட்டாளி மகளே! பண்பாட்டு நாயகியே!

நீகுனிந்து வளைந்து செய்யும் வேலை
நித்தம் எழுதும் நிறைவு எதுவென்று
அன்பு மனதின் ஆர்வம் மிகுந்தால்…

*****

”தங்கைகளைத் தூக்கித் தமையன் தான் காட்டும் பாசத்தில்
தந்தையை மிஞ்சிவிட்டான்” என்று நெகிழ்ச்சியோடு இந்தத் தமையனுக்குப் புகழாரம் சூட்டுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

நல்லதொரு குடும்பம்…

காட்டில் வேலை
கணவன் மனைவி சமையலில்,
கல்லையடுக்கி அடுப்பு போட்டுக்
காய்ந்த சுள்ளி பொறுக்கி
விறகாக்கி
உலைவைத்தனர் வெயிலிலே..

சின்னப் பிள்ளைகளைப்
பார்த்திடச்
சேர்ந்தான் வந்து அண்ணனுமே..

பார்த்தனர் பிள்ளைகள்
பாசத்துடன்
அண்ணனில் ஆயிரம்
அன்னை தந்தையை..

தங்கைகளைத் தூக்கித்
தமையன்
தான் காட்டும் பாசத்தில்
தந்தையை மிஞ்சிவிட்டான்..

ஏழ்மையில் இருந்தாலும்
இந்தக் குடும்மொரு
பல்கலைக் கழகமே…!

*****

”கனமழையின் விளைவால் மண்சரியும் என மனம்பதைத்து, ’பிகு’ செய்யும் மழலையரோடு அடிவாரம் செல்ல ஆயத்தமாகும் மலைக் கிராமக் குடும்பம் இதுவோ?” என்று வினவுகின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

மலைக் கிராம நிலை

மலைச் சரிவின்
மண் குடிசைகளில் வாழும்
மண்ணின் மைந்தர்களின்
மலைக் கிராமம் இதுவோ!
அந்தி சாயும் முன்
அடிவாரம் போய் விடுங்கள்;.
மழைவெள்ளம் பெருகி
மண் சரிவால்
மரணங்கள் நிகழுமென்னும்
கனமழை எச்சரிக்கையால்
கலங்கிய உள்ளமொன்று
வைத்தது வைத்தபடி இருக்க…
போட்டது போட்டபடி கிடக்க…
கைத்தலங்களில்
மழலைகளைச் சுமந்து
மலையடிவாரம் செல்ல ஆயத்தமாகின்றதோ?
நிலைமையறியாத‌
சிறார்களிரண்டும்
பின் தொடர
‘பிகு’ செய்கின்றனரோ?
காணப் பதைபதைக்கும் காட்சியின்று
மலைக் கிராம நிலையானதோ!

*****

”மனிதா! இன்று பணம் காசு உன் கையில் இல்லை என்றால் என்ன? பளிச்சென்ற ஒளியோடு எதிர்காலம் உனை அழைக்கிறது! குழந்தைகளை அள்ளு! கொஞ்சும் முத்தங்களே கள்ளு” என்று தம் கவிதை வரிகளில் நம்பிக்கை விதைகளை நட்டிருக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

உன் இரு கைகளால் தாங்கிய குழந்தைகள்
நீ வருகிறாயா எனப் பின்னோக்கும் ஒரு குழந்தை
எங்கு போகிறாய்?
தாயை எதிர்நோக்கும் குழந்தையின் கண்களோ
பசியால் வாடிய முகத்தினிலே

விலைவாசி ஏற்றத்தில்
வகைவகையாய் உணவு உண்டா?
ருசிருசியாய்க் கனிதான் உண்டா?
உழைப்பின் மார்க்கங்கள் தாளிட்டு நிற்கப்
பணம் காசு கையில் இல்லை
பளிச்சென்ற ஒளியோடு எதிர்காலம் உனை அழைக்கப்
பட்டென ஒழியும் பரிதவித்த காலம்
அப்போ குழந்தைகளை அள்ளு
கொஞ்சும் முத்தம் உனக்கு கள்ளு

*****

மழலையர் சூழ்ந்த இந்தப் படத்துக்குத் தம்முடைய அழகிய சிந்தனைகளால் அணிசேர்த்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருகின்றது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

மேன்மக்கள்

தங்க வீடு கட்ட வசதியில்லை – உலை
பொங்க அடுப்பைக் கட்டி வைத்திருப்பார்!
உடுத்திடும் கந்தை ஆடையிலே
உறைபனி வெக்கைத் தாங்கிடுவார்…

புழுதிப் புயலாய்ப் போர்த்தினாலும்
அழுது புலம்பி வாடிடாமல்
இருக்கும் இடத்தைச் சீர்செய்து
வசிக்கும் கலைகள் தானறிவார்…

கொட்டும் இடிமழை பெய்தாலும்
கட்டிவெல்லமெனக் கரைந்திடாமல்
கூடி அனைவரும் சேர்ந்து நின்று – தம்
வாட்டம் தாமே தீர்த்துக்கொள்வார்….

கொடுமையில் பெரிது வறுமையென
வெறுமையில் வீணாய்ப் போக்கிடாமல்
இயற்கையோடியைந்து வாழ்ந்திருந்து
இன்பம் துய்த்து மகிழ்ந்திடுவார்!

ஏழ்மை ஏறி மிதித்தாலும்
கீழே கிடந்தது உழலாமல்
மீண்டு எழுந்து வாழ்வதனால்
இவரே இந்நாட்டின் மேன்மக்கள்!

”ஏழ்மை ஏறி மிதித்தபோதும், வறுமை இரக்கமின்றி வாட்டிய போதும் அதுகண்டு அஞ்சி வெறுமையாய்ப் போய்விடாமல் இயற்கையோடியைந்து வாழ்ந்து இன்பம் துய்க்கும் இவரே இந்நாட்டின் மேன்மக்கள்” என்று இவ் எளியோரை ஏத்தும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.