-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. முகமது ரஃபி எடுத்திருக்கும் இந்தக் கறுப்புவெள்ளைப் படம் மழலைகளின் மங்கல முகங்களால் வண்ணம் பெற்றுவிட்டதாகவே தோன்றுகின்றது. இந்த அழகிய படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

மனித வாழ்வினை இனிமையாக்குபவர்கள் மழலையர்!

”பகைவரும் விரும்பக்கூடிய குற்றமற்ற அழகிய பிள்ளைகளைப் பெற்றோர், இம்மை உலகத்திலே புகழும், மறுமை உலகத்து வாழ்வும் எவ்விதக் குறையுமின்றி எய்துவர்” என்று மழலையரின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்கு உணர்த்துகின்றது அகநானூறு.

இம்மை உலகத்து இசையொடும் விளங்கி
மறுமை உலகமும் மறுவின்று எய்துப
செறுநரும் விழையும் செயிர்தீர் காட்சிச்
சிறுவர்ப் பயந்த செம்மலோர்.
 (அகம் – 66)

மழலைப் பட்டாளம் நிறைந்த இந்தப் படம் நம் கவிஞர்களின் மனங்களில் எத்தகைய கற்பனைகளை விதைத்திருக்கின்றது என்பதை அறியும் நேரமிது!

*****

சித்தப்பன் சட்டையை இழுத்துப்பிடிக்கும் சத்தான வாண்டுகள், திரும்பிப் பார்க்கும் முத்தான முதல்பிள்ளை என்று பாட்டாளி வாழ்க்கையின் எளிய இன்பங்களையும், அதிலே நிறைவுகாணும் பண்பாட்டு நாயகியையும் தம் பாட்டிலே சுவையாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றார் திருமிகு. ச. கண்மணி கணேசன்.

அன்பு மனதின் ஆர்வம் மிகுந்தால்…

வெட்ட வெளியில் சட்டியில் சோறாக்க
சுட்ட செங்கலால் அடுப்புக் கூட்டி
சுள்ளி பொறுக்கப் பெற்றவன் சென்றாலும்
உள்ளம் மகிழ அண்ணன் பிள்ளைகளை
அள்ளித் தழுவும் தம்பியின் பாசம்…

அழகான பந்தம் ஆயுசுக்கும் இன்பம்
இரண்டு பக்கம் சுமந்து செல்வதில்
தொல்லை ஏதும் இல்லா தாகும்
இரண்டு கைகளை ஆண்டவன் படைத்ததே
இதற்குத் தான் என்பது போல…

பின்னால் இருந்து படம் எடுப்பவரைக்
கண்ணால் பார்க்கும் மருட்சிக்கு மத்தியில்
சித்தப்பன் சட்டையை இழுத்துப் பிடிக்கும்
சத்தான நம்பிக்கை இரண்டு வாண்டுக்கும்
இடுப்பில் உடையின்றிப் போனால் என்ன…

முத்தான முதல்பிள்ளை திரும்பிய பார்வை
மொத்த பூமியும் சொந்தம் ஆக்கும்
கெத்தான குடும்பத்தை இழுத்துக் கட்டி;
கூட்டாகச் சேர்த்து; வாழ்க்கை நடத்தும்
பாட்டாளி மகளே! பண்பாட்டு நாயகியே!

நீகுனிந்து வளைந்து செய்யும் வேலை
நித்தம் எழுதும் நிறைவு எதுவென்று
அன்பு மனதின் ஆர்வம் மிகுந்தால்…

*****

”தங்கைகளைத் தூக்கித் தமையன் தான் காட்டும் பாசத்தில்
தந்தையை மிஞ்சிவிட்டான்” என்று நெகிழ்ச்சியோடு இந்தத் தமையனுக்குப் புகழாரம் சூட்டுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

நல்லதொரு குடும்பம்…

காட்டில் வேலை
கணவன் மனைவி சமையலில்,
கல்லையடுக்கி அடுப்பு போட்டுக்
காய்ந்த சுள்ளி பொறுக்கி
விறகாக்கி
உலைவைத்தனர் வெயிலிலே..

சின்னப் பிள்ளைகளைப்
பார்த்திடச்
சேர்ந்தான் வந்து அண்ணனுமே..

பார்த்தனர் பிள்ளைகள்
பாசத்துடன்
அண்ணனில் ஆயிரம்
அன்னை தந்தையை..

தங்கைகளைத் தூக்கித்
தமையன்
தான் காட்டும் பாசத்தில்
தந்தையை மிஞ்சிவிட்டான்..

ஏழ்மையில் இருந்தாலும்
இந்தக் குடும்மொரு
பல்கலைக் கழகமே…!

*****

”கனமழையின் விளைவால் மண்சரியும் என மனம்பதைத்து, ’பிகு’ செய்யும் மழலையரோடு அடிவாரம் செல்ல ஆயத்தமாகும் மலைக் கிராமக் குடும்பம் இதுவோ?” என்று வினவுகின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

மலைக் கிராம நிலை

மலைச் சரிவின்
மண் குடிசைகளில் வாழும்
மண்ணின் மைந்தர்களின்
மலைக் கிராமம் இதுவோ!
அந்தி சாயும் முன்
அடிவாரம் போய் விடுங்கள்;.
மழைவெள்ளம் பெருகி
மண் சரிவால்
மரணங்கள் நிகழுமென்னும்
கனமழை எச்சரிக்கையால்
கலங்கிய உள்ளமொன்று
வைத்தது வைத்தபடி இருக்க…
போட்டது போட்டபடி கிடக்க…
கைத்தலங்களில்
மழலைகளைச் சுமந்து
மலையடிவாரம் செல்ல ஆயத்தமாகின்றதோ?
நிலைமையறியாத‌
சிறார்களிரண்டும்
பின் தொடர
‘பிகு’ செய்கின்றனரோ?
காணப் பதைபதைக்கும் காட்சியின்று
மலைக் கிராம நிலையானதோ!

*****

”மனிதா! இன்று பணம் காசு உன் கையில் இல்லை என்றால் என்ன? பளிச்சென்ற ஒளியோடு எதிர்காலம் உனை அழைக்கிறது! குழந்தைகளை அள்ளு! கொஞ்சும் முத்தங்களே கள்ளு” என்று தம் கவிதை வரிகளில் நம்பிக்கை விதைகளை நட்டிருக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

உன் இரு கைகளால் தாங்கிய குழந்தைகள்
நீ வருகிறாயா எனப் பின்னோக்கும் ஒரு குழந்தை
எங்கு போகிறாய்?
தாயை எதிர்நோக்கும் குழந்தையின் கண்களோ
பசியால் வாடிய முகத்தினிலே

விலைவாசி ஏற்றத்தில்
வகைவகையாய் உணவு உண்டா?
ருசிருசியாய்க் கனிதான் உண்டா?
உழைப்பின் மார்க்கங்கள் தாளிட்டு நிற்கப்
பணம் காசு கையில் இல்லை
பளிச்சென்ற ஒளியோடு எதிர்காலம் உனை அழைக்கப்
பட்டென ஒழியும் பரிதவித்த காலம்
அப்போ குழந்தைகளை அள்ளு
கொஞ்சும் முத்தம் உனக்கு கள்ளு

*****

மழலையர் சூழ்ந்த இந்தப் படத்துக்குத் தம்முடைய அழகிய சிந்தனைகளால் அணிசேர்த்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருகின்றது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

மேன்மக்கள்

தங்க வீடு கட்ட வசதியில்லை – உலை
பொங்க அடுப்பைக் கட்டி வைத்திருப்பார்!
உடுத்திடும் கந்தை ஆடையிலே
உறைபனி வெக்கைத் தாங்கிடுவார்…

புழுதிப் புயலாய்ப் போர்த்தினாலும்
அழுது புலம்பி வாடிடாமல்
இருக்கும் இடத்தைச் சீர்செய்து
வசிக்கும் கலைகள் தானறிவார்…

கொட்டும் இடிமழை பெய்தாலும்
கட்டிவெல்லமெனக் கரைந்திடாமல்
கூடி அனைவரும் சேர்ந்து நின்று – தம்
வாட்டம் தாமே தீர்த்துக்கொள்வார்….

கொடுமையில் பெரிது வறுமையென
வெறுமையில் வீணாய்ப் போக்கிடாமல்
இயற்கையோடியைந்து வாழ்ந்திருந்து
இன்பம் துய்த்து மகிழ்ந்திடுவார்!

ஏழ்மை ஏறி மிதித்தாலும்
கீழே கிடந்தது உழலாமல்
மீண்டு எழுந்து வாழ்வதனால்
இவரே இந்நாட்டின் மேன்மக்கள்!

”ஏழ்மை ஏறி மிதித்தபோதும், வறுமை இரக்கமின்றி வாட்டிய போதும் அதுகண்டு அஞ்சி வெறுமையாய்ப் போய்விடாமல் இயற்கையோடியைந்து வாழ்ந்து இன்பம் துய்க்கும் இவரே இந்நாட்டின் மேன்மக்கள்” என்று இவ் எளியோரை ஏத்தும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.