Tag: நவராத்திரி

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

(06.10.2019 அன்று சென்னையில் நிகழ்ந்த “முப்பெருந் தேவியர்” எனும் தலைப்பிலான கவியரங்கில் தலைமையேற்றுப் பாடிய கவிதை)

பட்டாக இருள்போர்த்து பராசக்தி நடக்கின்ற
பண்டிகைதான் நவராத்திரி
பக்கத்தில் கலைமகளும் அலைமகளும் கைகோர்த்து
பவனிவரும் சுபராத்திரி
எட்டாத உயரங்கள் எட்டிடவே செய்கின்ற
ஏகாந்த நவராத்திரி
எந்திரத்தில் மந்திரத்தில் தந்திரத்தில் விக்ரஹத்தில்
ஏந்திழையாள் வரும்ராத்திரி
கட்டான குழலோடு பொட்டோடு மலரோடு
கற்பகத்தாள் வரும்ராத்திரி
கயிலையிந்த மயிலையென கபாலிவந்து அமர்கின்ற
குளக்கரையின் அருள்ராத்திரி
எட்டடுக்கு மாளிகைக்கும் ஏழைகளின் குடிசைக்கும்
கொலுவமர வரும்ராத்திரி
என்னென்ன கவலைகளோ- எல்லாமே தீர்கின்ற
ஏற்பாடு நவராத்திரி

——————————————————————————-

ஆயிரம்பேர் பார்த்தாலும் அத்தனைபேர் முகங்களிலும்
அம்பிகையின் ஜாடை இருக்கும்
ஆயிரம்தான் முயன்றாலும் அபிராமி நினைத்தால்தான்
ஆசைவைத்த ஏதும் நடக்கும்
ஆயிரம்தான் வாழ்ந்தாலும் அவள்முன்னர் நின்றால்தான்
ஆகாயம் உன்னில் திறக்கும்
ஆயிரமா நாமங்கள்? அத்தனையும் சொன்னாலும்
அவள்பெருமை மீதமிருக்கும்

———————————————————————————

தேனிருக்கும் பூக்களெல்லாம் தேவதேவி பாதத்தில்
தேனெடுக்க வந்து வீழும்
ஊனிருக்கும் உயிர்களெல்லாம் உத்தமியாள் கண்டவுடன்
உற்றவினை முற்றும் மாளும்
வானிருக்கும் நிறத்தழகி வாத்சல்யம் பழகிவிட்டால்
வாழ்க்கையெல்லாம் லஹரியாகும்
மானிருக்கும் கண்கள்மேல் மயல்பிறக்கும் ஈசனுக்கு;
மந்திரங்கள் மௌனமாகும்

———————————————————————————-

நாடகங்கள் அவள்நடத்த நாமெல்லாம் ஆடுகிறோம்
நாயகிக்குத் தெரியாததா?
பூடகமாய் சிரித்துநிற்கும் புன்னைநல்லூர் மாரியன்னை
பொன்னுள்ளம் கரையாததா?
ஆடகப்பொன் பாதங்கள் அதில்பதியும் வேதங்கள்
அம்பலத்தில் ஆடாததா?
ஏடெடுத்து நாமெழுத எழுத்தாகி வருவாளே
ஏழைமனம் அறியாததா?

—————————————————————————————-

ஜாமங்கள் அடங்குகையில் சலங்கையொலி கேட்கிறதே
சியாமளையாள் வரும்நேரமே
நாமங்கள் மொழிகையிலே நாநடுங்க கண்கலங்க
நாமுருகும் அருள்நேரமே
காமங்கள் மாற்றுகிற காருண்யை அருள்நம்மை
காப்பாற்ற இதுநேரமே
ஓமென்ற ரூபத்தில் ஓங்காரி எழும்நேரம்
ஓயாத வினை ஓயுமே

—————————————————————————————–

விழிகளெனும் சமுத்திரத்தில் விடுகதைகள் ஏந்திநிற்கும்
வித்தகியைப் போற்றுகின்றோம்
மொழியென்ற படகேறி மனமென்ற துடுப்போடு
சக்திகடல் மேவுகின்றோம்
வழிதேடி அழும்போது வீதிமுனை திருப்பத்தில்
விளக்காக நிற்கிறாளே
பழியேதும் சூழாமல் பாவங்கள் நேராமல்
பைரவி காக்கிறாளே

—————————————————————————————–

கிளிநின்ற தோளோடு  குயில்வென்ற குரலோடு
கதைபேசக் காத்திருக்கிறாள்
களிநின்ற மனதோடு கைகூப்பும் நேரத்தில்
கண்ணெதிரே பூத்திருக்கிறாள்
வெளிநின்ற கோலத்தில் வெளியெங்கும் நிறைந்தாளே
வெறிகொண்டு ஆடுவாளே
தெளிநின்ற ஞானத்தைத் தருகின்ற பராசக்தி
தினம்நம்மை ஆளுவாளே

—————————————————————————————

தவள் எங்கள் மாசக்தி தயாபரி நிற்கையில்
தயக்கங்கள் நமக்கேதடா
கவளங்கள் ஊட்டுவாள் கவசங்கள் பூட்டுவாள்
கவலைகள் நமக்கேதடா
சிவமெங்கள் தந்தையாம் சக்தியே அன்னையாம்
சஞ்சலம் நமக்கேதடா
நவமாக உயிர்சுடர, தவமாக மனம்பொலிய
நாளுமவள் முகம்பாரடா.

மரபின்மைந்தன் முத்தையா

காலை திருவாரூர் மாலை திருக்கடவூர்
கோலங்கள் காணக் கிடைத்ததே – சீலமாய்
அங்கே கமலாம்பா இங்கே அபிராமி
மங்கலத்தே ஆழும் மனம்.

யோகா சனத்தே இருந்தாள் கமலாம்பா
ஏகாந்த மாக அபிராமி – ஆகா
விழிகண்ட காட்சி விரித்துரைப்பார் யாரோ
மொழிகொண்டு சேர்க்குமோ மாண்பு.

புற்றிடங் கொண்டார் பொருந்தும் கமலாம்பா
மற்றிங் கமுதீசர் மாண்பரசி – குற்றங்கள்
நீக்கிடுந் தாயர் நயனக் கனிவன்றோ
காக்கும் நமையே கனிந்து.

ஆரத்தி நேரம் அவளே இவளாவாள்
ஓரத்தில் நின்றே உளங்களித்தேன் – சாரத்தில்
சக்தி நிலையங்கள் சாநித்யம் ஒன்றேதான்
பக்தி கனிகின்ற போது.

கீர்த்தனைகள் கேட்டாள் கமலாம்பா பட்டர்முன்
ஆர்த்தெழுந்தே வந்தாள் அபிராமி – சாத்திரங்கள்
காணாத தேவியைக் காட்டுகிற பக்திநலம்
பேணல் பிறவிப் பயன்.

ஆசன மிட்டே அவளிருக்க, நின்றபடி
பூசனைகள் ஏற்றே இவள்சிரிக்க – தேசுடைய
பொன்விளக் கெல்லாமே பூரிக்க நன்னெஞ்சே
என்னிருட்டு நீங்கும் இனி.

மகாதேவ ஐயர் ஜெயராமசர்மா, மெல்பேண், ஆஸ்திரேலியா

கல்வியொடு செல்வம் தரவேண்டும் தாயே
கசடகல என்றும் துணைநீயே தாயே
உள்ளமதில் என்றும் உறுதிநிறை தாயே
உன்கமல பாதம் சரணடைந்தேன் தாயே!

வாய்மையுடன் வாழ வரமருள வேண்டும்
வாழும்வரை நோய்கள் வராதிருக்க வேண்டும்
தாழ்வு மனப்பாங்கு தளர்ந்துவிட வேண்டும்
தாயே உன்பாதம் பற்றுகிறேன் நாளும்!

வாதமது செய்யும் மனமகல வேண்டும்
போதைநிறை எண்ணம் பொசுங்கிவிட வேண்டும்
காதலுடன் உன்னைப் பாடிவிட வேண்டும்
கடைக்கண்ணால் என்னைப் பார்த்துவிடு தாயே!

ஆவேசம் கொள்ளுவதை அழித்துவிடு தாயே
ஆசையுடன் அலைவதைநீ அகற்றிவிடு தாயே
நீசரது சகவாசம் நீக்கிவிடு தாயே
நிம்மதியே எந்தனக்கு நின்பாதம் தாயே!

மரபின் மைந்தன் முத்தையா

சூரியனை, சந்திரனை, சூடுகிற தோடாக்கி
சுந்தரி நீ நிற்கிறாய்
சூட்சுமங்கள் நிகழ வைத்து சாட்சியங்கள் இல்லாமல்
சுடராக ஒளி  பூக்கிறாய்
காரியங்கள் அத்தனையும் கணப்பொழுதில் ஆக்கிவிட்டு
கல் வடிவில் ஏன் நிற்கிறாய்
காண வரும் பக்தர் நலம் பேணுகின்ற அபிராமி
காண்பதெல்லாம் நீ ஆகிறாய்
காரிகையே உன்னுடைய காலசையும் ஜதியினிலே
கூத்தனவன் புன்னகைக்கிறான்
காலகாலன் மனம்நெகிழும் காதலிலே நீபோடும்
கட்டளைக்கே ஆட்படுகிறான்
பேரிகையின் ஒலியெல்லாம் பேரழகே உனைப்பாடும்
பெரியவிழா நவராத்திரி
பேணுமொரு தாயாகி புவனமெலாம் காக்கின்ற
பேரரசி அபிராமியே!

துந்துபிகள் ஒலிசெய்ய தும்பிகளும் களிசெய்ய
துதிக்கின்ற சுகம்போதுமே
தந்ததிமி தாளங்கள் திசையதிரும் மேளங்கள்
தரிசன சுகம்போதுமே
சிந்துரத் திருநுதலில் சிரிக்கின்ற குங்குமம்
சுகந்தத்தின் சுகம்போதுமே
சுடர்வீசும் தீபங்கள் இடர்தீரும் நேரங்கள்
சரணென்று விழும் நேரமே
வந்தவினை  தரியாமல் சென்றவழி தெரியாமல்
விடைபெற்று விரைந்தோடுமே
வந்தனைக்குச் செந்தமிழும் வண்ணவண்ண சந்தமுடன்
வரிசையில் சுழன்றாடுமே
கந்தனைப் பயந்தவளே கண்பதியைத் தந்தவளே
ககனத்தின் அன்னைநீயே
கரும்பேந்தி நிற்கின்ற கற்பக விருட்சமே
கலையேயென் அபிராமியே!

குங்கிலியக் கலயரின் கைகளிட்ட தூபங்கள்
காற்றிலின்றும் மணம்வீசுதே
கடவூரின் தெருவெங்கும் நாயன்மார் பாதங்கள்
கல்வெட்டு போல்நின்றதே
குங்குமத்தின் வாசத்தில் குறைமறந்த பட்டர்முன்
கோலநிலா  எழுகின்றதே
குற்றமிலா மார்க்கண்டன்  முற்றத்தில் தொழுதவிதம்
கண்ணுக்குத் தெரிகின்றதே
பொங்கியெழும் கடலோசை புண்ணிய  வடிவேஉன்
புகழ்பாடித் திரிகின்றதே
பொன்னெழுந்த பாவனையில் மின்னெழுந்த திருக்கோலம்
பார்வையை நிறைக்கின்றதே
இங்கும்நீ அங்கும்நீ எங்கெங்கும் நீயேதான்
எனக்கின்று புரிகின்றதே
இதழோரம் நகைவீசி என்னோடு கதைபேசி
எனையாளும் அபிராமியே!

-மரபின் மைந்தன் முத்தையா

தோகை விரித்திடும் பொன்மயில் அழகில்
தென்படும் பசுமை அவள்கொடைதான்
வாகைகள் சூடிட நீதியும் எழுகையில்
வெறிகொண்டு தொடர்வது அவள் படைதான்
யாகங்கள் யாவிலும் ஆடிடும் கனல்மிசை
ஏகி நடப்பது அவள் நடைதான்
நாகத்தின் படத்திலும் நாதத்தின் இசையிலும்
நாளும் அசைவது அவள் இடை தான்!

சூத்திரம் எழுதிய ஞானியர் நெஞ்சினில்
சூட்சுமம் ஆனவள் பராசக்தி
பாத்திரம் நிரம்பிடும் தானிய வகைகளில்
பவித்திரம் ஆனவள் பராசக்தி
காத்திடும் வலிமையின் காருண்ய ரூபமாய்
கண்ணெதிர் தெரிபவள் பராசக்தி
சாத்திர விதிகளைத் தாண்டிய ரூபமாய்
சாகசம் செய்பவள் பராசக்தி!

ஆலய வாயிலில் பூச்சரம் விற்கையில்
அவளே வெய்யிலில் வாடுகிறாள்
காலமும் நேரமும் கருதா உழைப்பினில்
காளி மரநிழல் தேடுகிறாள்
தூலமும் உயிரும் தூளியில் ஆடிடும்
தருணம் அவளே பாடுகிறாள்
காலகாலனின் உடுக்கை அசைவுக்குக்
கால்கள் மாற்றி ஆடுகிறாள்!

பிச்சியென் றலைவதும் பெருங்கலை ஆள்வதும்
பிறவியை அறுப்பதும் அவள்தானே
உச்சியில் திலகமாய் சூரியச் சாந்தினைச்
சூடி நடப்பதும் அவள்தானே
அர்ச்சனை வேளையில் ஆதங்கப் பார்வைக்கு
ஆறுதல் தருபவள் அவள்தானே
கர்ச்சனை சிங்கத்தின் முதுகினில் ஏறி
ககனங்கள் ஆள்வதும் அவள்தானே!

படத்திற்கு நன்றி – http://www.tantricmoments.nl/shiva-shakti/