Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சீதையைக் கவர்தல் உனக்கும் உன் குடிக்கும் கேடாய் முடியும் என்றுரைத்த மாரீசனைக் கடுஞ்சொற்களால் நிந்தித்த இராவணன், ”உன் அறிவுரை எனக்குத் தேவையில்லை மாமனே! எனக்கு நீ உதவினால் பிழைப்பாய்; இல்லையேல் என் வாளால் உனைக் கூறாக்கிவிட்டு யான் எண்ணியதை முடிப்பேன்” என்று உறுமவும், ”மனச் செருக்கோடு தருக்கித் திரிபவர் அழிவது உறுதி என்பது தத்துவ வார்த்தையன்றோ” என்று தன்னுள் எண்ணி, உருக்கிய செம்பின்மீது வார்த்தநீர் அடங்குதல்போல் அடங்கிய மாரீசன், ”இராவணா! உன்னுடைய நன்மைக்காகவே இத்தனையும் சொன்னேன்; என்னுடைய சாவுக்காக அஞ்சியன்று! என்ன செய்வது? அழிவு நெருங்கிவரும் காலத்தில் பிறர் நல்லது சொன்னாலும் அது தீமையாகத்தான் தோன்றும்; தீய நெறியில் செல்லத் தலைப்பட்டுவிட்டவனே! நான் என்ன செய்யவேண்டும்? புகல்வாய்!” என்றான்.

உன்வயின் உறுதி நோக்கி உண்மையின்
     உணர்த்தினேன் மற்று
என்வயின் இறுதி நோக்கி அச்சத்தால்
     இசைத்தேன் அல்லேன்
நன்மையும் தீமை அன்றே நாசம்
     வந்து உற்ற போது
புன்மையின் நின்ற நீராய்
     செய்வது புகல்தி என்றான். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3366)

அதைக் கேட்ட இராவணன் சினம் மாறி மாரீசனைத் தழுவிக்கொண்டு, மாமனே! காமன் அம்பால் சாவதைவிட இராமன் அம்பால் சாவதே மேல் என்ற முடிவுக்கு நான் வந்துவிட்டேன். காரணம், கட்டழகி சீதையின் நினைவால் இனிய தென்றலும் என்னைச் சுட்டிடுதே! ஆகவே, சீதையை எனக்காகக் கொண்டுவந்து தருவாய்!” என்றான்.

என்றலும் எழுந்து புல்லி
     ஏறிய வெகுளி நீங்கி
குன்று எனக் குவிந்த தோளாய்
     மாரவேள் கொதிக்கும் அம்பால்
பொன்றலில் இராமன் அம்பால் பொன்றலே
     புகழ் உண்டு அன்றோ
தென்றலைப் பகையைச் செய்த
     சீதையைத் தருதி என்றான் (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3367)

இந்தப் பாடலிலேயே இராமனை எதிர்த்தால் தனக்குச் சாவு நேர்வது உறுதி என்பதை இராவணன் வாக்காலேயே உணர்த்திவிடுகின்றார் கம்பநாடர் என்பது கருதத்தக்கது.

தன்னுடைய கட்டளையை நிறைவேற்றக் காத்திருந்த மாரீசனைப் பார்த்து, ”நாம் வஞ்சனையால்தான் அந்த வஞ்சியாளை வௌவ வேண்டும்; ஆதலால், நினைத்த வடிவெடுக்கும் ஆற்றல்வாய்ந்த நீ, மாயப் பொன் மானாய் மாறவேண்டும்; சீதையை மயக்க வேண்டும்” என்றான் இராவணன்.

”எப்படியும் தான் சாகப்போவது உறுதி! பிறன்மனை விழையும் இழிபிறப்பினனான இராவணன் கையால் சாவதைவிட இராமபாணம் பட்டுச் சாவதே மேல்; அஃது என்னை உயர்கதிக்கு எடுத்துச்செல்லும்” என்று எண்ணிய மாரீசன், இராவணனின் யோசனைக்கு இணங்கினான். காண்போர் சிந்தைகவர் விந்தை மானுருக் கொண்டு இராம இலக்குவரும் சீதையும் தங்கியிருந்த இடத்துக்கு அருகில் சென்றான்.

அப்போது வைதேகி மலர்வனத்தில் பூக்கொய்து கொண்டிருந்தாள். அவள் பார்வையில் படும்வகையில் அந்தப் பொன்மான் அங்குமிங்கும் துள்ளி விளையாடிற்று. அந்த மாயமானின் வண்ணத்தையும் வடிவையும் கண்டுவியந்த சீதை, அதைப்பற்றிச் சொல்வதற்காக இராமனை நாடிச் சென்றாள். அவனைக் கண்டு,

”அன்பரே! நான் ஒரு மானைக் கண்டேன். அஃது ஆணிப் பொன்னால் ஆனது; அதன் மேனியொளியால் தொலைவில் நிற்கும்போதும் பளபளக்கின்றது; அதன் வலிய காதுகளும் கால்களும் சிவந்த மாணிக்கத்தால் ஆனவை; காண இனிய அழகுடையது” என்றுரைத்து இராமனை வணங்கினாள், அவன் தனக்கு அம்மானைப் பிடித்துத் தரவேண்டும் எனும் உளக் குறிப்போடு.

ஆணிப் பொனின் ஆகியது
     ஆய் கதிரால்
சேணில் சுடர்கின்றது திண்
     செவி கால்
மாணிக்க மயத்து ஒரு
     மான் உளதால்
காணத் தகும் என்றனள்
     கை தொழுவாள். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3383)

சீதையோடுவந்து அம்மானைக் கண்ட பெம்மானும் அதன் தோற்றத்தால் கவரப்பட்டான்; அதைப் பிடித்துவர ஆவல்கொண்டான்.

இராமன் மானின் அழகில் மடம்பட்டிருந்த வேளையில் இலக்குவன் அவன் சிந்தையைத் தெளிவிக்க விரும்பி, ”அண்ணா! இந்த மானின் நிறமும் வடிவும் இயற்கையானதாக இல்லை; இது ஒருவகை மாயை என்றே எனக்குத் தோன்றுகின்றது” என்றான்.

அவன் கருத்தை மறுத்த இராமன், ”இளையவனே! அறிவில் வல்லாரும் உணர்ந்துகொள்ள இயலாத வகையில் எண்ணிலாக் கோடிகளாய் உலகத்து உயிர்கள் விரிந்து பரந்துள்ளன. ஆகையால் இவ்வுலகில் இல்லாததொன்றில்லை என்றறிக” எனப் பதிலிறுத்தான்.

நில்லா உலகின் நிலை நேர்மையினால்
வல்லாரும் உணர்ந்திலர் மன் உயிர்தாம்
பல் ஆயிரம்கோடி பரந்துளதால்
இல்லாதன இல்லை இளங்குமரா!  (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3387)

அதன் பிறகும் இலக்குவன் அதனை ஒப்பவில்லை. ”இந்த விசித்திரமான மானைப் பார்த்தால் விசுவாமித்திரர் தவத்துக்கு ஊறுசெய்ய முற்பட்ட வேளையில் உம்முடைய பாணத்தால் தாக்குண்டு கடலில் வீழ்த்தப்பட்ட மாரீசனே மானுருவில் வந்திருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றுகின்றது. எனவே, மானைப் பிடிக்கவேண்டும் என்றால் நானேசென்று பிடித்து வருகின்றேன்; நீங்கள் செல்லவேண்டாம்!” என்று அண்ணனைத் தடுத்துப் பார்த்தான்.

அவ்வேளையில் சீதையோ சிறுபிள்ளைத்தனமாய்த் தன் கணவனே மானைப் பிடித்துத் தரவேண்டும் என்று வற்புறுத்தினாள். இராமனும் மனையாளின் விருப்பத்துக்கு உடன்பட்டுப் புறப்பட்டான். போகும்போது இலக்குவனைச் சீதைக்குக் காவலாக இருக்கும்படிச் சொல்லிவிட்டு மானைப் பின்தொடர்ந்தான்.

அந்த மாரீச மானோ இராமனுக்கு வசப்படுவதாயில்லை. ஒரு சமயம் அது மலையின் மீதேறும்; அடுத்த நொடி வான்முகில்களிடையே சென்று பாயும்; அருகில் சென்றால் விலகி ஓடும்; மெதுவாகச் சென்றால் அண்மையதாக வந்துநிற்கும். கொடுத்த பணத்துக்கேற்ப அன்புகாட்டும் மணமிகு மாலைசூடிய விலைமகளிரைப் போல் நிலையில்லா மனத்தோடு சென்றது அம்மான்!

குன்றிடை இவரும் மேகக் குழுவிடைக்
     குதிக்கும் கூடச்
சென்றிடின் அகலும் தாழின் தீண்டல்
     ஆம் தகைமைத்து ஆகும்
நின்றதே போல நீங்கும்
     நிதிவழி நேயம் நீட்டும்
மன்றல் அம் கோதை மாதர் மனம்
     எனப் போயிற்று அம்மா. (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3407)

ஓரிடத்தில் நில்லாது அங்குமிங்கும் தாவிச்செல்லும் மானுக்கு நிலையில்லா மனங்கொண்ட விலைமகளிரை உவமையாக்கினார் கம்பர்.

இவ்விலைமகளிரை, ”அன்பின் விழையார் பொருள்விழையும் ஆய்தொடியார்” என்று அடையாளப்படுத்துவார் வள்ளுவர்.

உண்மையான மானின் இயல்புக்கு மாறாக அம்மான் இயங்குவதையும், களைப்பென்பதையே அறியாத அது தன்னை வெகுதொலைவு இழுத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டதையும் அறிந்த இராமன், இலக்குவன் சொன்னதுபோல் அது மாயமானே எனத் தெளிந்தான்.

இராமன் சிந்தனை செய்வதைக் கவனித்த மான் வடிவினனான மாரீசன், அவன் இனித் தன்னைப் பற்ற முற்படமாட்டான்; பகழியால் கொல்லவே முற்படுவான் என்றுணர்ந்து வானை நோக்கி உயரப் பாய்ந்தான்.

உடனே இராமன் தன் கணையை மானின் மார்பை நோக்கிச் செலுத்தவே மாரீசன், ”சீதா…! இலக்குவா…!” என்று இராமன் குரலில் கதறியபடித் தன் இயற்கை வடிவத்தோடு மலை வீழ்வதுபோல் கீழே வீழ்ந்திறந்தான்.

தரையில் வீழ்ந்துகிடந்த மாரீசனின் உடலத்தைக் கண்ட இராமன், இலக்குவனின் நுண்மாண் நுழைபுலத்தை எண்ணி வியந்தான். அடுத்த கணம், மாரீசன் என் குரலில் அலறிக்கொண்டு வீழ்ந்தமையால் சீதை எனக்கு ஏதோ நேர்ந்துவிட்டது என்றெண்ணிக் கவலுவாளே என வருந்தினான். இலக்குவன் துணையிருப்பதால் அவளைத் தெளிவிப்பான் என்ற எண்ணம் தோன்றியதால் சற்று ஆறுதலடைந்தான்.

மாரீசனின் செயலைப் பார்த்தால் அவன் சாவதற்காக இங்கே வந்ததாகத் தெரியவில்லை; இதன் பின்னணியில் வேறு ஏதேனும் தீயநோக்கம் இருத்தல்கூடும் என்று சிந்தித்த இராமன், அதனைத் தடுக்கும் நோக்குடன் தன் இருப்பிடம் நோக்கி விரைந்தான்.

[தொடரும்]

*****
கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இராவணன் மனத்தில் சூர்ப்பனகையால் விதைக்கப்பட்ட சீதை மீதான காம விதை விறுவிறுவென வளர்ந்து விருட்சமானது. அதன்பின்னர் அரியணையில் அமர்ந்திருக்கவோ அமைச்சர்களோடு அளவளாவவோ அவனால் இயலவில்லை. விருட்டென ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தான். அவன் உளக் குறிப்புணர்ந்த ஏனையோரும் அவையினின்று வெளியேறினர். பிறன்மனை நயத்தலைப் பாவமென்று எண்ணாத இராவணன், சீதையைக் காணும் ஆசையால் மனம் நைந்தான். சோலையின் நடுவே அமைந்திருந்த தன் மாளிகைக்குச் சென்று அமளியில் வீழ்ந்தான்.

”பாலும் கசந்ததடி சகியே படுக்கை நொந்ததடீ
கோலக் கிளிமொழியும் செவியில் குத்தல் எடுத்ததடீ” என்று மகாகவி படைத்த கண்ணனின் காதலி வாடுவதுபோல், சீதையை எண்ணி வாடினான் இராவணன். விரக வேதனை அவனுக்கு நரக வேதனையானது. பகைவன் அடைந்த புகழ் ஒருவனைச் சுடுவதுபோல் சீதையின் நினைவு அவனைச் சுட்டது.

ஆதலால், நிலவினை அழைத்து வானில் தண்ணொளி பொழியச் செய்யுமாறு ஏவலர்களைப் பணித்தான். ஆனால் நிலவொளியும் கதிரொளியாய் அவனை எரிக்கவே, வீரக்கழலணிந்த இயமனும் அஞ்சுகின்ற இராவணன் சினந்து, ”குளிர்ச்சிதரு கிரணங்களை உடைய சந்திரனை அழைத்து வாருங்கள் என்றால் கொடுநெருப்பையும், வலிமிகு நஞ்சினையும், கடுங்கோபத்தினையும், வெம்மையான கிரணங்களையும் கொண்ட அருக்கனை (சூரியன்) ஆர் அழைத்தீர்கள்?” என்றான் கடுமையான குரலில்.

கருங் கழல் காலன் அஞ்சும்
     காவலன் கறுத்து நோக்கி
தரும் கதிர்ச் சீத யாக்கைச்
     சந்திரன் தருதிர் என்ன
முருங்கிய கனலின் மூரி விடத்தினை
     முருக்கும் சீற்றத்து
அருங் கதிர் அருக்கன்தன்னை ஆர்
     அழைத்தீர்கள் என்றான். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம்: 3274)

சீதை குறித்தே எப்போதும் சிந்தனை சுழன்றமையால் அவள் உருவெளித் தோற்றம் இராவணனுக்குத் தோன்றியது. நாம் யாரை எப்போதும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றோமோ (அன்பின் காரணமாகவோ பகையின் காரணமாகவோ) அவர்களின் உருவம் அவர்கள் இல்லாதபோதும் நம் கண்களுக்குத் தெரிவது ஒருவகை மனப் பிரமைதான்!

தேவகியின் தமையனான கம்சன், கண்ணனை அழித்துவிடவேண்டும் என்ற வெறிச் சிந்தனையிலேயே எப்போதும் இருந்தமையால் கண்ணன் தன்னெதிரில் நிற்பதாகவே எண்ணி அடிக்கடி வாளை வீசி ஏமாறிப் போவானாம்! அவ்வாறே தங்கை சூர்ப்பனகை சீதை குறித்து வருணித்ததிலிருந்து அவளிடம் தன் மனத்தைப் போக்கிவிட்ட இராவணனுக்கு, ”எங்கெங்கு காணினும் சீதையடா!” என்று சொல்லும்படி அவள் மாயத்தோற்றம் எங்கும் புலப்படத் தொடங்கியது!

”ஆகா! இவள் போல்வதோர் உருக்கண்டிலேன்!” என்று தன்னுள் எண்ணி வியந்தவன், தனக்குப் புலப்படுவது சீதையின் தோற்றந்தானா என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளச் சூர்ப்பனகையை அழைத்துவரச் செய்தான்.

பொய் நிறைந்த நெஞ்சுடைய சூர்ப்பனகை வந்துசேர்ந்ததும் அவளிடம் நறுநெய் பூசிய கூர்வாளை உடைய இராவணன், ”பெண்ணே! நன்றாக உற்றுப் பார்! அஞ்சன மை பூசிய, ஒளிமிகு கண்களோடு தோகை மயிலென என்முன் வந்துநிற்கும் இவளா நீ குறிப்பிட்ட சீதை?” என்றான் ஆர்வத்தோடு!

பொய்ந் நின்ற நெஞ்சின்
     கொடியாள் புகுந்தாளை நோக்கி
நெய்ந் நின்ற கூர் வாளவன் நேர்
     உற நோக்கு நங்காய்
மைந் நின்ற வாள்கண் மயில் நின்றென
     வந்து என் முன்னர்
இந் நின்றவள் ஆம்கொல்
     இயம்பிய சீதை என்றான். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3311)

இராவணன் காட்டிய இடத்தை உற்றுப் பார்த்தாள் சூர்ப்பனகை. ”என்ன அண்ணா நீங்கள்? செந்தாமரைக் கண்களோடும் கோவைக்கனி போன்ற இதழ்களோடும் சந்தனம் பூசிய தோளோடும் தாழ்ந்த தடக்கைகளோடும் மலரணிந்த மார்போடும் நீலமலைபோல் நிற்கின்றவனைப் பார்த்துச் சீதை என்கிறீர்கள்? இவன் வீர வில்லேந்திய இராமன் அல்லவோ? என்றாள். இராமன்மீது காமப் பித்தேறி நின்ற அவள் கண்களுக்கு உருவெளித் தோற்றமாய் இராமன் தெரிந்தானேயொழியச் சீதை தெரியவில்லை.  

செந் தாமரைக் கண்ணொடும்
     செங்கனி வாயினோடும்,
சந்து ஆர் தடந் தோளொடும்
     தாழ் தடக் கைகளோடும்
அம் தார் அகலத்தொடும்
அஞ்சனக் குன்றம் என்ன
வந்தான் இவன் ஆகும் அவ்
வல் வில் இராமன் என்றாள். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3312)

இராவணனும் அவன் தங்கை சூர்ப்பனகையும் சீதைமீதும் இராமன்மீதும் கழிகாமம் கொண்டதனால் அவர்கள் உள்ளத்தில் நிகழும் வேடிக்கை வினோதங்களை இவ்விடத்தில் அழகிய நாடகமாக்கியிருக்கின்றார் கவிவேந்தர் கம்பர். கம்ப நாடகம் என்று இக்காட்சிகளை விளிப்பர்; வியப்பர்  கம்பனில் தோய்ந்த அறிஞர்பெருமக்கள்.

இராவணன் சூர்ப்பனகையின் பதிலால் வியந்து, ”நான் சீதையையே எண்ணி மறுகிக்கொண்டிருப்பதால் அவள் உருவம் எனக்குத் தோன்றுகிறது; ஆனால் உனக்கு இராமனின் உருவம் தோன்றக் காரணம் என்ன?” என்றான் ஐயத்தோடு.

பொய்சொல்வதில் தேர்ந்தவளான சூர்ப்பனகை உடனே, ”அந்த இராமன் எப்போது எனக்குக் கொடுமை இழைத்தானோ அதுமுதல் அவன் நினைவு என்னை நெஞ்சைவிட்டு அகலவில்லை; அதனால்தான் காணும் திசையெங்கும் அந்தக் கார்மேனியான் எனக்குக் காட்சியளிக்கின்றான்” என்றாள் தந்திரமாகத் தன் காமத்தை மறைத்து!

”நீ சொல்வது ஏற்றுக்கொள்ளத் தக்கதே!” என்று மொழிந்த இராவணன், ”சீதையை நினைந்தேங்கும் இந்தத் துன்பத்திலிருந்து நான் விடுதலை அடைவது யாங்ஙனம்?” என்று சூர்ப்பனகையிடம் கேட்க, ”உலகுக்கு ஒப்பற்ற முதல்வனாக விளங்கும் நீ இதற்குப் போய் கலங்குவதா? நீ சென்று பூங்குழலியான சீதையைக் கவர்ந்து வா; அதுவே உன் துன்பம் தீர்வதற்கான வழி!” என்று பிறன்மனையாளைக் கவர்ந்துவரும் அறம்பிறழ்ந்த யோசனையை அண்ணனுக்குரைத்து அவ்விடம்விட்டு அகன்றாள் அரக்கர் குலத்தை அழிக்கவந்த விடமன்ன சூர்ப்பனகை.

ஆம் ஆம் அது அடுக்கும் என்
     ஆக்கையொடு ஆவி நைய
வேமால் வினையேற்கு இனி என்
     விடிவு ஆகும் என்ன
கோமான் உலகுக்கு ஒரு நீ
     குறைகின்றது என்னே
பூ மாண் குழலாள்தனை வவ்வுதி
     போதி என்றாள். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3316)

சீதை விஷயத்தில் தான் அடுத்து என்ன செய்யலாம் என்று தன் அமைச்சர்களையும் அழைத்து ஆலோசனை நடத்தினான் இராவணன். எனினும் தெளிவான முடிவு எதனையும் அவ் ஆலோசனை அவனுக்கு அளிக்கவில்லை என்கிறார் கம்பர். அப்படியாயின், சீதையைக் கவர்ந்துவர எண்ணும் அவன் விருப்பத்துக்கு ஆதரவாகச் சிலரும் எதிராகச் சிலரும் கருத்துக்களைக் கூறியிருக்க வேண்டும் என்று நாம் ஊகிக்க முடிகின்றது.

ஆனால், யார் என்ன ஆலோசனை சொன்னாலும் இறுதியில் தன் விருப்பப்படியே நடந்துகொள்ளும் இயல்புடைய இராவணன், சீதையைக் கவர்வதற்குத் தன் மாமன் மாரீசன் உதவியை நாடி அவன் இருப்பிடம் வந்துசேர்ந்தான்.

இராவணனை வரவேற்ற மாரீசன், அவன் தன்னை நாடிவந்த காரணமென்ன என்று வினவ, ”உன் மருகிக்கு (மருமகள்) தீங்கிழைத்து, உன் மருகர்களான கரன் தூடணன் திரிசிரன் ஆகியோரையும் அழித்துவிட்ட மானுடர்களை நான் பழிவாங்க விரும்புகின்றேன்; ஆதலால் அவர்களோடிருக்கும் பெண்ணைக் கவர்ந்துசெல்ல முடிவெடுத்திருக்கின்றேன்; அதற்கு உன் துணை தேவை” என்றான் இராவணன்.

அதைக் கேட்டுத் துணுக்குற்றான் மாரீசன். அவன் இராம இலக்குவர்களின் வில்லாற்றலை நன்கறிந்தவன். தன்னுடைய தாய் தாடகையையும் தம்பி சுபாகுவையும் ஏற்கனவே இராம பாணத்துக்குப் பலிகொடுத்தவன். எனவே இராவணனை இந்த அடாதசெயலில் ஈடுபடவிடாது தடுக்கவேண்டும்  என்றெண்ணி, ”ஐயா! அன்பு பூண்டாரது நாட்டைக் கைப்பற்றிக் கொண்டவர்களும், நீதிநெறிக்குப் பொருந்தாத வகையில் குடிமக்களை வருத்தி வரிப்பொருளைப் பெற்றவர்களும், பிறருக்கு உரிமையாய் அவர் இல்லத்தில் வாழும் மனைவியை வயப்படுத்திக் கொண்டவர்களுமான இவர்களை அறக்கடவுள் அழித்துவிடுவான். இக்கொடுமைகளைச் செய்தவர் எவர் தப்பிப் பிழைத்துள்ளார்?  எனவே இவ்வெண்ணத்தைக் கைவிடுக! என்றான்.

நாரம் கொண்டார் நாடு கவர்ந்தார்
     நடை அல்லா
வாரம் கொண்டார் மற்று
     ஒருவற்காய் மனைவாழும்
தாரம் கொண்டார் என்ற
     இவர்தம்மைத் தருமம்தான்
ஈரும் கண்டாய் கண்டகர்
     உய்ந்தார் எவர்ஐயா. (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3344)

இதனைக் கேட்டு முனிந்த இராவணன், ”நமக்கு அம் மானிடர்களால் நேர்ந்த தீங்கினை நீ நினைந்திலை; அவர்களுக்குச் சாதகமாய்ப் பேசிக்கொண்டிருக்கின்றாய்; எனினும் உன் பிழை பொறுத்தேன்!” என்றான்.

அப்போது மாரீசன், ”இராவணா! நான் உன் மாமன்; உன்னைவிட வயதில் மூத்தவன் என்ற முறையில் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்! தயைகூர்ந்து நீ செய்யக் கருதியிருக்கும் தீச்செயலைக் கைவிட்டுவிடு! அது நிருதர் குலத்தையே அழித்துவிடும்!” என்றான்.

மாரீசனின் இதோபதேசம் இராவணனின் கோபத்தைக் கிளறிற்றேயன்றி அவனிடம் எவ்வித நல்ல மனமாற்றத்தையும் உண்டாக்கவில்லை. ’விநாச காலே விபரீத புத்தி’ என்பதை மெய்ப்பிப்பதாகவே இருந்தது அவன் செய்கை.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தங்கையின் அவலநிலை கண்ட தமையன் இராவணன், சினத்தால் உதடுகளை அதுக்கினான்; பிலமொத்த அவன் பத்து வாய்களிலிருந்தும் வெம்புகை வெளிப்பட, மீசைகள் பொசுங்கிவிடும்படிப் பெருமூச்சுக் கிளம்ப, “யாருடைய செயல் இது?” என்றான் இடிமுழக்கக் குரலில்.

மடித்த பில வாய்கள்தொறும்
     வந்து புகை முந்த
துடித்த தொடர் மீசைகள்
     சுறுக்கொள உயிர்ப்ப
கடித்த கதிர் வாள் எயிறு
     மின் கஞல மேகத்து
இடித்த உரும் ஒத்து உரறி
    யாவர் செயல் என்றான்.  (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3212)

”மானிடர் இருவரின் செயல் இது” எனச் சூர்ப்பனகை புகல, அதைக்கேட்டு அலட்சியமாக நகைத்தான் இராவணன்.

”ஆம் அண்ணா! நான் சொல்வது மெய்தான்! அரக்கர்களைத் துச்சமென மதிப்பவர்கள் அவர்கள்; தயரதனின் மைந்தர்கள்; இராமன், இலக்குவன் என்பன அவர்தம் பெயர்கள்” என்றாள் சூர்ப்பனகை.

அதைக் கேட்ட இராவணன், ”இந்த அவமானத்தை எனக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கும் மானிடர்கள் இன்னும் உளர்; அவர்களின் உயிரும் அழிக்கப்படாமல் உளது; என் கையில் வாளும் உளது; நஞ்சினையுண்ட சிவனார் வழங்கிய வாணாளும் உளது; என் தோளும் உள; நானும் உளேன்!” என்றான் விரக்தியுடன்.

”தன் வாளும், தோளும் இருந்தும் மானிடரிடம் அரக்கர்குடித் தோற்கும்படி ஆனதே!” எனும் இராவணனின் கழிவிரக்கம் இப்பாடலில் கம்பரால் நன்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மூளும் உளது ஆய பழி
     என்வயின் முடித்தோர்
ஆளும் உளதாம் அவரது ஆர்
    உயிரும் உண்டாம்
வாளும் உளது ஓத விடம்
     உண்டவன் வழங்கும்
நாளும் உள தோளும் உள
     நானும் உளென் அன்றோ. (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3223)

சூர்ப்பனகையை நோக்கிய இராவணன், ”கரன் முதலிய நம் நிருதர் குழாம் இம்மானுடர்களை அழிக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடவில்லையா?” என்றான் சினத்துடன்.

”அதை ஏன் கேட்கிறீர்கள் அண்ணா? எனக்கு நேர்ந்த அவலத்தை அறிந்ததுமே கரனும் தூடணனும் விரைந்தெழுந்து, என்பொருட்டு இராமனொடு போர்புரியவே செய்தனர். ஆனால் என்ன பயன்? மூன்று நாழிகைப் போழ்தில் (1 நாழிகை = 24 நிமிடங்கள்; 3 நாழிகை = 72 நிமிடங்கள்) அவர்கள் அனைவரையும் எமனுலகுக்கு அனுப்பிவிட்டான் அந்தத் தாமரைக்கண்ணன் இராமன் என்றாள் சூர்ப்பனகை.

தன் சோதரர்கள் மாண்டுவிட்ட துயரச்செய்தியைச் சொல்லும்போதுகூட இராமனைக் கமலக்கண்ணன் என்று சூர்ப்பனகை வருணிப்பது இராமனின் அழகில் அவள் கொண்டுவிட்ட அளப்பரிய ஈடுபாட்டைக் குறிப்பால் உணர்த்துகின்றது.

சொல் என்று என் வாயில் கேட்டார்
     தொடர்ந்து எழு சேனையோடும்
கல் என்ற ஒலியில் சென்றார்
     கரன் முதல் காளை வீரர்
எல் ஒன்று கமலச் செங் கண் இராமன்
     என்று இசைத்த ஏந்தல்
வில் ஒன்றில் கடிகை மூன்றில்
     ஏறினர் விண்ணில் என்றாள். (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3227)

இச்செய்தி இராவணனின் சீற்றத்தை மேலும் ஊற்றமுறச்செய்தது. எனினும், தங்கையின் அங்கங்களை அம்மானிடர் அரியும் அளவுக்கு அவள்செய்த குற்றமென்ன என்று அறியும் நோக்கில், ”அது போகட்டும்! உன் அங்கங்களை அம்மானிடர் பங்கம் செய்யும் அளவுக்கு நீ செய்த குற்றமென்ன?” என்றான் அக் கொற்றவன்.

தன்பேரில் அண்ணன் பழிசொல்லா வண்ணமும், அண்ணனுக்கு நன்மை செய்யப்போய்த் தான் அவலமுற்றதுபோலவும் சாமர்த்தியமாக அந்நிகழ்வை விளக்கத் தொடங்கினாள் சூர்ப்பனகை.

”அண்ணா! அவர்களோடு பெண்ணொருத்தி இருக்கின்றாள். அவள் பெயர் சீதை! அவளை நான் எப்படி வருணிப்பேன்?! திருமகள் இருக்கிறாளே…அவள் இவளுக்குச் சேடியாக இருக்கக்கூடத் தகுதியற்றவள். மேகமொத்த கூந்தலும் பவளம்போன்ற விரல்களும் அமுதத்தில் தோய்த்தெடுத்த மொழிகளும் கடலன்ன அகன்ற விழிகளும்…அடடா! அவள் அழகின் அரசி!

காமனை ஈசன் தன் நெற்றிக்கண்ணைக் காட்டி எரித்துவிட்டதாகச் சொல்லுகிறார்களே…அது பொய்! இந்த வாச நறுங்குழலாளின் அழகைக்கண்டு ஆசைகொண்டு காமநோய் பிடித்தே அவன் தேய்ந்து உருவழிந்திருக்க வேண்டும்” என்றாள் சொலல்வல்லளான சூர்ப்பனகை.  

காமன் உருவமற்ற அநங்கனாக ஆனதற்குச் சூர்ப்பனகை படைத்துமொழியும் காரணமும் இரசிக்கும்படியாகத்தான் இருக்கின்றது!

ஈசனார் கண்ணின் வெந்தான்
     என்னும் ஈது இழுதைச் சொல் இவ்
வாசம் நாறு ஓதியாளைக் கண்டனன்
     வவ்வல் ஆற்றான்
பேசல் ஆம் தகைமைத்து அல்லாப் பெரும்
     பிணி பிணிப்ப நீண்ட
ஆசையால் அழிந்து தேய்ந்தான்
     அனங்கன் அவ் உருவம் அம்மா. (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3234)

மேலும் தொடர்ந்தவள்…”அண்ணா! அவள் தோளழகைச் சொல்லுவேனா? வாளைமீன் போன்ற அவள் கண்ணழகைச் சொல்லுவேனா? எதைச் சொல்லுவேன்? நீதான் அவளை நாளையே காணப்போகிறாயே…அப்போது நேரில் பார்த்துத் தெரிந்துகொள்!” என்றுரைத்து, இராவணன் உள்ளத்தில் சீதைபால் காமத்தையும் அவளை உடனே அவன் காணச்செல்ல வேண்டும் எனும் தன் எதிர்பார்ப்பையும் புலப்படுத்துகின்றாள்.

பார்ப்பதோடு அல்லாமல் இராவணன் அவளைக் கவர்ந்துவந்து தனக்குரியவளாக ஆக்கிக்கொள்ளவேண்டும் எனும் உட்கிடையும் சூர்ப்பனகைக்கு இருந்தது; அதனால்தான், ”சிவபெருமான் தன்தேவியை இடப்பாகத்தில் வைத்தான்; திருமால் பொன்மகளாகிய திருவைத் தன் மார்பில் வைத்தான்; பிரம்மதேவன் தன்தேவியை நாவில் குடியேற்றினான். விண்ணளவு உயர்ந்த தோள்களை உடைய வீரனே! மின்னலை வென்ற நுண்ணிடையாளான சீதையை நீ அடைந்தால் அவளை எங்கே இருத்தி வாழ்வாய்?” என்று கேட்கிறாள்.

பாகத்தில் ஒருவன் வைத்தான்
     பங்கயத்து இருந்த பொன்னை
ஆகத்தில் ஒருவன் வைத்தான்
     அந்தணன் நாவில் வைத்தான்
மேகத்தில் பிறந்த மின்னை வென்ற
     நுண் இடையினாளை
மாகத் தோள் வீர பெற்றால்
     எங்ஙனம் வைத்து வாழ்தி (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3239)

  எங்ஙனம் வைத்து வாழ்தி என்பது, ”எவ்விடத்தில் நீ அவளை வைத்து வாழப்போகிறாய்?” என்ற பொருளேயல்லாமல், ”நீ எங்கே அவளோடு வாழப்போகிறாய்?” என்ற எதிர்மறையான மற்றொரு குறிப்புப்பொருளையும் உணர்த்தும்வகையில் கம்பநாடன் இத்தொடரை அமைத்திருப்பது நயமுடைத்து!

இந்தப் பாடலைத்தான்,

“பரமசிவன் சக்தியை
ஓர் பாதியில் வைத்தான்; அந்தப்
பரமகுரு ரெண்டு பக்கம்
தேவியை வைத்தான்
பாற்கடலில் மாதவனோ
பக்கத்தில் வைத்தான்
ராஜாபத்மநாபன் ராணியைத் தன்
நெஞ்சினில் வைத்தான்!” என்று ’வியட்நாம் வீடு’ படப் பாடலாக, எளிய நடையில் மாற்றியிருப்பார் கண்ணதாசன்.

இவ்வாறு 14 பாடல்களில் சீதையின் அழகைக் கேசாதிபாதம் வருணித்து இராவணனின் மனத்தில் காமத்தீயை மூட்டுகின்றாள் சூர்ப்பனகை.

சீதையைப் பற்றிச் சூர்ப்பனகை சொல்லக்கேட்ட இராவணன், தங்கைக்கு நேர்ந்த அவலத்தை மறந்தான்; கர தூடணர்களின் அழிவை மறந்தான்; அரக்க குலத்துக்கு நேர்ந்திருக்கும் அவமானத்தை மறந்தான்; ஆனால், மங்கை சீதையை மட்டும் மறக்கவியலாது அவள் நினைவிலேயே மூழ்கிப்போனான்!

”மெல்லிடை கொண்ட சீதை என்னும் பெயரும், என் மனமும் ஒன்றோடொன்று பொருந்திப் போய்விட்டால் சீதை என்ற ஒன்றின் பெயரை நீக்கி மற்றொன்றை எண்ணுதற்கு எனக்கு இன்னொரு மனமும் இருக்கின்றதா? இல்லை! சீதையை மறப்பதற்கு வழியேதும் உளதா? அதுவும் இல்லையே! ஒருவர் எவ்வளவுதான் கல்வியில் வல்லவராயினும், நன்மை தீமை பற்றி அறியும் ஞானம் அவர்க்கு இல்லையெனில் (பொருந்தா) காமத்தை வெல்லுதல் இயலுமோ? இயலாதே!” என்று தனக்குத்தானே சிந்தனையில் மூழ்கினான் இராவணன்.

சிற்றிடைச் சீதை என்னும்
     நாமமும் சிந்தைதானும்
உற்று இரண்டு ஒன்று ஆய் நின்றால் ஒன்று
     ஒழித்து ஒன்றை உன்ன
மற்றொரு மனமும் உண்டோ மறக்கல்
     ஆம் வழி மற்று யாதோ
கற்றவர் ஞானம் இன்றேல்
     காமத்தைக் கடத்தல் ஆமோ. (கம்ப: மாரீசன் வதைப் படலம் – 3247)

சீதையை நினைத்துக் கலங்கும் தன் மனத்தை எண்ணி இன்னொரு மனமிருந்தால், அவளை மறந்து, வேறு செயல்களில் ஈடுபடலாமே என்று நினைக்கிறான் இலங்கைவேந்தன் இராவணன்.

கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பனின் இப்பாடலாலும் கவரப்பெற்ற கவியரசு கண்ணதாசன், ’வசந்த மாளிகை’ எனும் பாடத்தில் காதல் தோல்வியில் கதாநாயகன் கலங்கும்போது,

”இரண்டு மனம் வேண்டும்
இறைவனிடம் கேட்டேன்
நினைத்து வாட ஒன்று
மறந்து வாழ ஒன்று” எனும் பாடலாக இதனை மீளுருவாக்கம் செய்தார்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவைகம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சிறந்த கல்வியாளராகவும், சீர்திருத்தவாதியாகவும், நாவன்மை மிக்க சொற்பொழிவாளராகவும், அனைத்திற்கும் மேலாகக் கருப்பின மக்களுக்காக அமெரிக்காவிலுள்ள அலபாமாவில் டஸ்கீகீ  பல்கலைக்கழகத்தை (Tuskegee University, Alabama) நிறுவிய அறிஞராகவும் விளங்குபவர் புக்கர் டீ வாஷிங்டன் (Booker T. Washington) எனும் மாமனிதர்.

1856இல், ஆப்பிரிக்கக் கருப்பினத்தைச் சேர்ந்த பெண்மணி ஒருவரின் மகனாக வெர்ஜீனியாவில் பிறந்தார் புக்கர். அக்காலக்கட்டம், ஆப்பிரிக்கக் கருப்பினத்தவர் அமெரிக்காவில் அடிமைகளாய் அல்லலுற்ற காலக்கட்டமாகும். ஒரு வசதியான வெள்ளையர் குடும்பத்துக்குச் சமையல்வேலைகள் செய்து பிழைத்துவந்தார் புக்கரின் தாயார். புக்கரோடு பிறந்தவர்கள் இருவர். அவ்விருவரோடும் தாயோடும் பதினாறு அடி நீளமும் பதினான்கு அடி அகலமும் கொண்ட சிறிய அறையில் வசித்துவந்தார் புக்கர்.

பிள்ளைப் பருவத்திலேயே கடுமையான அடிமை வேலைகள் பலவற்றைச் செய்யவேண்டிய கட்டாயம் புக்கருக்கு ஏற்பட்டது. உண்பதற்கே நல்ல உணவில்லாமல் பலவேளைகளில் பசியால் வாடியது அவரது குடும்பம். முரட்டுச் சணலால் ஆன சட்டையையே அவர் அணிந்திருந்தார்; அவர் மட்டுமன்று அக்காலத்தில் அடிமைகள் அனைவருமே சணலால் ஆன சட்டைகளையே அணிந்திருந்தனர். அந்தச் சட்டை உடலில் உராயும்போது ஏற்படும் துன்பம் நூறு குண்டூசிகள் உடலில் குத்துவதுபோன்ற வேதனையை அளிக்கவல்லது.

இத்துன்பங்கள் எல்லாவற்றையும் போக்கிய நன்னாளும் வந்தது. ஆம்! 1863இல் அடிமைகள் அனைவரும் விடுதலையடைந்தார்கள். புக்கர் இருந்த வெர்ஜீனியா தோட்டத்து அடிமைகளும் தளையினின்று விடுபட்டார்கள். அந்த மகிழ்ச்சியில்,

“ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே; ஆனந்த சுதந்தரம் அடைந்துவிட்டோமென்று” என அவர்கள் மகிழ்ச்சியில் ஆடினார்கள்; பாடினார்கள். ஆனாலும் அந்த மகிழ்ச்சி சற்று நேரத்திலேயே வடியத் தொடங்கியது. காரணம், தங்களையும், தங்கள் குழந்தை குட்டிகளையும் இனி எப்படிக் காப்பது என்ற கவலை அவர்களைச் சூழ்ந்ததேயாகும்!

அவ்வேளையில் புக்கரின் சிறிய தந்தையார், புக்கர் குடும்பத்தினரைத் தாம் வசித்துவந்த மேற்கு வெர்ஜினீயாவிலிருந்த, மால்டன் (Malden) என்ற ஊருக்கு அழைத்தார். அங்கே இவர்கள் சென்றதும், தாம் வேலைபார்த்துவந்த உப்பு உலைக்களத்தில் (salt furnace) புக்கரையும் அவருடைய சகோதரர்களையும் வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டார்.

புக்கருக்கு இளம் பருவந்தொட்டே படிப்பதில் பெருவிருப்பம் உண்டு. தாயின் உதவியோடு முதற் பாடப்புத்தகம் ஒன்றைப் பெற்றார் அவர். அதனைத் தாமே எழுத்துக்கூட்டிப் படிக்கவும் பழகிக்கொண்டார்.

அப்போது கருப்பினத்தார்க்கென்று கல்விநிலையம் ஒன்று அமைக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஊராரிடையே உண்டாயிற்று. தற்செயலாக ஒஹையோவிலிருந்து (Ohio) வந்திருந்த கல்விகற்ற ஒருவரை ஆசிரியராகக் கொண்டு கல்விநிலையம் தொடங்கப்பட்டது.

ஊரில் பலரும் கல்விகற்றபோதினும் புக்கரின் சிறிய தந்தையார் புக்கரைக் கல்விக்கூடத்துக்கு அனுப்ப மறுத்துவிட்டார். புக்கர் பள்ளிக்குச்சென்றுவிட்டால் உப்பு உலைக்களத்திலிருந்து அவர் பெற்றுவரும் கூலி நின்றுவிடும் என்ற எண்ணமே அதற்குக் காரணம். ஆயினும் உலைக்கள வேலையைக் காலை ஒன்பது மணிவரை பார்ப்பது பிறகு பள்ளிக்குச் செல்வது என்றோர் ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டு மிகுந்த சிரமத்துக்கிடையே உலைக்களப் பணி, கல்விகற்கும் பணி இரண்டையும் சமாளித்துவந்தார் புக்கர்.

பள்ளிக்குச் சென்றபோது அவருக்கு வேறொரு சிக்கல் ஏற்பட்டது. அனைத்து மாணவர்களுக்கும் இரண்டு பெயர் இருக்கத் தமக்கு மட்டும் புக்கர் என்ற ஒரே ஒரு பெயர் இருப்பதைக் கருதிச் சங்கடப்பட்ட அவர், பதிவேட்டில் எழுதப்படும் சமயத்தில் தம்முடைய பெயரைப் ’புக்கர் டீ வாஷிங்டன்’ என்று சேர்த்துச் சொல்லிவிட்டார்; அந்தப் பெயரே பிறகு அவருக்கு நிலைத்துவிட்டது.

உப்பு உலைக்களத்தில் வேலைபார்த்துவந்த புக்கரை, நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் வேலைபார்க்கப் பணித்தார்கள். அச்சுரங்க வேலை மிகவும் கடினமானதும் உயிருக்கு ஆபத்தானதும் கூட. அவ்வேலையையும் சிலகாலம் அவர் செய்துவரலானார். புக்கரைப் போலவே கருப்பினச் சிறுவர்கள் பலர் அந்தச் சுரங்கவேலைகளைச் செய்துவந்தார்கள். அவர்களின் எதிர்கால நல்வாழ்வே இதனால் பாழாகிவருதைக் கண்டார் புக்கர்.

தனது குறிக்கோளுக்கு எவ்வித முட்டுக்கட்டையும் இன்றி முன்னேற அனுமதிக்கப்படுகின்றான் ஒரு வெள்ளையினச் சிறுவன். ஆனால் அம்முட்டுக்கட்டைகள் ஆப்பிரிக்கக் கருப்பினத்தவர்க்கு இருப்பதனால் அவ்வினத்தைச் சேர்ந்த சிறுவர்கள் வாழ்வில் நினைத்த வகையில் முன்னேற முடியவில்லை என்றெண்ணி வருந்திய புக்கர், எதிர்காலத்தில் தாம் செயற்கரிய செயல்கள் செய்து நற்பெயர் பெறுவதோடு தம் இனத்தாரையும் பெருமிதமும் பேரூக்கமும் அடையச் செய்யவேண்டும் எனும் உறுதிபூண்டார்.

சுரங்கத்தில் அவர் வேலைபார்த்துவரும் பொழுது ஒருநாள் ஒரு செய்தியைக் கேள்வியுற்றார். ஹேம்ப்டன் (Hampton) என்ற ஊரில் கருப்பினத்தவருக்காக ஒரு பள்ளி அமைக்கப்படுகிறதென்றும் அந்தப் பள்ளியில் சேரும் ஏழை மாணாக்கர் ஏதேனும் ஒரு வேலைசெய்து தம் உணவுக்கு வேண்டிய பணத்தை முழுவதுமோ பாதியோ பெற்றுவிடமுடியும் என்றும், அங்கேயே மாணாக்கர் ஏதேனும் தொழிற்கல்வியையும் பெறக்கூடும் என்றும் அறிந்ததிலிருந்து அவர் சிந்தை அக்கல்விக்கூடத்துக்குச் சென்றுவிட்டது. 1872ஆம் ஆண்டு புக்கர் ஹேம்ப்டனுக்குப் புறப்பட்டார். 

அங்கேசென்று சேர்வதற்குப் போதிய பணமில்லாத நிலையில் தம் கையிலிருந்த சொற்பப் பணத்தில் சிறிது தூரம் குதிரை வண்டியிலும், சிறிது தூரம் நடந்தும், சிறிது தூரத்தைப் பிறரது உதவியாலும் கடந்து ஒருவழியாக ஹேம்ப்டன் வந்துசேர்ந்தார் புக்கர்.  தம்மைப் பள்ளியில் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு தலைமையாசிரியர் முன்பு சென்று நின்றார் அவர். புக்கரை ஏற இறங்கப் பார்த்த அந்த அம்மையார், அவரைச் சேர்த்துக்கொள்கிறேன் என்றோ சேர்த்துக்கொள்ளமாட்டேன் என்றோ எதுவும் சொல்லாமல் காலந்தாழ்த்தி வந்தார்.

பிறகு அவரைச் சேர்த்துக்கொள்வதற்கு ஒரு தேர்வு வைக்கப்பட்டது. புக்கரை எழுதப் படிக்கச் சொல்லியோ, எண்ணச் சொல்லியோ அத்தேர்வில் கேட்கப்படவில்லை. தலைமையாசிரியராக இருந்த அம்மையார் ஒரு துடைப்பத்தைக் கொடுத்துப் புக்கரைப் பெருக்கச் சொன்னார். தமக்குத் தெரிந்த வேலையைப் பணித்தமைக்காகப் பேருவகை எய்தினார் புக்கர். அறையின் அனைத்துப் பகுதிகளையும் அருமையாகச் சுத்தப்படுத்தினார். வந்துபார்த்த அம்மையார் அறையின் தூய்மையைக் கண்டு மகிழ்ந்து நீ பள்ளிக்கூடத்தில் சேரலாம் என்று புக்கருக்கு அனுமதி கொடுத்துவிட்டார். புக்கர் அடைந்த மகிழ்ச்சியை விவரிக்க வார்த்தைகள் ஏது?

அங்கே பயிலும் காலத்தில் ஆம்ஸ்ட்ராங் (Armstrong) எனும் நல்லுள்ளம் படைத்த ஆசிரியரோடு பழகும் வாய்ப்புக் கிட்டியது புக்கருக்கு. சொற்பொழிவாற்றும் கலையிலும் புக்கர் பயிற்றுவிக்கப்பட்டார். ஹேம்ப்டனில் இருந்த சொற்போர்ச் சங்கத்தில் சனிக்கிழமைதோறும் ஏதேனும் ஒரு பொருள்பற்றி விவாதம் நடைபெறும். புக்கரும் அதில் தவறாது கலந்துகொள்வார்.

ஹேம்ப்டன் கல்விக்கழகத்தில் அவர் பயின்றுகொண்டிருந்த காலத்திலேயே அவருடைய அருமைத் தாயார் இறந்துபோனார். அது தாளமுடியாத துக்கத்தை அவருக்கு அளித்தது.

1875 ஜூன் மாதத்தில் புக்கர் டீ வாஷிங்டனின் ஹேம்ப்டன் கல்வி முற்றுப்பெற்றது. சிறப்பாகத் தேறிப் பட்டம்பெற்றார் அவர். அதன்பிறகுச் சிற்றுண்டிச் சாலை ஒன்றில் பணியாளராகச் சேர்ந்தார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு தம் ஊராகிய மால்டனுக்குச் சென்ற புக்கர், அங்கிருந்த கருப்பின மக்களுக்கான பள்ளியில் ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். பகல்நேரப் பள்ளிக்கூடமேயன்றி இரவுப்பள்ளிக்கூடம் ஒன்றும் அவரது முயற்சியால் நிறுவப்பட்டது. அப்பள்ளியின் வாயிலாகப் மாணவர்கள் பலர் கல்விபெற்றனர்.

1878இல் வாஷிங்டன் டி.சி.யிலுள்ள  வேலேண்ட் செமினரியில் (Wayland Seminary) 8 மாதங்கள் கல்விபயின்று திரும்பினார் புக்கர்.

அவ்வேளையில் புக்கருக்கு ஆம்ஸ்ட்ராங்க் என்ற தம்முடைய ஆசானிடமிருந்து உவகையளிக்கும் கடிதமொன்று வந்துசேர்ந்தது. ஹேம்ப்டன் கல்விக்கழகம் வந்து அவ்வாண்டின் பட்டதாரிகளுக்குப் புக்கர் நல்லுரை வழங்கவேண்டும் என்று அதில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆறு ஆண்டுகளுக்குமுன் துடைப்பத் தேர்வில் தேர்ச்சியடைந்தபின் அவரைச் சேர்த்துக்கொண்ட அதே கல்லூரி இப்போது அவரைப் பட்டமளிப்பு விழாவில் மாணாக்கர்களுக்குச் சிறப்புரையாற்ற அழைத்தமை பெருமைக்குரிய செயலே அல்லவா? அதற்கிசைந்த புக்கர் அங்கே சென்று ’வெற்றிபெறுகின்ற ஆற்றல்’ என்ற தலைப்பில் சொற்பொழிவாற்றி அனைவரின் பாராட்டுதல்களையும் பெற்றார்.

அதைத்தொடர்ந்து ஹேம்ப்டன் கல்லூரியிலேயே அவர் ஆசிரியராகப் பணிபுரியவேண்டும் என்றும் ஆம்ஸ்ட்ராங்க் வேண்டுகோள் விடுத்தார். அதனைத் தட்ட இயலாது ஏற்றுக்கொண்ட புக்கர், தொடக்கத்தில் அங்கே 75 சிவப்பிந்தியர்களுக்குப் பாடம் நடத்தினார்.  சிறிது காலத்திலேயே இரவுநேரக் கல்விக்கூடம் ஒன்றையும் ஆம்ஸ்ட்ராங் ஆரம்பித்து அதிலும் பாடம் கற்பிக்க புக்கரைக் கேட்டுக்கொண்டார். அவ்வாறே புக்கரும் பாடம் கற்பித்து வரலானார்.

இப்பணிகளை புக்கர் மேற்கொண்டிருந்த காலத்தில் ஆம்ஸ்ட்ராங் அவரைப் பிறிதொரு பணியை ஒப்புக்கொள்ள இயலுமா என்று கேட்டார். அலபாமா மாகாணத்தில் கருப்பினத்தவருக்குக் கல்விக்கூடம் ஒன்றை ஏற்படுத்த அரசாங்கத்தார் ஆண்டொன்றுக்கு இரண்டாயிரம் டாலர்கள் அளிக்க ஒப்புக்கொண்டிருந்தார்கள். அவ்வூரார் சிலர் ஆம்ஸ்ட்ராங்குக்குக் கடிதம் எழுதித் தமக்குக் கல்வி கற்பிக்க ஒரு வெள்ளையரைக் குறிப்பிடுமாறு கேட்டிருந்தனர். கருப்பினத்தைச் சேர்ந்த ஆசிரியர் கிடைப்பது அரிது எனும் எண்ணத்திலேயே அவர்கள் அவ்வாறு கேட்டிருந்தனர். ஆம்ஸ்ட்ராங்க் புக்கரது பெருமையையும் திறனையும் தெரிவித்து அவரை அழைத்துக்கொள்ளச் சம்மதமா என்று அவர்களைக் கேட்டபோது அம்மக்கள் மகிழ்ச்சியோடு ஒப்புக்கொண்டனர். இதனை அறிந்த புக்கரும் அலபாமாவிலுள்ள டஸ்கீகீ எனும் ஊருக்குப் போய்ச்சேர்ந்தார். பள்ளிக்கூடக் கட்டடம் ஒன்று இருக்கும் எனும் எதிர்பார்ப்போடு அங்கே சென்றவருக்கு ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.

அங்குக் கட்டடம் ஏதுமில்லை. ஆனால் படிக்கும் வேட்கைகொண்ட மக்களைக் கண்டார் புக்கர். எனவே அவர்களுக்குக் கற்பிக்கும் ஆர்வம்கொண்டவராகப் பள்ளிக்கு இடம் தேடினார். அங்கே பழைய மாதா கோவிலுக்கு அருகே இடிந்த சந்தைக்கூடம் ஒன்று இருப்பதைக் கண்டார். முறையான கட்டடங்கள் பள்ளிக்கென்று எழுப்பப்படும்வரை அந்த இடிந்த சந்தைக் கூடத்தையே கல்விக்கூடமாகப் பயன்படுத்த முடிவுசெய்தார்.

அரும்பாடுபட்டுப் புக்கரும் அவரோடு உடன்பணியாற்றிய ஒலிவியா என்ற அம்மையாரும் கல்விக்கூடம் கட்ட நிதி திரட்டலானார்கள். இப்படிப் பல செல்வந்தர்கள், நல்லுள்ளம் படைத்தோர் ஆகியோருடைய நன்கொடைகளின் உதவியால் கட்டப்பட்ட முதல் மண்டபம் போர்ட்டர் ஹாலாகும் (porter hall). போர்ட்டர் என்பவர் அதற்குப் பெரும்பொருள் கொடுத்தமையால் அவர் பெயர் அதற்குச் சூட்டப்பெற்றது.

1882ஆம் ஆண்டு பேன்னி ஸ்மித் (Fannie Smith) என்ற பெண்ணை புக்கர் மணந்துகொண்டார். போர்ஷியா (Portia) என்ற மகவை ஈன்ற அவர், ஈராண்டுகளில் தம் கணவரையும் குழந்தையையும் விட்டு விண்ணுலகு ஏகினார்.

கல்விக்கூடத்துக்கு மேலும் கட்டடங்கள் கட்டப் பொருளுதவி தேவைப்பட்டபோது ஆம்ஸ்ட்ராங்கின் யோசனையின் பேரில் புக்கர் வட மாநிலங்கள் பலவற்றில் டஸ்கீகீ கல்விக் கூடம் அமைப்பதற்கு உதவிகோரிச் சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தினார்; அதற்கு நல்ல பலன் கிடைத்தது.

டஸ்கீகீயில் இடிந்துகிடந்த சந்தைக்கூடத்தில் மழைபெய்யுங் காலத்தில் மாணவன் ஒருவன் குடைபிடிக்கப் புக்கர் கல்வி கற்பித்துவந்த காலம் மாறி, அழகான கட்டடத்தில் ஆசிரியர் பலர் அமைதியோடு கற்பிக்கும் காலமும் வந்தது. அலபாமா அரசாங்கம் முதலில் அளித்த இரண்டாயிரம் டாலர்கள் பிறகு மூவாயிரமாயிற்று. மேலும் பல இடங்களிலிருந்தும் நிதியுதவி கிடைத்தது.

1863ஆம் ஆண்டு, நாநலம் மிக்கவரான புக்கரை அட்லாண்டாவைச் சேர்ந்த கிறித்தவத் தொண்டரது மாபெருங்கூட்டமொன்றில் உரையாற்ற அழைத்தார்கள். கருப்பரும் வெள்ளையரும் ஒற்றுமையாய் இருக்கவேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்தி புக்கர் ஆற்றிய உரை மக்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

புக்கரைப் பல்வேறு மாகாணங்களைச் சேர்ந்த அமைப்புகளும் சொற்பொழிவாற்றத் தொடர்ந்து அழைத்தவண்ணம் இருந்தன. அவருடைய சொற்பொழிவுகள் உயிரோட்டமும், உண்மையும், தேர்ந்த சொற்களும் கொண்டவையாக அமைந்தமையால் அனைவரையும் கவர்ந்தன.

1896ஆம் ஆண்டு ஜூன் 24ஆம் தேதி ஹார்வார்டு பல்கலைக்கழகத்தார் கௌரவ முதுகலைப் பட்டத்தை (master of arts) புக்கருக்கு அளித்துச் சிறப்பித்தார்கள்.

1899ஆம் ஆண்டு புக்கருக்கு வியப்பளிக்கும் வகையில் பாஸ்டன் (Boston) எனும் ஊரைச் சேர்ந்த சிலர் அவர் ஐரோப்பா சென்று சிலகாலம் ஓய்வெடுத்துக் கொள்வதற்கான நிதியைத் திரட்டி அளித்தனர். அதையேற்றுப் புக்கரும் ஐரோப்பாவின் சில நாடுகளுக்குச் சென்றார். இலண்டன் சென்ற அவருக்கு விண்ட்சர் மாளிகையில் (windsor castle) விக்டோரியா மகாராணியாரோடு விருந்துண்ணும் அரிய வாய்ப்புக் கிட்டியது.

கருப்பினச் சமூகத்தின் அறியாமை எனும் முகமூடியை அகற்ற டஸ்கீகீ எனும் கல்விக்கழகத்தை நிறுவி, கல்வியிலும் கைத்தொழிலிலும் அவர்களைத் திறன்மிக்கவர்களாக்கி, அவர்கள் வாழ்வில் அறிவொளியேற்றிய அருஞ்சாதனையாளரான புக்கர் டீ வாஷிங்டன் 1915ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 14ஆம் நாள் தமது 59ஆவது அகவையில் உயிர்நீத்தார்.

அடிமையாய்ப் பிறந்து, வறுமையில் வளர்ந்து, பல்வேறு இடுக்கண்களைச் சந்தித்த சூழலிலும், தம் அயரா உழைப்பால் தாமும் உயர்ந்து தம்மின மக்களையும் உயர்த்திய உத்தமர் புக்கர் டீ வாஷிங்டனின் அரும்பணிகள் என்றும் போற்றத்தக்கவை!

*****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Booker_T._Washington

https://www.history.com/topics/black-history/booker-t-washington

https://www.britannica.com/biography/Booker-T-Washington