பவளராணி.ப

ஆய்வாளர்

தமிழ்த்துறை

கேரளப்பல்கலைக்கழகம்

காரியவட்ட வளாகம்

திருவனந்தபுரம்

இலக்கியத்தில் அமைந்துள்ள மொழி நடையை அறிய துணை செய்யும் கருவியே யாப்பு ஆகும். யாப்பு வகைகளில் ஒன்றுதான் பா. இப்பா நான்கு வகைப்படும் ஆசிரியப்பா, வெண்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா. பா செய்யுளின் ஓசை இனிமையை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது.  இப்பாக்களின் அமைப்பு நிலையும், ஓசை நிலையும் யாப்பு நெறிக்கு இன்றியமையாத ஒன்றாக விளங்குகின்றது. தொல்காப்பிய உரையாசிரியராகிய பேராசிரியரும், “பா என்பது சேட்புலத்திருந்த காலத்தும் ஒருவன் எழுத்தும் சொல்லுந் தெரியாமற் பாட மோதுங்கால் அவன் செய்யுளை விகற்பத்து இன்ன செய்யுளென்று உணர்தற்கேதுவாகிப் பரந்துபட்டுச் செல்வதோர் ஓசை” (தொ:பே:ப:114-115) என்று பாவிற்கு ஓசை இன்றியமையாதது என்பதைத் தெளிவாக விளக்குவதிலிருந்து உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

தமிழ் தூது இலக்கியங்களில் யாப்பு

தமிழ் இலக்கிய வகைகள் காலச்சூழலுக்கும் கருத்து விளக்கத்திற்கும், பாடுபொருளுக்கும் ஏற்ப சில மாற்றங்கள் அடைந்துள்ளன. கலிவெண்பா ஒன்றே தூது இலக்கியங்களில் மிகப் பழங்காலம் தொட்டு கலிவெண்பா புலப்பட்டு வருகின்றது. எனினும் பிற்காலத்தில் நிலைமண்டில ஆசிரியம், ஆசிரிய விருத்தம், கலிவிருத்தம், கட்டளைக்கலித் துறை, கொச்சகக்கலி, போன்ற பிற வகைகளிலும் தூது இலக்கியங்கள் தோன்றத் தொடங்கிவிட்டன என்றே கூறலாம். இவை தூது இலக்கியத்தின் வளர்சியைக் காண்பிக்கின்றன. தொல்காப்பியர் 26 நூற்பாக்களில் கலிப்பா பற்றியும் அதன் வகைகள் பற்றியும் குறிப்பிட்டுள்ளார். தொல்காப்பியர் கலிப்பாவை ஒத்தாலிசைக் கலி, கலிவெண்பாட்டு, கொச்சகம், உறழ் கலி என்று 4 வகைகளாகப் பாகுபாடு செய்துள்ளார்.

 

 

பாட்டியல் நூல்களில் கலிவெண்பா

     பாட்டியல் என்பது இயல்பைக் கூறும் நூலாகும். பாட்டியல் செய்யுளியலிலிருந்து மாறுபட்டு அமைவதாகும். பொதுவாக எல்லாப் பாட்டியல் நூல்களும் சிற்றிலக்கியம், காப்பியம், தொகைகள் போன்ற இலக்கியங்களுக்கு இலக்கணம் வகுத்துக் கூறுகின்றன. அங்ஙனம் வகுத்துக் கூறப்பட்ட பிரபந்த மரபியலில்

“இருதிணையுடன் அமை அயலை உரைத்துத்

தூது செல விடுவது தூது, இவை“கலிவெண்

பாவினால் விரித்து பகர்வது மரபே”          (பி.ம-15)

என்றும் அடையாளப் படுத்துகின்றனர்.

இலக்கண விளக்கம்

“பயில் தரும் கலிவெண் பாவினாலே

உயர்திணைப் பொருளையும் அஃறிணைப் பொருளையும்

சந்தியின் விடுத்தல் முந்தூது எனப்

பாட்டியல் புலவர் நாட்டினர் தெளிந்தே” (874)

முத்து வீரியம்

“கலிவெண் பாவால் அமைவது தூது” (126)

போன்ற நூல்களும் இவ்விலக்கணத்தையே கூறுகின்றன.

கலிவெண்பா

     தூது இலக்கியங்கள் அனைத்தும் கலிவெண்பா என்னும் யாப்பு வகையிலேயே அமைதல் வேண்டும் என்பது பாட்டியல் நூல்கள் கூறும் இலக்கணமாகும். தலைவன் அல்லது தலைவியின் மன உணர்வுகளை முறையாக வெளிப்படுத்துவதற்குப் பிற பாக்களை விடக் கலி வெண்பாவே  ஏற்றது என இலக்கிய ஆசிரியர்கள் கருதியிருக்கலாம். தொல்காப்பியத்தில் கலிப்பா வகைகளுள் ஒன்றாகக் கலி வெண்பாவைச் சுட்டுகிறார். இதை

            “ஒத்தாழிசைக் கலி கலிவெண் பாட்டே

                        கொச்சகம் உறழொடு கலிநால் வகைத்தே” (தொல்.பொரு.நூ.435)

 

என்ற நூற்பா உணத்துகிறது. தொல்காப்பியர் கலிவெண்பாவை வெள்ளடியியலால் திரிபின்றி முடிய வேண்டும் என வரையறைச் செய்கிறார்.

தூது இலக்கியங்களில் பயின்று வரும் கலிவெண்பாவின் இரண்டாமடியின் இறுதியில் அமையும் சொல், தனிசொல் பெற்று வரும்.

                        “சீரில்நிலை நில்லாது திண்டாடும் பல்கருவி

            வாரில் அகப்பட்டு மயங்கினேன் – தேருங்கால்”  (நெஞ் – 46)

 

 

“வந்து நெருங்க மணவைநகர் வேங்கடமால்

            சிந்தை மகிழ்ந் தஞ்சாந் திருநாளில் – தந்ததோர்”  (மே – 121)

            “பஞ்சிபடாநூலே பலர் நெருடாப் பாவே கீண்டு

            எஞ்சி அழுக்கு ஏறா இயல் கலையே – விஞ்சுநிறம்”  (தமி – 17)

மேல் கொடுத்துள்ள மூன்று நூற்பாக்களும் இவ்வமைப்பை பெற்றுவந்துள்ளன. முதலடியின் முதல் சீருக்கு ஏற்பத் தனிசொல்லில் விகற்பம் அமைந்துள்ளது. ஈரடிதோறும் எதுகை ஒத்தமைந்துள்ளது. இம்முறையில் ஈரடிதோறும் எதுகை ஒத்தமைவதால் ஈரடிகளும் “கண்ணி” என்னும் பெயரால் வழங்கப்படுகின்றன. இத்தகைய அமைப்பு முறை தூது இலக்கியங்களில் பயின்று வரும் கலிவெண்பாவிற்கு உரிய அமைப்பாகிறது. தூது இலக்கியங்கள் முழுமையும் இத்தகைய கலிவெண்பா அமைப்புடையனவாகவே உள்ளன. இக்கலி வெண்பாவை பின் தோன்றிய யாப்பருங்கலம், மூன்று வகையாக்கி அவற்றுள் ஒன்றை வெண்கலிப்பா என்ற பெயரால் கலிவெண்பாவைக் கூறுகின்றது.

            “ஒத்தாழிசைக் கலி வெண்கலிப் பாவே

            கொச்சகக் கலியோடு கலிமூன் றாகும்” (யா.க.நூ. 79)

 

கலிவெண்பாட்டு என்ற பெயரினை நோக்குகையில், இவை கலிப்பாவிற்கும் வெண்பாவிற்கும் உரியவை என்று எண்ணத்தோன்றும். எனினும் தொல்காப்பியர் இதனைக் கலிப்பாவின் ஒருவகையாகவே குறிப்பிட்டுள்ளார். இதன் பாடல் வரி வருமாறு

“ஒருபொருள் நுதலிய வெள்ளடி இயலால்

            திரிபின்றி முடிவது கலிவெண்பாட்டே”  (தொ.பொ.நூ.147)

கலிவெண்பாட்டு முடியும் வரை ஒரு பொருள் பற்றியே வருதல் வேண்டும், வெள்ளடி இயலான் வருதல் வேண்டும், திரிபின்றி முடிதல் வேண்டும் என்ற மூன்று கருத்துக்களை வலியுறுத்துகிறது.

         இளம்பூரணர் 147வது நூற்பாவில் கலிவெண்பாட்டினை இருவகையாகப் பாகுபடுத்தியுள்ளார். தளை அமைப்பை ஒட்டியே கலிவெண்பா, வெண்டளையினால் வந்து ஈற்றடி முச்சீரினால் வருவன ஒருவகை, அயல் தளைகளும் விரவி வந்து ஈற்றடி வெண்பாவைப்போல முச்சீரினால் முடிவன மற்றொரு வகை மேற் குறிப்பிட்ட “வெள்ளடி இயலான்” என்ற வரியினால் இவ்வாறு இருவகையாக கலிவெண்பாட்டினை பாகுபடுத்திக் காட்டியுள்ளார். மேலும் கலிவெண்பாட்டு, வெண்கலிப்பாட்டும் ஒன்றாகும் என்று இயம்பியுள்ளார்.

    காரிகை உரையாசிரியர்  ஈற்றடி அமைப்பு முறை மட்டுமின்றி இலக்கண வகையாலும் இப்பாவகைகளிடையே வேறுபாடு உண்டு என்பர். வெண்கலிப்பா என்பது கலித்தளையும் கலியிடையும் தழுவி ஈற்றடி முச்சீராக வருவன என்றும், வெண்டளை பெற்று வெள்ளோசை தழுவி ஈற்றடி முச்சீராக வருவது கலிவெண்பா என்றும் காரிகை உரையாசிரியர் கூறுவார்.

நூலின் தொடக்கம்

    நூலின் தொடக்கத்தில் முதற் செய்யுளில் அமையும் முதல் மொழி மங்கலச் சொல்லாக இருக்க வேண்டும் என்றும், அத்தகையச் சொற்கள் முப்பத்தொன்பது என்றும் பாட்டியல் நூல்கள் பட்டியல் இடுகின்றன. முதன் முதலில் மங்கலம் பற்றி கூறிய நூல் பன்னிருபாட்டியல் என்று கூறப்படுகிறது.( யாப்பியல் – அன்னி தாமசு). வாழ்க்கையில் மங்களத்தை எதிர்பார்த்த, வரவேற்ற மனிதமனம், பேச்சு வழக்கிலும் கூட மங்களத்தைப் புகுத்தியது. லெக்சிகனில் மங்கலச் சொல் என்பது செய்யுளின் முதலில் வரக்கூடிய நன் மொழி என விளக்கப்படுகின்றது. பாப்பா பாட்டியலில் மங்கலச் சொற்களாக  சீர், எழுத்து, பொன், பூ, திரு, திங்கள், மணி, நீர், சொல், கங்கை, ஆரணம், குஞ்சரம், உலகு, பார், தேர், முந்நீர், கடல், கார், நேமி, ஆழி, வேலை, அணி, சுதை, பூவை, அமுதம், திகிரி, மதி, தரு, பிறை, பங்கசை, பதுமை போன்றவைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. இதன் அடிப்ப்படையில் தூது இலக்கியங்களில் முதல் இலக்கியமான நெஞ்சுவிடு தூதில் “பூ மேவும்” என்ற மங்கல மொழி அமைந்துள்ளது. மேகம் விடு தூதில் “பொன்” என்ற மங்கல சொல்லும், தமிழ் விடு தூதில் “சீர்” என்ற சொல்லும் இடம் பெற்றுள்ளது. பூ மேவும், பொன், சீர் போன்ற சொற்கள் எல்லாம் மங்கலச் சொற்கள் என பாட்டியல் நூல் சுட்டுகின்றது.

நூலின் இறுதி  

 

    வெள்ளடியினால் திரிபின்றி முடிவது கலிவெண்பாட்டின் இலக்கணம், எனவே நூலின் இறுதி முச்சீராய் நாள், மலர், காசு, பிறப்பு, என்னும் வாய்ப்பாட்டின் அடிப்படையில் முடிதல் வேண்டும் என்பதாகும். கலிவெண்பா யாப்பில் அமைந்த முன்று தூது நூல்களில் இரண்டு தூது நூற்களின் இறுதி “மறவாதே தூது சொல்லி வா” (தமிழ் விடு தூது), “மாலைதர நீவாங்கி வா“ (மேகம்விடு தூது,) என்று நாள் (வா,வா) என்னும் வாய்ப்பாட்டைக் கொண்டு முடிகின்றது. நெஞ்சுவிடு தூது “பிறப்பு” (நினைந்து) என்னும் யாப்பைக் கொண்டு முடிகின்றது.

கட்டளைக் கலித்துறையில் தோன்றிய நூல்கள்

     கட்டளைக் கலித்துறையில் தோன்றிய முதல் இலக்கணம் யாப்பருங்கலக்காரிகை. பின்னர் தமிழ் இலக்கியத்தில் மிகுதியும் பழக்கம் பெற்ற கட்டளைக் கலித்துறை என்னும் யாப்பு வகை தூது இலக்கியம் உருவாக ஒரு கருவியாக அமைந்தது. தொடக்ககால தூது இலக்கியங்கள் அதிகமும் கலிவெண்பாவால் தோன்றியவையாகும். இவை 19-20 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சில மாற்றங்கள் அடைகின்றன. அல்லி மரைக்காயர் எழுதிய வண்டுவிடு தூது, அன்னம் விடு தூது, மாரிவாயில் ஆகியவை கட்டளைக் கலித்துறை  யாப்பில் அமைந்த தூது நூற்களாகும். கட்டளை என்பது எழுத்து எண்ணும் மரபைச் சுட்டுவது. இதனை தொல்காப்பியர் நாற்சீர் கொண்ட செய்யுளடிகளில் பயின்று வரும் என்கிறார். சான்றாக

           சீர்திகழ் மாரி வாயிலாமிதனைச்

                  செந்தமிழ்த் தாய்நுதற் கணிந்தோன்

            நேர்மைசே ருண்மை விழைவழக் கறிஞர்

                  நிறைதமிழ் ஆங்கில முணர்ந்தே

………………………………………………………………………….(மாரி)

 இது போன்று பழனியாண்டவர் நெஞ்சுவிடு தூது – கீர்த்தனை என்ற இசைப்பாவாலும், தத்தைவிடு தூது – அம்மானை அமைப்பாலும் அமைந்துள்ளது என ந.வீ. செயராமன் அவர்கள் தூது இலக்கியம் என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளது இங்கு சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

முடிவுரை

      இலக்கணங்கள் இலக்கியங்களை அடிப்படையாக்கி எழுந்தவையாகையால் காலந்தோறுமுள்ள இலக்கிய மாற்றம் இலக்கணங்களிலும் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகின்றது. அதன் அடிப்படையில் சில தூது இலக்கியங்கள் மாற்றம் அடைந்துள்ளமையை இங்கு அறிந்துகொள்ளலாம். ஒவ்வொரு காலத்திலும் புதிய புதிய இலக்கியங்கள் தோன்றுகின்றன. அதன் அடிப்படையில் இலக்கணங்களும் வளர்ந்து வருகின்றன. பாட்டியல் நூல்கள் கூற்றுப்படி தூது இலக்கியங்கள் தொடக்கக் காலங்களில் கலிவெண்பாவினால் தோற்றம் பெற்றுள்ளன. இதுவே பிற்காலத்தில்  கட்டளைக் கலித்துறை, அம்மானை முறை, கீர்த்தனப் பாடல் என வேறுபட்ட யாப்பு அமைப்பில் வளர்ந்துள்ளது என்பது இக்கட்டுரை வாயிலாக அறியப்படுகிறது.

துணைநூற் பட்டியல்

 

தூது இலக்கியங்கள்   – ந.வீ. செயராமன்

தமிழ் தூது இலக்கியங்கள் – ஈஸ்வரன்

தமிழ் தூது இலக்கியத்தின் தோற்றம் – அ. நடராசன்

நெஞ்சு விடு தூது – உமாபதிசிவாச்சாரியர்

மணவை திருவேங்கடமுடையான் மேக விடு தூது

மாரிவாயில்                     – சோமசுந்தர பாரதியார்

வண்டுவிடு தூது,

அன்னம் விடு தூது,             – அல்லி மரைக்காயர்

மதுரை சொக்கநாதர் தமிழ் விடு தூது

சங்க இலக்கிய யாப்பு            – பிச்சை.அ

யாப்பியல்                       – அன்னி தோமஸ்

புறநானூற்றில் யாப்பு             – அ. சதீஷ்

முனைவர் ஹெப்சி ரோஸ் மேரி. அ

உதவிப்பேராசிரியர்

கேரளப்பல்கலைக்கழகம், காரியவட்டம்

திருவனந்தபுரம்

 

                பெயர் அல்லது வினைச்சொற்களுடன் விகுதிகளைச் சேர்த்து ஆக்கப்படும் பெயர்ச்சொற்கள் ஆக்கப் பெயர்கள் எனப்படும்.  தமிழ் மொழியில் ஏராளமான புதிய சொற்கள் இவ்வாறே ஆக்கிக் கொள்ளப்படுகின்றன. பழந்தமிழ் இலக்கண நூல்கள் வெளிப்படையாக ஆக்கப்பெயர்களை உருவாக்கும் முறையைக் கூறவில்லை.  எனினும் 11 ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய வீரசோழியம் பெயராக்க விகுதிகளை எடுத்தியம்புகின்றன.  இக்கட்டுரை தமிழ் இலக்கண நூல்கள் கூறும் ஆக்கப்பெயர்களை மலையாள இலக்கண நூலான கேரள பாணினீயத்துடன் ஒப்பிட்டு நோக்குகின்றது.

ஆக்கப்பெயர் – விளக்கம்

 

                பொதுவாக பெயர் அல்லது வினைச்சொற்களுடன் விகுதிகளைச் சேர்த்து ஆக்கப்படும் பெயர்ச்சொற்கள் ஆக்கப் பெயர்கள் (Derivative) எனப்படும். தொல்காப்பியத்தில் ஆக்கப்பெயர்கள் பற்றிய விளக்கம் காணப்படவில்லை. எனினும் வடமொழிமரபைப் பின்பற்றி இடைக்காலத்தில் தோன்றிய வீரசோழியமும் பிரயோகவிவேகமும் ஆக்கப்பெயர்களை விளக்குகின்றன.  இவ்விலக்கண நூல்கள் இதனைத் தத்திதன் என்று அழைக்கின்றன. தத்திதம் என்ற சொல்லுக்கு மலையாளம் ஆங்கில மொழியகராதி Derivative,  Nominal Derivative ஆகிய பொருள்களைச் சுட்டுகின்றது

தத்திதன் என்பது வடமொழி வழக்கு. வீரசோழியமும் கேரள பாணினீயமும்  தத்திதாந்த பதத்திற்கு (ஆக்கப்பெயர்களுக்கு) இலக்கணம் கூறவில்லை. பிரயோகவிவேகம் இதற்கு,

”துன்னும் தொடர்மொழி எல்லாம் ஒழித்து முன்சொல்தனைப் போய்

மன்னும் பிரத்திய்யமே தத்திதாந்தம் – (பிவி.29)”

என்று இலக்கணம் கூறுகின்றது. அதாவது முன்சொல் தன்னைத் தொடர்ந்து வரும் ஏனைய சொற்களை நீக்கி விகுதிபெற்றுத் அத்தொடர்மொழியின் பொருளை உணர்த்தும் சொல்லே தத்திதாந்தம் அல்லது ஆக்கப்பெயராகும்.

எ.டு

                வலையால் முயன்று உண்பவன் -> வலையன்

இத்தொடரில் ’வலை’ என்னும் சொல் நிற்க ‘ஆல் முயன்று உண்ணும்’ என்ற தொடர்மொழி கெட்டு வலை + அன்  எனச்சேர்ந்து வலையன் என்று ஆகிறது.

பெயராக்கவிகுதிகள் / ஆக்கப்பெயர் விகுதிகள்

                வீரசோழியர் ஆக்கப்பெயருக்குரிய பொதுவான விகுதிகளாக அன் முதலான பதினேழு விகுதிகளைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்(வீ.சோ.52). பிரயோக விவேகமும் கேரள பாணினீயமும் ஆக்கப்பெயர்களின் வகைகளைக் கூறி அவற்றின் கீழ் பெயராக்க விகுதிகளைச் சுட்டுகின்றன.

ஆக்கப்பெயர் – வகைகள்

ஆக்கப்பெயர்களின்  வகைகளை வீரசோழியம் கூறவில்லை.  ஆனால் விகுதிகளை ஆண்பாற் பெயரில் வரும் விகுதி, பெண்பாற் பெயரில் வரும் விகுதி, பொருளை விளக்கும் விகுதி என மூன்றாகப் பாகுபடுத்தியுள்ளது. பிரயோகவிவேகம் தத்திதனை (ஆக்கப்பெயர்களை) மூன்றாக வகைப்படுத்தியுள்ளது. வீரசோழிய ஆசிரியர் பொதுப்படையாக விளக்கிச் சென்ற  காரிகைகளிலே கேரள பாணினீய ஆசிரியர் விளக்கும் தத்திதன் வகைகள் இடம்பெற்றுள்ளன.  கேரள பாணினீயம் வடமொழியின் அடிப்படையில் பெயர், பண்பு, சுட்டு முதலான சொற்களை அடியாகக் கொண்டு பிறக்கும் சொற்களைத் ’தத்திதம்’ என்றும் வினைச் சொற்களினின்று தோன்றும் பெயர்ச் சொற்களைக் ’கிருத்து ’என்றும் குறிப்பிடுகிறது. (கே.பா பக் 195).

எ.டு

தத்திதங்கள்

புத்தியுள்ளவன்                                            →            புத்திமான்

வ்யாகரணமறியுந்நவன்      →            வையாகரணன்

 

கிருத்துகள்

தர்சிக்குந்நவன்          →            த்ருஷ்டாவு

தர்சிக்குந்ந க்ரிய       →            த்ருஷ்டி

                வடமொழியிலுள்ள தத்திதன், கிருத்து ஆகியவை மலையாள மொழியில் காணப்படவில்லை. இருப்பினும் மலையாள மொழியில் காணப்படும் இத்தகைய ஆக்கப்பெயர்களை நான்காக வகைப்படுத்தி,  ஆக்கப்பெயர்களின் உருவாக்கத்திற்குப் பெயர், வினை, பண்பு, எண், சுட்டுப்பெயர் முதலானவற்றிற்குச் சேர்க்கப்பட வேண்டிய விகுதிகளை விளக்கிக் கூறுகிறர் ஏ.ஆர். ராஜராஜவர்மா. அடிப்படைத் தமிழிலக்கணம் என்னும் நூலில் எம்.ஏ. நூஃமான் ”பெரும்பாலான ஆக்கப் பெயர்கள் பெயர் அல்லது வினைச்சொற்களில் இருந்தே ஆக்கப்படுகின்றன” என்று குறிப்பிடுகிறார். எனினும் அவர் தரும் எடுத்துக்காட்டுகளுள் பெரும்பாலானவை பெயர், பண்பு, வினை போன்ற சொற்களில் இருந்து ஆக்கப்படுவதைக் காணலாம். கீழ்க்காணும் அட்டவணை பிரயோகவிவேகமும் கேரளபாணினீயமும் கூறும் பெயராக்க விகுதிகளின் வகைகளைச் சுட்டுகின்றது.

வரி.எண்	பிரயோகவிவேகம்	கேரளபாணினீயம்
1.	சாமானிய தத்திதன்	நாமநிர்ம்மாயித தத்திதம்
2.	அவ்விய தத்திதன்	பூரணிதத்திதம்
3.	பாவ தத்தித்டன்	தன்மாத்திரத் தத்திதம்
4.		தத்துவதத்திதம்

 

 

சாமானிய தத்திதன் / நாமநிர்ம்மாயித தத்திதம்

 

                 பொதுப்பெயரை அடுத்து வரும் விகுதிகளைக் குறிப்பதே இத்தத்திதம். இதனைப் பிரயோகவிவேகம் சாமானிய தத்திதம் என்றும் கேரளபாணினீயம் தன்மாத்திரத் தத்திதம் என்றும் அழைக்கின்றன. வீரசோழியம் இவ்வாறு பெயரிட்டு வகைப்படுத்தவில்லையாயினும் சில பொதுவான விகுதிகளைச் சுட்டுகின்றன.

எ.டு

அன் – கெளரவன் – குமரமரபினன்

இயன் – ஆதித்தியன் – அதிதிமகன்

ஈனன் -குலீன்ன் – குலத்தினுள் விழுமியோன்

இகன்–தெளவாரிகன் – துவாரத்தில் நிற்பான்

ஏயன் – காங்கேயன் – கங்கையின் மகன்

வான் – குணவான் – குணத்தை நன்றாக உடையவன்

வதி – குணவதி – குணத்தை நன்றாக உடையவள்

 

 

அவ்விய தத்திதன் / பூரணிதத்திதம்

                விகுதி பெற்று வரும் இடைச் சொற்களையே அவ்வியதத்திதன் என்கிறது பிரயோகவிவேகம்.  அதாவது சுட்டுப்பெயருள் பிளந்து நில்லாத இடப்பெயர்களும், எண் முதலியவை ஏழாம் வேற்றுமைப் பொருளோடு நின்றனவும் ஆகிய ஏழாம் வேற்றுமை இடப்பொருள் உணர்த்தும் இடைச்சொற்களை அவ்விய தத்திதன் என்கிறது.

எ.டு

ஒருவயின், இருவயின் –எண்

அவ்வயின், எவ்வயின் – சுட்டுப்பெயர் பிளந்து நில்லாத இடப்பெயர்

 வீரசோழியம் எண்ணுப்பெயருடன் வரும் தத்திதனை விளக்கவில்லை.  எண்ணுப்பெயருடன் ’ஆம்’ என்னும் விகுதி இணைந்த வடிவம் தமிழ் மொழியில் சங்கமருவிய காலத்திலிருந்தே காணப்படுகிறது (இரண்டாம் சந்தி  – மணிமே 30 -150) . மேலும்’’ஆவது’ என்ற விகுதி சேர்ந்த எண்ணுப்பெயர் வடிவம் (இரண்டாவது, மூன்றாவது) இன்றைய தமிழில் பயின்று வருகின்றன. கேரள பாணினீய ஆசிரியர் பூரணித் தத்திதத்தை,

                                                ’ஸங்க்யா நாமத்தில்ல மென்னு

                                                வரும் பூரணிதத்திதம் (கே.பா .94)’

என்ற நூற்பாவில் குறிப்பிடுகிறார்.   அதாவது, எண்ணுப் பெயர்களுடன் ‘ ஆம்’  என்னும் விகுதி சேரும்போது உருவாகும் பெயர்ச் சொற்களே பூரணித் தத்திதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

எ.டு

                                ஒன்னு + ஆம் – ஒன்னாம்,

ரண்டு + ஆம் – ரண்டாம்,

நூறு + ஆம் – நூறாம்

 

பாவ தத்திதன் / தன்மாத்திரத் தத்திதம்

 

இது பண்புப்பெயர்கள் ஏற்கும் விகுதிகளைப் பற்றியதாகும்.  வலி, நெடு என்னும் குணத்தின் பின் மை, அம், பு, து, வு, கம் வல், அளவு, அதி என்னும் விகுதிகள் வரும் என்று  வீரசோழியம் கூறியுள்ளது (வீ.சோ.55). இக்காரிகைக்கு உரையெழுதும் பெருந்தேவனார் குணமாவது நெடு, முறு, கரு, பசு, வெளு, கெடு, இள, தண், வெம், அரி, எளி, பெரு, செறு, பரு, நேர்.மலி,  என இவை முதலாக வரும் என்று உரையெழுதியுள்ளார். பண்பின் முதல் நிலையோடும் ஆண், பெண் முதலாகிய பெயரோடும் மகர, ஐகாரமும் சிறுபான்மை உகரமும் பொருந்திவருவது பாவதத்திதன் என்று பிரயோகவிவேகம் கூறுகிறது. கேரள பாணினீயம் பல பண்புகளின் இருப்பிடமாகிய ஒரு பொருளின் ஒரு தனிப்பண்பை மட்டும் சிறப்பித்துக் கூறுவது தன்மாத்திரத் தத்திதம் என விளக்குகிறது.

எ.டு

செம்மை, சிறுமை, கறுமை,செறும, வெண்ம, புதும

 

தத்துவத் தத்திதம்

      வீரசோழியம் தத்துவத் தத்திதனைத் தனியாகப் பெயரிட்டு விளக்கவில்லை எனினும்  தத்திதன்கள் பயின்று வரும் பதினாறு இடங்களை 53, 54 அம் காரிகைகளில் விளக்கிக் கூறுகின்றது. அவையாவன,  உண்ணும் இதனால் (வலையன்), உரைக்கும் இதனை (வேதியன் – வேதத்தினை உரைப்பவன்), உடையான் இது ( கொந்தத்தை உடையான் –கொந்தவன்), பண்ணும் இதனை (மருந்தைப் பண்ணுவான் – மருத்துவன்), பயிலும் இதனை (கூத்தன்), பயன் கொள்ளுமிதில் (வில்லி), எண்ணும் இதனை (சோதிடன்), இதனுக்கு நாயகன் (சிலம்பன்) ஈங்கு இருக்கும் (பட்டினவன்), நண்ணும் இதனை (பாண்டியன்), இதை ஒக்கும் (பொன்னன்), இங்குளன் (அகத்தன்), மகன் இவனுக்கு (ஆதித்யன்), மகன் இவளுக்கு (காங்கேயன்) இந்த வர்க்கத்தினன் (செம்பியன்), இவனைத் தெய்வமாகக் கொண்டவன் (பெளத்தன்). இன்னும் இவைபோன்ற பிறபொருளிலும் வரும் என்றும் வீரசோழியம் குறிப்பிடுகின்றது. பிரயோகவிவேகம் சாமானிய தத்திதன் வகைகளுள் இதனை அடக்கிக் கூறுகிறது.  கேரள பாணீனியம்       அது உள்ளது, அதனில் உள்ளது, அங்கிருந்து வருவது, அங்குத்தோன்றியது முதலான பொருளைக் குறிக்கும் பெயர்ச் சொற்களைத் தத்துவத் தத்திதம் என்று குறிப்பிடுகின்றது.  இத்தகைய பெயர்ச் சொற்களின்  உருவாக்கத்திற்கு அடிச் சொற்களுடன் ‘அன்’ விகுதியைச் சேர்க்க  வேண்டும் என்றும் விளக்குகிறது (கே.பா. 92). இத் தத்துவத் தத்திதன் வீரசோழியம் கூறும் வகைகள் சிலவற்றை ஒத்ததாகும்.

எ.டு

 

	வீ.சோ/பி.வி	கே.பா
அது உள்ளது	கள்ளன் → கள்ளத்தனத்தை உடையவன்	மூப்பன் → மூப்பை உடையவன்
அதனின் உள்ளது	பாண்டியன் → பாண்டிய நாட்டில் உறைபவன்	ஆலங்ஙாடன் சர்க்கர
அங்கிருந்து வருவது	–	கிழக்கன் காற்று

 

ஆக்கப்பெயர்களை வடமொழியில் தத்திதன் என்பர். வடமொழிமரபைப் பின்பற்றி தமிழில் தோன்றிய வீரசோழியமும் ஆக்கப்பெயர் விகுதிகளைப் பட்டியலிட பிரயோகவிவேகமும் கேரளபாணினீயமும் ஆக்கப்பெயர்களின் வகைகளைப் பட்டியலிட்டுக் காட்டுகின்றன. தமிழில் பிற்காலத்தில் தோன்றிய அடிப்படைத் தமிழிலக்கணம் ஆக்கப்பெயர்களை வகைப்படுத்தவில்லை. எனினும் ஆக்கப்பெயர்கள் உருவாக்கும் முறையை விளக்குகின்றது. பயன்பாட்டியல் நோக்கிலே இவ்வாக்கப்பெயர்கள் இடைக்காலத்தில் தோற்றம் கண்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இன்று தமிழில் ஏராளமான புதிய சொற்கள் இவ்வாறே ஆக்கிக் கொள்ளப்படுகின்றன.

பயன்பட்ட நூல்கள்

• இளயபெருமாள்.மா –      கேரள பாணினீயம்(மொ.பெ),தமிழ்த்துறை, கேரளப் பல்கலைகழகம்,1977.
• கோபாலையர். தி.வே – பிரயோகவிவேகம், தஞ்சை சரஸ்வதிமகால், தஞ்சை, 1973.
• கோபாலையர். தி.வே – வீரசோழியமும் பெருந்தேவனார் இயற்றிய உரையும்,  நாச்சியார் அச்சகம், , திருச்சி,2005.
• ராஜராஜவர்மா. ஏ. ஆர் – கேரளபாணினீயம், டிசி. புக், திருவனந்தபுரம், 2000.
• மீனாட்சி சுந்தரம்.தெ.பொ –               Foreign Models in Tamil Grammar, Kerala University Co – operative store press, Trivandrum,1974.
• வேலுப்பிள்ளை –      தமிழ் வரலாற்று இலக்கணம், குமரன் புத்தக இல்லம் , சென்னை, 2002.
• ஹெப்சி ரோஸ் மேரி.அ –      ’வீரசோழியம் நேமிநாதம் ஓர் ஒப்பாய்வு’ – அச்சிடப்படாத ஆய்வேடு, கேரளப்பல்கலைக்கழகம், திருவன்ந்தபுரம் – 2006

 

                            முனைவர்.முத்துலட்சுமி.சு

              விரிவுரையாளர்

                         கேரளப் பல்கலைக் கழகம்

             காரியவட்டம்

   கல்லா நீள் மொழிக் கதநாய்

              வடுகர்

முன்னுரை

        வடுகர் எனும் சொல் சங்கப் பாடல்களில் பரவலாக புலவர்களால் கையாளப்பட்டுள்ள சொல் ஆகும். தமிழ்ப் புலவர்கள் பெரும்பாலும் வடுகர்களை ஒரு வெறுப்புக் கண்ணோட்டத்தோடுதான் எதிர் கொண்டுள்ளனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதி வரை வடுகர் என்ற சொல் மொழியில் செல்வாக்குடன் தான் வழக்கில் இருந்துள்ளது. மிகவும் பிற்காலத்திலும் சங்ககாலக் கவிஞர்கள் கொண்டிருந்த வெறுப்பு தொடர்ந்துள்ளது. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற் பகுதியில்  வடுகர் எனும் சொல் வழக்கில் இருந்து முற்றிலுமாக அகற்றப்பட்டுள்ளது. தமிழ் நாட்டின் அரசியல் சூழல் இதற்குக் காரணமாகலாம். எனினும் சங்கப்பாடல்களில் வடுகர் எனும் சொல் பெற்றிருந்த முக்கியத்துவத்தை இக்கட்டுரை மூலம் ஆராயப்  படுகிறது.

வடுகர்

      வடுகர் எனும் சொல் தமிழரல்லாத  வேற்று மொழியில் பேசும் ஒரு மக்கள் இனத்தைக் குறிக்கிறது. தமிழர்கள் இவர்களையே தங்கள் பகை இனமாகக் கொண்டிருந்தனர் எனக் கொள்ள இடமுள்ளது. ஆனால் தமிழர், வடவர் பகையே மிகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் தமிழர்களுக்கும், வடவர்களுக்கும் இடையிலான போர்களைக்குறித்து சங்கப் பாடல்களில் மிகக் குறைவானச் செய்திகளே உள்ளன. அதே சமயம் அகத்தினைப் பாடல்களில்  தமிழர்களுக்கும், வடவர்களுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த பல போர்க் களங்கள் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன.

  ‘திராவிட அரசியல் சூழலில் எழுந்த சங்க வாசிப்பில் வடுகர்களுடான தமிழர்களின் போர்க்களங்கள் மறைக்கவும்பட்டன.

‘ [வேதசகாய குமார் ,இன்றைய கேரளமும் அன்றைய சேர நாடும் ஒரு விசாரணை, சித்தூர்  அரசினர் கல்லூரி , ஆய்வரங்கில் படிக்கப்பட்ட கட்டுரை, 2015]

      சில ஆய்வாளர்கள் இந்த விடுபடல் அரசியல் காரணமாக நிகழ்த்தப்பட்டது என்கின்றனர். இதை முற்றிலும் மறுக்கவும் முடியாது.

வடுகர்கள் தமிழ் நாட்டின் வடப்பகுதியில் வாழ்ந்தவர்கள். தமிழ் நாட்டில் சேர, சோழ, பாண்டிய பேரரசுகள் விளங்கியபோது இப்பகுதியில் சாதவாகன பேரரசு விளங்கியது. சாதவாகன பேரரசின் வட எல்லை கங்கை சமவெளியாக இருந்தது. தற்போது ஆந்திரா, கர்நாடக மாநிலங்களைக் குறிப்பிடலாம். தமிழ் நாட்டில் ஆட்சியை நிலை நாட்டிய களப்பிரர்களையும் பல்லவர்களையும் வடுகர்களாகவே குறிப்பிட வேண்டும். சாதவாகன பேரரசின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்  தோற்றங் கொண்டன. சாளுக்கியர்களும் வடுகர்களே. பிற்கால சோழப் பேரரசு இவர்களோடும் மோதியது. சாளுக்கியப் பேரரசின் வீழ்ச்சியில் இருந்து ‘ஹொய்சாளர்கள்’ அதிகாரத்தைக் கைக் கொண்டிருந்தனர். பிற்கால பாண்டியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு இவர்கள் காரணமாயினர். விஜய நகர பேரரசையும் வடுகர்களாகவே கருத வேண்டும். இயேசு சபை பாதிரியாரான புனித சவேரியார் கடிதங்களில் விஜயநகர பேரரசுப் பணிகள் கடலோர மக்களைத் தாக்கிய நிகழ்வை வடுகப் படையெடுப்பு எனறே சவேரியார் குறிப்பிட்டுள்ளார். 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் அரசியல் கட்டளைகளில் வடுகர் எனும் சொல் கையாளப்பட்டுள்ளது. திராவிடர் எனும் சொல் வடுகர் தமிழர் இணைந்த கூட்டு சமூகத்தையே குறிக்கின்றது. வடுகர் எனும் வழக்கிலிருந்து விலக இது காரணமாகிறது.

கதநாய வடுகர்

      அகநானூறு 107  வது பாடல் வடுகரை கல்லா நீள மொழி கதநா வடுகர் என்கிறது. (அகநானூறு 107  காவிரிப் பூம்பட்டினத்து காரிக்கண்ணனார். வரி -11) கதநாய வடுகர் என்பது சினம் மிகுந்து மொழியையும் சினமிக்க நாயையும், உடைய வடுகர் என பொருளுரைக்கப்படுகிறது. ஆனால் சினமிகுந்த மொழியை உடைய சினமிகுந்த நாயைப் போன்ற வடுகர் என்று பொருள் கொள்ளவும் இடமுள்ளது. தமிழ் கவிஞன் வடுகர் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பை இவ்வரிகள் சரியாகவே உணர்த்துகின்றன.

வடுகரும்,மோரியரும்

        தமிழ் கவிஞர்கள்  வடுகர் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பிற்கான காரணங்களையும், சங்கப்பாடல்களில் இருந்து உணர்ந்து கொள்ள முடிகின்றது. அகம் 281 வது பாடல் இதற்கான காரணத்தை விளக்குகின்றது.

         ஒல்கு இயல் மட மயில் ஒழித்த பீலி

         வான் போழ் வல் வில் சுற்றி , நோன் சிலை

         அவ்வார் விளிம்பிற்கு   அமைந்த நொவ்வு இயல்

         கனை குரல் இசைக்கும் விரை செலல் கடுங் கணை

         முரண் மிகு வடுகர் முன்னுற , மோரியர்

         தென் திசை மாதிரம் முன்னிய வரவிற்கு

                                        [அகம் 281]

  மாமூலனாரின் இப்பாடல் மோரியபடை எடுப்பைத்தான்  குறிக்கின்றது. ஆனால் பாடல் வரிகள் வடுகர்களின் கருணையற்ற செயலைக் குறிப்பிடுகின்றது. வடுகர்கள் மயிலின் தோகையை அம்பில் வைத்துக் கட்டி வில்லில் பூட்டி ஒலி எழுப்பி விரைந்து செல்லும் கொடிய அம்புகளைத் தொடுத்தனர். இது மக்களை அச்சமடையச் செய்து விரட்டி ஓட்டுவதற்கு கையாளப்பட்ட உத்தி ஆகும். மாமூலனார் முரண்மிகு வடுகர் என்கிறார். பகை உணர்வு மிக்க வடுகர்கள் என்பது இதன் பொருள். தமிழர்கள் மீது வடுகர் கொண்ட பகையையே இது குறிக்கின்றது. இப்பகை உணர்வு காரணமாகவே மோரியருக்கு வழிகாட்டியாக, துணையாக வடுகர்கள் படையெடுத்து வந்துள்ளனர். பிற்காலத்தில் மாலிக்கபூர் பாண்டிய நாட்டின் மீது படையெடுத்து வந்த போது வடுகப்படையே துணையாக வந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மோரியர் படையெடுத்து வந்தாலும் தமிழர்கள் வடுகர்களையே தங்கள் பகைவர்களாகக் கொண்டிருந்தனர்.

வடுகர் மீதான தமிழரின் வெறுப்பு

         அகம்  375   வது பாடல் மற்றும் ஒரு தமிழர்களுக்கும் வடுகர்களுக்கும் இடையே நிகழ்ந்த ஒரு போர்க் களத்தைக் சித்தரிக்கின்றது.

      குடிக்கடன் ஆகலின்,குறைவினை முடிமார்

      செம்பு உறழ் புரிசைப் பாழி நூறி,

      வம்ப வடுகர் பைந் தலை சவிட்டி

                                              [அகம் 375]

        சோழன் குடிமக்கள் மீது கொண்டிருந்த கடமையினை நிறைவு செய்ய பாழி போர்க்களத்தில் ‘வம்ப வடுகர் பைந் தலைகளை’ச் சவிட்டிக் கொன்ற யானை … இதில் போர்க்களத்தில் யானை வடுகர்களின் தலையைச் சவிட்டி அவர்களைக் கொன்றுள்ளது. தண்டனை கொடுமையாக இருந்தாலும் வடுகர்களிடமிருந்து தமிழ் நாட்டைக் காப்பது சோழனின் குடிக்கடன் ஆகிறது. இப்பாழி போர்க்களத்தையே அகம் 44 பாடலும் கூறுகின்றது.

 

முடிவுரை

          சங்கப்பாடல்கள் குறிப்பாக அகத்திணைப் பாடல்கள் தமிழர்களுக்கும் வடுகர்களுக்கும் இடையிலான பகையை விரிவாகவே சித்தரிப்பதை இதன் மூலம் அறிய முடிகின்றது. ஆனால் இப்பாடல்கள் அரசியல்  காரணங்களால் சமகாலத்தில் மறைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை உணரலாம். ஆனால் இன்று தமிழ் வலைதளத்தை அடைந்துள்ளதன் காரணமாக இவ்வரிகள் இளம் வாசகர்களிடம் சென்று சேரும் என்பதில் ஐயமில்லை.

 

துணை நூற்பட்டியல்

1.   செயபால். இரா. அகநானுறு , நியூசெஞ்சுரி புக்ஹவுஸ் [பி] லிட்          சென்னை,
2. வேதசகாய குமார். எம். பாலைத் தமிழ் ஆய்விதழ், இதழ் 1, சித்தூர் அரசினர் கல்லூரி, கேரளா
3. சேவியர் கடிதங்கள், நாட்டார் வழக்காற்றியல் மன்றம்,புனித சவேரியார் தன்னாட்சிக்கல்லூரி, திருநெல்வேலிa