Blog

திவாகர்

 

கோம்டி சமாதானப்படுத்தினாள்.

“போலீஸ் எதையுமே சந்தேகக் கண்ணோடதான் பார்ப்பாங்க முரளி.

உங்களுக்கு நிறைய விஷயங்க தெரியாதுங்கறது எனக்கும் போலீஸுக்கும் கூடத் தெரியும். சுமதி முதல்ல யாருன்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கணும் இல்லையா.. நான் சொல்லறேன். உங்க மாமா கந்தசாமியோட சொந்த மகள்தான் சுமதி.”

 

“என்ன நிஜமாகவா.. அப்போ இதை எங்களுக்கு மறைச்சு வெச்சார் மாமா? என்னாலே நம்பமுடியலியே..”

 

கல்யாண் குறுக்கிட்டான். “பெரியப்பா நிறைய விஷயங்களை மறைச்சு வெச்சிருக்கார் முரளி.. உன் விஷயமே நீ சொன்னப்பறம்தான் எனக்குத் தெரியும்.. இன்னும் சுந்தர் சொல்லப் போகற விஷயமும் நீ கேட்கணும்.. அதுக்கு முன்னாடி இந்த சுமதிதான் பெரியப்பாவோட ஒரே மகள்.. பெரியம்மாவையும் அழைச்சுண்டுதான் வந்திருக்கேன்.. ஆனா இதையெல்லாம் அவர் ஏன் மறைச்சார்னு தெரிஞ்சுக்கணும்னா அப்பறமா நிதானமா பேசலாம்.. பெரியப்பாவுக்கு நான் நேரடி உறவு.. நானே சொல்லறேன்.. இந்த சுமதி பெரியப்பாவின் உண்மையான வாரிசு. அதுக்கான ஆதாரம்னு நீங்கள்லாம் கேட்பீங்கன்னுதான் கோம்டி எப்படியும் ஒரு ஆதாரம் வேணுங்கறச்சே பெரியப்பாவே சமீபத்துல எழுதிக்கொடுத்த வாரிசு பத்திரத்தைக் கேட்டு வாங்கியிருக்காங்க. அதையும் கொண்டு வந்திருக்கேன். அதாவது தன் பேங்க்ல தன் பணத்தைத் தனக்குப் பிறகு தன் பெண் சுமதிக்குப் போய்ச் சேரணும்னு அவரே சுயமா கையெழுத்துப் போட்டு பேங்க்குக்கு ஒரு காபியும் சுமதியோட அம்மாகிட்டே ஒரு காபியும் கொடுத்திட்டுதான் போயிருக்கார் பெரியப்பா.”

 

முரளி திகைத்துப் போயிருந்தது அவன் குரலில் தெரிந்தது கல்யாண் கோம்டியைப் பார்க்க அவள் தன் கையிலிருந்த பேங்க் பத்திரத்தை இன்ஸ்பெக்டர் மோகனிடம் கொடுத்தாள்.

 

“பெரியப்பா சமீபத்துல எப்ப கொடுத்தார்?.. நான் இல்லாம பேங்க் கூட போகமாட்டாரே கல்யாண்? எப்ப சுமதி வீட்டுக்கு மறுபடி போனார்.. நான் மட்டுமே அவரை அழைச்சுண்டு போவேன்,, அப்ப சமீபத்துல எப்போ போனார்.?”

 

“முரளி! மறுபடியும் உன் அப்பாவித்தனத்தைக் காமிக்கறே.. உன் அப்பாவித்தனம்தான் பெரியப்பாவை நல்லா அவர் சுய நலத்துக்காக யூஸ் பண்ண வெச்சது. பெரியப்பாவை நீ நாலு மாசத்துக்கு முன்னாடி ஒருதரம்தான் கார்ல அழைச்சுட்டுப் போனே.. ஆனா அதுக்கப்பறம் பத்துப் பன்னெண்டு தரம் சுமதி வீட்டுக்கு ஆட்டோவுல போயிட்டு வந்திருக்கார் பெரியப்பா. இதெல்லாம் உனக்குத் தெரியாது. இன்னொரு விஷயம்.. பிரியா விஷயத்துனாலே உனக்கும் பெரியப்பாவுக்கும் மனஸ்தாபம் வந்துதனாலே உன்னை அவர் தள்ளியே வெச்சிருக்கார் அவரு.”

 

இன்ஸ்பெக்டர் குறுக்கிட்டார்.

“நீ எங்கிட்டே உண்மையைச் சொல்லியிருக்கலாமே சுமதி.. நான் வந்து உன்னைக் கேள்வி கேட்டப்போ அப்ப ஒருமுறைதான் கார்ல உன் தங்கை மெடிகல் விஷயமா வந்தார்ன்னு சொன்னே.. அதுக்கப்பறம் பாக்கலேன்னு எதுக்குப் பொய் சொன்னே?”

 

சுமதி நிமிர்ந்து இன்ஸ்பெக்டரைப் பார்த்தாள்.

“நான் பொய் சொல்லலே சார். அவரு ஒவ்வொருமுறை வந்ததுமே அந்தப் பொண்ணு  விஷயமாதானே.. அத்தோட என்னோட நிலைமை வேற சார். நான் இப்போ வரைக்கும் அந்த ஆள் என்னோட அப்பான்னு சொல்லிக்கறதுக்கே வெட்கமா இல்லே அசிங்கமா ஃபீல் பண்றேன்.. அதுவும் விஜயா விஷயத்துல அவர் நடந்துகிட்ட விதம் வெறி பிடிச்ச வீதி நாயைப் பாக்கற மாதிரித்தான் அவரைப் பார்த்தோம். அந்த பயங்கரமான அருவறுப்பைச் சொன்னா புரியாது சார். அந்த ஆளை யாரோ அன்னிக்கு கொலை பண்ணிட்டாங்கன்னு சொன்னப்ப வீட்ல ஸ்வீட் வெச்சு நானும் எங்கம்மாவும் சாப்பிட்டோம். அப்படிப்பட்ட ஆளைப் பத்தி எதுக்கு சார் பேசணும்னுதான் பேசலை. இப்போ கூட இந்த வீட்டுக்கு வர்றதுக்கு எனக்கு விருப்பமில்ல சார்.. கல்யாண் அண்ணாவும் டாக்டர் கோம்டியும் கம்பெல் பண்ணினதாலே நாங்க வந்தோம்.’

 

முரளியைப் பார்த்தாள். ‘முரளி அண்ணா.. உங்களை உறவு முறையில அண்ணான்னு நான் கூப்பிடலே.. வயசுல என்னை விடப் பெரியவருங்கற முறையில கூப்பிடறேன்.. இப்பவும் சொல்லறேன். அந்தாளோட வீடோ பணமோ எதுவும் எங்களுக்குத் தேவையில்ல.. எங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் நான் பொறந்தவுடனேயே அந்தாளு செத்துட்டதா இப்பவும் மனசார நினைக்கிறோம்..”

 

முரளி வருத்தப்பட்டுச் சொன்னான்.. “இல்லைம்மா சுமதி.. என் பெண்டாட்டிக்கு ஏற்பட்ட கதி உனக்கும் ஏற்பட்டதோன்னு கொஞ்சம் பயந்துதான் சொன்னேன்மா. தப்பா நினைக்காதே”

 

“கல்யாண்.. உங்களுக்கு சுமதிதான் பெரியப்பாவோட பொண்ணுன்னு தெரியுமா?”

 

“தெரியும் சார்.. நான் எதுக்காக வெளியில சொல்லலேன்னா சுமதி எங்கிட்டே வாங்கின சத்தியம்தான். பெரியப்பாவோட பொண்ணுன்னு அவ வீட்டுக்கு வர்ற வேலையை வெச்சுக்க வேணாம்னு என்னை அன்னிக்கே சொல்லிட்டா.. ஆனா எனக்கு அப்பாவும் இல்லே அம்மாவும் இல்லே.. ஒரு தங்கச்சி இருக்குங்கிற முறைல வரலாமான்னு கேட்டப்ப அவ அழுதுட்டா சார். பாவம் சார்.. பாசம்ன்னா என்னன்னு தெரியாம வளர்ந்திருக்கற பொண்ணு சார். அதனாலதான் நீங்க கோம்டிகிட்ட சுமதியைப் பத்திக் குறையா பேசறச்சே  பெரியப்பா முறைல உறவு பாக்காம ஒரு அண்ணங்கிற முறையில அவளுக்கு ஆதரவாப் பேசினேன். சுமதியைப் பத்திய விஷயம் கோம்டிக்கு கூடச் சொல்லலே. சுமதியை விட என் பெரியம்மாவைச் சொல்லணும். பொறந்த குழந்தைக்குத் தகப்பன் பேரு தெரியாதுன்னு தைரியமா ஊருல சொல்லி நாலு வீட்டுல வெட்கப்படாம பத்துப் பாத்திரம் தேய்ச்சி அந்தப் பொண்ணை வளர்த்தாங்களாம். சுமதி  அவ பெரியப்பா பொண்ணுங்கறது ஒரு பக்கம் உண்மைதான்னாலும் பிறந்ததிலேர்ந்தே கஷ்டத்தைப் பார்த்தவ. இனிமேயும் எங்களுக்கு பெரியப்பா உறவு தேவையில்லே.. அதுக்குப் பதிலா விஷத்தைச் சாப்பிட்டுச் செத்துப் போறோம்னு எங்கிட்ட சொல்லறச்சே அதையும் மீறி என்னாலே எதுவும் செய்ய முடியல.. அவர் விஜயாவுக்கு செஞ்ச பாவத்துக்கு அந்த விஜயா நல்ல முறைல குணமாகணும்னு நானும் என்னால் ஆன உதவியைப் பண்ண வந்தேன் அவ்வளவுதான்..”

 

“விஜயா சுமதிகிட்டே இருக்காளா?.. அவளுக்காக நானும் பணம் சேர்த்துவர்றேன் கோம்டி மேடம்!” சுந்தர் மிகக் கவலையுடன் குறுக்கிட்டான்.. கோம்டி அழுத்தமாகக் கேட்டாள்.

 

“எல்லாம் உங்க மாமாகிட்டேயிருந்து வாங்கின பணம்தானே? எனக்குத் தெரியுமே.. ஆசிரமத்து பேங்க் அக்கௌண்டும் ரசீது புக்கும் எல்லா உண்மையையும் சொல்லிடுச்சே சுந்தர்.  இவ்வளோ பேசறவரு உங்க மேல தப்பு இல்லேன்னா ஏன் இன்னிக்குக் காலைலேர்ந்து வீட்டை விட்டு ஓடிப் போக முயற்சிக்கணும்?”

 

“நான் தப்பிக்க முயற்சிக்கலே.. இன்னிக்கு இங்க வர்றதை அவாய்ட் பண்ண விரும்பினேன்..  போலிஸ் ஸ்டேட்மென்ட் கூட தயார் பண்ணி ரெடியா வெச்சிருந்து அதை இன்னிக்கு போலீஸ் கேட்டப்ப கொடுத்திருக்கேன்.. ஏன் இன்னிக்கு வரவேண்டாம்னு நினைச்சேன்னா எனக்கு கோம்டி இந்த கேஸ்ல எப்படியாவது என்னை ஃப்ரேம் பண்றா மாதிரி மனசுக்குத் தோணிச்சு.. அதனாலதான் அவங்க விசாரணைக்கு இனிமே ஒத்துழைப்பு கொடுக்கவேணாம்னு வரல்லே.. இதையும் போலீஸ்கிட்ட சொல்லியிருக்கேன்..”

 

கோம்டி முறைத்தாள்.

“ஆனா மிஸ்டர் சுந்தர் இதுவரைக்கும் எல்லாமே மாத்தி மாத்தி சொன்னீங்க.. அதையும் நீங்க ஞாபகம் வெச்சுக்குங்க. இப்போ அதை எல்லாம் கூட விடுங்க.. சம்பவம் நடந்த அன்னிக்கு சாயங்காலம் நாலு மணிக்கு நீங்க கந்தசாமிகிட்டே ஃபோன்ல பேசினதையும் மாத்திதான் கொடுத்தீங்க.. அது ஏன்.. அன்னிக்கு நீங்க கரெக்டா என்ன பேசினீங்கங்கறத நல்ல ஞாபகப்படுத்தி நிதானமா எல்லோருக்கும் சொல்லலாமே. இதோ பாருங்க இப்பவாவது உண்மையைச் சொல்லணும். ஏன்னா உங்க ஃபோன் பேச்சு எல்லாம் என்கிரிப்ட் ஆக கந்தசாமி மொபைல்ல இருக்கு.”

 

இன்ஸ்பெக்டர் சுந்தரைப் பற்றி விவரித்தார். சுந்தருக்கும் கந்தசாமிக்கும் அன்று முதன்முதலாக கம்ப்யூட்டரில் பிரிண்ட் எடுக்கும்போது நடந்த சண்டையை கோம்டியை வைத்துப் பேசச் சொன்னார். கோம்டி விவரித்தாள். தன்னிடம் ஒப்புக்கொண்டதையும் கந்தசாமியின் மன்மத லீலையையும் விவரித்தாள். ஆசிரமத்து விஜயாவுக்கு நேர்ந்த கோரமான நிகழ்வையும் விவரித்தாள்.

 

விஜயாவை ஆஸ்பத்திரியில் சேர்க்க வந்தபோதுதான் கந்தசாமியைப் பற்றி முதன்முதலாக சுமதி தெரிந்துகொண்டதையும் அதன்பின் சிரமம் எடுத்துக்கொண்டு விஜயாவை ஆதரித்த விதம் பற்றியும் நெகிழ்ச்சியுடன் சொன்னாள் கோம்டி.

 

சுமதி இப்போது வரை அந்த விஜயா மேல் பாசத்தோடு அந்தப் பெண்ணைக் காப்பாற்றி வருவதைப் பாராட்டிச் சொன்னாள்.

 

“ஆனால் சுந்தர் உங்களுக்கும் அந்த விஜயா மேல் பாசம் இருந்திச்சு.. அந்தப் பாசத்தை வெச்சு கந்தசாமிகிட்டே பணம் பறிச்சீங்க இல்லையா.. என்னதான் இந்தப் பணமெல்லாம் விஜயாவோட ஆஸ்பத்திரி செலவுக்குன்னு நீங்க இப்போ சொன்னாலும் நீங்க அதைக் கொடுக்காதவரை எங்களாலே நம்பமுடியாது. இப்போதாவது சொல்லுங்க அன்னிக்கு சாயந்திரம் என்ன நடந்ததுன்னு.. விஜயா மேல உங்க பாசம் உண்மையான பாசம்னா அன்னிக்கு ஃபோன்ல என்ன பேசினீங்கன்னு அதுக்கப்பறம் என்ன நடந்ததுன்னு அப்படியே சொல்லணும். உங்களுக்கு இதுதான் கடைசி சான்ஸ் கூட”

 

கோம்டி இதைச் சொன்னதும் தலை கவிழ்ந்தான் சுந்தர்.

“அன்னிக்கு நாலரை மணிக்கு நான் ஃபோன் செஞ்சது வாஸ்தவம்தான்.” கந்தசாமியுடன் தான் பேசின விவரத்தையும் அதற்குப் பிறகு நடந்ததையும் விவரித்தான்.

 

மாலை 4.30 மணியளவில் கந்தசாமிக்கு சுந்தர் ஃபோன் செய்கிறான், ஃபோனில் கந்தசாமியின் குரல் கேட்கிறது..

 

“என்னடா சுந்தர் இந்த நேரத்துல நீ பேசறே? நீ நேரே இங்கே வரலாம் இல்லே.. உங்கிட்டே ஒரு விஷயம் கேட்கணுமே..”

 

“நீங்க என்ன கேட்கப் போறிங்கன்னு தெரியும் மாமா.. குறிப்பிட்ட வஸ்துவைப் பத்திக் கேக்கப் போறீங்க.. வேண்டாம் இனிமே இந்த வேலை.. அதனாலதான் நான் எடுத்து ஒளிச்சு வெச்சுட்டேன். நான் உங்க நல்லதுக்குதான் பேசறேன் மாமா.. இன்னொரு விஷயம்.. அந்த விஜயாவோட நியூஸ் கிடைச்சுதான்னு சொல்லவே இல்லே.”

 

“டேய் சுந்தர்.. நீ இப்படியெல்லாம் சொல்லலாமா? எனக்கு விஜயா விஷயமே தெரியாதுடா.. அன்னிக்கு பீச்சுல காணாம போனது காணாமப் போனதுதான்.. அந்தப் பொண்ணை விடு.. எனக்கு நீ எடுத்துண்டு போனது கட்டாயம் திருப்பித் தரணும்.. உன்னை வளர்த்து ஆளாக்கியது நான்.. எனக்கே இப்படி நீ துரோகம் செய்யலாமா.. சொல்லுடா?”

 

“இதுல துரோகமெல்லாம் எங்கே வந்தது? நீங்க செய்துகிட்டுருக்கற விஷயம் வெளியிலே தெரிஞ்சா உங்களோட எப்பவுமே உதவியா இருக்கற நானும் முரளியும்தான் முதல்ல தூக்குல தொங்கணும்.. ஒருவேளை போலீஸ் உங்களைப் பிடிச்சுதுன்னாக் கூட எங்க ரெண்டு பேரையும் கூட விசாரிக்காம ஜெயில்லே போடலாம். நீங்க வளர்த்தீங்கன்ற ஒரு விஷயத்துக்காக நாங்க ரெண்டு பேரு ஜெயிலுக்குப் போகணுமா.. யோசிச்சுப் பாருங்க மாமா.”.

 

“டேய் மடப்பயலே.. அதுக்குதான் பிராயச்சித்தம் பண்றேன்னு சொல்லி பத்து லட்சம் கொடுத்தேண்டா. அதைக் கூட நீ இன்னும் நான் கொடுத்த அட்ரஸுக்கு கொடுக்கலே.. சரி, விடு.. அந்த பத்து லட்சத்தை நீயே எடுத்துக்கோ, அடேய்.. என் வஸ்துவைக் கொடுத்துடுடா.. என்னை பிளாக்மெயில் பண்ணாதே..”.

 

“முடியாது மாமா.. நான் கொடுக்க மாட்டேன். நான் இதைப் பத்தி கல்யாண்கிட்ட பேசணும்..”

 

“டேய் டேய்  கல்யாண்கிட்ட எதுக்குடா. எங்கிட்டே பேசுடா. உனக்கு எவ்வளவு பணம் வேணும் சொல்லுடா..?”

 

“பணம் என்ன மாமா.. அம்பது லட்சம் ஒரு கோடியானாலும் நீங்க கொடுப்பீங்கன்னு தெரியும்.. ஆனா உங்க மன்மத லீலையை கண்டிப்பா கைவிட மாட்டிங்க. விஜயா மாதிரி இன்னும் எத்தனை பெண்களை முன்னமே சீரழிச்சீங்களோ இனிமேயும் எத்தனை சின்னப் பொண்ணுங்க வாழ்க்கையை சீரழிக்கப் போறீங்களோ.. யாருக்குத் தெரியும்? அந்த ஆசிரமத்துல இருக்கற சின்னப் பொண்ணுங்களை நினைச்சாலே கதி கலங்குது.. பாவம் அந்த மேனேஜர் பெரியவர். அவருக்குத் தெரியாம நீங்க செஞ்ச அயோக்கியத்தனம் ரொம்ப குரூரமானது. நான் முதல்ல போலீஸ்கிட்டதான் போகலாம்னு இருந்தேன். ஆனா கல்யாணுக்கும் தெரியணும்.. நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்த்து இந்த விஷயத்தைப் போலீஸ்கிட்ட எடுத்துப் போவோம். . கல்யாண் வந்ததும்தான் இது முடிவுக்கு வரும். நான் அவன்கிட்டே சாட்சிக்காக இந்த வஸ்துவை ஒப்படைச்சுட்டு  எல்லா விஷயமும் நானே சொல்லப் போறேன்.”.

 

கத்தினார் கந்தசாமி  “உனக்கு என்னடா தெரியும் என்னைப் பத்தி.. நான் இப்போ எந்த லீலையிலும் ஈடுபடலேன்னு சொன்னா நம்புவியா.. என் வஸ்துவைக் கொடுத்துடு.. சரி, அம்பது லட்சம் கொடுக்கறேன்.. இங்கே வா.. அந்த வஸ்துவையும் கொண்டு வா.. பேசலாம்..”

 

“நான் அங்கே வரமாட்டேன். என்னை நேரப் பார்த்தீங்கன்னா என் மேல் இருக்கற ஆத்திரத்துல நீங்க என்னைக் கொன்னுப் போட்டாலும் போடுவீங்க.. அதான் ஒரு சைலன்ஸர் துப்பாக்கி உங்க பீரோவுக்குள்ள மறைச்சு வெச்சுண்டிருந்ததைப் பார்த்தேனே.. நாளைக்கு காலைல கல்யாணை நான் ஸ்டேஷன்லியே பார்த்து எல்லாவிஷயத்தையும் சொல்லிட்டுதான் அழைச்சுண்டு வரப் போறேன்.. அதுக்கப்பறம் அவனாச்சு.. நீங்களாச்சு..”

 

“டேய்.. டேய்.. அப்படில்லாம் சொல்லாதேடா.. நான் செத்துடுவேண்டா.. என் பொணத்தைத்தான் நீ பாக்கப் போறே.. இதோ பார்.. நேருல வாடா.. பேசலாம்..”

 

“நான் வரல்லே மாமா.. என் முடிவு இதான். நீங்க எடுத்த படத்தையெல்லாம் பார்க்கறப்போ எனக்கு ரத்தக் கண்ணீர் வந்துச்சு, அதுவும் விஜயாவைப் போயி.. .. அப்படின்னு நினைக்கறச்சயே உங்க மேல ஆத்திரம் ஆத்திரமா வருது.. உங்க அழுகை ஒரு நாடகம், அதுவும் ஆசிரமத்துலேயே பொய் சொல்லி எதுவுமே தெரியாதுமாதிரி அழுதீங்களே.. போதும் மாமா.. உங்க சகவாசம்.. உறவு எல்லாமே போதும்.. இதுக்கெல்லாம் ஒரு முடிவு வேணாமா.. அதுதான் நான் கல்யாண் வர்றதுக்காக காத்திருக்கேன்.. உங்களை என் உறவுக்காரர்ன்னு சொல்லறதுக்கே வெட்கமா இருக்கு.. அதுதான் உங்க கையில பணம் வாங்கி உங்க கூட சாப்பிட்டு நான் வளர்ந்தேனே.. ச்சே.. தற்கொலை பண்ணிக்கலாமான்னு இருக்கு.. அது சரி, நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன் தற்கொலை பண்ணிக்கறதுக்கு.. நீங்க சொல்லறா மாதிரியே நீங்களே பண்ணிக்குஙக மாமா.. நீங்க தப்பறதுக்கு நீங்க தற்கொலை பண்ணிக்குங்க.. அதுதான் ஒரே வழி.”

 

ஃபோன் வைக்கப்பட்டுவிட்டது..

 

தொடரும்

 

திவாகர்

 

அவள் அன்று நடந்த சம்பவத்தை விவரித்தாள்.

இதே வீடு  ஒரு கட்டிலில் அந்தச் சின்னப் பெண் விஜயா படுத்திருக்க அவள் பக்கத்தில் சுமதியின் அம்மா உட்கார்ந்திருக்க கந்தசாமி அங்குள்ள நிலைமையைப் பார்க்கிறார்.

 

சுமதிக்குப் புரிந்தது. வந்தது கந்தசாமிதான்.

 

கந்தசாமி அவள் அம்மாவிடம் போனார்.

 

“நீ எப்போ இங்கே சென்னைக்கு வந்தே?”

 

“எதுக்காக எங்கம்மாவைத் தொந்தரவு பண்றே? நீ யாரு முதல்ல எங்களை வந்து பார்க்க..?”

 

“நான் உங்க அப்பா.. உன் பேரு சுமதின்னு ஆஸ்பத்திரில விலாசம் கொடுக்கும்போது சொன்னாங்க.. சுமதி.. இதோ பாரு.. நான் இங்கே வந்தது உன்னையோ உன் அம்மாவையோ கூட்டிட்டுப் போகறதுக்கு இல்லே.. அதோ அந்த பொண்ணு எங்க ஆசிரமத்திலேர்ந்து ஓடி வந்திடுச்சு. அவளோட வளர்ப்புக்கு நான் பொறுப்பு.. அதான் கூப்பிட்டுட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்.”

 

“அப்படித்தான்யா ஒரு ஆள் எங்கம்மாவை ஏமாத்திட்டு ஒரு நாள் ஓடிப் போயிட்டான். அவனைக் கூப்பிட்டுப் போகறதுக்காக எங்கம்மா ஒரு காலத்திலே அவன் வீட்டுக்குப் போனாங்க.. அவன் அடிச்சுத் துரத்திட்டான். இதோ பார். அதே நிலைமை உனக்கும் வர வேணாம். இங்கேயிருந்து போயிடு.”

 

“அன்னிக்கு அப்படி நடந்தது வாஸ்தவம்தான்.. ஆனா அந்தக் கதை முடிஞ்சுபோன கதை.. நீ இப்போ அதுக்காக என்ன கேக்கறியோ அதைக் கொடுக்கறேன். ஆனா சொந்தம்னு என்னால கொண்டாடமுடியாது.”.

 

கந்தசாமி சுமதி பக்கத்தில் உட்கார்ந்தார். ஆதரவாக அவளைத் தலையைத் தொட்டுப் பேச வந்தார்,. சட்டென அவன் கையை உதறித் தள்ளினாள்.

 

“அடச்சீ.. உன் பாவக் கையை என் மேல வெக்காத.. நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷன்னு உங்கிட்டே வந்து சொந்தம் கொண்டாடணுமா.. மனசால கூட நீ நினைச்சுப் பாக்காதே.. ஏழேழு ஜன்மத்துக்கும் உன்னோட ஒரு கனெக்ஷனும் வெச்சுக்க மாட்டோம். க்ரூயல்.. கொடூரம்னு வாழற ஒரு அப்பா எனக்கு வேணுமா?.. அதுவும் வெறி பிடிச்ச நாய் என்னோட அப்பான்னு சொல்லிக்கறதுக்குக் கூட யோக்கியதை இல்லாதவன் நீ போய்யா.. போ..”

 

கந்தசாமி சாந்தமானார். ~இதோ பாரு சுமதி.. என்ன சொன்னாலும் எப்படி திட்டினாலும் நான் உன்னோட அப்பா.. போகட்டும்.. எங்கிட்டே வரவேணாம். ஆனா நான் உங்களுக்கு மாசா மாசம் பணம் அனுப்பறேன்..”

 

“யோவ்.. உன்னோட உறவே வேணாம்னு இங்க வந்தேன்.”

 

“நீ அப்படில்லாம் சொன்னா விஷயம் தெரிஞ்ச நான் விடுவேனா.. என்று சொன்ன கந்தசாமி தன் ஜிப்பா பையிலேர்ந்து ஒரு செக் புக் எடுத்தார். அந்தச் செக்கில் ஏதோ பணம் எழுதினார்.. அப்படி செக் புக்கை எடுக்கும்போது அவர் ஃபோன் கீழே விழுந்துவிட்டதை அவர் கவனிக்க வில்லை….

 

சுமதிக்கு கோபம் ஏராளமாக வந்தது.. “நீ இங்கேயிருந்து உடனே போகலேன்னா உன் வண்டவாளமெல்லாம் சொல்லி போலீசுக்கு கம்ப்ளெயின் கொடுப்பேன்… போகறியா இல்லையா? நான் போலீஸைக் கூப்பிடட்டுமா?”

 

இனியும் இங்கு இருக்கமுடியாது என்பதைத் தெரிந்துகொண்ட கந்த சாமி செக்கை மாத்திரம் அங்கே வைத்துவிட்டு கொஞ்சம் சோகத்துடன் எழுந்து போனார்.

 

அதைத் தூக்கி ஓரத்தில் போட்டாள். அப்போதுதான் தெரிந்தது.. அவர் ஃபோனை அங்கே விட்டு விட்டுச் சென்றது. கந்தசாமிக்கு ஃபோன் செய்யலாமா என்று யோசனை செய்தவள் அவள் அம்மாவிடம் பேசினாள்.

 

“அம்மா.. நான் அவன் ஃபோனை விட்டுட்டுப் போயிட்டான். அவன் வீட்டுக்கு இதுல அவன் நம்பர் நம்பர் இருக்கான்னு பார்த்து ஃபோன் போடறேன்.. நீ பேசி அவன் ஃபோனை எடுத்துட்டுப் போகச் சொல்லு.. நான் இனிமே அவன் கூடப் பேச மாட்டேன்.”

 

என்றவள் அந்த ஆபிள் ஃபோனில் பார்த்தாள்.

‘இதுல காண்டாக்ட் நம்பரே இல்லையேம்மா.”.

 

என்றவள் மேலும் அந்த ஃபோனை நோண்டினாள். அவள் முகம் போகப் போகப் சிவந்தது.

 

“நாசமாப் போகறவன்மா இவன்.. ஐய்யோ எத்தனை படம்? இல்லாம் இதோ இந்த விஜயாவோ படங்கதான்.. இதோ பார்..” என்று அம்மாவிடம் காண்பித்தாள். அதைப் பார்த்து அவள் அம்மா கண்ணை மூடிக்கொண்டாள்.

 

“அப்படியே உடம்பெல்லாம் புழுத்துச் சாகணும்டி அவன்..” அவள் அம்மா அப்போதே சாபமிட்டாள்.

 

அவர்கள் இடிந்து போய் உட்கார்ந்திருந்தனர்.

 

“நான் சொல்லறதை கேளுடி.. பேசாம போலீசுக்கு இவனைப் பத்தி இந்த போனைக் கொடுத்துக் கம்ப்ளெய்ன் சொல்லிடு.. அதுதான் நாம பண்ணமுடியும்.”

 

“அம்மா.. நாம இப்போ கொஞ்சம் நிதானமா இருப்போம். இதைப் பத்திக் கேட்டா நமக்குத் தெரியாதும்போம். இந்த மாதிரி விஷயத்துலெல்லாம் நமக்குக் கொஞ்சம் துணை வேணும். நாம ஏழை மாத்திரம் இல்லே.. ஆம்பிளை துணையில்லாத வீடு. உறவுன்னு சொல்லிக்கறதுக்கோ யாருமே இல்லை.. ஆனா அதுக்காக இந்த நாய்கிட்டே எல்லாம் பயப்படக்கூடாது,, கல்லாலே அடிச்சுக் காயப்படுத்திண்டே இருக்கணும்.. அவன் திரும்பி வந்து கேட்டானா கூட துரத்தி விடறேன்.. முடிஞ்சவரைக்கும் அவன் அவமானப்படணும்.. மனசுக்குள்ளே தவிச்சுச் சாகணும்.. இந்த சமூகம் இவனை மாதிரி ஆளையெல்லாம் நடுரோட்டுல சுட்டுத் தள்ளணும்.. சரி விடு, அவனைப் பத்தி என்ன பேச்சு. இந்த விஜயாப் பொண்ணுக்கு கொஞ்சம் மூளைல ஆபரேஷன் பண்ணனுமாம். இல்லாகாட்டி அவ உயிருக்கே ஆபத்துன்னு டாக்டர் பல நாளா ஆசிரமத்துல இருக்கறச்சயே சொல்லியிருக்காராம்… இந்தப் பொண்ணை எப்படிக் காப்பாத்தறதுன்னு நாம் யோசிக்கணும்.”

 

என்று சொல்லிக் கொண்டே அவள் கைப்பைக்குள் ஃபோனைப் போடுகிறாள். எதிர்பார்த்தது போல கந்தசாமி வருகிறார்.

 

“இங்கே ஃபோனைக் கீழே போட்டுட்டேன்.. அந்த ஃபோனைக் கொடு.. அதுக்குதான் வந்தேன்.”

 

“இதோ பார்.. எதையாவது சாக்கு போக்கு சொல்லிட்டு இங்கே வந்தேன்னா உனக்கு செருப்படிதான் விழும். முதல்ல வீட்டை விட்டு வெளியே போ.. இல்லே கூச்சல் போட்டு கூட்டம் கூட்டி போலிஸையும் கூப்பிட்டு உன்னை ஜெயில்லே போடுவேன்.”

 

கந்தசாமி கத்துகிறார். “ஏய்.. நானும் போனாப் போகுதுன்னு ஏதோ என்னாலே ஒரு தப்பு எப்பவோ நடந்துபோச்சேன்னு அதுக்கு ஏதாவது நல்லது பண்ணலாமேன்னு பாக்கறேன்.. அதுக்காக என்ன ஓரேயடியா என்னை பயமுறுத்தறே.. ஜாக்கிரதை.. சொந்தப் பெண்ணே ஆனாலும் என் வழிலே குறுக்கே வந்தன்னா கொன்னுடுவேன் கொன்னு.. ஜாக்கிரதை.. முதல்ல வீட்டுல தேடு.. அந்த மொபைல் எங்கேயாவது கிடைச்சா ஆஸ்பத்திரியில என் நம்பர் இருக்கு.. சொல்லி அனுப்பு..”

 

அவர் கத்தி விட்டு வெளியேறுகிறார்.

 

மறுபடியும் தற்கால நிலைக்கு வருகிறாள் சுமதி

 

“இதுதான்மா நடந்த விஷயம். அடுத்த மூணாவது நாள் நான் எதேச்சையா உங்க க்லினிக்ல வெளியே வந்ததை அந்தாளு பார்த்துதான் அந்த கலாட்டா நம்ம கிலினிக்ல நடந்தது. நான் எப்பவுமே என் கைப்பைக்குள்ளேயே அந்த மொபைல்லை வெச்சிருந்தேன்.. வீட்ல வெச்சா இவன் எப்படியும் வந்து எடுத்துடுவான்னு தெரியும்.. அந்த ஆளுக்கு என் ஹேண்ட்பேக்லே அது தட்டுப்பட்டிருக்குது.. உடனே அதை எடுத்துண்டு என்னை விட்டுட்டான். அதுக்கப்பறம் உங்களுக்கு எதிர்வீடுதான் அந்தாளோட வீடுன்னதும் என்னாலும் வேலையை கண்டினியூ பண்ணமுடியலே. அதனாலதான் அன்னிக்கு உங்கள்ட்ட அப்படிச் சொன்னது.. என்னத்தையம்மா அப்போ சொல்லமுடியும்? இப்படிப்பட்டவனைப் பத்தி பெருமையா சொல்லறதுக்கோ எங்கப்பன்னு சொல்லறதுக்கோ என்ன இருக்கு. உங்க வீதிலேயே அந்த வெறி நாய் இருக்கறதுனாலே வீதியில இருக்கற அத்தனை பெண்களையும் கடித்துக் குதறி வெக்கக் கூடாதேன்னுதான் நீங்க ஜாக்கிரதையா இருங்கம்மான்னு உங்களுக்கு எச்சரிக்கை பண்ண முடிஞ்சது.”

 

“நீ இங்கே இன்ஸ்பெக்டரைப் பாக்கறச்சே விஜயா ட்ரீட்மெண்ட்க்காக கந்தசாமிகிட்டே யாரோ ஒரு குடும்பம் மூலம் கேட்டதாகவும் கந்தசாமி வந்து உன்னை இந்த வீட்ல அரைமணி நேரம் பார்த்ததாகவும் சொன்னியாமா.. அது உண்மையா சுமதி?”

 

“ஆமாம்மா.. அது கூட உண்மைதான். விஜயாவுக்காக நான் பண உதவிக்காக ஏஜன்ஸி மூலம் கேட்டது உண்மைதான். ஆனா இந்த ஆள்தான் அந்த உதவி செய்யறவன்னு தெரிஞ்சதும் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன்மா.. இன்ஸ்பெக்டர்கிட்டே இந்த உண்மையைதான் சொன்னேன். ஆனா அவர் நம்பலே..”

 

“ரொம்ப வேதனையா இருக்கு சுமதி. ஆனா கல்யாண் உனக்கு நிச்சயம் நியாயம் செய்வார். அதை நீ ஒப்புக்கறதும் நல்லது. சரி, அதுக்கப்பறம் நான் கேட்டேனே எனக்கு இன்னும் ஸ்ட்ராங்கா உங்கப்பாதான் இவருன்னு எனக்கு ஒரு எவிடென்ஸ் வேணும்.”

 

“எவிடென்ஸ்னு பார்க்க டி என் ஏ டெஸ்ட்டா இப்போ எடுக்க முடியும்? விடுங்கம்மா.. அந்தாளை நான் பொறந்ததிலேர்ந்தே நம்பலே.. தேவையும் இல்லே.. கடவுள் எங்களுக்கு ஒரு பெரிய நன்மை செஞ்சிருக்கார்மா.. இந்த ஆள் இப்படிப்பட்ட அயோக்கியன்.. குருரமனசும் கொடூரமும் உள்ள ஆளு.. இந்த ஆளோட சம்பந்தமே எங்களுக்கு வேண்டாம்னு நான் பொறந்தவுடனே கடவுள் தீர்மானிச்சுட்டாரும்மா.. கடவுள் எங்களை இப்போ வரைக்கும் காப்பாத்தி வந்திருக்கார்.. பாருங்க இப்போ அவனே போயாச்சு. இனிமே அவனைப் பத்தி ஒரு நினைப்பு கூட வராது எங்களுக்கு.”

 

கல்யாண் குறுக்கிட்டான். “கோம்டி! எதுக்கு இப்போ அந்த ப்ரூஃப் கேட்கறே.. நான் இருக்கேன்ல. நான் இனிமே இவங்களைப் பாத்துக்கறேன். என்னோட கடமை கூட..!”

 

சுமதி கல்யாணை அன்போடு பார்த்தாள். கோம்டியிடம் திரும்பிப் பேசினாள்.

“ஆனா அந்த மொபைல் பத்தி அந்தாளுக்கு சந்தேகம் இருந்திச்சு. அந்தாளு அதுக்கப்பறம் பத்து தடவைக்கு மேலே எங்க வீட்டுக்கு வந்திருக்கான்.. ஒவ்வொரு தடவையும் விஜயா பத்தி கேட்பான். என்னைப் பத்திக் கேட்பான்.. ஏன்.. நான் இல்லாத சமயம் பாத்து வருவான்.. ஏதாவது உதவி வேணுமா கேப்பான். நாங்க ஒவ்வொரு தடவையும் துரத்தி அனுப்புவோம். அந்தாள் செத்துப்போகர்றதுக்கு  மூணு நாள் முன்னாடி ஒருதடவை எங்கம்மாகிட்டே வந்து பேசினான். அவங்க அப்போ கொஞ்சம் மயக்கமா ரொம்ப வீக்கா இருந்தாங்க. நல்ல வேளையா விஜயாவை என்னோடு ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சுண்டு போயிருந்தேன். அப்போ அம்மா கையிலே ஒரு டாகுமெண்ட் கொடுத்தான். அதுல அவனோட பேங்க் அக்கவுண்டல இருக்கற பணத்துக்கு அவனுக்கப்பறம் நாமினியா தன் பொண் சுமதி பேரைக் கொடுத்து. அந்தப் பணம் சுமதிக்குதான் சேரணும்னு நோடரி பதிவு பண்ணி ஒரு டாக்குமெண்ட் கொடுத்துட்டுப் போயிட்டான். நான் வந்ததும். எனக்குக் கொண்டு வந்து அம்மா காமிச்சாங்க. எதுக்கும்மா இதை வாங்கினே? அம்மா சொன்னாங்க.. நான் வாங்கலேம்மா.. அவன் போட்டுட்டுப் போயிட்டான்.. நமக்குப் பாவச் சொத்து எதுக்கம்மா.. யாருக்கு சேரணுமோ அவங்களுக்குக் கொடுத்துடலாம்‘னு சொன்னாங்க.. அதை எடுத்து வெச்சிருக்கேன். இனிமேதான் கல்யாண் அண்ணாவுக்குக் கொடுக்கணும். ஏன்னா எங்களுக்கு அந்தாள் கொடூரமான பாவம் செஞ்சு சம்பாதிச்ச சம்பாத்தியம் வேண்டவே வேண்டாம்.. கொஞ்சம் இருங்க.. அந்த டாகுமெண்ட் எங்கப்பா இவருதான் ப்ரூவ் பண்றதுக்கு சட்டபூர்வமா உதவும் இல்லையா.. நீங்க கேட்டீங்களே..”

 

அவள் போய் பீரோவைத் திறந்து அந்தப் பத்திரத்தை கோம்டியிடம்  கொடுத்தாள். அவள் ஏற்கனவே சொன்னபடி பத்து ரூபாய் பதிவுத் தாளில் எழுதப்பட்ட பத்திரத்தில் இருந்ததைப் பார்த்தவள் மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

 

“கல்யாண்.. எனக்கு நிறைய விஷயங்கள் புரியறது.. நிறைய விஷயங்கள் இன்னும் செய்ய வேண்டியது பாக்கி இருக்கு. ஆனால் இப்போ நீங்க உங்க கார்ல நம்மோட இவங்க ரெண்டு பேரும் வரணும். உங்க வீட்ல உங்க தங்கையை வலது கால் வெச்சு உள்ளே அழைச்சுண்டு போங்க” என்று சொன்ன கோம்டி சுமதியிடம் வந்தாள்.

 

“இன்னிக்கு அங்கதான் வரணும் சுமதி. நீ கவலைப்படாதே.. எல்லாம் உன் நன்மைக்கேன்னு வெச்சுக்கோ. நீ யார் வீட்டுக்கு வர்றே? உங்கண்ணா கல்யாண்கிட்டே வர்றேன்னு வெச்சுக்கோ. என் கூட நீங்க ரெண்டு பேரும் வாங்க.. கிளம்பலாமா கல்யாண்..!”

 

கல்யாண் தலையசைத்தான்.  “நீங்க சொல்றது சரிதான் கோம்டி.. அந்த வீடு எங்க தாத்தா பாட்டி சொத்தை வித்துட்டுதான் பெரியப்பா என் பேர்லதான் வாங்கினாரு. அது என் வீடுதான்.. எனக்கு என்ன உரிமை அங்கே இருக்கோ அதே உரிமை அந்த தாத்தா பாட்டியோட பேத்தியா சுமதிக்கும் இருக்கு.” சுமதியைப் பாசத்தோடு கை கொடுத்து ஆதரித்தான். பெரியம்மாவையும் ஒரு கை கொடுத்து அழைத்துக் கொண்டான்.

 

அனைவரும் கிளம்பினர்.

 

கோம்டியின் வீடு கிலினிக். கோம்டி அங்கு இறங்கியதும் கடகடவென உள்ளே வந்து தன் கிலினிக்கின் கதவை உள்பக்கம் சாத்திக்கொண்டு சீட்டில் உட்கார்ந்து கொண்டு ஃபோனில் சாந்தியிடம் பேசுகிறாள்.

 

“சாந்தி.. இன்னிக்கு ராத்திரிக்குள்ள என் கேஸ் முடிஞ்சுடும்னு நினைக்கிறேன். அதுக்கு முன்னாடி எனக்கு ரெண்டு மூணு விஷயங்க நீ உடனே செய்யணும். செஞ்சவுடனே எனக்கு வாட்சாப்ல மெஸேஜ் அனுப்பிடு. நீ என்னென்ன செய்யணும்னு சொல்லறேன்.. நல்லா கேட்டுக்கோ.”

 

சொல்கிறாள்..

 

அடுத்தநாள் காலை கல்யாண் வீடு

 

வீட்டின் டின்னர் மேஜையை சுற்றி நாற்காலிகளை வைத்திருந்தார்கள்.

 

எல்லோரும் உட்கார அந்த பெரியம்மா மட்டும் ஹால் கூட்டத்தில் இல்லை. சுமதி வந்திருந்தது முரளிக்கும் சுந்தருக்கும் மட்டும் வித்தியாசமாக இருந்தது.  இன்ஸ்பெக்டர் ஆரம்பித்தார். முரளியையும் சுந்தரையும் பற்றியும் அவர்கள் பெரியப்பாவுடன் சண்டை போட்ட விதமும் சொன்னார்.

 

“மிஸ்டர் கந்தசாமியோட இறப்புல இங்கே உள்ள எல்லோருக்கும் ஏதாவது ஒரு கனெக்ஷன் இருக்கத்தான் செய்யறது.. முதல்ல கந்தசாமியோட எப்பவுமே பிரியாம இருந்த முரளி.. அவர் விஷயம் சுந்தருக்கும் சுமதிக்கும் தெரியாது.. ஆனா இங்க இருக்கற. அவரோட மனைவி பிரியாவை முரளியின் இஷ்டத்துக்கு விரோதமா கல்யாணம் பண்ணி வெச்சதிலேர்ந்து பிரியாவை எப்படியாவது தன் வசப்படுத்தவேண்டும்னு கந்தசாமி செஞ்ச முயற்சியை முரளியும் பிரியாவும் அதைத் தடுத்துண்டே இருந்ததையும் கந்தசாமி கோபமா முரளியைத் திட்டுனதையும் அதுக்குப் பதிலா இவரும் திரும்ப திட்டினதையும் முரளியே சொன்னதை கோம்டி எனக்கு விவரமா சொல்லியிருக்காங்க.. ஆனா சம்பவம் நடந்த நாள்ல அந்த நேரத்துல அதாவது மாலை அஞ்சு மணிலேர்ந்து அஞ்சறை வரைக்கும் அவர் ஆஃபீஸ்ல இருந்ததுக்கான சாட்சிகளை  முரளி கொடுத்துருக்கார்ங்கற ஒரு காரணம் மட்டுமே அவரைக் கொலையாளி பட்டியல்லேர்ந்து நீக்கினாலும் அவர் ஆளை வெச்சுக் கொலை பண்ணியிருக்கலாம்ங்கிறதுக்கு ஒரு வாய்ப்பு இருக்கு.”

 

முரளி எழுந்தான்..

“இன்ஸ்பெக்டர்.. இது ரொம்ப அநியாயம்.. என்னோட தகவல் பூரா நான் கொடுக்கணும்னு அவசியமே இல்லேன்னாலும் நான் உண்மையை பரிபூர்ணமா சொல்லியிருக்கேன். நான் அவரோட இறப்புல சம்பந்தப்படலே.. ஆனா சுமதியைப் பார்த்தப்பறம் அவர் ஏன் கோபமா வரணும்னு ஏற்கனவே போலீஸ்ல கம்ப்ளெயின் பண்ணினேன்.. இதோ சுமதியும் இங்க இருக்கறதால சுமதி சொல்லட்டுமே.. அவர் எதுக்காக அத்தனை கோபத்தோடு சுமதி வீட்லேர்ந்து வெளியே வந்தார்னு.. என் மேல மாத்திரம்தான் சந்தேகப்படறீங்களே.. என்ன நியாயம் இது?”

தொடரும்

 

 

திவாகர்

 

“சரி, கல்யாண் ஞாபகமிருக்கா?”

 

“கல்யாண்.. அது யாரு? சாரி, மேடம் உங்களையும் நான் பார்த்ததில்லே.. கல்யாண் யாருன்னும் தெரியாது.!”

 

“ஓ! அப்போ நீங்க திருவேங்கட கிருஷ்ணமூர்த்தி இல்லையா?”

 

“அது நான்தான்.. என் பேரை அப்படி யாரும் கூப்பிடமாட்டேங்க.. மூர்த்தின்னுதான் கூப்பிடுவாங்க. இப்போ கூட என் தம்பியோட மோட்டார் சைக்கிள் திருட்டு போயிடுச்சு. அதுக்குக் கம்ப்ளயின் கொடுக்க என் பேரை மூர்த்தின்னுதான் கொடுத்தேன்.. எப்படியோ என் முழு பேரு தெரிஞ்சு வெச்சிருக்கீங்க.. அதுவும் அழகான பொண்ணு வாயால இப்படில்லாம் கூப்பிடறதுக்கே கொடுத்து வெச்சிருக்கணுங்க.. ரொம்ப தாங்க்ஸ்ங்க.. நான் வரேங்க..”

 

என்று சொல்லிவிட்டுப் போனவனைத் தடுக்கிறாள்.

 

“என்ன மிஸ்டர் திருவேங்கடகிருஷ்ணமூர்த்தி.. இவ்வளோ சீக்கிரம் மறந்துட்டா எப்படி? கொஞ்ச நாள் முன்னாடி நீங்க விசாகப்பட்ணம் ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல ஹவ்ரா மெயில் ஏற வந்தீங்க.. உங்க நண்பர் கல்யாண் ஏஸி கோச்லயும் நீங்க எஸ்-! கோச்’லயும் ட்ராவல் பண்ணீங்களே.. மறந்துட்டீங்களா..”

 

“ஓ.. நீங்க அங்க இருந்தீங்களா.. ஆமாங்க நம்ம தெத்துப்பல்லன் இருந்தான் இல்லே…. ஓ.. ஆமாம்.. அவன் பேருதான் கல்யாண் இல்லே..ஓகே.. ஓகே.. இப்போ ஞாபகம் வந்துடுத்து.. நீங்க கூட அந்த ஏஸி கோச் கீழே நின்னுட்டிருந்தீங்க.. தெத்துப்பல்லன் மிஸஸா.. நீங்க.. ஓ! சாரிங்க.. அப்போ உங்க எதிருல இனிமே கல்யாண்னுதான் கூப்பிடணும்.. சின்ன வயசுலேர்ந்து திருச்சி ஸ்கூல்லேர்ந்து சினேகிதம் இல்லையா..”

 

அவன் பேச, அவள் பேச.. பேச்சு வளர்ந்து கொண்டே போகிறது. அவள் அவனிடம் விடைபெறுகிறாள்.

 

கோம்டி கல்யாண் வீட்டுக்கு வருகிறாள்  அங்கே ரவியும் இருப்பதைப் பார்க்கிறாள்.

 

“என்ன கோம்டி! சுமதி பத்தி எனக்கு இப்போதான் கல்யாண் சொன்னான். சாந்தி கூட இப்போ வரைக்கு இதுபத்தி வாயே திறக்கலே.. எனக்குத் தெரிஞ்ச வரைக்கும் சுமதி ரொம்ப பாவப்பட்ட பொண்ணுதான்.’

 

‘சரிதான்.. பாவப்பட்ட பொண்ணுன்னு தெரிஞ்சுதான் நீ அவ கூட சுத்தறியாடா.. எனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைக்காதே..’

 

ரவி ஆச்சரியமாக் அவளைப் பார்க்கிறான்.. ‘ஹேய்.. உனக்கு எப்படித் தெரியும்?  இது சாந்திக்குத் தெரியுமா?’

 

‘தெரியுமே.. நானும் அவளும் சேர்ந்துதானே உங்க மூணு பேரையும் பார்த்தோம். சூபர் மால்ல அன்னிக்குக் காலைல மேட்சிங்க் பார்த்துப் பார்த்து டிரெஸ் வாங்கினீங்களே..’

 

கல்யாண் எழுந்தான். மேலும் கீழும் அவளைப் பார்த்தான். ‘கோம்டி! உங்க மனசுல இன்னும் ஒரு குறை இருக்கு இல்லே!’

 

“கரெக்ட்! இன்னும் ஒரே ஒரு குறை இருக்கு கல்யாண். அதையும் தீர்த்துட்டோம்னா நாளைக்கு நிதானமா எல்லாத்தையும் முடிச்சுடலாம்.. நாம சுமதியை விசாரிக்கவே இல்லை.. எனக்கு அவளைப் பத்தி தெரியும்.. இருந்தாலும் இந்தக் கொலை நடந்த பிறகு ஒருவாட்டி சந்தேகம் தீர விசாரிச்சுட்டா எனக்கு ஒரு நிம்மதி இருக்கும்.. என்ன சொல்லறீங்க.. நீங்க ரெண்டு பேரும் கூடவே இருக்கணும்?”

 

“நிச்சயமா கோம்டி.. ஆனா இப்போ சுந்தர் வரணுமே.. நான் அவனுக்காக வெயிட் பண்றேன்..”

 

“சுந்தர் வரமாட்டான் கல்யாண்.. அவன் எஸ்கேப் ஆகறதுக்கு ட்ரை பண்றச்சே போலீஸ் பிடிச்சாச்சு. நாளைக்கு இன்ஸ்பெக்டர் மோகனோட வருவான்.”

 

“சுந்தர் தப்பிக்கப் பாத்தானா.. பிடிச்சுட்டாங்க இல்லே.. போகட்டும்.. இப்போ நாம சுமதி வீட்டுக்குப் போகணும்.. வாங்க இப்பவே போலாம். என் கார்லயே போலாம்.”

 

கல்யாண் காரில் போகிறாள். மூவரும் சுமதி வீடு இருக்கும் சாலையில் காரை நிறுத்தி விட்டு சுமதி வீட்டுக்குள் நுழைகிறார்கள்

 

சுமதி வீடு

சுமதி வீட்டின் முன்னறையில் சுமதியின் அம்மா உட்கார்ந்திருக்கிறாள். அவள்  முகத்தில் கல்யாணைப் பார்த்ததும் புன்னகை.. கல்யாணும் அவளிடம் அன்பாகப் போய் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு தன் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறான். சுமதி வருகிறாள். இருவரையுமே ஆச்சரியமாகப் பார்க்கிறாள்.

 

“என்ன டாக்டர்.. எப்படி இருக்கீங்க.. அட கல்யாண் அண்ணா கூட வர்றீங்க..”

 

சுமதியின் தோளில் தட்டி அன்பாகப் பேசுகிறாள்.

 

 

 

“இப்போ எப்படி இருக்கே? அம்மா எப்படி இருக்காங்க? நான் லாஸ்ட் டைம் இங்க வரச்சே உங்கம்மா ரொம்ப கோபமா இருந்தாங்க.. ஆனா இப்போ சந்தோஷமா இருக்காங்க.. அன்னிக்கு நாம சரியா பேச முடியலே.. அந்தாளு கந்தசாமிகிட்டே ஜாக்கிரதையா இருக்கச் சொன்னே.. ஞாபகமிருக்கா.. இப்போ அந்த ஆளே போயாச்சு.. கல்யாண் சார்புல இந்த கேஸுல நான் தலையிட்டுருக்கேன். உனக்குதான் தெரியுமே.. இன்வெஸ்டிகேடிவ் வேலையும் நான் பண்ணறேன்னு.. அதனால உன்கிட்டே கொஞ்சம் தகவல் வேணும்னு கல்யாணையும் கூப்பிட்டுண்டு வந்திருக்கேன்.”

 

“எங்கிட்டே என்ன டாக்டர் தகவல் வேணும்? கந்தசாமிதான் போயாச்சே.. விட்டுடுங்கம்மா.. அந்த ஆளு ரொம்ப ரொம்ப மோசமானவன்மா.. அவன் போனது நல்லதுதான். நீங்களே பார்த்தீங்க இல்லம்மா.. விடுங்க..”

 

“இல்லே சுமதி! எனக்கு சில விஷயங்கள் தெரியணும்.. இந்த வீட்டுல மூணு பேருன்னு இன்ஸ்பெக்டர் சொன்னாரே.. அவரே பார்த்தாரே.. இன்னொருத்தர் எங்கம்மா?”

 

“ஓ.. என் தங்கையை கேக்கறிங்களா? அவளை இப்போ ஆஸ்பத்திரில அட்மிட் பண்ணியிருக்கேன்மா.. அடுத்த வாரம் ஆபரேஷன்மா. இதோ கல்யாண் அண்ணாதான் எல்லா செலவையும் ஏத்துண்டு இருக்கார்.”

 

“அவ உன் தங்கையா சுமதி.”.

 

ஆச்சரியமாக பார்த்தாள் சுமதி..

“டாக்டர்.. விட்டுடுங்க டாக்டர்.. எதுக்கு எல்லாம் மறுபடியும் சொல்லணும்..வேண்டாம்.. விடுங்க..”

 

“விடமுடியாது சுமதி.. நான் எங்கம்மாகிட்டயே அன்னிக்கு உனக்காக சண்டை போட்டேன் தெரியுமா.. எப்படியும் போலீசுக்குப் போயி தகவல் தெரிவிப்பேன்னு சொன்னப்போ நீ ஒரு விஷயம் சொன்னியாம்.. உனக்கும் கந்தசாமிக்கும் ஏதோ ஒரு உறவுன்னு.. நான் அன்னிக்கு விட்டுட்டேன். ஆனா போலீசுக்கு அன்னிக்கே சொல்லியிருந்தா அந்த ஆள் இன்னிக்கு ஜெயில் களி தின்னுண்டுருப்பார்.. ஒரு கொலையையும் தடுத்திருக்கலாம் இல்லையா..”

 

அப்போது வரை சும்மா இருந்த சுமதியின் அம்மா இப்போது வந்தாள். சுமதியைத் திட்டினாள்.

 

“எத்தனை நாளைக்கு மறைச்சு மறைச்சு வெச்சிருப்பேடி.. சொல்லிடு.. ஊருக்கெல்லாம் தெரியணும்.. இதோ கல்யாண் தம்பியும் வந்திடுச்சு இல்லே.. நம்ம மடியில கனமில்லேடி.. நமக்குப் பயமும் இல்லை..டாக்டரம்மா.. நான் சொல்லறேன்.. இதை நீங்க வெளியே சொல்லறதும் சொல்லாததும் உங்களுக்கு விட்டுடறேன்..”

 

‘ஆமாம் சுமதி.. எல்லாத்தையும் கோம்டி தெரிஞ்சுகட்டும்னுதான் நான் அவங்களை இங்கே அழைச்சுண்டு வந்தேன். அம்மா சொல்ற மாதிரி நம்ம மடியில என்ன கனம்? உண்மை ஊருக்கும் தெரியட்டுமே. ‘ கல்யாண் சொன்னதும் அவள் அம்மா அழுதாள். சுமதிக்கும் கூடவே கண்ணீர் வந்தது. கல்யாண் அவள் அம்மாவின் தோளைப் பற்றித் தடவிக்கொடுத்தான்.

 

சுமதி மெதுவாகப் பேசினாள். “டாக்டரம்மா.. இது ரொம்ப வருஷக் கதை.. அந்த கந்தசாமியைப் பத்தி நான் எதுவும் இப்போவரைக்கும் பேச விரும்பலேன்னா காரணம் இருக்கும்மா.. இதோ எங்கம்மா இருக்காங்களே.. இவங்க வேற யாருமில்லேம்மா.. கந்தசாமியோட பெண்டாட்டிதான்.”

 

கந்தசாமிக்கு கல்யாணம் ஆயிருச்சா? கோம்டி ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.

 

சுமதி பெருமூச்செறிந்தாள். ‘அதாவது தாலி கட்டாத பெண்டாட்டி.. அவங்களுக்குப் பிறந்தவதான் நான்.. இதெல்லாம் கல்யாண் அண்ணாவுக்குக் கூட சமீபத்துலதான் தெரியும். எங்கம்மாவை திருச்சியில பார்த்துட்டு அவங்க ரொம்ப அழகா இருந்தாங்கன்னு எப்படியோ வளைச்சுப் பிடிச்சுக் கல்யாணம் கட்டறேன்னு பொய் சொல்லி அங்கயே யாருக்கும் தெரியாம குடும்பம் நடத்திட்டு நான் பொறந்தவுடனே எங்கம்மாகிட்ட வர்றதையே நிறுத்திட்டாரும்மா..

எங்கம்மாக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம என்னையும் தூக்கிண்டு அவங்க வீட்ல போய் அவங்க அப்பா அம்மாகிட்டே போய் சொல்லணும்னு போனா எங்கம்மாவை அவரே வாசல்ல நிறுத்தி எங்களை திருப்பி அனுப்பிச்சிட்டாரு. அதுக்கப்பறமா பணம் கொடுத்தாராம். எங்கம்மா அந்தப் பணத்தைத் தூக்கி அவரு மேலயே போட்டு தாலி கட்டிட்டு குழந்தைக்கு அப்பனா இருந்தா வா’ன்னு சொல்லிட்டு அவரை துரத்திட்டாங்க.. பாவம்.. அந்தாளோட இருந்த பாவத்துக்காக நான் பொறந்தாலும் எங்கம்மாவுக்கு என் மேல பாசம் அதிகம்.. நாலு வீட்டுல பத்துப் பாத்திரம் தேச்சு அதுல வந்த பணத்துலதான் என்னை வளர்த்தாங்க.. திருச்சிலயே நர்ஸிங்க் பண்ணவெச்சுட்டு வேலை பண்ண சென்னை வந்தோம்மா.. உங்க கிலினிக்லதான் எனக்கு முதல் வேலை கொடுத்தீங்க.. சந்தோஷமா பார்த்தீங்க.. எங்கம்மாவுக்கு மனசு சரியில்லாம இருந்ததாலே அடிக்கடி உடம்புக்கு ஏதாவது வரும்.”

 

“உங்கப்பாதான் கந்தசாமின்னு உனக்கு இவங்க எப்போ சொன்னாங்க சுமதி?”

 

“நான் உங்க கிலினிக்ல வேலை செய்யறச்சே முதல்ல தெரியாதும்மா.. எதுக்குன்னா அவரோட முகமே எனக்குத் தெரியாது, அந்த ஆளும் தனக்கு ஒரு குழந்தை பொறந்துருக்கு அது கஷ்டப்பட்டு வளருதுங்கிறது நல்லா தெரிஞ்சாலும் அந்த நினைவே இல்லாம இத்தனை வருஷம் காலம் தள்ளிட்டாரு.”

 

“அப்போ எப்போதான் இவருதான் உன் அப்பான்னு உனக்குத் தெரிஞ்சுது. நம்ம கிலினிக்ல கிட்டதட்ட ஒருவருஷம் வேலை செஞ்சிருக்கே.. எதிர்வீடு வேறே..  ஐ மீன் என் க்லினிக்ல அன்னிக்கு சண்டை வரச்சே உன்னைத் துன்புறுத்தி எதையோ உன்கிட்டேயிருந்து பிடுங்கினாரே.. அன்னிக்கு அவரு உங்கப்பாதானு தெரியாதா?”

 

“அன்னிக்குத் தெரியும்.. அதாவது அன்னிக்கு மூணு நாள் முன்னாடிதான் இவரோட உறவும் இவரோட கதையும் தெரியும். நான் உங்ககிட்டே வேலை பண்ணும்போதே மார்னிங்க் சமயத்துல இன்னொரு ஆஸ்பத்திரில பார்ட் டைம் வேலை பண்ணிண்டு இருந்தது உங்களுக்குத் தெரியும். அங்க எங்கம்மாவை ஒரு நாள் அட்மிட் பண்ணிட்டு க்ளூகோஸ் ஏத்திண்டிருந்தேன். அப்பதான் இந்த கந்தசாமி ஒரு சின்னப் பெண்ணைக் கூப்பிட்டுண்டு வந்து அங்க அட்மிட் செஞ்சார். அந்தப் பொண்ணுக்கு உடம்பெல்லாம் காயம். அட்மிட் பண்ணிட்டுப் போனவுடனே எங்கம்மா அவரைப் பாத்துட்டு அந்தக் கடங்காரன் இங்கே ஏண்டி வந்தான்னு என்னைக் கேட்டாங்க. விவரம் சொன்னாங்க. எங்கம்மாவை அந்த ஆள் பாக்கலே. நானும் சரியா பாக்கலே. அவரு போனவுடனே உடம்பெல்லாம் புண்ணாகிப் போன அந்த சின்னப் பொண்ணைப் போய் கேட்டேன். அந்தப் பொண்ணு ஒரே அழுகைதான். என்னம்மா சொல்லும்மான்னு ரொம்பவே பயந்து போய் ஒடுங்கிப் படுத்துடுச்சு. ஆதரவா கேக்கறச்சே அது ஒரு அனாதைப் பொண்ணு.. இங்கே ஆசிரமத்துல இருக்கறச்சே இந்த ஆள் கடற்கரைக்குப் போகலாம்னு சொல்லி கடற்கரைல மயக்க மருந்து போட்டு அப்படியே யாருக்கும் தெரியாம கார் பின்னாடி டிக்கில படுக்க வெச்சிருக்கான். தன்னைக் கடத்திண்டு போய் சின்னஞ்சிறிசுன்னு கூடப் பார்க்காமே வெறி பிடிச்ச நாயாட்டம் குதறிக் கெடுத்துட்டு அத்தோட துணியில்லாம அவளோட உடம்பை கன்னா பின்னான்னு போட்டோ எடுத்துருக்கான். அது அழுது சத்தம் போடுதுன்னு சின்னக் குழந்தைன்னுப் பாக்காம அடிச்சிருக்கான்மா. இந்த ஆஸ்பத்திரி டாக்டர் தெரிஞ்சவர்னு இங்கே வைத்தியம் பண்ணியிருக்கான். ஆசிரமப் பெண்களுக்கு இவருதான் டாக்டராம்.. வாழவேண்டிய பொண்ணும்மா.. சின்னப் பிஞ்சுக் குழந்தைம்மா அது..” என்று சொல்லிவிட்டு சுமதி அழுதாள். சுமதியின் அம்மா கூடவே அழுதாள்.

 

கல்யாண் தலையில் கை வைத்துக் கொண்டான். “இப்படிப்பட்ட வெறிபிடிச்ச நாய் ஜன்மத்தை என்ன செய்யலாம் கோம்டி?” அவன் கண்ணிலும் கண்ணீர் வந்தது.

 

கோம்டி கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தினாள்.

“புரியுதும்மா.. அவருதான் உங்கப்பாங்கிறதுக்கு ஏதாவது அடையாளம் இருக்காமா? தப்பா நினைச்சுக்காதே.. ஒரு லீகலாவும் உலகத்துக்குத் தெரியணும் இல்லையா?”

 

“இப்போவரைக்கும் அவர் லீகலா இருந்தாரா என்ன? இனிமேயும் அப்படியே இருந்துட்டாப் போச்சு. அதான் எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு இல்லையா.. இனிமே இவங்களை பாத்துக்கறது என் பொறுப்பு இல்லையா கோம்டி.””

 

கல்யாண் சொன்னதை மறுத்தாள் கோம்டி. “எல்லா விஷயங்களுக்கும் சட்டபூர்வமான சாட்சி இருக்கணும். எனக்கு முக்கியமா அது வேணும்.”

 

“எதுக்கும்மா?”

 

“எதுக்குன்னு சொல்லறேன்.. அதுக்கு முன்னாடி என்னோட க்லினிக்லேர்ந்து உன்னைத் தர தரன்னு வெளியே இழுத்துண்டு போயி உன் ஹேண்ட்பேக்லேர்ந்து ஒரு சாமானை எடுத்துண்டார் இல்லையா அது என்ன சுமதி?”

 

“டாக்டர்.. ஆஸ்பத்திரிலேர்ந்து விஜயா, அதுதான் அந்தப் பொண்ணோட பேரு.,. அவளைக் காப்பாத்தணும்னு முடிவு பண்ணோம்.. டாக்டர்கிட்டே பேசினேன். அவர் சொன்னாரு.. அவள் கதையைப் பத்தி.. அனாதைப் பொண்ணும்மா.. அது எங்கே போனாலும் யாரும் கவலைப் படமாட்டாங்க.. நீ அழைச்சுண்டு போய் அவளைப் பாத்துக்கறதா இருந்தா தாராளமா அழைச்சுண்டு போ. ஆனா அந்த கந்தசாமிகிடே ஒரு வார்த்தை சொல்லிடு.: அப்படின்னாரு. எனக்கு கோபம்தான் வந்துது. அந்தாள்கிட்டே போய் நான் ஏன் கேட்கணும்னு நானே அந்தப் பொண்ணை இங்கே அழைச்சுண்டு வந்துட்டேன். விஷயம் கேள்விப்பட்ட கந்தசாமி எங்கவீட்டு அட்ரஸை ஆஸ்பத்திரிலே வாங்கிண்டு தேடிண்டு வந்தார். வந்தார்னு எதுக்குச் சொல்லணும்.. வந்தான்.”

 

தொடரும்