Blog

பிராயச்சித்தம்

எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவரது பருத்த வயிற்றின் மேல் யாரோ ஏறி அமர்ந்துகொண்டார்கள். இரு கைகளையும் மாற்றி மாற்றி நெஞ்சில் ஓங்கிக் குத்தினார்கள். கனவில் வந்திருந்த குதிரைப்படைகள் அடி தாங்காது அலறித் திசைக்கொன்றாகத் தெறித்தோடின. புலனுணர்ந்து பதறித் துடித்து விழித்துப் பார்த்தபொழுது மகன் வயிற்றுப்பேரன் அவர் வயிற்றிலமர்ந்து தன் இரண்டரை வயதுப் பிஞ்சுக் கைகளால் அவரது நெஞ்சில் குத்திக் கொண்டிருந்தான். ‘அச்சு அச்சு’ எனத் தன் அக்காவைப் பற்றி ஏதோ குற்றம் சொல்லவிழைந்தான்.

அவசரமாக விழித்ததில் பரபரத்து அவர் மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கினார். தூக்கத்தில் சிவந்த கண்களை அப்படியும் இப்படியுமாக உருட்டினார். குழந்தை பயந்துபோனது. அவரது தொப்பை வயிற்றை நனைத்தபடி அழத் தொடங்கியது. குழந்தையின் அழுகை கேட்டு எட்டிப் பார்த்த அதன் அம்மா திண்ணைக்கு ஓடிவந்து பாயில் காற்றாடப் படுத்திருந்த மாமனாரின் வயிற்றில் அமர்ந்திருந்த குழந்தையைக் கடிந்தவாறே அள்ளித் தூக்கிக் கொண்டாள். சமையலறையில் வேலையாக இருந்திருக்கவேண்டும். உடுத்திருந்த புடவை இழுத்துச் செருகப்பட்டிருக்க, உடலிலும் துணியிலும் அரிசி மாவு வெள்ளை படிந்திருந்தது.

குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளாமல் என்ன செய்கிறாயென்பது போன்ற ஏதோவொரு வசவு வெளியே ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்த சிறுமியை நோக்கி ஏவப்படுவது மெலிதாகக் கேட்டது. மதியச் சாப்பாட்டிற்குப் பிறகு தினமும் இப்படி திண்ணையில் காற்றாடச் சாய்ந்துகொள்வது அவரது வழமைதான். இன்று சற்று நேரத்துடன் விழித்துக் கொண்டுவிட்டார். குழந்தை வந்து குழப்பாமல் விட்டிருந்தால் இன்னும் நன்றாகத் தூங்கியிருக்கலாம். மூத்திர வீச்சம் நாசிக்கு எட்டத் தொடங்கியது. எழுந்து ஒரு கை ஊன்றி பாயிலேயே அமர்ந்து கொண்டார். துவைத்துக் காய்த்தெடுத்த வெள்ளை சாரமொன்றை மருமகள் கொண்டு வந்து அருகிலிருந்த சாய்வு நாற்காலியில் வைத்து உடை மாற்றிக் கொள்ளச் சொல்லி நகர்ந்தாள்.

முத்துராசு தூரத்தே இருந்த படலையை விலக்கிக் கொண்டு உள்ளே வருவதைக் கண்டார். அவனுக்கும் இப்பொழுது ஐம்பது வயது கடந்திருக்கும். கல்யாணமாகியிருந்தால் தன்னைப் போலவே பேரன் பேத்திகளைப் பார்த்திருப்பானென எண்ணிக் கொண்டார். பெருமூச்சு விட்டார். காலம் காலமாகக் குற்றவுணர்ச்சியில் சிக்கிச் சுழன்ற நெடுமூச்சு. இருவருடைய வாழ்க்கைகளைச் சீரழித்த பெரும்பாவத்தின் உஷ்ணமூச்சு.

மெதுவாக எழுந்துகொண்டார். முத்துராசு அதற்குள் திண்ணைக்கே வந்துவிட்டிருந்தார். வெள்ளைச் சாரம், வெள்ளைச் சட்டை. எண்ணைய் தேய்த்து இடப்புற வகிடெடுத்து ஒரு பக்கமாக அழுத்தி வாரப்பட்ட தலைமயிரில் வெள்ளிக்கம்பிகள் கலந்திருந்தன. வயதானாலும் ஆளின் கம்பீரமும் மிடுக்கும் இன்னும் குறையவில்லை என்பதைப் போல நின்றிருந்தார். நேரில் பார்க்கும் யாரும் அவரை சித்தம் பிசகியிருந்து, முப்பது வருடங்களாக மனநல மருத்துவமனையிலிருந்து கடந்த வருடம்தான் விடுவிக்கப்பட்டவரென உடனே அனுமானிக்க முடியாது. மாதத்தில் ஓரிரு நாட்கள் ஏதோ பேய் பிடித்தாட்டுவதைப் போல நடந்துகொள்ளுமவர் மற்ற நாட்களில் மிகவும் சாதாரணமாகவும் இயல்பாகவுமிருந்தார்.

” அண்ணா.. தூங்கிட்டிருந்தீங்களோ ? “

” ஓமடாப்பா..சின்னவன் என்ர மேல ஒண்ணுக்கடிச்சிட்டான். இரு..மேல் கழுவிக் கொண்டு வாரன் “

அவர் வெளியே இறங்கி திண்ணைப்பக்கமாகவே சுற்றிக் கொண்டு கொல்லைப்புறக் கிணற்றடிக்கு நடந்தார். முத்துராசுவும் அவரைப் பின் தொடர்ந்தார். முற்றத்து மாமரத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த ஊஞ்சலில் பேத்தி, சின்னவனை மடியிலமர்த்தி ஆடிக் கொண்டிருந்தவள், முத்துராசுவைக்கண்டதும் கால்களை ஊன்றி ஊஞ்சலை நிறுத்தி பயந்த கண்களால் அவரைப் பார்த்திருந்தாள். குழந்தையைக் கண்டதும் முத்துராசு அருகில் சென்று குனிந்து அதன் கன்னத்திலொரு முத்தம் கொடுத்தார். அது தன் கையைப் பொத்தி முத்தமிடப்பட்ட கன்னத்தை அழுந்தத் துடைத்துக் கொண்டு தன் அக்காவைப் பார்த்தது. எட்டு வயதுச் சிறுமி பயத்துடனேயே புன்னகைத்து வைத்தாள். முத்துராசு அகன்றதும் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு அவசர அவசரமாக வீட்டுக்குள் ஓடினாள். சில நாட்களுக்கு முன் அவருக்குப் பேய்பிடித்து தன் வீட்டார் பட்டபாடு அவளுக்குத் தெரியும்.

அந்த வீட்டில் முத்துராசுவுக்கு மதிப்பு அவரது அண்ணனிடம் மட்டும்தான். அண்ணியோ, அவர்களின் மகனோ, மருமகளோ அவரை ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை. முத்துராசு வீட்டுக்கு வந்து நின்றால், தோலில் ஒட்டிக் கொண்ட அட்டையை அது இரத்தமுறிஞ்ச முன் அகற்றத் தவிப்பதுபோல அகற்றிடவும் அவ்வுறவை துடைத்து வழித்தெறிந்திடவும் அவர்கள் துடித்தார்கள். அதுவும் முத்துராசு வந்து தனது அண்ணாவிடம் ஏதும் வாங்கிப்போகும் நாளில் அவரது அண்ணியின் முணுமுணுப்புக்கள் நாள்முழுதும் அவ்வீட்டினுள் எதிரொலித்தபடி அலையும்.

முத்துராசு கிணற்றடியிலிருந்த புளித்தோடை மரத்தடியில் அண்ணா உடல்கழுவி முடியும்வரை காத்திருந்தார். தெள்ளிய நீர் கொண்ட அகன்ற கிணறு. அண்ணாவும் முத்துராசுவும் பிறக்கும் முன்னரே அவர்களது அப்பாவால் தோண்டப்பட்ட கிணறு. இருவருக்கும் சொந்தமான, பல அறைகளைக் கொண்ட அந்தப் பெரிய வீட்டைக் கட்டும் பொழுது நீர்த்தேவைக்கெனத் தோண்டப்பட்ட கிணறு, இன்றுவரையும் அள்ள அள்ள ஊறி நிறைந்துகொண்டே இருக்கிறது. குளிக்கவும் துவைக்கவும் பயன்படும் நீர் வழிந்து கொல்லைப்புறமிருந்த கீரைப்பாத்திக்கு ஓடிற்று. பின்னரும் அதன் வழியே போய் அவர்களுடைய பரந்த வயலின் வாய்க்காலில் கலந்தது. ஐந்தாறு ஏக்கர்களுக்கும் அதிகமான அந்த வயல்காணியை ஒரு காலத்தில் பராமரிக்கவென வந்து வயல் காணியின் மத்தியிலே குடிசை போட்டுக் குடியிருந்த சின்னமணிதான் அந்தக் கிணற்றை வெட்டிக் கொடுத்தவர்.

சின்னமணி அவர்களிருவரும் பிறக்கும் முன்பே அங்கு தங்கியிருந்து அந்தக் குடும்பத்துக்கெனவே உழைத்து வந்தவர். வயல்வேலை நடக்கும் காலங்களில் அதற்கென ஆள் சேர்ப்பது, கண்காணிப்பது, விதைப்பது, விளைந்தவற்றைப் பத்திரமாகக் களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பதென மிகவும் நேர்மையோடு உழைத்தவர். தோட்டத்தில் தேங்காய் பறிப்பது, விறகு பிளந்து போடுவது எல்லாம் அவர் பொறுப்புத்தான். அவரது மனைவியும் இப் பெரிய வீட்டிலேயே சமையல், வீட்டு வேலைகளைச் செய்து வந்தாள். முத்துராசுவைப் பெற்ற அன்னை, பிரசவம் கண்ட சில நாட்களிலேயே ஜன்னி கண்டு பினாத்திக் கிடந்தநாட்களில் அவரை முழுமையாகப் பராமரித்துப் பார்த்துக்கொண்டது அவள்தான். ஜன்னி குணமாகாமலேயே அவர் செத்துப் போனார்.

முத்துராசு இப்பொழுது என்ன நோக்கத்துக்காக வந்திருக்கிறாரென யோசித்துக் கொண்டே கிணற்றிலிருந்து நீரை அள்ளி உடம்பில் வார்க்கத் துவங்கினார். குளிர்ந்த நீர் படப்பட மேனி சிலிர்த்தது. துண்டை எடுத்துக்கொண்டு ஓடி வந்த சிறுமி வந்த வேகத்திலேயே கிணற்றுக்கட்டில் அதை வைத்துவிட்டு ஓடிப் போனாள். சலனமுற்றவர் திரும்பிப்பார்த்தார். சமையலறை யன்னலினூடாகத் தன் மனைவி இருவரையும் கண்காணித்தவாறிருப்பதைக் கண்டார். அவர் பார்ப்பதறிந்ததும் அவளது பார்வை கிணற்றடியிலிருந்த அகத்தி மரத்துக்குத் தாவியது.

போன முறை வாக்குவாதம் இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது. அப்போது அவர் அங்கிருக்கவில்லை. அண்ணாவைப் பார்த்துப் போகவென வந்த முத்துராசு, அந்த வீட்டுத் தோட்டத்தில் நன்கு காய்த்து மரத்திலேயே பழுத்திருந்த பப்பாளிப்பழமொன்றை முனையில் சிறு கத்தி கட்டிய நீண்ட கம்பால் பறித்தெடுத்து, தனது வீட்டுக்குக் கொண்டு போவதற்காக எடுத்துவைத்தார். உண்மையில் அது வீடு அல்ல. குடிசை. சின்னமணியின் குடும்பம் தாங்கள் வாழ்வதற்கென்று ஓலையும், களிமண்ணும் கொண்டு கட்டி வைத்திருந்த குடிசை. முப்பது வருடங்களுக்கும் முன்பொரு நாள் எல்லோருமாகக் குடும்பத்தோடு விரட்டியடிக்கப்பட்ட அந் நாளில், எரிந்தது பாதியும் எரியாதது மீதியுமாகத் தீ தின்ற குடிசை. எல்லா அநீதங்களையும் தீக் கண்களால் பார்த்திருந்த குடிசை. எல்லாவற்றையும் மறைத்துப் பூசி மெழுகப்பட்ட அதன் ஒரு அறைக்குள்தான் முத்துராசு தன் ஆடைகளோடும் சமையல் பாத்திரங்களோடும் முடங்கிப்போயிருந்தார்.

பப்பாளிப்பழத்தைப் பறித்து அவர் தன்னோடு வைத்துக் கொண்டதைக் கண்ட அவரது அண்ணி, தனது பருத்த உடம்பைச் சுற்றியிருந்த புடவையை வரிந்து கட்டிக் கொண்டு முற்றத்துக்கு வந்தாள். பின்னாலேயே மருமகளும் குழந்தையை இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு வந்து நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள்தான் அவர் பழம் பறிப்பதைக் காட்டிக் கொடுத்தவள். நீண்ட நாட்களின் பின்னர் நகரத்திலிருந்து வரப்போகும் தன் கணவனுக்காக மரத்திலேயே பழுக்கட்டுமெனப் பழத்தினை விட்டு வைத்தவள் அவள்தான்.

விடயத்தைச் சொல்லித் தன்மையாகக் கேட்டிருந்தால் முத்துராசு தானாகவே பழத்தினைக் கொடுத்திருக்கக் கூடும். பெரும் எரிச்சலோடு வந்த அண்ணி காரசாரமாக ‘இப்படிக் கேட்காமல் பார்க்காமல் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டுபோனால் நாங்கள் குடும்பத்தோடு வீதிக்கிறங்கிப் பிச்சைதான் எடுக்கவேண்டும்’ எனச் சத்தமிடத் தொடங்கியதில்தான் அவரது உள்ளிருந்த ஆற்றாமையும் கோபமும் கலந்த பேய் விழித்துக் கொண்டது.

பழத்தினைத் தூக்கி அப்படியே நிலத்தில் அடித்து, அதன் மேல் ஏறி நின்று மிதித்து சத்தம் போட்டுக் கத்தத் துவங்கினார். தனக்கும் இந்த வீட்டில், தோட்டத்தில், வயல்காணியில் பாதிப் பங்கிருப்பதாகச் சத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தார். இரு பக்கமும் வார்த்தையாடல்கள் தடித்தன. கொம்பு சீவப்பட்ட, வீரமிக்கவொரு எருமைமாட்டினைப் போலக் கோபத்தோடு, பெரிதாய்ச் சப்தமெழ மூச்சுவிட்டபடி முத்துராசு அங்குமிங்குமாக நடந்து அண்ணியைத் தாக்கவென ஆயுதமொன்றைத் தேடினார். வேலிக்கு மேலால் எட்டி எட்டி அயலவர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். என்ன விபரீதம் நடக்கப்போகிறதோவென அறியும் ஆவல் அல்லது தாம் பார்க்க விபரீதம் நடக்கவேண்டுமென்ற ஆவல் அவர்கள் கண்களில் மிதந்தது. மருமகள் குழந்தையை சிறுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு மல்லுக்கு நிற்கும் மாமியாரின் கைப்பிடித்து உள்ளே இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நல்லவேளையாக வெளியே போயிருந்த அண்ணா ஆட்டோவில் வந்திறங்கினார். அண்ணாவைக் கண்டதும் ‘இப்பவே என்ர பங்கைப் பிரிச்சுக் கொடு’ என முத்துராசு, அண்ணனை நோக்கிச் சப்தமிடத் தொடங்கினார். அண்ணாவுக்கு அவரை அடக்கத் தெரியும். அவ்விடம் வந்து தன் மனைவியை, சப்தம் போடாமல் உள்ளே போகும்படி ஏசினார். தம்பியைத் தோளோடு சேர்த்தணைத்து ஆட்டோவுக்கு அழைத்துப் போய் பின்னர் அதிலேயே வயல்காணிக் குடிசைக்கு அழைத்துப் போனார். அவன் அமைதியாகும்வரை அங்கேயே இருந்து பேசிவிட்டு கிளம்பிவந்தார்.

இன்று என்ன பிரச்சினை எழப்போகிறதோ எனத் தெரியவில்லை. துண்டை எடுத்து உடல் துடைத்துக் கொண்டவர் புதுச் சாரத்தை அணிந்துகொண்டார். வந்த வழியே திண்ணைக்கு வந்து சாய்மனைக் கதிரையில் அமர்ந்துகொண்டார். அது பழங்காலக் கதிரை. அவர்களது தந்தையார் வழி வந்தது. அவர் அவ்வூர்ப் பெரிய மனிதர். நாலெழுத்துப் படித்தவர் என்பதால் மட்டுமல்ல. வழிவழியாக வந்த உயர் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். முன்னொரு காலத்தில் அந்த முழுக் கிராமமே அவர்களது மூதாதையருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. அவர்கள் குடும்பத்துக்குச் சேவை செய்ய வந்தவர்களெல்லாம் சேர்ந்துதான் அது ஒரு கிராமமென ஆகியிருந்தது. அந்த பரம்பரை மரியாதையும் கௌரவமும் நன்றி விசுவாசமும் ஊரில் இன்னும் அந்தக் குடும்பத்துக்கு இருந்து வருகிறது. வீதியில் இறங்கி அவர் நடந்தால் எதிர்ப்படுபவர்கள் தலைதாழ்த்தி, வணக்கம் சொன்னார்கள்.

முத்துராசுவும் பின்னாலேயே வந்து திண்ணைக் கட்டில் அமர்ந்து கொண்டார். மழை வரும்போல இருந்தது. அந்தி வெயிலற்று மப்பும் மந்தாரமாகவும் இருந்தது. கொஞ்ச நாளாக அந்திசாயும் பொழுது மழை பெரிதாய், இடி மின்னலோடு அடித்துப் பிடித்து வருகிறது. பருவம் தப்பிய மழை.

” தம்பி, ஏதாச்சும் குடிக்கிறியோ? “

தன் கை விரல்நகங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர் ஒருவிதப் பணிவோடு தலைநிமிர்ந்து புன்னகைத்தார். வாசற்கதவுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்து அண்ணி பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர் கண்டார்..

” வேண்டாமண்ணே..நான் வந்தது…மழை பெய்றதால கூரையெல்லாம் நைந்துபோய் கடுமையா ஒழுகுது. தண்ணியெல்லாம் வீட்டுக்குள்ள வருகுது. யாரையாவது அனுப்பி ஓலை மாத்தித் தந்தால் புண்ணியமாப் போகும்” என்றார்.

” சோதர பாசத்தால பார்க்க வந்திருப்பாரெண்டு நெனச்சால், இப்பவும் வாங்கிப் போகத்தான் வந்திருக்கிறார் ” அண்ணி உள்ளே இருந்து ஒரு விதக் கிண்டல் தொனியோடு குரல் கொடுத்தார்.

அண்ணா, அவரைச் சத்தம் போடாமல் உள்ளே போகும்படி மிரட்டினார். ‘இதற்கொன்றும் குறைச்சலில்ல’ என்பது போன்ற முணுமுணுப்போடு அண்ணியின் குரல் அடங்கியது.

” தம்பி, நான் அன்றைக்கு அங்க வந்தபோதே கவனிச்சேன். கட்டாயம் நாளைக்கே ஆளனுப்புறேன். நானும் வருவேன். அரிசி,பருப்பெல்லாம் இருக்குதா, முடிஞ்சு போச்சுதா? நாளைக்கு அதையும் எடுத்துக் கொண்டுவரலாம். தனியாச் சமைச்சுச் சாப்பிடறத விட்டுட்டு எங்களோடு வந்து இரு எண்டாலும் கேக்குறாயில்ல “

“அப்ப நாளைக்கு வாங்கோ அண்ணே..பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன்” முத்துராசு புன்னகையோடு எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினார். அண்ணா பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். அவசரமானதாகவும் அதேவேளை சீரானதாகவும் ஒரு நடை. மழை பெய்யுமுன்பு வீட்டுக்குப் போய்விடும் அவசரமாக இருக்கக் கூடும். அண்ணி முன்னால் வந்தார். பின்னாலேயே மருமகளும் வந்து மாமியாரின் பின்னால் மறைந்து, எட்டிப் பார்த்தாள்.

“அப்ப நாளைக்கு மகாராஜாவோட வீட்டுக்குப் போகப் போறீங்களோ?” மனைவியின் குரலில் எகத்தாளம் வழிந்தது.

” இப்படி ஒழுக்கம் கெட்டதுக்கெல்லாம் வாரி இரைச்சிக் கொண்டிருந்தால் எங்கட பிள்ள குட்டிகளுக்கு நாங்க என்னத்தக் கொடுக்கிறது?”

“அவன் எண்ட உடன்பிறப்பு. நாந்தான் கொடுக்கவேணும். அவனுக்கும் இந்த வீட்டில, வயலில, தோட்டத்துல எல்லாத்திலயும் சமபங்கு இருக்குது. அவனுக்குக் கேட்கவும் உரிமை இருக்கு “

” ஓஹ்.. அப்படியே இருக்குறதையெல்லாம் முழுசாக் கொடுத்தாலும் பைத்தியக்காரனுக்கு அதை வச்சிக் கொண்டு என்ன செய்யத் தெரியும்? “

புருவத்துக்கு மேலால் நெற்றி சுருங்கக் கோபத்தோடு விழிகள் தெறிக்க மனைவியைப் பார்த்தார். அவரது கோபம் பற்றி மனைவிக்குத் தெரியும். அப்படியே திரும்பி முணுமுணுத்தபடி உள்ளே போனாள். மருமகளும் பின்னாலே போனாள். அடுத்த அறைக்குள் பெண்கள் இருவரும் கிசுகிசுப்பாகக் கதைத்துக் கொள்வது கேட்டது. பெண்களின் கதைகளுக்கு முடிவுகளில்லை. அது வாலாக நீளும். ஒன்றின் முனையைப் பற்றி இன்னொன்று. அதன் முனையைப் பற்றி இன்னொன்று எனப் பழைய காலங்களுக்குள் மீளச் சுழலும்.

கதிரையில் சாய்ந்திருந்து விழ ஆரம்பித்திருந்த தூறலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவருக்கு சுந்தரி நினைவு வந்தது. அவள் மேல் காதலும் மோகமும் கொண்டு திரிந்த அவரது இளமைக்காலம் கண் முன் வந்தது . சுந்தரி சின்னமணியின் மகள். அவர் வீட்டுக்கு அவளது அம்மாவுடன் சமையல் வேலைக்கு உதவிக்கென வரும் அழகி. ஏதேனுமொரு நாட்டுப்புறப் பாடலைத் தன் எழில் குரலில் வழியவிட்டபடியே சமைப்பவள் அவரது கண்களில் பட்டுத் தொடர்ந்த காதல் வார்த்தைகளில் மயங்கிப் போனாள். கோபுரத்தில் வாழ்பவனுக்கும் குடிசையில் சீவிப்பவளுக்கும் வரும் காதல் இணையும் வழியற்றதென அவள் சிறிதும் யோசிக்கவில்லை. அல்லது காதல் அவளை மயக்கியிருந்தது. காதலின் பொய்கள் சொல்லி அவளை வீழ்த்தினார்.

அந்தக் குடும்பத்தின் வாரிசு அவ் ஏழைப்பெண்ணில் வளரத் துவங்கியபொழுது அவளால் எதையும் மறைக்க முடியவில்லை. ஆனால் அவரால் எல்லாவற்றையும் மறுக்க முடிந்தது. முடியாப் பட்சமொன்றில் எல்லாப் பழிகளையும் தம்பி மேல் போட்டார். மூத்தவன் சொல்லும் எதையும் நம்பும் அப்பா, அம்மாவை விழுங்கிப் பிறந்த இளையவனிடம் என்னவென்றே விசாரிக்காது மிகவும் வன்மமாகவும் குரூரமாகவும் அடித்து உதைத்து வீட்டை விட்டே விரட்டிவிட்டார். அதே இரவில் சின்னமணி குடிசையையும் எரித்து, ஊரை விட்டே குடும்பத்தோடு ஓடச் செய்தார். அன்றைய இரவில் துரோகமும், வீண்பழியும், ஒரு பேருண்மையும் தீயோடு தாண்டவமாடியது. ஊர் முழுதும் பார்த்திருக்கப் பட்ட அவமானமும், இழைக்கப்பட்ட அநீதியும் முத்துராசுவை மனநிலை தவறச் செய்தது. சொந்த வீட்டுக்கே கல்லெறிந்தபடி, ஊர் எல்லைக்குள்ளேயே வீதியோரங்களில் புரண்டலைந்தவரை அண்ணன்தான் ஆஸ்பத்திரியில் சேர்த்தார்.

அந்தக் குற்ற உணர்ச்சி இன்னும் மனதிற்குள் அலையடித்தது. விரட்டி விரட்டித் தொடரும் அலை. ஆழங்களுக்குள் இழுத்துப்போகவெனப் பின்னாலேயே துரத்தும் உக்கிர அலை. அறைக்குள் இன்னும் பெண்களின் கிசுகிசுப்புக் கேட்டது. இவர் எழுந்து கொண்டார். அவர்களிருந்த அறை வாசலில் போய் நின்றார்.

” என்னோட உசுருள்ளவரைக்கும் தம்பிக்கு என்னால முடிஞ்சதைச் செய்யத்தான் போறேன். இதைப் பத்தி இனிமே இந்த வீட்டுல யாராவது ஏதாச்சும் பேசினீங்களெண்டால் கொலைதான் விழும்” என்றார் ஊருக்கெல்லாம் கேட்கப் போல மிகச் சத்தமாக.

– எம். ரிஷான் ஷெரீப்,
இலங்கை
mrishanshareef@gmail.com

December 31, 2014
மார்கழி மலர்கள் – இது மாசுகள் நிறைந்த உலகம் (பாடல்)

இசைக்கவி ரமணன்

[mixcloud]//https:www.mixcloud.com/Vallamai/%E0%AE%87%E0%AE%A4-%E0%AE%AE%E0%AE%9A%E0%AE%95%E0%AE%B3-%E0%AE%A8%E0%AE%B1%E0%AE%A8%E0%AE%A4-%E0%AE%89%E0%AE%B2%E0%AE%95%E0%AE%AE/[/mixcloud]

இது
மாசுகள் நிறைந்த உலகம், இதில்
மாண்புகள் எங்கே ஜெயிக்கும்
காசுகள் தானே நம்மைப் பார்த்துக்
கையைக் கொட்டிச் சிரிக்கும்

விதி
ஆசையை நம்பிப் பிழைக்கும், அதன்
ஆட்சி வேறெங்கு பலிக்கும்
ஈசா நீதான் கதியென நின்றேன்
என்கதை எப்படி நடக்கும்

ஏதோ தெருவில் ஏதோ பாடி
எங்கோ செல்வது நன்று
ஏழையென்றாலும், பசியென நின்று
ஏந்தாதிருப்பது நன்று
ஆதரவிங்கே யாரும் இல்லை
அவரவர்க் கவரவர் பாடு
அன்பே தெய்வம் என்றே பாடி
அழகாய்க் கண்ணை மூடு (இது)

வென்றது கருமம் நின்றது தருமம்
ஏதடி இதிலே மர்மம்
வேதனை யாவும் வெகுமதி என்றே
வேதம் பாடும் உள்ளம்
சென்றது செலவு வந்தது வரவு
ஏதடி உறவு பிரிவு
சின்னஞ் சிறுவுயிர் சிறகு விரிக்க
எத்தனை எத்தனை கதவு!

அது
ஆலய மணியின் ஓசை, அதன்
ஓசையில் ஓயும் ஆசை
காலன் வந்தெனைத் தழுவும் முன்னே
கவிதையை முடிக்க ஆசை

ஒரு
தேகம் கொடுத்த ஈசா, மலைத்
தேனாய் இனிக்கும் நேசா
தாகம் பசியெனக் கையேந்தாமல்
சாகும் தரத்தை நீ தா

29.12.2014 / திங்கள் / 22.00

December 31, 2014
அன்பை அறுவடை செய்வோம்!

-செண்பக ஜெகதீசன்

சுழலும் காலச் சக்கரமும்
     சுற்றிச் சுற்றி வருகிறதே,
நிழலும் நின்று நிலைப்பதில்லை
     நிலையா இன்ப துன்பமதாய்,
பழகிடு நல்லதே செய்வதற்குப்
     புறத்தே கெட்டதைத் தள்ளிவிட்டே,
அழைக்குதே புலரும் புத்தாண்டு
     அன்பின் அறுவடை செய்திடவே…!

December 31, 2014
மனிதனின் தேடல்!

-ரா.பார்த்தசாரதி

தேடல் என்பது சுவாசம் போன்றது,
ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒவ்வொரு நிமிடமும்
ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டுதான் இருக்கிறான்…
கருத்தரித்த பெண்ணிற்குப் பிள்ளையின்
முகம் தேடல்
தந்தைக்கோ பணம் தேடல்
பிறக்கும் வரை உலகம் தேடல்
பிறந்த பிறகு உணவு தேடல்
வளரும் வரைப் படிப்பு தேடல்
வளர்ந்த பின்பு பட்ட பாடம்தான் தேடல்
காதல் இல்லாதவனுக்குக் காதலி தேடல்
காதல் வந்தவனுக்குக் கல்யாணம் தேடல்
பிறக்கும் போது அலுத்துக் கொண்டே பிறந்த நாம்
இறந்த பிறகு மற்றவர்க்கு அந்த அழுகையைக் கொடுத்துச் செல்கிறோம்…

ஒரு மனிதன்
இருக்கும் வரை அன்பைத் தேடுகிறான்…
இறக்கும் வரை அரவணைப்பைத் தேடுகிறான்…
இவ்விரண்டும் இல்லாதவன் அனாதையாகிறான்!

December 31, 2014
அத்தைமடி மெத்தையடி..

காவிரி மைந்தன்

அம்மாவின் மடியில் கண்ணுறங்கும் குழந்தை.. அவள் தரும் தாலாட்டில் தானுறங்கும் என்பது எல்லோரும் அறிந்தது!  ஆனால் அதற்கு இணையாக.. அத்தை என்னும் உறவும்கூட அக்குழந்தையை தாலாட்டுவதில் பங்குபெறுகிறது என்பதை இப்பாடல் மூலம் தெளிவுபடுத்தும் கவிஞரின் கைவண்ணம் போற்றத்தக்கது!

நான் குழந்தையாய் இருந்தபோது.. என் தம்பிக்கு தாலாட்டு பாடிய போதெல்லாம் இப்பாடல் என் தாயாரால் பாடப்பட்டது மட்டுமின்றி விவரம்தெரிந்த நாளில் என் தாய் பாட.. ஒரு அலுமினிய தட்டை வைத்துக்கொண்டு நான் தாளம் போட.. வாழ்க்கையோடு வசியப்பட்ட பாட்டு.. அடிக்கடி உச்சரித்து உள்ளம் மகிழ்ந்திடும் பாட்டு!

கற்பகம் திரைப்படத்திற்காக வாலி அவர்கள் வரைந்த கீதமிது!  பி.சுசீலா என்கிற தென்றல் உள்ளம் வருட பாடிய பாட்டு!  விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இருவரின் இசையில் .. அனைவரும் மயங்கும் பாட்டு!!

கற்பனையில் கவிஞரின் சிந்தனை எத்தனை அழகாய் விளையாடுகிறது பாருங்கள்!  தாலாட்டு கீதம் என்பதால் காலங்களைக் கடந்து ஒவ்வொரு வீட்டிலும்.. ஒவ்வொரு தொட்டிலிலும் உறவாடும் பாடலாய்.. நம் உள்ளம் தொடும் பாடலாய்.. வழங்கிய வாலியை வாழ்த்தலாமே!!

http://www.youtube.com/watch?v=T6XAdv2DIEo

அத்தை மடி மெத்தையடி

அத்தை மடி மெத்தையடி
ஆடி விளையாடம்மா
ஆடும் வரை ஆடி விட்டு
அல்லி விழி மூடம்மா

அத்தை மடி மெத்தையடி…
ஆடி விளையாடம்மா
ஆடும் வரை ஆடி விட்டு
அல்லி விழி மூடம்மா
அத்தை மடி மெத்தையடீ.

மூன்றாம் பிறையில் தொட்டில் கட்டி
முல்லை மல்லிகை மெத்தையிட்டு
தேன் குயில் கூட்டம் பண் பாடும்
மான் குட்டி கேட்டு கண் மூடும்
அதை மான் குட்டி கேட்டு கண் மூடும்

ம்ம்ம்.. அத்தை மடி மெத்தையடி
ஆடி விளையாடம்மா
ஆடும் வரை ஆடி விட்டு
அல்லி விழி மூடம்மா
அத்தை மடி மெத்தையடீ…

வேறோர் தெய்வத்தை போற்றவில்லை
வேறோர் தீபத்தை ஏற்றவில்லை

வேறோர் தெய்வத்தை போற்றவில்லை
வேறோர் தீபத்தை ஏற்றவில்லை

அன்றோர் கோயிலை ஆக்கி வைத்தேன்
அம்பிகையாய் உன்னை தூக்கி வைத்தேன்
அதில் அம்பிகையாய் உன்னை தூக்கி வைத்தேன்

அத்தை மடி மெத்தையடி
ஆடி விளையாடம்மா
ஆடும் வரை ஆடி விட்டு
அல்லி விழி மூடம்மா
அத்தை மடி மெத்தையடி

பாடல்: அத்தை மடி மெத்தையடி
திரைப்படம்: கற்பகம் (1963)
இசை: எம்.எஸ். வி & டி.கே. ராமமூர்த்தி
பாடியவர்: பி.சுசீலா
வரிகள்: வாலி

December 31, 2014
ஸ்ரீரமண ஜோதி – (மீ.விசுவநாதன்)

கிரேசி மோகன்

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய….

திருவா திரையில் திருச்சுழி ஊரில்
கருவாய் அழகம்மை கர்பம் -உருவாய்
பெருந்தவம் செய்த பகவான் ரமணர்
பிறந்து துறந்தார் பிறப்பு….(1)….

பேரூழி காலத்தில் பாராழி புக்காது
நீரோய சூலன் நிறுத்திய -ஊராம்
திருச்சுழி தோன்றினன், தாயழ கம்மை
கருக்குழியில் கர்மம் கழித்து….(2)….கிரேசி மோகன்….

ஸ்ரீரமண ஜோதி
(மீ.விசுவநாதன்)

பிள்ளையாரின்
அருட்கை போட்டது
ஒரு சுழி ! அதுவே
திருச்சுழி!

நான் யார்?
எனக்கேட்ட பிள்ளையாரின்
கருக்குழியான
“திருச்சுழி”

தன் தவத்தால் திறந்தது
அருள்வழி!
பூத உடல்
இறந்த பின்பு
சவத்தால் என்ன பயன்
எனக்கேட்டு வெளியில் கண்டது
ஞானவழி!

மரத்தடி ஒன்றில் ஒருநாள்
அமர்ந்து செய்தார்
ரமணர் உபன்யாசம்!
அது மன ரணம் தீர்க்கும்
சுகவாசம்!

மனச்சுமை இறக்கி வைக்கும்
உரைகேட்க
நாற்காலி ஏறி அமர்ந்தார்
ஓர் வெளிநாட்டார் !
ஆஸ்ரமத்து நிர்வாகி
இதைப் பார்த்தார்!
விரைந்து ஓடி அவரிடம்
ஏதோ பேச அந்த
வெளி நாட்டார்
வெளிநடந்தார்!
ரமணர் இதைப் பார்த்தார்!
நிர்வாகியைப் பக்கம்
அழைத்துக் கேட்டார்!

“கால் மூட்டு வலியால்
கீழே அமர முடியாது, அதனால்
நாற்காலி மேலே
அமர்ந்தேன் என்றார் !
நான் அவரைக்
கீழேதான் அமரவேண்டும்
ரிஷிக்கு
மேலே யாரும் இல்லை என்றேன் !
அவரோ உடனே
வெளிநடந்தார் ! ” என்றதும்

ஞானி சிரித்தபடி
‘அதோபார் மேலே’
மரத்தின் கிளையைக் காட்டினார்
மனத்தின் கிளையை வெட்டிய முத்தன் !
எவர்க்கும்
கரத்தை நீட்டும் கருணை நித்தன் !

நிர்வாகி
மரத்தின் கிளையில்
ஒரு குரங்கைப் பார்த்தார் !
அது,
தன் மனக் குரங்கு
அக்ஞானச் சிரங்கைச்
சொரிந்த ரணமாய்க் கண்டார் !
அறிந்து செய்த தவறாய்க் கொண்டார் !
அதற்கு மருந்தாய் ரிஷியைப் பார்க்க,

மரத்தடி மகான்,
“இப்ப அந்தக் குரங்கை நீ என்ன பண்ணுவாய் ?
அது எனக்கு மேலே இல்லையா ?”
வெட்டெனச் சொன்னார் சந்நியாசி !
வெட்கிப் போனார் நிர்வாகி !

“நான்” உணர்ந்தால்
அமரலாம் எங்கும் ,
அமரத்துவமாகலாம் யாரும் !
ஞானத்திற்கு,
மேடை முக்கியமில்லை
ஆடை முக்கியமில்லை
மனதின்
ஊனம் அழித்தலே முக்கியம் !”
என்று
ரமண ரிஷி எழுந்தார் !
அவர் காலில்
மற்றவர் விழுந்தார் !”

(“மனித நேயம்” என்ற எனது கவிதைத் தொகுப்பில் இருந்து)

இன்று ஸ்ரீ ரமண பகவானின் அவதார தினம் (30.12.2014)

December 31, 2014
பனிப்புயல்

பவள சங்கரி

அடாது வீசிக்கொண்டிருக்கிறது பனிப்புயல்
குளிராடையின்றி அலையோரம் அலையுமனது
நடுங்கியபடி கடக்கிறது காலங்களை
தெருமுனை வழிகாட்டியின் அருகில்
நோட்டமிட்டவாறு கூரிய அம்புகள்
பனிப்புயலையும் குத்திக் கிழிக்கும்
வல்லமை கொண்டததன் முனைகள்
கதிரொளியால் உருகி வழியப்போகும்
அப்பனிப்புயல் ஏதோவொரு நேரம்
நீராய்ப் பெருகி ஓடக்கூடியது

வீசியபடி வெருண்டெழுகிறது பனிமழை
பதறியபடி பறந்தெழுகிறது வல்லூறுகள்
கதறியபடி துடித்தெழுகிறது நீர்த்திவலைகள்
தடுத்து நிறுத்தும் குடையில்லை என்மனத்திடம்
நனைந்தபடி தொடரும் நடையின் வேகத்தில்
குளிர் விட்டுப் போயிருந்தது.
குடையிப்போது கரம்மாறி பனிப்புயலின்
சிரசில் காளிங்க நர்த்தனமிட்டபடி
அமைதியாக்கியிருந்தது அனைத்தையும்!
அன்பில் நனைந்த மலர்கள் அகம் குளிரும்!

December 30, 2014
அம்மானை அழகுமிகும் கண்மானை

காவிரி மைந்தன்

தமிழ் இலக்கியத்தில் அம்மானை என்கிற விளையாட்டு அதுவும் பெண்கள் மட்டுமே விளையாடும் விளையாட்டு மிகவும் பிரபலம்!  தோழியரிடையே போட்டிகள் நடக்கும்! அறிவும் இதிலே இணைந்து சிரிக்கும்!  கவிதைநயமும் இருபொருள்படும்படி சிலேடை நயமும் எனத் துள்ளிவரும் என்பதால் ஆடுவோர் மட்டுமின்றி ஆட்டத்தை ரசிப்பவர்களும் சுவை பெறுகின்ற விளையாட்டாகும்!

இதுவே பிற்காலத்தில் புதிர் விடுவிக்கும் போட்டியாக மாறியது என்று கூட தோன்றுகிறது!  புதிர் விடுவிப்பதில் ஆண்களும் பெண்களும் கலந்து பங்கேற்பது அம்மானை ஆட்டத்திலிருந்து வேறுபட்டதாகும்!

அவன் ஒரு சரித்திரத்தில் நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனுடன் நடிகை மஞ்சுளா திரையில் தோன்ற பின்னணி குரல்களாக டி.எம்.செளந்திரராஜன், வாணி ஜெயராம்.. மெல்லிசை மன்னர் எம்.எஸ்.விஸ்வநாதன் அமைத்த இசையில் முழங்கும் காதல் பாடல்!  நாகரீக வார்த்தைகள் மட்டுமின்றி சங்கத்தமிழ் இன்பத்தமிழாக வழிகிறது பாருங்கள்!!

வண்ணத்தமிழில் காதல்கனிரசம் கொட்டுகிற பாடலிது! கவியரசு கண்ணதாசன் எழுதிய திரைப்பாடல்களில் இலக்கிய நயங்கள் மிளிருகின்ற பாடல்களில் இது முக்கிய இடம்வகிக்கிறது! அன்பின் பரிமாணம் அழகுடன் சங்கமிக்கும் இருவரின் உள்ளங்களும் ஒன்றெனக் கலந்திருக்க.. இன்பராஜ்ஜியத்தில் இசையல்லவா மீட்டியெடுக்கிறது!

இயற்கை எழில்கொஞ்சும் சூழல்களில் இதயம்குளிர்விக்கும் பாடல் கேட்க இந்தப் பாடலைக் கேட்கலாமே!

அம்மானை
அழகுமிகும் கண்மானை
ஆடிவரும் பெண்மானை
தேடிவரும் பெருமானை
தேடிவரும் பெருமானை

நம்பிய பெண் ஒரு தாரகை
அவள் நாடிய நீ ஒரு வானகம்
நம்பிய பெண் ஒரு தாரகை
அவள் நாடிய நீ ஒரு வானகம்
விண்ணகம் மாறிய போதிலும்
இந்தப் பெண்ணகம் மாறுவதில்லையே
விண்ணகம் மாறிய போதிலும்
இந்தப் பெண்ணகம் மாறுவதில்லையே

அம்மானை
அழகுமிகும் கண்மானை
ஆடிவரும் பெண்மானை
தேடிவரும் பெருமானை
தேடிவரும் பெருமானை

பாலினுள் மறைந்துள்ள சுவையென
விழி பளிங்கினுள் மறைந்தது உன் முகம்
பாலினுள் மறைந்துள்ள சுவையென
விழி பளிங்கினுள் மறைந்தது உன் முகம்

ஆழியில் மறைந்துள்ள மணியென
உன் ஆசையில்
மறைந்துளதென் மனம்
ஆழியில் மறைந்துள்ள மணியென
உன் ஆசையில்
மறைந்துளதென் மனம்

கன்னியின் நால்வகை சாத்திரம்
தன் காதலன் கண்களில் மாத்திரம்
உன்னிடம் நான் ஒரு பாத்திரம்
அதில் ஊற்றிய தேன்மழை உன் முகம்
உன்னிடம் நான் ஒரு பாத்திரம்
அதில் ஊற்றிய தேன்மழை உன் முகம்

அம்மானை
அழகுமிகும் கண்மானை
ஆடிவரும் பெண்மானை
தேடிவரும் பெருமானை
தேடிவரும் பெருமானை

பொன்னிற வண்டுகள் பாடின
அவை பூவெனும் மெத்தையில் கூடின
என்னிரு கண்களும் தேடின
அவை ஏக்கத்தில் உன்னிடம் ஓடின

மங்கலச் சங்குகள் அழைத்தன
இரு மந்திர முல்லைகள் இழுத்தன
உன்னுடன் உடல் உயிர் கலந்தன
இங்கு ஒன்றுமில்லை இனி எனக்கென

அம்மானை
அழகுமிகும் கண்மானை
ஆடிவரும் பெண்மானை
தேடிவரும் பெருமானை
தேடிவரும் பெருமானை

http://www.youtube.com/watch?v=RMqFp9rzqVM

December 30, 2014
கேசவ் வண்ணம் – கிரேசி எண்ணம்

கேசவ் அபாரம்….யானைப் பசிக்கு சோளப்பொரி போல உனது கண்ணன் பசிக்கு இது கவளம்….ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதமே….. சூப்பர்…. கிரேசி மோகன்….
KRISHNA FOR TODAY….
———————————–

‘’கவலையால் பீடித்த கம்சனின் ஆனை,
குவலயா பீடத்தின் கொம்பை, – திவலையாய்
ஒசித்த கண்ணனின் ஓவியம், கேசவ்தன்,
பசித்தசிந் தைக்கு பொரி’’….கிரேசி மோகன்….

December 30, 2014
அமெரிக்க-கியூபா உறவு

நாகேஸ்வரி அண்ணாமலை

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கடைசியில் – அதாவது 1898-இல் – ஸ்பெயினின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த கியூபா ஸ்பெயினை எதிர்த்துப் போராடி சுதந்திரம் பெற்றது. அந்த சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது அமெரிக்கா தன் கப்பல் ஒன்றை கியுபாவுக்குப் பக்கத்தில் நிறுத்தியிருந்தது. அந்தக் கப்பல் மூழ்கியபோது அதற்கு ஸ்பெயின்தான் காரணம் என்று கூறி அமெரிக்கா ஸ்பெயின் மீது போர்தொடுத்தது. (ஸ்பெயின் மீது போர்தொடுப்பதற்காக அமெரிக்காவே தன் கப்பலை மூழ்கடித்ததாகவும் கூறப்படுகிறது.) அ,மெரிக்க-ஸ்பெயின் போர் முடிந்த பிறகு கியூபா அமெரிக்காவின் அதிகாரத்தின் கீழ் வந்தது. 1902-இல் கியூபாவுக்கு அமெரிக்கா சுதந்திரம் கொடுத்தாலும் தனக்கு வேண்டியவர்களை அரசில் அமர்த்தி அவர்களில் ஒருவரைச் சர்வாதிகாரியாக்கித் தன் நலன்களுக்கு ஏற்றவாறு ஆட்சி புரியுமாறு செய்துகொண்டது. அமெரிக்கப் பெரும் பணக்காரர்கள், நடிக, நடிகைகள் கியூபாவில் உல்லாசப் பொழுது போக்கினர். கியூபாவின் தலைநகரான ஹவானாவில் அமெரிக்க சொகுசுக் கார்கள் உலா வந்தன. சுமார் அறுபது ஆண்டுகள் அமெரிக்காவுக்குச் சாதகமாக நடந்துகொண்டு தங்கள் பைகளையும் நிரப்பிக்கொண்ட தலைவர்களை ஒழித்துக் கியூபாவின் மக்களுக்கு அந்நாட்டின் வளம் போய்ச் சேர வேண்டும் என்று ஹவானா பல்கலைக்கழகச் சட்டத்துறையைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் போராட ஆரம்பித்தனர். இவர்களில் தலையானவர் ஃபிடல் கேஸ்ட்ரோ. அவருக்குத் துணை நின்றவர்கள் அவருடைய தம்பி ராவுல் கேஸ்ட்ரோவும் இன்னும் சில நண்பர்களும்.

இவர்கள் அப்போது கியூபாவில் ஆதிக்கத்தில் இருந்த சர்வாதிகாரியால் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். இதற்கு அமெரிக்காவும் மிகவும் உதவியது. ஆயினும் இறுதியில் 1959-இல் இவர்கள் கியூபாவைச் சர்வாதிகாரியிடமிருந்து மீட்டுத் தங்கள் ஆட்சியை அமைத்தனர். அப்போது கியூபாவிலிருந்து வெளியேறி அமெரிக்காவில் லட்சக்கணக்கானவர்கள் தஞ்சம் புகுந்தனர். இவர்களுக்கு தங்கள் நாடான கியூபாவிற்குத் திரும்பிச் சென்று கேஸ்ட்ரோவின் ஆட்சியைக் கவிழ்த்து தங்கள் ஆட்சியை நிறுவ வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தது. அப்போது அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக இருந்த ஐஸன்ஹோவர் இவர்களுக்கு ராணுவப் பயிற்சி அளிக்க அனுமதி கொடுத்தார். 1960-இல் ஆட்சிக்கு வந்த கென்னடியின் காலத்தில் இவர்கள் எப்படியாவது அமெரிக்க உதவியுடன் கியூபாவைப் பிடித்துவிட வேண்டும் என்று ரகசியமாகத் திட்டமிட்டு கியூபாவின் மீது படையெடுத்தனர். ஆனால் அது தோல்வியில் முடிந்தது. அதன்பிறகு 1961-இல் அமெரிக்கா கியூபாவுடனான உறவைத் துண்டித்துக்கொண்டது. கியூபா மீது வணிகத் தடைகளைப் போட்டது. (இந்த உத்தரவு அமலுக்கு வருவதற்கு முன் அப்போதைய அமெரிக்க ஜனாதிபதியாக இருந்த ஜான் கென்னடி தன் உதவியாளர் ஒருவரிடம் தனக்கு 12,000 கியூபா சுருட்டுகள் வாங்கிவைக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டாராம்.) ஐ.நா. சபையில் எப்போதும் அமெரிக்கா கியூபாவுக்கு எதிராக ஓட்டளித்தது.

கியூபாவை விட்டு வந்து அமெரிக்காவில் குடியேறியவர்கள் அவ்வப்போது கேஸ்ட்ரோவின் ஆட்சியைக் கவிழ்க்க நினைத்த போதெல்லாம் தோல்வியையே தழுவினர். கேஸ்ட்ரோ கியூபாவின் அரசுக்கு சோஷலிஸக் குடியரசு என்று பெயர் சூட்டினார். ரஷ்யாவைப்போல் கியூபாவும் கம்யூனிஸ நாடானது. தனக்குப் பக்கத்திலேயே – அமெரிக்கத் தென் கோடியிலிருந்து கியூபா 90 மைல் தூரம் மட்டுமே – கம்யூனிஸ நாடு ஒன்று இருப்பதை அமெரிக்காவால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியுமா என்ன? கியூபாவின் மேல் பல பொருளாதாரத் தடைகளைக் கொண்டுவந்தது. கேஸ்ட்ரோவின் புரட்சிக்குப் பிறகு அங்கிருந்து அமெரிக்காவுக்கு அடைக்கலம் தேடிவந்தவர்கள் எப்படியாவது கேஸ்ட்ரோவை அகற்றிவிட்டுத் தாங்கள் ஆட்சியைப் பிடிக்க வேண்டும் என்று முயன்றனர். 600 தடவைகளுக்கு மேல் அமெரிக்கா கேஸ்ட்ரோவைக் கொலைசெய்ய முயன்றது. ஆனால் ஒன்றும் பலிக்கவில்லை. 1990 வரை கேஸ்ட்ரோ சோவியத் யூனியனின் உதவியுடன் பல இன்னல்களைச் சமாளித்து வந்தார். சோவியத் யூனியன் விழுந்ததும் கியூபாவின் பொருளாதாரம் இன்னும் நலிவுற்றது. இருப்பினும் கேஸ்ட்ரோ எப்படியோ கியூபாவை கம்யூனிஸ நாடாகத் தொடர்ந்து நடத்திவந்தார்.

2006-இல் நோய்வாய்ப்பட்ட கேஸ்ட்ரோ கியூபாவின் தலைவர் பதவியிலிருந்து இறங்கி அவருடைய தம்பி ராவுல் கேஸ்ட்ரோவிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்தார். இவர் அரசில் சில மாற்றங்கள் கொண்டுவந்தாலும் அமெரிக்கா கியூபாவின் மீதுள்ள தன் பிடியைத் தளர்த்தவில்லை. இப்போது ஒரு வருடமாக கனடாவைச் சேர்ந்த ஒருவரின் முயற்சியாலும் தலையீட்டாலும் இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ரகசியமாக நடந்த பேச்சுவார்த்தைகளால் அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா திடீரென்று அமெரிக்காவுக்கும் கியூபாவுக்கும் இடையே உறவு ஏற்படும் என்றும் சீக்கிரமே கியூபாவில் அமெரிக்கத் தூதரகம் அமையும் என்றும் கூறியிருக்கிறார். அமெரிக்காவுக்கும் கியூபாவுக்கும் இடையே ஏற்படப் போகும் புதிய உறவுக்குப் போப் ஃபிரான்ஸிஸும் முக்கிய காரணம் என்று கூறப்படுகிறது. போப் பிரான்ஸிஸ் நாடுகளுக்கிடையேயும் மதங்களுக்கிடையேயும் நல்லிணக்கம் ஏற்படத் தன்னால் முயன்ற அளவு முயற்சி செய்கிறார். அதிலும் அவர் தென்அமெரிக்காவிலுள்ள அர்ஜென்டினா நாட்டைச் சேர்ந்தவராதலால் அருகிலுள்ள கியூபா மீது அதிக அக்கறை செலுத்தியதாகத் தெரிகிறது. கியூபாவிலும் நிறைய கத்தோலிக்கர்கள் இருக்கிறார்கள். கத்தோலிக்கர்களுக்குத் தலைவரான போப் கியூபாவிலுள்ள கத்தோலிக்கர்களின் நலன்களுக்காவும் முயன்றிருக்கலாம்.

ஒபாமாவின் சாதனைகள் என்று எதுவும் இருக்கக் கூடாது என்று கங்கணம் கட்டிவரும் குடியரசுக் கட்சியைச் சேர்ந்த பலருக்கும், கேஸ்ட்ரோவின் புரட்சிக்குப் பிறகு கியூபாவை விட்டு வெளியேறி அமெரிக்காவில் குடியேறியவர்களுக்கும் அமெரிக்கா கியூபாவுடன் தூதரக உறவு வைத்துக்கொள்வதில் கிஞ்சித்தும் விருப்பம் இல்லை. முந்தையவர்கள் அமெரிக்க-கியூபா உறவில் இது ஒரு முக்கிய நிகழ்வு என்பதால் அதற்குரிய பெருமை ஒபாமாவைச் சேரக் கூடாது என்று நினைக்கிறார்கள். பிந்தையவர்களோ கியூபாவில் புரட்சியைக் கொண்டுவந்து தாங்கள் கியூபாவை விட்டு வெளியேறியதற்குக் காரணமாக இருந்த கேஸ்ட்ரோவை இனி தாங்கள் பழிவாங்க முடியாது என்று நினைக்கிறார்கள். மேலும் கம்யூனிஸ நாடான கியூபாவை அமெரிக்கா ஏற்றுக்கொண்டு அதனுடன் தூதரக உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்ளப் போவதால் இதுவரை அங்கு நடந்துவந்த கம்யூனிஸ அரசை அமெரிக்கா ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டதாக அர்த்தம் என்றும் இனி அங்கு ஜனநாயகம் எப்போதுமே வரப் போவதில்லை என்றும் கூறுகிறார்கள்.

ஜனநாயக அரசு கியூபாவில் ஏற்படப் போகிறதோ என்னவோ அமெரிக்க முதலாளித்துவப் பொருளாதாரம் அங்கு பரவும் வாய்ப்பு நிறையவே இருக்கிறது. அமெரிக்கக் கம்பெனிகள் அங்கு போய்ப் பணம் பண்ணப் பார்ப்பார்கள். அமெரிக்கச் சாமான்கள் அங்கு நிறையவே கிடைக்கும். இதற்காகவே ஏங்கிக்கொண்டிருந்த மக்களுக்கு அந்த ஆசை நிறைவேறலாம். ஆனால் இப்போது கியூபாவில் எல்லோருக்கும் கல்வி, மருத்துவ வசதிகள் எந்தப் பாரபட்சமும் இல்லாமல் கிடைத்துவருகின்றன. கியூபாவில் உள்ள மருத்துவக் கல்லூரிகளில் அமெரிக்க மாணவர்களே பயில்கிறார்கள். கியூபாவில் எல்லோருக்கும் உள்ள சமத்துவத்திற்கும் சம உரிமைகளுக்கும் பங்கம் வரலாம். ஒபாமாவின் இந்த முடிவை எதிர்ப்பவர்கள் இதைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லை. அமெரிக்காவின் தாக்கம் கியூபாவில் நிறைய இருக்கும் என்றாலும் கியூபா தன்னுடைய தனித்தன்மையை இழக்காமல் இருந்தால் சரி.

December 30, 2014
மார்கழி மலர்கள் – வாசலே இல்லாத குடிலில் (பாடல்)

இசைக்கவி ரமணன்

[mixcloud]//https:www.mixcloud.com/Vallamai/%E0%AE%B5%E0%AE%9A%E0%AE%B2-%E0%AE%87%E0%AE%B2%E0%AE%B2%E0%AE%A4/[/mixcloud]

வாசலே இல்லாத குடிலில்
வந்துநட மாடுமிளங் களிறே!
நேசமே தள்ளாடும் அன்பே!
நெஞ்சுகொள் ளாத என் அழகே!

பேசவே அறியாத நாவில்
பெருவெள்ளம் கங்கை போல் பெருக
ஈசனே நீயாக வருக
இனியென்னை நீங்காமல் வருக!

ஆசையாய் உனைப்பாட வருக
அமிழ்தூறும் செந்தமிழைத் தருக
ஏதுமே இல்லா பேதையேன் ஐயே
ஏழையின் வாழ்வே வருக!
ஈசனே எனக்காக வருக வருக (வாசலே)

திருந்தாத வருந்தாத உள்ளம், அதில்
திருமயிலைக் காபாலி வருக
பொருந்தாத உறவு புரிந்ததென்றாலும்
போகுமோ நீ தந்த மோகம்? நீ
வாராமல் தாராமல் தீராது தாகம் (வாசலே)

திருஞான சம்பந்தன் உயிர்தந்த தமிழ்வாழும்
தென்கயிலை தானெந்தன் மயிலை
திரைவீசும் கடலோரம் திசைகாட்டும் சுடராகத்
திகழ்கின்ற தேதேனின் திவலை
அருள்செய்ய வேநிற்கும் அன்னையென் அன்னையவள்
அன்பென்னும் அலைவீசும் குளமே, அதன்
அந்தப் புறம்நின்று சொந்தக் கதைசொல்லி
அழுகின்ற மழலையுன் மகனே! அதை
ஆதரித் தருள்வதுன் கடனே!

26.12.2014 / வெள்ளி / 9.15

December 30, 2014
ஈரானியக் கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி கவிதைகள்

ஈரானியக் கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி கவிதைகள்
தமிழில் – எம்.ரிஷான் ஷெரீப்
____________________________

1. இருண்ட சொற்கள்

உலகின் பார்வைக்குப் புலப்படா நெற்றியிலிருந்து
எமது எண்ணங்களில் துடிப்பவற்றை
ஒரு பெரும் மத்தளத்தின் துணையுடன்
பித்துப் பிடித்தவனொருவன் அம்பலப்படுத்துகிறான்

ஒரு கல் தட்டப்படுகிறது
அதனுடன் ஒப்பிடுகையில்
தண்ணீரும் புற்களும்
எமது துயரங்களின்
விகாரமான வடிவங்களைக் காட்டுகின்றன

‘நாம் ஏன் பிறந்திருக்கிறோம்?’ என
திரும்பவும் கேட்க மாட்டேன்
அப்படிக் கேட்பதன் மூலம்
கற்களின் வரலாற்றின் பின்னாலிருக்கும்
பளபளப்பான வார்த்தைகளின் மீது
சோர்வுகளை ஊற்ற முடியாது

எளிமையாகவும் பிரகாசமாகவும் இருப்போம்
எனவே யன்னலிலிருந்து உனது
பார்வையைத் திருப்பும்போதெல்லாமோர்
பாடலின் வடிவம் கொள்ளும் யன்னல்

எனது ஆகாயம் அதன் நீல நிலையிழந்து
வெறிச்சோடிப் போகும் அக் கணத்தில்
எனது பிறப்பின் காரணத்தை நான்
இவ்விதத்தில் கற்றுக்கொள்ளக் கூடும்

ஆனால் அது சாத்தியமில்லை
எமது இரவுக்குரிய நிலவின்
மகிழ்ச்சிகரமானதான மெல்லிசை
இல்லாத நிலையில்
சாலையோரத்தில்
யன்னலும் காணாமல் போகும்

எனது தேர்ச்சியற்ற பயணங்களின் போது
வளைந்து சோர்ந்த கற்களோடும்
இருண்ட வார்த்தைகளோடும்
நானும் தனியாக வளர்வேன்

நானொரு ஒலியை செவிமடுக்கிறேன்
பித்துப்பிடித்தவனொருவன் தொடர்ந்தும்
எமது சிந்தனைகளில் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறான்
உலகின் பார்வைக்குப் புலப்படா நெற்றியிலிருந்து

—————————————

2. குடை

மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது
துளை விழுந்த குடையொன்றுடன்
தெருவைக் கடக்கிறேன் நான்
சிவப்பு விளக்குக்குப் பின்னால்
எனது நெற்றி வரிகளின் மீது கவனத்தைச் செலுத்தும்
ஒரு பெண்ணின் பச்சை நிறப் பார்வை
மழை வடிவம் கொண்டு
இந்தத் தெருவில் கரையக்கூடியது

தொடர்ந்தும் வீழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது மழை
என்னிடமில்லை அந்தக் குடை இப்பொழுது
அந்தப் பெண்ணின் கரங்களில்
அதோ எனது குடை

—————————————

கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி (கவிஞர் பற்றிய குறிப்பு)

ஈரான் தேசத்து கஸ்பியன் கடற்பிரதேசத்தை அண்டிய நகரமொன்றில் 1951 ஆம் ஆண்டு பிறந்த கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி, தனது ஆரம்பக் கல்வியை ஈரானில் கற்றதோடு பட்டப்படிப்பை ஜேர்மனியில் பூர்த்தி செய்துள்ளார். மன்னர் ஷாவின் ஆட்சியின் போது, அவரது ஆட்சிக்கெதிரான அரசியல் கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்ததன் காரணத்தால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்ட கவிஞர் மஹ்மூத் ஃபலாகி, மூன்று வருடங்களின் பிறகு, 1979 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த புரட்சியின் பின்னர் விடுதலை செய்யப்பட்டதோடு, தனது முதலாவது கவிதைத் தொகுப்பை வெளியிட்டார்.

தொடர்ந்து ஈரானின் திறந்த பல்கலைக்கழகத்தில் பணி புரிந்து வந்த இவர், புதிய ஆட்சியில் கவிதைகள் எழுதுவது தடை செய்யப்பட்டு, கவிஞர்களுக்கு ஆபத்தான சூழல் உருவானதால், நாட்டை விட்டு பலவந்தமாக வெளியேற்றப்பட்டு, 1986 ஆம் ஆண்டு முதல் ஜேர்மனியில் வாழ்ந்து வருகிறார்.

தற்போது பாரசீக மொழி மற்றும் இலக்கியங்கள் சம்பந்தமான விரிவுரையாளராகக் கடமையாற்றி வரும் இவர், கவிதைகள், நாவல், புனைவு, விமர்சனங்கள் என எழுதி, இதுவரையில் கிட்டத்தட்ட 19 தொகுப்புக்களை பாரசீக மற்றும் ஜேர்மன் மொழிகளில் வெளியிட்டிருக்கிறார். இவரது கவிதைகள் இதுவரையில் ஆங்கிலம், ஸ்வீடிஷ் மொழிகளில் மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டுள்ளன.

December 29, 2014
ஹிண்டு தமிழ்….கிரேசியைக் கேளுங்கள்….14வது வாரம்….

கிரேசி மோகன்

December 29, 2014
இந்த வார வல்லமையாளர்!

டிசம்பர் 29, 2014

இவ்வார வல்லமையாளர்

வல்லமைமிகு திருவாளர் திரு.ஜாதவ் பயேங் அவர்கள்

ஜான் ஜியானோ (Jean Giono) என்ற ஃபிரென்ச் எழுத்தாளர், 1953 ஆம் ஆண்டு “தி மேன் ஹூ ப்ளாண்ட்டெட் ட்ரீஸ்” (The Man Who Planted Trees) என்ற நூலை எழுதி வெளியிட்டார். எல்சார்ட் பூஃபியர் (Elzeard Bouffier) என்ற ஒருவர் மரங்கள் நடுவதில் ஆர்வம் மிக்கவராக அந்நூலில் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் விவரித்த நிகழ்வுகள் மிகவும் உண்மைத் தன்மை நிரம்பியதாக இருந்ததால் அந்த மனிதரை அறியும் முயற்சிகள் அந்நூலின் வாசகர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பின்னர், நூலின் ஆசிரியர் அக்குறிப்பிட்ட மனிதர் தனது கற்பனையில் உருவாக்கப்பட்ட நாயகன் என்றும், மக்களுக்கு மரங்களின் மீது ஆர்வம் வர வேண்டியே அவர் தனது நூலில் நிகழ்வுகளைப் புனைந்ததாகவும் கூறினார். அவர் கற்பனையில் கண்ட மனிதர் நூல் வெளிவந்த பத்தாண்டுகளுக்குப் பின்னர் நமது இந்தியாவின் அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் பிறந்து வளர்ந்திருக்கிறார். அவரது பெயர் திரு.ஜாதவ் பயேங் (Jadav Payeng). பிரம்மபுத்திரா நதியின் நடுவில் உள்ள 1,360 ஏக்கர் நிலப் பரப்பளவிலான மணல்திட்டில் தனியொரு மனிதராக ஒரு காட்டையே உருவாக்கியிருக்கிறார் இந்த அதிசய மனிதர் ஜாதவ். இப்பொழுது அக்காட்டில் அழிவின் நிலையில் இருந்த பல்வேறு மிருங்கங்கள் வாழ்ந்து வருகின்றன. அவற்றில் குறைந்தது ஐந்து புலிகளும் அடங்கும், அவற்றில் ஒன்று சமீபத்தில் இரு குட்டிகளையும் ஈன்றுள்ளது. இவரது சாதனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட வல்லமையின் எழுத்தாளரும், வாசகருமான திரு. ந. உ . துரை அவர்கள் வல்லமையாளர் விருதிற்கு ஜாதவ் பயேங்கை பரிந்துரைத்துள்ளார்.

ஜோர்ஹாட் மாவட்டத்தில் கோகிலமுக் இடத்துக்கு அருகில் 1,360 ஏக்கர் நிலப் பரப்பளவிலான மணல்திட்டில் உள்ள இந்தக் காடு உள்ளூர் மக்களால் ஜாதவின் செல்லப்பெயர் “முலாய்” என்பதை ஒட்டி “முலாய்யின் காடு” (Molai Kathoni = Molai’s woods) என்று அழைக்கப்படுகிறது. இதனை உருவாக்கத் துவங்கியபொழுது ஜாதவிற்கு வயது பதினாறு. தற்பொழுது ஜாதவிற்கு வயது ஐம்பது ஆகிறது, 35 ஆண்டிகளில் தனியொருவராக இந்தக் காட்டை உருவாக்கியுள்ளார் ஜாதவ். இவரது முயற்சியின் தொடக்கதிற்குக் காரணம் 1979 ஆண்டு பிரம்மபுத்திரா நதியில் ஏற்பட்ட வெள்ளம். அந்த வெள்ளத்தில் பல விலங்குகள் இறந்தன. வெள்ளம் வடிந்த பிறகு இப்பொழுது காடு இருக்கும் மணல்திட்டில் பல பாம்புகள் இறந்து கிடப்பதைப் பார்த்தார் ஜாதவ். வெள்ளத்தினால் அடித்து வரப்பட்டு, மணல்திட்டில் ஒதுங்கிய பாம்புகள் மரநிழலின்றி வெய்யிலில் காய்ந்து இறந்திருந்தன. அவற்றைக் கண்டு கலங்கிய ஜாதவ், அந்த மணல்திட்டில் மரங்கள் நடுமாறு கோரிக்கை வைத்து காட்டிலாகா அதிகாரிகளை அணுகினார். அவர்களோ எந்த மரமும் வளரும் தன்மை அந்த மண்ணிற்கில்லை, வேண்டுமானால் மூங்கிலை வளர்ப்பதை முயற்சிக்குமாறு ஆலோசனை வழங்கி தட்டிக் கழித்துவிட்டனர். ஜாதவிற்கு உதவி செய்வோர் யாருமில்லை, அந்த வேலையும் கடினமாக இருந்தது, ஆனாலும் ஜாதவ் தளரவில்லை.

தனது பள்ளிப்படிப்பை நிறுத்திவிட்டு தானே விரும்பி தனிமை வாழ்க்கையை ஏற்று அந்த மணற்திட்டிற்கே குடியேறினார் ஜாதவ். பல மூங்கில்களை நட்டு காலையும் மாலையும் நீரூற்றிப் பராமரித்தார். சில ஆண்டுகளில் மூங்கில்கள் வளர்ந்து சிறிய மூங்கில் காடு உருவாகியது. அதனையொட்டி பிறவகை மரங்களையும் சேகரித்து அங்கு நட்டு வளர்க்கத் தொடங்கினார். அவரது கிராமத்திற்குச் சென்று சிவப்பு கட்டெறும்புகளைச் சேகரித்து வந்து விலங்குகள் உயிர்வாழாத அந்த திட்டில் வளர்த்தார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அந்த மணல்திட்டின் மண்ணின் பண்பு அந்த எறும்புகளால் மாற்றப்பட்டது. அச்சமயம் “சமூகக் காடுகள் வளர்ப்பு” திட்டத்தின்படி வனத்துறையினர் மற்றும் சில தொழிலாளர்களும் இணைந்து 200 ஹெக்டேர் மணல் படுகையில் மரக் கன்றுகளை நடும் திட்டம் தொடங்கப்பட்டது. அவர்கள் சென்ற பின்னர் அந்த மரங்களின் பராமரிப்பையும் ஜாதவ் மேற்கொண்டார். மரங்கள் வளர்ந்ததைத் தொடர்ந்து எந்த உயிருமே வாழத் தகுதியற்று இருந்த அந்த மணல்திட்டில் பல உயிரினங்களும் குடியேறத் துவங்கின.

அவ்வாறு குடியேறிய விலங்குகளில் இனஅழிவு ஆபத்தை எதிர்நோக்கியிருக்கும் ஒற்றைக் கொம்பு காண்டாமிருகங்களும், வங்காளப் புலியும் அடங்கும். பன்னிரு ஆண்டுகள் கழித்து வல்லூறு போன்ற பறவைகளும், வலசை போகும் பறவைகளும் பிற பறவையினங்களும், பல முயல்களும், நூற்றுகணக்கான மான்களும், மற்றும் பல சிறு விலங்குகளும் அக்காட்டை தங்கள் வாழிடமாக ஏற்றுக் கொள்ளத் துவங்கின. மான்கள், மாடுகள் போன்ற சிறு உயிரினங்களால் கவரப்பட்டு பெரிய விலங்குண்ணிகளும் அக்காட்டில் குடியேறத் துவங்கின. மரங்களே வளராது என்று கூறிய பகுதியில் தேக்கு, அகில், சந்தனம், கருங்காலி, ஆச்சா போன்ற மரங்களும் மூங்கில் காடுகளும் அடர்ந்து வளரத் துவங்கின. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட யானைகள் ஆண்டின் ஆறு மாதங்கள் அக்காட்டில் வந்து தங்கி குட்டிகளையும் ஈனுகின்றன. மரங்களின் மீது கொண்ட அன்பால் ஜாதவ் தனது கிராமத்தைத் தவிர்த்துக் காட்டிலேயே சிறு குடில் போன்ற வீடு ஒன்றைக் கட்டிக் கொண்டு தனது மனைவி, இருமகன்கள் மற்றும் மகள் ஒருவருடன் வாழ்ந்து வருகிறார். குடும்பச் செலவிற்கு மாடுகள் வளர்த்து பால் வியாபாரம் செய்து வருமானம் ஈட்டுகிறார்.

அஸ்ஸாம் மாநில வனத்துறையினர், ஜாதவ் தனது முயற்சியைத் துவங்கி முப்பதாண்டுகள் கழித்தே அந்தக் காட்டைப் பற்றி அறிந்து கொண்டனர். அந்தக்காட்டின் அருகில் உள்ள கிராமங்களின் வயல்வெளிகளை உணவிற்காக நூற்றிற்கும் அதிகமான யானைகள் சேதம் செய்யத் துவங்கின. அவற்றை வனத்துறையினர் விரட்டிவர, அவை ஓடி வந்து முலாய்யின் காட்டில் அடைக்கலம் புகுந்தன. அரசின் பதிவேடுகளில் இடம் பெறாத ஒரு காட்டை அங்கு கண்ட வனத்துறை அதிகாரிகள் வியப்படைந்தனர். அன்றுதான் முலாய்யின் புதிய காடு அவர்களது கவனத்திற்கு வந்தது. யானைகளால் இழப்பு நேர்ந்தவர்கள் அந்தக் காட்டை அழிக்கக் கோரிக்கை வைத்தார்கள். ஜாதவ் அதற்குக் காட்டையும் விலங்குகளையும் அழிப்பதற்குப் பதில் என்னைக் கொன்றுவிடுங்கள் எனத் தீர்மானமாகச் சொல்லவும், வனத்துறையினர் ஜாதவிற்கு உதவ உறுதி பூண்டார்கள். மத்திய அரசின் கவனத்திற்குச் சென்றது ஜாதவின் சாதனை, முலாய்யின் காட்டை இப்பொழுது வனவிலங்குகளில் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவரும் முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டு வருகிறது.

சுற்றலாப் பயணிகளையும், திரைப்பட வெளிப்புறக் காட்சி படம் பிடிப்போரது கவனத்தையும் கவர்ந்துள்ளது முலாய்யின் காடு. தனியொரு மனிதராக இந்த சாதனையைச் செய்த ஜாதவ் பயேங், இதனை ‘தனது சமூகத்திற்கு செய்ய வேண்டியது தனது கடமை’ என்றும் அரசின் வனத்துறை காட்டின் பராமரிப்பை ஏற்றுக் கொண்டால் வேறு ஓரிடம் சென்று புதிய காடோன்றை உருவாக்கவும் தயார் என்று சொல்கிறார். சுற்றுச்சூழல் கல்வி, மரம் நடுதல் பள்ளி நாட்களிலேயே தொடங்கப்பட வேண்டும், ஒவ்வொரு மாணவரும் பள்ளி முடிக்கும் முணர் இரண்டு மரங்களை நட்டு பராமரிக்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனையும் கூறுகிறார். இயற்கையில் இருக்கும் உணவுச் சங்கிலியைக் காப்பது நம் கடமை, நம் போன்ற மனிதர்களைவிட்டால் வேறு யாரால் உயிரினங்களைக் காக்க முடியும் என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறார் ஜாதவ். அனைவரையும் சுற்றுச்சூழலின் மீது கவனம் கொள்ளவும், மரங்களை வளர்ப்பதற்கு ஊக்குவிக்கும் முன்மாதிரியாக இருக்கும் ஜாதவ் பயேங் என்னும் காட்டுமனிதர் முலாய் அவர்களை வல்லமை இதழின் இவ்வார வல்லமையாளராகப் பாராட்டி மகிழ்கிறோம்.

தகவல்கள் உதவி: டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா இதழ் தளத்தின் பல செய்திகளின் தொகுப்பு

**************************************************************************************
வல்லமையாளருக்குப் பாராட்டுகள்!!!
தங்களுடைய ஆக்கப்பூர்வமான பங்களிப்பினைத் தொடர்ந்திட
வல்லமை மின்னிதழ் அன்பர்களின் மனம் நிறைந்த வாழ்த்துகள்!!!

**************************************************************************************

[இந்த வாரத்தில் தனது ஆற்றலை சிறப்புற வெளிபடுத்தி உங்கள் கவனத்தைக் கவருபவரை வல்லமை ஆசிரியர் குழுவினரின் கவனத்திற்குக் கொண்டுவர விரும்பினால், வழக்கம் போலவே வல்லமை ஆசிரியரிடம் (vallamaieditor@gmail.com) உங்களது பரிந்துரைகளை அனுப்பி உதவிடுமாறு வேண்டுகிறோம், மேலும் வல்லமையாளர் விருது பற்றிய விவரங்களை இப்பக்கத்தில் காணலாம் –http://www.vallamai.com/?p=19391, இதுவரை வல்லமையாளர்களாகத் தேர்வு பெற்றோர் பட்டியலை இங்கே காணலாம் http://www.vallamai.com/?p=43179 ]

December 29, 2014
எல்லோரும் அங்கேதான் போறோம்!

எல்லோரும் அங்கேதான் போறோம்!

ஒரு அரிசோனன்

முன்குறிப்பு: இக்கதை நடந்ததாகக் குறிப்பிடும் காலம் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுத் துவக்கம். அப்போதைய தமிழ்நாட்டில் ஆங்கிலம் என்று ஒரு மொழி இருப்பதாகவே பலருக்குத்தெரியாது. மக்கள் தனித்தனிக் குமுகமாக வாழ்ந்தார்கள். அவர்களின் வாழ்வுமுறை முற்றிலும் வேறுவிதமாக இருந்தது. பலவிதமான கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. நான் செவிவழிக்கேட்ட ஒருகட்டுப்பாட்டைப்பற்றி எழுதிய கதையே இது.

“கடைசியாத்து காமாச்சி போயிட்டாளாம். ஒரே அமக்களமா இருக்கு!” என்று தன் தந்தையின் மூன்றாம் தாரத்து மகள் பாரவதி யாரிடமோ சொல்லிக்கொண்டிருப்பது முத்தண்ணா காதில் விழுந்தது. எல்லோருக்கும் அவர் முத்தண்ணாதான். அவர் பெயர் முத்துசுப்பிரமணியம் என்பது அந்த கிராமத்தில் யாருக்குமே தெரியாது. எண்பத்தொன்பது வயதான அவர்தான் அந்த கிராமத்திலேயே மூத்தவர் என்பதாலும், அவருக்கடுத்த முதியவர் அவரைவிட இருபத்திரண்டு வயது குறைந்த மூதாட்டி என்பதுமே காரணம்.

“எலே, கறுப்புக்கண்ணா, இங்கே வாடா!” என்று இரைந்தார் முத்தண்ணா.

“இப்ப கருப்பனை எதுக்குக் கூப்பிடறேள், முத்தண்ணா?” என்று வாசலில் எட்டிப்பார்த்தவாறே பதிலுக்கு இரைந்தாள் அறுபது வயதான பார்வதி.

“உன்னால முடியாத காரியத்துக்குத்தான் அவனைக் கூப்பிடுவேன்! எலே, கருப்பா? எங்கேடா போயிட்டே!” என்று மீண்டும் குரலை உயர்த்தினார் முத்தண்ணா.

“இங்கேதான் இருக்கேன் சாமி. மாட்டுக்கு கழனி காட்டிக்கினு இருந்தேன்.” என்று துண்டை இடுப்பில் கட்டுக்கொண்டு ஓடிவந்தான் கறுப்புக்கண்ணன் என்று அழைக்கப்பட்ட கருப்பன்.

பெயருக்கேற்றபடி கருநீலக்கருப்பு, எடுப்பான நாசி, வேலை செய்துசெய்து உரமேறிய உடல்கட்டு; சுருட்டை சுருட்டையான தலைமயிரைப் பின்னால் இழுத்துப் பெரிய குடுமியாக முடிந்திருந்தான். பத்துப் பதினைந்து நாளாக மழிக்கப்படாத முகத்தில் மிளகுப்போடியில் உப்பை ஆங்காங்கே தூவிவைத்ததுபோல கருப்பில் கொஞ்சம் நரைமுடி கலந்த முடிகள் அரிசி நீளத்திற்கு வளர்ந்திருந்தன. முப்பத்தேழு வயதான அவனுக்குத் நினைவு அறிந்த நாள் முதல் தெரிந்ததெல்லாம் முத்தண்ணாவுக்குச் சேவை செய்வதுதான்.

“கோடியாத்து மாமி போயிட்டானு காதுலே விழுந்தது. அங்கே என்ன நடக்கறதுன்னு பார்ந்த்துண்டு வாடா!” என்று முத்தண்ணா சொன்னதும் தலையைச் சொரிந்தான் கருப்பன்.

“என்னடா மரமாட்டம் நிக்கறே! சொன்னது காதுல விழுந்ததோல்லியோ?” என்று மீண்டும் விரட்டினார் முத்தண்ணா.

அவர் குரலில் அதட்டல் இருந்தாலும், உள்ளத்தில் இல்லை என்று உணர்ந்திருந்த கருப்பன், “என்ன சாமி, இப்படிக் கேக்குறீக? சாமிமாரு வூட்டுல கேதம் விழுந்தா, அங்கிட்டு நா போகலாங்களா? சும்மா உட்டுடுவாகளா?” என்று அவர் சொன்னதைச் தான் செய்ய இயலாத நிலைமையில் இருப்பதைத் தெரிவித்தான்.

“ஆமாம். அது ஒண்ணுதான் இந்த ஊருக்குக் கொறச்சல்! கட்டையிலே வச்சதுக்கு அப்பறம் வேகவைக்கறதையும் இவங்கனுளே செய்வானுங்களா? அப்பமட்டும் தலையாரி வேணாமா இவனுகளுக்கு!” என்று அலுத்துக்கொண்டவர், “ஒனக்குத்தான் கண்ணும் காதும் தீட்சண்யமாச்சே! தள்ளி நின்னு பாத்து, என்ன விவரம்னு தெரிஞ்சுண்டு வா. பார்வதி, என் கைத்தடிய எடுத்துக்கொடு, எங்கேயோ மறந்து வச்சிட்டேன்!” என்று தன் தங்கையும் அதே குரலில் விரட்டினார்.

“நான் என்ன சின்னப் பொண்ணுன்னு நெனப்பா, முத்தண்ணா! சும்மா வெரட்டிண்டே இருக்கேள்!” என்று மெல்ல எழுந்து, அவரது தடியை எடுக்கச் சென்றாள் பார்வதி.

இருபது வயதிலேயே கணவனை இழந்து, பிறந்தவீட்டுக்கு வந்தவள் — தனது தந்தையின் மூத்தமகனும், முப்பது வயதிலேயே மனைவியையும், மூன்று குழந்தைகளையும் வைசூரிக்குப் பறிகொடுத்துவிட்டு, இனித் திருமணமே வேண்டாம் என்று தனிக்கட்டையாக் இருந்துவிட்ட — தன்னைத் தந்தையாக வளர்த்து ஆளாக்கிய தமையன் முத்தண்ணாவுக்குத் துணையாக இருந்துவிட்டாள்.

அண்ணன் தடி எங்கு இருக்கிறது என்று மறந்து போய்த் தன்னை விரட்டவில்லை, வம்பு பேசாதே என்று மறைமுகமாகச் சொல்லுகிறார் என்றையும் உணர்ந்துதான் இருந்தாள். தனக்கு அறுபது வயதாகியும், ஆறுவயதுக் குழந்தையாக நடத்தப்படுவதுதான் அவளுக்குப் புரியாத புதிராக இருந்தது. இருந்தாலும், தந்தையாக நினைக்கும் முத்தண்ணாவை எதிர்க்கேள்வி கேட்கத் தோன்றவில்லை.

“பக்கத்திலேயே கைத்தடியை வச்சுண்டு, ஊர்பூராத் தேடினா, எங்கே கெடைக்குமாம்?” என்ற திட்டலுடன் அவர் அருகில் கிடந்த தடியை எடுத்து, தரையில் ஒரு தட்டுத் தட்டி, அவரிடம் நீட்டினாள்.

“பொணம் போறவரைக்கும் சாப்பிட முடியாது. சமையக்கட்டுலே இருக்கறதத் தூக்கி கழனித் தொட்டீல கடாசு!” என்று தடியை ஊன்றிக்கொண்டு எழுந்தார் முத்தண்ணா.

அவர் வாயிலுக்கு வருவதற்கும், கருப்பன் திரும்ப வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது.

‘சாமி, எதோ தகராறு நடக்குது. ஊரு சாமிகளெல்லாம் சேந்து எதோ சத்தம் போட்டுகினு இருக்காக. எளவு வீட்டுச் சின்னசாமி மத்தசாமிகள ஏதோ கெஞ்சிக்கினு இருக்காக. முடியாது, முடியாதுங்கற பேச்சுத்தான் கேக்குது.” கருப்பன் தகவல் தந்தான்.

“ஆமாம், வைத்தா அங்கே இருக்கானா?”

வைத்தாதான் ஊர் விசேஷங்களுக்கு உபாத்தியாயம் செய்பவர். பிறக்குமுன்னர் செய்யும் சடங்குகளில் இருந்து, முடிவுவரை அவர்தான் எல்லாவற்றிற்கும் வரவேண்டும்.

“இருக்காரு சாமி.”

“சரி! என்னோட வா!” என்று தடியை ஊன்றிக்கொண்டு விடுவிவென்று நடந்தார் முத்தண்ணா.

“நா அங்கிட்டு வர்றது சரியா இருக்குமா சாமி? நா வேணும்னா தலையாரிக்குத் தகவல் சொல்லட்டுமா?” தனித்த குரலில் கேட்டான் கருப்பன்.

“நான் பெரியவனா, நீ பெரியவனா? எதுக்கு மேப்பேச்சுப் பேசறே? வேண்டியதில்லை. நான் இருக்கறச்சே எவனும் நீ ஏன் என்கூட வரேன்னு கேக்கமுடியாது. வாய மூடிண்டு வா, என்கூட.” என்று கடிந்துவிட்டு வேகத்தைக் குறைக்காமலேயே நடந்தார் முத்தண்ணா. அமைதியாக அவரைப் பின்தொடர்ந்தான் கருப்பன்.

அந்தச் சிற்றூர் – குக்குடநல்லூர் — எப்பொழுதோ எந்த மன்னனாலோ முத்தண்ணாவின் முன்னோருக்கு பிரமதேயமாக வழங்கப்பட்டதாம். மொத்தம் இருநூறுபேர்களுக்கும் குறைவாகவே உள்ள அந்தச் சிற்றூருக்கு ஒரு தலபுராணமும் உண்டு. அந்தக்கதை இப்போது வேண்டாம்.

ஒவ்வொரு குமுகத்திற்கும் ஒரு கோவில். பதினெட்டு வீடுகள் உள்ள அந்தணர் தெரு, கிட்டத்தட்ட அதே எண்ணிக்கை உள்ள வேளாளர் தெரு, இன்னும் பல குடிசைகள், என்று அவரவர்கள், அவரவர்கள் தொழிலைச் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். அதேமாதிரி அந்தந்தக் குமுகங்களுக்கு அவரவர்கள் நீதி, கட்டுப்பாடு. ஒருவர் விஷயத்தில் மற்றொருவர் தலையிடுவதில்லை.

முத்தண்ணாவின் குடும்பம் மட்டுமல்ல, எல்லோரின் குடும்பமுமே பெரிதாகத்தான் இருந்தன. அப்பொழுது குக்குடநல்லூரின் எண்ணிக்கை ஐநூறுக்கும் மேலாக இருந்தது. எப்போதும்போல் திடுமென்று வந்த வைசூரி, முக்கால்வாசிப்பேரை வாரிக்கொண்டுபோய்விட்டது. முத்தண்ணா குடும்பத்தில் மிஞ்சியவர்கள் அவரும், அவர் தங்கையும்தான்.

அந்த ஊரில் முத்தண்ணாதான் மிகவும் கற்றவர். யஜுர்வேதம், சம்ஹிதை, கணம், பல உபநிஷத்துகள், ஜோசியம், இன்னும் வைதிகச் சடங்குகள் எல்லாம் தெரியும். நிறைய நிலபுலங்கள் உண்டு. இருந்தாலும், நிலத்தில் பயிரிடுபவர்களிடம் தடலடி செய்து எதையும் வாங்குவதில்லை. அவர்களாகக் கொண்டுவந்து கொடுப்பதிலேயே வீட்டுக்குதிர் நிரம்பி வழியும்.

அதிலும், தனக்குத் தேவையானதுபோக மிச்சத்தைத் தேவையானவர்களுக்கு வழங்கிவிடுவார். அவரை எதிர்த்துப்பேச ஊரில் எவருக்குமே துணிவுகிடையாது. ஆனால், பின்னர் பேசுபவர்கள் அவர் குமுகத்தில் நிறைய உண்டு…

…”என்ன நடக்கிறது இங்கே? காமாச்சி போய்ட்டானு பார்வதி சொன்னா. இங்கே எதோ தகராறுன்னு கருப்புக்கண்ணன் கண்ணுலே பட்டது. அதான் என்னனு பாக்கலாம்னு வந்தேன்.” என்று தான் வந்த நோக்கத்தை யாரும் கேட்பதற்கு முன்பே கணீர் என்று அறிவித்தார்.

யாரிடமிருந்தும் பதில் வரவில்லை.

“டேய் ராமா, எண்டா பச்ச மட்டை வல்லே? காமாச்சி காஞ்சிரங்காடு (சுடுகாடு இருக்குமிடம்) போக வேணாமா?” என்றவர், “டேய் வைத்தா, அபர காரியத்துக்கு ஒண்ணுமே நீ கொண்டுவல்லையேடா. அவ இங்கேந்து போனாத்தானே நாம புண்டம் திங்கமுடியும்?” என்று வைத்தாவை விரட்டினார்.

வைத்தா தலையை நிமிரவே இல்லை.

“கிச்சா, சொல்லுடா. என்ன தகராறு இங்கே?” என்று கிருஷ்ணசாமியை – இறந்த காமாச்சியின் ஒரே மகனைக் கேட்டார்.

பதினாறு வயதான கிச்சாவின் கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்தது.

அருகில் சென்று அவன் தலையை வருடினார் முத்தண்ணா.

“சொல்லுடா, கிச்சா! ஒன் கொள்ளுத்தாத்தா வயசாறது நேக்கு. காமாச்சி என் பேத்தி மாதிரி. ஏன் எல்லோரும் பித்துப் பிடிச்சமாதிரி, காரியங்களைக் கவனிக்காம நின்னுண்டிருக்கேள்?”

“யாரும் அம்மாவைக் கொண்டுபோக முடியாதுங்கறா, முத்தண்ணா!” ஓவென்று கதை அழுதான் கிச்சா.

“என்னது? எவண்டாது அப்படிச் சொன்னது?” கிழட்டுச் சிங்கமாக உறுமினார் முத்தண்ணா.

“ஆத்துலே திரண்ட(வயதுக்குவந்த)பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுக்காம ரெண்டு வருஷமா ஆத்திலே வச்சிருக்கா. நாங்க என்னசொல்லியும் காமாச்சி கேக்க மாட்டேனுட்டா. நம்ம சம்பிரதாயமே கெட்டுப்போச்சு. திரண்டபொண்ணு சும்மா இருப்பாளா? அவனை, இவனைப் பாத்து வலைவீசமாட்டாளா? இப்படிப்பட்ட, ஜாதிகேட்ட விட்டுக்கு சம்ஸ்காரம் ஒண்ணுதான் கொறச்சல்!” முத்தண்ணா பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது.

“யாரடாது பின்னலேந்து பேசறது? முன்னால வாடா!” என்று அதட்டினார் முத்தண்ணா.

பதிலே வரவில்லை.

“பொம்மனாட்டிப்பசங்க! முன்னால வந்து நிக்காம பின்னால பேசறாங்க, தலையைசெறச்சு முட்டாக்கு போட்டுண்டு ஒக்காந்துக்கவேண்டிய பசங்கல்லாம்! .பார்வதியை பழம்பொடவையைத் தரச் சொல்லறேண்டா, கட்டிக்குங்கடா!” அவர் குரலில் இருந்த உஷ்ணம் எல்லோரையும் சுட்டது.

“நான்தான் சொன்னேன், முத்தண்ணா!” என்று முன்னால் வந்து நின்றார் ஐம்பது வயதான அய்யாச்சாமி.

“நீ எப்பலேந்துடா ஊருக்குப் பெரியமனுஷன் ஆனே?”

“ஏன் முத்தண்ணா, நியாயத்தை எடுத்துச் சொல்ல பெரிய மனுஷனாத்தான் இருக்கவேணுமா? உங்களைத் தவிர வேற பெரிய மனுஷாளே இந்த ஊரில இருக்கப்படாதா?”

“ஓகோ, அப்படியா விஷயம்? என்னடா நியாயம் இங்கே இருக்கு? ஒருத்தி கட்டையிலே போகவேணும். அதைச் செய்யவிடாம தடுக்கறது எந்த விதத்துலடா நியாயம்?”

“உங்களுக்குத் தெரியாததில்லே, முத்தண்ணா! பெரிய மனுஷி ஆகி, மூணுமாசத்துக்குள்ளே கல்யாணம் பண்ணிவைக்கணும், அப்படி இல்லாட்டி, அந்தப் பொண்ணு யாரைவேணும்னாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்னு சாஸ்திரம் சொல்லிஇருக்கு. அப்படி நடக்கக்கூடாதுன்னுதானே பொண்ணு பெரியமனுஷி ஆகறத்துக்குமுன்னாலே கல்யாணம் பண்ணிவைக்கணும்கற சாஸ்திரத்தை நாம அனுஷ்டிக்கிறோம்! அதை ஒத்தத்தரா மீற ஆரம்பிச்சா, நம்ப சாஸ்திர சம்பிரதாயங்கள்ளாம் காத்தோடபோயிடும்!”

“அதுனால…”

“அதுனாலதான் ஒன் தங்கையைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கறேன்னு…. கிச்சா மாட்டேன்னுட்டான்!”

“அடி சக்கை! ஒனக்கு அம்பது வயசாறது. உனக்கு பதினஞ்சு வயசுப் பொண்ணு கேக்கறதாக்கும்! ஓம் பையனைக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறதுதானே, அவனுக்கு இருபத்தாறு வயசுதானே ஆறது!” முத்தாண்ணாவின் குரலில் கிண்டல் இருந்தது.

“அதெப்படி? அவனுக்குத்தான் ஒரு பொண்டாட்டி இருக்காளே!”

“இருந்தா என்னடா? ரெண்டு பொண்டாட்டி கல்யாணம் பண்ணிக்கப்படாதுன்னு சாஸ்திரம் எங்கேயாவது சொல்றதா?”

“கிச்சாவோட அப்பன் சொத்தையெல்லாம் கண்ட எடத்துலே கொண்டுபோயி அழிச்சிட்டான். அவனுக்கு எல்லாக் கேட்ட பழக்கமும் இருந்துது. அப்படிப்பட்டவன் பொண்ணை நான் கல்யாணம் செஞ்சுக்கறேன்னு வரதே பெரிசு.”

“எப்படிடா இப்படிப் பேசறே! அப்பன் எப்படி இருந்தா எப்படிடா? காமாச்சியும், அவ கொழந்தைகளும் தங்கக்கம்பிகள்டா! பொண்ணு முக்கியமா, அல்லது செத்துப்போன அவன் அப்பன் முக்கியமா?”

“முத்தண்ணா, என் பையனுக்குக் கல்யாணம் செஞ்சுவச்சா, சீரு செனத்தி என்ன செஞ்சானு கேள்வி வரும். என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிண்டா அப்படிக் கேள்வி ஒண்ணும்….”

“சீ! வாயக் கழுவு. வாயால மட்டும் பேசுடா. வேறு இன்னோத்தால பேசாதேடா. அதுக்கும், காமாச்சி பொறப்படறதைத் தடுக்கறதுக்கும் என்னடா சம்பந்தம்?”

“பாடம் கல்பிச்சாத்தான் இனிமே தப்பு நடக்காது.”

“அப்படியாடா அண்ணாவி?” என்றவர், அங்கிருந்த கூட்டத்தை நோக்கிக் கேட்டார். “உங்க முடிவு என்னங்கடா? டேய் வைத்தா, காரியத்தை ஆரம்பிப்பியா, மாட்டியா?” என்று வைதிகர் வைத்தாவை அதட்டினார்.

“முத்தண்ணா, நீங்க சொல்றேள்னு நான் எதையாவது செஞ்சா, என்னை கிராமத்தை விட்டு இவா ஒதுக்கி வச்சுடுவா. நான் மூணு பொண்குழந்தைகளைக் கரையேத்தணும். இப்பவேணும்னா நீங்க என்னை சம்ரட்சணை பண்ணுவேள். அப்பறம்….” என்று இழுத்தார் வைத்தா.

“இன்னும் எத்தனை வருஷம் இருந்து என்னை சம்ரட்சணை பண்ணப்போறேன்னு கேக்கறே! வேற நீ என்னடா பண்ணுவே! அது ஒருவிதத்திலே நியாயம்தான்னாலும், ஒரு பிராமணன், அதிலும் ஒரு வைதிகன், குரு ஸ்தானத்திலே இருக்கறவன், இப்படி சுயநலத்தோட இருந்தா மழை பெய்யுமாடா? நீங்க இப்படி இருக்கறதுனாலதான் வைசூரி, காலரான்னு நாம அழிஞ்சுபோறோம். அதிலேயும் பிராமணன் பண்ற தப்பு இந்த ஒலகத்தையே பாதிக்கும்டா. இதை என்னிக்குத்தான் நீங்க புரிஞ்சுக்கப்போறேளோ?” என்றவர், மற்றவர்களை நோக்கித் திரும்பினார்.

“டேய் பசங்களா! ஊருக்குப் பெரியவன்கற முறையிலே கேக்கறேங்கடா! இப்ப காமாச்சியை வழியனுப்ப நீங்க வரப்போறீங்களா இல்லையா?”

பதிலே இல்லை.

“இங்கே யாருடா உங்களுக்கு மூப்பு, வாடா இந்த முத்தண்ணா முன்னாலே!”

முத்தண்ணாவின் சவாலை ஏற்றுக்கொள்வதுபோல அவர் முன்னால் வந்து நின்றார் அய்யாச்சாமி.

“நான்தான் முத்தண்ணா இவங்களைத் தடுத்தேன்! இப்ப எல்லோரும் என் வார்த்தைக்குத்தான் கட்டுப்பட்டுண்டு இருக்கா. நாங்க எல்லோரும் எங்க வழியைப்பார்த்துண்டு போறதாத்தான் இருந்தோம். நீங்க வரேளேன்னுதான் இங்கே நின்னுண்டு இருந்தோம்.”

அய்யாச்சாமியை ஏற இறங்கப்பார்த்தார் முத்தண்ணா.

“எண்டா அய்யாச்சாமி! அப்ப காமாச்சி இங்கே நாறிண்டே இருக்கணுங்கறதுதான் உங்க தீர்மானமா?”

பதிலே இல்லை.

‘காமாச்சி இங்கே இருக்கறவரை யாராத்திலேயும் அடுப்பு எரியாது. கோவில்லே சாயரட்சை பூஜை நடக்காது. அது பரவாயில்லையாடா நோக்கு?” கேள்வியில் தீப்பொறி பறந்தது.

“அப்ப கிச்சாப்பயலை எங்க வழிக்கு வரச்சொல்லுங்கோ!”

“அப்படீன்னா?”

“அவன் தங்கையை எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுக்க சம்மதம்னு சொல்லச்சொல்லுங்கோ!’”

பளார் என்று அய்யாச்சாமியின் கன்னத்தில் ஒரு அறை விழுந்தது. அதிர்ந்துபோய் இரண்டடி பின்னல் எடுத்துவைத்தார் அய்யாச்சாமி.

“எப்ப, எதைப் பேசறதுன்னு தெரியாத நீ ஒரு மனுஷன், உனக்குப் பின்னால ஒரு பட்டாளம்! தூத்தெறி!” என்று காறி உமிழ்ந்தார் முத்தண்ணா.

“எந்திருந்து போங்கடா, போக்கத்த பசங்களா! காமாச்சியைக் கரையேத்தறது எப்படீன்னு எனக்குத்தெரியும். டேய் வைத்தா, உன் பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுன்னு ஒருநாளைக்கு கேப்பான், இந்த அய்யாச்சாமி. அப்ப உன்பாடு, அவன்பாடு. அப்ப அதுக்கு மட்டுமில்லே, எதுக்குமே நீ எங்காத்து வாசல்படி ஏறி வரக்கூடாது. தெரிஞ்சுக்கோ.” என்று உறுமிய அவர், குனிந்து வைத்தாவின் ஒலைப்பையைப் பிடுங்கினார்.

“காமாச்சியை அனுப்பி வச்சுட்டு, இந்தப்பையை தலையைச் சுத்தி வீசி எறியறேன். பொறுக்கிக்கோ!” என்றவர், கருப்பன் பக்கம் திரும்பி, “டேய் கருப்புக்கண்ணா, நெல்மூட்டை ஏத்திண்டு வருவியே, அந்தக் கட்டைவண்டியைக் கொண்டுவாடா! ஏன் என்னன்னு கேள்வி கேக்காதே! பச்ச மட்ட ரெண்டையும் கொண்டுவந்து போடு.” என்று வழக்கம்போல அதட்டும் குரலில் விரட்டினார்.

“இதோ சாமி!” என்று ஓடினவனிடம், “எவனாவது உன்னைத் தடுத்து நிறுத்தினா, அவன் கையைக் காலை உடைச்சிடு. எவன் என்ன பண்ணுவான்னு நான் பார்க்கறேன்!” என்று இரைந்தார். தலையை ஆட்டியபடி ஓடினான் கருப்பன்.

“முத்தண்ணா, நீங்க பண்றது அநியாயம். உங்களுக்கும் ஒருநாள் எங்க தேவை வரும். உங்களையும் நாங்கதான் கரைசேக்கணும் மறந்துடாதீங்கோ!”

குரல் வந்த திசையை நோக்கித் தன் கைத்தடியைச் சுழற்றினார்.

“ஆ!” என்று அய்யாச்சாமியிடமிருந்து ஒரு கத்தல் கிளம்பியது.

“டேய், என்னை எப்படி கரையேத்திக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்டா. உங்க கொட்டத்த எப்படி அடக்கணும்னும் எனக்குத் தெரியுங்கடா. மனுஷனுக்கு மனுஷனா உபகாரம் செய்யலேன்னா, நரகலைத் திங்கற மிருகத்துக்கும் உங்களுக்கும் என்னங்கடா வித்தியாசம்!” என்றவர், கிச்சாவின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்.

சிரித்து நேரம் சென்று வெளிவந்த அவர், பச்சைமட்டையுடன் கட்டைவண்டியில் வந்த கறுப்பனைப் பார்த்து விரல்களால் சைகை செய்தார்.

கருப்பன் அரிவாளால் மட்டையை வெட்டி, பாடைபின்னத் துவங்கினான்.

நேரம் சென்றது.

“கருப்புக்கண்ணா, உள்ளே வாடா!” என்று முத்தண்ணாவின் அதட்டல் குரல் ஒலித்தது.

“நானா? வூட்டுக்கு உள்ளேயா சாமி?” என்று இரைந்து குரல் கொடுத்தான் கருப்பன்.

“ஆமாண்டா மடசாம்பிராணி! உன்னத்தான். காது செவிடாயிடுத்தா நோக்கு?” என்று திரும்பவும் அதட்டல் வந்தது.

கலைந்து கிடந்த மயிர்க்கற்றையை அள்ளிமுடிந்துகொண்டு உள்ளே போன கருப்பன், காமாச்சியின் உடலைக் குழந்தையைப்போலத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தான். முத்தண்ணா கண்ணைக்காட்டவே, பாடையை வண்டியில் தூக்கிவைத்தான் கிச்சா.

காமாச்சியைப் பாடையில் கிடத்தினான் கருப்பன்.

தீச்சட்டியைக் கீழே வைத்த முத்தண்ணா, கிச்சாவைப்பார்த்து தலையை ஆட்டினார்.

தீச்சட்டியை எடுத்துக்கொண்டு திரும்பிப்பார்க்காமல் மயானத்தை நோக்கி நடந்தான் கிச்சா.

மாட்டின் மூக்கணாங்கயிறைப்பிடித்தவாறே வண்டியை மெல்ல நடத்திச் சென்றான் கருப்பன்.

தடியை ஊன்றியவாறே அவனைப் பின்தொடர்ந்த முத்தண்ணா, கதறி அழுதுகொண்டிருந்த கிச்சாவின் தங்கையைத் திரும்பி பார்த்து, தனக்கே உரிய உரத்த அதட்டும்குரலில், “நாங்க உங்க அம்மாவைக் கரையேத்திவிடப்போறோம்மா. காலம் கெட்டுக்குக்கெடக்கும்மா, பொறுக்கிநாய்க்கூட்டம் காத்துக்கெடக்கு. கதவைத் சாத்தித் தாப்பாப் போட்டுக்கோ!” என்று இறைந்துவிட்டு நடக்கத் துவங்கினார்.

***************************

December 29, 2014