Blog

-த.அமுதஜோதி

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த கவிஞர்களுள் ஒருவராகக் கண்ணதாசன் விளங்குகின்றார். புராண இதிகாச, காப்பியங்களை எளிமையாக்கித் தமது பாடல்களில் சாரமாகத் தந்தவர். இவர் திரைப்பாடல்களில் வைத்துப் பாடாத துறைகளே இல்லை எனலாம். தமிழ் இலக்கியத்தைப் பாடல் வடிவில் மக்களிடம்  கொண்டு சென்றவர். தமிழர்கள் மத்தியில் அவர்கள் மனதில் மக்கள் நேசக்கவிஞனாக என்றென்றும் நம்மோடு  வாழும் கவியரசாக இடம் பெற்றவர். இவருடைய பாடல், கவிதை முதலாக அனைத்துப் படைப்புகளிலும் இலக்கியத்தாக்கமும், வாழ்வியல் சிந்தனையும் அதிகம் இடம் பெற்றுள்ளன. அவருடைய இறைநம்பிக்கை, காதல், கனவு, சமூக உணர்வு எனும் பொருண்மையை ஆராய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

இறை நம்பிக்கை

மனித வாழ்க்கையே நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் தான் இயங்குகிறது. வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நொடியும், மணியும், நாளும் நம்மை வாழ வைப்பது நம்பிக்கையே ஆகும். மக்கள் அனைவரையும் பாதுகாத்து வருபவர் இறைவன் என்பதை கண்ணதாசன்,

 ”நம்பினார் கெடுவதில்லை நான்கு மறைதீர்ப்பு
நல்லவர்க்கும் ஏழையர்க்கும் ஆண்டவனே காப்பு”என்று இறைஅருளின் சிறப்பினை உணர்த்தியுள்ளார்.

   வேத வடிவிலுள்ள இறைவனையும், இறை வடிவிலுள்ள வேதத்தையும் நம்ப வேண்டும். யாரைப் பார்த்து உலக உயிர்கள் வணங்கும் என்பதற்குச் சான்றாக,

 ”உண்மையைச் சொல்லி நன்மையைச் செய்தால்
உலகம் உன்னிடம் மயங்கும்
நிலை உயரும் போது பணிவு கொண்டால்
 உயிர்கள் உன்னை வணங்கும்.” என்று பாடியுள்ளார்.

மனிதனைத் தாண்டிய சக்தி ஒன்று உள்ளது. அந்தச் சக்தியிடம் விண்ணப்பித்துக் கொண்டால் பலன் தருகிறது. மனஅமைதியை  உண்டாக்குகிறது என்று கடவுள் நம்பிக்கை குறித்தும் கூறியுள்ளார்.

திருமூலர் திருவள்ளுவரின் கருத்துகள் இவரின் பாடல்களில் காணப்படுகிறது.

மனிதன் தவறு செய்வதற்கு ஆசைதான் மூலகாரணமாயிருக்கின்றது. ஆசைகள் இல்லாத இடத்தில் குற்றங்கள் குறைகின்றன. குற்றங்களும் பாவங்களும் இல்லாவிட்டால்  மனிதனுக்கு இறைஅனுபவம் ஏற்படுகிறது. இதனைத் திருமூலர்,

 ஆசை அறுமின் ஆசைஅறுமின்
ஈசனோடாயினும் ஆசைஅறுமின்                  (திருமந்திரம் -2570 )

என்று பாடியுள்ளார். உலகப் பொருட்கள் மீதுள்ள ஆசைகளை விடுவதற்கு இறைவனைத் துணையாகப் பற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர். இதனைப்

பற்றுக பற்றற்றான் பற்றினை அப்பற்றைப்
பற்றுக பற்று விடற்கு. எனும் குறட்பா மூலம் அறியலாம்.

இறைவன் மீது ஆழ்ந்த நம்பிக்கை வைத்து, ஆசையைத் துறந்து குற்றம் இல்லாத வாழ்வை வாழ்வதற்கு வழிகாட்டியுள்ளார்.

காதல்

 இலக்கியம் என்ற சொல் முதலில் வாழ்க்கையைத் தான் குறிக்கும். வாழ்க்கையை பிரதிபலிப்பதே இலக்கியம் என்பதைக் கவியரசரின் ஒவ்வொரு படைப்பிலும் உணரலாம். சங்க இலக்கியத்தில் வாழ்வின் அனைத்துக் கூறுகளும் இடம் பெற்றுள்ளன. தொல்காப்பியர் இதனை,

உண்டற்குரிய வல்லாப் பொருளை
உண்டன போலக் கூறலும் மரபே (தொல் -1156 )

என்று கூறியுள்ளார். இதனடிப்படையில் கவியரசரின் பாடல்களில் வாழ்வியல் சிந்தனைகளைக் காணலாம். கண்ணதாசன் காதலைப்பற்றிப் பாடும்போது,

தென்றலிலே எனது உடல் தேய்ந்தது பாதி –அது
தின்றதெல்லாம் போக இங்கே இருப்பது மீதி என்கிறார்.

அந்தி நேரத்தில் காதலன் வராததை எண்ணி ஏங்குகிறாள். ஐயோ தென்றல் என் உடலைத் தின்று விட்டதே என வருந்திக் குறிப்பிடுகிறார். இப்பாடல் வரி,

”பயலையால் உணப்பட்டுப் பண்டைநீ ரொழிந்தக்கால்” எனும் கலித்தொகைப் பாடல்வரியைச் சார்ந்து பாடப்பட்டதாகும்.

இருவருடைய உணர்வுகளும் ஒன்றுபடும் பொழுது காதல் பிறக்கிறது என்பதை கண்ணதாசன்,

  நீ யாரோ நான் யாரோ தெரியாது – இன்று
நேர்ந்தது என்னவென்று புரியாது

என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். இப்பாடல் வரி குறுந்தொகைப் பாடலொன்றைச் சார்ந்து பாடியது என்பதை,

யாயும் ஞாயும் யார் ஆகியரோ
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்
யானும் நீயும் எவ்வழி அறிதும்
செம்புலப் பெயல்நீர் போல
அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே                         குறுந் -40) எனும் பாடல் மூலம் அறியலாம்.

சங்க கால மக்கள் அந்தந்த நிலத்துக்குரிய ஒழுகலாறுகளின் அடிப்படையில் வாழ்வை மேற்கொண்டிருந்தனர். காதலால்  ஒன்றுபட்ட அன்பு வாழ்வை மேற்கொள்ளுவதே இல்வாழ்கை எனப்படும். அந்த அன்பு வாழ்க்கையைத் தங்களுடைய முதுமைக்காலத்திலும் தொடர்ந்து வைத்திருந்ததைச் சங்க இலக்கியம் விவரிப்பதைக் கண்ணதாசன் கவிதைகளில் பார்க்க முடிகிறது.

கனவு
மனம் என்பது உள்மனம், வெளிமனம் என இரண்டு வகைப்படும் என்பர். வெளிமனத்தில் உதயமாகின்ற அழுத்தமான நினைவுகள் பதிவாகின்றன. அவ்வாறு பதிவு பெற்ற நினைவுகளில் சில முன்பின் தொடர்பில்லாத சிறுசிறு பகுதிகளாக வெளிப்படும். இதனைத்தான் கனவு என்று குறிப்பிடுவர். இதனைக் குறுந்தொகைப் பாடலைச் சான்றாகக் கொண்டு ஆராயலாம்.

கேட்டிசின் வாழி தோழி அல்கல்
பொய்வ லாளன் மெய்உற மரீஇய
வாய்தகைப் பொய்கனா மருட்ட ஏற்றெழுந்து
அமளி தைவந் தனனே.                                 (குறுந் -30)

என்ற பாடல் பிரிந்து சென்ற தலைவனைப்பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்ற தலைவி, கனவு காண்பதாகக் குறிப்பிடுகிறது. எனவே இதன் மூலம் அழுத்தமாகத் தன் நெஞ்சில் படுகின்ற எண்ணங்களே கனவுகளாக வெளிப்படும் என்ற உண்மை புலப்படுகின்றது.

   கவிஞர் கண்ணதாசனிடத்தும் இத்தொடருக்குப் பொருத்தமான ஒரு பாடலைக் காணமுடிகிறது.

கனவில் வந்தவர் யாரெனக் கேட்டேன்
கணவர் என்றார் தோழி
கணவரென்றால் அவர் கனவு முடிந்ததும்
பிரிந்தது ஏன் தோழி?

என்று அவர் பாடியுள்ளமை தெளிவாகும். இரு பாடல்களிலும் கனவை உண்மை என்று நம்பி ஏமாற்றம் அடைந்தது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சமூக உணர்வு

  மேடு பள்ளங்களைச் சீராக்கிச் சமமாகப் பண்படுத்தப்பட்ட நிலத்தில்தான், எங்கும் ஒரே சீராக நீர் பாய்ச்ச முடியும். அப்பொழுதுதான் பயிர் செழித்து வளர்ந்து நல்ல பலனைக் கொடுக்கும். அதுபோல மனித சமுதாயத்தில் சாதியின வேறுபாடு, பாகுபாடு இருக்ககூடாது; அனைவரும் ஒருதாய் மக்கள் என்று எண்ண வேண்டும். இந்தக் கருத்தின் அடிப்படையை உணர்ந்த பாரதியார்,

ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு –இங்கு
ஒற்றுமை நீங்கிடில்  அனைவருக்கும் தாழ்வு
நன்றிதைத் தேர்ந்திடல் வேண்டும் –இந்த
ஞானம் வந்தால்பின் நமக்கது வேண்டும்

என்று பாடுகிறார். இதனையே கண்ணதாசன் ,

வெள்ளை மனிதன் வியர்வையும்
கறுப்பு மனிதன் கண்ணீரும்
உப்பு நீரின் வடிவிலே
ஒன்று சேரும் கடலிலே

என்று பாடுகிறார். பல்வேறு இடங்களில் தோன்றக் கூடிய நதிகள் அனைத்தும் கடல் தாயிடமே சங்கமமாகின்றன. இந்நிலை மனிதனிடமும் வரவேண்டும் என்று கூறியுள்ளார். இதனால் மனித சமுதாயம் ஒற்றுமையுடன் வாழ வழிகாட்டியுள்ளார்.

மனிதனுக்கு மாற்றம் தேவை தான். மானுடத்தையே அழிக்கும் மாற்றம் கூடாது. சமுதாயத்தை நெறிப்படுத்த வேண்டும் என்ற இயல்போடு குற்றங்களைச் சுட்டிக் காட்டும் அங்கதக் குறிப்புப் பொருள் நிரம்பிய பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்திலும் கண்ணதாசன் கவிதைகளிலும் நிரம்பி இருப்பதை மேற்கண்ட பாடல்களின் மூலம் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

***** 

துணைநூல்கள்:

1. தொல்காப்பியம்
2. திருமந்திரம்
3.  குறுந்தொகை

*****

கட்டுரையாளர்
தமிழ்த்துறைப் பேராசிரியர்,
பான் செக்கர்ஸ் மகளிர் கல்லூரி,
தஞ்சாவூர்.

 

 

 

 -பீ.பெரியசாமி

   1.முன்னுரை

நகை, அழுகை, இளிவரல், மருட்கை, அச்சம், பெருமிதம், வெகுளி, உவகை என்ற எட்டையும் முதன்மையான எண்வகை மெய்ப்பாடுகள் என்கிறார் தொல்காப்பியா். (தொல்.மெய்.நூ3) அவற்றுள் பெருமிதமெனும் மெய்ப்பாட்டிற்கான தோற்றுவாய்களாக, கல்வி, தறுகண், புகழ்மை, கொடை என்பனவற்றை விரித்துரைத்துள்ளார். இக்கட்டுரை தொல்காப்பியா் விரித்துரைக்கும் பெருமிதத்திற்குரிய மெய்ப்பாடுகளுக்கு உரைவகுத்த உரையாசிரியா்களின் உரைகளில் அகநானூற்றுப் பாடல்கள் எவ்வாறு எடுத்தாளப்பட்டள்ளன என்பதனை ஆராய்கிறது.

       1.1  பெருமிதம் தோன்றும் களன்கள்

பெருமிதமெனும் மெய்ப்பாடு தோன்றும் களன்களைத் தொல்காப்பியா்,

”கல்வி தறுகண் புகழ்மை கொடையெனச்
சொல்லப் பட்ட பெருமிதம் நான்கே” (‘தொல்.மெய்.9)
எனும் நூற்பாவினில் கூறியுள்ளார்.

1.2  உரையாசிரியா்கள் பார்வையில் பெருமிதமெனும் மெய்ப்பாடு

பெருமிதம் வீரத்திற் பிறப்பது என இளம்பூரணரும், பெருமிதமென்பது வீரம் எனப் பேராசிரியரும், பெருமிதம் – வீரம் எனப் புலவா் குழந்தையும் உரை கொள்வா். இவற்றின்வழி பெருமிதமென்பது வீரம் என அறியப்படுகிறது.

  1.2.1  கல்வி

கல்வியென்பது தவ முதலாகிய விச்சை (பேரா.மெய்.நூ.9) எனப் பேராசிரியா் உரை கொள்வார். இதன்வழி கல்வி என்பது இயல், இசை, நாடகம் எனும் முத்தமிழறிவும், படைக்கல்வியும்,  நுண்கலையும் அடங்குமென்பது அறியப்படுகிறது. இதனை விளக்க பேராசிரியரும் புலவா் குழந்தையும் கலி.141ஆம் பாடலை எடுத்தாண்டுள்ளனா்.

  1.2.2  தறுகண்

தறுகணென்பது அஞ்சத்தக்கன கண்ட இடத்து அஞ்சாமை எனப் பேராசிரியரும்; தறுகண்-தறுகண்மை-அஞ்சாமை எனப் புலவா் குழந்தையும் உரை கொள்வா். இவற்றின் வழி தறுகண் என்பது அஞ்சத்தகுந்தன நடத்தவிடத்து அஞ்சாது செயல்படுதல் என்பது அறியப்படுகிறது. இதனை விளக்க இளம்பூரணர் புறப். வெண்பா.78.ஐயும் பேராசிரியரும் புலவா் குழந்தையும் கலி.141 ஐயும் எடுத்துக்காட்டியுள்ளனா்.

   1.2.3  புகழ்மை

புகழ்மை என்பதனை இசைமையெனப் பொருள் கொள்வர் பேராசிரியரும் புலவர் குழந்தையும்.  “இசைமை “ -புகழ்; ஒலி; சீர்த்தி – எனப் பொருள் கூறுகிறது கழகத் தமிழ் அகராதி (க.த.அ.ப.98).  “புகழ்மை“ – புகழ்; புகழுடைமை- (க.த.அ.ப.664) எனப் பொருள் கூறுகிறது கழகத் தமிழ் அகராதி. இதன்வழி, புகழ்மை எனினும் இசைமையெனும் புகழ் என்பதனை உணா்த்துகிறது என்பது அறிப்படுகிறது.

இசைமையென்பது இன்பமும் பொருளும் இறப்பப் பயப்பினும் பழியொடு வருவன செய்யாமையென பேராசிரியரும், இசைமை-புகழ்; அதாவது, இன்பமும் பொருளும் மிகுதியாக உண்டாயினும் பழிக்கத் தகுவன செய்யாமை எனப் புலவா் குழந்தையும் பொருள் கொள்வா். இவற்றின் வழிப் புகழ்மையென்பது நம்வாழ்வில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் செல்வமும் கிடைப்பதாக இருப்பினும் மற்றோர் பழிக்க நேரும் செயலை செய்யாது விடுத்தல் என்பது அறியப்படுகிறது. இதனை விளக்கப் பேராசிரியரும் புலவர் குழந்தையும்,

”கழியாக்  காதல  ராயினுஞ்  சான்றோர்
பழியொடு  வரூஉம்  இன்பம்  வெஃகார்”    (அகம்-112)

எனும் அகநானூற்றுப் பாடலை எடுத்தாண்டுள்ளனா். இப்பாடலானது நீங்காத காதலையுடையவராயினும் சான்றோர் பழியோடு வரும் இன்பத்தை விரும்ப மாட்டார்கள் என்கிறது. எனவே புகழோடு வருமின்பத்தை விரும்புவா் என்றமையால் புகழ்பற்றி வந்த பெருமிதத்தை உணா்த்தியது.

  1.2.4  கொடை

கொடையென்பது உயிரும் உடம்பும் உறுப்பும் முதலாகிய எல்லாப் பொருளும் கொடுத்தல் எனப் பேராசிரியா் உரை கொள்வார். இதன்வழி கொடையென்பது தன்னிடம் உள்ள அனைத்தையும் வேண்டுவோருக்கு வேண்டியவாறு அளித்தல் என்பது அறியப்படுகிறது. இதனை விளக்கப் பேராசிரியா், கலி-141, புறம்-43 ஆகிய பாடல்களையும் புலவா் குழந்தை கலி-141 ஆம் பாடலையும் எடுத்தாண்டு ள்ளனா்.

  1.2.5  சொல்லப்பட்ட பெருமிதம்

சொல்லப்பட்ட பெருமிதம் என்றமையால் உரையாசிரியா்கள் (பேராசிரியா், புலவா் குழந்தை) காமம் பற்றியும் பெருமிதம் பிறக்கும் என்கின்றனா். இதனை விளக்கப் பேராசிரியரும் புலவா் குழந்தையும் புறம் -73 ஆம் பாடலை எடுத்தாண்டுள்ளனா்.

    1.3   முடிவுரை

பெருமிதமெனும் இம்மெய்ப்பாட்டினை விளக்க இளம்பூரணர் புறப்- வெண்பா ஒரு பாடலையும், பேராசிரியா் கலித்தொகை -1, அகநானூறு -1, புறநானூறு-2 என நான்கு பாடல்களையும், புலவா் குழந்தை கலித்தொகை, அகநானூறு புறநானூறு ஆகியவற்றில் தலா ஒரு பாடல் என மூன்று பாடல்களையும் எடுத்தாண்டுள்ளனா். கலி-141, ஆம் பாடலை மட்டும் பேராசிரியரும், புலவா் குழந்தையும் கல்வி, தறுகண், கொடை எனும் மூன்று மெய்ப்பாடுகளையும் விளக்க எடுத்தாண்டுள்ளனா்.

உரையாசிரியா்கள் (இளம்பூரணர், பேராசிரியா், புலவா் குழந்தை) அகநானூற்றில் (112) ஒரு பாடலையும், கலித்தொகையில் (141) ஒரு பாடலையும் புறநானூற்றில் (43, 73) என இரண்டு பாடல்களையும் புறப் வெண்பா-78 ஆம் நூற்பாவையும் என ஐந்து உதாரணப்பாடல்களை எடுத்தாண்டுள்ளனா். இவற்றின் வழி புறநானூறு தவிர்த்த ஏனைய வற்றிலிருந்து தலா ஒரு பாடல் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது என்பது குறிப்பாக அகநானூற்றில் ஒரு பாடல் மட்டுமே எடுத்தாளப்பட்டுள்ளது என்பது முடிவு.

*** 

கட்டுரையாசிரியர்
தமிழ்த்துறைத் தலைவர்
டி.எல்.ஆர். கலைமற்றும் அறிவியல் கல்லூரி
விளாப்பாக்கம்

 

 

 

-முனைவர். வே.மணிகண்டன்

“உடலுக்கு எப்படி உடற்பயிற்சியோ அதுபோல மனப் பயிற்சி புத்தக வாசிப்பு” – சிக்மண்ட் பிராய்டு.

புத்தகம் = புதுமை + அகம், மனிதனுக்குப் புதிய சிந்தனைகளைத் தரும் வல்லமை படைத்தவை புத்தகங்களாகும். இவை, மனிதனின் அறிவுத்திறன் மற்றும் அனுபவத்தினை மேம்படுத்தக் கூடியவை. ஒவ்வொரு புத்தகமும் மனிதனுக்கு ஏதேனும் ஒரு கருத்தினையாவது அவன் மனத்தில் விதைப்பவை. புத்தக வாசிப்பு  என்பது  நுட்பமான கலை. வாசிப்பிற்கு ஏற்ற புத்தகங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறையானது வாசகனின் மனம் சார்ந்ததாகும். பெரும்பாலும் வாசகனுக்கு ஆர்வம் மிகுந்துள்ள துறைசார்ந்த புத்தகங்களையே தேர்ந்தெடுத்துப் படிப்பான். வாசிப்புத் திறனானது வாசகனுக்கு வாசகன் மாறுபடும். ஒரு புத்தகத்தினைப் பற்றி பலவிதமான வேற்றுமை உடைய புரிதல்களை வாசகர்கள் கொண்டுள்ளனர். சில புத்தகங்கள் மனிதர்களால் போற்றப்படுகின்றன. சில புத்தகங்கள் மனிதர்களின் மனத்தில் தங்குவதில்லை. சில புத்தகங்கள் காலத்தை வென்று அனைவரின் நன்மதிப்பையும் பெற்று இவ்வுலகில் நிரந்தரமாக நிலைத்துள்ளன. சில புத்தகங்கள் படித்தவுடன் பொருள் தருவதில்லை. சில புத்தகங்கள் பொருள்தரினும் மனத்தில் நிற்பதில்லை.

புத்தகத்தினை வாசித்தல் என்பது அவரவர் விருப்பம் சார்ந்தது. வாசிப்பதற்கு இப்படித்தான் வாசிக்க வேண்டும். இவ்வாறு வாசித்தல் எளிது. இப்படி வாசிப்பது மட்டுமே புரியும் என விவரிப்பதால் அல்லது அறிவுரைகள் கூறுவதால் நல்ல வாசகனை ஒருநாளும் நம்மால் உருவாக்கிவிட இயலாது.

புத்தகம் சொற்பொருள் விளக்கம்

புத்தகம் என்னும் சொல்லிற்கு “புத்தகம் (book) என்பது எண்ணப் பதிவாகிய கருத்துகளை எழுத்து உருவில் காட்டும் ஒரு கருவி. இக்காலத்தில் அச்சிட்ட புத்தகங்களை உணர்த்த இச்சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது. காகிதம் உருவாக்கப்படுவதற்கு முன்னர் நூல் பனையோலையில் எழுதப்பட்ட பதிவாக இருந்தது. எழுதப்பட்ட பனையோலைகளைப் துளையிட்டு நூல்கயிற்றில் கோத்து வைத்தனர். பொத்துக் கோத்து வைத்த சுவடிகளைப் பொத்தகம் என்றனர். நாளடைவில் பொத்தகம் என்னும் சொல் புத்தகம் என மருவி வழங்கப்படுகிறது”1 கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிபீடியா பொருள் தருகின்றது. பொத்தகம் என்னும் சொல்தான் புத்தகமாக மாற்றம் அடைந்துள்ளது. பொத்தகம் என்னும் சொல்லிற்கு பொதுவான செய்திகளை  அகத்தில் கொண்டிருப்பது அல்லது அகத்துள் சேர்க்க  உதவுவது என்று பொருள் கொள்ளலாம்.

வாசிப்பதற்கான புத்தகத்தினைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறைகள்:

1. மனத்திற்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க கூடியவை
2. ஆர்வத்தினை வளர்ப்பவை
3. துறைசார்ந்த அறிவினை விரிவுபடுத்துபவை
4. புதுமையான செய்திகளைத் தருபவை
5. வாசகன் சார்ந்த படைப்பாளுமை வளர்க்க உதவுபவை
6. திறனாய்வு அறிவினை மேம்படுத்துபவை
7. பிறதுறை சார்ந்த வியப்பினை அளிப்பவை
8. பொதுவானவை

புத்தகம் வாசிக்கும் திறம்:

புத்தகவாசிப்பு என்பது நடுநிலைத்தன்மையுடையதாக இருத்தல் வேண்டும். ஒரு புத்தகத்தினைப் பற்றிய எதிர்மறை கருத்துக்களை நண்பர்கள் அல்லது சமூக ஊடகங்களின் வாயிலாக அறிந்துகொண்டு பிறகு அப்புத்தகத்தினை வாசிப்பதில் எவ்வித பயனும் இல்லை. ஆகையால், புத்தகத்தினை பற்றிய எதிர்மறை கருத்துக்களை எல்லாம் மனத்திலிருந்து தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டும்.

ஓர் எழுத்தாளரின் செல்வாக்கினை மனத்தில் நிறுத்திக்கொண்டு புத்தகத்தினைப் படித்தல் கூடாது. புத்தகத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட காலத்தினை மனத்தில் நிறுத்திக்கொண்டு புத்தகத்தினைப் படித்தல் வேண்டும். புத்தகத்தின் ஆசிரியரின் மீதுள்ள வெறுப்பு மற்றும் நம்பகத்தன்மையற்ற நிலையினை மனத்தில் கொண்டு புத்தகத்தினை வாசிக்க கூடாது. மொழிபெயர்ப்பு நூல்களைப் படிக்கும்பொழுது மூலநூல் படைக்கப்பட்ட நாட்டின் காலசாரம், பண்பாடு, நம்பிக்கைகள், பழக்க வழக்கங்கள், சடங்கு முறைகள், காலநிலை, சூழல்கள் ஆகியவற்றை அறிந்துகொண்டு படிப்பது சிறப்பான புரிதலைத் தரும். புத்தக வாசிப்பிற்குத் தகுந்த சூழலை, நேரத்தை வாசகன் ஏற்படுத்திக்கொள்ளுதல் அவசியமானதாகும்

புத்தக வாசிப்பில் புரிதல்அற்ற நிலைக்குக் காரணங்கள்:

புத்தகவாசிப்பு நிலையில் முதன்மையானதாகக் கருதப்படுவது உணர்ந்து வாசிப்பதாகும். புத்தகத்தினை உணர்ந்து வாசிக்கும் நிலையில் வாசகனின் மனம் இல்லாத நிலையினால் புரிதல்அற்ற தன்மை பிறக்கின்றது.

“புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்பதே புத்தக வாசிப்பின் பெரிய சவால். ஒரு புத்தகம் புரிந்து கொள்ளப்படாமல் போவதற்குப் புத்தகம் மட்டுமே காரணமாக இருந்துவிடாது. வாசிப்பவனுக்கும் சமபங்கிருக்கிறது. அர்த்தம் புரியாமல் போவது வேறு. எதற்காக எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ளாமல் போவது வேறு. ஒன்று அதன் மொழி மற்றும் வாக்கிய அமைப்புகள் காரணமாக அது புரியாமல் போயிருக்க கூடும். எந்தப் பொருள் பற்றி பேசுகிறதோ அது நமக்குப் பரிச்சயமற்றிருக்ககூடும். அல்லது அது ஆழ்ந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டிய பயற்சி தேவைப்பட்டதாக இருக்ககூடும்”2.

புத்தக வாசிப்பில் புரிதல்அற்ற நிலையினை வாசகன் அடைவதற்கு அப்புத்தகத்தினைப் படிப்பதற்கு ஏற்ற அனுபவத்தினை பெறாது இருத்தல். புத்தகம் படைக்கப்பட்ட காலம், புத்தகத்தில் இடம்பெற்றுள்ள காலசாரம், பண்பாடு, நம்பிக்கைகள், பழக்க வழக்கங்கள், சடங்கு முறைகள், காலநிலை, சூழல்கள் ஆகியவற்றை வாசகன் அறியாதிருத்தல். புத்தக வாசிப்பிற்கு ஏற்ற சூழல் இல்லாத நிலையில் வாசகன் இருத்தல்.

புத்தக வாசிப்பின் பயன்கள்

1. மனம் தெளிவு பெறும்
2. எழுத்துப் பிழைகள் நீங்கும்
3. புதிய செய்திகளை அறிதல்
4. வரலாற்றை த் தெரிந்து கொள்ளுதல்
5. விவாதத்திறனை மேம்படுத்தும்.
6. சிந்தனையை மேம்படுத்தும்
7. பகுத்தறிவை வளர்க்கும்
8. மொழிப்பற்றினை வளர்க்கும்
9. படைப்பாளுமையின் மீது ஆர்வத்தினை ஏற்படுத்தும்
10. தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும்

முடிவுரை:

புத்தக வாசிப்புப் பழக்கத்தினை நாம் தினசரி வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகக் கொள்ளுதல் வேண்டும். புத்தகங்களின்மீது அதீத ஆர்வத்தினை வளர்த்துக் கொள்வதால் நாம் புதிய சிந்தனைகளைப் பெறலாம் புத்தகங்களை நாம் கண்ணில்படும் இடங்களிலேயே வைத்திருத்தல் புத்தகங்களின்மீது நமக்கு ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்த உதவும். நல்ல புத்தகங்கள் நல்ல மனிதர்களை உருவாக்கும். நல்ல மனிதர்கள் நல்ல சமுதாயத்தை உருவாக்குவார்கள் என்பது உண்மை.

ஓர் எழுத்தாளன் ஒரு புத்தகத்தைத் தொடங்கி வைக்கிறான். வாசகன் அதை முடித்துவைக்கிறான். – சாமுவேல் சான்சன்.

அடிக்குறிப்புகள்:

1. https://ta.wikipedia.org
2. http://www.sramakrishnan.com/?p=1542

*****************

கட்டுரையாளர்
உதவிப்பேராசிரியர்,
தெய்வானை அம்மாள் மகளிர் கல்லூரி(தன்னாட்சி),
விழுப்புரம்.