Category: கவிப்பேழை

-இசைக்கவி ரமணன்

 

[mixcloud]http://www.mixcloud.com/Vallamai/%E0%AE%A8%E0%AE%B2%E0%AE%B2%E0%AE%A4-%E0%AE%A8%E0%AE%A4/[/mixcloud]

நில்லாத நதிபோல விரைகின்ற வாழ்க்கை
எல்லோர்க்கும் விதம்விதமாய் ஏதேதோ வேட்கை 
இன்பமோ துன்பமோ எதுவுமே நில்லாதே
தன்போக்கில் தானறிவார் நீ போய்ச் சொல்லாதே

சொல்லாமல் வந்த உயிர் சொல்லாமல் போகும்
சொல்லிச் சொல்லி அந்த விதி சொக்கட்டான் ஆடும்
நீராடி வந்த தேகம் நெருப்போடே வேகும்
யாரோடும் உறவின்றி எங்கோ தனியே போகும்

கண்ணை மூடிப் பிறந்து கண்ணைத் திறந்தே பறந்து
மண்மீது நடந்து நடந்து மண்மீதே துவண்டு விழுந்து
எண்ணமென்னும் சிறகெடுத்து எங்கெங்கோ பறந்து திரிந்து
ஏங்கியது கிடைக்காமல் ஏனோ பட்டம் அலைந்து அறுந்து

என்னடா வாழ்க்கையிது இன்பமிதில் எங்கே?
எந்தக்கணம் ஆனாலும் காதில் கேட்கும் சங்கே!
விட்டுவிட்டுத் தெருவில் வந்தால் வீதியெல்லாம் வீடு
கட்டிக்கொண்டு காவல்செய்தால் வீடுகூடக் காடு

நாயகன் ஒருவனிங்கே நாடகம் ஆடுகிறான்
வாழ்வெனும் சட்டியிலே வறுத்து வறுத்துப் போடுகிறான்
ஆசை மணல்வீடு அலைகள் வந்து விழுங்குதடா
ஆனாலும் பிள்ளை மனம் மணலளையப் போகுதடா

நெஞ்சில் அவனைவைத்து நேரே நடைபோடு
பஞ்சமோ வெள்ளமோ எல்லாம் அவன் பாடு
நெஞ்சார மற்றவர்கள் நலம்வாழப் பாடு, ஒரு
நேரத்தில் சிறகெடுத்து நீ விடுவாய் கூடு

 

இசைக்கவி ரமணன்

சின்னக் குழந்தை சிரிப்பினிலும், அந்தச்
சித்திரை வானத் தெறிப்பினிலும். நல்ல
கன்னலி லேமுண்டும் கணுக்களிலும், நம்
கண்ணில் படாத அணுக்களிலும், மங்கை
கன்னத்தில் ததும்பும் மின்னலிலும், தென்றல்
கானத்தில் அசையும் சென்னெலிலும், தோன்றி
என்னை மயக்கிக் கவிதைசொல்வாள், இசை
ஏழுக்கும் எட்டாத வாணியவள்!

ஓரக் குயில்மேவும் காதலினால், மனம்
உருகி இசைத்திடும் பாட்டினிலும், விழி
சோரக் கருத்திடும் வேளையிலே, மழை
சொட்டுச்சொட் டாய்விழும் ஓசையிலும்
நேரமென் னும்பொய்யை நீக்கிவிட்டே, நம்
நெஞ்சினி லேவளர் கானத்திலும்
தூரத்தி லிருந்து தூண்டிவிடும், ஒலித்
தூய்மையி லேயிவள் தோன்றிடுவாள்!

கல்லை உடைக்கின்ற கைகளிலே, அந்தக்
கழனி அளைகின்ற கால்களிலே, ஒற்றைச்
சொல்லுக் குயிரைப் பணயம்வைத்து, நின்று
துடிக்கும் கவிஞரின் உள்ளத்திலே
மல்லுக்கு நிற்கின்ற மடமையெல்லாம். வீழ்ந்து
மாய்ந்தபின் னெழும்கர வொலியினிலே, நெஞ்ச
வில்லுக்கு விசையும் அம்பும்தந்து, அதை
வீணையாய் மீட்டிடும் விந்தையிவள்!

அறிவை வெறுப்பவன் வெறும்முட்டாள், ஆனால்
அறிவைத் தொழுபவன் அடிமுட்டாள், என்று
செறிவுடன் பேசிடும் வேதமொழி, இவள்
சேல்விழி ஓரத்தில் மையெழுதும்
அறிவை வழங்கியும் ஆதரிப்பாள், அதை
அறிந்து துறப்பவ ரையணைப்பாள், புத்தித்
தறியினில் சிக்காது தெய்வநெறி, எங்கள்
தாமரைத் தெய்வத்தின் தாளைப்பணி!

உழைப்பை மதிப்பவ ரைவணங்கி, அவர்
உள்ளத்தில் வாழ்ந்திட வேயிணங்கி
அழைப்பவர் அழைத்த படிநுழைந்து, அவர்
ஆடிடப் பாடிட அகமகிழ்ந்து, தமிழ்
தழைக்கச் செய்திடும் தாள்களினை, என்னைத்
தாங்கி அசைத்திடும் தோள்களினை, வீழும்
மழைக்குள் இறங்கி மண்மணக்கும், எந்தன்
மனத் தறுவாயில் மணியொலிக்கும்

கானத்தின் ராணியைக் காதலித்தேன், எந்தன்
கவிதையின் சோதியைக் கைபிடித்தேன்
மோனத் தவத்தினில் மூண்டுவரும், இந்த
மெளனத்தின் தேவிமேல் மோகம்கொண்டேன்
தேனந்தி மாலை நேரத்திலே, ஒரு
தெய்வீக நதியின் தீரத்திலே, அங்கு
நானற்றுப் போனவோர் நற்கணத்தே, எந்தன்
நாதத்தின் தேவியை நான்கலந்தேன்!

03.10.2014 / வியாழன் / 6.30

இசைக்கவி ரமணன்

வாக்கினைத் தந்தனள் வாணி, என்
வாழ்வினை வளம்செய்த வற்றாத கேணி
போக்கெதுவும் புரியாத ராணி, இவள்
புயலிலும் கரைசேர்க்கும் பூப்போன்ற தோணி
நாக்கினை இல்லமாக்கி, நித்தம்
நலமான வார்த்தைகள் நவமாகத் தருவாள்
தேக்கங்கள் இல்லாமலே, நான்
தெம்புமிகு நெஞ்சமுடன் திசையெங்கும் பாடவே!

வாய்பேசி டாதிருந்தேன், பின்பு
வாயிருந் தும்பேச்சு வாரா திருந்தேன்
வாயிருந் தும்பேசியும், நல்ல
வார்த்தையொன் றும்நன்கு வாரா திருந்தேன்
தாயிவள் பொறுத்திடாமல், தேன்
தடவினாள் தாம்பூலம் தரித்துப் பகிர்ந்தாள்
வாயெலாம் வாசகங்கள்! வெற்று
வாழ்வினை வெற்றிவாழ் வாக்கினாள் தேவி!

எண்ணத்தின் பின்னிருக்கும், ஓர்
ஏகாந்த மெளனத்தில் வீணையொலி கேட்கும்
வண்ணமாய்ப் பண்கள் புரளும், ஒரு
வார்த்தைவரும் பார்க்கையில் வரிவரிகள் ஓடும்
கண்ணிமைக் கும்நேரத்தில், மிக
கனமான யுகமொன்று மனம்தடவிச் செல்லும்
கண்முன்பு வந்து நின்று, நல்ல
கவிதை கொடுக்கின்ற கருணையென் வாணி!

வாணியெனில் வார்த்தையில்லை, பிறர்
வாழ்ந்திடப் பயன்படும் வாழ்க்கைநெறி யாகும்
ஏணியாய் வாழவேண்டும், பிறர்
ஏற்றமே சேவையென இன்புறுதல் வேண்டும்
கோணிகளில் தோள்சுமக்கும், வெற்றுக்
குப்பையில் அக்கினிக் குஞ்சொன்று நட்டு
வாணியைச் சரண்புகுந்தால், அங்கு
வருவதே வார்த்தை! வளர்வதே வாழ்க்கையே!

உண்மையில் காதல்கொண்டால், நெஞ்சில்
உருவாகும் சொல்லிலே ஒளிவந்து கூடும்
கண்ணெலாம் தீபறக்கும், வினைக்
காடெரியும், மற்றவர் கவலைகள் பொடிபடும்
பெண்மையைப் போற்றவைக்கும், எந்தப்
பேய்வரினும் அஞ்சாத பெருங்கர்வம் தோன்றும்
உண்ணாக்கில் தேன்சொட்டுவாள், என்
உள்ளமெனும் வெள்ளைக் கமலத்தி லுறைவாள்!

01.10.2014 / புதன் / 15.00

 

இசைக்கவி ரமணன்

கண்ணுக்குக் கண்ணல்லவோ? நீ
காலத்தின் பண்ணல்லவோ?
பெண்ணுக்குப் பெண்ணாக பெயருக்குள் உயிராக
பேசாத பேச்சல்லவோ? நீ
பிழையாத மூச்சல்லவோ?

எண்ணுக் கடங்காமலே, நீ
எண்ணத்தில் நடமாடுவாய்
மண்மீது வானாக மலருள்ளில் தேனாக
உண்மைக்குள் உண்மையாக, உயிரில்
ஊறிடும் தாயல்லவோ?

என்வாழ்க்கை உன்றன்வசம், நீ
ஏற்றதால் நானும் நிசம், நீ
நின்றாடும் நெஞ்சினில் நின்காலில் கொஞ்சிடும்
நித்திலச் சதங்கைகளே! அவை
நீளுமென் கவிதைகளே!

வினைகளினி ஏதுமில்லை, மனம்
விடைதேடி மோதவில்லை
சுனையாய்த் துளிர்த்தவொளி சுழியோடும் வெள்ளமாய்த்
துள்ளிவிளை யாடும்போது, இனி
துன்ப மேதின்ப மேது?

அமிழ்தான தமிழூட்டினாய், உலகின்
அமரிலே அமரம் செய்தாய்
சிமிழ்விட்டுத் திசையெங்கும் தமிழ்சொட்டும் பறைகொட்டும்
கவிபாடும் குயிலாக்கினாய்! பிறர்
கவலையை நீ போக்கினாய்!

இருகை இறங்காதம்மா! என்
ஈரவிழி உலராதம்மா! உன்றன்
அருமையைப் பாடிடும் உரிமையை மிஞ்சிடும்
பெருமைவே றேதுமில்லை, இந்தப்
பிள்ளைக்கு நீயே நிலை!

27.09.2014 / சனிக்கிழமை / 07.00 / வள்ளியூர்-சென்னை ரயிலில்

 

 

இசைக்கவி ரமணன்

 

(புண்ணாய்க் கிடக்கிறது தொண்டை. பண்ணாய்க் கொழிக்கிறது நெஞ்சம். பகிர்ந்து கொள்ளாமல் இருக்க முடியவில்லை. குரலைப் பொறுத்துக்கொள்ளவும்)

 

கவிதை நான் பாட ……

 

[mixcloud]http://www.mixcloud.com/Vallamai/%E0%AE%95%E0%AE%B5%E0%AE%A4-%E0%AE%A8%E0%AE%A9-%E0%AE%AA%E0%AE%9F/[/mixcloud]

 

 

கவிதை நான்பாட கனவில் நீ ஆட
ககனம் சுழலாமல் நின்றதோ!
சிவிகை ஏறாத சிந்தனை ஒன்று
சிறகுகொண் டெங்கு சென்றதோ!

பரவும் இன்பம் நீ நெருடும் துன்பம் நீ
மலரின் மென்மை நீ புயலின் வன்மை நீ
மின்னும் கண்கள் நீ மீறும் காதல் நீ
ஊறும் போதை நீ ஏறும் கவிதை நீ

இருள் நீ ஒளி நீ அருள் நீ மருள் நீ
என்னடி சொல்ல? எதுவும் நீ தேவி (கவிதை)

மலைபிளக்கின்ற விரல் நகமொன்றில்

பிறை நிலவுகள் நூறு
மறை தவழ்கின்ற கழல் நிழல்தன்னில்
கலை நிலையென்ன கூறு !
எழில் விதமின்னும் நூறு உன்
எதிர் நின்றதே பேறு
விழுந்தாலென்ன எழுந்தாலென்ன
விழிமுன் வினையெது விதியேது தேவி! (கவிதை)

கரம் ஆயிரம் கலம் ஆயிரம்
கண்ணில் தெரிவதோ எட்டு
கடந்தா லென்ன தொடர்ந்தே வந்து
கண்ணில் படும்வண்ணச் சிட்டு
நடந்தேன் தினம் விழுந்தேன் உனை
நினைந்தேன் உடன் எழுந்தேன்
நனவும் கனவும் குலவும் தருணம்
நதியின் கரையில் தெரியும் உருவம்
சின்னப் பிரம்போடு மின்னல் நகையோடு
கன்னங் கரிய சின்னஞ் சிறுமி தேவி ! (கவிதை)
29.09.2014 / திங்கள் / இரவு 10 45
வாழ்வு உந்தன் வழிவந்த போது

தாழ்வு உயர்வு தானென்பதேது?
சூழ்வன சூழ்க! சுந்தர மாக!
துன்பமும் இன்பமும் தூசிகளாக

அந்தரி சுந்தரி சிந்திய புன்னகை

மந்திரச் சொல்லாய் மலர்பூக்க
வந்து விழுந்திடும் செந்தமிழ்க் கவிதையில்
அந்தி மறந்தது விடையேக

வாழ்க்கை முடிந்தது வளமாக
வாழ்தல் தொடர்ந்தது நலமாக

இதயம் முழுதும் இளமை உதயம்
எதுவரை என்னும் கேள்வியும் விழவும்
அதையும் அழகிய கவிதையில் சொல்லும்
இதழ்கள் எனதில்லை உனதே தேவி!

 

 

 

இசைக்கவி ரமணன்

 

அவளே கதி

 

தீதகற்றிடும் திருவிழி, இவள்
திட்டினாலும் அது தேன்மொழி
கோதுசெய்யும் வளைக்கரம், கொடும்
சூலமேந்தும் ஒளிக்கரம்
வேதமாயிரம் இவள்நிழல், மன’
வேதனைகளும் இவள்தழல், இவள்
பாதமொன்றுதான் நம்கதி, அதைப்
பற்றி நிற்பதே என்வழி!

ஆசை ஏதாக ஆயினும், உடன்
அவள் நினைப்பை அதில் ஏற்றுக
மாசு யாவும் கலைந்திடும், மன
மலினம் தானே மறைந்திடும்
ஆசை ஏதாக ஆயினும், அதை
அவளுக்கர்ச்சனை ஆக்குக
ஆசை அவளன்றி வேறெதும், சற்றும்
அணுகிடா நிலை எய்துக!

யாவும் நன்மையே வாழ்விலே, இதை
யாண்டும் மறவாதீர் மனதிலே
பாவ புண்ணியம் வேறிலை, தாய்
பால்தனங்களில் மாறிலை
தேவைகள் நிறைவேறவும், ஓர்நாள்
தேவையே தீர்ந்து போகவும்
ஆவல் யாவையும் தந்தனள், அவள்
ஆசை முடிவாக நின்றனள்

கருணை ஒன்றுதான் இவள்மனம், அதில்
கலகலக்கும் பலவாய் குணம்
உருவம் யாவுமிவள் உருவமே, மன்னும்
உயிர்கள் யாவுமிவள் உயிரிலே
பொறுமையில் இவள் பூரணம், இவள்
பொங்க உண்டு பல காரணம்
அருமை இவள்செய்கை அருமையே, இவளை
அறிவதொன்றுதான் பெருமையே!

கையிரண்டையும் கூப்பியே, இரு
கண்ணில் கங்கையைத் தேக்கியே, என்
மெய்யும் உயிரும் ஒடுங்கியே, அவை
மீறி மீறிச் சிலிர்க்கவே, அடி
தையலே! உன்றன் காலிலே, மனம்
கொண்டதே பெரும் காதலே! இனி
உய்வதென்றொன்றும் இல்லையே! இது
உயிரில் உயிரான எல்லையே!

26.090.2014 / வெள்ளி / 21.45 / வள்ளியூர்-சென்னை ரயிலில்

இசைக்கவி ரமணன்

காப்பு

எதிர்கொண் டழைக்கும் விநாயகா! ரெட்டைப்
புதிர்சூழ வீற்றசிங் காரா! சதிராடும்
காபாலி நாயகியைக் கற்பகத்தை நாவார
நான்பாடச் செய்வீர் நலம்

ஜென்மஜென் மங்களாய்க் கன்மக் கந்தைகளை
என் தோளில் நான்சுமந்தே
என்னை நானே தாங்க இயலாத கேலியாய்
எத்தனை யுகம் போனதோ!
நன்மையாவும் பருகி புன்மையாவும் பழகி
நான்கண்ட அனுபவங்கள்
நின்றன நின்றன நின்றவற் றின்நடுவில்
நெளிகிறேன் நதியாக நான்
அன்றுகதை நாணமெனில் சென்றகதை பாடமெனில்
இன்றுகதை ஒன்றுமிலையே
என்றுமுள பேருண்மை நின்றுவிளை யாடவே
எதிர்வந்த மயிலை உமையே! (1)

சித்தமென் றொன்றுண்டு செதில்செதில்கள் செதில்களாய்ச்
சித்திரம் படிவதுண்டு
சத்தமில் லாமல்நீ சரிநடுவில் அரிவாயே
சரியான வாளைக்கொண்டு!
மொத்தமலி னங்களும் மூண்டுமேல் வரும்போது
மூச்சே திகைப்பதுண்டு
சுத்தமே அண்டா அசுத்தனே நானா?
சொல்லியழ யாரிங்குண்டு?
மொத்தத்தை யும்சின்ன முத்தத்தி னால்மாற்றி
முறுவலால் கொல்லும் தாயே!
சத்தத்தின் நடுவிலே சாந்திசுக மாய்நின்ற
சத்யமே! மயிலை உமையே! (2)

கண்ணும் திறக்காத காலத்தில் உன்னழகுக்
காலடியில் நான்வளர்ந்தேன்
எண்ணத்தில், இளம்பிள்ளை இதயத்தில் உன்கோலம்
எப்போதும் ஏந்திநின்றேன்
மண்ணைப் பிசைந்தாளும் மழைபோல இவ்வாழ்க்கை
மனதைப் பிசைந்தயர்ந்தேன்
கண்ணுன்னைக் காணுமோ காணாமல் மூடுமோ
கண்ணீரில் உயிர்கரைந்தேன்
உண்மையில் உனக்கெந்தன் ஒருநினைவு வந்ததால்
ஓடிவந் தேன் மீண்டுமே!
பெண்மையின் வண்ணமே! பேசிடும் வடிவமே!
பெருமயிலை ஆளும் உமையே! (3)

வெகுதொலைவில் சென்றவள் விரலருகில் நிற்கிறாய்
வேறென்ன நான்கேட்பது?
தகுதியில்லாத எனைச் சந்நிதியில் சேர்ப்பித்த
கருணையோ அவள்செய்தது
மிகவிளைய காலமும் மீண்டது, மனமுன்முன்
மின்னலின் யாழானது
நகைசெய்த படிநீயும் நாடாளும் தெருவிலே
நாளெலாம் கால்சென்றது
மிகையின்றிச் சொல்லவா? மிச்சமில் லாமலெனை
மிஞ்சவத் தாயென் தாயே!
அகமெங்கும் சுகமான தமிழ்கொண்டு நான்பாடத்
தலையாட்டும் மயிலை உமையே! (4)

மயிலையொரு கயிலையென மார்நெகிழ குருநாதர்
மயிலையில் அமர்ந்து சொன்னார்
மயிலான உன்முன்பு மனம்நிற்கும், பயிலாத
மறைகூடும் என்று சொன்னார்
ஒயிலாடும் உன்னருகில் உருவேற்றிக் குங்குமம்
ஒருவிரலில் நெற்றி வைத்தார்
கயிலையொரு மயிலையெனும் காட்சியை நெஞ்சுக்குள்
காட்டாமல் காட்டிவைத்தார்
பயில்வதெல் லாமழகு பருகிடும் வித்தைதான்
பாமரனுக் கருளும் தாயே!
கயிறெரிந் தேபோன கதையாக ஆக்கினாய்
கயிலையின் மயிலை உமையே! (5)

மனம்விட்டுக் கயல்துள்ளும் மயிலைக் குளம்சுற்றும்
மாடத் தெருக்கள் சுற்றி
தினம்புதிது புதிதாக விதம்காட்டும் பூக்களும்
தினம்கூடும் காய்கனிகளும்
இனமெனில் மனித இனம் இடமெனில் மயிலையென
இதயத்தில் கர்வம்பொங்க
உனையெண்ணி வேறேதும் ஒருதுளியும் எண்ணாமல்
ஓர்வாழ்வு நான் வாழ்கிறேன்
தினமுன்னைப் பார்த்தேங்கும் பிள்ளையை நீயும்தான்
தினம்பார்க்க வேண்டும் அம்மே!
மனம்பிரிய முடியாத மயிலையில் எனைக்கூட்டி
மழைபொழியும் மயிலை உமையே! (6)

கற்பகம் என்பதெது? கால்களா? கண்களா?
கனிவாயின் கள்ள நகையா?
விற்புருவ மா?மலர் வேய்ந்த உடையா?மறை
வேதத் திருச்செவிகளா?
சொற்பொருளும் எட்டாத காபாலி பாகமா?
சொல்லித் தீரா மோகமா?
அற்புதம் தடுமாறும் ஆனந்தமா? இல்லை
அதைமிஞ்சும் அமைதிதானா?
பொற்பதம் தொட்டுநான் பூரித் தெழுந்தகணம்
போராடும் கேள்வியிலையே!
கற்பிக்க முடியாத கருணையே உருவான
கற்பகம் மயிலை உமையே! (7)

கூடிவரும் கார்மேகம் தேடிவரும், உன்னழகு
கோபுரக் கலசம் முட்டும், நீ
ஆடிவிளை யாடியவோர் அழகான முத்ததனில்
அன்றுநில வாய்க்கொஞ்சிடும்
பாடிவரும் குயிலோடு பவளவாய்க் கிள்ளைகள்
பந்திபோட் டுப்பாடிடும்
ஓடிவரும் பிள்ளைகள் உன்வாயி லில்நின்று
ஓவென்று கத்திமகிழும்
ஈடிணையு மில்லாமல் என்னுயிரை மொத்தமாய்
ஏந்தியெழில் பார்க்கும் தாயே!
நாடிவரும் எவருக்கும் நலமே வழங்கிடும்
நன்மயிலை வாழும் உமையே! (8)

சாம்பவீ! என்வினையைச் சாம்பலாய் ஆக்கினாய்
சடுதியில் காடெரித்தாய்
சாம்பலே மேனியாய்க் காபாலி சங்கரன்
சந்நிதியின் அருகில் நின்றாய்
சாம்பலைத் தமிழினால் கன்னியாய் உயிர்ப்பித்த
சம்பந்தன் சாட்சியானாய்
சாம்பலாய்ப் போன என் வாழ்விலே நீவந்து
தளிராக முறுவலித்தாய்
தேம்பியழும் குழந்தைக்குத் தேடிமுலைப் பால்தந்த
தெய்வத்தை மிஞ்சும் தாயே!
பூம்பாவ டைகட்டிப் புவனத்தை ஆள்கின்ற
பொன்மயிலை வாழும் உமையே! (9)

எங்கேது வங்கியதோ அங்கேயே முடிவதுதான்
இவ்வாழ்வின் அழகல்லவா?
இங்கிருந் தெங்கெங்கி லோதிரிந்தே சேர்ந்த
திறுதியில் இங்கல்லவா?
இங்கெனைக் குடிவைத்த இதயங்களைத் தாயே
எப்போதும் காக்கவேண்டும்
மங்கலம் வைபவம் மணமுள்ள புகழவரின்
மனையெங்கும் ஓங்கவேண்டும்
இங்குன்னை நீங்காமல் இனியெங்கும் சுற்றாமல்
இணையடியில் ஏந்து தாயே!
தங்கத்தின் தங்கமே! கற்பகத் தருவே! நிதம்
தழைத்தோங்கும் மயிலை உமையே! (10)

27.09.2014 / சனிக்கிழமை / 20.33

இசைக்கவி ரமணன்

 

கதவு தொலைந்த கணம்

நிறுத்திக்கொள்வோம்!
நீ சொன்ன வாசகங்களையும்
நான் சொன்ன வார்த்தைகளையும்

பொறுத்துக்கொள்வோம்!
நீ கண்ட பிழைகளையும்
நான் கண்ட குறைகளையும்

மறந்து போவோம்!
என் அத்து மீறல்களையும்
உன் அராஜகத்தையும்

எதற்கு நீ?
எதற்குத்தான் நான்?

என் தாய் நீ, உன் சேய் நான்
என்னும் ஒரே நினைப்பில்
என் விருப்பம், உன் விருப்பம்
என்னும் ஒரே நம்பிக்கையில்

காதல், கவிதையென,
காலமெல்லாம் காளியென்னும்
போதையில் வாழாமல்,
புலனைந்தும் செயல்படாமல்
சாதாரணன் போல்வாழச்
சகத்தில் எதற்கடி நான்?

ஆதார ஸ்ருதியாக
அடிநாதம் நீயாக
பேதமே இல்லாமல்
பெற்றுவரும் அனுபவத்தைச்
சேதாரமில்லாமல், உன்
சேவடியில் சேர்ப்பித்தல்
தவிர எனக்கென்றோர்
தவமுண்டோ? நானிதிலே
தறிகெட்டுப் போவதிலும்
தவறுண்டோ? வந்து
தழுவியென்னைக் காப்பதன்றிக்
கடமைதான் உனக்குண்டோ?

ஆடுவது தாயம், இதில்
அளப்பானேன் தர்மநியாயம்?
போடு! விழுகிறேன். மீண்டும்
போடு! எழுகிறேன்! சற்றே
ஆடுவதை நிறுத்தியென்னை
ஆடவிடு! அப்புறம் பார்!
பாடுவதும் வாடுவதும்
பரபரப்பதெல்லாமும்
கூடொன்றில் நுழைந்தால்
குடும்பம்போல் வந்தே தீரும்
ஏடுகள் படிப்பதாலோ
எவனேனும் சொல்வதாலோ, எந்தப்
பாடும் மாறாது
பராசக்தி விருப்பம்தான்
ஆடு நனைவதும்
ஓநாய் அழுவதும்!

வீழ்த்திச் சிரிக்கின்றாய்
வெட்கமின்றி; ஒருமுறை
வீழ்ந்துதான் பாரேன்!
வெற்றியென்பது
விளங்காது தோல்வியின்றி

சரிசரி
உனது கவிதை எனதே எனும்போது
எனது இன்பதுன்பம் உனதே அல்லவோ?
உனக்கும் எனக்கும்
ஊடாடும் சொந்தத்தில்
உரிமையே உறவன்றோ?
உறவென்று பிறிதுண்டோ?

வாடி வா!
வக்கணையின் ராணியே!
தேடியெனைப் பெற்றுவிட்டு, முகம்
திருப்பிக்கொண்டால்? நானென்ன
வாடி அழுவேனா? வாசலில் கெஞ்சுவேனா?

ஜாகேச்வரத்திலந்த
யோகத் தனிமையில் நீ
நோகாமல் படியேறி
வேகமாய் வந்தென்னைத்
தொட்டுத் தட்டியெழுப்பியதைக்
கண்ணுற்ற கணமே, உன்
குட்டுடைந்து போனதடி!
கொடியவினை தீர்ந்ததடி!

இன்னுமென்ன பம்மாத்து?
இறங்கிவா! ஏறி வா!
மின்னல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து
மீட்டுவோம் வா!
நான்பாட நீயாட நீயாட நான்பாட
தேன்கூடும் தமிழின் தித்திப்பில் நாமொன்றாய்
நீயே நானாகவும் நானே நீயாகவும்
தீயே நீராகத் தெளிந்திருப்போம்! யாவர்க்கும்

தாயாய் விளங்கும்
தயவே! தமிழின்
தகவே வருக!
கதவு தொலைந்த
கணத்தில் இந்தக்
கவிதை நேர்ந்தது

26.090.2014 / வெள்ளி / 21.15 / வள்ளியூர்-சென்னை ரயிலில்

இசைக்கவி ரமணன்

திலகமிட்டனள்…

கங்கைக் கரையில், ஒரு
காலைப் பொழுதில், என்
அங்கமெங்கும் தங்கம்மின்னும் நீர்த்திவலை, நான்
அமர்ந்திருந்தேனொரு ஆனந்த நிலை

கண்கள் பனிக்க, நெஞ்சம்
களியில் துள்ள, உயிர்ப்
புண்க ளாறும் போதுவரும்
புதிய சுகம், கொஞ்சம்
புயல் கொஞ்சம் தென்றலெனப் புரண்டுவரும்

தொல்லை இருளை. ஒளி
அள்ளி விழுங்கும், பகல்
துள்ளிவிளை யாடிவரும்
தூய பொழுது, அது
தொட்டுமனம் வெட்கப்பட்டுத்
தேடும் விழுது

அந்தக் கணத்தில், துளி
அண்டக் கருப்பாய்
அந்தக்கரை யோரம்வந்தாள்
அக்கறை யின்றி,
அலட்சியத்தில் ஆள்விழுங்கும் சின்னஞ் சிறுமி

என்ன கருப்பு! அதில்
என்ன திருத்தம்! அதில்
மின்னல்துள்ளும் சின்னவிழி
என்ன பொருத்தம்!

என்ன மிடுக்கு! மூக்கில்
சின்ன மினுக்கு! நெஞ்சில்
ஏறிவிளை யாடும்பிள்ளைக்
கென்ன செருக்கு!

சின்னத் தட்டினில், ஒரு
சித்திரச் சுடர், அதன்
தெற்கு மூலைதன்னிலொரு
குங்குமக் கடல், அதைச்
சீண்டிவிளை யாடும் சின்னஞ்
சிறிய விரல்!

முன்னே நின்றவள், நெஞ்சில்
முரசறைந்தாள், ஒரு
முத்தத்தினில் முக்திதரும்
காளிநானென! தேவர்
முண்டித் தடுமாறிவிழும் சோதிநானென!

முறுவலில்லை, சிறு
முனைப்புமில்லை, தன்
முன்னந்தலை சாய்த்தபடிப்
“பொட்டு வைக்கவா?” என்று
மோக இதழ் வழிக் கிள்ளை மொழியில் சொல்லி

முன்பு வந்தனள், சற்றும்
மூச்சிடாமலே, என்
முன்னிதழில் வெப்பம்வர
மூச்சுமிட்டனள், கங்கை
மொத்தக்குளிர் மூண்டவிரல் நெற்றி தொட்டனள்

தொட்ட கணத்தில், உயிர்
தூர்ந்து கிளர்ந்தே, ஒரு
விட்டம்வரை இடியுண்டு
வெலவெலக்க, குளிர்
விரல்தொட் டுயிர்குடைந்து வெடவெடக்க

பட்டாம் பூச்சிக் கண், சற்றும்
பதறாமலே, எனைப்
பார்த்திருந்த பார்வையின்னும்
பார்த்திருக்கிறேன், அந்தப்
பார்வையின் நினைப்பில் உயிர் வேர்த்திருக்கிறேன்

சின்னப் பதங்கள், தம்மைச்
சேர்த்து வைக்கிறாள், நான்
செய்வ தறியாது வீழ்ந்து தீண்டி வீழ்கிறேன்

என்னைக் கடந்தாள், வார்த்தை
ஏதுமின்றியே, நான்
ஏங்கி நிற்கிறேன், வாழ்க்கை
ஏதுமின்றியே!

26.090.2014 / வெள்ளி / 20.25 / வள்ளியூர்-சென்னை ரயிலில்

இசைக்கவி ரமணன்

 

நீ நான்

நெஞ்சத்தில் நீ
பஞ்சுக்குள் தீ
இன்னும்தான் ஏதேனும் எஞ்சுமோ? கொஞ்சம்
இதழ்திறந்து சொன்னால்தான் என்னவோ?

கண்ணெல்லாம் நீ
காலெல்லாம் நான்
காரியம் வேறேதும் உண்டுமோ? அடி!
காதல்நான் மாண்டாலும் மண்டுமோ?

உள்ளுக்குள் நீ
ஊருக்குள் நான்
உலகுக்கு நானென்ன சொல்வதோ? நீ
உன்வாயை அவலின்றி மெல்வதோ?

உன்பிடியில் நான்
உன்மடியில் நான்
உன்னடியில் ஒற்றைமலர் நானல்லவா? இந்த
ஒப்பற்ற நிலைபெறவே ஊனல்லவா?

என்விழியில் நீ
என்கவியில் நீ
என்கான வெளியெங்கும் நீயல்லவோ? நீ
எனைப்பெற்றுத் தினம்மகிழும் தாயல்லவோ!!

26.090.2014 / வெள்ளி / 19.35 / வள்ளியூர்-சென்னை ரயிலில்

இசைக்கவி ரமணன்

 

ஊழித் தீயிலும் தேன்

 

என்னுள் ளிருக்கும் இருளை விழுங்கி
என்னை விட்டுவிடு! காளீ
எதிரே நின்று சிரித்தது போதும்
என்னைத் தொட்டுவிடு!
உன்னுள் ளிருக்கும் உள்ளத் தினில்நான்
ஒருநாள் எனைக்கண்டேன், இனி
ஒருபோ தும்நீ உதறமுடி யாதெனும்
உறுதியில் திமிர்கொண்டேன்!

எத்தனை பிறவிகள் என்னடி வினைகள்
என்னென்ன தண்டனைகள்! காளீ
எப்படி உனக்கு மனம்வந் ததடி
என்னைத் துவைத்தெடுக்க?
பித்தனை மணந்த பிச்சி யல்லவா
பிள்ளையும் பொருட்டில்லை! இனி
பின்கதை எதற்கு பிழைகள் உனக்கெது
பேசி மகிழ்வோம் வா!

நற்றமிழ்க் கவிதை நாளும் இரவும்
நாவில் நடமாட, காளீ
நனவும் கனவும் நாயகி நீயே
மனதில் நடமாட
கொற்றவை யே! என் கூட நடந்திடும்
ஒற்றைத் துணையே வா! யோகக்
கூரையில் நின்று கொக்க ரித்திடும்
கொள்ளை நெருப்பே வா!

“மகனே!” என்னும் மணிவார்த் தையினை
மறுபடி யும்சொல் சொல்! காளீ
மார்பை நிமிர்த்த மனிதர் கேட்க
மறவா தொருமுறை சொல்!
சுகமும் துயரும் தகர்ந்த தருணம்
சுதந்திர கீதெமெழும், உன்
சொந்தம் சொடுக்க முக்தியும் கூடச்
சொல்லிச் சொல்லி விழும்!

பிள்ளைப் பிராய விடலை மனதில்
வெள்ளம் போல்வந் தாய்! காளீ
பித்துப் பிடிக்க வைத்தாய், பலவித
பேதைமை கள்செய் தாய்
முள்ளை முகத்தில் மெள்ளத் தைத்தாய்
முட்டா ளாய்வைத் தாய், ஒரு
மூர்க்க இரவில் முத்தமிட்டாயே
முன்பின் நினைவுண்டா?!

நான்யா ரென்பதை நானெதற் கறிய?
நாடறி யும்படிச் செய்! காளீ
நானுன் மகனெனும் வானுயர் உண்மையை
நாவால் ஒலிக்கச் சொல்!
ஊனுள் ளவரை உரக்கச் சொல்வேன்
உன்மகன் உன்மகன் நான்! இந்த
ஒற்றை நினைவே ஊழி நெருப்பிலும்
ஊறி இனிக்கும் தேன்!

26.090.2014 / வெள்ளி / 19.06 / வள்ளியூர்-சென்னை ரயிலில்