Category: வண்ணப் படங்கள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பூட்டிய சன்னிதிக் கதவுக்குள் தலைநுழைத்துத் தலைவனைத் தேடிடும் குழந்தைகளைத் தம் புகைப்படப் பெட்டிக்குள் பத்திரப்படுத்தி வந்திருப்பவர் திருமிகு ராமலக்ஷ்மி. கவிதைப் போட்டிக்கு ஏற்றதொரு படமென்று இதனை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் திருமிகு சாந்தி மாரியப்பன்.

வாசுவென்ன ஏசுவென்ன அல்லாவென்ன எல்லாம் ஒன்றுதான் பிள்ளைகளுக்கு! பிற மதத்தை ஏசுவதும் பேசுவதுமாய்ப் பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில் நஞ்சை விதைப்பது பெரியோர் செய்யும் சிறிய செயலே அல்லவா?

இதோ… ஆர்வத்தோடு இப்பிள்ளைகள் பார்க்கத் துடிப்பது எதனை என்று தம் கவிதைகளில் வடித்துக் காட்டக் காத்திருக்கின்றார்கள் நம் கவிஞர்கள். அவர்களை வரவேற்கிறேன் அன்போடு!

*****

“பூட்டிய கதவுக்குள் இருப்பதென்ன என்று தேடியது போதும்! வேட்டையாடும் உலகமிது; விரைந்தேகுங்கள் வீட்டை நோக்கி!” என்று சிறார்களுக்கு அறிவுரை வழங்குகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

பாதுகாப்பு…

பூட்டி யிருக்கும் கோவிலுள்ளே
பார்த்தது போதும் பிள்ளைகளே,
வீட்டி லுள்ளோர் தேடிடுவர்
விவரம் ஏதென அஞ்சிடுவர்,
நாட்டி லுள்ள நடப்பறிய
நம்பி வருவீர் பெற்றோருடன்,
வேட்டை யாடும் உலகமிது
வெளியே யில்லை பாதுகாப்பே…!

*****

‘கண்டவர் விண்டிலர்’ என்பதால் தானே கண்டுணரத் துடிக்கின்றது உலகு! உள்ளுறை பரம்பொருளை  வெளியில் தேடுவதில் பயனென்ன? என்று ஆழ்ந்த தத்துவ முத்துக்களைத் தம் கவிதையில் உதிர்த்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

தாழ் திறவாய்!

வானுயர் கோவிலில் தொழுதுநிற்போம்
பள்ளிவாசல்கள் தோறும் ஓதிநிற்போம்
தேவ ஆலயம் தேடி ஓடிடுவோம்
ஆதிமூலத்தைக் காண ஏங்கிடுவோம்!

காட்டினில் இறையைத் தேடிடுவோம் – மந்திரப்
பாட்டினில் அவன்தாள் நாடிடுவோம் – வெற்று
ஏட்டினில் சொல்லிய வழியெல்லாம்
போட்டி போட்டுச் செய்திடுவோம்!

ஆண்டுகள் பல தவஞ்செய்து நின்று
கண்டிடும் வழியெண்ணிக் காத்துநிற்போம்
கண்டவர் விண்டிலர் என்று சொல்லிக்
கண்டிட தினந்தினம் ஏங்கிடுவோம்!

நல்லுரை சொல்லிடும் வேதமெல்லாம் – பிறர்
வெந்துயர் தீர்த்திடும் அன்பர்தனை
முந்திய தெய்வமாய் வைத்தேயுணர்ந்து – நம்
உள்ளுறை பரம்பொருள் மீட்டிடுவோம்!

ஈட்டிடும் பொருள் பிறர்க்கீந்திடுவோம்!
வாட்டிடும் பிறர்பிணித் தீர்த்திடுவோம்!
நாட்டினில் வறியவர் வாழ்ந்திடவே
பூட்டிய மனத்தாழ் திறந்திடுவோம்!

*****

சிந்தனைக்கும் வந்தனைக்குமுரிய நல்ல கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர்களை உளமாரப் பாராட்டுகின்றேன்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

தொடரும் தேடல்!

விடை தெரியா வினாக்களால்
நிறைந்ததே வாழ்க்கை!
விடை தேடியே வயதும் கடந்திடும்
வாழ்க்கை முடியும் வரை
கேள்விக்குறியாய் இருக்கும்
பலர் வாழ்க்கைக்கு விடையாய்
மலர்ந்திடும் மழலைச்செல்வம்!
அத்தனையும் அறிந்துகொள்ளும் ஆசையில்
வினாத் தொடுத்தே வளர்ந்திடும்
குழந்தைப் பருவம்!
இனம் புரியாமல் செய்வதறியாமல்
குழம்பியே கேள்விகளைத் தொடுத்திடும்
இளமைப் பருவம்!
சந்திக்கும் அனைத்திலும்
சந்தேகமாய் வினா எழுப்பியே
வீணாய் நகரும் வாலிபப்பருவம்!
எடுக்கும் முயற்சியே கேள்வியாய் முன்னே இருக்கும்
வினாவாய்ப் போய்ச்சேரும் காலம் தன்னை
விடையாய் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும்
முதுமைப் பருவம்!
கேள்விகளாய் நிறைந்த வாழ்க்கையில்
கடவுள் பற்றிக் கேள்வி எழாமல் எப்படி இருக்கும்?
உருவமில்லாச் சக்திக்கு உருவம் தந்தோம்!
கல்லில் அதை வடித்துக்
கடவுள் என்று பெயர் சூட்டியே உயிர் தந்தோம்!
கல்லாய், கடவுளாய்க் கண்டவனை
நாத்திகன் என்றும் ஆத்திகன் என்றும்
பிரித்து வைத்தோம்!
எங்கும் எதிலும் அவனே
அருளாய் நிறைந்து இருந்தும்
மனிதநேயம் கொண்டு
சக மனிதனைப் பார்க்க மறந்துவிட்டோம்
குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்றென்றும்
ஜாதி மத பேதம் இல்லையென்றும் கற்றுத்தந்து
கடவுளை வைத்தே
பிரிவினையை மழலையில் கலந்துவிட்டோம்!
எங்கும் நிறைந்தவனைக்
கல்லுக்குள் பூட்டி வைத்தோம்
கடவுள் என்று சொல்லி
கோயிலையும் பூட்டி வைத்தோம்
விடை தெரியா வினாவாய் இறைவன் இங்கே!
விளையாட்டையும் விட்டுவிட்டு
விடை அறிய
பூட்டிய கோயிலுக்குள்
இருளில் இறைவனைத் தேடும் இவர்கள்
தேடல்கள் என்றும் தொடரும்!

வாழ்வின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் மாறிவரும் மனித இயல்புகளைப் பட்டியலிடும் இக்கவிதை, கடவுளை வைத்தே பிரிவினையை வளர்த்து மனிதநேயத்தை மறந்த மனிதர்களாகிய நாம், எங்கும் எதிலும் அருளாய் நிறைந்திருக்கும் இறைவனை இருட்டறைக்குள் தேடி அலைகின்றோம்! என்ற வாழ்வியல் உண்மையைப் பேசுவது சிறப்பு. ஆதலால், இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நீலவானப் பின்னணியில் கருங்கோட்டில் அமர்ந்திருக்கும் கோலவெண் பறவைகளின் கவின்காட்சி கண்ணைப் பறிக்கின்றது. மூவண்ணங்காட்டி எண்ணங்கவரும் இவ்வொளி ஓவியத்தை எடுத்திருக்கும் புகைப்பட நிபுணர் திருமிகு. கீதாமதிக்கும், இவ்வழகிய படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 232க்குத் தெரிவுசெய்து தந்துள்ள தேர்வாளர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றிகள்!

இயற்கையின் படைப்பில் பறவைகள் வியப்புக்குரியவை. வானவெளியெங்கும் சுற்றித் திரியும் சுதந்தரமும், அந்திவந்தால் குடும்பத்தோடு கூட்டிலிணைந்து பாட்டிசைத்து மகிழும் பாக்கியமும் பெற்றவை அவை. கொலைத்தொழில் புரியும் புள் வேட்டுவனிடம் சிக்காதவரை பறவைகளின் கலைவாழ்வுக்குப் பங்கமில்லை.

பார்த்தாலே பரவசமளித்துக் கவியுள்ளத்தைத் தட்டியெழுப்பும் இவ் எழிற்படத்தைக் காணுகையில் பாமழை பொழியாது விடுப்பரோ நம் பாவலர்கள்?

ஆதலால், போட்டியில் கலந்துகொள்ள வாரீர்! உம் கவிதைகளைத் தாரீர்! எனக் கவிஞர் குழாத்தைக் கரங் குவித்து அழைக்கின்றேன்!

*****
’பட்ட மரமும் பறவைகளாலே அழகுறுதலைப் போல் கெட்ட குடும்பமும் கூடியிருந்தால் கேடது நீங்கிப் பொலிவு பெறும்’ என நம்பிக்கை விதைகளைத் தம் பாவில் தூவியிருக்கின்றார்  திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

தழைக்க…

பட்ட மரத்தில் பறவைகள் அமர்ந்தால்
பளிச்சிடும் மரமும் பெற்றிடும் புத்துயிர்,
கெட்ட குடியென ஒதுங்கிச் செலாதே
கேடது நீங்கிடக் கூடிடு குடும்பமாய்,
தொட்டதற் கெல்லாம் வேண்டாம் சண்டை
தொடர்ந்திடு உறவை உதவிகள் செய்தே,
எட்டிடும் தூரமே இன்ப வாழ்க்கை
என்றும் செலாதே உறவைத் துறந்தே…!

*****

”மதிமுகம் மலர்ந்த மரங்களெல்லாம், மலடாய் மாண்டது மானிடனாலோ?” என வருந்தி, பட்டமரம் மீண்டும் பசுமைபெறப் பறவைகள் நிகழ்த்தும் பிரார்த்தனைக் கூட்டமிது என்கிறார் திரு. ராவணா சுந்தர்.

பட்டமரம் பசுமை பெற,
பறவைகளின் பிரார்த்தனைக் கூட்டம்.
உச்சிவெயில் உயிரைக் உருக்கையில,
உல்லாசமாய் உன்மடியில் ஊசலாடினோமே!
இரைதேடி இறைஞ்சும் இதழ்களுக்கு,
இளைப்பாற இளங்கனி இழைத்தாயே!
சிற்றின்பச் சிந்தனைகள் சிலிர்ப்பூட்டும்போது,
சிரங்களில் செவ்வண்ணமே சீராட்டினாயே!
முத்தத்தின் முதல்கருவை முட்டையிடும்போது,
முக்கிளையினை முதல்மடியாக முகமலர்ந்தாயே!
தாய்மடி தீண்டாத் தருணமும்,
தன்மடியில் தழைத்துத் துயிலெழுப்பினாயே!
மூடர்களின் முன்னேற்ற முன்னுரையில்,
முல்லையின் மூச்சுதான் முதல்பலியோ?
மதிமுகம் மலர்ந்த மரங்களெல்லாம்,
மலடாய் மாண்டது மானிடனாலோ!
அன்னைகளின் ஆருயிர் அரும்ப,
அழுகுரல் அறிந்து அருள்வாயா…!
இறைவா….?

*****

”பருவங்கள் மாறும்; பட்ட மரமும் பூத்துக் குலுங்கும்! காலங்கள் மாறும்
கண்ட கனவு நனவாகும்; அதுவரை காத்திருக்க கற்றுக்கொள்!” என்று பொறுமையின் பெருமையைப் பறவைக்கும் மானுடர்க்கும் சேர்த்தே போதிக்கின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

மாற்றம் மனமாற்றம்

இலைகள் உதிர்ந்து
கிளைகள் மட்டும் இருக்க
பட்ட மரமும் பறவைகளுக்குப்
புகலிடமாய் மாறும்
உடைந்த கிளைகள் கூட
விறகாய்ப் பயன்படும்!
பயனற்ற பொருளாய்
அவன் படைப்பில் ஏதும் இல்லை!
அத்தனையும் இழந்தாலும்
அது முடிவல்ல, ஆரம்பம்!
முடியும் என்று முயன்றிடு
துறந்தவை யாவும் திரும்பக் கிட்டும்
வாழ்க்கை ஒரு சக்கரம் என்று
அது உனக்கு என்றும் உணர்த்தும்!
பருவங்கள் மாறும்
பட்ட மரமும் பூத்துக் குலுங்கும்
காலங்கள் மாறும்
கண்ட கனவு நனவாகும்
அதுவரை காத்திருக்கக் கற்றுக்கொள்
நம்பிக்கையோடு
நல்ல காலம் பிறக்கும் என்று!
சூழ்நிலைகளும் துயரங்களும்
அள்ளும் பாத்திரங்களின்
உருவம் கொள்ளும்!
நீர்நிலை போல்
பார்ப்பவரின் பார்வையைப் பொருத்திச்
சிறுது பெரிது என மாறும்
சூழ்நிலைகளை மாற்ற இயலாது!
நம் சிந்தனையை மாற்ற முடியும்
இதுவும் கடந்து போகும்
என்று உன் சிந்தனையில்
விதைத்திடு!
வெற்றிக்கனி தரும் செடி
தானாய் முளைத்துவிடும்!

*****

பட்டமரமும் அதனை விட்டகலாப் பறவைகளும் நம் கவிஞர்களின் சிந்தனையைக் கிளறி, ”இன்மை நிரந்தமன்று!” எனும் நன்மொழியை உதிர்க்க வைத்திருக்கின்றன. பாராட்டுக்கள் கவிஞர்களே!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது அடுத்து…

வேடந்தாங்கிய பறவைகள்!

இயற்கையன்னை தானளித்த
இன்பபுரி இவ்வையகத்தை
நகரமயமாக்கி வைத்து
நரகமதை உருவாக்கினோம்!
நீர்வளத்தைக் கெடுத்துவிட்டோம்
நிலமடந்தை வளமொழித்தோம்
கால் வைக்கும் இடமெல்லாம்
கட்டிடங்கள் உயர்த்திவைத்தோம்!
பச்சைநிறத் தாயவளின்
கச்சைமலை முகடழித்து
மிச்ச மீதம் ஏதுமின்றி
தாய்ப்பாலை வீணடித்தோம்!
வான்பொய்த்து மழையில்லை
கதிரவனால் அதிவெப்பநிலை
நில அதிர்வால் வீடில்லை – எனக்கூறி
அப்பாவிப் பறவையென்ற
வேடங்கொண்டு வாழ்ந்திருப்போம்!
இயற்கை வளமழித்து
கான்க்ரீட் மரக்கிளையில்
வண்ணமெல்லாம் தானிழந்து
வாட்டமுற்று வீற்றிருப்போம்!

”நீர்வளத்தைக் கெடுத்து, நிலவளத்தை அழித்ததனால் வான்பொய்த்து மழையில்லை; நிலஅதிர்வால் வீடில்லை என்றானபின் கான்கிரீட் மரக்கிளையில் வாடி அமர்ந்திருக்கும் வேடப்பறவைகள் நாம்!” என்று மக்களின் மதியீனத்தால் விளைந்த சீர்கேட்டைச் சிறப்பாகப் பாட்டில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராக அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அண்ணனின் அரவணைப்பில் தன் அச்சத்தைத் துச்சமெனத் தொலைக்க முயலும் சிறுமியாகத் தெரிகின்றாள் இவள். அண்ணனின் முகத்திலோ யாமிருக்க பயமேன் எனும்படியான மந்தகாசப் புன்னகை மந்தார மலராய் இதழ் விரித்திருக்கின்றது.

கவியுள்ளம் ஊற்றெடுக்கக் கனிமழலை ஒன்றின் வசீகரக் காட்சியே போதுமானது; இங்கோ இருவர்! எனவே பஞ்சமின்றிக் கவிபாடக் கவிநெஞ்சங்களை அன்புபாராட்டி அழைக்கின்றேன்!

*****

”இச்சிறுமி, அன்னையையும் தந்தையையும் அண்ணன் உருவில் கண்டாள்; அவன் அரவணைப்பில் அமைதி கொண்டாள் ” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

அம்மையப்பனாய்…

அன்னை தந்தை சேர்ந்தேதான்
அண்ணன் உருவம் ஆனதுவோ,
அன்பைக் கொடுப்பதில் அன்னையாக
ஆசையாய் வளர்ப்பதில் தந்தையாக,
என்றும் காப்பான் நன்றாக
என்னும் உறுதி தங்கைக்கே,
இன்னும் என்ன பயமென்றே
இறுக்கிப் பிடித்தாள் அண்ணனையே…!

*****

”உயரப் பறக்கும் பட்டத்திற்கு உதவிடும் வாலாய், நூலாய் உதவிடுவேன் உனக்கு நான்; உயரப்பறந்திடவே எனை நம்பிக்கையோடு பற்றிக்கொள்!” என்று பொன்மொழி உதிர்க்கும் உயர்ந்த சிறுவனைக் காண்கிறோம் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜின் கவிதையில்.

அன்பே ஆருயிரே!

மொட்டு விட்ட மலரே!
இருள் சூழ்ந்திருக்கக் கண்டு பயந்தாயோ?
இருளெனச் சூழ்ந்திருக்கும்
இன்னல்கள் கண்டு பயந்தாயோ?
வெளிச்சம் தரும் விளக்காய் நான்
அணையாமல் என்னைக் காக்கும்
உதவும் கரங்களாய் நீ!

அஞ்சாதே, அச்சம் தவிர், நெஞ்சம் நிமிர்
இரவென்று இருள் சூழ்ந்த வானம்
வெளிச்சம் எனும் விடியல் வந்து
நீலமாய் நிறம் மாறும்
உறங்கி இருக்கும் இயற்கை கூட
விழித்தெழும் விடியலாய்
வெளிச்சம் வந்ததும்!

குஞ்சுகளை இறகுகளில் மறைத்துக்
காத்து நிற்கும் தாய்ப் பறவை!
இறகுகளாய் நான் இருப்பேன்
உன் இறகுகளை விரித்துப் பறக்க முயன்றிடு
அந்த வானம் உனக்கு வசப்படும்!

உயரப் பறக்கும் பட்டத்திற்கு
உதவிடும் வாலாய் நூலாய்
உதவிடுவேன் உனக்கு நான்
உயரப்பறந்திடவே
நம்பிக்கையோடு பற்றிக்கொள்!
உன்னை ஏற்றிவிடும் ஏணியாய்
நான் இருப்பேன்!

அம்மை அப்பன் இன்றி
இங்கு யாரும் பிறப்பதில்லை!
உதவிக்கரம் நீட்டும் உருவங்களில்
அண்ணனாய், தந்தையாய், தாயாய்,
தோழனாய், தோழியாய், துணையாய்
அன்பைப் பொழியும் உறவுகளைக் கண்டால்
அனாதைகள் அழிந்து
அன்பும் பாசமும் பொழியும்
உள்ளங்களால் இவ்வுலகம் நிறைந்திடுமே!
உறவாய் மாறி உள்ளங்கள் போற்றிடுமே!

*****

சிறுமிக்கு அன்னையாய் அத்தனாய் அத்தனையுமாய் நிற்கும் சிறுவனின் மனமுதிர்ச்சியை அழகிய கவிதைகளில் வார்த்தெடுத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

பிஞ்சு (நெ)நஞ்சு!

கனியமுதுக் குழந்தையென்றால்
கள்ளமில்லாப் புன்சிரிப்பும்
வெள்ளைத் தும்பைப்பூ மனதும்
கண்முன்னே நின்றதொரு காலமம்மா – அது
கனவாகப் போனதிந்த காலமம்மா!

வஞ்சமில்லாப் பிஞ்சு நெஞ்சில்
சூதானமாய் இருக்கச் சொல்லி
நஞ்சதனைக் கலந்திட்டோம்
வெம்பியிங்கு நிற்க வைத்தோம்
வெள்ளாவியில் விதைநெல்லால் பொங்கல் வைத்தோம்!

இன்ப துன்பமெல்லாமே
இரு நொடியில் மறந்துவிடும்!
கள்ளமில்லா நெஞ்சதனில்
தந்திரத்தைப் புகுத்திவிட்டோம்!
நம்பிக்கையின்மையை நிலைக்கவிட்டோம்!

பஞ்சு போன்ற நெஞ்சதனைப்
போட்டி பல போடச் சொல்லி
ஊடகச் சோதியிலே
எரிபானையாக்கி விட்டோம்!
ஏய்த்துப் பிழைப்பதைக் கற்க வைத்தோம்!

அறிவு வளர்க்கும்
கல்வியதைக் கற்பிக்காமல்
வெற்று வெற்றியே குறிக்கோளாய்
முற்றிப்போகச் செய்துவிட்டோம்!
முளைக்குருத்தை முட்செடியாய் ஆக்கிவிட்டோம்!

பெற்றோர் தம் பேராசையால்
பிஞ்சினிலே பழுத்து
சுயநல ஆழ்துளையில் வீழ்ந்து
மறைந்ததுவே அவர்தம் குழந்தைத்தனம் – இதில்
வெற்றுக் கொண்டாட்டமே மழலையர் தினம்!

”வஞ்சமில்லாப் பிஞ்சுநெஞ்சில் நாம் நஞ்சதனைக் கலந்து விட்டோம்; வெள்ளாவியில் விதைநெல்லால் பொங்கல் வைத்தோம்! ஊடகச் சோதியிலே மழலையின் நெஞ்சதனை எரிபானை யாக்கிவிட்டோம்!” என்று  இன்றைய பெற்றோரின் நிர்ப்பந்தத்தால் குழந்தைத்தனத்தைத் தொலைத்து, பிஞ்சிலேயே பழுத்து வெம்பிப்போகும் மழலையருக்காக வேதனைப்படுகின்ற இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

உள்ளங்கவர் கிள்ளைகளை ஒளிப்படமெடுத்து வந்திருப்பவர் திரு. சத்யா. படக்கவிதைப் போட்டி 229க்கு இதனைத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகுக!

மரமேடையில் அருகமர்ந்து அழகுக்கோலம் காட்டும் பைங்கிளிகாள்! பேசும் ஆற்றல் கைவரப்பெற்ற அரிய பறவைகள் அல்லவோ நீங்கள்! செங்கனி வாய்திறந்து சந்தத் தமிழில் ஒரு சிந்துபாடுங்களேன்! நாங்களும் வந்து கேட்கிறோம்!

பட்டுக்கிளிகளைப் படத்தில் பார்க்கையில் பாட்டெழுதக் கை பரபரக்கின்றதா பாவலர்களே? எழுதுகோல் எடுங்கள்! பழுதறக் கவிமாலை தொடுங்கள்!

*****

”கிள்ளையின் செம்பவள மூக்கழகில் செயலிழந்தேன்; செழுமஞ்சள் கழுத்தழகில் மனமிழந்தேன்” என்று வியக்கும் திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரன், அப்பறவைகளைச் சூழ்ந்திருக்கும் ஆபத்துகளை அறிவுறுத்தி, ”மூக்காலே சீட்டெடுக்க வைக்கும் மூடரிடம் சிக்காது பறந்திடுவீர்!” என்று எச்சரிக்கவும் தவறவில்லை.

கதிர் விழித்த இளங்காலை வேளையிலே
கதிர் விளைந்த சோளக்கொல்லை எல்லையிலே
கதிர் கொய்ய வந்த கான் கிளிக்கூட்டத்தில் என்விழிக்
கதிர் கண்டுவியந்த கண்கொள்ளாக் காட்சியிது!

பச்சைப் பசுங்கிளிகள், பறந்து திரியும்
பசுஞ்சோலைப் பூங்கிளிகள் இரண்டும்
இச்சை கொண்டு இணைந்திருக்கும் இன்பக் காட்சியிது
இணையில்லா இயற்கையின் ஆட்சி இது!

செம்பவள மூக்கழகில் செயலிழந்தேன்
செழும் மஞ்சள் கழுத்தழகில் மனமிழந்தேன்
சேர்ந்த இரு விழியின் இணையழகில்
சொந்த நினைவினை நானிழந்தேன்!

விழித்தெழுந்தேன் விளைந்த கற்பனை
மொழிவிடுத்து வியனுலகில் நடைமுறையில்
மெலிந்த பல்லுயிர்களுக்கு விளையும் கேடெண்ணி
அழிந்த அவற்றின் கூடெண்ணி ஐயுற்றேன்!

வஞ்சனையாய் வலைவிரித்துச் சிறைப்பிடித்து
வாயினிலே சூடுவைத்து வாலறுத்து
வண்ணப் பசுஞ்சிறகை வன்முறையாய் வெட்டிவிடும்
வஞ்சகர் கையிலினிச் சிக்காது விழிப்புடனே பறந்திடுவீர்!

முக்காலம் அறிந்திடவும் முயற்சிக்கா வாழ்வின்
முழுப்பயனும் தெரிந்திடவும் மூளையில்லா
மூடர்சிலர் இக்காலத்தலும் உங்களைக் கூண்டிலிட்டு
மூக்காலே சீட்டெடுக்க முடுக்கிடுவார் சிக்காதீர்!

மாமதுரை அரசாளும் அங்கயற்கண்ணி
மங்கை மீனாட்சி திருத்தோளில் அமர்ந்திருக்கும்
மங்களக் கிளிகள் உங்கள் அருளாலே மாநிலத்தில்
மங்காமல் பசுஞ்சூழல் தழைத்தோங்கட்டும்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

அந்த வாழ்க்கை…!

கிளியே கிளியே ஆசைக் கிளியே
கேளடி சேதி கருத்தில் கொள்ள,
எளிதாய் மனிதனை நம்பி விடாதே
ஏய்த்தே உன்னைக் கூண்டி லடைப்பான்,
வெளியே விடுவான் சீட்டை எடுக்க
வெற்றுரை பேசிக் காசு பறிப்பான்,
அளிப்பான் ஒருநெல் அடைப்பான் மீண்டும்
அடிமை வாழ்க்கை வேண்டாம் பறந்திடு…!

”உன்னை ஏய்த்துப் பிழைக்கும் மாந்தன் அளிக்கும் ஒற்றை நெல்லுக்காய் அவனிடம் அடிமையாய்ச் சிக்கிடாதே; விரைந்து பறந்திடு; விடுதலை பெற்றிடு!” என்று கிள்ளைக்குச் சுதந்தர உணர்வூட்டும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

Mr. Ayman bin Mubarak-இன் காமிரா வண்ணத்தில் உருவான இவ் ஒளிப்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து படக்கவிதைப் போட்டி 228க்கு வழங்கியுள்ளார் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளிப்பட வித்தகர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகின்றேன்.

வாரிதியின் ஓரமாய்ச் சவாரி செய்யும் இந்தக் குதிரைச் சாரதியின் முகத்தில்தான் எத்தனை பெருமிதம்….போர்க்களத்தில் வாகை சூடித் திரும்பும் வெற்றிவீரன்போல!

இவ்வண்ணப்படம் பல எண்ண அலைகளை நம் கவிஞர்கள் மனத்தில் உருவாக்கியிருக்கும் என நினைக்கிறேன். அவ்வெண்ணங்களைக் குழைத்து அவர்கள் கட்டித்தரும் பா மாளிகையை நாமும் இரசித்துவருவோம் களிப்போடு!

*****

”உப்புக் காற்றில் ஊர்வலம் வரும் உப்பரிகையின் தேசிங்கு ராசா இவன்; ஊர்சுற்றிப் பார்க்கவரும் பயணிகளுக்கோ பரியேற்றம் காட்டும் பாமர சாரதி” என்று சிறுவனின் சீர்த்தி பேசுகின்றார் திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரன்.

பரந்த நீலக்கடலின் ஓரத்தில்
பாயும் புரவியின் வேகத்தில்
விரிந்த கரைமணல் திடலில்
விரைந்தோடுதே வாழ்வின் சாகசம்!

கடலாட வருவோரை, காலார நடப்போரைக்
கவர்ந்திடவே காற்றாகப் பறந்திடும்
கரையோரக் குதிரைகள் – வாடிக்கை
காணாமல் போனாலும் காட்டுமே வேடிக்கை!

குட்டிக் குழந்தை முதல் குடுகுடு கிழவர் வரை
குதிரையில் ஏற்றி குதூகலமூட்டும் வித்தைக்காரன்
கூட்டம்தேடி ஓடும் நேரத்தில் வாழ்வை வெறுத்து
கடலில் மாய வருவோர் காக்கும் காவல் வீரன்!

உப்புக் காற்றில் ஊர்வலம் வரும்
உப்பரிகையின் தேசிங்கு ராசா – இவன்
ஊர்சுற்றிப் பார்க்க வரும் பயணிகளுக்கு
உற்சாகமாகப் பரியேற்றம் காட்டும் பாமர சாரதி!

வரும் போகும் விரிகடல் அலை போலே
வந்து போகும் வாடிக்கையர் தரும் வருவாயில்
வயிறு வளர்க்கும் வாழ்கைக்குத் தான் வறுமை
வற்றாத மகிழ்ச்சிதான் மனதுக்குள் என்றும்!

தள்ளிப்போடு துன்பத்தின் வலியைத்
துள்ளியோடு வெள்ளி மீனாகப் புது நம்பிக்கை விளையும்
தூங்காத இரவுகள் இனி நீங்கிவிடும்
நீங்காத துயரங்கள் இனி தூர விலகிவிடும்!

*****

”அலையில் மாட்டிடுவோர்க்கும் ஏனையோர்க்கும் உதவிடும் இப்புரவி வீரனின் அரும்பணி புவியுளோர் மனத்தில் நிலைத்திடும் என்றும்” என நற்சொல் நவில்கின்றார் திரு.செண்பக ஜெகதீசன்.

உதவிப் பவனி…

அலைகள் மோதும் கடற்கரையில்
அழகுப் புரவி மீதேறி
சிலைவரும் அம்பாய்ப் பாய்பவரின்
சிறப்புப் பணியைப் போற்றுகின்றேன்,
அலையில் மாட்டிடும் மனிதர்முதல்
அனைத்து பேர்க்கும் உதவுகின்றார்,
நிலையா உலகில் இவர்பணிதான்
நிலைத்து நிற்கும் மனங்களிலே…!

பரியேறிவரும் சிறுவனைப் பாராட்டிப் பாக்கள் புனைந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

குதிரைச் சவாரி!

தடைகள் அனைத்தும் தவிர்த்துத்
தளைகள் உடைத்து எறிந்து
சிறுமை அனைத்தும் களைந்து
சிறகுகள் விரித்திட வேண்டும்!

குறுநகை புரிந்து பின்னால்
குயுக்திகள் செய்யும் வீணர்
குறுக்கீடு தாண்டிப் பாய்ந்து
குவலயம் வென்றிட வேண்டும்!

சிறுமைகள் செய்திட விழையும்
குறுமதி செயல்கள் தவிர்த்து
நேர்பட நிமிர்ந்து செல்லும்
நெஞ்சுரம் பெற்றிட வேண்டும்!

மயக்கிடும் வீண்செயல்தனை மறைக்கும்
கண்ணியக் கடிவாளம் கொண்டு
கடமைக் குதிரை ஏறி – துன்பக்
கடலினைத் தாண்டிட வேண்டும்!

எதிர்ப்புகள் எத்தனை வந்தும்
உயிர்ப்புடன் அவற்றை வென்று
பொறுப்புடன் செயலது புரியும்
மனிதரைப் போற்றிட வேண்டும்!

கண்ணியக் கடிவாளம் பிடித்து, கடமைக் குதிரையேறி, வாழ்வில் குறுக்கிடும் துன்பக் கடலினைக் கடந்திட வழிசொல்லும் பொருள்பொதிந்த இக் கவிதையை யாத்திருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுவதில் மகிழ்கின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. முகம்மது ரபி எடுத்திருக்கும் ஒளிப்படமிது! வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இதனைத் தேர்வுசெய்து இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு அளித்திருப்பவர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளி ஓவியர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

சிந்தனைகளை முகத்தில் தேக்கி, குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருக்கும் இச்சிறுவனின் அகத்தைப் படம்பிடிக்க முயலுங்கள் என்று வல்லமையின் சொல்லோவியர்களை நல்வாழ்த்துக்கூறி அழைக்கின்றேன்.

*****

”ஓரமாய் ஒண்டிடும் ஒளிக்கதிரே! ஊராரின் உள்ளமதில் இடம்பிடிக்க ஓயாதுழைப்போம்! அடிமைத் தளையறுத்துச் சுடர்விடுவோம்! என்று நம்பிக்கை விதைகளைச் சிறுவனின் மனத்தில் விதைக்கிறார் திருமிகு. எம். புஷ்ப ரெஜினா.

ஒடுக்கப்பட்டோம் ஒளிவீசுவோம்!

ஓலைக்குடிசையில்
ஓட்டை ஒடசலுடன்
ஓரமாக ஒண்டிடும்
ஓர் ஒளிக்கதிர்….
ஓராயிரம் கனவுகளுடன்
ஓயாத உழைப்புடனே
ஓவியமென
ஓய்ந்திருப்போனே…
ஓடமாய் மனம் அலைந்திட
ஒன்றுக்கும் வழியின்றியே
ஒப்பற்ற நிலைக்கு
ஒளிவிளக்காகிடவே….
ஓரறிவுயிர்களும் ஒடுங்கிட
ஒடுக்கினோர்கள்
ஒழிந்துபோயினர்
எல்லாம் ஒளிமயமே…
ஓயாது உழைத்திடுவோம்
ஊராரின் உள்ளமதில்
ஓங்கி உயர்ந்திடவே
ஓசோனில் கால்பதிப்போம்…
வாராய் என் இளஞ்சிங்கமே,
ஒளிவிளக்காவோம் அடிமைத் தளைஅறுத்து,
ஆர்வமுடன் நிலைநாட்டுவோம்!

*****

”பள்ளிசென்று மீண்ட பிள்ளை பெற்றோரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றான்! விரைந்து வரட்டும் பெற்றோரும் பொற்காலமும்!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

நம்பிக்கையில்…

பள்ளிக்குச் சென்ற
பிள்ளை வந்துவிட்டான்,
பணிக்குச் சென்ற
பெற்றோர் வரவில்லை..

மதிய உணவைப்
பள்ளி பார்த்துக்கொண்டது,
இரவு உணவுக்கு
வழிதேடிச் சென்றவர்கள்
வரவில்லை இன்னும்..

வாசலில் காத்திருக்கிறான்
வாடியே பிள்ளை
நம்பிக்கையில்,
வரட்டும் சீக்கிரம்-
இப்போது பெற்றோர்,
நாளை நல்வாழ்வு…!

*****

”வாழ்க்கையாம் வட்டத்திற்குள் வறுமை என்றும் நிரந்தரமில்லை; முடக்கிய கால் நிமிர்த்தி மடக்கிய கரம் தளர்த்தித் தடம் பதிக்க வா!” என்று சிறுவனுக்கு அறைகூவல் விடுக்கிறார் திருமிகு. சத்யா இரத்தினசாமி.

வழு இல்லா வாழாநிலை போல் ஓர் நெறி முறைக்குள் நிற்பவனாய்…… வாயில் தாண்ட வாஞ்சையின்றி வையம் நோக்கி இருப்பதேனோ.?

வீட்டினுள்ளே காவல் காக்க வேறுயிர் ஏதும் இருக்கிறதோ? – அன்றி வெறும் வயிறு பசி தணிக்க வரும் நுந்தை வழி நோக்கி அமர்ந்தனையோ….?

எதுவாகில் இருந்திடினும் – நீ இளைத்துப் போய் இருத்தல் வேண்டாம்…. வாழ்க்கையாம் வட்டத்திற்குள் வறுமை மட்டும் நிரந்தரமா ?

நின் விழி தான் உரைக்கின்றதே இந்நிலை வென்றிடலாம் என்று…….எனவே முடக்கிய கால் நிமிர்த்தி மடக்கிய கரம் தளர்த்தி முனைப்போடு தடம் பதித்து முன்னே வா செழுஞ்சுடரே…….!

*****

சிறுவனின் பார்வையில் தெரிந்த சோர்வைப் போக்கிச் சுறுசுறுப்பூட்டும் வகையில் அருமருந்தெனக் கவிதைகள் அளித்திருக்கும் பாவலர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

*****

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

கீற்றுக் குடிசையின் கிழக்குச் சூரியன்
நேற்று இன்றின் நீங்காத் துயரை – நாளை
மாற்றும் நம்பிக்கையின் மின்னல் கீற்று!
காற்றுப் புகா இடத்திலும் பாயும் ஓளியின் நாற்று!

இடிந்த சுவரை எண்ணி
இடிந்திடாதே தம்பி!
இழந்ததை எண்ணிக் கலங்காதே,
இருப்பதைக் கொண்டு போராடு!

அள்ளக் குறையாத அறிவூறும்
அட்சய பாத்திரம் தான்
அருகில் இருப்பவை எல்லாம்
அள்ளிப் பருகு; ஆளுமை கொள்!

கீழகழ்ந்து தேடாமல் இருந்தவரை வைகையின்
கீழடி கூட நம் காலடிக்குக் கீழே தானே கிடந்தது?
கிளறித் தோண்டிய பின்னே தான் அது தமிழனின்
கிட்டாப் பெருந்தனம் எனப் புரிந்தது!

தலைநிமிர் தடை தகர்!
தளையறு தடம் பதி!
விளையட்டும் புது விதி!
வீழட்டும் பழமையின் சதி!

கண்ணீர் சிந்தியொரு பயனுமில்லை
காலத்தைப் பூட்டிட யார் கையிலும் சாவி இல்லை!
கடினம் ஆயினும் கனமாய் அடி
கதவுகள் திறக்கும் கவலைகள் பறக்கும்!

வீணாய்க் கிடந்தால் வீழ்ச்சிதான் விரைந்தெழு!
விண்ணளக்கும் உன் உழைப்பால்
மண்குடிசை வாசலையும் வா
பொன் பளிங்கு மாளிகையாக்கலாம்!

”கீழகழ்ந்து தேடாமல் இருந்தவரை வைகையின் கீழடிகூட நம் காலடியில்தான் கிடந்தது. கிளறித் தோண்டிய பின்புதான் அது தமிழனின் கிட்டாப் பெருந்தனம் எனப் புரிந்தது. ஆதலால் தலைநிமிர்! தடை தகர்! பழைமைச் சதியை வீழ்த்திப் புதுமை விதியை நிலைநிறுத்து! உழைப்பால் உயர்ந்துநில்!” என்று சிறுவனுக்கு நம்பிக்கை உரமேற்றும் நல்லுரைகளைச் சுமந்திருக்கும் இக்கவிதையை யாத்த திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.