Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

முத்தமிழைப் போல வ.உ.சி. என்ற மூன்றெழுத்துக்களுங்கூட என்றும் நாம் நெஞ்சில் நிறுத்தவேண்டியவை. கப்பலோட்டிய தமிழர் என்றும் பெருமிதத்தோடு அறியப்படும் வ.உ.சிதம்பரனார் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டம் ஒட்டப்பிடாரத்தில் 1872ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் திங்கள் 5ஆம் நாள், நாம் ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடுகின்ற சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் பிறந்த அதே நாளில், உலகநாதப் பிள்ளைக்கும் பரமாயி அம்மையாருக்கும் திருமகனாய்த் தோன்றினார்.

வ.உ.சி., அக்கால வழக்கப்படி திண்ணைப் பள்ளியில் படித்தார். ஒளவையின் பாடல்கள் மற்றும் நீதி நூல்கள் அவருக்குக் கற்றுத்தரப்பட்டன. அவருடைய வீட்டில் அவருடைய தாத்தாவும் பாட்டியும் இதிகாசம் மற்றும் புராணக் கதைகளை வ.உ.சி.க்குக் கூறுவது வழக்கம்.  ஒட்டப்பிடாரத்தில் அவ்வப்போது நடைபெறும் புராணச் சொற்பொழிவுகளுக்கும் வ.உ.சி. தம் பாட்டனாருடன் செல்வதுண்டு. வ.உ.சி.க்கு ஆரம்பப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தவர் வீரப்பெருமாள் அண்ணாவியார். 

வ.உ.சி.யின் தந்தையான உலகநாதப் பிள்ளை ஒரு வழக்கறிஞர். தம்முடைய மகனும் தம்மைப் போலவே நன்கு படித்து முன்னுக்கு வரவேண்டும் என்று விரும்பினார் அவர்; அதனால் தம் மகனுக்காக ஒரு பள்ளியைக் கட்டினார்.

வ.உ.சிதம்பரனார் இப்பள்ளியில் தம் ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்றார். பிறகு தூத்துக்குடி செயிண்ட் பிரான்சிஸ் சேவியர் பள்ளியில் உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்தார். அங்கிருந்த கால்டுவெல் கல்லூரியில் மெட்ரிகுலேஷன் படிப்பைத் தொடர்ந்தார். மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் ஒருமுறை வெற்றிவாய்ப்பைத் தவறவிட்ட வ.உ.சி., பிறகு அதில் வெற்றிபெற்றுத் தம் தந்தையின் விருப்பத்திற்கிணங்க ஒட்டப்பிடாரம் தாலுகா அலுவலகத்தில் எழுத்தராக இருமாத காலம் பணியாற்றியிருக்கின்றார். அவ்வேலையில் வ.உ.சி.க்கு ஈடுபாடில்லை. தம் தந்தையைப் போலத் தாமும் வழக்கறிஞராக விரும்பிய அவர், தம் விருப்பத்தைத் தந்தையிடம் கூறியிருக்கின்றார். அவரும் அதற்கிசைந்து திருச்சியில் அப்போது மிகவும் பிரபலமாயிருந்த கணபதி ஐயர், ஹரிஹர ஐயர் என்ற இரண்டு சட்ட நிபுணர்களிடம் வ.உ.சி.யைச் சட்டத்தேர்வுப் பயிற்சிக்காக அனுப்பினார்.

வழக்கறிஞருக்கான தேர்வை 1894இல் எழுதி வெற்றிபெற்ற வ.உ.சி., 1895இல் வழக்கறிஞராகத் தம்மைப் பதிவுசெய்துகொண்டார். அப்போது அவருடைய வயது 23. உரிமையியல் (civil), குற்றவியல் (criminal) என இரு துறைகளிலும் சிறந்துவிளங்கினார் அவர்.  குறிப்பாகக் குற்றவியல் துறையில் மிகுந்த திறமையுடையவராக வ.உ.சி. திகழ்ந்திருக்கின்றார். அதுகண்டு வழக்கறிஞர்கள் சிலர் அவர்பால் அழுக்காறு கொண்டதும் உண்டு. தொழிலில் நல்ல வருமானம் வந்தும்கூடச் சம்பாதிப்பதையே தம் குறிக்கோளாகக் கொள்ளவில்லை வ.உ.சி. மாறாக வாய்மை, ஒழுக்கம், பிறர்நலம் பேணுதல் போன்றவற்றையே தம் வாழ்வுக்கான குறிக்கோள்களாகக் கொண்டார்.

அக்காலத்திலும் வழக்கறிஞர்கள் சிலர் கைக்கூலி கொடுத்துக் கட்சிக்காரர்கள் பிடித்ததையும், நீதித்துறையிலும் கையூட்டாக நிதி புகுந்துவிளையாடியதையும் வெறுப்போடும் வேதனையோடும் தம் சுயசரிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் அவர்.

சிறந்த வழக்கறிஞராகச் சிதம்பரனார் பணிசெய்துவந்த காலத்தில், 1905ஆம் ஆண்டு, வைஸ்ராய் கர்சன் பிரபு வங்கப் பகுதியைக் கிழக்கு வங்கம் மேற்கு வங்கம் என்று இரண்டாகப் பிரித்தார். இதை எதிர்த்து இந்தியாவெங்கும் கிளர்ச்சி வெடித்தது. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியில் தீவிரவாதிகள், மிதவாதிகள் என இரு பிரிவினர் இருந்தனர். இதில் பாலகங்காதர திலகர் தீவிரவாதப் பிரிவுக்குத் தலைவராகச் செயற்பட்டார். தென்னாட்டில் குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் வ.உ.சி, மகாகவி பாரதி, வ.வே.சு. ஐயர், சுப்பிரமணிய சிவா போன்றோர் திலகருடைய கொள்கையால் ஈர்க்கப்பட்டவர்கள்.

அப்போது நாடெங்கும் அந்நிய ஆடைப் புறக்கணிப்பு இயக்கம் தோன்றியது. வெளிநாட்டு ஆடைகளை வீதிகளில் மலைபோல் குவித்த மக்கள் அவற்றைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தினர். பம்பாயில் திலகர் தலைமையில் அந்நியத் துணி எரிப்புப் போராட்டம் நிகழ்ந்தது. தூத்துக்குடியில் வ.உ.சி. தலைமையில் அப்போராட்டம் தீவிரமடைந்தது. அந்நியப் பொருள்களை வாங்குவதில்லை என்று உறுதிபூண்டனர் மக்கள்.

1906-இல் வ.உ.சி. ’சுதேசி ஸ்டீம் நேவிகேஷன்’ என்ற பெயரில் தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்புக்கும் இடையே கப்பல் விடுவதென முடிவுசெய்தார். பாலவனத்தம் ஜமீன்தார் திரு. பாண்டித்துரைத் தேவரைத் தலைவராகவும், 13 வங்கி அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட செல்வந்தர்களின் ஆதரவுடன் வ.உ.சி. செயலர் பொறுப்பில் இருந்து கப்பல் கம்பெனியைத் தொடங்கினார். தொடக்கத்தில் வாடகைக்குக் கப்பல்கள் வாங்கித் தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்பிற்கும் இடையே பயணிக் கப்பல்களை ஓட்டினார். பிறகு திலகர் உதவியுடன் கம்பெனிக்குச் சொந்தமாகக் கப்பல்கள் வாங்க முடிவுசெய்து பம்பாய் சென்றார் வ.உ.சி.

வ.உ.சி.யை கப்பல் வாங்கவிடாமல் சூழ்ச்சிசெய்து தடுத்தனர் வெள்ளையர். ஆனால் அந்தத் தடைகளைத் தகர்த்துத் திலகரின் துணையுடன் பிரான்சிலிருந்து இரு கப்பல்களைத் தூத்துக்குடிக்கு அனுப்ப ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டு ஊர் திரும்பினார் வ.உ.சி. அந்த இரு கப்பல்களின் பெயர்கள் கேலியா (Gallia), மற்றும் லேவோ (Lavo) என்பதாகும்.

தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்பிற்கும் இடையே சுதேசிக் கப்பல் போக்குவரத்து நன்கு நடைபெற்றது. வெள்ளையர் கப்பல்களிலோ வருமானம் குறைந்தது. எப்படியாவது சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியை ஓடவிடாமல் தடுக்கப் பல குறுக்குவழிகளை வெள்ளையர் கையாண்டனர். வ.உ.சி.க்கு ஏராளமான பணத்தைக் கொடுத்து அவரைக் கப்பல் கம்பெனியிலிருந்து விலகிக்கொள்ளுமாறு வலியுறுத்தினர். ஆனால் கொள்கை வீரரான வ.உ.சி. அதற்கு இம்மியும் அசைந்துகொடுக்கவில்லை; மாறாக எப்படியாயினும் சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியை வெற்றிகரமாக நடத்திக்காட்டுவது என்றே முடிவுசெய்து செயற்பட்டார்.

அதே காலக்கட்டத்தில் தூத்துக்குடியில் வெள்ளையர்களுக்குச் சொந்தமான கோரல் மில்லில் தொழிலாளர்களுக்கு வேண்டிய உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டன; சம்பளமும் சரியாகக் கொடுக்கப்படவில்லை. எனவே தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட முடிவுசெய்தனர். வ.உ.சி.யும், சுப்பிரமணிய சிவாவும் தொழிலாளர் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனர். 1908 பிப்ரவரி 3 முதல் மார்ச்சு 9 வரை தூத்துக்குடிக் கடற்கரையில் சுப்பிரமணிய சிவாவுடன் தொடர் சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தி மக்களுக்கு வீர உணர்வும் விடுதலை உணர்வும் ஊட்டினார் வ.உ.சி. அதே ஆண்டில் நெல்லையில் தேசாபிமானச் சங்கம் என்ற பெயரில் ஓர் அமைப்பை நிறுவினார்.

கோரல் மில் தொழிலாளர்களின் போராட்டம் தீவிரமடையவே, இறுதியில் நூற்பாலை நிர்வாகம் அவர்கள் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ளச் சம்மதித்தது. தொழிலாளர்களின் கூலியை உயர்த்தவும், வேலை நேரத்தைக் குறைக்கவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று வார விடுமுறை அளிக்கவும் நிர்வாகம் ஒத்துக்கொண்டது. தொழிற்சங்கங்கள் இல்லாத காலமது. இந்தியாவின் முதல் தொழிற்சங்கமே 1920-இல்தான் தொடங்கப்பட்டது. ஆனால் வ.உ.சி. 1908-ஆம் ஆண்டே தொழிற்சங்கங்கள் இல்லாமல் தொழிலாளர்களை வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபடுத்தி, அவர்களை வழிநடாத்தி, வேலை நிறுத்தத்தைப் பெரும் வெற்றி பெறச் செய்திருக்கின்றார். அவ்வகையில் வ.உ.சி.யே தொழிலாளர் போராட்டங்களை நடத்திய அனைவருக்கும் முன்னோடியாகவும் வழிகாட்டியாகவும் திகழ்ந்தவர் எனில் மிகையில்லை.

இதினிடையே சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி ஆங்கிலயர்களுக்கு எரிச்சலூட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்தியாவில் நிலைத்திருக்க வேண்டுமென்றால் வ.உ.சி.யைக் கைது செய்வது அவசியம் என்று கருதிய ஆங்கிலேயர் அதற்கான சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

வங்கத்தின் சுதந்திரப் போராட்டத் தலைவரான  பிபின் சந்திர பால் (Bipin Chandra Pal) 1908-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 9-ஆம் நாள் சிறையிலிருந்து விடுதலையாக இருந்தார். வ.உ.சி. அதனை ஒரு விழாவாகக் கொண்டாட எண்ணினார். ஆங்கில அரசு அதனை விரும்பவில்லை. அதனால் வ.உ.சி.யைக் கைதுசெய்ய முடிவு செய்தது. ஆனால் தூத்துக்குடியில் அவரைக் கைதுசெய்தால் மக்களிடையே பெருங்கொந்தளிப்பு ஏற்படும் என்று கருதிய மாவட்ட ஆட்சியர் வின்ச்சு (Winch), வ.உ.சி.யைத் திருநெல்வேலி வந்து தம்மைச் சந்திக்கும்படி ஓர் ஆணை அனுப்பினார். அதனை ஏற்றுத் திருநெல்வேலி செல்லத் தயாரானார் வ.உ.சி. அங்கே அவர் கைது செய்யப்படுவார் என்று அனைவருக்கும் தெரியும். ஆதலால் அவரைச் செல்ல வேண்டாம் என்று தடுத்தனர். ஆனால் வ.உ.சி. மக்களைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டுத் தம் நெருங்கிய நண்பர் சுப்பிரமணிய சிவாவுடன் திருநெல்வேலிக்குச் சென்றார்.

மாவட்ட ஆட்சியர், வ.உ.சி.யும் சிவாவும் திருநெல்வேலியைவிட்டு வெளியேறிவிட வேண்டும் என்றும் பொதுக்கூட்டங்களில் பேசக்கூடாது என்றும் கண்டித்துக் கூறினார். அவரது நிபந்தனைகளை ஏற்க மறுத்துவிட்டார் வ.உ.சி. விளைவு? வ.உ.சி.யும் சிவாவும் 1908-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 12-ஆம் நாள் கைது செய்யப்பட்டனர்.

அதனை அறிந்த மக்கள் கடுங்கோபம் கொண்டனர். திருநெல்வேலியில் கடைகள் அடைக்கப்பட்டன. போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டது. பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் சேதப்படுத்தப்பட்டன. காவல் நிலையமும், நகராட்சி அலுவலகமும் தாக்கப்பட்டன. காவல்துறையினரின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் 4 பேர் பலியானார்கள். இந்த நிகழ்வு திருநெல்வேலி எழுச்சி (Tinnevelly riot of 1908) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.

காவல் துறையினர் வ.உ.சி.க்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தனர். அதனை விசாரித்த நீதிமன்றம், ஆங்கில அரசுக்கு எதிராகச் சுதந்தரப் போராட்டத்தில் ஈடுபடும்படி மக்களைத் தூண்டிவிட்டதற்காக 20 ஆண்டு தீவாந்திரத் தண்டனை; சிவாவுக்கு ஆதரவு அளித்ததற்காக மற்றுமோர் 20 ஆண்டு தீவாந்திரத் தண்டனை; மொத்தம் 40 ஆண்டுகள் (இரட்டை ஆயுள்) சிறைத்தண்டனை விதித்தது வ.உ.சி.க்கு. சிவாவுக்கு 10 ஆண்டு சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. மேல் முறையீடு செய்ததில் வ.உ.சி.யின் சிறைத்தண்டனை 10 ஆண்டுகளாகக் குறைக்கப்பட்டது. அவர் கோவைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்; அவரது நண்பர்கள் இலண்டனில் உள்ள பிரிவியூ கௌன்சிலில் முறையீடு செய்ததில் 6 ஆண்டுக் கடுங்காவல் தண்டனையாக அது குறைந்தது.

வ.உ.சி. சிறையிலிருந்தபோது, அவர் ஆரம்பித்த சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனம் அவருடைய பங்குதாரர்களால் சரியானமுறையில் நிர்வகிக்கப்படவில்லை. அதன் விளைவாய் வ.உ.சி. அரும்பாடுபட்டு வாங்கிய இரண்டு சுதேசிக் கப்பல்களும் வெள்ளையரிடமே விற்கப்பட்ட அவலம் நேர்ந்தது.  சுதேசிக் கப்பல்கள் விற்கப்பட்ட விவரம் பாண்டிச்சேரியில் இருந்த பாரதியின் காதுகளுக்கும் எட்டியது. அவர் தம்முடைய இந்தியா பத்திரிகையில்,

”கேவலம் காசுக்காகக் கப்பல்களை ஆங்கிலேயருக்கு விற்றுவிட்டார்களே! அதைவிட அக்கப்பல்களை உடைத்து மன்னார்குடாக் கடலில் எறிந்திருக்கலாமே!” என்று கொதிப்புடன் எழுதினார்.

1908இல் சிறை புகுந்த வ.உ.சி., அங்கு அனுபவித்த சித்திரவதைகள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. சணல் நூற்றார். அதனால் அவரது உள்ளங்கைகளிலிருந்து குருதிவெள்ளம் வழிந்தது. கல் உடைத்தார்; மாடுகள் இழுக்கும் செக்கினைத் தாம் இழுத்தார். அவரது எடை மிகவும் குறைந்துபோனது. மருத்துவர் சிறையதிகாரியை எச்சரித்ததன் பேரில் அவருக்கு அரிசி உணவு வழங்கப்பட்டது. வ.உ.சி. சிறையில் பட்ட பாட்டை ஒரு பாட்டாகவே வடித்திருக்கின்றார் நாமக்கல் கவிஞர்.

“எல்லோரும் தேசபக்தர் இந்த நாளில்
எத்தனையோ சிறைவாசம் இனிதாய்க் காண்பார்
சொல்லாலும் எழுத்தாலும் விளக்க வொண்ணாத்
துன்பமெல்லாம் சிறைவாசம் அந்த நாளில்
வல்லாளர் சிதம்பரனார் சிறையில் பட்ட
வருத்த மெலாம் விரித்துரைத்தால் வாய்விட் டேங்கிக்
கல்லான மனத்தவரும் கண்ணீர் கொட்டிக்
கனல்பட்ட வெண்ணெயெனக் கரைவார் இன்றும்”

பிறகு, சென்னை உயர்நீதிமன்ற ஆணையின்படி வ.உ.சி.க்குச் சில சலுகைகள் சிறையில் அளிக்கப்பட்டன. அதன் பயனாய்த் தமிழிலக்கியத்துறைக்கு அருங்கொடைகளை நல்கினார் அப்பெருமகனார்.

மக்கள் அல்லவை கடிந்து நல்லவை பெற உதவும் நோக்கில் குறளின் அடிப்படையில் ’மெய்யறம்’ என்ற அறநூலை சிறையில் அவர் இயற்றினார். இந்நூல் மாணவரியல், இல்வாழ்வியல், அரசியல், அந்தணவியல், மெய்யியல் எனும் ஐந்தியல்களைக் கொண்டது.

வ.உ.சி. கண்ணனூர் சிறையில் இருந்தபோது மற்ற கைதிகளுக்கு நீதி நெறிகளை விளக்குவார். அக் கைதிகள் இந்த அறிவுரைகள் செய்யுள் வடிவில் இருந்தால் மனனம் செய்ய எளிதாக இருக்குமே என்று வ.உ.சி.யிடம் கூற, அப்போது இயற்றப்பட்ட செய்யுட்களே ’மெய்யறிவு’ என்ற நூலாகும்.

தம்முடைய சுயசரிதையைக் கவிதை நடையில் அகவற்பாவில் எழுதியிருக்கின்றார் சிதம்பரனார். இன்னிலை, சிவஞான போதம், திருக்குறள் ஆகிய நூல்களுக்கு வண்டமிழில் உரை வரைந்திருக்கின்றார். மணக்குடவர் உரையுடன் திருக்குறளையும், இளம்பூரணர் உரையுடன் தொல்காப்பியத்தையும் பதிப்பித்திருக்கிறார்.

சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் வ.உ.சி. திகழ்ந்திருக்கின்றார். ஜேம்ஸ் ஆலனின் (James Allen) ’As a man Thinketh’ என்ற நூலை ’மனம் போல் வாழ்வு’ என்று பெயரிலும், ’Out from the heart’ என்ற நூலை ’அகமே புறம்’ என்ற பெயரிலும், அவருடைய ’From Poverty to Power’ என்ற நூலின் முதற்பகுதியான ’The part of prosperity’யை ’வலிமைக்கு மார்க்கம்’ என்ற பெயரிலும், அதன் இரண்டாம் பகுதியான ’The way to peace’ என்பதைச் ’சாந்திக்கு மார்க்கம்’ என்ற பெயரிலும் மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார். திருக்குறள் அறத்துப்பாலையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார் வ.உ.சி.

1912-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 24-ஆம் நாள் வ.உ.சி. விடுதலையடைந்தார். சிறையிலிருந்து அவர் வெளிவந்தபோது சுப்பிரமணிய சிவா மட்டுமே அவரை வரவேற்கச் சிறைச்சாலையின் வெளியே காத்திருந்தார். அவருக்கும் உடல்நலம் குன்றித் தொழுநோய் கண்டிருந்தது. வ.உ.சி.யின் தேசிய உணர்வையும் தியாகத்தையும் அன்றைய தமிழக மக்கள், அந்தோ! முற்றாக மறந்துவிட்டிருந்தனர்!

அப்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையும் பெரிதும் மாறியிருந்தது. திலகரின் தீவிரவாத விடுதலை அமைப்பை ஆதரித்தவரான வ.உ.சி.யால் அண்ணல் காந்தியாரின் சத்தியாக்கிரகம், ஒத்துழையாமை இயக்கம் போன்ற மிதவாதக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை.

1919இலிருந்து 1922வரை கோயம்புத்தூரில் வாழ்ந்த வ.உ.சி., பிறகு தூத்துக்குடியில் குடியேறி வழக்கறிஞராகத் தம் பணியைத் தொடர்ந்தார்; இலக்கியப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டுவந்தார். 1935இல் அவர் உடல்நலம் குன்றியது. படுத்த படுக்கையானார். அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் பொறுப்பிலிருந்த பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் தூத்துக்குடி வந்தார். சிதம்பரனாரின் இல்லத்துக்குச் சென்று நலம் விசாரித்து ஆறுதல் கூறினார்.

”சிதம்பரனாரின் சேவையே தமக்கு ஓர் உந்து சக்தியாக இருந்தது” என்றும் ”தூத்துக்குடி மண்ணை மிதித்தது தமக்குக் கிடைத்த புண்ணியம்” என்றும் ம(நெ)கிழ்ந்தார் அம் மாபெருந்தலைவர்.

1936ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 18ஆம் நாள் வ.உ.சி. அமரரானார். அவருடைய இருபெரும் கனவுகளான இந்திய விடுதலையும், திருக்குறளுக்குத் தாம் எழுதிய உரையை அச்சிட்டுவிட வேண்டும் என்பதும் அவர் காலத்திற்குப் பின்பே நிறைவேறின.

நாவீறு படைத்த வழக்கறிஞராகச் செல்வாக்கோடு விளங்கிய காலத்திலும், வெஞ்சிறையில் நெஞ்சுபதறச் செய்யும் வெங்கொடுமைகளுக்கிடையே வாடிய காலத்திலும், எல்லாமிழந்து வறுமையில் உழன்ற பொல்லாச் சூழலிலும் தாய் நாட்டையும் தாய்த்தமிழையும் தம் இரு கண்களாகவே போற்றித் தொண்டாற்றிய தன்னலமற்ற நன்னர் நெஞ்சினர் கப்பலோட்டிய தமிழர் வ.உ. சிதம்பரனார்.

தோழர்களே! சிதம்பரனார்கள் மிக அரிதாகவே இம் மண்ணில் தோன்றுவார்கள். அவர்களின் தொண்டுகளை மறவாது போற்றுவதும், அவர்களைப்போல், இயன்றவரையில், பிறர்க்கென வாழ முயலுதலுமே அம் மாமனிதர்களுக்கு நாம் செய்யத்தக்க கைம்மாறாகும்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. https://ta.wikipedia.org/wiki/ வ._உ._சிதம்பரம்பிள்ளை
2. வ.உ.சி.யும் தமிழும் – முனைவர் அ. சங்கரவள்ளிநாயகம் – உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தரமணி, சென்னை – 600 113
3. வ.உ.சி. ஒரு பன்முகப் பார்வை – முனைவர் எஸ். கண்ணன், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் – தரமணி, சென்னை – 600 113

 

மேகலா இராமமூர்த்தி

ஆரிய வல்லாண்மைத் திறத்தைத் தம் கூரிய தமிழ்ச் சொற்களால் அம்பலப்படுத்தியவரும், தமிழ்த் தேசியத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்படுபவரும், பாவலரேறு என்று மொழிஞாயிறு தேவநேயப்பாவாணரால் நேயத்தோடு அழைக்கப்பட்டவருமான பெருஞ்சித்திரனார் சேலம் மாவட்டத்திலுள்ள சமுத்திரம் என்னும் சிற்றூரில் துரைசாமி, குஞ்சம்மாள் இணையருக்கு 10.03.1933-ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். இவரது இயற்பெயர் இராச மாணிக்கம’ என்பதாகும். பின்னர், இராச என்பதைத் துறந்து, தம் தந்தையின் பெயரினை இணைத்துத் ‘துரைமாணிக்கம்’ என்றானார்.

மெய்ம்மைப்பித்தன், தாளாளன், அருணமணி, பாஉண் தும்பி, பெருஞ்சித்திரன் எனும் பல்வேறு புனைபெயர்களில் இவர் பின்னாளில் எழுதிவந்தார். இவற்றில், செம்மாந்த சங்கத் தமிழ்ப் புலவனின் பெயரான பெருஞ்சித்திரன் என்பதே இவருக்கு நிலையான வழங்குபெயராகிவிட்டது.

தனித்தமிழ் இயக்கம், தமிழ் இதழியல், தமிழ்க் கவிதை எனப் பல்வேறு தளங்களில் குறிப்பிடத்தக்கவராக இயங்கியவர் பெருஞ்சித்திரனார். தமிழினம், தமிழ்மொழி, தமிழ்நாடு என மூன்றினையும் தம் உயிர்மூச்சாகக் கொண்டு செயற்பட்டுள்ளார். இந்திஎதிர்ப்பு, ஈழம் சார்ந்த கருத்தாக்கம், சாதி, மத எதிர்ப்பு, தமிழக அரசியல் செயற்பாடுகள் எனப் பல பணிகளிலும் ஆர்வத்தோடு ஈடுபட்டுள்ளார். எந்த நிலையிலும் யாருக்காகவும் எதற்காகவும் உடன்பாடு செய்து கொள்ளாதவராக, இருபதாம் நூற்றாண்டுத் தமிழக வரலாற்றில் தடம் பதித்தவர் பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார்.

எழுத்துச் சீர்த்திருத்தம் மும்முரமாக நடைபெற்ற காலக்கட்டத்தில் வாழ்ந்த பெருஞ்சித்திரனார் அதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதற்கு அவர் முன்வைத்துள்ள காரணங்களாவன:

“புதிய எழுத்துருக்கள் தோன்றி வருவதால் முன்னைய தொன்மையான இலக்கண, இலக்கியங்கள் படிக்க முடியாமற் போகும். சில இலக்கண விதிகள் பயனற்றுப் போகும். தமிழின் தொன்மையை, அதன் காலத்தை நிலைநாட்டிடச் சான்றுகள் ஏதுமின்றிப் போகும்” என்பவையே அவை.

தமிழின் பெருமைகளையும் சிறப்புகளையும் பல்வேறு தலைப்புக்களின்கீழ் அற்புதக் கவிதைகளாய்ப் புனைந்துள்ளார் பாவலர் ஏறு.  “தமிழ்த்தாய் அறுபது, முத்தமிழ் முப்பது, தமிழில் கற்க முன்வருக, தமிழ் உழவு செய்க, தமிழ் படித்தால் அறம் பெருகும், தூயதமிழ் எழுதாத இதழ்களைப் பொசுக்குங்கள், பைந்தமிழில் படிப்பதுதானே முறை என்பன அவற்றில் சிலவாகும்.

”தமிழ் உழவு செய்க!” என்ற தம் கவிதையில்,

எழுகதமிழ் மங்கையரே! நல்லிளைஞீர் உங்கள்
இளமைதரும் கனவொருபால் இருக்கட்டும்; முன்னே
தொழுகதமிழ் அன்னையினை; துலங்குகநும் ஆற்றல்!
துணிவுறவே ஊரூராய்த் தெருத் தெருவாய்ச் சென்றே
உழுகநறுஞ் சொல்லாலே! ஊன்றுகசெந் தமிழை;
உணர்வுமழை பொழிவிக்க; எண்ணஎரு ஊழ்க்க!
செழுமையுறுந் தமிழ்க்குலத்தை விளைவிக்க! பின்னர்
செந்தமிழ்த்தாய் அரசிருக்க ஏற்றவழி செய்மே! என்று தமிழ் இளைஞர்களிடம் அறைகூவல் விடுக்கின்றார்.

மரபுக்கவிதை, புதுக்கவிதை என்ற கவிதையின் இருவேறு வடிவங்களையும் ஒப்பிடும் பெருஞ்சித்திரனார்,

“மரபு தழுவிய அன்றைய பாடல்கள், தாய்மையுணர்வு நிரம்பிய ஓரிளம் பெண் பெற்றெடுக்கும், நல்ல அழகிய அறிவறிந்த நிறைமாதக் குழந்தைகள் போன்றவை. சோம்பலாலும் அறிவுக் குறுக்கத்தாலும், மன இழிவாலும் பிதுக்கப்பெறும் இக்காலத்து மரபு நழுவிய பாடல்கள், தாய்மையுணர்வு நிரம்பாத பெண்ணுரு சான்ற ஒருத்தி, அரைகுறை முதிர்ச்சியோடு பெற்றெடுக்கும், உறுப்புகள் குறைவுற்று, அழகும் அறிவும் குறைந்த, குறைமாதக் குழந்தைகள் போன்றவை” என்றுரைப்பது ஈண்டுக் குறிப்பிடத்தக்கது.

உயர்ந்த உண்மைப் பாவலனுக்கு இருக்கவேண்டிய தகுதிகள் பத்து என்று செப்பிடும் பாவலரேறு, அவை நுண்ணோக்கு, இயற்கை ஈடுபாடு, சொல்வன்மை, பாத்திறன், யாப்பறிவு, மொழியறிவு, கற்பனையாற்றல், மனவியல், நடுநிலைமை, துணிவு என்பவனவாகும். இவை ஒன்றின் ஒன்று சிறந்துவிளங்கிப் பாவலன் ஆற்றலைப் படிப்படியாக மிகுவிக்கின்றன. இத்தகுதிகளின் பொருத்தத்திற்கேற்பவே ஒவ்வொருவனின் பாடலும் ஒளிர்ந்து சுடரும்; காலத்தை வெல்லும்; மக்கள் கருத்தினை ஆட்கொள்ளும்; அறிஞர் மதிப்பினைப் பெறும் என்கிறார்.

தனித்தமிழ் இயக்க அறிஞர்கள், அரசியல் தலைவர்கள், சமூகப் போராளிகள் எனப் பலரைக் குறித்தும் தம் பாக்களில் பதிவுசெய்திருக்கும் பாவலரேறு அவற்றுள், தனித்தமிழ் இயக்க முன்னோடியான மறைமலையடிகள், மொழிஞாயிறு தேவநேயப் பாவாணர் போன்றோரைப் பற்றி எழுதியவையே மிகுதி. இவ்விரு அறிஞர்களின் கொள்கைகளும் கற்றோரிடமும், மற்றோரிடமும் பரவப் பெருங்காரணமாக விளங்கியவர் பெருஞ்சித்திரனார் எனில் மிகையில்லை.

உலகம் போற்றும் உத்தமத் தலைவர்களையும் களப்போராளிகளையும் தம் கவிதைகளின் வழியாய்ப் போற்றியுள்ள பாவலரேறு, காரல் மார்க்சு, நெல்சன் மண்டேலா போன்றோருக்கு இரங்கற்பாக்கள் பாடியுள்ளார். அண்ணல் அம்பேத்கர், காந்தியடிகள், தந்தை பெரியார், பேரறிஞர் அண்ணா, தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பின் தலைவர் பிரபாகரன் போன்றோரின் சமூகப் பணிகளையும், பொதுவாழ்வில் அவர்களின் செயற்பாடுகளையும் எடுத்துரைக்கும் வகையில் கவிதைகள் இயற்றியுள்ளார்.

குழந்தைக் கவிஞராகவும் முத்திரை பதித்திருக்கும் பெருஞ்சித்திரனார், ”பள்ளிக்குப் போ” என்ற தலைப்பிலான குழந்தைப் பாடலில்,

ஒழுக்கம் அன்பு கற்று வா!
 உடற் பயிற்சி பெற்று வா
அழுக்கு நெஞ்சைத் தூய்மை செய்!
 அடக்கம் அமைதி வாய்மை வை!

பாட்டும் கதையும் படித்து வா
 பண்பைக் கடைப் பிடித்து வா
நாட்டுப் பற்றை வளர்த்து வா
 நமது மொழியைக் கற்று வா!

என்று இனிய நல்லுரைகளை மழலையர்க்கு எளிய தமிழில் நவிலுகின்றார்.

மொழி என்பது மனித இனத்தின் விழி; அதுவே நம் அடையாளம். ஒரு மொழி அழிகிறது என்றால் அம்மொழி பேசும் மக்களும் அவர்களின் பண்பாடு, நாகரிகம், பழக்கவழக்கங்களும் அழிகின்றன என்றே பொருளாகும் என்கிறார் பெருஞ்சித்திரனார்.

மொழிக்கலப்பு பற்றித் தெரிவிக்கும் அவர்,

”ஆங்கிலம் என்ற மொழி இன்று உயிர்வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதே பிறமொழிக் கலப்பினால்தான். காரணம், தன் பெயரைக் காக்கின்ற அளவில்கூட அதனிடம் மொழிவளம் இல்லை. ஆனால் இது தமிழுக்குப் பொருந்தாது. தமிழில் நேர்ந்த மொழிக்கலப்பு அதன் தூய்மையைக் கெடுத்ததோடல்லாமல் அதனை இழிவடையவும் வைத்துவிட்டது. இன்னும் சொன்னால், அதன் மொழிவளர்ச்சியைத் தடுத்து, அதன் இனத்தையும் மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னடம், துளுவம் முதலிய மொழியினங்களாகப் பிரிவுறச் செய்துவிட்டது. மொழிக்கலப்புமட்டும் தமிழில் நேர்ந்திருக்கவில்லையானால் இந்தியாவின் பேரினமாகத் தமிழினமே இன்றுவரை இருந்திருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை என்கிறார்.

தமிழ்மொழியில் கழகக்கால(சங்க) இலக்கியங்களைப்போல் மிகவும் சிறந்தனவும், கட்டுக்கோப்பு உடையனவுமான இலக்கியங்கள் இடைக்காலத்திலும் பிற்காலத்திலும் தோன்றாமைக்குக் காரணமும் படிப்படியாகத் தமிழில் ஏற்பட்ட மொழிக்குலைவே என்பது பெருஞ்சித்திரனாரின் எண்ணம்.

”மண்ணினால் கட்டப்பெறும் வீடுகள் கட்டுவதற்கு எளியவைதாம்; முயற்சியும் குறைவுதான்; பரவலாகவும் கட்ட இயலுகின்றவை, அவை. ஆனால் அவற்றை நம்மில் எவரும் விரும்பாதது ஏன்? அவற்றின் முயற்சி எளிமையையும், செய்பொருள் எளிமையையும் போலவே அவற்றின் நிலைப்பும் எளியதாகிவிடுவதே! வெயிலுக்கும் மழைக்கும் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் அம் மண்வீடுகள் விரைவில் சிதைந்துபோவதில்லையா? அப்படிப்பட்டவைதாம் ’எளிய’ சொற்களால் கட்டமைக்கப்பெற்ற ’எளிய’ இலக்கியங்களும்!

மொழிபற்றிக் கவலைப்படாமல், சொல்லோட்டங்களைத் தம் கருத்தோட்டங்களுக்கு ஏற்றவாறு பஞ்சுபோலப் பறக்கவிடுகின்ற இன்றைய எழுத்தாளர்களின் கோபுர இலக்கியங்கள், அடுத்துவரும் ஐம்பது அல்லது அறுபது ஆண்டுகளில் குப்பைமேடுகளுக்குப் போகாமல் தம்மைக் காத்துக்கொள்ளும் ஆற்றலுடையவை என்பதைக் காலந்தான் தீர்மானிக்கமுடியும்” என்கிறார் தீர்க்கமாக.

தமிழினத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு பெருந்தடைக்கல்லாக இருப்பது நம்மிடம் இருக்கும் சாதிப்பாகுபாடே என உரத்துச் சொல்லும் பாவலரேறு,

“சாதிநிலை நம்மை ஒருவர்க்கொருவர் முன்னேறவிடாமல் செய்யும் அடிப்படையான தாழ்வுணர்வாக – வீழ்வுணர்வாக இருக்கின்றது. இந்த இழிநிலையினின்று  – நம்மை மீண்டும் மீண்டும் குழிக்குள்ளேயே, சேற்றுக்குள்ளேயே புதைத்துக் கொள்ளுகின்ற மனநிலையினின்று – நாம் எவ்வாறு விடுபடுவது? நம்மையே நாம் உணர்ந்துகொண்டாலன்றோ, விடுவித்துக்கொண்டாலன்றோ, சாதியுணர்வும் நம்மிடமிருந்து கழலும்?! சாதியிலிருந்து நாமே விலகாத வரையில் சாதி நம்மைவிட்டு விலகாது. சாதி வேறெங்கும் வெளியில் இல்லை; அது நம் உள்ளத்துக்குள்ளேதான், அறிவுக்குள்ளேதான், உணர்ச்சிக்குள்ளேதான் இருக்கின்றது. அங்குதான் அஃது உயிர்வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றது. எனவே, நாமே அதை வெளியேற்றாத வரையில், அதுவாகவே நம்மைவிட்டுப் போய்விடாது. உண்மையாகச் சொல்வதானால், நாம்தாம் அதை உயிர்வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றோம்; நாம்தாம் அதற்கு நீரூற்றுகிறோம்; எருப்போடுகிறோம்; காவல் செய்கிறோம்; அது மடிந்துபோவதில் நமக்கு விருப்பமில்லை. அஃது இல்லாமற்போனால் நமக்குப் பெருமையில்லை; வாழ்வில்லை என்று கருதிக்கொண்டு, அதை நாம் காப்பாற்றி, மாய்ந்துவிடாமல் வாழ்வித்துக்கொண்டு வருகின்றோம். இந்நிலையில் அது எப்படி இல்லாமற் போய்விடும்?

உண்மையிலேயே சாதி நம்மைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கவில்லை; நாம்தான் அதைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.” என்று கூறியிருப்பது தமிழர்கள் ஆழமாய்ச் சிந்திக்கவேண்டிய கருத்தாகும்.

தமிழின் வளர்ச்சிகுறித்தே அதிகம் அக்கறைகொண்டிருந்த பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார், ”தமிழ் வாழ வேண்டுமா” எனும் தலைப்பில் எழுதியிருக்கும் பாடல் இன்றைய தமிழகச் சூழலுக்கும் பெரிதும் பொருந்துவதாக இருக்கின்றது.

தமழ் வாழ வேண்டுமா?

தமிழ் வாழ்க வென்பதிலும் தமிழ்வா ழாது!
தமிழ்ப்பெயரை வைப்பதிலும் தமிழ்வா ழாது!
குமிழ்சிரிப்பைப் பெருஞ்சிரிப்பாய் அவிழ்த்துக் கொட்டும்
கொக்கரிப்புப் பேச்சாலும் தமிழ்வா ழாதே!
அமிழ்கின்ற நெஞ்செல்லாம் குருதி யெல்லாம்
ஆர்த்தெழும்உள் உணர்வெல்லாம் குளிரு மாறே
இமிழ்கடல்சூழ் உலகமெலாம் விழாக்கொண் டாடி
ஏற்றமிகச் செய்வதிலும் தமிழ்வா ழாதே!

பட்டிமன்றம் வைப்பதிலும் தமிழ்வா ழாது!
பாட்டரங்கம் கேட்பதிலும் தமிழ்வா ழாது!
எட்டிநின்றே இலக்கியத்தில் இரண்டோர் பாட்டை
எடுத்துரைத்துச் சுவைபடவே முழக்கினாலும்
தட்டி, சுவர், தொடர்வண்டி, உந்துவண்டி
தம்மிலெல்லாம் தமிழ்தமிழென் றெழுதி வைத்தே
முட்டிநின்று தலையுடைத்து முழங்கினாலும்
மூடர்களே தமிழ்வாழப் போவ தில்லை!

செந்தமிழ்செய் அறிஞர்களைப் புரத்தல் வேண்டும்!
செப்பமொடு தூயதமிழ் வழங்கல் வேண்டும்!
முந்தைவர லாறறிந்து தெளிதல் வேண்டும்!
முக்கழக உண்மையினைத் தேர்தல் வேண்டும்!
வந்தவர்செய் தீங்குகளால் தமிழர்க் குற்ற
வரலாற்று வீழ்ச்சிகளை எடுத்துக் கூறி
நொந்தவுளஞ் செழித்ததுபோல் புதிய வையம்
நோக்கிநடை யிடல்வேண்டும்! தமிழ்தான் வாழும்!

எனத் தமிழ்காக்க, அதற்குற்ற இன்னல்போக்கப் பாவலரேறு புகலும் இவ் அருங்கருத்துக்களை நெஞ்சில் நிறுத்துவோம்! நந்தமிழாம் செந்தமிழை அழியாது காப்போம்!

*****

கட்டுரைக்கு உசாத்துணை:

1. https://ta.wikipedia.org/wiki/ பாவலரேறு_பெருஞ்சித்திரனார்
2. பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார் பாடல்கள் – தென்மொழி அச்சக வெளியீடு, சென்னை – 5.
3. இலக்கியத்துறையில் தமிழ்வளர்ச்சிக்குரிய பணிகள் – பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார், தென்மொழி அச்சக வெளியீடு, சென்னை -5.
4. சாதி ஒழிப்பு – பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனார், தென்மொழி அச்சக வெளியீடு, சென்னை – 5.