Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

செண்பக ஜெகதீசன்

 

 

அழுக்கா றுடையார்க் கதுசாலு மொன்னார்                                         

வழுக்கியுங் கேடீன் பது.

       -திருக்குறள் -165(அழுக்காறாமை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

பகையென தனியே

வேண்டாம்,

பொறாமை குணம் கொண்டவர்க்கு..

அதுவே பகையாகி

அழித்திடும் அவரை…!

 

குறும்பாவில்…

 

பொறாமை குணம் கொண்டோர்   

பகையென ஏதுமின்றி,    

அதுவே பகையாகி அழிவர்…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

மனதில் பொறாமை கொண்டவரை

     முழுதாய் அழித்தே ஒழித்திடத்தான்

தனியே பகையென ஒன்றுவேண்டாம்,

     தாங்காப் பகையிது ஒன்றுபோதும்,

கனலாய்த் தீங்கது செய்திடவே

     கொடிய பகைவர் தவறிடினும்,

மனதி லுள்ள பொறாமையதே

     மாறாப் பகையாய் அழித்திடுமே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

பொறாமை என்பது பகை, 

கொண்டவரை அழிக்குமது பகைவரின்றியே,

பகைவேறிலை அதற்கு மிகை…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

கொள்ளாத கொள்ளாத

பொறாம கொள்ளாத,

ஆயிரமிருந்தாலும் அடுத்தவர்மீது

பொறாம கொள்ளாத..

 

பொறாமகொண்டவர அழிச்சிடத்தான்

எதிரி தனியே வரவேண்டாம்,

அந்தப் பொறாமதானே

எதிரியாயிருந்து அவன

எல்லாஞ்சேத்து அழிச்சிடுமே..

 

அதால

கொள்ளாத கொள்ளாத

பொறாம கொள்ளாத,

ஆயிரமிருந்தாலும் அடுத்தவர்மீது

பொறாம கொள்ளாத…!

 

-செண்பக ஜெகதீசன்…

 

 

 

செண்பக ஜெகதீசன்

 

பயனில பல்லார்முற் சொல்லல் நயனில                                        

நட்டார்கண் செய்தலின் தீது.

       -திருக்குறள் -192(பயனில சொல்லாமை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

யாரும் விரும்பாத செயல்களை

நண்பர்களிடம் செய்வது தீது,

அதனிலும் தீது-

அறிஞர் பலர்முன்

பலனற்ற சொற்களைப் பேசுதல்…!

 

குறும்பாவில்…

 

பலனற்ற சொற்களைப் பலர்முன் பேசுதல்,  

விரும்பாதவற்றை நண்பர்களிடம்   

செய்வதைவிடவும் தீயதே…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

மற்றவர் யாரும் விரும்பாத

     மதிப்பு கெட்ட செயல்களைத்தான்

உற்ற நண்பரும் வேதனையில்

     உழன்றிடச் செய்தல் தீதாமே,

முற்றிலும் இதைவிடத் தீதாகும்

     முறைமை யற்ற ஒன்றாகும்,

கற்ற அறிஞர் சபைதனிலே

     கறையாய்த் தீச்சொல் பேசுதலே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

நண்பரிடம் கொடுஞ்செயல்கள் தீது, 

அதனிலுந்தீது பயனிலாதவை பேசுதல்

கற்றறிந்த சபையோர் மீது…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

பேசாத பேசாத

பயனில்லாத பேச்சு பேசாத..

 

அதுவும்,

பேசாத பேசாத

படிச்ச பலபேர் சபயினிலே

பயனில்லாத பேச்சு பேசாத..

 

அது,

நம்ம நம்புற நண்பருக்கு

நாம செய்யிற

மதிப்புகெட்ட செயலவிட

மோசமான ஒண்ணாவும்..

 

அதால

பேசாத பேசாத

பயனில்லாத பேச்சு பேசாத…!

 

-செண்பக ஜெகதீசன்…

 

 

செண்பக ஜெகதீசன்

 

அவிசொரிந் தாயிரம் வேட்டலி னொன்ற

னுயிர்செகுத் துண்ணாமை நன்று.

       –திருக்குறள் –259 (புலால் மறுத்தல்)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

நெய் போன்றவற்றை

நெருப்பிலிட்டுச் செய்யும்

ஆயிரம் வேள்விகளைவிட

அதிகம் நன்மை பயப்பது,

உயிரொன்றைக் கொன்று

உண்ணாதிருத்தலே…!

 

குறும்பாவில்…

 

நெய்வார்த்துச் செய்யும் வேள்வியாயிரத்தையும்

வென்றிடும் நன்மையில், 

உயிரொன்றைக் கொன்று உண்ணாதிருத்தல்…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

மண்ணில் பிறந்த உயிரொன்றை

     மடியச் செய்தே அதனுடலை

உண்ணா திருக்கும் செயலதுதான்,

   உருகிடும் நெய்யை வார்த்தாங்கே

வண்ண நெருப்பை வளர்த்தேதான்

  வேள்வி யாயிரம் செய்தலினும்,

எண்ணம் போல அதிகநன்மை

  என்றும் தருமென அறிவீரே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

உண்ணாதிருப்பாய் உயிரைக் கொன்று, 

நெய்யூற்றி வளர்க்குமாயிரம் வேள்வியினிலும்

அதுவே மிகவும் நன்று…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

கொல்லாத கொல்லாத உயிரக்கொல்லாத,

தின்னாத தின்னாத கொன்னுதின்னாத..

 

உயிரொண்ணக் கொன்னு அந்த

ஒடலத் திங்காமலிருப்பதுதான்,

கொடங்கொடமா நெய்யூத்தி

கோயிலுல யாகம் செய்யரதவிட

கூடுதல் நன்ம தந்திடுமே..

 

அதால,

கொல்லாத கொல்லாத உயிரக்கொல்லாத,

தின்னாத தின்னாத கொன்னுதின்னாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

 

 

சினத்தைப் பொருளென்று கொண்டவன் கேடு                                     

நிலத்தறைந்தான் கைபிழையா தற்று.

       -திருக்குறள் -307(வெகுளாமை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

கோபத்தைத் தன்

ஆற்றலென

வைத்துக்கொண்டவனின் அழிவு,

நிலத்தில் அறைந்தவன் கை

நோவுக்குத் தப்பாதது போன்றதே…!

 

குறும்பாவில்…

 

குணமெனக் கோபத்தைக் கொண்டவனழிவு,

நிலத்திலடித்தவன் கைபடும் துன்பம்போல்

நிச்சயமானதே…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

பொறுமை குணத்தைக் கொள்ளாதே

     பொங்கி யெழுந்திடும் கோபமெனும்

சிறுமைக் குணமதை யாற்றலெனச்

     சேர்த்துக் கொண்டவன் அழிவதுவும்,

வெறுங்கை கொண்டே நிலத்தடித்தால்

     வேதனை கொள்ளத் தப்பாததும்,

உறுதி யென்பதை யுணர்ந்தேதான்

     உதறிடு கோபம் கொள்வதையே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

ஆற்றலெனக் கொண்ட கோபம், 

நிலத்தடித்தவன் கைபெறும் நோவுபோல்    

நமையே யழித்திடும் சாபம்…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

கொள்ளாத கொள்ளாத கோவங்கொள்ளாத

குடியக்கெடுக்கும் கோவங்கொள்ளாத..

 

கோவத்தக் கொணமுண்ணி

கொண்டுவாழ்ந்தா அழிவுதான்..

அது

கையால நெலத்திலடிச்சவன்

கைபடும் வேதனபோல அழிவுதான்,

கட்டாயம் பேரழிவுதான்..

 

அதால,

கொள்ளாத கொள்ளாத கோவங்கொள்ளாத

குடியக்கெடுக்கும் கோவங்கொள்ளாத…!

 

-செண்பக ஜெகதீசன்…

செண்பக ஜெகதீசன்

 

இன்னாசெய் தாரை யொறுத்த லவர்நாண                                    

நன்னயஞ் செய்து விடல்.

       -திருக்குறள் -314(இன்னா செய்யாமை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

துன்பம் நமக்குச் செய்தவரைத்

தண்டிப்பது,

தலைகுனிந்து அவர் நாணும்படி

அவருக்கு

நன்மையே செய்திடலாகும்…!

 

குறும்பாவில்…

 

துன்பம் செய்தவரைத் தண்டித்தல்,

துணிந்து அவர் வெட்கமுற

நன்மை செய்திடலே…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

கெட்ட யெண்ணம் கொண்டேதான்

     கேடு நமக்குச் செய்தவரைத்

தட்டித் தண்டனை வழங்கிடவே

   துன்ப மவர்க்குத் தரவேண்டாம்,

திட்ட மிட்டே அரவர்நாண

  தீங்கு யேதும் செய்யாமல்,

கிட்டும் நன்மை செய்திடல்தான்

  கொடுமை மிக்க தண்டனையே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

செய்வோர் சிலர்நமக்குக் கேடு, 

நாணமுறத் தண்டனையாயத் தீங்கின்றி

நிறைவேற்ற நன்மையையே நாடு…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

கெடுதல் செய்யாத  கெடுதல் செய்யாத

கேடுநமக்குச் செஞ்சவனுக்கும்

கெடுதல் ஏதுஞ் செய்யாத..

 

கெடுதல் நமக்குச் செஞ்சவனும்

கண்டு வெக்கப்படுமளவு

அவுனுக்குக்

கூடுதல் நன்ம செய்யிறதுதான்

குடுக்கிற பெரிய தண்டனயே..

 

அதால,

கெடுதல் செய்யாத  கெடுதல் செய்யாத

கேடுநமக்குச் செஞ்சவனுக்கும்

கெடுதல் ஏதுஞ் செய்யாத…!

 

–செண்பக ஜெகதீசன்…

–செண்பக ஜெகதீசன்

அற்கா இயல்பிற்றுச் செல்வம் அதுபெற்றால்
அற்குப ஆங்கே செயல். (திருக்குறள்-333: நிலையாமை)

புதுக் கவிதையில்…
சேரும் செல்வம்
நிற்காது ஓரிடத்தில்
நிலைத்து.. 

அத்தகு செல்வம் பெற்றால்,
நிலைத்திடும்
அறச்செயல்களைச் செய்திடு…! 

குறும்பாவில்…

நிலைத்திடா செல்வம் நீபெற்றால்,
நிலைபெறு
நிலைத்திடும் அறச்செயல்கள் செய்தே…! 

மரபுக் கவிதையில்…

வந்து சேரும் செல்வமெலாம்
     -வாழ்நாள் முழுதும் நிலைப்பதில்லை,
எந்த நாளும் ஓரிடத்தை
   -ஏற்று நிலையாய் நிற்பதில்லை,
வந்து விட்டால் செல்வமது
  -வழியிது அதுதான் நிலைபெறவே,
சிந்தை நிறைவாய் அறச்செயல்கள்
  -செய்திடு வாழ்வில் வளம்பெறவே…! 

லிமரைக்கூ…

செல்வமோரிடம் நிற்பதில்லை நிலையாய்,
சேர்ந்தால் என்றுமது நிலைபெறும்வகையில்
செய்திடுவாய் அறச்செயல்கள் விலையாய்…! 

கிராமிய பாணியில்…

நிக்காது நிக்காது நெலயா நிக்காது
சேருஞ்செல்வம் நெலயா நிக்காது,
ஒரு எடத்தில நெலயா நிக்காது
ஓடுற செல்வம் நெலயா நிக்காது… 

செல்வம் ஏதும் வந்ததுண்ணா
சேத்துவைக்கப் பாக்காத,
அதவச்சி
நெலச்சி நிக்கிற நல்லகாரியம்
நெறய நீயும் செஞ்சிப்புடு… 

தெரிஞ்சிக்கோ,
நிக்காது நிக்காது நெலயா நிக்காது
சேருஞ்செல்வம் நெலயா நிக்காது…!

 

 

 

 

செண்பக ஜெகதீசன்

 

நல்லார்கண் பட்ட வறுமையி னின்னாதே

கல்லார்கண் பட்ட திரு.

       –திருக்குறள் –408(கல்லாமை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

கல்லாதாரிடம்

சேர்ந்த செல்வத்தினால்

பயனேதுமில்லை..

 

அது

நல்லோரைச் சேர்ந்த

வறுமையைவிட

அதிகமாய்த் தரும்

அல்லலையே…!

 

குறும்பாவில்…

 

நல்லவரைச் சேர்ந்த வறுமையைவிட

அதிக துன்பந்தரும்,   

கல்லாதவரிடம் சேர்ந்த செல்வம்…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

கல்வி யேதும் கல்லார்பால்

     கட்டுக் கட்டாய்ச் சேர்ந்திடினும்,

செல்வ மதனாற் பயனில்லை

   சேரும் துன்பமும் குறைவில்லை,

நல்லோர் தம்மைத் துன்புறுத்த

  நாடி வந்திடும் வறுமைதரும்

பொல்லாத் துன்ப அளவினிலும்

  பெரிதாய்த் தந்திடும் கல்லார்க்கே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

வதைத்திடும் வறுமை நல்லாரை, 

அதனிலும் அதிகமாய்த் துன்பந்தந்தே

அழித்திடும் செல்வமது கல்லாரை…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

படிக்கவேணும் படிக்கவேணும்

நல்லாயிருக்க

நாலெழுத்து படிக்கவேணும்,

படிக்கலண்ணா வாழ்க்கயில

பலதுன்பம் வந்துடுமே..

 

படிக்காதவன் சேத்துவச்ச

பணத்தாலயும் பலனில்ல,

அது

நல்லவன வாட்டுகிற

வறுமயவிட அதிகமாவே

துன்பந்தரும்,

பெருந் துன்பந்தரும்..

 

அதால,

படிக்கவேணும் படிக்கவேணும்

நல்லாயிருக்க

நாலெழுத்து படிக்கவேணும்,

படிக்கலண்ணா வாழ்க்கயில

பலதுன்பம் வந்துடுமே…!

 

 

 

–செண்பக ஜெகதீசன்…

 

அறிவற்றங் காக்குங் கருவி செறுவார்க்கு

முள்ளழிக்க லாகா வரண்.

       –திருக்குறள் –421(அறிவுடைமை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

அரசனுக்கு அறிவு

அழிவு வராமல்

காக்கும் கருவி..

 

அதுவே

பகைவர் உட்புகுந்து

அழிக்கவியலா

அரணுமாகும்…!

 

குறும்பாவில்…

 

அழிவு நேராமல் அரசனைக்

காக்கும் கருவியாம் அறிவு,  

அழிக்கமுடியா அரணாகும் எதிரிக்கு…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

நாட்டை யாண்டிடும் மன்னவர்க்கு

     நலிவு யேதும் வாராமல்

கூட்டைப் போலப் பாதுகாக்கும்

   கருவி யாகும் அறிவென்பது,

கேட்டைக் கொணரும் பகைவரெலாம்

  கூடியு மழிக்க வியலாத

கோட்டை யாகும் அறிவெனவே

  கொண்டிடு நீயும் கருத்தினிலே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

அழிவின்றி ஆண்டிடுவான் நாட்டை

அறிவுக்கருவி துணைகொண்டே, ஆகுமது

எதிரிக்கு அழிக்கவியலாக் கோட்டை…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

அறிவுவேணும் அறிவுவேணும்

அரசனுக்கு நல்ல அறிவுவேணும்,

அதுதானே அழிவுவராம

அவனக்காக்கும் கருவியாவும்..

 

அறிவுவேணும் அறிவுவேணும்

அரசனுக்கு நல்ல அறிவுவேணும்,

அதுதானே அவன

அழிக்கவாற எதிரியாரும்

ஒடைக்கமுடியாத கோட்டயாவும்..

 

அதால,

அறிவுவேணும் அறிவுவேணும்

அரசனுக்கு நல்ல அறிவுவேணும்…!

 

–செண்பக ஜெகதீசன்…

 

 

 

செண்பக ஜெகதீசன்

 

செய்தக்க வல்ல செயக்கெடுஞ் செய்தக்க

செய்யாமை யானுங் கெடும்.

       –திருக்குறள் –466(தெரிந்து செயல்வகை)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

நாடு நலம்பெற மன்னன்,

செய்யக்கூடாதவற்றைச்

செய்தால் கெடுவான்..

 

நல்லாட்சிக்குச்

செய்யவேண்டியதைச்

செய்யாமல் விட்டாலும்

கேடுதான் வரும்…!

 

குறும்பாவில்…

 

செய்யக்கூடாதவற்றை மன்னன் செய்தாலும், 

செய்யவேண்டியதைச் செய்யாமல் விட்டாலும்

கேடுதான் வரும் அரசினுக்கே…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

செய்யும் செயல்வகை தெரிந்தேதான்

     செயல்பட வேண்டும் மன்னவனும்,

செய்யக் கூடா செயல்களையே

   செய்தால் கெடுவான் அன்னவனே,

செய்ய வேண்டிய செயல்களையும்

  செய்யா தவனே விட்டுவிட்டால்,

உய்யும் வகைதான் ஏதுமில்லை

  உறுதியாய் வந்திடும் கேடுதானே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

செய்யக் கூடாததைச் செய்யாதே,

செய்தாலும், செய்யவேண்டியதை விட்டாலும்

சேர்ந்திடும் கேடுதான் பொய்யாதே…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

தெரிஞ்சிக்கோ தெரிஞ்சிக்கோ

செய்யவேண்டியதத் தெரிஞ்சிக்கோ,

செய்யுமுன்னே தெரிஞ்சிக்கோ

தெரிஞ்சபடி நடந்துக்கோ..

 

செய்யக்கூடாததச் செஞ்சாலே

செய்யிறவனுக்குக் கேடுதான்,

ராசாவோடச்

சேந்தே அழியும் நாடுதான்..

 

அதுபோல

செய்யவேண்டியதச் செய்யாமவுட்டாலும்

சேந்துவருமே கேடுதான்..

 

அதால,

தெரிஞ்சிக்கோ தெரிஞ்சிக்கோ

செய்யவேண்டியதத் தெரிஞ்சிக்கோ,

செய்யுமுன்னே தெரிஞ்சிக்கோ

தெரிஞ்சபடி நடந்துக்கோ…!

 

 

 

செண்பக ஜெகதீசன்

 

 

சிறுபடையான் செல்லிடஞ் சேரி னுறுபடையா

னூக்க மழிந்து விடும்.

       –திருக்குறள் –498(இடனறிதல்)

 

புதுக் கவிதையில்…

 

சிறிய படையுடையவன்

இருக்கும் இடத்தின்

இயல்பறியாமல் அங்கு

பெரிய படையுடையவன் சென்றால்,

தோற்று

பெருமை அழிந்திடுவான்…!

 

குறும்பாவில்…

 

இடத்தின் இயல்பறியாமல்

சிறுபடையுடையோன் இருப்பிடம் சென்றால், 

பெரும்படையுடையவனும் பெருமையழிவான்…!

 

மரபுக் கவிதையில்…

 

சின்னஞ் சிறிய படையுடையோன்

     சேரந்த யிடத்தின் இயல்பறிந்தே

மன்னன் ஒருவன் பெரும்படையோன்

   மறத்தில் வெல்லச் செலல்வேண்டும்,

இன்னல் வருமே இல்லையெனில்,

  எல்லை யில்லாப் பெரும்படையும்

சின்னா பின்ன மாகியேதான்

  சிறப்பெலா மழிவான் மன்னனுமே…!

 

லிமரைக்கூ..

 

சிறுபடையின் இருப்பிடயியல்பை அறி,

அறியாதங்கே போரிடச் சென்றால்

அழிந்திடும் பெரும்படையின் நெறி…!

 

கிராமிய பாணியில்…

 

அறிஞ்சிபோகணும் அறிஞ்சிபோகணும்

இருப்பிடநெலம அறிஞ்சிபோகணும்..

 

சின்னப் படயா இருந்தாலுமே

அதன்

இருப்பிட நெலம தெரியாம

பெரியபடையே போனாலும்,

தோத்து

பெருமயழிஞ்சி போயிடுமே,

ராசா

பேருங்கெட்டுப் போயிடுமே..

 

அதால,

அறிஞ்சிபோகணும் அறிஞ்சிபோகணும்

இருப்பிடநெலம அறிஞ்சிபோகணும்…!

 

 

–செண்பக ஜெகதீசன்

தேரான் தெளிவும் தெளிந்தான்கண் ஐயுறவுந்
தீரா இடும்பை தரும். (திருக்குறள் -510: தெரிந்து தெளிதல்)               

புதுக் கவிதையில்…

ஆட்சியில் மன்னன்
ஆராய்ந்திடாது ஒருவரைத்
தெரிந்தெடுப்பதும்,
தெரிந்தெடுத்த ஒருவர்மீது
ஐயம் கொள்வதும்,
அல்லலை
அதிகமாகவே கொண்டுவரும்…! 

குறும்பாவில்…

ஆராயாமல் ஒருவரைத் தெரிந்தெடுப்பதும்,
தெரிந்தெடுத்தவர் மீது சந்தேகப்படுவதும்,
தீங்கைத்தான் தரும் தொடர்ந்து…! 

மரபுக் கவிதையில்…

நல்லதாய் ஆட்சி நடைபெறவே
     -நற்றுணை பெற்றிட மன்னனவன்,
வல்லவர் ஒருவரைத் தெளியுமுன்னே
     -விபரம் முற்றிலும் அறியவேண்டும்,
எல்லாம் அறியாத் தேற்றிடுதலும்
      -எடுத்தவர் மீதி லையுறுதலும்,
தொல்லைதான் தருமே என்றென்றும்
       -தீரா யிடர்தான் அரசினுக்கே…!

 லிமரைக்கூ… 

ஆராய்ந்து தெரிந்தெடுத்தலை விட்டு,
தெரிந்தெடுத்தபின் ஒருவர் மீது ஐயுறுதல்
தொல்லையரசுக்கு அல்லல்பல பட்டு…! 

கிராமிய பாணியில்…

தெரிஞ்செடுக்கணும் தெரிஞ்செடுக்கணும்
ஆராஞ்சிதான் தெரிஞ்செடுக்கணும்…
அரசாச்சி நல்லாயிருக்க
அதுக்குத் தொணயானவர
நல்லா
ஆராஞ்சிதான் தெரிஞ்செடுக்கணும்… 

ஆராஞ்சி தெரிஞ்செடுக்காமலும்,
ஆராஞ்சி தெரிஞ்செடுத்தபின்னே
அவரமேல சந்தேகப்பட்டாலும்,
அதுதீரா தும்பந்தான்தரும்
அந்த அரசாச்சிக்கே… 

அதால,
தெரிஞ்செடுக்கணும் தெரிஞ்செடுக்கணும்
ஆராஞ்சிதான் தெரிஞ்செடுக்கணும்…!

 

 

 

-செண்பக ஜெகதீசன்

குடிபுறங் காத்தோம்பிக் குற்றங் கடிதல்
வடுவன்று வேந்தன் றொழில். (திருக்குறள் -549: செங்கோன்மை) 

புதுக் கவிதையில்…

மற்றவர்கள் துன்புறுத்தலின்றி
மக்களைப் பாதுகாத்தல்
மன்னனின் கடமை…
மக்கள்தம் குற்றங்களுக்காக
அவரைத் தண்டித்தல்
பழியன்று,
தொழிலாகும் மன்னவர்க்கு…! 

குறும்பாவில்…

பிறரிடமிருந்து மக்களைக் காக்கும் மன்னன்,
தவறிழைப்போரைத் தண்டித்தல் குறையன்று…
அவன் கடமை அது! 

மரபுக் கவிதையில்…

மற்றவர் கொடுக்கும் இடரழித்தே
     -மக்களைக் காத்தல் மன்னர்கடன்,
கொற்றவர் இவர்க்குப் பழியன்று
     -குடிகள் எவரும் தவறிழைத்தால்,
குற்றங் கண்டு தண்டித்து
     -குடிகள் நலனைக் காத்திடலே,
நற்றுணை யாக யிருப்பதுதான்
     -நல்ல மன்னர் தொழிலன்றோ…! 

லிமரைக்கூ…

மாற்றார் செய்திடும் கொடுமை
தடுத்துக்காக்கும் மன்னன், தவறுவோரைத் தண்டிப்பது,
பழியன்று, அவன்தன் கடமை! 

கிராமிய பாணியில்…

மன்னவரு மன்னவரு
மக்களக் காக்கும் மன்னவரு,
மத்தவங்க யாராலயும்
துன்பம் வராம
மக்களக் காக்கும் மன்னவரு…
மக்கயாரும் தப்புசெஞ்சா
தண்டிக்கிற மன்னவரு,
அது அவுருக்குப் பழியில்ல
அவுரோட தொழிலுதானே… 

அவுருதான்,
மன்னவரு மன்னவரு
மக்களக் காக்கும் மன்னவரு…!