Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

–செண்பக ஜெகதீசன்

அறஞ்சாரா நல்குரவு ஈன்றதா யானும்
பிறன்போல நோக்கப் படும்.  (திருக்குறள் -1047: நல்குரவு) 

புதுக் கவிதையில்… 

வறுமை கொடிதுதான்,
வந்தால் அது
அறமல்லாத வழியில்,
அன்னை கூட
மகனைப்
பெற்றதை மறந்து
பிறரைப்போலப் பார்ப்பாள்…! 

குறும்பாவில்…

அறவழியிலல்லாமல் வறுமை வந்தால்,
அன்னை கூட மகனை
அயலானாய்த்தான் கருதுவாளே…! 

 மரபுக் கவிதையில்…

பெற்ற தாயவள் பிள்ளையினைப்
     பிடிக்கும் வறுமையில் விடமாட்டாள்,
தொற்றிடும் வறுமை வந்ததவன்
   தீய வழியெனத் தெரிந்துவிட்டால்,
முற்றிலும் மகனை வெறுத்தேதான்
  மனதைப் பாறாங் கல்லாக்கி
மற்றவர் முன்பும் மதிக்காமல்
   மாற்றான் போல நினைப்பாளே…! 

லிமரைக்கூ… 

புறவழியில் வறுமை வந்தது,
பிள்ளையை வேறாயப் பார்க்கக்
காரணம் தாய்மனம் நொந்தது…! 

கிராமிய பாணியில்… 

கொடியதுகொடியது வறுமகொடியது
வாழ்வுலவரும் வறுமகொடியது,
பெத்ததாயும் உடமாட்டா
புள்ளயத்தான் வறுமயிலவாட… 

ஆனா,
கெட்டவழில வறுமவந்தா
எட்டிக்கூட பாக்கமாட்டா
புள்ளய
பெத்ததாயும் பாக்கமாட்டா,
புள்ளயாத்தான் பாக்கமாட்டா
பெறத்தியாராப் பாப்பாளே… 

அதால
கொடியதுகொடியது வறுமகொடியது
வாழ்வுலவரும் வறுமகொடியது…!

-செண்பக ஜெகதீசன்

கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும் 
திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று.   (திருக்குறள்-1146: அலரறிவுறுத்தல்)

புதுக் கவிதையில்…

காதலரைக்
கண்டதுநான் ஒரு நாளே,
அதனாலெழுந்த ஊர்ப்பேச்சு,
நிலவைப் பாம்பு விழுங்கியதுபோல்
நிறைந்துவிட்டதே ஊரெங்கும்…! 

குறும்பாவில்… 

நிலவைப் பாம்புவிழுங்கிய சேதிபோல்
ஊரெல்லாம் பரவிவிட்டது ஊர்ப்பேச்சாய்,
ஒருநாள் காதலரைப் பார்த்தது…! 

மரபுக் கவிதையில்…

கண்ணில் நிறைந்த காதலரைக்
     கண்டு பேசிய தொருமுறைதான்,
வண்ணம் பலவாய் வந்திங்கே
     வதந்தியாய்ப் பரவிடும் ஊர்ப்பேச்சு,
விண்ணில் நிலவைப் பிடித்தாங்கே
     விழுங்கிடும் பாம்பின் கதைபோலே
எண்ணம் போல விரைவாக
     எங்கும் பரவுதல் போலன்றோ…! 

லிமரைக்கூ…

காதலரை ஒருநாள் பார்த்தது,
கதையிதாய் அலரது ஆனதே
நிலவைப் பாம்புவாய் சேர்த்தது…! 

கிராமிய பாணியில்… 

பேசுபேசு பாத்துப்பேசு
போயிடும்அதுதான் ஊர்ப்பேச்சா… 

பாத்தேன்பாத்தேன் ஒருநாளுதான்
பிரியமுள்ள காதலர
பாத்தேன்பாத்தேன் ஒருநாளுதான்,
தெரிஞ்சிபோச்சி ஊரெல்லாமே
பரவிப்போச்சி ஊர்ப்பேச்சாவே… 

கெரகணநாளுல நெலவத்தான்
பாம்புபுடிச்சி உழுங்குறது
பலருந்தெரிஞ்ச கதயாச்சே,
அதப்போலானதே எங்கதயும்… 

அதால,
பேசுபேசு பாத்துப்பேசு
போயிடும்அதுதான் ஊர்ப்பேச்சா…! 

 செண்பக ஜெகதீசன்

பருவத்தோ டொட்ட வொழுகல் திருவினைத்

தீராமை யார்க்குங் கயிறு.

     -திருக்குறள் -482(காலமறிதல்)

புதுக் கவிதையில்…

காலமறிந்து

கடமையைச் செய்..

உரிய காலத்தில்

ஒன்றி முயல்வது,

செல்வம் நம்மை

விட்டுச் செல்லாதிருக்கக்

கட்டிவைக்கும் கயிறாமே…!

குறும்பாவில்…

காலமறிந்து கடமை செய்வது,

செல்வம் விட்டுச்சென்றிடாமல்

கட்டிடும் கயிறு போன்றதே…!

 மரபுக் கவிதையில்…

செல்வம் என்றும் நில்லாமலே

     சென்று கொண்டே யிருப்பதினால்

நில்லெனத் தடுத்துக் கட்டியேதான்

     நிறுத்திடும் கயிறது வேறில்லை,

நல்ல செயலது தொடங்குமுன்னே

     நாளும் நன்மை பெற்றுத்தரும்

வல்லமை மிக்க காலத்தினை

     வகையாய் அறிந்து செயல்படலே…!

லிமரைக்கூ…

காலமறிந்து செய்திடு கடமை,

அதுதான் கயிறாய் கட்டியே

செல்வமதை ஆக்கிடுமுன் உடமை…!

கிராமிய பாணியில்…

கடமயச்செய்யி கடமயச்செய்யி

காலமறிஞ்சி கடமயச்செய்யி,

காலத்த நல்லதாத் தெரிஞ்சிக்கிட்டே

கடமயநீயும் தொடங்குனாலே

கட்டாயம்வெற்றி வந்துசேரும்..

அது,

பாடுபட்டு சேத்தசெல்வம்

பறிபோவாம கெட்டிப்போடும்

பெலமாவுள்ள கயறேதான்

பொருத்தமான தொணயேதான்..

அதால,

கடமயச்செய்யி கடமயச்செய்யி

காலமறிஞ்சி கடமயச்செய்யி…!

-செண்பக ஜெகதீசன்…

—செண்பக ஜெகதீசன்.

வாள்போல் பகைவரை யஞ்சற்க வஞ்சுக
கேள்போல் பகைவர் தொடர்பு.
-திருக்குறள் -882(உட்பகை)
 
 
புதுக் கவிதையில்…

வெட்டும் வாள்போல்
வெளிப்படையான பகைக்குக்கூட
பயப்பட வேண்டாம்,
வஞ்சம் மறைத்து
உறவினர்போல் ஒட்டிக்கொள்ளும்
பகைவர் தொடர்பு மட்டும்
வேண்டவே வேண்டாம்…!
 
 
குறும்பாவில்…

வாள்போல் வெளிப்படைப் பகையைவிடப்
பெரிதும் அஞ்சி ஒதுங்கத்தக்கது,
வஞ்சமுடன் உறவினர்போல் வரும்பகையே…!
 
 
மரபுக் கவிதையில்…

வெட்டும் வாளின் தன்மையது
          வெளிப்படை யாகத் தெரிவதுபோல்
கிட்டே நேரில் வரும்பகைவர்
          கண்டே அஞ்சிடத் தேவையில்லை,
ஒட்டும் உறவென வந்துநமை
          ஒழிக்கும் வஞ்சம் கொண்டவராம்
கெட்ட பகைவர்க் கஞ்சிடுவாய்,
          கூட்டது அவருடன் வேண்டாமே…!
 
 
லிமரைக்கூ…

வாளென வரும்பகைவர்க்கு அஞ்சாதே,
அஞ்சிடு வஞ்சமுடன் வருவோர்க்கு,
உறவாய் அவரைநம்பிக் கொஞ்சாதே…!
 
 
கிராமிய பாணியில்…

அஞ்சாத அஞ்சாத
ஆளப்பாத்து அஞ்சாத,
ஆளவெட்டும் வாளப்போல
வெளிப்படயாப் பககாட்டும்
ஆளப்பாத்து அஞ்சாத..

ஆனா நீயும்,
அஞ்சிடுவரய் அஞ்சிடுவாய்
அவுனப்பாத்து அஞ்சிடுவாய்,
ஒறவுபோல நடிச்சிக்கிட்டு
ஒழிச்சிக்கெட்டப் பாக்கவுன
வஞ்சகன எதிராளிய
ஒருநாளும் நம்பிடாத,
ஒண்ணாச்சேந்து போயிராத…!

-செண்பக ஜெகதீசன்…

–செண்பக ஜெகதீசன் 

ஒளியார்முன் னொள்ளிய ராதல் வெளியார்முன்
வான்சுதை வண்ணங் கொளல். (திருக்குறள்-714: அவையறிதல்) 

புதுக் கவிதையில்… 

அவைதனில்
அறிவுடையோர் முன்னிலையில்
அறிவுடையவராய் ஒளிரவேண்டும்…
அறிவற்றவர்முன்
வெண்ணிறச் சுண்ணாம்புச் சாந்துபோல்
வெளிப்படையாய்
அறிவிலார்போல இருக்கவேண்டும்! 

குறும்பாவில்… 

அறிந்தோர் அவையில் அவர்போலும்,
அறியார்முன் அவர்போல சுண்ணச்சாந்தாய்
வெளிப்படையாயும் இருத்தல்வேண்டும்! 

மரபுக் கவிதையில்… 

கற்றோர் நிறைந்த அவைதனிலே
    கற்றோர் போல அவையறிந்து
சற்றும் குறைகள் வாராமல்
    சகலரின் முன்னே நடந்திடுவாய்,
குற்றம் நிறைந்த அறிவற்றோர்
    கூடி யிருக்கும் இடத்தினிலே
பற்றும் சுண்ணச் சாந்தினைப்போல்
    பளிச்சென அவர்போல் இருப்பாயே! 

லிமரைக்கூ… 

அறிவுடையோர் அவையில் அவர்போலவே இரு,
அறிவற்றோர்முன் அப்படியே அறிவற்றோராய்
சுண்ணச்சாந்தாய் ஒளிவின்றி வைத்திடுன் உரு! 

கிராமிய பாணியில்… 

நடந்துக்கணும் நடந்துக்கணும்
நல்லபடி நடந்துக்கணும்,
சமயம்போல நடந்துக்கணும்
சபதெரிஞ்சி நடந்துக்கணும்… 

அறிவுள்ளவன் சபயிலத்தான்
அவுரப்போல நடந்துக்கணும்,
அறிவயெல்லாங் காட்டிக்கணும்… 

அறிவில்லாதவங் கூட்டத்தில
அவுரப்போலக் காட்டிக்கணும்,
வெள்ளச்சுண்ணாம்புச் சாந்தப்போல
வெளிப்படயாக் காட்டிக்கணும்… 

இப்புடித்தான்,
நடந்துக்கணும் நடந்துக்கணும்
நல்லபடி நடந்துக்கணும்,
சமயம்போல நடந்துக்கணும்
சபதெரிஞ்சி நடந்துக்கணும்!

–செண்பக ஜெகதீசன்

ஈன்றாள் பசிகாண்பா னாயினுஞ் செய்யற்க
சான்றோர் பழிக்கும் வினை.    (திருக்குறள் -656: வினைத்தூய்மை)

புதுக் கவிதையில்…

பெற்ற தாயைப்
பசியில் தவிக்கவிடுதல்
பெரும் பாவம்…

தாயவள் பசியில்
தவிக்கக் காணினும்,
என்றுமே செய்யாதே
அறிவுடைச் சான்றோர்கள்
பழித்துச்சொல்லும் செயலை…!

குறும்பாவில்… 

தாயவள் தவித்தாலும் பசியில்,
தொடங்காதே
தூய சான்றோர் வெறுக்கும் செயலை!

மரபுக் கவிதையில்… 

முன்னறி தெய்வம் இரண்டினிலே
  –முதலாம் தெய்வம் நமைப்பெற்ற
அன்னை பசியில் வாடிநிற்கும்
  –அவல நிலையே வந்தாலும்,
முன்னைப் பெரியோர் சான்றோர்கள்
  –முழுதாய்ப் பழிக்கும் செயலதைத்தான்
என்ன காரணம் காட்டியுமே
  –என்றும் நீதான் செய்திடாதே!

லிமரைக்கூ… 

கொடிய பசிதனில் வாடிடும் அன்னை
துயர்கண்டும், பெரியோர் பழிக்கும்
செயலது செய்ய மாற்றிடாதே உன்னை!

கிராமிய பாணியில்… 

செய்யாத செய்யாத
கொடுஞ்செயலச் செய்யாத… 

செய்யாத செய்யாத
பெரியவங்க விரும்பாததச்
செய்யாத செய்யாத,
பெரியவங்க பழிக்கிறதச்
செய்யாத செய்யாத… 

பெத்தவளே பசியோட
பட்டினியாக் கெடந்தாலும்
அதச்
செய்யாத செய்யாத… 

செய்யாத செய்யாத
கொடுஞ்செயலச் செய்யாத! 

–செண்பக ஜெகதீசன்

அல்லற்பட்டு ஆற்றாது அழுதகண் ணீரன்றே
செல்வத்தைத் தேய்க்கும் படை.  (திருக்குறள்-555: கொடுங்கோன்மை) 

புதுக் கவிதையில்… 

கொடுங்கோல் ஆட்சியாளர்தம்
கீர்த்தி செல்வம் அழித்திட
எதிரிப்படை
எதுவும் வேண்டாம்,
துன்பத்தில் துடித்து
குடிமக்கள் சிந்திடும்
கண்ணீரே போதும்…! 

குறும்பாவில்… 

கொடுங்கோலரை அழிக்கும் படை,
குடிமக்கள் துன்புற்றழுத
கண்ணீரே…! 

மரபுக் கவிதையில்… 

மக்களை வதைத்து முடிசூடி
  –மன்பதை ஆண்டிடும் கொடுங்கோலர்
பக்கமாய் வந்தே அழித்திடத்தான்
  –படைகள் எதுவும் வேண்டாமே,
துக்கம் மேலுறக் குடிமக்கள்
   -துன்பம் தாங்கா தழுதகண்ணீர்,
மக்கள் படையாய் அவர்வாழ்வை
  –மீண்டும் எழாமல் அழித்திடுமே…! 

லிமரைக்கூ… 

கொடுங்கோல் ஆட்சியரை அழித்திடும் படை
கொதித்திடும் குடிமக்களின் கண்ணீர்,
கொடிய ஆட்சியாளர்க்குக் கொடுத்திடும் விடை! 

கிராமிய பாணியில்… 

ஆயுதம்வேண்டாம் ஆயுதம்வேண்டாம்
அழிக்கத்தான் ஆயுதம்வேண்டாம்,
கொடுங்கோலு ஆட்சியயையே
அழிக்கத்தான் ஆயுதம்வேண்டாம்… 

படவேண்டாம் படவேண்டாம்
பொல்லாத அரசாங்கத்தப்
போக்கிடத்தான் படவேண்டாம்,
பாடுபட்ட பொதுசனங்க
பொறுக்காத தும்பத்தில
அழுதகண்ணீர் ஒண்ணேபோதும்,
அழிஞ்சிடுவார் கொடுங்கோலர்… 

அதால,
ஆயுதம்வேண்டாம் ஆயுதம்வேண்டாம்
அழிக்கத்தான் ஆயுதம்வேண்டாம்,
கொடுங்கோலு ஆட்சியயையே
அழிக்கத்தான் ஆயுதம்வேண்டாம்!

–செண்பக ஜெகதீசன் 

படைகொண்டார் நெஞ்சம்போல் நன்றூக்காது ஒன்றன்
உடல்சுவை உண்டார் மனம்.   (திருக்குறள் -253: புலால்மறுத்தல்) 

புதுக் கவிதையில்… 

கொலைக் கருவியைக்
கொண்டவனிடத்தில்
கொஞ்சமுமிருக்காது இரக்கம்! 

அதுபோல்,
மற்ற உயிரழித்து
மாமிசம் உண்போர்
மனத்திலும் இருக்காது
நல்லதாம் அருள்! 

குறும்பாவில்… 

வாளுடையானிடம் இருக்காது இரக்கம்,
உயிர்வதைத்து ஊனுண்போரிடம்
உறையாது அருள்! 

மரபுக் கவிதையில்… 

கரத்தினில் ஆயுதம் எடுத்தேதான்
    –காவு கொள்ள நிற்போர்க்கே
இரக்கம் என்றும் இருப்பதில்லை
    –இதயம் கல்லாய்ப் போய்விடுமே,
தெரிந்திடு இதுதான் கதையாகும்
    –துடிக்கத் துடிக்க உயிர்வதைத்துத்
தெரிந்தே மாமிசம் உண்போரிடம்
    தங்கா துண்மை அருளதுவே! 

லிமரைக்கூ… 

கொலைவாளன் மனமது ஈரமிலா இருளே,
கொன்ற உடலை உண்போரிடம்
என்றும் தங்காது மனதினில் அருளே! 

கிராமிய பாணியில்… 

கொல்லாத கொல்லாத உயிரக்கொல்லாத,
திங்காத திங்காத ஒடம்பத்திங்காத… 

எரக்கமில்ல எரக்கமில்ல,
அடுத்தவன அழிச்சிடவே
ஆயிதத்த எடுத்தவங்கிட்ட
எரக்கமில்ல எரக்கமில்ல
மனசுலத்தான் எரக்கமில்ல… 

அதுபோல
உயிரக்கொன்னு ஒடம்பத்தின்னா
அருளுயில்ல இருளேதான்… 

அதால
கொல்லாத கொல்லாத உயிரக்கொல்லாத,
திங்காத திங்காத ஒடம்பத்திங்காத! 

–செண்பக ஜெகதீசன்

வசையிலா வண்பயன் குன்று மிசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்.   (திருக்குறள் -239: புகழ்)

புதுக் கவிதையில்…

அடுத்தவர்க்கு உதவி
அரும்புகழ் சேர்க்காதவனைத்
தாங்கிடும் நிலம்,
விளைச்சல் ஏதுமின்றிப்
பலனற்றுப் போய்விடும்
பாழ்நிலமாய்…!

குறும்பாவில்…

கொடுத்துதவிப் புகழ்பெறாதவனைக்
கொண்ட நிலமும் பாழாகும்,
வளம் குன்றியே…!

மரபுக் கவிதையில்…

மண்ணில் மனிதர் வாழ்வினிலே
  –மற்றவர் வாழ உதவியேதான்
புண்ணியத் தோடு புகழ்சேரார்
   -பார மாவார் புவியினுக்கே,
திண்ணமாய் இவரைத் தாங்குவதால்
  –தரணியும் வளமது குன்றியேதான்
மண்ணும் வறண்டு விளையாதே
  –மாறிடும் நிலைதான் வந்திடுமே!

லிமரைக்கூ…

பிறர்க்குதவி வாழ்வில் புகழினைச் சேரு,
புகழிலாரைத் தாங்கும் நிலமதுவும்
வளங்குன்றி மாறிடும் பாழ்நிலமாய்ப் பாரு…!

கிராமிய பாணியில்…

சேருசேரு புகழச்சேரு
சொத்தாநெனச்சி புகழச்சேரு,
சொந்தபந்தம் பாராம
சேத்துநல்லா ஒதவிதான்
சேருசேரு புகழச்சேரு..

புகழச்சேக்க மறந்தவன
தாங்கிநிக்கும் நெலங்கூடத்
தங்கியெதுவும் வெளயாத
தரிசிநெலமாப் போயிடுமே…

அதால,
சேருசேரு புகழச்சேரு
சொத்தாநெனச்சிப் புகழச்சேரு!