Blog

புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

ஆதி பகவன்

திருக்குறளில் கடவுள் வாழ்த்து என்ற அதிகாரத்தில் 10 குறட்பாக்கள் காணப்படுகின்றன. இந்த பத்துக் குறட்பாக்களிலும் குறிபிட்ட தெய்வத்தின் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் ஆதி பகவன், வாலறிவன், மலர்மிசை ஏகினான், வேண்டுதல் வேண்டாமையிலான், இருள் சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன், பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான், தனக்கு உவமை இல்லாதான், அற ஆழி அந்தணன், எண்குணத்தான்  என்று கடவுளுக்குரிய அசாதாரணப் பண்புகளை மட்டுமே குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார் திருவள்ளுவர். இதைவைத்து இவர் குறிப்பிடும் கடவுள் யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

முதற் குறட்பாவில் வரும் ‘பகவன்’ என்ற சொல் ஒரு முக்கியமான சொல். மண்டல புருடன் இயற்றிய பதினோராவது தமிழ் நிகண்டில் பகவன் என்ற சொல்லுக்கு“பகவனே ஈசன் மாயோன் பங்கயன் சினனே புத்தன்” என்று விளக்கம் தரப்பட்டுள்ளது. அதாவது பகவன் என்ற சொல் சிவன், திருமால், ப்ரஹ்மன், சமண மதக் கடவுள், புத்தன் ஆகியோரைக் குறிக்கும் என்று அந்த நிகண்டு நூல் குறிப்பிடுகிறது. இந்த ஒரே சொல் ஐந்து தெய்வங்களுக்கும் பொருந்தும் என்றாலும் இவற்றுள் ஏதோ ஒரு தெய்வத்தைக் குறித்துத்தான் திருவள்ளுவர் அச்சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்க முடியும். சமண,  பௌத்த மதங்களின் கொள்கைகளுக்கும் திருக்குறளின் கொள்கைக்கும் ஸம்பந்தமில்லை என்பதால் இச்சொல் அம்மதங்களின் தெய்வத்தைக் குறித்துப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது தெளிவாகிறது . மீதமுள்ள மூன்று தெய்வங்களில் யாரைக் குறித்து இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஓருசொல்  ஒரு காரணத்திற்காக ஒருவரைக் குறித்து முதலில் பயன்படுத்தப்படும். பிறகு அச்சொல் உபசாரத்திற்காக மற்றவர்களைக் குறித்தும் பயன்படுத்தப்படுவது உண்டு. அது பயனாகும் இடத்தை வைத்துத்தான் உண்மையில் அச்சொல் யாரைக் குறிக்கிறது என்பதை அறிய முடியும். அதாவது தலைமைப் பண்பு உள்ளவனைத் “தலைவன்”என்று சொல்கிறோம். சில நேரங்களில் உபசாரத்திற்காக மற்றவர்களையும் “தலைவா”என்று அழைக்கிறோம். அதுபோலத் தான் ‘பகவன்’ என்ற சொல் பரம்பொருளுக்குரிய காரணப் பெயர்ச்சொற்களில் ஒன்று. இந்த முதல் குறட்பா, ஜகத் காரணமான பரம்பொருளைப் பற்றிப் பேசுகிறது. மற்றவர்களையும் குறிக்கும் உபசாரச் சொல்லாக இச்சொல்லை யாரும் கருதிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தான் இச்சொல்லுக்கு முன்னால் ‘ஆதி’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

‘ஆதி’ என்றால் முதல் என்று பொருள். அதாவது உலகத் தோற்றத்துக்குக் காரணமான முதற்பொருள் என்று கருத்து. ஸநாதன வைதிக சமயத்தில் ப்ரஹ்மா, ருத்ரன் உள்ளிட்ட அனைவரையும் படைத்த ஜகத்காரணன் திருமால்தான். “ஐந்தலை உயரிய அணங்குடை அருந்திறல் மைந்துடை ஒருவனும் மடங்கலும் நீ:நலமுழுது அளைஇய புகரறு காட்சிப் புலமும் பூவனும் நாற்றமும் நீ” என்ற சங்க இலக்கிய வரிகள் இவ்விஷயத்தைத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகின்றன. தொன்மையான சங்க இலக்கியங்கள் ப்ரஹ்மனையோ ருத்ரனையோ ஜகத்காரணமாக எவ்விடத்திலும் காட்டவில்லை. திருவள்ளுவர் ஸநாதன வைதிக மதத்தைச் சேர்ந்த சங்கத் தமிழர் மரபில் வந்தவராகையால் ஆதி பகவன் என்ற சொல்லால் அவர் குறிப்பிடும் பரம்பொருள் திருமால்தான் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது. மேலும் அவ்விடத்தில் அவர் காட்டியுள்ள உவமை, இவ்விஷயத்தை மேலும் உறுதி செய்கிறது.

“अक्षराणाम् अकारोस्मि” (அக்ஷ்ராணாம் அகாரோஸ்மி) என்கிறார் பகவான் கீதையில். அதாவது எழுத்துகளுக்குள் நான் அகரமாக இருக்கிறேன் என்று சொல்கிறார் பகவான்.  இக்குறட்பாவில் இடம்பெற்றுள்ள உவமையை வைத்துப் பார்த்தால் எழுத்துகளுக்குள் அகரமாக இருக்கும் பகவானே ஜகத் காரணமான ஆதிபகவன் என்பதே இக்குறட்பாவின் உட்பொருளாகத் தேறுகிறது. ஆகவே திருவள்ளுவர் கூறும் ஆதிபகவன், திருமால்தான்.

மேலும் அகரம், தமிழ் மொழிக்கு மட்டும் முதல் எழுத்தன்று. உலகில் உள்ள எல்லா மொழிகளுக்குமே அகரம்தான் முதல் எழுத்து. அதைப் போல திருமாலே அகில உலகிற்கும் காரணமான ஸர்வலோகேஶ்வரன் என்ற உண்மையைக் காட்டுவதற்காகவே இந்த உவமையை இங்கு பயன்படுத்துகிறார் திருவள்ளுவர். திருமாலே ஸர்வேஶ்வரன் என்பதை சங்கஇலக்கியமும் “இருநிழல் படாமை மூவேழுலகமும் ஒரு நிழலாக்கிய ஏமத்தை” என்று தெளிவுபடுத்துவது குறிப்பிடத்தக்கது.

“வாலறிவன்”

இரண்டாவது குறட்பாவில் பகவானை “வாலறிவன்” என்ற சொல்லால் அழைக்கிறார் திருவள்ளுவர். ”வாலறிவன்” என்றால் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் என்று பொருள். பரம வைதிகரான திருவள்ளுவர் முண்டகோபநிஷத்தில் சொல்லப்படும் “यःसर्वज्ञःसर्ववित्” (ய:ஸர்வஜ்ஞ:ஸர்வவித்) என்பதையே “வாலறிவன்” என்ற சொல்லால் குறிப்பிடுகிறார்.”वेदाहम् समतीतानि वर्तमानानि चार्जुन।भविष्याणी च भूतानि माम् तु वेद न कश्चन॥”(வேதாஹம் ஸமதீதாநி வர்தமாநாநி சார்ஜுந| பவிஷ்யாணி ச பூதாநி மாம் து வேத ந கஶ்சந||) என்று பகவானும் கீதையில் கூறுகிறான். “கழிந்து போனவையும், இருப்பவையும், இனி வரப்போகின்றவையுமான எல்லாப் பூதங்களையும் நான் அறிவேன். ஆனால் என்னை மட்டும் எவனும் அறியமாட்டான்” என்பது மேற்படிகீதை ஶ்லோகத்தின் கருத்து.

விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்திலும் “ஸர்வஜ்ஞ:” என்ற நாமம் இரண்டு இடங்களில் வருவது குறிப்பிடத்தக்கது. படைப்புக்கு முன்னும் படைப்புகள் அழிந்த பின்னும் பகவான் ஒருவனே இருக்கிறான் என்பதால் படைக்கப்பட்டவர்களான ப்ரஹ்மனுக்கும் ருத்ரனுக்கும் இச்சொல் பொருந்தாது. மேலும்,“நீயா நினைவ” என்றும் “நூறாயிரம் கை ஆறு அறி கடவுள்” என்றும் சங்க இலக்கியம் திருமாலை வர்ணிக்கிறது. அந்தக் கருத்தைக் கொண்ட சொல்தான் ‘வாலறிவன்’ என்னும் சொல். ஆகவே “வாலறிவன்” என்ற சொல்லால் திருவள்ளுவர் குறிப்பிடும் தெய்வம் திருமாலே என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

“மலர்மிசை ஏகினான்”

மூன்றாவது குறட்பாவில் வரும் “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பது ஹ்ருதய கமலத்தில் வசிப்பவன் என்ற பொருளில் பகவானையே குறிக்கிறது. மலரில் இருப்பவன் என்பதால் இது ப்ரஹ்மனையும் குறிக்கலாம் என்று சிலர் எண்ணக்கூடும். ஆனால் அது பொருந்தாது. “कारणम् तु ध्येयः”(காரணம் து த்யேய:) -“ஜகத் காரண வஸ்துவே த்யானிக்கதக்கது” என்ற வைதிக நெறியைப் பின்பற்றி திருவள்ளுவர் ஜகத்காரண வஸ்துவைப் பற்றியே பத்துக் குறட்பாக்களிலும் பேசுகிறார். ப்ரஹ்மனுக்கும் காரணமானவன் பகவான் விஷ்ணுவே என்பதால் “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பது திருமாலையே குறிக்கும். மேலும் இந்த குறட்பாவில் இடம்பெறும் மாணடி, நிலமிசை நீடு வாழ்வார் என்ற விஷயங்களெல்லாம் ப்ரஹ்மனுக்குப் பொருந்தாது. இங்கு குறிப்பிடப்படும் நிலம் என்பது மோக்ஷ லோகத்தைக் குறிக்கும். வேதமும் சங்க இலக்கியமும் திருமாலின் உலகம்தான் மோக்ஷலோகம் என்று கூறுகின்றன. ஆகவே இந்தக் குறட்பா, திருமாலைப் பற்றிய விஷயம்தான்.

“पद्मकोशप्रतीकाशं” (பத்மகோஶப்ரதீகாஶம்) என்ற வேதவாக்யம் ஹ்ருதயம் தாமரை மலர்போல் இருப்பதாகக் கூறுகிறது. அங்கு வசிக்கும் பகவானைக் குறிப்பிடவே மலர்மிசை ஏகினான் என்றார். இவ்விடத்தில் “மலர்மிசை” என்பதற்கு “நினைவாரது உள்ளக் கமலத்திங்கண்” என்று பரிமேலழகர் உரையிட்டிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பதற்கு இன்னொரு பொருளும் உண்டு. ‘மலர்’ என்பதற்கு விரிந்த அல்லது பரந்த என்ற பொருளும் உண்டு. ‘மிசை’ என்பதற்கு வானம் என்ற பொருளும் உண்டு. “மலர்மிசை” என்பதை வினைத்தொகையாகக் கொண்டு “பரந்து விரிந்த வானத்தின்கண் ஏகிய த்ரிவிக்ரமன்” என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். ஆகவே எல்லா வகையிலும் “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பது திருமாலையே குறிக்கும்.

வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான்

அடுத்த குறட்பாவில் பகவானை, வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான் என்கிறார். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவன் என்றால் விருப்பு வெறுப்பு அற்றவன் என்று பொருள். உலகமே அவனுடையது என்று சொல்லும் போது அவனுக்கு விருப்பு வெறுப்பு ஏற்பட வழியில்லை. அவனுக்கு வேண்டியவன் வேண்டாதவன் என்று யாரும் இல்லை. அதனால் தான் சங்க இலக்கியம், “நினக்கு மாற்றோரும் இலர்: கேளிரும் இலர்”என்று திருமாலைக் குறித்துப் பேசுகிறது.

இதையே பகவானும் “समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः” (ஸமோஹம் ஸர்வபூதேஷு ந மே த்வேஷ்யோஸ்தி ந ப்ரிய:) என்கிறான் கீதையில். “எல்லா உயிர்களிடத்தும் நான் ஸமமாகத்தான் இருக்கிறேன். எனக்கு பகைவனோ அன்பனோ இல்லை” என்பது இந்த கீதை வரியின் பொருள். மேலும் பகவான் கீதையில் நான் அடையவேண்டிய பொருள் என்று எதுவும் இல்லை என்று கூறுகிறான். அதனால் அவனுக்கு விருப்பு வெறுப்பு ஏற்பட வேண்டிய அவஶ்யம் இல்லை. அந்த வகையில் திருவள்ளுவர் கூறும் வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான் திருமாலே என்பது தெளிவாகின்றது.

இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்

அடுத்த குறட்பாவில் இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன் என்று பகவானைக் குறிப்பிடுகிறார் திருவள்ளுவர். அதாவது சராசரி ஜீவராசிகளுக்கு உள்ளது போல் பகவானுக்குக் கர்மவினையால் ஆன பிறவி கிடையாது என்பதே திருவள்ளுவரின் கருத்து. பகவானுடைய அவதாரங்கள் எல்லாம் கர்மவினையாலான பிறப்புகள் இல்லை என்பதை “முதல்முறை இடைமுறை கடைமுறை தொழிலின் பிறவாப் பிறப்பிலை பிறப்பித் தோரிலையே” என்று சங்க இலக்கியங்களும் கூறுகின்றன.

பகவானும் கீதையில் “न मां कर्माणि लिम्पन्ति” (நமாம் கர்மாணி லிம்பந்தி) என்று கூறுகிறான். ஆதாவது “என்னைக் கர்மங்கள் ஒட்டாது” என்று சொல்கிறான் பகவான். அதனால் இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன் என்று திருவள்ளுவர் குறிப்பிடுவது திருமாலையே என்பது தெளிவாகிறது. இக்குறட்பாவில் இடம்பெறும் பொருள் சேர் புகழ் என்ற சொற்றொடர் குறிப்பிடத்தக்கது.

தகுதியுள்ளவரைப் புகழும் புகழுரைகளே உண்மையான புகழுரையாக இருக்கும். தகுதியில்லாதவரைப் புகழ்ந்தால் உண்மையில் அது முகஸ்துதியாகவோ பக்ஷபாதமாகவோதான் இருக்கும். பரம்பொருளும் ஸர்வேஶ்வரனுமான திருமாலே எல்லாப் புகழுரைகளுக்கும் தகுதி உடையவன். பொருள்சேர் புகழ் என்பது அவனைக் குறித்த புகழ் உரைகளே. மற்றவர்களைக் குறித்த புகழுரைகள் பொருள்சேர் புகழ் ஆகாது. அதனால்தான் சங்க இலக்கியங்கள் புகழைப் பற்றிய பேச்சு வருமிடங்களிலெல்லாம் திருமாலைப் பற்றியே குறிப்பிடுகின்றன.

“தாவா விழுப்புகழ் மாயோன்”என்று தொல்காப்பியத்திலும், “தேயா விழுப்புகழ் தெய்வம்” என்று கலித்தொகையிலும் “அருந்திறல் கடவுள்” என்று பெரும்பாணாற்றுப்படையிலும் “புள் அணி நீள்கொடிச் செல்வன்” என்று திருமுருகாற்றுப்படையிலும் “எண்ணிறந்த புகழவை, நின் புகழ் உருவின கை, ஏவலின் முதுமொழி கூறும் நற்புகழவை, நின்னொக்கும் புகழ் நிழலவை, நல் புகழவை” என்று பரிபாடலிலும் “விண் உயர் புட்கொடி விறல் வெய்யோன், புகழ்தல் உற்றார்க்கு மாயோன் அன்ன” என்று புறநானூற்றிலும் கூறப்படுகின்றன. அதனால் சங்கத் தமிழர்கள் உயர்ந்த புகழுக்கும் உண்மையான புகழுக்கும் உரிய தெய்வமாக திருமாலையே கொண்டாடினர் என்பது தெளிவாகிறது.  அந்த வகையில் பொருள் சேர் புகழ் என்று திருவள்ளுவர் குறிப்பிடுவது திருமாலின் புகழ்தான்.

தொடரும்…

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

பாடல் 35

மறுமனத்தன் அல்லாத மாநலத்த வேந்தன்
உறுமனத்த னாகி ஒழுகின் – செறுமனத்தார்
பாயிரம் கூறிப் படைதொக்கால் என்செய்ப?
‘ஆயிரம் காக்கைக்கோர் கல்’.

பழமொழி —  ‘ஆயிரம் காக்கைக்கு ஓர்கல்’

ஈசிச்சேரில் படுத்துக்கொண்டு டீ குடித்துக்கொண்டு இருக்கிறேன். டீ குடிக்கிற நேரமா இது மனைவியின் குரல். அரை மணிநேரத்துல டின்னர் ரெடியாயிடும். சொன்னா கேட்டாதானே. எப்ப பாத்தாலும் நியூஸ்வேற. தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள். எனக்குத்தானே தெரியும் இன்னிக்கு என்ன நடந்ததுனு. காலையிலேருந்து நடந்ததச் சொன்னா டென்ஷன் ஆயிடுவா.அப்பறம் மெதுவா சொல்லலாம். நிகழ்வுகளை ஒவ்வொன்றாய் நினைவுபடுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். ”

காலையில்,

என்ன சார் இங்க கெடுபிடி. கேட்டுக்கொண்டே என் இருசக்கர வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு அந்தப் பெரிய வணிகவளாகத்தினுள் நுழைந்தேன். சொந்தமாக மிட்டாய்க் கடை வைத்திருக்கும் எனக்கு இங்கு கூட்டம் கூடுவது ஒண்ணும் புதுசு இல்ல. இருந்தாலும் தெரிஞ்சிக்கிற ஆர்வம். ஏதும் சினிமா ஷூட்டிங் எடுக்கப்போறாங்களா. போலீசெல்லாம் வந்திருக்கு.

அது ஒண்ணுமில்ல சார். புதுசா ஒரு போலீஸ்அதிகாரி வந்திருக்கார் போல. அவர் எல்லா இடத்திலயும் பாதுகாப்ப உறுதி செய்யறார். அவ்ளோதான். சொல்லிவிட்டு பான்கடை வைத்திருக்கும் நண்பன் சதீஷ் சென்றுவிட்டான்.

எனக்கு என்னவோ சரியாகப் படல. வேறு என்னவோ இருக்கு. நேராப் போய் போலீஸ்கிட்டயே கேட்டுரலாம். தீர்மானத்துடன் நடந்தேன்.

ஆமாப்பா. நேத்தைக்கு நடந்த சம்பவத்த விசாரிச்சுட்டுப் போலாம்னு வந்திருக்கோம். இன்னும் இரண்டு அதிகாரிகள் வரணும். வந்தவொடனே ஒவ்வொரு கடையா விசாரிப்போம்.

சம்பவமா. என்ன ஆச்சு சார். பதட்டத்துடன் கேட்கிறேன்.

ஏம்பா.. இங்க கடை வைச்சிருக்கேன்னு சொல்லற. நடந்த திருட்டப் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாதா.

திருட்டா…… அச்சச்சோ.. என் கடை என்ன ஆச்சோ. பதட்டத்துடன் அவரிடம் விடைபெற்று ஓடினேன். கடையைத் திறந்தவுடன்தான் நிம்மதி. என் கடைக்கு ஒண்ணுமில்ல. வேற எங்க திருட்டு போயிருக்கும். எப்படியோ. நமக்கு ஒண்ணுமில்ல. அவங்க விசாரிச்சுட்டு வரும்போது தெரிஞ்சுக்கலாம்.

மொத்தம் நூற்றுநாற்பது கடைகள் உள்ள வணிக வளாகம். எங்க, யாருக்கு திருட்டு போச்சோ. இன்னிக்கு முழுசும் அப்டியே கழிஞ்சுபோச்சு. டீ குடுக்க வர பையன் தொடங்கி சுத்தம் செய்யற அண்ணா வர எல்லாரும் போலீஸ் விசாரணையப் பத்தியே பேசிக்கிறாங்க. ஆனா யாருக்கும் எதுவும் தெரியல.

மதிய உணவுக்கப்புறம்தான் என் கடைக்கு வந்தாங்க. சரியா இரண்டு நிமிடம் நின்னிருப்பாங்க. பிரச்சினை ஒண்ணுமில்லனு தெரிஞ்சவொடனே ஒரு போட்டோமட்டும் எடுத்துட்டுக் கிளம்பிட்டாங்க. அவங்க போனப்புறம் பக்கத்து பிளாக் இரண்டாவது தளத்துல மின்சாதனப் பொருட்கள் விக்கற கடையிலேந்து வாஷிங்மெஷின் திருடுபோயிடுச்சுனு பேசிக்கிட்டாங்க. எது எப்டியோ. ஒருவழியா கடைய மூடி வீட்டுக்குவந்து டிவி நியூஸ் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

எல்லா சேனலிலயும் எங்க வணிகவளாகத்தோட போட்டோதான்.

போலீஸின் அதிரடி நடவடிக்கை. கயவர்கள் கட்டாயம் பிடிபடுவார்கள். போன்ற வாசகங்களுடன். இதில போலீஸ் உயரதிகாரி தன்னோட பேட்டியில காவல்துறை உங்கள் நண்பன். உங்களின் பாதுகாப்பு எங்கள் கையில். நிம்மதியாக இருங்க. ‘ஆயிரம் காக்கைக்கு ஓர்கல்’னு பழமொழி கேள்விப்பட்டிருப்பீங்க. அதுபோல இந்த ஒரு திருடனுக்கு நாங்க குடுக்கப்போற தண்டனையப் பாத்து மத்தவன் எவனும் சின்னப் பொருளக்கூட திருட நினைக்கமாட்டான்னு பேசிக்கிட்டிருக்கார்.

என்ன ஆச்சு திடீர்னு. நாட்டுல தினமும் ஒவ்வொரு இடத்துலயும் கொஞ்சநாளா திருட்டு அதிகரிச்சுட்டுதான் இருக்கு. ஒரு வாஷிங்மெஷின்  திருடுபோனதுக்கு இவ்வளவு அளப்பறையா. ஒருவேள கடை ஓனர் அரசியல்வாதியா இருப்பாரோ. அல்லது புதுசா வந்திருக்கிற உயரதிகாரி நியாயமானவரோ. எப்படியோ அவர்சொல்ற மாதிரி திருடங்களே இல்லாமப் போனா என்னயமாதிரி வியாபாரிகளுக்கு நிம்மதிதான்.

சாப்பிட வாங்க. மனைவி அழைக்கிறாள்.

பாடல் 36 

விளிந்தாரே போலப் பிறராகி நிற்கும்
முளிந்தாரைத் தஞ்சம் மொழியலோ வேண்டா
அளிந்தார்கண் ஆயினும் ‘ஆராயா னாகித்
தெளிந்தான் விளிந்து விடும்‘.

பழமொழி – ‘ஆராயானாகித் தெளிந்தான் விளிந்து விடும்’

நான் சொன்னமாதிரியே ஆகிப்போச்சு பாத்தியா. ஊரிலிருந்து வந்திருக்கும் அம்மா புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறாள். அந்த பொண்ணு மேல விழுந்து ஈஷிக்கிட்டு நிக்கறதப் பாத்தே நான் கண்டுபிட்டிச்சிட்டேன். இமாசலப்பிரதேசத்தில்  கசௌலி எனும் ஊரில் வசிக்கும் என் வீட்டிற்கு அம்மா எப்போதாவது தான் வருகிறாள். நாங்க வருசத்துக்கு ஒருதடவ ஊருக்குப் போயிடறதால சந்தர்ப்பம் கிடைக்கறதில்ல. மேலும் மாலதியும் டீச்சரா வேல பாக்கறதால அம்மாக்கு இங்க வந்தா போர்தான். இந்த வருசம்தான் டில்லி சித்தப்பா பெண் கல்யாணத்த சாக்கா வச்சி ரெண்டுதடவ வந்திருக்காங்க.

மனைவி மாலதி அதிகம் பேசற டைப் இல்ல. அக்கம்பக்கத்து வீடுகள்ல எவ்வளவு தேவையோ அவ்வளவுதான் வச்சுக்குவா. இது மலைப் பகுதிங்கறதால தனித்தனி வீடுகள்.அதுவும் எங்கவீட்டுப்பக்கத்துல மூணு வீடுகள்தான் இருக்கு. மத்தபடி மேட்டுமேல ஏறிப்போனா என் நண்பன் விஜய் வீடு. கூட இரண்டு வீடுகள் இருக்கு. அவங்க யாரையும் எனக்குத் தெரியாது.

நேரம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் நானும் அவனும் ஒருகிலோமீட்டர் நடந்தே போய் பாய் கடையில இஞ்சி டீ குடிச்சிட்டு வருவோம். இப்ப சமீபத்துலதான் வீட்டுப்பக்கத்துல குடியிருக்கிற பெங்காலி பொண்ணு தன்னு பாத்ரா ப்ரெண்ட் ஆனா. மாலதி வேலை பாக்கற சரஸ்வதி வித்யாலயால கணக்கு டீச்சரா சேந்திருக்கா. எனக்கு புத்தகம் வாசிக்கற பழக்கம் இருக்கறதால அப்பப்ப வந்து புக் வாங்கிக்கிட்டுப் போவா.

காலையில ரெண்டுபேரும் சேந்துதான் ஸ்கூல் போவாங்க. கொஞ்சம் பழகினப்புறம் சொல்ல ஆரம்பிச்சா உங்க மனைவி ரொம்ப ரிசர்வ்ட் டைப் போல. கேட்ட கேள்விக்குப் பதில் அவ்வளவுதான். எவ்வளவு முயற்சித்தும் பேசவே மாட்டேங்கிறாங்கனு. எல்லாம் கொஞ்சநாள் நல்லாத்தான் போயிக்கிட்டிருந்தது. அப்பறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வீட்டுக்குள்ள வர ஆரம்பிச்சா. மாலதி இருக்கிறதப் பத்தி கொஞ்சம் கூடக் கவலைப்படாம சத்தமா பேசிச் சிரிச்சு என்னய வம்புக்கு இழுப்பா.

சனி ஞாயிறுகளில் விஜய் குடும்பத்தோட சில சமயம் மங்கி ஹில்ஸ் வரை நடந்து ஏறிட்டுவருவோம். அவன் கிறித்துவன்ங்கறதால அனுமார் கோவிலுக்குள்ள வரமாட்டான். சிலநேரம் அவனுக்காக நாங்க எதிர் மேட்டிலிருக்கிற சர்ச்சுக்குப் போவோம். தன்னு வந்ததிலேந்து அவளும் அண்ணா அண்ணானு எங்ககூட ஒட்டிக்கிட்டு வர ஆரம்பிச்சா.  எதுசெஞ்சாலும் அவ இல்லாம இல்லங்கற நெலமைக்கு வந்திருச்சு. அப்பதான் அம்மா சித்தப்பா பொண்ணு நிச்சயதார்த்தம் அட்டெண்ட் பண்ணிட்டு இங்க வந்திருந்தாங்க.

இந்தப் பொண்ணு யாரு என்னன்னு விசாரிடா. கூடப்பொறந்தவ மாதிரி உன் வீட்ல ரொம்பதான் உரிமை கொண்டாடறா. அப்பா அம்மா எங்க இருக்காங்களாம்? அடுக்கடுக்கான கேள்விகள். அதுவரை நாங்கள் அதைப்பற்றி கவலைகூடப் படவில்லை.

சொல்லிவச்சாமாதிரி அம்மா ஊருக்குப்போயிட்டு ஆறுமாசம் கழிச்சு திரும்ப இப்ப கல்யாணத்துக்கு வரதுக்குள்ள இவ்வளவு பிரச்சினை. அவ வீட்டுக்கு ஒரு சிடுமூஞ்சி ஆசாமி போனமாசம் வந்தாரு. அவர எங்களுக்கு மாமானு அறிமுகப்படுத்தினா. அவர் ஏதோ சுற்றுலாவுக்காக வரவங்க தங்கறதுக்கு ரிசார்ட் கட்டி வாடகைக்கு விடப்போறாராமா. அதனால இங்க ஒரு வருசம் தங்குவார்னு சொன்னா.

என்னமோ நாங்க தன்னுவோட கேர்டேக்கர் மாதிரி அவரும் உரிமையா எப்பபாத்தாலும் எங்க வீட்டுக்கு வர ஆரம்பிச்சார். இடம் பாத்து காண்ட்ராக்டர் புடிக்கிற வரை என்னயும் விஜயையும் கூட்டிக்கிட்டு திரிஞ்சாரு. சரி கார் இருக்கறதால உதவி கேக்கறாருனு நெனைச்சோம். விஜய்கூட என்னடாஇந்த ஆளு மூஞ்சிய சிடுசிடுனு வச்சிக்கிட்டு காரியத்திலயே குறியா இருக்காருனு சொன்னான். தன்னு கேட்டுக்கிட்டதால உதவி பண்ணினோம்.

திடீர்னு அந்த ஆளு ஓடிப்போயிட்டாராமா. தன்னு வந்து சொல்றா. அண்ணா அந்த மாமா எனக்கு தூரத்து உறவுதான். புரோக்கர், காண்ட்ராக்டர் எல்லாருக்கும் என் அட்ரசையும், உங்க ரெண்டுபேர் அட்ரசையும்தான் குடுத்திருக்காராம். புரோக்கர்பணம் கேட்டு போன்ல மிரட்டறான். எல்லாத்தையும் செட்டில் பண்ணி குளோஸ் பண்ண மூணுலட்சம் செலவாகும். போலீஸ் கேசாயிடுச்சின்னா நம்மளுக்குதான் பிரச்சினை.

என்கிட்ட ரெண்டு லட்சம் இருக்கு. நீங்களூம் விஜய் அண்ணாவும் ஒருலட்சம் ஏற்பாடு பண்ணினா போதும்.  தெளிவான ஹிந்தியில் பேசிவிட்டுப் போய்விட்டாள்.

மாலதி அம்மாவுக்கு மொழிபெயர்த்துச் சொன்னவுடன் கிடைக்கும் வசவுதான் இது. நம்மகிட்ட பாசமா இருக்கறவன்கிட்டயே பாத்துதான் பழகணும்னு இருக்குறப்போ இந்தமாதிரி யாரு என்னனு சொல்லாமயே வந்து உரிமை கொண்டாடற தன்னு மாதிரி ஆளுங்களையும் எப்ப பாத்தாலும் சிடுசிடுனு கோவக்காரன் மாதிரியே காட்டிக்கிட்டு காரியத்துலயே கண்ணா இருக்கற அவ மாமாவையும் ஆராயாம நம்பின உன் மாதிரி ஆளுங்க  நெலமைய பழமொழி நானூறே சொல்லுதே. ‘ஆராயானாகித் தெளிந்தான் விளிந்து விடும்’னு.

பெரியவங்க பேச்ச எங்க கேக்கறீங்க. திரும்ப அந்தப் பொண்ணுவந்தா. உன் பிரச்சினை உன்னோடனு மூஞ்சியில அடிச்சா மாதிரி சொல்லிடு.  போலீசு கீலீசு எல்லாம் ஒண்ணும் வராது. இவளே நாடகம் ஆடறாளோ என்னமோ. உன்னால முடியலன்னா சொல்லு நான் பேசறேன். அத அவளுக்குப் புரியறமாதிரி மொழிபெயர்த்து சொல்லிடு.

சொல்லிவிட்டுத் தன் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள் அம்மா.

புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

திருவள்ளுவருடைய பெயரைக் காரணம் காட்டி அவர் தாழ்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். அவர்களுடைய கருத்து மிக மிகத் தவறானது.

திருவள்ளுவருக்குத் திருவள்ளுவர் என்ற பெயரைத் தவிர நாயனார், தேவர், முதற்பாவலர், தெய்வப் புலவர், நான்முகனார், மாதானுபங்கி, செந்நாப்போதார், பெருநாவலர் என்ற பெயர்களும் உண்டு. “திருவள்ளுவர்” என்ற அவருடைய பிரபலமான பெயரே “திருவல்லவன்” என்ற பெயரின் மருவிய வடிவம்தான். பிங்கல நிகண்டிலும் சூடாமணி நிகண்டிலும் கணவனைக் குறிக்கும் பெயர்களின் வரிசையில் “வல்லவன்” என்ற பெயரும் இடம் பெற்றுள்ளது. “திருவல்லவன்” என்றால் திருமகளின் கணவனான திருமால் என்று பொருள். ஆகவே “திருவல்லவன்” என்பது திருமாலின் பெயர்.

‘குறள்’ என்றால் குட்டையான என்று பொருள். திருமால் குறள் வடிவெடுத்து வந்து தன் திருவடிகளால் உலகங்களை அளந்தார். இவரும் குட்டையான குறள் வெண்பாக்களால் அறிவுலகை அளந்தார். அதனால் இவருக்குத் “திருவல்லவன்” என்ற பெயர் பொருத்தமானதுதான். இந்தத் “திருவல்லவன்” என்ற பெயர்தான் நாளைடைவில் “திருவள்ளுவன்” என்று மருவிவிட்டது. ஆகவே இவரது பெயரை வைத்து இவரைத் தாழ்ந்த குலத்தவர் என்று கூறுவது பரம அபத்தமாகும். நீதிநூல் என்பது மனித சமூஹத்திற்கான சட்டம். அதை அரசனுக்கு அறிவுரை கூறும் ஸ்தானத்தில் இருப்போரால் தான் எழுத முடியும்.

இதுதவிர, அவரது படைப்பான திருக்குறளே அவர் யார் என்பதை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. எந்த ஒரு வர்ணத்தவனும் தன் வர்ணத்தைப் பற்றிய குறை நிறைகளைப் பற்றித்தான் சிந்திப்பானேயொழிய மற்ற வர்ணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படமாட்டான். ஒழுக்கம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது என்றாலும் ஒழுக்கத்தைப் பற்றிக் கூறவந்த இடத்தில் மற்ற வர்ணத்தவரைப் பற்றிப் பேசாமல் அந்தணரின் ஒழுக்கம் பற்றிப் பேசுகிறார் திருவள்ளுவர். அதுவும் அந்தணனின் பிறப்பு, உயர்ந்த பிறப்பு என்கிறார். கீழ்க்குலத்தைச் சேர்ந்தவனால் இப்படிக் கூற முடியுமா?

மேலும் எல்லா உயிர்களிடத்தும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகுவதால் அந்தணர் அறவோர் எனப்படுகின்றனர் என்று அந்தணருக்கு ஓர் இலக்கணத்தைக் கூறுகிறார். அந்த இலக்கணப்படி வாழ்ந்த அந்தணராக அவர் இருந்ததால் தான் கொல்லாமை பற்றி அவரால் எழுத முடிந்தது. மாட்டுக்கறி தின்னும் ஒரு மனிதனால் கொல்லாமை பற்றியும் புலால் மறுத்தல் பற்றியும் மதுப் பழக்கத்தைக் கண்டித்தும் எழுத முடியுமா? அதனால் திருவள்ளுவர் அந்தணர் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்தான். அதற்கு அவர் எழுதிய திருக்குறளே சாட்சி.

திருவள்ளுவர் தனது நூலில் வேதத்தையும் வைதிக வேள்விகளையும் வைதிக அந்தணர்களையும் வர்ண தர்மங்களையும் ஆதரித்துப் பேசியிருக்கிறார் என்பதை இதுவரை விரிவாகப் பார்த்தோம். இனி அவர் எந்தச் சமயத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது பற்றிப் பார்ப்போம்.

திருவள்ளுவரின் சமயம்

திருவள்ளுவர் ஸநாதன வைதிக சமயத்தில் சொல்லப்படும் மனித வாழ்வின் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு இலக்குகளைப் பற்றியும் கல்வி, இல்வாழ்க்கை, விலகல், துறவு என்ற நான்கு ஆஶ்ரம தர்மங்களைப் பற்றியும் தனக்கே உரிய முறையில் தனது நூலில் எழுதியிருக்கிறார். இதுதவிர தெய்வங்கள் என்று எடுத்துக்கொண்டால் திருமால், இந்திரன், லக்ஷ்மி, பிரஹ்மா, பித்ருக்கள், யமன் என்ற வைதிக தெய்வங்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் தான் திருக்குறளில் காணப்படுகின்றன.

திருமாலை இரண்டு (610, 1103) குறட்பாக்களிலும் திருமகளை ஐந்து (84, 179, 519, 617, 920) குறட்பாக்களிலும் நேரடியாகவே குறிப்பிடுகிறார். யமனை ஐந்து (269, 326, 765, 1083,1085) குறட்பாக்களில் குறிப்பிடுகிறார். பிரஹ்மாவைப் பற்றி 1062ஆம் குறளிலும், இந்திரனைபற்றி 25ஆம் குறளிலும் பித்ருக்களைப் பற்றி 43ஆம் குறளிலும் குறிப்பிடுகிறார். இவற்றையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கின்ற போது திருவள்ளுவர் ஒரு ஸநாதன வைதிக மதத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது தான் புலப்படுகிறது.

ஸநாதன வைதிக சமயம் தான் திருவள்ளுவர் காலத்திலும் அவருக்கு முற்பட்ட சங்க காலத்திலும் தமிழ்நாட்டில் நிலவி வந்த ஒரே சமயம். ஸநாதன வைதிக சமயத்தில் பரம்பொருளாகச் சொல்லப்படும் கடவுள் திருமால்தான். வேதத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட வேள்வி மூலமான வழிபாடே திருமாலைக் குறித்த வழிபாடுதான்.

“கெடு இல் கேள்வியுள் நடு ஆகுதலும்”, “வேதத்து மறை நீ”, “விறல் மிகு விழுச்சீர் அந்தணர் காக்கும் அறனும் நீ”, “கேள்வியுள் கிளந்த ஆசான் உரையும் படி நிலை வேள்வியுள் பற்றி ஆடு கொளலும், புகழ் இயைந்து இசை மறை உறு கனல் முறை மூட்டி, திகழ் ஒளி ஒண்சுடர் வளப்பாடு கொளலும், நின் உருபுடன் உண்டி பிறர் உடம்படுவரா, நின்னொடு புரைய அந்தணர் காணும் வரவு” , “ஏந்தல் சான்ற இடனுடை வேள்வி, ஆக்கிய பொழுதின் அறத்துறை போகி, மாயவண்ணனை மனன் உறப்பெற்று” முதலிய சங்க இலக்கிய வரிகள் வேதத்தில் சொல்லப்படும் பரம்பொருளும் வேள்வியால் ஆராதிக்கப்படும் பரமனும் திருமாலே என்பதைத் தெளிவாக முழங்குகின்றன.

சங்கத் தமிழர்கள் தாங்கள் வாழ்ந்த நிலப் பகுதிக்குத் தக்கவாறு நான்கு தெய்வங்களையும் மற்றும் சில சிறு தெய்வங்களையும் வழிபட்டிருந்தாலும் அவர்கள் பரம்பொருளாகக் கருதிய ஒரே தெய்வம் திருமால்தான். வேறு தெய்வங்களை அவர்கள் பரம்பொருளாகக் கருதவில்லை. இவ்விஷயம் சங்க இலக்கியங்களில் தெளிவாக உள்ளது. ”அருள் குடையாக அறம் கோலாக இருநிழல் படாமை மூவேழுலகமும் ஒரு நிழலாக்கிய ஏமத்தை” என்று தமிழகம் மட்டுமல்லாது அகில உலகிற்கும் திருமாலே பரம்பொருள் என்று கூறியிருக்கிறார்கள் சங்கத் தமிழர்கள்.

வேள்வி வழிபாட்டின் நீட்சியாக ஆலய வழிபாடு தோன்றிய காலத்திலும் நம் நாட்டில் முதலில் தோன்றிய ஆலயங்கள் திருமாலுக்குரிய ஆலயங்களே. காலத்தால் முற்பட்ட சங்க இலக்கியங்களில் திருவரங்கம், திருவேங்கடம், திருவெஃகா, திருவனந்தபுரம் முதலிய திருமாலின் திவ்ய தேசங்களைப் பற்றிய செய்திகள் வருகின்றனவே ஓழியத் தற்காலத்தில் பிரபலமாகவுள்ள மற்ற தெய்வக் கோயில்களைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்புக்கூடக் காணப்படவில்லை.

மேலும் பகவானுடைய அவதாரப் பெருமைகளும் பரத்வமும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸிந்தாந்தக் கோட்பாடுகளும் பாஞ்சராத்ர ஆகமக் குறிப்புகளும் சங்க இலக்கியங்களில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இதனால் தொல்பழம் வைதிக சமயமான ஸ்ரீவைஷ்ணவ மதம் தான் பழம் தமிழரின் மதம் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது. பழந்தமிழரான திருவள்ளுவரின் மதமும் அந்த மதம் தான் என்பதை அவரது நூலான திருக்குறளே தெளிவாகக் காட்டுகிறது. எப்படியென்று பார்ப்போம்.

– தொடரும்

நிர்மலா ராகவன்

தன்னம்பிக்கை கொண்ட பெண்ணா? ஐயோ!

அம்மாவின் பாராட்டு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஒரு சின்ன உதவி செய்துவிட்டு, “நான் சமத்து, இல்லே?” என்று கேட்பான் நான்கு வயதான அக்குழந்தை.

திரும்பத் திரும்ப ‘நான் குட் பாய், இல்லே?’ என்னும் குழந்தையிடம், `உனக்கு ஆனாலும் ரொம்பத்தான் கர்வம்!’ என்று பழிப்பவர்கள் குழந்தைகளின் மன வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள்.

அக்குழந்தை பிறரைத் தாழ்த்தவில்லை. தான் எப்படிப்பட்டவன் என்று பிறர் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டிய நிலை அப்பிராயத்தில்.

பாராட்டு கிடைத்தால், தன்னம்பிக்கையும் அவனுடன் வளரும்.

ஆனால், பெரியவர்களாகியும் பிறரைத் தாழ்த்தி, தன்னை உயர்த்திக் கொள்பவர்கள்தாம் அகங்காரம் (ஈகோ) பிடித்தவர்கள்.

ஆண் ஒருவன் பிறர் தன்னை அவமானப்படுத்தும்போது எதிர்த்தால், ‘தன்னம்பிக்கை உடையவன்’ என்று பாராட்டும் இவ்வுலகம்.

ஆனால், தன்னம்பிக்கை கொண்ட பெண் அப்படிச் செய்யும்போது, கர்வி, அகங்காரம் பிடித்தவள் என்று பலவாறான பழிச்சொற்களுக்கு ஆளாகிறாள். எல்லாம், ஆணாதிக்கவாதிகளின் கைங்கரியம்தான்!

சில சமயங்களில், நம் கௌரவத்தை நிலைநாட்டிக்கொள்ள கர்வமாக இருப்பதுபோல் நடக்க வேண்டியிருக்கிறது.

கதை

கோலாலம்பூரில் நடந்த ஒரு பொதுக்கூட்டத்தில், சங்கத் தலைவர் ஒருவர் ஆணித்தரமாகக் கூறியது: ”எல்லாப் பெண்களுக்கும் தம் கணவரைக் கொல்லவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. அதனால்தான் தொலைக்காட்சியில் வரும் தமிழ் சீரியல்களை விரும்பிப் பார்க்கிறார்கள்!”

பெண்களை மட்டம் தட்டுவது அவருக்கு வேண்டுமானால் பெருமை அளிக்கும் விஷயமாக இருக்கலாம்.

ஆனால், எல்லாப் பெண்களும் தலையைப் பக்கவாட்டில் அசைத்து, நெற்றியைச் சுருக்கியபடி ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

எனக்கும் அவர் கருத்தில் உடன்பாடில்லை.

‘நம்மை அவமானப்படுத்திவிட்டாரே!’ என்று குமுறிய பெண்கள் சார்பில் நான் மேடையேறி, “நான் சீரியல் பார்ப்பதில்லை,” என்று ஆரம்பித்தேன்.

எதிர்ப்பு எழலாம் என்பதையே எதிர்பாராதிருந்தவர் அவசரமாக, “அப்போ, உங்க திருமண வாழ்க்கையிலே பிரச்னை இல்லை,” என்று குறுக்கிட்டு, சமாளிக்கப் பார்த்தார்.

தான் எப்படிப்பட்டவன் என்பது புரியாதவனுக்குத்தான், ‘நீங்கள் என்னைப்போல் இல்லை!’ என்று வெளிப்படையாகவே பிறரைத் தாழ்த்திப் பேசும் குணம் எழுகிறது.

“எனக்குத் தெரிந்த அன்பான பெண்களும் பார்ப்பதுண்டு. ‘இப்படிக்கூட பெண்கள் இருப்பார்களா!’ என்ற மலைப்பு எழ, இத்தகைய நாடகங்களைத் தொடர்ந்து பார்க்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று விவரித்துவிட்டு, “இது ஒரு பெண்ணின் கண்ணோட்டம்,” என்று முடித்தேன்.

அரங்கத்தில் சிரிப்பு.

பிறரைப் பற்றி மரியாதைக் குறைவாகப் பேசுகிறவர்கள் தன்னம்பிக்கை இருப்பதுபோல் காட்டிக்கொள்பவர்கள்.

எல்லாரும், எப்போதும், தம் அதிகாரத்திற்குப் பணிவார்கள் என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டு, மரியாதையை எதிர்பார்ப்பவர்கள்.

என்னைப் போல் சிலர், ‘நம்மை மதிக்காதவர்களை நாம் என் மதிக்கவேண்டும்?’ ‘யாரும் நம்மைத் தாழ்த்த விடக்கூடாது,’ என்று சிந்தித்து, அதன்படி நடப்பதை எதிர்பாராதவர்கள்.

தன்னம்பிக்கை அகங்காரமில்லை

பெரியவர்களானதும், தம்மைத் தாமே மதிப்பவர்களுக்கு, பிறரது பாராட்டு அவசியமில்லை. வெற்றி, தோல்வி இரண்டையும் ஒரே மாதிரி ஏற்பது இத்தகையவர்களின் குணம்.

வேறு பலர் பிறர் புகழ்வதை எதிர்பார்த்துத்தான் ஏதாவது செய்கிறார்கள்.

“வலது கை கொடுப்பது இடது கைக்குத் தெரியக்கூடாது” என்று யாரோ, என்றோ சொல்லியிருப்பது இவர்களுக்குப் பொருந்தாது. கொஞ்சமாகச் செய்தாலும், அவர்களது `ஆற்றல்’ பலருக்கும் தெரியும்படி செய்வார்கள். அப்போதுதானே பிறர் புகழ்வார்கள்!

“வெற்றி பெறுவது கடினம். அதைவிடக் கடினம் அதைப் பற்றித் தம்பட்டம் அடிக்காமல் இருப்பது!” என்று கூறுகிறார் திரு.அனுபவசாலி.

அடக்கம் என்பது..

ஒருவர் தன்னைப்பற்றிய உண்மையை ஒத்துக்கொள்வதுதான் அடக்கம்.

அமெரிக்காவில் பேராசிரியையாக இருக்கும் என் மகள், “நான் முன்னுக்கு வந்த காரணம் என் தாய்தான். பள்ளிக்கூடமும் பெரிதளவில் உறுதுணையாக இருந்தது,” என்று சொல்லக் கேட்டு அங்குள்ளவர்கள், “உன் வெற்றிக்கு நீ மட்டும்தான் காரணம். அதில் ஏன் பிறருக்குப் பங்கு அளிக்கிறாய்?” என்று கோபித்தார்களாம்.

இவ்வாறு நன்றியைக் கொன்றுதான் அகங்காரம் வளர்கிறது. இங்கு நேர்மைக்கோ, எளிமைக்கோ இடமில்லை.

காலம் மாறும்போது

மனைவி இருக்க, வேறொரு பெண்ணை நாடினான் அவன்.

“நீங்கள் ஏதோ செய்துகொள்ளுங்கள். ஆனால், என்னை விட்டுப் போய்விடாதீர்கள்!” என்று மனைவி கதறியதாகப் பெருமையுடன் எழுதிக்கொண்டான்.

பெண்கள் ஆண்களை எதிர்ப்பது தகாத குணம், அவர்களைச் சார்ந்து இருப்பதுதான் அழகு என்று காலம் காலமாக நம்ப வைத்திருக்கிறார்கள். அவள் ஏன் கதறமாட்டாள்?

காலப் போக்கில் சமூகமும் மாறிக்கொண்டு வருகிறது. தன்னை மிதியடிபோல் பாவிக்கும் கணவருடன் வாழ விரும்பாது, அத்தகைய பந்தங்களிலிருந்து விலகுகிறார்கள் பெண்கள்.

இந்த நூதனப் போக்கு ஆண்களை அதிரவைக்கிறது.

“என் மாமியாரே மனைவிக்குப் போதிக்கிறாள், ‘விவாகரத்து வாங்கிவிடு,’ என்று. வயதானவர்கள் புத்தி சொல்லவேண்டாமா?” என்று ஒருவர் என்னிடம் புலம்பினார்.

குடும்பச் செலவுக்குப் பணமே கொடுப்பதில்லை என்று அவர்மேல் புகார் என்று மட்டும் தெரிவித்தார்.

பின், கிடைக்கும் சம்பளம் எந்த வழியில் செலவழிகிறது? அதை நான் கேட்கவில்லை.

வேண்டாத பாடம்

குழந்தைகள் நல்லது, கூடாதது இரண்டையும் பெரியவர்களிடமிருந்துதான் கற்கிறார்கள்.

கதை

பாட்டி மருமகளான தன் தாயை மட்டமாக நடத்துவதையும், அவள் அதைப் பொறுத்துப்போவதையும் பார்த்தே வளர்ந்தவள் பிருந்தா.

அவளோ பாட்டிக்குச் செல்லம். அதனால், தான்தான் உயர்த்தி, அம்மாவிடம் ஏதோ குறை என்று தோன்றிப் போயிற்று அந்த எட்டுவயதுப் பெண்ணுக்கு. அவளுடைய அகங்காரம் பெற்ற தாயையே தாக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்தது.

ஒரு முறை, பாட்டியைப் போலவே அச்சிறுமியும் அலட்சியமாக, அவமரியாதையாக தன் அம்மாவை நடத்த முற்பட்டதைக் கண்டுவிட்ட நான், “நம் குழந்தைகளே நம்மை மதிக்காவிட்டால் எப்படி? இனிமே இப்படிப் பேசினா, வாயில ரெண்டு போடு,” என்றேன் கோபமாக. (சும்மா ஒரு பேச்சுக்குத்தான்!)

‘குழந்தைதானே!’ என்ற அன்புடன், மகளே தன்னைச்  சிறுமைப்படுத்துவதைப் பொறுத்துக்கொண்டாள் தாய்.

மிகவும் தாழ்ந்து போய்விட்டால், நமக்கே நம்மைப் பிடிக்காமல் போய்விடும் அபாயம் இருக்கிறதே!

அன்புக்காக சுயகௌரவத்தை விட்டுக் கொடுக்கலாமா?

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

பாடல் 33

தந்தொழில் ஆற்றும் தகைமையார் செய்வன,
வெந்தொழிலர் ஆய வெகுளிகட்குக் கூடுமோ?
மைந்(து)இறை கொண்ட மலைமார்ப! ‘ஆகுமோ
நந்துழுத எல்லாம் கணக்கு?’.

பழமொழி – ‘ஆகுமோ, நந்து உழுதவெல்லாம் கணக்கு‘

என்ன உலகநாதன் ஏதோ பெரும பேசிக்கிட்டிருக்கீங்க போல. கொஞ்சம் நக்கலுடன் ஆரம்பித்தேன்.

இது தினமும் நாங்கள் சந்திக்கும்இடம் தான். என் வீட்டிலிருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் பூங்கா. உலகநாதனும் நானும் பால்ய நண்பர்கள். இயல்பாகவே அதிகம் பேசும் அவனுக்கு தினமும் வரும் இந்தப் பூங்காவில் நிறைய நண்பர்கள். அவன் வீடு இங்கேயிருந்து ஒருகிலோமீட்டர் தான். நான்தான் தினமும் ஜாகிங் வந்து பத்து நிமிடம் ரெஸ்ட் எடுத்தவுடன் திரும்பவும் அரக்க பரக்க ஓடிவிடுவேன். சனி,  ஞாயிறு மட்டும் கொஞ்சம் அதிக நேரம் கிடைக்கும். என்ன செய்வது பிரைவேட் கம்பெனி வேலை. அவனுக்கு சொந்த பிசினஸ்தான்.  நினைச்ச நேரத்துக்குக் கடைக்குப்போவான். துணி வியாபாரம். அது அவங்க பரம்பரைத்தொழில்.

இன்னிக்கு என்ன பேசிக்கிட்டிருக்கானோ கேட்போம். மனதை நிலைநிறுத்தினேன்.

ஒண்ணுமில்லடா நான் புதுசா கட்டியிருக்கற வீட்டுக்குக் குடிபோகப்போறோம் ஆரம்பித்தான்.

ஓ அப்டியா சந்தோசம் அது எங்க வீட்லேந்து ரொம்ப பக்கமில்ல.

ஆமாம்.  ஆனா இனிமே லோ லோன்னு இவ்ளோ தூரம் வாக்கிங் வர வேண்டியதில்ல.  அவன் சொல்ல ஆரம்பித்தவுடன் எனக்குள் உற்சாகம் குறைந்தது. ஒருவேளை வீட்டுப் பக்கத்திலிருக்கும் வேறு ஏதாவது பார்க்குக்கு வரச் சொல்லுவானோ.

என்னடா யோசனை. இந்த முழி முழிச்சிட்டிருக்க. நண்பனின் குரலால் சுதாரித்துக்கொண்டேன். ஒண்ணுமில்ல நீ சொல்லு.

அதாண்டா நான் நாளையிலேருந்து பார்க் வரமாட்டேன்.  நான் குடிபோற சொசையிட்டியிலேயே ஒரு சின்ன பார்க் இருக்கு. புல்லுல கால் வச்சு நடந்தா நல்லதுன்னு தானே இத்தன தூரம் வரோம். என்னோட புது வீட்டுக்குள்ளயே ஒரு ரூம்ல சின்னதா செயற்கைப்புல் தரை இருக்கும். அதுல நடந்தாலும் இதே எபக்ட் தானாம். அப்பறம் ஜிம், நீச்சல்குளம் எல்லாம் உள்ளயே இருக்கு. விளையாட கிளப்ல டேபிள் டென்னிஸ்,  கேரம் எல்லா இன்டோர் கேமும் இருக்கு. இதுக்கு மேல என்ன வேணும் சொல்லு.

அவன் பேசப்பேச ஏதோ மனதில் நெருடிற்று.

அவன்தொடர்ந்தான்.  நான் முதல்ல குடிபோயிடறேன். அதுக்கப்புறம் உனக்கும் ஒரு நல்ல வீட்டப் பாத்துக் கொடுக்கறேன். அங்கேயும் சேந்து என்ஜாய் பண்ணலாம். சோகமா மூஞ்சிய வச்சிக்காத.

எனக்கு சோகமெல்லாம் இல்ல. குழப்பம் தான். அதெப்படி நீ இப்படி செயற்கை விசயங்கள்ல மயங்கிப் போய் பேசறன்னு. நீ சொல்லற ஒவ்வொண்ணும் தொடக்கத்துல வேணா நல்லா இருக்கும். அப்பறம் அதத் தொடர்ந்து பராமரிக்கணும். ஒரு வருசம்கழிஞ்சா அதே முகங்களப் பாத்துப் பாத்து போரடிச்சுடும். எப்டியிருந்தாலும் நாம இப்ப வாக்கிங் வரும்போது எத்தன பேரப் பாக்கறோம். புதுப்புதுவண்டிகள், முகங்கள்,  காற்றோடு கலந்து வரும் வாசனைகள்.  அந்த மாதிரி.

என்னதான் நீ ரொம்ப வசதின்னு நெனச்சாலும் ‘ஆகுமோ, நந்து உழுதவெல்லாம் கணக்கு‘ ங்கற பழமொழி மாதிரிதான் நினைக்கத் தோணுது. நத்தைப் புழு மண்ணத் தோண்டுறதும் உழுவதற்குச் சமானம்னு சொல்லி நிலத்த  உழாம பயிர விளைவிச்சிற முடியுமா என்ன. நான் சொல்றதச்சொல்லிட்டேன். அப்பறம் உன் விருப்பம். நீ கூப்பிட்டாக்கூட நான் அந்தமாதிரி வீட்டுக்கெல்லாம் குடிவர மாட்டேன். தீர்மானமாகச் சொல்லிவிட்டு நடந்தேன் சந்தோசத்துடன்.

பாடல் 34

பொருளல்லார் கூறிய பொய்க்குறளை வேந்தன்
தெருளும் திறந்தெரிதல் அல்லால் – வெருளவெழுந்து
ஆடு பவரோடே ஆடார், உணர்வுடையார்,
‘ஆடுபணைப் பொய்க்காலே போன்று’.   

பழமொழி – ‘ஆடுபணைப் பொய்க்காலே போன்று‘

ஒண்ணும் பிரச்சினையில்ல. அமைச்சர் வேதநாயகம் நம்ம கூட்டத்தார்தான். சொல்லறவிதமா சொல்லி காரியத்த முடிச்சிக்குடுத்திடறேன்.  அப்பறம் பேசினபடி தொகைய மாத்தி உட்றணும். புரிஞ்சுதா. அமைச்சரின் அள்ளக்கை மோகன் வாக்கு குடுத்ததால் பூமி பூசைக்கு ஏற்பாடுகள் செய்ய ஆரம்பித்தேன். நிம்மதி பூசைக்கு அமைச்சரையே கூட்டிக்கிட்டு வரப்போறான்னு நினைச்சிக்கிட்டு இருக்கும்போது இப்டி வந்து நிக்கறான்.

இப்ப போயி தலைய சொரிஞ்சிட்டு நின்னா எப்படி. பாங்குல பணத்த மாத்தி உடச்சொன்னப்போ குரல் நல்லா வெளிய வந்தது. இப்ப சத்தமே வர மாட்டேங்குது. என்ன விளையாட்டு இது. 450 வீடுகள் கட்டறதுன்னா சும்மாவா. அதான் சொன்னேனே. ஐந்து வீடுகள இலவசமா உங்க அமைச்சர் யாரையெல்லாம் கையக் காட்டுறாரோ அவங்களுக்குக் குடுத்துடறென்னு. அதச் சொன்னியா.

மரியாதை குறைந்துகொண்டே போக மோகன் செய்வதறியாது நெளிந்து கொண்டே நிற்கிறான்.

கொஞ்சம் பொறுமையா இருங்க. அவரு சம்மதிக்கத்தான் செஞ்சாரு. கூட இருந்த அவரோட நண்பர்தான் காரியத்தக் கெடுத்துட்டாரு. நீங்க வீடு கட்டப்போற இடம் முன்ன குளமா இருந்ததாலதான் பிரச்சினை. அதுக்கும் பலவிதமா சொல்லிப்பாத்தேன். எப்படியிருந்தாலும் பல வருசமா இந்த நிலம் வறண்டுதான் இருக்கு. ஏதோ ஒருகாலத்துல குளம் இருந்ததா சொல்லறாங்க. அப்டிப் பாத்தா எங்கயுமே மனுசன் வீடுகட்டி குடியிருக்க முடியாதுன்னு.

கூட இருந்தவர்தான் அமைச்சரக் குழப்பிட்டாரு. நீதி, நேர்மை, நியாயம் எதுவுமே இல்லாம எப்படி இப்படி அனுமதி கேக்க வந்துட்டீங்க. அமைச்சருக்கு வெளிய நடக்கற நல்லது கெட்டதப் பாத்துட்டுவந்து எடுத்துச்சொல்ல வேண்டிய நீங்களே தப்பு செஞ்சீங்கன்னா அவரால எப்படி மத்த பொறுப்புகள நியாயமா கவனிக்க முடியும். அப்டி இப்டீன்னு. கடைசியில என் பேச்சு எடுபடவே இல்ல.

அவரு இல்லாதநேரம் பாத்து திரும்பவும் வீட்டுக்குப் போய் முயற்சி பண்ணினயா.

அங்கயும் போனேன்.  ஆனா…………..மனதுள் நிகழ்ந்ததை அசைபோட ஆரம்பித்தான் மோகன்.

ஏன்யா….. இங்கயும் வந்துட்டீரா நீர். யாரையும் உருப்படியா செயல்பட உடமாட்டீரு போல…. கேட்டுக்கொண்டே வருகிறார் அதே நபர்.

இவர் யாராக இருக்கக் கூடும். அமைச்சரின் நண்பரா சொந்தக்காரரா. சுத்தி சுத்தி என்னயே கேள்வி கேக்கறார்.  யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே மீண்டும் தொடர்கிறார்.

படிச்சுப்படிச்சு சொன்னேன் வேதநாயகத்துக்கு. இந்தமாதிரி நியாயங்கெட்ட அரைகுறை முட்டாளுங்கள கட்சியில வச்சிக்காதன்னு. எவ்வளவு முயற்சி செஞ்சாலும் உன் பாச்சா இங்க பலிக்காது. ‘ஆடுபணைப் பொய்க்காலே போன்று’னு பழமொழி கேள்விப்பட்டிருக்கியா.

அரசன உன்னயமாதிரி யாரவது பொய்பேசி குழப்பினா கூட இருக்கற அமைச்சருங்க உண்மய எடுத்துச்சொல்லி தெளிய வைப்பாங்களாம். அந்த பொய்யர்கள் கூட சேந்து தாங்களும் பொய்க்கால் கட்டிக்கிட்டு ஆடமாட்டாங்களாம். அந்தமாதிரி தான். நான் கூட இருக்கற வரை இந்த வீடு ப்ராஜக்ட் நடக்காது. யார்கிட்ட கைநீட்டி பணம் வாங்கிட்டு இந்தக் காரியத்தச் செய்யறயோ அந்த ஏஜண்ட்கிட்ட முடியலனுஒத்துக்கிட்டு திருப்பிக்குடுத்துடு. மிரட்டுகிறார்.

அச்சச்சோ….. அங்க நடந்ததச் சொல்லக்கூடாது.  பணத்த திருப்பிக்குடுக்கறதப் பத்தி யோசிச்சிற வேண்டியதுதான்.

என்னய்யா மோகன் என்ன பலத்த யோசனை. நான் கேட்கிறேன்.

அவனிடத்தில் பதில் இல்லை. மீண்டும் என்முன் தலையைச் சொரிந்துகொண்டு நிற்கிறான்.