Blog

நிர்மலா ராகவன்

 (பெண்ணுக்கு மரியாதை) 

“பல ஆண்கள் பெண்களை மட்டமாக நடத்துகிறார்கள் என்று நீங்கள் எழுதுவதைப் பார்த்து எனக்கு ஆத்திரமாக இருக்கும். நீங்க எழுதறது உண்மைதான்னு இப்போ புரியுது. என் மகளை அவளுடைய கணவர் அப்படித்தான் நடத்துகிறார். வருத்தமா இருக்கு!” என்னைத் தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு தெரிவித்தார் ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியர்.

‘ஆண்தான் மேலானவன்’ என்பதுபோல், அவரே தன் மனைவியை அப்படி நடத்தியிருக்கக்கூடும். ஆனால், ‘மகள்’ என்று வரும்போது, ஆண்களின் பக்கம் சாயத் தோன்றவில்லை. மருமகன் மீதுதான் கோபம் எழுந்தது.

தன்னை அவமரியாதையாக நடத்தும் கணவனை மகள் ஏன் எதிர்ப்பதில்லை என்ற குழப்பம் அவருக்கு. தாயைப் பார்த்தே வளர்ந்திருந்தால் மகள் வேறு எப்படி இருப்பாள்?

மகனும் தந்தையைப்போலவே தன் மனைவியிடம் அலட்சியம் காட்டுவான். அந்த நடத்தை அவருக்குத் தப்பாகத் தோன்றாது.

ஒரு முதியவர் கடிதம்வழி, மகிழ்ச்சியுடன் என்னிடம் தெரிவித்தார், ‘என் மனைவி என் மனம் கோணாது நடப்பவள். மிகவும் பொறுமைசாலி,’ என்று.

பதிலுக்கு, ‘உங்கள் மனைவியின் மனதில் உண்மையான மகிழ்ச்சி இருக்கிறதா?’ என்று கேட்டிருந்தேன்.

கணவனின் மகிழ்ச்சிக்காக பலவற்றை விட்டுக்கொடுக்கவேண்டும் என்று பழமையிலேயே ஊறிப்போன பெண்கள் எண்ணுகிறார்கள்.

கதை

அடிக்கடி, ‘நான் அம்மன் பக்தன்’ என்று பெருமையுடன் சொல்லிக்கொள்வார் சீலன். எல்லா பக்திப்பாடல்களும் அவருக்கு மனப்பாடம்.

ஆனால், அவர் மனைவி விமலாவை நடத்துவதைப் பார்த்தால், அவளுக்கு எதுவுமே தெரியாது, அடிமுட்டாள் என்பதுபோல் இருக்கும்.

சீலனுடைய மனதில் ஒரு வக்கிரம். மனைவியைப்போல் இல்லாத பெண்களைக் கண்டால் அலாதி மோகம். அவர்கள் நட்பைப் பெற பல முயற்சிகள் எடுப்பார்.

“அறிவாளிகளான பெண்களுடன் நட்பு வைத்துக்கொள்ள எனக்குப் பிடிக்கிறது. சும்மா பேச மட்டும்தான்னு சொல்வார்,” என்று அப்பாவித்தனமாக விமலா கூறும்போது, கேட்பவர்களுக்கு அவள்மேல் பரிதாபம்தான் எழும்.

சீலனுக்குப் புரியாதது: அவர் எதிர்பார்த்தபடி, நடத்தியபடிதான் மனைவி ஆகியிருக்கிறாள். அவளை அவர் தோழமையுடன் நடத்தி, அவளுக்குத் தெரியாததைப் பொறுமையாகச் சொல்லிக்கொடுத்திருந்தால் அவளுக்கு அவர்மேல் அன்பு ஏற்பட்டிருக்கும். அவர் எப்படி நடத்தினாலும், ‘தலைவிதி’ என்று விரக்தியுடன் அதைப் பொறுத்துப் போயிருக்கமாட்டாள்.

புதிய விஷயங்களைக் கற்பதில் அவள் ஆர்வம் காட்டாவிட்டாலும், வேறு எதிலாவது சிறந்திருக்கமாட்டாளா! அதைப் பாராட்டியிருக்கலாமே!

ஏன் இந்த அதிகாரம்?

மனைவி ஒரு போகப்பொருள் மட்டும்தான் என்று நம்புகிறவன் அவளிடம் அதிகாரம் செலுத்துகிறான். அதனாலேயே அவளுடைய நட்பை இழக்கிறான். அதை வெளியே, நண்பர்களிடமோ, பிற பெண்களிடமோ தேடுகிறான்.

பெண்ணுக்கான கட்டுப்பாடுகள்

அவள் உணர்ச்சிப்பெருக்கில்லாது, ஆணைப்போல் யோசிக்கவேண்டும்.

ஓயாது உழைக்கவேண்டும். ஆனால், இளமையும் மாறாது இருக்கவேண்டும்.

மொத்தத்தில், கணவன் பிற ஆண்களிடம் பெருமையாகப் பேசிக்கொள்ள ஏற்ற வகையில் இருக்கவேண்டும்.

நடக்கிற காரியமா?

ஒரு பெண்ணை அவளது கணவன் ஏதோ செல்லப்பிராணி என்பதுபோல் நடத்தி, அதற்கு அவள் பணிந்தும் போனால், அது அவனுக்குக் காட்டும் மரியாதையாலோ, அன்பினாலோ இல்லை. அவள் வளர்க்கப்பட்ட விதத்தில் எங்கோ கோளாறு நேர்ந்திருக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது.

கதை

சீதாபதி மெத்தப் படித்தவன். பத்து வயதுக்குட்பட்ட மூன்று குழந்தைகளின் தந்தை. பெண்பித்தன்.

திருமணமாகாத இளம்பெண்களைப் பார்த்தால், உரிமையுடன் அவர்கள் தோளில் கைபோட்டு, “என் மனைவி இங்கிதம் தெரிந்தவள்,” என்று ஆரம்பிப்பான்.

அவனில்லாதபோது, அவளும், ‘ஆம்படையானுடைய சந்தோஷத்தைவிட நமக்கு வேற என்னடி வேணும்?” என்பாள்.

‘எனக்கு நிறையப் பெண்கள் கிடைப்பார்கள்!’ என்று பெருமை பேசுகிறவன் தனக்கு ஆண்மை அதிகம் என்று எண்ணுகிறான். உண்மையில், அவனிடம் ஏதோ குறை இருப்பதால்தான் பெண்களை மயக்க முயற்சிக்கிறான். கலாசாரமும் துணை புரிகிறது.

அண்மையில் படித்தது

மெடகாஸ்கர் (MADAGASCAR) ஆப்பிரிகாவின் கிழக்குப் பகுதியில் இருக்கும் ஒரு தீவு. மிக ஏழ்மையான நாடு.

ஆண்கள் பெண்களை வதை செய்வது சர்வசாதாரணம். தமக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளை ஏற்றே பழக்கப்பட்டதால், கணவன் அடித்து, உதைக்காவிட்டால் அவனுக்குத் தன்மீதுள்ள அன்பு குறைந்துவிட்டது என்று அத்தீவிலுள்ள பெண்கள் நினைக்கிறார்கள்!

பெண்களை எவ்விதமாவது வதை செய்வது சட்ட விரோதம் என்று இப்போது விதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்நாட்டில் எந்தப் பெண்ணும் வலிய வந்து புகார் கொடுப்பதில்லை. ஒரு பெண்ணுக்கு லஞ்சம் கொடுத்துத்தான் அவளைப் புகார் அளிக்கச் செய்ய முடியுமாம்!

ஏழ்மை, அதனால் எழும் வருத்தம் அல்லது அசௌகரியம், கலாசாரம் எல்லாம் ஆண்கள் தான்தோன்றித்தனமாக நடக்க வைக்கிறது. பெண்களையும் இவ்வாறு அடிமை வாழ்க்கையை ஏற்கச் செய்திருக்கிறது.

கதை

நாற்பது வயதுவரை, ‘எனக்கும் கல்யாணம் என்று ஒன்று ஆகுமா!’ என்று ஏங்கிய மலேசியப் பெண் கலாவதி.

ஒருவழியாக, திருமணம் ஆனதும், ஒவ்வொரு இரவிலும் கணவன் தன்னை நாடுவது அவளுக்குப் பெருமையைக் கொடுத்தது. அதற்குப்பின், அவளைக் கட்டிலிலிருந்து கீழே தள்ளி, அடித்து உதைப்பான். அதனால் என்ன மோசம்!

வதை அதிகரித்து, சமூகநல அதிகாரிகளின் கவனத்திற்கு கலாவதி கொண்டுவரப்பட்டாள்.

பரிதாபத்துக்குரிய இப்பெண்ணுக்குப் புத்தி சொல்வதாக எண்ணி, “ஐயோ! இந்தமாதிரி மனிதனுடன் ஏன் சேர்ந்து இருக்கிறாய்?” என்று நான் அலறினேன்.

“அவருக்கு இல்லாத உரிமையா!”என்று கேட்டவளின் குரலில் கோபம்.

ஏன் இந்த அவல நிலை?

பல இந்தியக் குடும்பங்களில், ‘என்ன இருந்தாலும், நீ ஒரு பெண்!’ என்று சொல்லியே பெண்குழந்தைகளை வளர்க்கிறார்கள். அவர்களுக்குள் ஏதோ ஏமாற்றம், வெறுமை. அந்தக் குழப்பம் எதனால் என்று புரிவதுமில்லை.

‘ஆண்’ என்றால் உயர்ந்த மனிதன் என்ற எண்ணம் பதிந்துவிடுவதால் அவனை அண்டி வாழ்ந்தால்தான் தனக்கு மதிப்பு என்று தோன்றிவிடுகிறது.

தம்மைப்போல் இல்லாத பிற பெண்களைக் கண்டால் அவர்களுக்கு கோபம். பொறாமையும் எழலாம். ஆனால் மாறவும் பயம். அப்போது யார் பக்கபலமாக இருப்பார்கள்?

(தொடரும்)

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

11. பழவினை

பாடல் 101

பல்லாவுள் உய்த்து விடினும் குழக்கன்று
வல்லதாம் தாய்நாடிக் கோடலைத் – தொல்லைப்
பழவினையும் அன்ன தகைத்தேதற் செய்த
கிழவனை நாடிக் கொளற்கு.

கூட்டமான பசுக்கள் நடுவே விட்டினும்
கன்று தன் தாய்ப் பசுவைத் தேடி
அடைதல் போல் முற்பிறப்பில்
ஆற்றிய பழவினையும் செய்தவனைத்
தேடிஅடைதலில் வல்லமையுடைத்தே. .

பாடல் 102

உருவும் இளமையும் ஒண்பொருளும் உட்கும்
ஒருவழி நில்லாமை கண்டும் – ஒருவழி
ஒன்றேயும் இல்லாதான் வாழ்க்கை உடம்பிட்டு
நின்றுவீழ்ந் தக்க துடைத்து.

அழகும் இளமையும் மேன்மையான
அருஞ்செல்வமும் பலர் அஞ்சத்தக்க
பெருமதிப்பும் ஓரிடத்தில் நிலையற்று
இருப்பதைக் கண்டபின்னும்
இனியும் யாதொரு நற்செயலும்
செய்யாதவன் வாழ்க்கை, உடலெடுத்து
சில காலம் வாழ்ந்து பயனில்லாது பின்
அழிந்துபோகும் தன்மைத்தாம்.

பாடல் 103

வளம்பட வேண்டாதார் யார்யாரு மில்லை;
அளந்தன போகம் அவரவர் ஆற்றான்
விளங்காய் திரட்டினார் இல்லை களங் கனியைக்
காரெனச் செய்தாரும் இல்.

வளமுடன் சிறந்து வாழ்தலை
விரும்பாதார் எவருமில்லை இவ்வுலகில்
அளக்கப்பட்டுள்ளன அனுபவிக்கும் சுகங்கள்
ஆற்றிய நற்செயல்களுக்கேற்ப
விளாங்காயை உருண்டையாக
வார்த்தவரில்லை களாம்பழத்தைக்
கருமையுடையதாய் ஆக்கியவருமில்லை.

பாடல் 104

உறற்பால நீக்கல் உறுவர்க்கும் ஆகா,
பெறற்பால அனையவும் அன்னவாம் மாரி
வறப்பின் தருவாரும் இல்லை அதனைச்
சிறப்பின் தணிப்பாரும் இல்.

வந்தடையும் தீவினையைத் தடுக்கும்
வல்லமை துறவிகளிடத்தும் இல்லை
அவ்வாறே பெறத்தக்க நன்மைகளை
அடையாது தடுப்பதும் எவராலுமாகா
மழை பொழியாது வறண்டால்
மீட்டுக் கொடுப்பாருமில்லை
அதிகமாய்ப் பெய்தால்
அடக்குவாரும் இல்லைபோல.

பாடல் 105

தினைத்துணைய ராகித்தந் தேசுள் அடக்கிப்
பனைத்துணையார் வைகலும் பாடழிந்து வாழ்வர்;
நினைப்பக் கிடந்தது எவனுண்டாம் மேலை
வினைப்பயன் அல்லால் பிற.

பனையளவு உயர்ந்த
பெருமை மிக்கவரும்
தினையளவாகச் சிறுத்து
தம் கூர்மதியை உள் அடக்கி
தினந்தோறும் பெருமைகெட்டு
வாழ்வதன் காரணம் யாதெனின்
முற்பிறப்பில் செய்த தீவினைப்
பயனேயன்றி வேறெதுவுமில்லை.

பாடல் 106

பல்லான்ற கேள்விப் பயனுணர்வார் வீயவும்
கல்லாதார் வாழ்வதும் அறிதிரேல் – கல்லாதார்
சேதனம் என்னுமச் சாறகத் தின்மையால்
கோதென்று கொள்ளாதாம் கூற்று.

உயர்ந்த நூல்களின் கேள்வியறிவால்
உற்ற பயன்பெற்றோர் இறப்பதையும்
கல்வியறிவற்றோர் நீடு வாழ்வதையும்
அறிந்துள்ளீர்கள்! காரணம்
அறிவு எனும் சாறு கல்லாதார்
அகத்தே இல்லாமையால்
அவர்களைச் சக்கை என நினைத்து
எடுத்துச் செல்வதில்லை எமன்.

பாடல் 107

இடும்பைகூர் நெஞ்சத்தார் எல்லாரும் காண
நெடுங்கடை நின்றுழல்வ தெல்லாம் – அடம்பப்பூ
அன்னங் கிழிக்கும் அலைகடல் தண்சேர்ப்ப
முன்னை வினையாய் விடும்.

அடம்பக்கொடியின் மலர்களை
அன்னங்கள் கோதிக் கிழிக்கும்
அலைகடலின் குளிர் கரையையுடை
அரசனே! சிலர் துன்பமிகு மனத்துடன்
அனைவரும் காணும்படி பல தலைவாயில்களை
அடைந்து பிச்சைகேட்டு வருந்தும் செயல்
அனைத்தும் முற்பிறப்பில் செய்தீவினைப் பயனே.

பாடல் 108

அறியாரும் அல்லர் அறிவ தறிந்தும்
பழியோடும் பட்டவை செய்தல் – வளியோடி
நெய்தல் நறவுயிர்க்கும் நீள்கடல் தண்சேர்ப்ப!
செய்த வினையான் வரும்.

நெய்தல்நிலத்தில் காற்று வீசுதலால்
நீண்ட கடலில் தேன் சிந்தும்
குளிர் கரையையுடை வேந்தனே!
அறிவற்றவராய் இல்லாது
அறிவுடையவராய்த் திகழ்ந்தாலும்
பழிதரும் செயல்களைச் செய்தல்
பழம்பிறப்பில் செய்தீவினையின் விளைவே.

பாடல் 109

ஈண்டுநீர் வையத்துள் எல்லாரும எத்துணையும்
வேண்டார்மன் தீய; விழைபயன் நல்லவை;
வேண்டினும் வேண்டா விடினும் உறற்பால
தீண்டா விடுதல் அரிது.

எல்லையில்லாக் கடல்சூழ் உலகில்
எல்லாரும் எவ்வளவாயினும்
தீயவைகளை விரும்பார் நலம்
தரும் நன்மையையே விரும்புவர்
விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும்
வரத்தக்கவை முன்வினைப்பயனால்
வராமற் போவதில்லை.

பாடல் 110

சிறுகா பெருகா முறைபிறழ்ந்து வாரா
உறுகாலத் தூற்றாகா ஆமிடத்தே யாகும்
சிறுகாலைப் பட்ட பொறியும் அதனால்
இறுகாலத் தென்னை பரிவு.

கரு அமைந்த காலத்தில்
கடவுளால் எழுதப்பட்ட விதிகள்
வளராது குறையாது
வரிசைமாறி வராது
துன்ப காலத்தில் ஊன்றுகோலாகி
துயர்துடைக்கவும் மாட்டா
வரவேண்டிய காலத்தே தப்பாது
வந்துசேருமெனவே மரணகாலத்தில்
மனம் வருந்துவது ஏன்?

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

ஆயும்   நுண்பொருள்  ஆகியும்   வெளியே
அம்பலத்   துள்நின்று  ஆடுவார்   வெளியே
நாய   கிக்கும..  தறியவோ  பிரியா
நங்கை   தானறி  யாமையோ  அறியோம்
தூய   நீறுபொன்   மேனியில்   விளங்கத்
தூர்த்த    வேடமும்  தோன்றவே   தியராய்
மாய    வேடமே   கொண்டுதம்     தொண்டர்
மறாத  வேடமும்   காட்டுவான்  வந்தார்!

பூம்புகார்  நகரில்  வாழ்ந்த  சிவனடியாராகிய இயற்பகையாரை நோக்கி  இறைவன்  ஒருநாள் வந்தார். உலகில் உள்ளவர் சிவஞானத்தால் ஆராய்வதற்கு உரிய மிகுந்த நுண்பொருளாய் இருப்பவரும், தில்லை யம்பலத்திலே வெளிப்படையாய் நின்று ஆடுகின்றவரும் ஆகிய சிவபெருமான், கைலாயத்திலுள்ள  உமையம்மையார்  அறியாத வண்ணமோ, என்றும் பிரியாது இடப்பாகத்தில் இருக்கும் நங்கை  தானே அறிந்து கொள்ளாத  நிலையிலோ,  நம் அறிவுக்கெட்டாத வகையில் வந்தார். அவ்வாறு வரும் அவர் திருமேனியில் தூய்மையான திருநீறு தம் பொன்போன்ற  மேனியில்  ஒளிவீசி விளங்க  வேதியராகவும்,  காமவயப்பட்ட ஒரு   தூர்த்தனாகத்  தோன்றியும் வந்தார். அவர்தோற்றம் பிறருக்குப் புலப்படாத மாயவேடமாக   விளங்கிய போதும், சிவனைடியார் மறுத்து  விலக்காத  உயர் தோற்றம்  உடையவராக  வந்தார்.

இப்பாடலில் ‘ஆயும்’ என்ற சொல், நாம் நம் ஆணவத்தால் ஆராய்வோம் என்ற நிலையில் இல்லாமல் ஆணவத்தை முற்றிலும் அடிப்படுத்தி அவன் அறிவிக்க அறிகின்றேன் – என்னும் பரஞான சிற்சத்தி ஒளியின் உதவியால் அறிகின்ற ஆராய்ச்சியை இங்கே காட்டுகிறது. இது பாசஞானத்தால் பெறாத ஆய்வைப் பசுஞானத்தால் பெறலாம் என்பதைக் குறித்தது! அவர் பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் எங்கும் உறைந்து ஆனந்த நடனம் ஆடுகிறார்; அவரே பூம்புகார் நகரினுள்   எளிய மனிதராகி, அந்தணராய்த் தூர்த்த வேடத்தில்  வருகிறார். இதனை,

‘’ஆயும்  நுண்பொருள் ஆகியும்  வெளியே
அம்பலத்து  நின்று ஆடுவார்…..
மாய வண்ணமும்  கொண்டு தொண்டர்
மறாத  வண்ணமும் காட்டுவான் வந்தார்’’

என்று சேக்கிழார் பாடுகிறார். தூயதாகிய திருநீறு தமது  பொன்மேனியிலே விளக்கம் பெறவும், (அதற்கு மாறாகத்) தூர்த்த வேடமும் அத்திருமேனியிலே வெளிப்படையாய்த் தோன்றவும், ஒரு வேதியராக உருவங் கொண்டு, தமது மறைப்பினிற் போந்த உருவத்தினையே மேற்கொண்டு (உலகத்தார் காண அதனைக் காட்டுதலே யன்றித்) தமது தொண்டராகிய இயற்பகையார் அடியவர் வேண்டியவை எவையேயாயினும் இல்லை யென்னாது கொடுக்கும் இயல்பினையும் காட்டும் பொருட்டு வந்தார். இதனையே  திருவாசகம்,

‘’வேதங்கள் ஐயா  எனவோங்கி ஆழ்ந்து அகன்ற நுண்ணியனே!’’

என்று பாடும்! சொரூப  நிலையிலிருந்து தடத்த நிலைக்கு மாறும் தோற்றச்  சிறப்பு  இது! ஆழ்ந்து என்பது நெடுந்தோற்றம்; அகன்று என்பது பக்கத் தோற்றத்தின் விரிவு; இது சொரூபம்;  நுண்மை என்பது நுட்பத்தோற்றம் இது தடத்தம்;   இதனைப்

‘’பாதாளம்  ஏழினும் கீழ்  சொற்கழிவு பாத மலர்!
போதார் புனை முடியும் எல்லாப்  பொருள் முடிவே ‘’

என்ற திருவாசகத்தால் அறியலாம்! நுட்பத்தை,

‘’அணுவோர்  அண்டமாம் சிறுமை கொண்டு ‘’

என்ற திருவிசைப்பா காட்டும். மேலும், ’’உள்ளதன்  நுணுக்கம்’’ என்ற தொல்காப்பியச் சூத்திரம்  விளக்கம்  பெறும்.  அடுத்து,

‘’அருளும்  வண்ணமும்   ஆதி மாண்பும்  கேட்பான்  புகின்,  அளவில்லை‘’ என்றும்,

‘’எதுக்களாலும்  எடுத்த மொழியாலும்  மிக்குச்
சோதிக்க வேண்டா சுடர் விட்டுள்ளன்  எங்கள் சோதி!’’

என்றும் கூறப்பெறும் தேவாரத்தின்  விளக்கமாகச் சேக்கிழாரே,

‘’ஓதும் எல்லை உளப்பில வாதலின்  யாதும்  ஆராய்ச்சி இல்லை!’’

என்று பாடுகிறார். ‘’மனம் வாக்குக்களுக்கு எட்டாததாயும் சிவஞானத்தால் அறியப்பெறுவதாயும் உள்ள நுண் பொருளேயாயினும், திருவம்பலத்தினிடத்தே தாமாக வெளிப்பட்டு எல்லா உயிர்களும் உய்யுமாறு அருட் கூத்தாடுவார்’’ என்பதை முன்னரே  ‘’உலகெலாம்‘’ என்ற பாட்டில் கூறினார்.

மேலும் இப்பாட்டில் ‘’அறியோம்’’ என்ற சொல்லிற்கு, ‘இங்கு இறைவன் திருமேனி தாங்கிவரும் இயல்பினைப்பற்றி முன் ஆயுநுண்  பொருளாகியும் என்றதற்கேற்ப ஒர் ஆராய்ச்சி செய்கின்றார். இவர்  திருமேனி தாங்கி வருவதில் ஒன்றற்கொன்று மாறுபட்ட இவ்விரண்டியல்புகள் காணப் பெறுகின்றன; ஆயுநுண் பொருளாவார வெளியே யாடுவாருமாயினர்; ஓருருவு மில்லார் ஒரு வேடங்  கொண்டார். தூர்த்த வேடமுடைய பொன்மேனியில் தூய நீறும் விளங்கிற்று; இவர்தாம் இவ்வாறு வருங்கால் தமது பங்குடைய உமையம்மையார் அறிய வந்தனரோ? அன்றி அறியாமை வந்தனரோ? எனின் அறிய வருவாராயின், இவர் இங்குப் பிறர்  மனைவியாரை வேண்டிச் செல்வதற்கு அவர் உடன்பட்டிரார் அவர் அறியாது வந்தாரெனின் உடன் பிரியாது இருப்பாராதலின் அஃதுமியலாது; ஆதலின் இதனை இன்னவாறெனத் துணிய அறியோம் என்று பொருள் காணலாம்.

வெளிப்படையாக அருளும் சத்தியும், மறைப்பாகிய திரோதான சத்தியும் ஒருங்கே தொழிற்பட்டன என்ற கருத்தால் இவ்வாறு கூறப்பெற்றது போலும்! நாயனார் இயற்பகையாராயினமையால் தாமும் தமது இயலுக்கு  மாறாக இத்தன்மையில் வெளிப்பட்டு அருளினர் என இங்கு நினைவு கூர்ந்தவாறாம்.

மேலும் திருநீறணிந்த தோற்றமும் தூர்த்த வேடமும் வெவ்வேறாய் இருப்பதன் நுட்பம் ஆராய்வதற்கு உரியது!  தூய நீறு “சுத்தம தாவது நீறு“ என்றவாறு தான்  தூய்மையுடையதாகும். அதனோடு யாவற்றையும் தூய்மை  செய்வதுமாம். திருநீறு தம் சார்ந்த  மேனியைத் தூய்மை செய்வது. ஆதலால் அடியவரின் தூய மனம் அவர் வடிவத்தையு மறுக்காமல்  ஏற்றுக் கொண்டது.

அதனோடு அதற்கு மாறாகத்  தூயதல்லாத தூர்த்த வேடமும் ஒருங்கே காணஅதாவது, பிறனில் விழைவோன் செய்யும் காமந்தோன்றும் அடையாளங்கள் விளங்கும் கோலத்துடன் அதாவது நகக்குறி, பற்குறி, மஞ்சட்பூச்சுக்குறி ஆகியவற்றுடன் வந்தார். காமவசப்பட்ட இயல்புடன் இழிந்த செயல் செய்பவனாய்த்  தூர்த்த வேடத்தில் இருக்கும்  இழிபினைப் போக்க அதற்குப் பரிகாரமாக அந்த மேனியிலே நீறு அணிந்ததுபோல என்ற குறிப்புமாம். மேலும் வேதியராய்  விளங்கியதையும் குறிப்பிடும் திறம் உணர்ந்து கொள்ளுதற்குரியது.

அடுத்து இப்பாடலில் ‘’மாய வண்ணமும், மறாத வண்ணமும்‘’ என்ற தொடர்கள், பிறர் அறிய இயலாதபடித் தம்மை மறைத்துக் கொண்ட இவ்வுருவந் தாங்கிக்கொண்டு அதனைக் காட்டுதலேயன்றி,  வேண்டும் யாவையும்  இல்லை யென்னாதே முன் கொடுக்கும் இயல்பினையும். தமது மாயை வண்ணத்தைக் காட்டுதலேயன்றி, அடியார் மறாத வண்ணத்தையும் கொண்டு வந்தார்.

இறைவன் தம் அருள் விளையாட்டில் காட்டும் தோற்ற மாற்றங்களை மிகவும் நுட்ப்பமாகப் புலப்படுத்தும்  இப்பாடல்,  சேக்கிழாரின் பாடல் நயத்தை விளக்குகிறது.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 10. ஈகை

 பாடல் 91

இல்லா இடத்தும் இயைந்த அளவினால்
உள்ளஇடம் போல் பெரிதுவந்து – மெல்லக்
கொடையொடு பட்ட குணனுடைய மாந்தர்க்கு
அடையாவாம் ஆண்டைக் கதவு.

பொருள் இல்லாத காலத்தும்
பொருள் உள்ளதுபோல் மகிழ்ந்து
தம்மால் இயன்றதை இயல்பாகத்
தரும் குணமுள்ள மாந்தருக்கு
அவ்வுலகத்துக் கதவுகள் என்றும்
அடைக்கப்படாமல் திறந்திருக்கும்.

பாடல் 92

முன்னரே சாம்நாள் முனிதக்க மூப்புள
பின்னரும் பீடழிக்கும் நோயுள; – கொன்னே
பரவன்மின் பற்றன்மின் பாத்துண்மின் யாதும்
கரவன்மின் கைத்துண்டாம் போழ்து.

முன்னே இறக்கும் நாள் காத்திருக்க
முதுமையெனும் வெறுக்கத்தக்க
காலம் வந்ததோடு உடல்வலிமை
குறைக்கும் நோய்களும் வருதலால்
பொருள் உள்ள காலத்தே மேலும்
சேர்க்க நாற்புறமும் ஓடி அலையாதீர்!
சேர்த்த பொருளை இறுகப் பற்றியிராதீர்!
பலருக்கும் கொடுத்து ஒளிக்காது
பகுத்து உண்ணுங்கள்.

பாடல் 93

நடுக்குற்றுத் தற்சேர்ந்தார் துன்பம் துடையார்;
கொடுத்துத்தான் துய்ப்பினும் ஈண்டுங்கால் ஈண்டும்;
இடுக்குற்றுப் பற்றினும் நில்லாது செல்வம்
விடுக்கும் வினையுலந்தக் கால்

அடுத்தவருக்குக் கொடுத்து
அனுபவித்தாலும் செல்வம்
அதுவாகச் சேரும் காலத்தில்
அண்டிவந்து சேரும்
நம்மிடத்தே பொருள் சேர்த்த
நல்வினை தொலையும் நேரம்
இறுக்கிப் பிடித்தாலும் நில்லாது
இல்லாமல் நீங்கிவிடும்
இதை உணராதார் வறுமையால்
இன்னலுற்று உதவி நாடிவருபவர்
துயரைப் போக்க மாட்டார்.

பாடல் 94

இம்மி யரிசித் துணையானும் வைகலும்
நும்மில் இயைவ கொடுத்துண்மின் – உம்மைக்
கொடாஅ தவரென்பர் குண்டுநீர் வையத்து
அடாஅ அடுப்பி னவர்.

இம்மியளவு அரிசியின் அளவாவது
இயன்றவரை பிறருக்குத் தினமும்
அளித்துப் பின் உண்ணுவீர்!
ஆழிசூழ் இவ்வுலகில் சமைக்காத
அடுப்புடைய பிச்சையெடுப்போர்
அடுத்தவருக்கு உதவாதவர்
அவர்தம் முற்பிறப்பிலென
அறிந்து செயல்படுவீர் நாளூம்.

பாடல் 95

மறுமையும் இம்மையும் நோக்கி ஒருவற்கு
உறுமா றியைவ கொடுத்தல் – வறுமையால்
ஈதல் இசையா தெனினும் இரவாமை
ஈதல் இரட்டி யுறும்.

மேலுலகப் பயனையும்
மேவும்இவ்வுலகப் பயனையும்
தம் மனதில் நினைத்து
தம்மால் இயன்ற அளவு
தானம் செய்வீர்!
கொடும் வறுமை காரணமாய்
கொடுக்க இயலாவிடினும்
பிச்சைகொள்ளாமல் இருத்தல்
பிறருக்கு ஈவதைக் காட்டிலும்
இருமடங்கு நல்லது.

பாடல் 96

நடுவூருள் வேதிகை சுற்றுக் கோள் புக்க
படுபனை யன்னர் பலர்நச்ச வாழ்வார்;
குடிகொழுத்தக் கண்ணுங் கொடுத்துண்ணா மாக்கள்
இடுகாட்டுள் ஏற்றைப் பனை.

வள்ளன்மையுடன் பலரும் விரும்புமாறு
வாழ்பவர் ஊர்நடுவே மேடைசூழ நிற்கும்
பயன்தரும் பெண்பனை போன்றோர்
பல்வளம் பெற்றிருந்தும் பிறருக்கு ஈந்து
தான் உண்ணாத மக்கட்பண்பு இல்லாதோர்
தனித்து சுடுகாட்டில் நிற்கும் ஆண்பனைக்கு
ஒப்பானவரே.

பாடல் 97

பெயற்பால் மழைபெய்யாக் கண்ணும் உலகம்
செயற்பால செய்யா விடினும் – கயற்புலால்
புன்னை கடியும் பொருகடல் தண்சேர்ப்ப!
என்னை உலகுய்யுமாறு.

கயல்மீனின் புலால் நாற்றத்தைக்
கடற்கரை புன்னைமலர் போக்கும்
அலை மோதும் குளிர் கடற்கரையுடை
அரசனே! பருவ மழை தவறினாலோ
அகிலத்து உயர்ந்தோர் செய்யத்தக்க
உதவிகளைச் செய்யாது விடுத்தாலோ
உலகத்து உயிர்கள் எவ்வாறு பிழைக்கும்?

பாடல் 98

ஏற்றகைம் மாற்றாமை என்னானும் தாம்வரையார்
ஆற்றாதார்க்கு ஈவதாம் ஆண்கடன் – ஆற்றின்
மலிகடல் தண்சேர்ப்ப மாறீவார்க் கீதல்
பொலிகடன் என்னும் பெயர்த்து.

வளம்மிகு குளிர்ச்சிநிறை கடற்கரையுடை
வேந்தனே! ஏந்தியவனின் கையை மறுக்காது
இன்னார் என வரையறை செய்யாது
இரந்து பெற்றதைத் திருப்பித் தர
இயலாத வறியவருக்கு ஒன்று
ஈதலே ஆண்மகனின் கடமையாம்
திருப்பிக்கொடுக்க முடிந்தவர்க்குத்
தரும் ஈகை கடன் எனப் பெயர்பெறும்.

பாடல் 99

இறப்பச் சிறிதென்னாது இல்லென்னாது என்றும்
அறப்பயன் யார்மாட்டும் செய்க – முறைப்புதவின்
ஐயம் புகூஉம் தவசி கடிஞைபோல்
பைய நிறைத்து விடும்.

கொடுப்பது அற்பமானது என நினையாது
கேட்டவர்க்கு இல்லை எனச் சொல்லாது
எப்போதும் எப்படிப்பட்டவர்க்கும்
ஏற்ற பயனுடைய தருமத்தைச் செய்க!
வாயில் தோறும் பிச்சை ஏற்கும்
வாழ்க்கை துறந்த தவசியின் பிச்சைப்பாத்திரம்
மெதுவாக நிரம்புவதுபோல் நல்வினைப்பயன்
மெல்ல மெல்ல முழுமையாக நிரம்பிவிடும்.

பாடல் 100  

கடிப்பிடு கண்முரசம் காதத்தோர் கேட்பர்;
இடித்து முழங்கியதோர் யோசனையோர் கேட்பர்
அடுக்கிய மூவுலகுங் கேட்குமே சான்றோர்
கொடுத்தார் எனப்படுஞ் சொல்.

குறுங்கோலால் அடிக்கும் முரசின் ஒலி
கேட்கும் ஒரு காத தூரம் மட்டும்
ஒலிக்கும் இடியோசை கேட்பது
ஒருயோசனை தூரம் இருப்பவருக்கே
தகுதியுடை சான்றோர் கொடுத்தார் எனும்
தக்க புகழ்ச் சொல் கேட்பதோ
அடுக்கப்பட்டிருக்கும் மூவுலகங்களுக்கும்.