Blog

நிர்மலா ராகவன்

 (குடும்பத்தினருடன் நெருக்கமா!)

நூறு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை வரும் பேரிடர்கள் நாம் மறந்துவிட்ட முக்கியமான ஒன்றை உணர்த்துகின்றன.

சொத்து, சுகம், தொழில் என்று எவ்வளவுதான் இருந்தாலும், ஆபத்து சமயத்தில் உதவவோ, அனுசரணையாக இருக்கவோ குடும்பத்தினர், நெருக்கமான உறவினர்கள்போல் எவரும் கிடையாது.

தற்போது, உலகிலுள்ள பல நாடுகளிலும் தொற்றுநோய் பரவாமலிருக்க மனிதர்கள் வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கவேண்டிய நிலை.

‘எப்போதும் நம்முடன் இருப்பவர்களேதாமே!’ என்ற அலட்சியத்துடன் பலர் தம் குடும்பத்தினரைக் கவனிப்பதோ, அவர்களுடன் அதிகம் பேசுவதோ குறைந்துவிட்டது. இந்த நிலையில் அவர்களுடன் மட்டுமே நாள் முழுவதும் புழங்கவேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடு பலருக்குத் தண்டனை போலத்தான்.

‘என் வீட்டில் நிம்மதியே கிடையாது!’ என்பவர்கள் அன்பு, மகிழ்ச்சி இவற்றால் கிடைக்கக்கூடிய நிம்மதி நாம் பிறருக்கு அளிப்பதைப் பொருத்திருக்கிறது என்பதை உணர்வதில்லை.

குடும்பத்தில் சிறு சிறு சச்சரவுகள் ஏற்படுவது இயற்கை. குடும்பத் தலைவரோ, தலைவியோ தான் சொல்வதையே எல்லாரும் கடைப்பிடிக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தால் யாருக்குத்தான் நிம்மதி கிடைக்கும்?

ஹிட்லரைப் போன்றவர்களைப் பற்றிப் படித்திருக்கிறோம். குடும்பத்திலும் இப்படிப்பட்ட சர்வாதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள். எல்லா நாடுகளிலும், இனங்களிலும்.

ஒரு சூழ்நிலையிலிருந்து வித்தியாசமான ஒன்றிற்கு மாறுகையில், ‘என் பழக்க வழக்கங்கள்தாம் சிறந்தவை!’ என்று வலுக்கட்டாயமாக அவற்றைத் தம் சந்ததியினரிடம் புகுத்துவது பலரது வழக்கம். இதனால் பாதிப்பு என்னவோ இளைய தலைமுறையினருக்குத்தான்.

கதை

எங்கள் குடும்ப நண்பர் சண்முகம் தன் தங்கைக்கு மனநிலை சரியாக இல்லை என்று வருத்தத்துடன் தெரிவித்தார். அதில் அலுப்பும் தென்பட்டது. செலவாகிறதே என்று இல்லை.

“உண்மையைச் சொல்கிறேன். எங்கப்பாதான் இதற்குக் காரணம். அவர் தோட்டப்புறத்திலிருந்து நகரத்துக்கு வந்தவர். ஆனால், இன்றும், அவர் சிறுவயதில் கடைப்பிடித்த பழக்கவழக்கங்களை நாங்களும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தால் எப்படி!” என்று புலம்பினார் என்னிடம்.

உத்தியோகம் புருஷ லட்சணம் என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள்.

அன்றாடம் செய்வதற்கு உருப்படியாக எந்த வேலையும் இல்லாவிட்டால் மனம் எந்த நிலைக்கு ஆளாகும்? இதோ ஒரு கதை.

தந்தைதான் பெரும்பொருள் சேர்த்து வைத்திருக்கிறாரே, உத்தியோகத்திற்கு வேறு போய்ச் சம்பாதிக்க வேண்டுமா என்று வீட்டிலேயே இருந்து காலத்தைக் கழிக்க எண்ணினார் வெங்கட்ராமன்.

நண்பர்களிடம் இனிமையாகப் பேசுவார். வீட்டுக்கு வெளியில் பலருக்கும் இவரைப் பிடித்திருந்தது.

வீட்டிலோ!

‘தனக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும்,’ என்ற மிதப்புடன், மகன் சங்கர் செய்யவேண்டிய ஒவ்வொரு காரியத்தையும் விளக்குவார். தந்தையே செய்து காட்டியிருந்தால், தானே அதைப்போல் செய்திருப்பான்.

அவன் குடும்பத்துக்கு மூத்த மகன் ஆதலால் இயற்கையிலேயே பொறுப்புணர்வு மிக்கவன்.

மகனுக்குச் சுயபுத்தியே கிடையாது என்று நிச்சயித்தவர்போல் அவர் நடந்து கொண்டது,  சங்கரைத் தன் திறமையையே சந்தேகிக்க வைத்தது.

அவன் அடைந்த பலவீனத்தால் அவருடைய அதிகாரம் அதிகரித்தது. எப்படியெல்லாம் கையாண்டால் அவனை அதிகமாகத் துன்புறுத்தலாம், அவனுடைய பயம் அதிகரிக்கும் என்று யோசித்தவர்போல், வார்த்தைகளை வீசுவார். ‘நீ செய்து கிழித்தாய்!’ என்ற கேலி, ‘நான்தான் சொன்னேனே, உன்னால் முடியாதென்று!’ என்ற ஏளனம்.

அவரையே தன் முன்மாதிரி என்று எண்ணியதால், அவர் சொல்வதில் உண்மை இருக்கும் என்று நம்பும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான் சங்கர். தந்தையை எதிர்த்து நிற்க முடியாத நிலை.

இருபத்தைந்து வயதானபோதும், அவனைச் சிறுபிள்ளைபோலவே நடத்தினார். வேலை முடிந்து, அவன் நேராக வீடு திரும்பவேண்டும். சற்றுத் தாமதமானால், நெடுநேரம் வசவு தொடரும்.

வெங்கட்ராமனைப்போன்ற சர்வாதிகாரிகள் மாற மாட்டார்கள். தாம் செய்வதுதான் சரியென்று வாதாடுவார்கள்.

‘என்மேல் எந்தத் தவறும் இல்லை,’ என்று புரிந்து, அவர்கள் கையில் சிக்கிக்கொண்ட அபாக்கியவான்கள் தாமே விலகினால்தான் உண்டு. ஆனாலும் அது எளிதன்று. துணிச்சல் அறவே பறிக்கப்பட்ட நிலையில், வாழ்நாள் முழுவதும் பிறருடன் பழகுவதில் கலக்கம்தான் விளையும்.

சரித்திர சர்வாதிகாரிகளின் பரம்பரை

ஹிட்லருக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. அவருடைய தந்தையின் முதல் மனைவிமூலம் பிறந்த ஐந்து சகோதர சகோதரிகளும் தமது பரம்பரை தொடரக்கூடாது, ஹிட்லரின் மரபு அவர்களிடம் இருந்துவிடக்கூடும் என்ற பயத்தில் அதை ஒழிக்க எண்ணி, குழந்தைகளே வேண்டாம் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்களாம்.

கம்போடியாவின் KILLING FIELDS பற்றிக் கேள்விப்படிருப்பீர்கள். 20,000 பேர் சித்ரவதை செய்யப்பட்டு, தூக்கிலிடப்பட்டனர். சுற்றுலாப்பயணிகளின் பார்வைக்காக அவர்களுடைய மண்டையோடுகளைக் குவித்து வைத்திருப்பதை நேரில் பார்த்தபோது, எனக்கு அளவில்லாக் கலக்கம் ஏற்பட்டது. நாற்பத்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குமுன் நடந்த படுகொலையாக இருந்தால் என்ன! ஒரு மனிதனின் ஈவிரக்கமற்ற செயலால் விளைந்த பாதிப்பு இன்றும் அதிர வைக்கிறது.

இந்த வதைக்குக் காரணமாக இருந்தவர் POL POT. இப்போது, இவருடைய மகள் நெல் பயிரிடும் விவசாயி.

ருஷ்யாவின் ஸ்டாலின், இத்தாலியின் முஸ்ஸோலினி ஆகிய கொடுமைக்கார சர்வாதிகாரிகளின் வழித்தோன்றல்கள் கலைத்துறையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

நாடுகளை விடுங்கள்! குடும்பத்தில் ஏன் ஒருவர் சர்வாதிகாரியாகச் செயல்படுகிறார்?

கதை1

ஒருவரோடு இணைந்து தொழிலில் இறங்கியவர் முருகேசன். அந்த ‘நண்பர்’ பணத்தைச் சுருட்டிக்கொண்டு போனதால், முருகேசனுக்குப் பெரும் நஷ்டம். பணப்பிரச்னை மட்டுமின்றி, குடும்பத்தினர்முன் ஏமாளியாக நிற்க வேண்டியிருக்கிறதே என்ற அவமானம்.

அதை மறைக்க, அவர்களை முந்திக்கொண்டார். உத்தியோகத்தில் வெற்றிநடை போட்ட மனைவியை ‘முட்டாள்’ என்று பழித்தார். அப்படியும் மனம் ஆறாது, தன் மகளையும் ஓயாது அதிகாரம் செய்தார்.

அவரது மனநிலை புரிந்து மனைவி அடங்கிப்போனாள். மகளுக்கோ தந்தைமேல் வெறுப்புத்தான் ஏற்பட்டது. பலர் முன்னிலையில் மரியாதை இல்லாது அவரிடம் பேச முற்பட்டாள்.

பேச்சுச் சுதந்திரம், கருத்துச் சுதந்திரம் எதுவுமின்றி அடிமைபோல் வாழ நேரிட்டால், தம்மை அவ்வாறு நடத்தும் குடும்பத் தலைவர்மீது ஆத்திரம் வராமல் என்ன செய்யும்?

தன் பொறுப்பில் இருப்பவர்களைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களுக்காக உழைப்பதும் ஒரு குடும்பத் தலைவரின் கடமை. அது புரியாது, ‘என்னை யாரால் எதிர்க்க முடியும்!’ என்ற திமிருடன் நடந்தால், பாதிக்கப்பட்டவர் மட்டுமின்றி, அக்குடும்பத்திலுள்ள அனைவருமே பாதிக்கப்படுவார்கள்.

கதை 2

ஒரு தெருவிபத்தில் மாட்டிக்கொண்ட கந்தசாமிக்குக் கைவசம் இருந்த தொழில் போயிற்று. சுயவருமானமின்றி, மனைவியின் உழைப்பில் காலம் தள்ளவேண்டிய நிலை. மனம் நொந்து, தன் குடும்பத்தினரிடம் அதிகாரம் செலுத்த ஆரம்பித்தார். தன் மனம் நொந்ததுபோல், பிறரும் அவதிப்படவேண்டும் என்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான வீம்பின் விளைவு அது.

தனக்கு ஒப்பாத காரியத்தை யாரும் செய்துவிடக்கூடாது என்று உறுதியாக இருந்தார் கந்தசாமி. எல்லாருக்கும் நிம்மதி பறிபோயிற்று.

முருகேசன், கந்தசாமி இருவருமே தம்மைப் பலவீனர்களாக உணர்ந்தவர்கள். அதை மறைக்க, அதிகாரத்தை நாடினார்கள்.

வாழ்க்கையில் சறுக்குவது எவருக்கும் நடக்கக்கூடியதுதான். எப்படி மீண்டும் தலை நிமிரலாம் என்று யோசித்தால் நிலைமையை ஓரளவு சமாளிக்கத் தெம்பு வரும்.

கதை

மைமூனாவுக்கு ஐம்பது வயது இருக்கும். பிரசவமான பெண்களுக்கும், பிறருக்கும் உடம்பு பிடித்துவிட்டு, அதில் கிடைக்கும் சொற்ப சம்பாத்தியத்தில் உடலை வளர்ப்பவள்.

“என் மகனுக்கு ஆண்குறி வளைந்திருக்கும். மருத்துவர் அறுவைச் சிகிச்சையால் அதை நேராக்கிவிட முடியும் என்றார். நான், ‘வேண்டாம்’ என்றுவிட்டேன். இவனும் எங்காவது போய்விட்டால், கடைசிக் காலத்தில் என்னை யார் வைத்துக் காப்பாற்றுவார்கள்?” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டே போனபோது, எனக்கு அதிர்ச்சிதான் ஏற்பட்டது. கணவன் தன்னை நிராதரவாக விட்டுப்போனதற்கு, தன்னையும் அறியாது மகனைத் தண்டிக்கிறாள்!

தான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும், பிள்ளைகளுக்காவது நல்ல வாழ்க்கை அமையவேண்டும் என்று பொறுமை காத்து, அன்புடன் அவர்களை வளர்த்தால், அந்த அன்பைத் திருப்பிக் கொடுக்க மாட்டார்களா!

‘பலர் அப்படி நடப்பதில்லையே!’ என்கிறீர்களா?

எது முக்கியம் என்பதை உணர்த்தவே சக குடும்பத்தினருடன் வீட்டைவிட்டு நகராது இருக்க மகுடத் தொற்றி வந்திருக்கிறதோ?

அதிகாரப்போக்கு, அல்லது எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை பிடிப்பது என்று இருந்தால், வாழ்க்கை நரகம்தான்.

எல்லாரும் ஒரேமாதிரி சிந்திக்க வேண்டியதோ, நடக்க வேண்டியதோ இல்லை என்று உணர்ந்து நடந்தால் எவரது சுதந்திரமும் பறிக்கப்படுவதில்லை. ஒருவருடைய ஆற்றலும் முழுமையாக வெளிப்படும்.

சில குடும்பங்களில் ஒவ்வொருவருமே சிறந்து விளங்குவதன் ரகசியம் இதுதான்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 8. பொறையுடைமை

பாடல் 71

கோதை யருவிக் குளிர்வரை நன்னாட
பேதையோடு யாதும் உரையற்க – பேதை
உரைப்பிற் சிதைந்துரைக்கும் ஒல்லும் வகையான்
வழுக்கிக் கழிதலே நன்று.

மாலைபோலும் குளிர்அருவி சூழ்
மலைகளை உடைய
மன்னனே! புத்தியில்லா
மனிதனிடம் எதையும் சொல்லாதே!
மீறிச்சொல்லுங்கால் அவன்
மாறுபட்டு பதிலுரைப்பான்
முடிந்தவரை அவனிடத்திருந்து
மீண்டு தப்பித்தல் நல்லது.

பாடல் 72

நேரல்லார் நீரல்ல சொல்லியக்கால் மற்றது
தாரித் திருத்தல் தகுதிமற்று – ஓரும்
புகழ்மையாக் கொள்ளாது பொங்குநீர் ஞாலம்
சமழ்மையாக் கொண்டு விடும்.

குணமற்றோர் பண்பற்றசொல்லைக்
கூறும்வேளை அச்சொல் பொறுத்து
இருத்தலே தகுதியாம் இயலாது பதில்
இயம்பின் அச்செய்கை கடல்சூழ்
உலகத்தாரால் புகழுக்குரியதாய்
உணரப்படாது பழிக்குரியதாய்க்
கொள்ளப்படும்.

பாடல் 73

காதலார் சொல்லுங் கடுஞ்சொல் உவந்துரைக்கும்
ஏதிலார் இன்சொல்லின் தீதாமோ – போதெல்லாம்
மாதர்வண்டு ஆர்க்கும் மலிகடல் தண்சேர்ப்ப!
ஆவ தறிவார்ப் பெறின்.

மலர்களிலெல்லாம் அழகான வண்டுகள்
மகிழ்ந்து ஒலிக்கும் நிறைந்த கடலின்
குளிர்ச்சிமிகு கரையயுடை வேந்தனே!
நன்மை தருவதை மட்டுமே ஆராய்ந்து
நவிலும் அறிஞரைத் துணையாகப் பெறின்
அன்பினால் அவர் கூறும் கடுஞ்சொல்
அயலார் மகிழ்ந்து உரைக்கும் இனிய
சொல்லினும் தீதாகுமோ?

பாடல் 74

அறிவது அறிந்தடங்கி அஞ்சுவது அஞ்சி
உறுவது உலகுவப்பச் செய்து – பெறுவதனால்
இன்புற்று வாழும் இயல்பினார் எஞ்ஞான்றும்
துன்புற்று வாழ்தல் அரிது.

அறியத்தகும் நன்மைதீமை அறிந்து
அடக்கமுடையாராகி
அஞ்சத்தகும் பழிபாவத்திற்கு
அஞ்சி செய்வனவற்றை
அகிலம் மகிழச்செய்து
அறநெறியில் வந்த பொருளால்
அகமகிழ்ந்து வாழும் இயல்புடையார்
அகிலத்தில் எக்காலத்தும் துன்பம்
அனுபவித்து வாழ்தல் இல்லை.

பாடல் 75

வேற்றுமை யின்றிக் கலந்திருவர் நட்டக்கால்
தேற்றா ஒழுக்கம் ஒருவன்கண் உண்டாயின்
ஆற்றுந் துணையும் பொறுக்க, பொறானாயின்
தூற்றாதே தூர விடல்.

பேதமையின்றிச் சேர்ந்து
பிரிக்கமுடியா நண்பர்களான
பின்பு தீயொழுக்கம் ஒருவனைப்
பற்றும்வேளை மற்றொருவன்
பொறுக்க முடிந்த அளவு
பொறுத்துக்கொள்க! முடியாமற்
போகின் அவன் குற்றத்தைப்
பிறர் அறிய வெளிப்படுத்திப்
பழிக்காமல் விட்டுவிலகுக!

பாடல் 76

இன்னா செயினும் இனிய ஒழிகென்று
தன்னையே தான்நோவின் அல்லது – துன்னிக்
கலந்தாரைக் கைவிடுதல் கானக நாட!
விலங்கிற்கும் விள்ளல் அரிது.

வனங்கள் நிறை நாட்டுடை
வேந்தனே! நண்பர்கள் நமக்கு
தீமை செய்யினும் அவை
தமக்கு நன்மையாக மாறும்
என நம்பி அச்செயல் வினைப்பயன்
என்றெண்ணி தன்னைத்தான்
வெறுப்பதல்லாமல் நெருங்கி
வந்து ஒன்றிப் பழகியவரை
விடாதே!  சேர்ந்தபின் பிரிதல்
விலங்கினிடத்தும் இல்லை.

பாடல் 77

பெரியார் பெருநட்புக் கோடல்தாம் செய்த
அரிய பொறுப்ப என்றன்றோ – அரியரோ
ஒல்லென் அருவி உயர்வரை நன்னாட!
நல்லசெய் வார்க்குத் தமர்.

ஒல் என்றொலிக்கும் அருவிகளுடன்
ஓங்குயர் மலைகளுடை வேந்தனே!
பெரியோருடனான மேன்மைமிகு நட்பு
பொறுப்பர் அவர் நம் அரிய குற்றங்களை
என்றெண்ணத்தாலன்றோ? நன்மைகளே
எக்காலத்தும் புரிவார்க்கு நல்ல நட்பு
கிடைத்தலும் அரிதோ?

பாடல் 78

வற்றிமற் றாற்றப் பசிப்பினும் பண்பிலார்க்கு
அற்றம் அறிய உரையற்க – அற்றம்
மறைக்கும் துணையார்க்கு உரைப்பவே தம்மைத்
துறக்கும் துணிவிலா தார்.

உடல்மெலியும் பசித்துன்பம் வரினும்
உதவும் குணமில்லாதோரிடம்
உம் வறுமையச் சொல்லாதீர்!
உயிரை விடும் துணிவில்லாதவர்
உதவும் குணமுடையாரிடம் வறுமையை
உரைக்கலாமேயல்லாது மற்றவரிடத்திலல்ல.

பாடல் 79

இன்பம் பயந்தாங்கு இழிவு தலைவரினும்
இன்பத்தின் பக்கம் இருந்தைக்க – இன்பம்
ஒழியாமை கண்டாலும் ஓங்கருவி நாட!
பழியாகா ஆறே தலை.

இன்பம் தந்த செயலில்
இழிவு நேரினும்
இன்பம் வருகிற பக்கம்
இருக்கின்ற உனக்கு
இன்பம் இடையறாது பெருகி
இருந்து நீங்காமல்
இருப்பதைக் கண்டாலும்
இடையூறு கிளக்கும் பழி
இல்லாத செயல் புரிவதே சிறந்தது.

பாடல் 80

தான்கெடினும் தக்கார்கேடு எண்ணற்க தன்னுடம்பின்
ஊன்கெடினும் உண்ணார்கைத்து உண்ணற்க – வான்கவிந்த
வையக மெல்லாம் பெறினும் உரையற்க
பொய்யோடு இடைமிடைந்த சொல்.

தான் கெட்டாலும் நல்லவர்க்குத்
தீமை செய்ய நினையாதே!
தம் உடலின் சதை முழுதும்
தாங்க முடியாத பசியால் உலரினும்
தகுதியற்ற உண்ணத்தகாதவர்
தரும் உணவை உண்ணாதே!
தூய வானம் மூடிப்போர்த்த
தரணி கிட்டுமாயினும் பொய்கலந்த
தீச்சொற்களைச் சொல்லாதே!

தி. இரா. மீனா

தோண்ட்ட சித்தலிங்க சிவயோகி 

கன்னட உலகில் இலிங்காயத்துக்களின் வரலாற்றில் மிகச் சிறந்தவராகப் போற்றப்படுபவர். அல்லமா பிரபுவின் வழியிலான சூன்யபீடம் பசவேசர் உருவாக்கிய ஸட்ஸ்தல சித்தாந்தத்தை விளக்கமாகச் சொல்லி அனுபவ மண்டபத்தின் வழிமுறைகளைச் சீரமைத்து உயர்த்தியவர். இவரது சாதனைகள் கல்வெட்டுக்களில் வெளிப்படுகின்றன. மடங்கள், கோயில்கள் ஆகியவற்றிலும் இவர் பற்றிய செய்திகள் இடம் பெற்றுள்ளன. அரதனஹள்ளி இவரது ஊராகும். தோட்டத்தில் எவ்விதப் பணியும் செய்யாமலிருந்ததால் “தோண்ட்ட சித்தலிங்கா“ என்றழைக்கப்பட்டார். பசவேசரின் வசனங்களை தேடிக்கண்டு பிடித்து தொகுத்து வசன இலக்கியப் பரம்பரையை முன்னடத்திச் சென்ற பெருமை இவருக்குண்டு. ”மகாலிங்க குரு சித்தேஸ்வர பிரபுவே” இவரது முத்திரையாகும்.

1.“ஆட்டுவிக்காமல் ஆடுவதுண்டோ? எரியாமல் சுடுமோ ?
சமைத்ததை மீண்டும் சமைக்கலாமோ?
சுட்ட சட்டி மீண்டும் மண்ணோடு இணையுமா?
நெருப்பு கற்பூரத்தை சார்ந்த பின்பு கரியுண்டோ?
நதியும் நதியும் சேர்வது போல அடியான் இலிங்கமோடிணைந்து
இலிங்கம் அடியானோடிணைய வேண்டும் ஐயனே!
அஞ்ஞானிகளைக் காட்டாதிருப்பாய்
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

2.“ஈசலை உண்ட நரி தன் செயலுக்கு ஊளையிடுவது போல
பேச்சின் கர்வத்திற்கு ஆகமம் அறிவோம் எனச் சொல்வர்
ஆகமம் அதிமர்மமானது, அது அறிவீரோ மாந்தரே?
ஆன்ம அனுபவத்தின் ஆகமமூர்த்தி அறிவான்
உன் சரணர் அறிவர்
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

3.“பெருவிரலில் நாகம் தீண்டினால்
உடல் முழுவதும் நஞ்சாகும்
சரணன் உடலில் இலிங்கம் தீண்ட
அவனுடல் முழுவதும் இலிங்கமாகிவிடும்
அழிவிலாத சரணனுக்கு காமத்தின் உறவுண்டோ?
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

4. “வலமில்லை இடமில்லை முன்னுமில்லை பின்னுமில்லைகாரணம்
அடியற்ற முடியற்ற உடலற்ற
பிடிக்க, விட, காண, பேச,சேர முடியாத இணையற்றவன் நீ
வடிவம் , நினைவற்று மகிமையானவனாதலால்
அருவமில்லா இலிங்கம் நீ
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

5. “மாயையை வெற்றி கொள்ளாத வரையில்
உடல்  நிர்வாணமாகியென்ன?
உலகியலை விடாத வரையில்
மொட்டையடித்தென்ன? எத்தகைய முக்தியிது?
புறத்தோற்றத்தின் அற்பர்களைச் சரணர் விரும்புவதில்லை.
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

 6. “அகப்பை சுவையறியுமா?
சமைத்த சட்டி சாப்பிட இயலுமா?
வெட்டவெளியைக் கட்டுப்படுத்த இயலுமா?
அன்பு இல்லாதவரின் இலிங்கம் நியமத்திற்குள் அடங்குமா?
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

 7. “படிகக் குடத்தின் விளக்கு
உள்ளும் புறமும் ஒரேயளவில்  பிரகாசிப்பது போல
என்னுள்ளும் புறமுமிருக்கும் இறைவன்
ஆதியந்தம் காண வந்தான்
அப்பரத் தத்துவ அடியான் ஒருவனே பாரீர்
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

 8. “பெண்ணை, மண்ணை, பொன்னை விட்டேனென
உலகின் கண்களைக் கட்டுபவர்களே கேளுங்கள்!
பேச்சை விட்டீரோ? மனதை விட்டீரோ? சொல்வீர்
இலிங்க நினைவு ஆளுமைக்குள் வந்தால் விட்டனரென்பேன்
பேச்சை விட்டுவிட்டு மனத்துள் கொண்டால்
பிறப்பு இறப்புக்களில் நிறுத்தி
காலணியைக் கடிக்கும் நாய்போல விடாது பாரய்யா!
பிடித்து சம்சாரிகளாகி, விட்டு துறவியாகி
இரண்டுமன்றி துன்பப் படுபவரை என்னென்பேன்?
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

தட்சகண சிங்கிதேவய்யா

“நாச்சய்யா பிரியமல்லிநாதய்யா“ இவரது முத்திரையாகும். குருபக்தியைக் காட்டுவதாக வசனங்கள் அமைகின்றன.

1. “மனைவி மக்கள் பெற்றோர்க்கெனப் பெற்றால்
உன்மீ்தாணை ஐயனே,
மக்களுக்குச் சேவையாற்றினால் உன்மீதாணை
உன்னையன்றிப் பிறரை வணங்கினால் உன்மீதாணை
என் மனைவியன்றிப் பிறன்மனை விரும்பின் உன்மீதாணை
உடல் உள்ளம் செல்வம் வஞ்சனையானால்
உன்மீதாணை நாச்சய்யாப் பிரிய மல்லிநாதனே“

2. “மனைவி மக்கள் பணியாளர் வஞ்சகர் பகைவரென்று
நினைப்பது என் பிழை ஐயனே
விழிப்பு கனவு உறக்கம் என பிழை எனதய்யனே
மற்றவரில் நீங்களிருக்க அதையறியாத பிழை எனதய்யனே
நாச்சய்யாப் பிரிய மல்லிநாதனே“

தசரய்யா 

இராமகொண்டே என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். தினமும் தோட்டத்திற்குச் சென்று பூக்களைக் கொய்து வந்து வழிபாடு  செய்வது இவரின் காயகம். ஒரு முறை பூக்கொய்த  போது “ஐயோ நொந்தேன் “என்றொரு ஒலி கேட்க அன்றிலிருந்து  பூக்களைக் கொய்வதை விட்டுவிட்டுக் கிழே கிடக்கும் பூக்களை  எடுத்து வந்து வழிபாடு செய்ததாக ஒரு செய்தியுண்டு. ”தசரேஸ்வரலிங்கா” என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

“உலகின் கூறு உடல்
சூரியனின் கூறு சுக்கில சுரோணிதம்
சிவனின் கூறு பசி
காற்றின் கூறு ஜீவாத்மா
வானத்தின் கூறு நெற்றி நடு சூட்சுமம் என
இவை ஐந்துமுள்ள வரையில் வெற்றி தோல்வியுண்டு.
அங்கங்கே இவற்றைத் தடுத்து விடுவிப்பாய்
உனக்கு என்னிடம் அற்பத்தனம் வேண்டாம்
அது என் பிழையன்று,உன் பிழையே
தசரேஸ்வரலிங்கமே“

தசரய்யாவின் புண்ணிய ஸ்த்ரி வீரம்மா

இவர் தசரய்யாவின் மனைவி. சரணர் மனைவி புண்ணியஸ்திரீ என்ற அடைமொழியோடு அழைக்கப்படும் நிலையைச் சில இடங்களில் காணமுடிகிறது.” குருசாந்தேஸ்வரன் “இவரது முத்திரையாகும்

“சேவல் நேரமறியும்
சரணன் விரத ஈனனை அறிவான்
அறிந்தும் சேர்ந்தால் நரகமே
குருசாந்தேஸ்வரனே “

                              [தொடரும்]

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 7. சினம் இன்மை

பாடல் 61

மதித்திறப் பாரும் இறக்க மதியா
மிதித்திறப் பாரும் இறக்க – மிதித்தேறி
ஈயுந் தலைமேல் இருத்தலால் அஃதறிவார்
காயும் கதமின்மை நன்று.

மதித்து நடப்பாரும் நடக்கட்டும்
மதியாது அவமதிப்பாரும் இருக்கட்டும்
அற்ப ஈயும் மிதித்து ஏறித்தலையில்
அமருதலால் அந்நிலையுணர்ந்து
சிந்திக்கும் சான்றோர் அவமதிப்போரை
சீறிச்சினந்து இருத்தல் வேண்டா.

பாடல் 62

தண்டாச் சிறப்பின்தம் இன்னுயிரைத் தாங்காது
கண்டுழி யெல்லாம் துறப்பவோ – மண்டி
அடிபெயரா தாற்ற இளிவந்த போழ்தின்
முடிகிற்கும் உள்ளத் தவர்.

ஓரடியும் எடுத்து வைக்க
ஒழியாத பெரு அவமதிப்பு
வந்த காலத்தும் கலங்காது
வகுத்த காரியம் நிறைவேற்றும்
மனவலிமை மிக்கார்
மிகச் சிறந்த தம் உயிரை
சிறிய இடர் வந்தகாலத்தே
சினம் பொறுக்காது விடுவரோ?

பாடல் 63

காவா தொருவன்தன் வாய்திறந்து சொல்லுஞ்சொல்
ஓவாதே தன்னைச் சுடுதலால் – ஓவாதே
ஆய்ந்தமைந்த கேள்வி அறிவுடையார் எஞ்ஞான்றும்
காய்ந்தமைந்த சொல்லார் கறுத்து

நா காவாமல் வாய்திறந்து
நவிலும் சினச்சொல்
இடைவிடாது தனக்கே
இன்னலைத் தந்துவிடும்
இடையறாது ஆராய்ந்து
பொருந்திய கேள்வி அறிவைப்
பெற்ற சான்றோர் சினத்தினால்
கடுஞ்சொல் கூறார் என்பது
கற்றறிந்த மேலோரின் கருத்து.

பாடல் 64

நேர்த்து நிகரல்லார் நிரல்ல சொல்லியக்கால்
வேர்த்து வெகுளார் விழுமியோர் – ஓர்த்ததனை
உள்ளத்தான் உள்ளி உரைத்துராய் ஊர்கேட்பத்
துள்ளித்தூண் முட்டுமாம் கீழ்.

பெரியோர் தமக்கு நிகரல்லாதார்
பழிச்சொல்லைச் சொல்லுங்கால்
மனம் புழுங்கிச் சினம் கொள்ளார்
மனதில் இருத்தி நினைத்து நினைத்து
மற்றவரிடம் பகிர்ந்து மேலும்
கோபமுற்று ஆறாது ஊரெல்லாம்
கேட்பத் துள்ளிக் குதித்துத் தூணில்
முட்டிக்கொள்வர் கீழ்மக்கள்.

பாடல் 65

இளையான் அடக்கம் அடக்கம் கிளைபொருள்
இல்லான் கொடையே கொடைப்பயன் – எல்லாம்
ஒறுக்கும் மதுகை உரனுடை யாளன்
பொறுக்கும் பொறையே பொறை.

பொறிவழிச் செல்லா இளைஞனின்
புலனடக்கமே அடக்கம்
கொஞ்சமும் பொருள் இல்லானின்
கொடையே பயனுள்ள கொடை
பலவித எதிர்ப்புகளை வெல்லும்
பலமும் மனவுறுதியும் உடையோன்
சினம் பொறுத்தலே ஆகச்
சிறந்த பொறுமை.

பாடல் 66

கல்லெறிந் தன்ன கயவர்வாய் இன்னாச்சொல்
எல்லாரும் காணப் பொறுத்துய்ப்பர் – ஒல்லை
இடுநீற்றால் பைஅவிந்த நாகம்போல் தத்தம்
குடிமையான் வாதிக்கப் பட்டு.

கல் எறிந்ததுபோல் வரும்
கீழ்மக்கள் வாய்ச்சொல்லை
மந்திரித்து இட்ட திருநீற்றினால்
மயங்கிப் படம் அடங்கும்
பாம்பைப்போல் தங்கள்
குலப்பெருமையால் தடைபட்டு
கட்டுண்டு சினமின்றி அமைதிகாத்து
நல்வழி செல்குவர் பெரியோர்.

பாடல் 67

மாற்றாராய் நின்றுதம் மாறேற்பார்க்கு ஏலாமை
ஆற்றாமை என்னார் அறிவுடையார் – ஆற்றாமை
நேர்த்தின்னா மற்றவர் செய்தக்கால் தாம்அவரைப்
பேர்த்தின்னா செய்யாமை நன்று.

பகைகொண்டவராய் இருந்து
பகைமைக்கேற்ப தீச்செயல்
புரியும் ஒருவரை எதிர்த்துநின்று
பகை கொள்ளாது பொறுமைகாப்பவரின்
பண்பை இயலாமை எனப்
பகரமாட்டார் பெரியோர்
பகைவர் மனம் அடங்காது
பல துன்பம் இழைப்பினும்
பழிதீர்க்க திரும்பத் தீமைகள்
புரியாதிருத்தலே நல்லது.

பாடல் 68 

நெடுங்காலம் ஓடினும் நீசர் வெகுளி
கெடுங்காலம் இன்றிப் பரக்கும் – அடுங்காலை
நீர்கொண்ட வெப்பம்போல் தானே தணியுமே
சீர்கொண்ட சான்றோர் சினம்.

கீழ்மக்கள் சினம் நெடுங்காலம்
கழியினும் தணியாது வளரும்
காய்ச்சும் பொழுது நீர்
கொண்ட வெப்பம்போல்
தானே தணிந்து குறையும்
மேன்மை மிகுந்த
மேலோர்களின் சினம்.

பாடல் 69

உபகாரம் செய்ததனை ஓராதே தங்கண்
அபகாரம் ஆற்றச் செயினும் – உபகாரம்
தாம்செய்வ தல்லால் தவத்தினால் தீங்கூக்கல்
வான்தோய் குடிப்பிறந்தார்க் கில்.

தாம் செய்த உதவியைத்
துளியும் சிந்தியாது
தமக்குத் தீமையே செய்தாலும்
தாம் அவருக்கு நன்மையே கருதி
திரும்பவும் உதவுவார்களன்றி
தீமைசெய்தல் வானளவு புகழ்
தன்னகத்தே கொண்ட குடியில்
தோன்றியோர்க்கு இல்லை.

பாடல் 70

கூர்த்துநாய் கெளவிக் கொளக்கண்டும் தம்வாயாற்
பேர்த்துநாய் கெளவினார் ஈங்கில்லை – நீர்த்தன்றிக்
கீழ்மக்கள் கீழாய சொல்லியக்காற் சொல்பவோ
மேன்மக்கள் தம்வாயால் மீட்டு.

கோபம் கொண்ட நாய்
கடித்தாலும் தம்வாயால்
எதிர்த்துக் கடித்தவர்
எவரும் இல்லை இவ்வுலகில்
குணமில்லாக் கீழ்மக்கள்
கூறும் ஈனச்சொல்லை
மீண்டும் கூறுவரோ
மேலோர் தம் வாயால்.

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

 அக்கு   லப்பதிக்  குடிமுதல்  வணிகர்;
    அளவில் செல்வத்து  வல்லமையின்  அமைந்தார்;
செக்கர்   வெண்பிறைச்  சடையவர்  அடிமைத்
     திறத்தின்  மிக்கவர்; மறைச்சிலம்  படியார்;
மிக்க   சீர்அடி  யார்கள்யா ரெனினும்
      வேண்டும்  யாவையும்  இல்லை என்னாதே
இக்க  டல்படி  நிகழமுன்   கொடுக்கும்
         இயல்பின்  நின்றவர்; உலகியற்   பகையார் .

பெருமையும்  வளமும் நிறைந்த பூம்புகார்  நகரில் பெருங்குடி  வணிகர் மரபைச் சேர்ந்த  ஓரடியார் வாழ்ந்தார். அவருக்கு வாணிகத்தினால்  வந்த பொருட்செல்வமும், இயற்கை நில வளங்களையும் பெற்று வாழ்ந்தார். பொருட் செல்வத்துடன் அருட் செல்வத்தையும் பெறும் நோக்கத்துடன் பிறையணிந்த செஞ்சடைப்  பிரானின்  திருவருளையும் நாடி  அடிமைத் திறத்தைப் பேணி வந்தார். அவர் செஞ்சடைப்பிரானின், வேதங்களாகிய சிலம்புகள் ஒலிக்கும்  திருவடிகளை யுடையார் தம், பெரும் சிறப்புடைய அடியவர்கள் யாவரேயாயினும், அவர்கள் வேண்டியவை   எவையேயாயினும் இல்லையென்னாதே கடல் சூழ்ந்த இந்த உலகிலே விளக்கமுற முன்னே கொடுக்கும் தன்மையிலே நிலைத்து நின்றவர் ஆவார்.  அவர் உலகியலுக்கு  மாறான நிலையிலே  எவையாயினும் இல்லை என்னாமல் கொடுக்கும் பண்பினால் ‘’உலகியற் பகையார்’’ என்ற காரணப் பெயரைப் பெற்றிருந்தார்.

அவ்வூரின் பெருங்குடி வணிகர்கள் நற்குடி நாற்பத்தெண்ணாயிரவர் ஆவர். அவர்கள் இப்பர், கவிப்பர், பெருங்குடி வாணிபர் என மூன்று வகையினர். இவ்வகையிலே இயற்பகையார் மூன்றாவது வகையினர்.

உலகச் செல்வம் சிவனடிமைத் திறத்தில் ஒழுகாதவிடத்திற் செல்வமாகாது; இன்னலுக்கே யேதுவாகும்,  ஆதலின் இதனையடுத்து பிறையணிந்த செஞ்சடைப்  பிரானின்  திருவருளையும் நாடி  அடிமைத்திறத்தில்  எவரினும் மிக்கவராய்  விளங்கினார் என  உடன்சேர்த்துக் கூறினார். அடியாரிடத்து அன்பு செய்யாக்கால் “ஈசனுக் கன்பிலார் அடியவர்க்கன் பில்லார்“ என்றபடி ஈசனிடத்தும் அன்பு இல்லையாய் முடியும்;  ஆதலின் அடியார்பாலன்பும் அடுத்து வைத்தோதினார்.

அவர்  எல்லாவகைச் செல்வமும் பெற்றிருந்தாலும், அதன்  மேலும்  ஈசன் அடிமைச் செல்வமும் பெற்றிருந்தார். ஆதலால்  அடியார்க்குக்  கொடுக்கும் இயல்பில்   மற்றவரினும்  மிக்கவர்  ஆவார். இப்பாடலில் ‘’மறைச்சிலம்படியார்’’ என்ற தொடர் இறைவன் பாதச் சிலம்புகள் இறைவன் இலக்கணங்களையே தம்முட் கொண்டு ஒலிப்பன என்பதை விளக்குகிறது. ‘சார்ந்ததன் வண்ணமாதல்’ என்பது தத்துவம்! அந்தணரின் வேத ஒலிகள் கிளிமொழியாக வருவது போல!

மேலும் ‘’யாவரேனும்’’ என்ற சீர், குலம், குறி, குணம் முதலான மனித பேதங்களைக் காணாமல், எல்லா அடியாரும் இறைவன்பால் அடிமைத் திறம் பூண்டமையால்  எவ்வகைப் பேதமும் அற்றவர் என்பது புலனாகும்.

‘’எவரேனும்  தாமாக,  இலாடத்திட்ட  திருநீறும் சாதனமும் கண்டால் உள்கி ‘’

என்பது திருத்தாண்டகம். அடுத்து,

‘’நலமிலராக நலமதுண்டாக  நாட்டவர் நாடறி  கின்ற
குலமிலராகக்   குலமதுண்டாக ‘’ என்றும்,

‘’கணங்களாய்  வரினும்  தமியராய்  வரினும்  அடியவர் தங்களைக் கண்டால்
குணங்கொடு  பணியும்‘’

என்றும்  திருஞான சம்பந்தர் தம் திருவாலவாய்த் தேவாரத்தில் கூறுகிறார். ஆகவே அடியார்களின் சிறப்பு விளங்கும். அவர்கள்  வேண்டும் பொருள்களைத்  தக்கது தகாதது என்ற வேறுபாடு கருதாது கொடுத்தலை ‘’வேண்டும் யாவையும்‘’ என்ற தொடர் குறிக்கிறது. அவர் அவ்வாறு கொடுத்தல் இவ்வுலகில் சிவதருமம் என்றும் நின்று நிலவு மாறு கொடுத்தலை ‘’இக்கடற் படி நிகழ முன் கொடுக்கும்” என்ற தொடர் விளக்குகிறது. ‘’இல்லை என்னாதே‘’ என்ற தொடர் இவருடைய கொடைத்திறத்தை  விளக்குகிறது. உலகியலில் ‘தமக்குப் பின் தான் தான தருமம்’ என்ற வகையில் அளவாகக் கொடுப்பார்கள். இவரோ எல்லாவற்றையும்  கொடுத்து விடுவார் என்பது கருத்து.

இப்பாடலில் இவர் திருப்பெயரை ‘’உலகியற்பகையார்‘’ என்று  சேக்கிழார் கூறியதன் நுட்பம் எண்ணி எண்ணி மகிழத்தக்கது. இயற்பகையார் என்பது, உலகியலுக்குப் பகையாவார் என்ற உடன்பாட்டுக் கருத்தையும், சிவனடி யாருக்கு எல்லாவற்றையும் வழங்கும் உலகியலைப் பகைக்க மாட்டார்- பகையார்,  என்று எதிர் மறையாகவும் பொருள்  கொள்ள இடமளிக்கிறது.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

  6. துறவு

பாடல் 51

விளக்குப் புகஇருள் மாய்ந்தாங்கு ஒருவன்
தவத்தின்முன் நில்லாதாம் பாவம் – விளக்குநெய்
தேய்விடத்துச் சென்றிருள் பாய்ந்தாங்கு நல்வினை
தீர்விடத்து நிற்குமாம் தீது.

விளக்கு ஒளியின் முன்னே
விலகிச்செல்லும் இருள்போல்
செய்த நல் வினையின் முன்
சேர்த்துவைத்த பாவம் நீங்கும்
எண்ணெய் குறையும்நேரம்
எங்கும் இருள் சூழ்வதுபோல்
நல்வினைப்பயன் நீங்கும்
நேரம் பாவம் வந்துநிற்கும்.

பாடல் 52

நிலையாமை நோய்மூப்புச் சாக்காடென் றெண்ணித்
தலையாயார் தங்கருமம் செய்வார் – தொலைவில்லாச்
சத்தமும் சோதிடமும் என்றாங்கு இவைபிதற்றும்
பித்தரின் பேதையார் இல்.

நிலையாமையும் மூப்பும்
நோயும் சாவுத்துன்பமும்
இவ்வுடம்பிற்கு உண்டு என
இயன்றவரை கருமங்களைச்
செய்து வாழ்வர் ஞானநூல்களைச்
செவ்வனே கற்ற சான்றோர்
இம்மைக்கு மட்டுமே பயன்நல்கும்
இலக்கணநூல்களையும் சோதிடமும்
பிறவற்றையுமே பிதற்றித்திரியும்
பித்தர்களைவிட அறிவிலார்
இவ்வுலகில் இல்லை.

பாடல் 53

இல்லம் இளமை எழில்வனப்பு மீக்கூற்றம்
செல்வம் வலிஎன் றிவையெல்லாம் – மெல்ல
நிலையாமை கண்டு நெடியார் துறப்பர்
தலையாயார் தாம்உய்யக் கொண்டு.

சிறந்த அழகு மனை இளமை
செல்வாக்கு செல்வம் வலிமை
இவையெல்லாம் நாளடைவில்
இல்லாமல் போகும் நிலைஅறிந்து
மேலோர் தாம் கடைத்தேற
மேற்கொண்டு காலம்தாழ்த்தாது
பற்றுக்களை விடுத்துப்
பாங்காய் வாழ்வர்.

பாடல் 54

துன்பம் பலநாள் உழந்தும் ஒருநாளை
இன்பமே காமுறுவர் ஏழையார் – இன்பம்
இடைதெரிந் தின்னாமை நோக்கி மனையாறு
அடைவொழிந்தார் ஆன்றமைந் தார்.

ஆறாத்துன்பம் பலநாட்கள்
அடைந்து துன்புற்றாலும்
அறிவிற் சிறியர் ஒருநாளின்
அற்ப இன்பம் விரும்புவர்
இன்பம் நிலையற்றதெனவும்
இன்னல் தருவதெனவும்
உணர்ந்த சான்றோர்
உடன் இல்லறத்தினின்று
நீங்கிச் சென்று
நீடூழி வாழ்வர்.

பாடல் 55

கொன்னே கழிந்தன்று இளமையும் இன்னே
பிணியோடு மூப்பும் வருமால் – துணிவொன்றி
என்னொடு சூழாது எழுநெஞ்சே போதியோ
நன்னெறி சேர நமக்கு.

இளமை வீணாய்க் கழிய
இப்போதே நோயுடன்
இணைந்து மூப்பும் வந்தது
என்னோடு ஆலோசிக்காது
எழுகின்ற மனமே!
நமக்கு நல்வழி கிடைக்க
நல்ல பாதையில் போகின்றாயோ?

(நன்மார்க்கத்திற்குச் செல்லத் துணிந்தவன் தன் மனதுடன் பேசியதுபோல் அமைகிறது இப்பாடல்)

பாடல் 56

மாண்ட குணத்தொடு மக்கட்பேறு இல்லெனினும்
பூண்டான் கழித்தற்கு அருமையால் – பூண்ட
மிடியென்னும் காரணத்தின் மேன்முறைக் கண்ணே
கடியென்றார் கற்றறிந் தார்.

மாட்சிமைப்பட்ட குணமும்
மக்கட்பேறும் இல்லையெனினும்
மணம் செய்த கணவன்
மனையாளை நீக்குதல்
தகாது என்பதால்
தானே தேடிக்கொள்ளும் துன்பம்
திருமணம் செய்தல் என
உணர்ந்த சான்றோர் எக்காலத்திலும்
உறுதியாய் மணம்முடிக்காதீர் என்றனர்.

பாடல் 57

ஊக்கித்தாம் கொண்ட விரதங்கள் உள்ளுடையத்
தாக்கருந் துன்பங்கள் தாந்தலை வந்தக்கால்
நீக்கி நிறூஉம் உரவோரே நல்லொழுக்கம்
காக்கும் திருவத் தவர்.

முயன்று செய்த விரதங்கள்
முடிவுற்று அழியும் வண்ணம்
தாங்கமுடியாத் துன்பம் வரினும்
தடங்கல்களை விலக்கித்
தம் விரதங்களை நிலைநிறுத்தும்
மனவலிமை கொண்டோரே
மேலான துறவற ஒழுக்கம்
மேற்கொள்ளும் சிறப்புடையவர்.

பாடல் 58

தம்மை இகழ்ந்தமை தாம்பொறுப்ப தன்றிமற்று
எம்மை இகழ்ந்த வினைப்பயத்தால் – உம்மை
எரிவாய் நிரயத்து வீழ்வர்கொல் என்று
பரிவதூஉம் சான்றோர் கடன்.

பழித்துப் பேசி தீவினை
புரிந்தோரைத் தாம்
பொறுப்பதோடல்லாது
எம்மை இகழ்ந்த தீவினையால்
எரியும் நரகம் வீழ்ந்து இவர்
மறுமையில் துன்புறுவாரே என
மனது இரங்குவதும்
மேலோரின் கடமையே.

பாடல் 59

மெய்வாய்கண் மூக்குச் செவியெனப் பேர்பெற்ற
ஐவாய வேட்கை அவாவினைக் – கைவாய்
கலங்காமற் காத்துய்க்கும் ஆற்ற லுடையான்
விலங்காது வீடு பெறும்.

மெய் வாய் கண்
மூக்கு செவி எனப்
பெயர் கொண்ட ஐம்
புலன்களை அடக்கி
அவற்றின் வழி வரும்
ஆசையைக் கலக்கமின்றி
அறவழியில் செலுத்தும்
வல்லவன் தப்பாமல்
வீடுபேறு அடைவான்.

பாடல் 60

துன்பமே மீதூரக் கண்டும் துறவுள்ளார்
இன்பமே காமுறுவர் ஏழையார் – இன்பம்
இசைதொறும் மற்றதன் இன்னாமை நோக்கிப்
பசைதல் பரியாதாம் மேல்.

அறிவிலார் வாழ்வில் துன்பம்
அதிகமாய் வருதல்கண்டும்
துறத்தலை நினையாதவராய்
துளியளவு இன்பம் விரும்புவர்
அறிவுடைய மேலோர்
அச்சிறு இன்பம் கிட்டும்நேரம்
ஆசை கொள்ளார் மனதில்
அதனைத் தொடரும் துன்பம்கருதி.