பார்வதி இராமச்சந்திரன்

நமது இதிகாச புராணங்களின்படி, சில முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகள், சில குறிப்பிட்ட திதி/நட்சத்திரம் கூடிய தினங்களில் நடந்தேறியுள்ளன. அத்தகைய தினங்களில், இறையருட் பேராற்றல் பூவுலகில் அதிக அளவில் நிலைபெறுகிறதென்று கண்டறிந்துள்ளனர் நம் முன்னோர்கள்.  (ஒரு வருடத்தில் வரும்) அந்த‌ தினங்களையே நாம் பண்டிகை தினங்களாகக் கொண்டாடுகின்றோம். வருடம் முழுவதும் சிறப்பாக இறைவழிபாடு  செய்ய இயலாவிட்டாலும், அந்த குறிப்பிட்ட தினங்களில் செய்வது மிக அதிக அளவில் நன்மைகளைப் பெற்றுத் தரும் என்பதாலேயே இவ்வாறு செய்யும் வழக்கம் ஏற்பட்டது.

அத்தகையதொரு திருநாளே ‘அக்ஷய திருதியை’.  அக்ஷயம் என்றால் குறைவில்லாத என்று பொருள்.  சித்திரை மாதம் வளர்பிறையில் வரும் திருதியை திதி, அக்ஷய திருதியை. அந்நாளில் நாம் செய்யும் அறங்கள், தொடங்கும் செயல்கள் பன்மடங்காகப் பெருகிப் பலனளிக்கும் என புராணங்கள் கூறுகின்றன. குசேலர், ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அருளால் செல்வச் செழிப்பை அடைந்ததும், குபேரன் மஹாலக்ஷ்மியின் அருளால் நவநிதியைப் பெற்றதும், சூரிய பகவான் யுதிஷ்டிரருக்கு அக்ஷய பாத்திரத்தை அருளியதும், அகில உலகுக்கும் அன்னம் அளிக்கும் அன்னபூரணி தேவி திருஅவதாரம் செய்தருளியதும் அக்ஷய திருதியை தினத்தில் தான்.

நலங்களையும் வளங்களையும் பல்கிப் பெருகச் செய்யும் தினம் என்பதால் அன்றைய தினம் லக்ஷ்மி தேவியின் வழிபாட்டுக்கு உகந்த தினமாகக் கூறப்படுகிறது.

பாற்கடலில் உதித்தவளாதலாலும், திருப்பாற்கடலை வாசஸ்தலமாகக் கொண்ட எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனின் திருமார்பில் உறைபவளாதலாலும் ‘அலைமகள்’ என்ற திருநாமம் லக்ஷ்மிதேவிக்கு.

‘திரு’ வாகிய செல்வத்திற்கு அதிபதியாதலால், ‘திருமகள்’ என்றும் போற்றப்படுகிறாள் ஸ்ரீலக்ஷ்மிதேவி. செல்வத்துக்கு அதிபதியாக குறிக்கப்படும் ஸ்ரீதேவியானவள், பொருட்செல்வத்துக்கு மாத்திரம் அதிபதியல்ல. அருட்செல்வத்துக்கும் அவளே தலைவி.

நல்ல உடல் நலம், நிறை வாழ்வு, ஆத்மானுபூதி அனைத்தும் அவள் அருளும் பிரசாதங்களே.

ஸ்ரீலக்ஷ்மி ஹ்ருதயத்தில்,

‘கத்யை நமோஸ்து வரஸத்கதி தாயிகாயை’

என்று மஹாலக்ஷ்மி போற்றப்படுகின்றாள். ‘ஸத்கதி’ எனச் சிறப்பிக்கப்படும் மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்தை அளிக்க வல்லவள் ஸ்ரீமஹாலக்ஷ்மியே.

ஸ்ரீவைணவத்தில் ‘தாயார்’ என்றே  சிறப்பிக்கப்படுகின்றாள் திருமகள்.  ‘அகலகில்லேன்’ என்று திருமாலின் திருமார்பில் நிரந்தரமாக உறைபவளின் கருணைக்கு ஈடேது?!!. திருமகள், திருமாலின் திருமார்பில் உறைவதாகச் சொல்வதும் ஒரு உள்ளர்த்தம் காரணமாகத்தான். யாராவது நம்மிடம் கடுமையாக நடந்து கொண்டால் என்ன கேட்கிறோம்?. ‘நெஞ்சில் ஈவு, இரக்கம் இருக்கிறதா?’ என்று தானே!!. ஆம், இரக்கம், கருணை, அன்பு  அனைத்தும் இருக்கும் இடமாக‌,  நெஞ்சத்தைக் குறிப்பது மரபு.  ஆகவே இறைவனின் திருமார்பில் கருணையின் ஸ்வரூபமாக உறைகிறாள் அன்னை என்று சொல்கிறோம்.

‘ஸ்ரீ’ என்ற பதம், பொதுவாக, திருமகளையே குறிக்கும்.

திருமகளைக் குறிக்கும் ‘ஸ்ரீ’ என்ற பதத்துக்கு ஆறு விதமான அர்த்தங்கள் உண்டு என்று அருமையாகச் சொல்வார் ஸ்ரீ முக்கூர் லக்ஷ்மி நரசிம்மாச்சாரியார் அவர்கள்.

1. நம்மிடம் இருக்கிற குற்றங்களை நிவர்த்திப்பவள்.

 

2. பகவானுடைய அனுக்கிரஹத்தை நமக்குக் கிடைக்கப் பண்ணுகிறவள்.

 

3. நாம் சொல்வதைக் கேட்கிறவள். அதாவது, நாம் நமது குறைகளையெல்லாம் சொன்னால் பொறுமையாகக் கேட்கிறாள். யாராவது கஷ்டத்தையே சொன்னால் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்களா?. ஆனால் நம் தாயார்  கருணையோடு நம் கஷ்டங்களையெல்லாம் காது கொடுத்துக் கேட்கிறாள்.  அதனால் “இதி ஸ்ரீ:”, ச்ருணோதி” என்று பெயர் அவளுக்கு.

 

4. பகவானை, நம் கஷ்டங்களையெல்லாம்  கேட்கப் பண்ணுகிறவள். நாம் சொல்லும் குறைகளை எம்பெருமானிடத்திலே, ஏகாந்தத்திலே,  நம் குறைகளை எடுத்து சொல்கிறாள். அதிலும் நமது குறைகளை கொஞ்சம் அதிகப்படுத்திச் சொல்லி இன்னும் பகவானுக்கு நம்மீது விசேஷ காருண்யம் ஏற்படுவதற்கு தானே இரண்டு மூன்று சேர்த்துக்கொள்வாளாம். அதிலே நாம் சொன்னதைக்காட்டிலும் ரொம்ப அழகாக, அதையே பகவான் திருவுள்ளம் உகக்கும் படியாக, அவன் உடனே ஒடிவந்து உதவி விடும்படியாக அதை மாற்றி, பக்குவமாக சொல்வாளாம். இதனால் ச்ராவயதி இதி ஸ்ரீ: என்றழைக்கப்படுகிறாள்.

 

5.பகவானான ஸ்ரீமந் நாராயணனை எப்போதும் ஆச்ரயிப்பவள்.

 

6. நாம் எப்போதும் ஆச்ரயிக்கத் தகுந்தவளாக, நம்மிடத்தில் நெருக்கமாக, தாயாக இருந்து நம்மை ரக்ஷிப்பவள்.

 

‘ஸ்ரீ’ எனும் பதத்திற்கு ‘மிகச் சிறப்பு வாய்ந்த’ எனும்  அர்த்தமும் உண்டு.  ஸ்ரீநகரம், ஸ்ரீசக்ரம், ஸ்ரீமான், ஸ்ரீமதி என்றெல்லாம் குறிப்பிடுவது அதனால் தான். அதே நேரத்தில், ‘ஸ்ரீ’ எனும் பதத்திற்கு ‘விஷம்’ என்னும்  அர்த்தமும் உண்டு. பொருட்செல்வம் நன்முறையில் பெறப்பட்டு, பயன்படுத்தப்பட்டால்  அங்கு லக்ஷ்மி தேவி மகிழ்வடைந்து அருள் செய்கிறாள். இல்லையெனில் அந்தப் பொருளே அழிவுக்கும் காரணமாகிவிடுகிறது என்பதையே இது உணர்த்துகிறது.

ஸ்ரீலக்ஷ்மி தேவி, நல்ல ஆடைகள், ஆபரணங்கள், பொன், வெள்ளி, தெளிந்த நீர், சுத்தமான இல்லம், நற்குணங்கள் நிரம்பிய பெண், நெல் முதலான தானிய வகைகள், இறை விக்ரகங்கள், நறுமணம் மிகுந்த பொருட்கள், மலர்கள், பால், சந்தனம், உப்பு, ஊக்கமுடன் செயல்புரிபவர், புலனடக்கம் உள்ளவர், நல்லியல்பு உடையவர், நல்ல இனிமையான வார்த்தைகள் பேசுபவர், துணிவுள்ளவர் இவர்கள் யாவரிடத்திலும் மிக விரும்பி உறைகிறாள்.

பக்தர்கள் நிந்திக்கப்படும் இடம், பெரியோரை மதிக்காதவர்கள், அடக்கமற்றவர், வேலை அல்லது தொழில் செய்யாமல் பொழுதை வீணடிக்கும் சோம்பேறிகள், ஒழுக்கம் இல்லாதார், மிகுந்த கோபமுள்ளவர், எப்போதும் சோகமாகவே இருப்பவர்கள், ஊக்கமின்மையால் தான் நினைக்கும் அளவுக்குச் செயல்பட முடியாதவர், தன் வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினரை நன்முறையில் உபசரிக்காதோர், பூமியை நகத்தால் கீறுபவர், துர்க்குணங்கள் நிரம்பியவர், அசுத்தமாக இருக்கும் நபர், அசுத்தமான இல்லம், ஈரக்கால்களுடன் படுத்து உறங்குபவர், வீணாக பிறரைப் பழிப்பவர், தேவையின்றி சிரிப்பவர், வார்த்தைகளையும் பொருட்களையும் விரயம் செய்வோர் இவர்களிடத்தில் திருமகள் வாசம் புரிவதில்லை. அவள் விரும்பாத நடத்தைகள் இவையெல்லாம்.

மேற்கண்டவற்றில் இருந்து நாம்  அறிவது யாதெனில், நேர்மறை சக்தியை அதிகரிப்பவை அனைத்தும் திருமகள் உறையும் இடங்கள் என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்பதே. நேர்மறை சக்தியே நம் வாழ்வின் முன்னேற்றத்திற்கு காரணம்  என்பது கண்கூடு.

நல்ல விஷயங்கள் பேசுவது, சிந்திப்பது, செய்வது எல்லாம் நேர்மறை சக்தி (பாசிடிவ் எனர்ஜி) தரும் விஷயங்கள். அது போல், வீட்டையும் சுற்றுப்புறத்தையும் தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ளுதல், வீட்டிலுள்ள பொருள்களை சுத்தமாகப் பராமரித்தல், முறையாகப் பயன்படுத்துதல், பொருள்களை வீணாக்காமல் இருத்தல் ஆகியவை  நமக்கும் நம்மைச் சார்ந்தோருக்கும் நன்மையளித்து,  நம்மைச் சுற்றி நேர்மறை சக்தியை அதிகரிக்கச் செய்யும் செயல்கள்.

நாம் செய்யும் நன்மைகள் அனைத்தும் பல்கிப் பெருகும் தினம் அக்ஷய திருதியை. நல்லன அனைத்திற்கும் ஸ்ரீலக்ஷ்மி, அதிதேவதையாக அறியப்படுவதால், அன்றைய தினம் லக்ஷ்மிக்கு உகந்த செயல்களைச் செய்வது, நம்மைச் சுற்றிலும் நேர்மறை சக்தியை பெருகச் செய்யும் . இதனால் நம் வாழ்வு மகிழ்ச்சிப் பூங்காவாக மாறும்.

இறை வழிபாடு, தான தர்மங்கள் செய்தல், இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசுதல், இயன்ற அளவு மற்றவருக்கு உதவுதல் இவையனைத்தும் திருமகள் அருளைப் பெற்றுத் தரும் சாதனங்களே.

ஆனால்,   இன்று இது தங்கம் வாங்கச் சிறந்த நாளாக மட்டுமே அறியப்படுவது வருந்தத்தக்கது.  தங்கத்தில் லக்ஷ்மி தேவி உறைகிறாள் என்பதால் தங்கம் வாங்குவது செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும் என்று ஐதீகம்.  ஆனால் தங்கம்  வாங்கித்தான் ஆக வேண்டுமென்று கட்டாயமில்லை. இயன்றவர்கள் வாங்கலாம். உப்பு, நாம் உண்ணும் உணவிற்கு மிகத் தேவையான பொருள். உப்பிலும் திருமகள் உறைகிறாள். ஆகவே அன்றைய தினம் உப்பு வாங்குவதும் திருமகள் அருளை  நிலைக்கச் செய்யும்.

அக்ஷய திருதியை அன்று, காலையிலோ அல்லது மாலையிலோ, லக்ஷ்மி தேவியின் படம் அல்லது ஐந்து முக‌ தீபத்தை, சந்தனம், குங்குமம், மலர்கள் முதலியவற்றால் அலங்கரித்து, இயன்ற துதிகளைச் சொல்லி, பூஜிக்கலாம். பால் பாயசம், தயிர் சாதம் முதலியவை நிவேதனம் செய்ய உகந்தவை. இயலாவிடில், பழங்கள் வைத்தும் நிவேதனம் செய்யலாம். கற்பூரம் காட்டி, அதன் ஜோதியில் ஆத்ம ஸ்வரூபமான ஸ்ரீதேவி தெரிவதாகப் பாவித்து, வணங்கி நமஸ்கரிக்க வேண்டும். பிரசாதங்களை கட்டாயம் விநியோகிக்க வேண்டும்.

அன்னதானம் மிக விசேஷமாகச் சொல்லப்படுகிறது. குறைந்தது பதினோரு நபர்களுக்கேனும் அன்று அன்ன தானம் செய்ய வேண்டும். இயன்ற மற்ற விதமான தான தர்மங்களும் செய்யலாம். நீத்தார் கடன் என்று சொல்லப்படும் பித்ரு வழிபாடு செய்வதற்கும் அக்ஷய திருதியை உகந்த தினம். முக்கியமாக, அக்ஷய திருதியை தினத்தில் நல்ல இனிமையான வார்த்தைகளைப் பேசுதல்,  நல்ல செயல்களைச் செய்தல்  ஆகியவற்றைச் செய்தால், அவை அக்ஷயமாக வளர்ந்து, நம் வாழ்வை மேன்மைப்படுத்திச் சிறப்பிக்கும் என்பது நிச்சயம். அக்ஷய திருதியை தினத்தில் அன்னையை வழிபட்டு, அவள் அருள் பெற்று உயர்வோம்!!

சு.ரவி

அம்மாவுக்கு இறுதி விடை கொடுத்து வீடு திரும்பியாச்சு!
பாசம், பரிவு, அன்பு என்று இளகிய மனமும், இரும்பு போன்ற மன உறுதி,வைராக்கியம், பிடிவாதம், தான் கொண்ட கொள்கையில் பிடிப்பு என்ற இறுக்கமும், ‘கண் பார்த்தால் கைசெய்யும்’ என்ற அளவில் எந்த ஒரு கைவினையையும் சுலபமாகக் கற்றுத்தேறும் ஆர்வமும்-

ஓர் அபூர்வக் கலவை அம்மா!.

பொருளாதார வசதி குறைவாய் இருந்த காலகட்டங்களிலும், எப்போதும் வீட்டுக்கு எத்தனை விருந்தினர் வந்தாலும், அத்தனை பேருக்கும் சுவையான உணவு இருக்கும். பண்டிகை நாட்களிலோ ‘குறைவொன்றும் இல்லை கோவிந்தா’ தான்! தீபாவளி என்றால் உள்ளாடை முதல்,கர்சீப் வரை எல்லாருக்கும் புதிதாக அடுக்கப்பட்டிருக்கும். 2 ஸ்வீட், 4 காரம், லேகியம் என்று அனைத்தும் வீட்டிலேயே தயாராகும்.

உழைப்புக்கு அஞ்சாத அம்மா!

தையல் கலையில் தேர்ச்சிபெற்று, மயிலையில் ஒரு மாதர் சங்கக் கூட்டுறவு அமைப்பில் சேர்ந்து, ஸ்கூல் யூனிஃபர்ம் போன்ற ஆர்டர் எடுத்து, வீட்டில் தைத்துக் கொடுத்து அந்த சிறு வருமானத்தையும் வீட்டுப் பொருளாதாரத்திற்கு முட்டுக் கொடுத்து-

தன் நேரத்தை வீணாக்காத அம்மா!

அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகளையும், எங்கள் நண்பர்களையும் தன் மக்களாகப் பாவித்து அன்புகாட்டும் மனம். ஒருமுறை பக்கத்து வீட்டுப் பெண்குழந்தை (வயது3) வீட்டிலிருந்த தூக்க மாத்திரைகளை மிட்டாயென்று எண்ணித் தின்றுவிட்டுத் துவண்டு தலைதொங்க, அத்தனை பேரும் செய்வதறியாது திகைத்த போது, போட்டது போட்டபடி விட்டு, குழந்தையை அள்ளிக் கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடி, அவள் உயிரை மீட்டு வந்த

செயல்வீராங்கனை அம்மா!

எந்த ராஜா எந்தப் பட்டினம் போனாலும், அப்பாவோடு சேர்ந்து காலை அலுவல்களுக்கிடையே லலிதாஸஹஸ்ரநாமம் தினசரி பாராயணம் செய்யும் அம்மா!

மயிலை கபாலீஸ்வரர் கோவிலின் பங்குனி மாத ப்ரம்மோத்ஸவத்தின் முக்கியத்திருவிழாக்களுக்கு (3ஆம் நாள் அதிகாரநந்தி, 5ஆம் இரவு வெள்ளிவிடை, 7ஆம் நாள் திருத்தேர், 8 ஆம் நாள் அறுபத்துமூவர், அன்றுமாலை வைரமுடி சேவை) வருடம் தவறாமல் அழைத்துச் செல்லும் அம்மா!

வீட்டுப் பொருளாதாரச் சிக்கல்களுக்கு நடுவே எங்கள் வாழ்க்கைத்தரத்தை மெல்லமெல்ல முன்னேற்றி, ஒரு சொந்தவீடு என்ற கனவைத் திட்டமிட்டு நனவாக்கிய அம்மா!

1967ஆம் ஆண்டு, எனக்குப் பொறியியல் படிப்புக்காகக் கோவையில் கிடைத்த உத்தரவை, ஒரு குடும்ப நண்பருடைய உதவியுடன் தொழில்நுட்பப் படிப்பின் இயக்குனரைச் சந்தித்து கிண்டி கல்லூரிக்கு மாற்றல் வாங்கித் தந்த அம்மா!

1973 ஆம் வருடம், பிள்ளைகள் நாங்கள் வாழ்க்கையில் காலூன்றாத நிலையில் அப்பா திடீரென்று காலமானபோது, எங்கள் வாழ்க்கைப் படகு தத்தளிக்காமல் தேர்ந்த மாலுமியாகச் செயல்பட்டு எங்களைக் கரை சேர்த்த அம்மா!

தனக்குக் கிடைத்த குடும்ப ஓய்வூதியத்தொகையை, சேமித்து வைத்து அதைக் கண்ணும் கருத்துமாகத் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுத் தன்பிள்ளைகளுக்கும், பேரன், பேத்திகளுக்கும், அவ்வப்போது தவறாமல் பங்கீடு செய்யத் தவறாத அம்மா!

தன்மக்கள் நலம் வேண்டி, தன் உடல் வருத்தி, உப்பில்லாத உணவும், உணவே இல்லாத நோன்புமாகத் தன் வாழ்வைத் தியாகவேள்வியாக வாழ்ந்த அம்மா!

நான் உடல்நலம் குன்றி மருத்துவமனையில் அறுவை சிகித்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்ட நாட்களிலும், என் ஐமபது வயதில் அம்மையின் வெம்மையால் வீழ்ந்தபோதும், இரவு பகல் பாராமல் என்னை அருகிருந்து அகலாமல் காப்பாற்றிய அம்மா!

கால்மூட்டுகள் தேய்ந்தபோதும், 75 வயதில் அதற்குப் பயிற்சி கொடுக்க, எக்ஸர்சைஸ் ஸைக்கிள் வாங்கிப் பயிற்சி செய்த அம்மா! தன் கடைசிகாலங்கள் வரை தன் வேலையைத்தானே பார்த்துக் கொள்வதென்ற பிடிவாத அம்மா!

நினைவு மழுங்கிய இறுதி நாட்களிலும் பயிற்சி தரவந்த ஃபிஸியோ தெரப்பிஸ்டிடம்
“Don’t Touch me; self Help is the Best Help”என்று சொல்லி அசத்திய அம்மா!
“என்னை என் அம்மா அழைக்கிறார்; ஆனால் நான் வரமாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டேன்” என்று திடமாக எமனை எதிர்த்துப் போராடிய அம்மா!

அம்மாவைப் பற்றிய நினைவுப் பதிவுகளுக்கு ஏது எல்லை!

அம்மா,
சிறுவனாக இருந்த நாட்களில், எங்களை வீட்டில் விட்டுவிட்டு, அப்பாவோடு மாலையில் வெளியில் செல்லும் நீங்கள் வீடுதிரும்ப நேரமானால், தவித்துத் தவித்து, வந்தவுடன் தாவிஅணைத்து ஆறுதல் பெறுவேனே, அம்மா-

இன்றைக்கு….?

சு.ரவி

 

-கவிநயா

 

லலிதா சகஸ்ரநாமத்தில் வருகின்ற அன்னையின் நாமங்கள்.

அந்தர் முகம் என்றால் உள் முகமாக. உள் நோக்கி.
பஹிர் முகம் என்றால் வெளி முகமாக. வெளி நோக்கி.

உள் நோக்கிய, ஒருமுகப் பட்ட மனதால் மட்டுமே அறியப்படுபவளாம், லலிதாம்பிகை.
வெளிப்புறத்தில் எங்கு, எப்படி நோக்கினாலும் நமக்குச் சிக்க மாட்டாளாம்.

அவளை நினைக்கும் போதும், பூஜிக்கும் போதும், ஒரு முகமாக அவளை நினைக்க வேண்டும்.  மனம் நிறைந்த அன்பு இருக்க வேண்டும். பக்தி இருக்க வேண்டும். அதல்லாமல், வெளி நோக்கிற்காக மட்டுமே, வெளிப் பகட்டிற்காக மட்டுமே அவளை பக்தி செய்வதாக பாவித்தால், அவளை அறிய முடியாது என்கிறது லலிதா சகஸ்ரநாமம். புற வெளிப்பாடுகள் அவளைப் பொறுத்த வரை அவசியம் இல்லாதவை. புறத்தில் எப்படி இருந்தாலும், மனதில் தூய்மையான பக்தி இருக்க வேண்டும். அதுவே முக்கியம்.

சில பேர் எக்கச்சக்கமாக பணத்தைச் செலவழித்து ஆடம்பரமாக ஹோமங்கள் செய்து, தான தருமங்கள் செய்வார்கள். ஆனால் அவர்கள் மனதில், “எவ்வளவு செய்கிறோம், எவ்வளவு நன்றாகச் செய்கிறோம்” என்ற எண்ணம் வந்து விட்டால், செய்தது அத்தனையும் வியர்த்தமாகி விடும். அதே சமயம், ஒரு சிறிய மலரால் பூசித்தாலும், அன்புடனும், அடக்கத்துடனும் அன்னைக்கு அர்ப்பணித்தால் அதிலேயே அவளுக்கு ப்ரீதி அதிகம் ஏற்படும்.

சிலர் தினமும் பூஜை புனஸ்காரங்கள் செய்வார்கள். ஆனால் ஸ்லோகம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே, கண்களும் காதுகளும் மற்ற விஷயங்களையும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும்; வாய் பேசிக் கொண்டே இருக்கும். “கொஞ்சம் அந்த அடுப்பை அணைச்சுடுங்களேன்…”, என்றும், “கண்ணா, ஃபோன் அடிக்குது பாரு… எடுத்து, அப்புறம் கூப்பிடறேன்னு சொல்லிடேன்…” என்றும் ஸ்லோகத்தோடு சேர்த்தே சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஐம்புலன்களையும் அடக்கி (அல்லது முயற்சியாவது செய்து), உள்ளத்தை அவளிடம் திருப்பினால்தானே அவளை அடைய முடியும்?

மகாபாரதத்தில் பல உப கதைகள் உண்டு. அவற்றில் ஒன்று, ஒரு கீரிப் பிள்ளையின் கதை. நினைவிலிருந்து சொல்கிறேன், கதை ரொம்பச் சரியாக இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது; கருத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

மகாபாரதப் போர் முடிந்த பிறகு தருமன் மிகப் பெரிய யாகம் ஒன்று செய்கிறான். அந்தக் காலத்தில் ராஜாக்கள் யாகங்கள் செய்து, அவை முடியும் தருவாயில் அளவில்லாமல் தான தருமங்கள் செய்வார்கள். அப்படி யாகம் முடியும் சமயத்தில், ஒரு கீரிப் பிள்ளை அங்கு வருகிறது.

அந்தக் கீரிப் பிள்ளை, பார்ப்பதற்கே வித்தியாசமாக இருக்கிறது. எப்படி என்றால், அதனுடைய ஒரு பக்க மேனி முழுவதும் தங்க மயமாக இருக்கிறது. மற்றொரு புறம் சாதாரணமாக, அதனுடைய நிறத்திலேயே இருக்கிறது. இந்த அதிசயக் கீரிப் பிள்ளையை எல்லோரும் அதிசயமாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, அந்தக் கீரிப்பிள்ளை, யாக சாலை முற்றிலும் சுற்றி,  தானம் கொடுக்கையில் சிந்தியிருக்கும் தானியங்களிலும், மாவுகளிலும், மற்ற பொருட்களிலும், தன் உடம்பு முழுக்க படுமாறு புரண்டு எழுந்து வருகிறது. பிறகு தன்னையே ஒரு முறை பார்த்துக் கொண்டு, ஒரு பெரிஞ் சிரிப்பு சிரிக்கிறது.

இத்தனை நேரம் இதனை வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் என்னடா இது, இந்தக் கீரிப் பிள்ளை வித்தியாசமாக இருப்பதோடல்லாமல், மனிதர்களைப் போல சிரிக்க வேறு செய்கிறதே என்று அசந்து போய் விடுகிறார்கள்.

“ஏய், கீரிப் பிள்ளையே! எங்கள் யாக சாலைக்கு வந்தது மட்டுமல்லாமல் ஏன் இப்படி ஏளனமாகச் சிரிக்க வேறு செய்கிறாய்? ஏன் உன் உடல் ஒரு பக்கம் மட்டும் தங்க மயமாக இருக்கிறது?” என்று கேட்கிறார்கள்.

அதற்குப் பதிலாக அந்தக் கீரிப் பிள்ளை அனைவரது ஆச்சர்யத்துக்கும் நடுவில் மனிதர்களைப் போல் பேசவும் ஆரம்பிக்கிறது.

“சிறிது காலம் முன்பு, நான் ஊர் ஊராகப் போய்க் கொண்டிருந்த போது, ஒரு வீட்டில் நடந்ததைச் சொல்கிறேன், கேளுங்கள். அந்த வீட்டில், ஒரு பிராமணரும், அவர் மனைவியும், இளம் மகன் மற்றும் மருமகளுடன் வசித்து வந்தார்கள். அவர்கள் மிகவும் ஏழைகள். தினமும் உஞ்சவிருத்தி செய்து, அதில் கிடைப்பதை அன்றன்றைக்கு சமைத்து சாப்பிட்டு வந்தார்கள். இப்படி இருக்கையில், ஒரு நாள், சோதனையாக அவர்களுக்கு ஒன்றுமே கிடைக்கவில்லை. கொஞ்சம் சோளம் மட்டுமே கிடைத்தது. அந்தக் குடும்பத் தலைவியும் அந்த சோளத்தை மாவாகத் திரித்து சாப்பிடுவதற்குத் தயார் செய்தாள். அந்த சோள மாவை, ஆளுக்கொரு பகுதியாகப் பிரித்து கொண்டு சாப்பிட அமர்ந்தார்கள்.

அந்த சமயத்தில் அவர்கள் வீட்டிற்கு ஒரு அதிதி வந்து சேர்ந்தார். நமக்கே இல்லை, இப்போது விருந்தாளி வேறா என்றெல்லாம் சங்கடப் படாமல், வந்தவரை மகிழ்வோடு வரவேற்றார்கள். அவர் மிகவும் பசியோடு வந்திருப்பதை அறிந்து, குடும்பத்தின் தலைவர் தன் பங்கு சோள மாவை அவருக்கு உண்பதற்கு அளித்தார். ஆனால் அதிதியின் பசிக்கு அது போதவில்லை. அதைக் கண்ட குடும்பத் தலைவி தன் பங்கையும் அவருக்கு அளித்தார். அப்படியும் அவர் பசி அடங்கவில்லை. அதன் பின் இளம் பிள்ளையும், பிறகு அவன் மனைவியும், இப்படி எல்லோருமே தங்கள் பங்கை அதிதிக்குக் கொடுத்து விட்டார்கள். அதன் பிறகே அவர் பசி ஒருவாறு தீர்ந்தது.

தங்கள் உணவை அவருக்குத் தந்த போது அவர்களில் யாருமே வேண்டா வெறுப்பாகத் தரவில்லை. அனைவருமே, மிக்க மகிழ்ச்சியோடும், மன நிறைவோடும், மனமுவந்தும், தங்கள் பங்கை அவருக்குத் தந்தார்கள். அதன் பிறகு ஒரு தேவ விமானம் வந்து அவர்கள் அனைவரையும் அழைத்துச் சென்றது. இதை நான் என் கண்களால் பார்த்தேன்”, என்ற கீரிப் பிள்ளை,

“அப்போது அங்கு சிந்திக் கிடந்த சோள மாவில் நான் புரண்ட காரணத்தால் என் ஒரு பக்க உடம்பு முழுவதும் சுவர்ண மயமாகி விட்டது. அது முதல் நானும் இந்த உலகில் நடக்கும் எத்தனையோ யாகங்களுக்குச் சென்று பார்த்து விட்டேன், என் உடம்பின் மறுபாதியைச் சுவர்ணமயமாக்கும் தகுதி இது வரை எவர் செய்த தான தருமங்களுக்கும் இல்லை”, என்றதாம்!

உள்ளார்ந்த ஈடுபாட்டோடு, பலன் எதிர்பாராது செய்யும் செயலே சிறந்த பலன் அளிக்கும்.

ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் பற்றியும் ஒரு செய்தி சொல்வார்கள். ஒரு முறை அவர் சீடர்களுடன் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தாராம். வழியில் சில சிறுவர்கள் ஒரு கல்லை எடுத்து அதை சுவாமியாகப் பாவித்து பூசைகள் செய்து, சிறிய மரக் குச்சிகளால் பல்லக்கு போல செய்து, அதில் அந்த சுவாமியை வைத்து ஊர்வலமாக எடுத்து வந்தார்களாம். பிறகு பாவனையாகவே தீர்த்தம், பிரசாதம், எல்லாம் கொடுத்தார்களாம். அதனை ஸ்ரீ ராமானுஜரும் மிகுந்த பயபக்தியோடு பெற்றுக் கொண்டாராம். அவரோடு இருந்த சீடர்கள், “இந்தப் பிள்ளைகள் விளையாட்டுக்குச் செய்வதை நீங்களும் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களே?” என்று கேட்டார்களாம். “அவர்கள் விளையாட்டாகச் செய்தாலும், அவர்கள் பாவனையில் உள்ளார்ந்த அன்பும் பக்தியும் இருக்கிறது. அதனால்தான் ஏற்றுக் கொண்டேன்”, என்று பதிலளித்தாராம்.

இதனையே வாக்தேவதைகளும் லலிதா சகஸ்ரநாமத்தில் சொல்கிறார்கள்.

உள்ளன்போடு செய்யும் செயல் எவ்வளவு சிறியதாக இருந்தாலும், அதுவே இறைவனை மகிழ்விக்கும். இதற்கு உதாரணமாகப் பலப்பல அடியார்களின் சரித்திரங்கள் இருக்கின்றன. கண்ணப்ப நாயனார், பூசலார், சபரித் தாயார், இப்படி எத்தனையெத்தனையோ.

அன்பே உருவான அன்னையை உள்ளார்ந்த அன்போடு உள்ளத்துள்ளே வைத்து வழிபட்டு, அவள் அருளைப் பெறுவோம்.
எல்லோரும் நன்றாக இருக்க வேண்டும்.

 

படத்துக்கு நன்றி: http://mahasakthipeetam.wordpress.com/tag/%E0%AE%B8%E0%AF%8D%E0%AE%B0%E0%AF%80-%E0%AE%B2%E0%AE%B2%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%BE-%E0%AE%B8%E0%AE%B9%E0%AE%B8%E0%AF%8D%E0%AE%B0%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%AE%E0%AF%8D/

 

 

மாதவன் இளங்கோ

 

சிறிது குழப்பமான தலைப்புதான்.

என்ன செய்வது? சில மாதங்களாகவே இது போன்ற குழப்பமான விஷயங்கள்தான் என் மனதிற்குள் உதிக்கிறது. ஆனால், இந்த கட்டுரையை படித்து முடித்தவுடன் இந்தத் தலைப்பில் இருக்கும் குழப்பம் நீங்கிவிடும் என்ற நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்து வாசியுங்கள் நண்பர்களே!

ஓரிரு நாட்களுக்கு முன்பு எனது பெல்கிய நண்பருக்கு ‘கிப்ளிங் முறை’ (Kipling Method) பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

அது என்ன ‘கிப்ளிங் முறை’ என்று உங்கள் புருவங்கள் சுருங்குவது தெரிகிறது.

Rudyard Kipling – எனது ஆதர்ச கவிஞர், எழுத்தாளர். தலைவலி வந்தால் மருந்தை உட்கொள்வது போல, எப்போதாவது மனவலி வந்தால் அவருடைய ‘IF’ என்கிற கவிதைதான் எனக்கு மருந்தே! என்னைப் பொறுத்தவரையில், IF – உலகின் தலைசிறந்த கவிதைகளில் ஒன்று.

அவரது “The Elephant’s Child” கதையில் வரும் “I KEEP…“ என்கிற கீழ்வரும் கவிதைதான் கிப்ளிங் முறைக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது.

I KEEP six honest serving-men

 (They taught me all I knew);

Their names are What and Why and When

 And How and Where and Who.

நாம் ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண முயலும்போதும் அல்லது ஒரு திட்டத்தைத் (Project) தொடங்கும்போதும், ‘ஏன்?’, ‘என்ன?’, ‘எப்போது?’, எங்கே?’, ‘எப்படி?’ மற்றும் ‘யார்?’ என்கிற இந்த ஆறு கேள்விகளை நமக்கு நாமே கேட்டுக் கொள்ளவேண்டும். இந்த ஆறு கேள்விகளுக்கு விடையளித்தாலே பாதித் தீர்வு கிடைத்ததற்குச் சமம், பாதித் திட்டத்தை முடித்ததற்குச் சமம்.

இது ஒன்றும் நமக்குப் புதிய விஷயமில்லை. இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நமது பாட்டனார் ‘வினைசெயல்வகை’அதிகாரத்தில் இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று விளக்கிவிட்டார்.

ஆனால், என் மகனுக்கு என்னவோ இவர்கள் இரண்டு பேரையும் விட,   டாய்ச்சி ஓனோ-வைத்தான் நிறைய பிடித்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். ஓனோ, ஆறு கேள்வியெல்லாம் வேண்டாம், ஒரே ஒரு கேள்வி போதும் – ‘ஏன்?’. ஆனால், அதை விடாமல் ‘ஏன்?’, ‘ஏன்?’, ‘ஏன்?’, ‘ஏன்?’, ‘ஏன்?’ என்று கேட்டுகொண்டே போக வேண்டும் என்றார்.

இதைத்தான் செம்மையாக செய்து கொண்டிருக்கிறான் என் மகன் – ஒனோவை பற்றியெல்லாம் தெரியாமலேயே! நேற்று முழுவதும் ‘ஏன்? ஏன்? ஏன்?’ என்று அவன் கேட்ட கேள்விகளை எண்ணியிருந்தால் நிச்சயமாக எண்ணிக்கை ஐநூற்றைத் தொட்டிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

“ஏன் அலுவலகத்திற்குப் போகிறீர்கள்?” என்பதில் தொடங்கி “ஏன் பாட்டு பாடுகிறீர்கள்?” என்பதில் முடியும் (முடியாது.. நீளும்!). ஏதோ நான் அலுவலகத்துக்குச் செல்வதே பாட்டு பாடுவதற்காகத்தான் என்று தோன்றுமளவிற்கு எங்கேயோ ஆரம்பித்து, எங்கேயோ முடியும் அந்தக் குழந்தையின் கேள்விகள்.

சிறிது சிந்தித்துப் பார்த்தோமானால், இப்படி ஏன்-களைப் போட்டுக்கொண்டே செல்லும் போதுதான் ஒரு சிக்கலுக்கான அடிப்படைக் காரணத்தை தெரிந்துகொள்ள முடியும். அடிப்படைக் காரணத்தை தெரிந்து கொள்ளாமல் நம்மால் எந்தவொரு சிக்கலையும் தீர்க்கவே முடியாது.

நான் அலுவலகத்தில் என் அணியினருக்கு அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு விஷயம்: “அறிகுறிகள் எல்லாம் மூல காரணங்கள் அல்ல. அறிகுறிகளுக்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், அறிகுறிகளே காரணங்கள் அல்ல. எனவே காரணங்களைத் தேடுங்கள்!”.

‘ஏன்-கள் மூல காரணங்களை நோக்கி நம்மை இட்டுச் செல்லும் சாதனங்கள்!’.

சிறுவர்களுக்கு இருக்கும் இந்தக் ‘கேள்விகேட்டுப் பெறும் திறம்’, அவர்கள் வளரும் போது சிறிது சிறிதாகக் குறைந்து, பின்னர் முற்றிலும் அழிந்தே போய்விடுகிறது. இவற்றிற்கான காரணங்களை சற்று அலசுவோம்.

• குழந்தைகளின் கேள்விகளுக்கு பதிலளிக்கச் சோம்பல்பட்டுக்கொண்டு , அவர்களை நன்றாகத் திட்டி, அதனைத் அவர்கள் தொடரவிடாவண்ணம் ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியையை அவர்களுக்குள் ஏற்படுத்தி விடுகிறோம்.
• இன்னும் சொல்லப்போனால், அவர்கள் சிறிது வளர்ந்த பிறகு கேட்கும் நிறைய கேள்விகளுக்கு நமக்கு உண்மையாக பதிலே தெரிவதில்லை. ஏனெனில் நம்மில் பலர் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளப் படிப்பதில்லை – அந்தப் பழக்கமே இருப்பதில்லை.
• ‘கற்றலின் கேட்டல் இனிது’ என்பதுபோல பிறர் சொல்வதைக் கேட்டோ, கவனித்தோ அறிவைப் பெறலாம். ஆனால் யார் பேசுவது? பெரும்பாலான நேரம் நாமும், நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களும் சேர்ந்து கொண்டு சினிமாவைப் பற்றியோ அல்லது வீடு, மனை விற்றல்-வாங்கல் தொடர்பாகத்தான் பேசுகிறோம்..

அறிவியலும், இலக்கியமும், வரலாறும், கிழக்கத்திய மற்றும் மேற்கத்திய தத்துவங்களைப் பற்றியுமா பேசுகிறோம்?

“அதையெல்லாம் எதற்குத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்? இணையம் இருக்கிறதே, விக்கிபீடியா இருக்கிறதே!” என்று ஒரு கேள்வி எழலாம்.

Wikipedia is a great platform. However, It may not be complete. நானும் ஒரு விக்கிப்பீடியன் என்கிற முறையில், இதனைக் கூறமுடியும். நாங்கள் எங்கோ எப்போதோ, படித்தோ கேட்டோ தெரிந்துகொண்ட விஷயங்களை மற்றவர்களுக்குக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேண்டும் என்கிற உந்துதலால் விக்கிபீடியாவில் பதிவு செய்கிறோம். அவற்றை யார் வேண்டுமானாலும், உலகத்தின் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் செம்மைப்படுத்த முடியும்.

ஆனால், விக்கிபீடியாவைக்கூட இன்று எந்த அளவிற்கு உபயோகிக்கிறோம் என்று தெரியவில்லை.

ஒரு காலகட்டத்தில் சினிமாவில் போதிக்கப்படுவது மட்டுமே அறிவாக இருந்தது மாறி, இப்போது FACEBOOK-இல் பகிர்ந்து கொள்ளப்படும் விஷயங்கள் மட்டுமே நம் அறிவை வளர்ப்பதில் பெரும் பங்காற்றி வருகிறது என்பது ஒரு Painful reality!

இவையனைத்துமே ‘நுனிப்புல் மேய்வது’ போலத்தான். நாம் பார்க்கும் விஷயங்களைப் பற்றிய நுண்ணறிவை வளர்த்துக்கொள்ள இவை சிறிதும் உதவாது.

வேறு என்னதான் வழி?

ஏடுகளை வாங்கிப் படிக்கலாம்.

ஆயிரம்தான் விஷயங்கள் இணையதளத்தில் பொதிந்து கிடந்தாலும், புத்தகத்தை கையில் எடுத்து, சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து வாசிப்பது போல் வராது.

கடந்தமுறை இந்தியாவிற்கு வந்தபோது நண்பர்களைச் சந்திக்கக்கூட  நேரமே போதவில்லை. ஆனால், Landmark-ற்கு இருமுறையும், Higgin Bothams-ற்கு ஒருமுறையும் சென்றேன்.

எனக்கு இதுபோன்ற புத்தகக்கடைகள் – மது அருந்துபவர்களுக்கு TASMAC போன்றது. இதைவிட மோசமான உவமை இருக்கமுடியாது என்று உங்களுக்குத் தோணலாம். இதைக்கூறிய உவமைக்கவிஞர் வேறு யாருமல்ல – என் மனையாளே தான்.

இதற்கான காரணத்தைச் சொன்னால், அவருடைய இந்த உவமை உங்களுக்குச் சரியெனப் படலாம். புத்தகக் கடைகளைக் கண்டாலே என் கைகள் பரபரவென்றும், கால்கள் நடுநடுங்கவும்  ஆரம்பித்துவிடும். உள்ளே சென்றுவிட்டு வந்தால் CARD நன்றாகவே தேய்ந்து போயிருக்கும்.

இந்தமுறை நான் வாங்கிய புத்தகங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்:

1. பாற்கடல் – லா.ச.ராமாமிருதம் (சந்தியா பதிப்பகம்)

2. புத்ர – லா.ச.ராமாமிருதம் (சந்தியா பதிப்பகம்)

3. நடந்தாய்; வாழி, காவேரி! – தி.ஜானகி ராமன் – சிட்டி (காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

4. வாழும் கணங்கள் – சுந்தர ராமசாமி (காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

5. பள்ளியில் ஒரு நாய்க்குட்டி – சுந்தர ராமசாமி (காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

6. நானும் என் எழுத்தும் – சுந்தர ராமசாமி (காலச்சுவடு பதிப்பகம்)

7. அறம் – ஜெயமோகன் (வம்சி பதிப்பகம்)

8. நகுலன் வீட்டில் யாருமில்லை – எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் (உயிர்மை பதிப்பகம்)

9. பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் மழை – எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் (உயிர்மை பதிப்பகம்)

10. வாசக பர்வம்  – எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் (உயிர்மை பதிப்பகம்)

11. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் கதைகள் (உயிர்மை பதிப்பகம்)

12. கணையாழியின் கடைசிப் பக்கங்கள் – சுஜாதா (விசா பதிப்பகம்)

13. கண்ணீரில்லாமல் – சுஜாதா – (உயிர்மை பதிப்பகம்)

14. இன்னும் சில சிந்தனைகள் – சுஜாதா (உயிர்மை பதிப்பகம்)

15. எழுத்தும் வாழ்க்கையும் – சுஜாதா – (உயிர்மை பதிப்பகம்)

16. தமிழ் அன்றும் இன்றும் – சுஜாதா (உயிர்மை பதிப்பகம்)

17. சுஜாதாவின் நாடகங்கள் – முழுத்தொகுப்பு (உயிர்மை பதிப்பகம்)

18. தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகள் – சுஜாதா (உயிர்மை பதிப்பகம்)

19. டினோசர்கள் வெளியேறிக் கொண்டிருக்கின்றன – மனுஷ்யபுத்திரன்  (உயிர்மை பதிப்பகம்)

20. பூமித்தாயே – கோ.நம்மாழ்வார் (இயல்வாகை பதிப்பகம்)

21. Famous Chinese Short Stories – Lin Yutang (Classic Library)

22. Great Short Stories – Anton Checkov (Classic Library)

23. By the River Piedra I sat down and Wept – Paulo Coelho (Harper Collins)

24. Sudden flash of a thunder – OSHO (Wisdom Tree)

இப்போது உங்களுக்கு புரிந்திருக்குமே?

இவற்றில் சில நான் ஏற்கனவே படித்தவை. இது தவிர, திரு.அண்ணாகண்ணன் அவர்கள் வேறு மூன்று புத்தகங்கள் அனுப்பி இருந்தார். விமானத்தில் 30 கிலோ எடைக்கு மேல் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். ஆனால், இந்தப் புத்தகங்களே கிட்டத்தட்ட இருபது கிலோ தேறும். என்ன செய்வது, இங்கெல்லாம் தமிழ் புத்தகங்களே கிடைப்பதில்லையே!

‘யாம் பெற்ற இன்பம் யாவரும் பெற’ வேண்டுமென்பதால் கூறுகிறேன்.  விரைவாய்ச் சென்று புத்தகங்களை வாங்குங்கள்! வாசியுங்கள்! UPSC, CAT, GRE, GMAT இவற்றிற்குத் தயாரிப்பது போல, ஏதோ ஒரு இலக்கிற்காக அல்லாமல், அனுபவத்திற்காக வாசியுங்கள். வாசித்தல் என்பது மனதிற்கினிய விஷயம்.

‘ஏன் என்பதில் தொடங்கி ஏடுகள் வரை’பேசிவிட்டோம்!

வாசி!

வல்லமைக்கு வா…SEE …!