Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் போக்கை, அவற்றின் நடையை, கருத்துச் சொல்லும் உத்தியை மாற்றிய புரட்சி எழுத்தாளராக விளங்கிய பெருமைக்குரியவர் சொ. விருத்தாசலம் எனும் இயற்பெயர் கொண்ட புதுமைப்பித்தன். 1906ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 25ஆம் நாளன்று கடலூருக்கு அருகிலுள்ள திருப்பாதிரிப்புலியூரில் வட்டாட்சியர் சொக்கலிங்கம் பிள்ளை – பர்வதத்தம்மாள் இணையரின் தலைமகனாய்ப் பிறந்த அவருக்கு தமிழ்நாட்டு வழக்கப்படி அவரது தந்தைவழிப் பாட்டனாரின் பெயரான விருத்தாசலம் என்பது சூட்டப்பட்டது. புதுமைப்பித்தன் எட்டு வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோதே அவருடைய அருமைத் தாயார் காலமானார்.

தந்தையார் சொக்கலிங்கம் பிள்ளை பணிமாற்றல் காரணமாகப் பல ஊர்களுக்குக் குடிபெயர்ந்ததால், புதுமைப்பித்தனின் தொடக்கக் கல்வியும் பல ஊர்களுக்கு மாறி மாறி ஓர் ஒழுங்கின்றித் தொடர்ந்தது. அவருக்கும் பள்ளிக் கல்வியில் இளமை முதலே அவ்வளவாக விருப்பமிருக்கவில்லை. ”செஞ்சி மலைக்கோட்டையில் சுற்றி வருவதில்தான் எனக்குப் பிரியம்; பள்ளிக்கூடம் எனக்குக் கசந்தது” என்று புதுமைப்பித்தனே தம் ஆரம்பக் கல்வி குறித்து நண்பர்களிடம் குறிப்பிட்டிருக்கின்றார்.

தந்தையார் திருநெல்வேலிக்கு நிரந்தரமாகக் குடிபெயர்ந்ததும் புதுமைப்பித்தனின் பள்ளிப்படிப்பும் 1918ஆம் ஆண்டுக்குப் பின் ஒரே இடத்தில் நிலைத்தது.

பள்ளிப் பாடநூல்களைத்தாம் புதுமைப்பித்தன் வெறுத்தாரே தவிர இதர நூல்கள்பால் அவருக்கு வெறுப்பேதும் இருக்கவில்லை. பிறகு ஒருவாறு பள்ளிக்கல்வியில் தேறிக் கல்லூரிப் படிப்புக்குத் திருநெல்வேலியிலிருந்த இந்துக் கல்லூரிக்குச் சென்றார் அவர். அப்போதும் கல்விநூல்களில் ஈடுபாடு ஏற்படவில்லை அவருக்கு; நாவல்கள் படிப்பதிலேயே, குறிப்பாகத் துப்பறியும் நாவல்கள் படிப்பதில், மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டு தினந்தவறாது நாவல்கள் படித்துவந்தார். தினமும் இரவு 1 மணி 2 மணிவரை புதுமைப்பித்தன் நாவல்கள் படித்துக்கொண்டிருக்க அவருடைய தந்தையார் சொக்கலிங்கம் பிள்ளையோ மகன் கல்லூரிப் பாடங்களைத்தாம் விடிய விடியக் கண்விழித்துப் படிக்கிறான் என்று நினைத்து மகிழ்ந்திருக்கின்றார்.

கல்லூரியில் படித்துவந்த காலத்திலேயே இலக்கியப் படைப்பில் புதுமைப்பித்தனுக்கு அதிக நாட்டமிருந்தது. அதனால் இலக்கிய நண்பர்களும் பலர் இருந்தார்கள். நண்பர்களோடு அரட்டை, நாவல் வாசிப்பு என்று காலம் கழித்து வந்ததால் புதுமைப்பித்தனின் கல்லூரிப் படிப்பும் கால தாமதமாகவே நிறைவுற்றது.1931ஆம் ஆண்டு அவர் பி.ஏ. பட்டத்தோடு தம் கல்லூரிப் படிப்புக்கு விடைகொடுத்தார்.

புதுமைப்பித்தனின் தந்தையார் எப்படியாவது தம் மகனையும் தம்மைப் போலவே ஓர் அரசாங்க வேலையில் சேர்த்துவிடவேண்டும் என்று எண்ணிச் செய்த முயற்சிகள் வெற்றிபெறவில்லை; காரணம் புதுமைப்பித்தன் பி.ஏ. தாண்டுவதற்கு முன்பே அவருடைய வயது 25ஐத் தாண்டியிருந்தது.

அரசாங்க வேலை கிடைக்காவிட்டால் போகிறது; எப்படியாவது மகனை ஒரு வழக்கறிஞராக்கிவிட வேண்டும் என்று விரும்பிய சொக்கலிங்கம் பிள்ளை, மகனைச் சட்டப்படிப்புப் படிக்கவைக்கிற சம்பந்தமாகத் தேடியலைந்து, அதற்குச் சம்மதித்த திருவனந்தபுரம் மராமத்துத் துறை மேற்பார்வையாளரான சுப்பிரமணியம் பிள்ளை என்பவரின் மகளான கமலாம்பாளை 1931 ஜூலையில் புதுமைப்பித்தனுக்கு மணமுடித்து வைத்தார்.

ஆனால் திருமணத்துக்குப் பின்பு தந்தையின் திட்டப்பட்டி சட்டப்படிப்பில் சேரவில்லை புதுமைப்பித்தன். கல்லூரிப் படிப்பே அவருக்கு வேப்பங்காயாய்க் கசந்தநிலையில் மீண்டும் பீனல்கோடை (Penal Code) கட்டிக்கொண்டு அழ அவருக்கு விரும்பவில்லை. எனவே வழக்கம்போலவே இலக்கிய அரட்டையில் நண்பர்களோடு ஈடுபட்டுப் பொழுதைப் போக்கி வந்தார்.

இதைக்கண்ட புதுமைப்பித்தனின் தந்தையார் அவரைக் கடுமையாகக் கடிந்துகொள்ளத் தொடங்கினார். அவரோடு சேர்ந்து புதுமைப்பித்தனின் மாற்றாந்தாயும் புதுமைப்பித்தனை வசைபாடவே தந்தை வீடு சுடுகாடு போலானது புதுமைப்பித்தனுக்கு!

ஒருநாள் மனைவி கமலாம்பாளோடு வீட்டைவிட்டு வெளியேறினார் அவர். சித்தப்பா வீட்டில் சிலநாள், மாமனார் வீட்டில் சிலநாள், வேறுசில உறவினர்கள் வீட்டில் சிலநாள் என்று மனைவியோடு தங்கலானார். ஆனால் எத்தனை நாளைக்குத்தான் வேலைவெட்டியில்லாத ஒருவன் உறவினர் வீடுகளில் மனைவியோடு தங்கியிருக்க முடியும்? எனவே மனைவியை மட்டும் அவருடைய பிறந்தகமான திருவனந்தபுரத்துக்கு அனுப்பிவிட்டுத் தாம் மட்டும் அங்குமிங்குமாகக் காலம் கழிக்கலானார். அவரைப் பற்றியிருந்த இலக்கிய தாகம் அப்போதும் அவரை விடவில்லை; மாறாக மேலும் உரம்பெற்று வளர்ந்தது!

அப்போது காந்தி பத்திரிகையில் ‘கண்டதும் காதல் – பொய்யா? மெய்யா?’ எனும் தலைப்பில் சுவையான விவாதம் ஒன்று ஆரம்பமாயிற்று; புதுமைப்பித்தன் இந்த விவாதத்தின் மூலமாக இலக்கிய உலகில் அடியெடுத்து வைத்தார். ’குலோப்ஜான் காதல்’ என்ற தலைப்பில் கண்டதும் காதல் விவகாரத்தைக் கிண்டல் செய்து ஓர் அருமையான கட்டுரையை எழுதி அனுப்பினார். அக்கட்டுரை 1933இல் காந்தியில் வெளிவந்தது. காந்தி பத்திரிகையில் எழுதியதுபோலவே மணிக்கொடியிலும் கதைகள் எழுத ஆரம்பித்தார் புதுமைப்பித்தன்.

அவருடைய சர்ச்சைக்குரிய கதைகளான பொன்னகரம், கவந்தனும் காமனும், ஆண் சிங்கம் போன்றவையெல்லாம் மணிக்கொடியில் வெளிவந்த கதைகள்தாம். அவரது படைப்புக்களின் அசாதாரணத் தன்மை, தீயை நிகர்த்த வேகம், புதிய கோணம் முதலியவற்றைச் சிலர் பாராட்டினார்கள். வேறு சிலரோ அவரது படைப்புகளைக் கண்டு மிரண்டுபோனார்கள்!

தமக்குப் பத்திரிகைப் பணி ஒன்றைத் தேடி சென்னை வந்து சேர்ந்தார் புதுமைப்பித்தன். மணிக்கொடி, ஊழியன், தினமணி, தினசரி போன்ற பல பத்திரிகைகளின் ஆசிரியர் குழுவிலும் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பு செய்தார்.

புதுமைப்பித்தன் என்ற பெயரில் மட்டுமல்லாது, சொ. விருத்தாசலம், சொ.வி, வேளூர் வெ. கந்தசாமிக் கவிராயர், ரசமட்டம், கூத்தன், நந்தி, கபாலி, சுக்ராசாரி எனும் பற்பல பெயர்களில் அவர் தம்முடைய இலக்கியத் திருவிளையாடல்களைப் புரிந்திருக்கின்றார். கதைகள், மொழிபெயர்ப்பு, விமர்சனம், பாட்டு, அரசியல் கட்டுரைகள், ஓரிரு ஓரங்க நாடகங்கள் முதலியவற்றைப் படைத்திருக்கின்றார்.  நிறைவுபெறாத நெடுங்கதைகள் சிலவும் எழுதியிருக்கின்றார்.

பல புனைபெயர்களை அவர் சூடிக்கொண்டிருந்தாலும் அவருக்கு நின்றுநிலைத்துவிட்ட பெயர் புதுமைப்பித்தன் என்பதே. அதுபோல் எத்தனையோ விதமான இலக்கியப் படைப்புகளை அவர் தந்திருந்தாலும் அவருக்குப் பேரும் புகழும் பெற்றுத் தந்தவை காலத்தை வென்று நிற்கும் அவருடைய சிறுகதைகளே. ஏனெனில் அவருடைய அறிவாற்றல், கற்பனை வளம், ஆழமும் அகலமும் கொண்ட சிந்தனை வீச்சு முதலியவற்றுக்கு உரைகல்லாக அவருடைய சிறுகதைகளே திகழ்கின்றன.

வேளூர் வெ. கந்தசாமிக் கவிராயராக 1944இல் அவதாரம் எடுத்த புதுமைப்பித்தன், படைப்பாளிகளை வாழும் காலத்தில் கௌரவிக்காமல், செத்த பிறகு கொண்டாடுவதைக் கிண்டல்செய்து ஒரு பாடல் எழுதினார். அதன் ஒரு பகுதி இது:

”ஐயா நான் செத்ததற்குப் பின்னால் நிதிகள் திரட்டாதீர்!
நினைவை விளிம்பு கட்டிக் கல்லில் வடித்து வையாதீர்!
வானத்து அமரன் வந்தான் காண்
வந்ததுபோல் போனான் காண் என்று புலம்பாதீர்!
அத்தனையும் வேண்டாம் அடியேனை விட்டுவிடும்!”

பத்திரிகைத் துறையில் எவ்வளவோ உழைத்தும் எண்ணற்ற கதைகள் படைத்தும் புதுமைப்பித்தனின் வாழ்வு பெரிதாக வளம்பெறவில்லை. எனவே ஒரு கட்டத்தில் பத்திரிகைத் தொழிலுக்கு முழுக்குப்போட்டுவிட்டுத் திரைப்படங்களுக்கு வசனம் எழுதலாம் என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார்.

பிரபல எழுத்தாளராக மக்களிடம் பரிச்சயமாகியிருந்த அவருக்கு ஜெமினி ஸ்டுடியோ தயாரித்த ’அவ்வையார்’ படத்தில் வசனம் எழுதும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அப்படத்திற்கு புதுமைப்பித்தன் எழுதிய வசனங்களில் ஒன்று இது:

அதியமான் அவ்வைக்குச் சாகா வரமளிக்கும் நெல்லிக்கனியை அளிக்க முற்படுகின்றான். அப்போது அவ்வை அவனை பார்த்துக் கேட்கிறாள்: “மன்னா! உலகத்துக்குள் வர ஒருவழிதான் உண்டு; போவதற்கோ பல வழிகள் இருக்கின்றன. அத்தனை வழிகளையும் இந்த நெல்லிக்கனி அடைத்துவிடும் என்று எதிர்பார்க்கிறாயா?”

பொருளாழமும் இலக்கியச் சுவையும் மிக்க இத்தகு வசனங்களை ’அவ்வையார்’ படத்துக்குப் புதுமைப்பித்தன் எழுதியிருந்தும், அவருடைய வசனங்களை ஜெமினி ஸ்டுடியோ யாது காரணத்தாலோ பயன்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. அடுத்து, ’காமவல்லி’ எனும் படத்திற்கு அவர் வசனம் எழுதினார்.

படத்துறைக்கு வந்த ஓராண்டுக்குள் தம்முடைய தாயார் பர்வதத்தின் பெயரால் ’பர்வதகுமாரி புரொடக்‌ஷன்ஸ்’ என்ற திரைப்படக் கம்பெனி ஒன்றைத் தொடங்கிச் சொந்தப் படமெடுக்கும் முயற்சியில் இறங்கினார் புதுமைப்பித்தன். இத்தனைக்கும் அவருடைய கையில் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவுக்குப் பொருளாதார பலமும் அப்போது இல்லை. அவருடைய இந்த விபரீதமுயற்சியில் முழுத்தோல்வியே அடைந்தார்.

அப்போது எம்.கே. தியாகராஜ பாகவதர் தயாரித்து நடித்த ’ராஜமுக்தி’ படத்துக்கு வசனம் எழுதும் வாய்ப்பைப் பெற்றார் புதுமைப்பித்தன்.  ’புனே’வில் தங்கி அப்படத்திற்கு வசனம் எழுதிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் காசநோயால் பீடிக்கப்பட்டுப் பெரிதும் அவதியுற்றார். 1948ஆம் ஆண்டு அவருடைய காசநோய் மிகவும் தீவிரமாகிவிட்ட நிலையில் மே மாதம் தம் மனைவியின் ஊரான திருவனந்தபுரத்துக்கு வந்துசேர்ந்தார். 1948ஆம் ஆண்டு ஜூன் 30ஆம் தேதியன்று நள்ளிரவு இவ்வுலக வாழ்வை நீத்து அமரரானார் அந்த அற்புத எழுத்தாளர்.

இன்று தமிழ்நாட்டாரால் ’சிறுகதை உலகின் மன்னன்’ என்று போற்றப்படும் புதுமைப்பித்தன் உயிரோடிருந்த காலத்தில் இலக்கிய உலகில் அவருக்கு நண்பர்களைவிடப் பகைவர்களே அதிகம். ஆனால் இந்தப் பகைமைக்குப் புதுமைப்பித்தனின் கதைகள் முக்கியக் காரணமன்று! அவர்சொல்லும் கருத்துக்கள், எழுதும் மதிப்புரைகள், விமர்சனங்கள் முதலியவற்றின் வெளிப்படைத் தன்மையே காரணம் எனலாம்.

கருத்துக் கூறுவதிலும் விமர்சனம் செய்வதிலும் புதுமைப்பித்தனிடம் இருந்த தீவிரத்தன்மை எப்படி அவருக்குப் பகைவர்களை உருவாக்கியதோ அவ்வாறே அவரது விமர்சனத்தை ஆவலோடு வரவேற்கும் நண்பர்களையும் உருவாக்கித் தந்ததையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

இலக்கிய ரசிகரும் சிறந்த எழுத்தாளருமான கு. அழகிரிசாமி புதுமைப்பித்தனைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது,

“இருபதாம் நூற்றாண்டில் தமிழ்க் கவிதைக்குப் புதுமையும் புத்துயிரும் கொடுத்தவர் பாரதி; தமிழ் வசனத்துக்குப் புதுமையும் புத்துயிரும் கொடுத்தவர் புதுமைப்பித்தன். ஆனால் பாரதிக்குமுன் தமிழில் மிகச் சிறந்த கவிச் செல்வங்கள் இருந்தன; புதுமைப்பித்தனுக்குமுன் மிகச் சிறந்த வசனச் செல்வங்கள் இருந்தன என்று சொல்ல முடியாது. புதுமைப்பித்தன் தமிழ்நாட்டு வசன இலக்கியத்தின் சொத்து. அவர் வசன இலக்கியத்தின் மன்னர்” என்கிறார்.

ஷேக்ஸ்பியரையும் (Shakespeare) தாந்தேயையும் (Dante) பற்றி ஓர் ஆங்கில விமர்சகர் “ஷேக்ஸ்பியர் வாழ்க்கையின் அகலத்தை அளந்தான்; தாந்தே ஆழத்தை அளந்தான்” என்று குறிப்பிடுகின்றார். புதுமைப்பித்தனுக்கும் மற்ற எழுத்தாளர்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தையும் இம்மாதிரியே நாம் சொல்லலாம். புதுமைப்பித்தன் வாழ்க்கையின் ஆழத்தை அளந்த ஆசிரியர்.

புதுமைப்பித்தன் கதைகளை விமர்சிப்போர், ”அவர் தம்முடைய கதைகளில், சிந்தனை செய்ய வேண்டிய விஷயங்களைப் பற்றி எழுதியுள்ளாரே தவிர சிக்கல்களுக்கான தீர்வைப் பற்றிக் கூற முயலவே இல்லை” என்பார்கள்.

”இலக்கியம் என்பது எளிய மக்களின் வாழ்வைச் சொல்வது; ஏழைகளின் இன்னல்களை, துயரங்களை எழுத்தில் பதிவு செய்வதைப் பெருமையாகக் கருதுகின்றேன்; நடப்பதைச் சொல்வதுதான் என் வேலை; அதற்கு முடிவு தருவது என்னுடைய வேலை அன்று!” என்று இந்த விமர்சனத்துக்கான விடையையும் அப்போதே சொல்லிவிட்டார் புதுமைப்பித்தன்.

பதினைந்து ஆண்டுகளே படைப்புலகில் ஈடுபட்டிருந்தபோதிலும் புதிய இலக்கியவாதிகளை ஒளிகுன்றச் செய்யும் பல்கதிர்ச்செல்வனாய்ப் புதுமைப்பித்தன் ஒளிர்ந்தார். தமிழ் வசன நடைக்குப் புதுவேகமும் புதுப்பொலிவும் தந்தார்.

துன்பக்கேணி, நாசகார கும்பல், மனித இயந்திரம், பொன்னகரம், கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும், சிற்பியின் நரகம் முதலியவை இலக்கியத் தரம் வாய்ந்த, இறவாத புகழுடைய அவருடைய படைப்புக்கள். அகல்யை, சாபவிமோசனம் போன்றவை பழைய புராணக் கதைகளின் முடிவுகளை மாற்றிப் புதிய கோணத்தில் அவர் படைத்தளித்தவை.

புதுமைப்பித்தன், வலுவற்றுக் கிடந்த தமிழ்வசனத்துக்கு வாலிபம் தந்த சஞ்சீவி; உலக இலக்கியவாதிகளின் சங்கத்தில் தாமாகவே இடம் பிடித்துக்கொண்ட மேதை; சிறுகதை இலக்கியத்தின் ஆசிய ஜோதி, எதார்த்தவாதிகளின் முன்னோடி. குறுகிய காலமே வாழ்ந்து மண்ணைவிட்டு மறைந்தாலும் மக்கள் மனங்களைவிட்டு மறையாமல் சிறுகதை உலகின் முடிசூடா மன்னனாக இன்றும் திகழ்ந்துவரும் மணிக்கொடி எழுத்தாளர். 2002இல் அவருடைய படைப்புக்கள் நாட்டுடைமை ஆக்கப்பட்டன. திருநெல்வேலியில் ஒரு தெருவுக்குப் புதுமைப்பித்தன் வீதி என்று பெயர்சூட்டப்பட்டுள்ளது.

பாரதி பரம்பரை என்று கவிதை உலகில் பாரதிக்குப்பின் ஒரு பரம்பரை உருவானதுபோலவே, புதுமைப்பித்தன் பரம்பரை என்று கூறுகின்ற வகையில் பல புதிய சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் தோன்றுவதற்குக் காரணமாக விளங்கியவர் அவர். அவருடை கதைகளில் மிளிரும் வைரம் பாய்ந்த சொல்லாட்சி, வளமான வசன நடை, எதார்த்த வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கும் செயற்கைப் பூச்சுகளற்ற காட்சியமைப்புகள், கதைக்களத்திற்கேற்ப நடையை மாற்றும் அவருடைய அசாதாரணத் திறன், சமுதாயச் சிறுமைகளுக்கும் கொடுமைகளுக்கும் எதிராக அவர் எழுப்பும் கலகக்குரல், கதையோடு இழைந்தோடும் அங்கதம் போன்றவை சிறந்த கதாசிரியர்களாகப் பரிமளிக்க விரும்புவோர் கற்றுக் கைக்கொள்ள வேண்டிய உத்திகளாகும்.

****

கட்டுரைக்கு உதவியவை:

https://ta.wikipedia.org/wiki/புதுமைப்பித்தன்

https://archive.org/details/PuthumaipithanVaralaru/mode/2up

https://www.dinamani.com/weekly-supplements/tamilmani/2011/may/15/தமிழ்ச்-சிறுகதையின்-தந்தை-புதுமைப்பித்தன்-352536.html

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கொல்கத்தாவிலுள்ள சிம்லா நகரைச் சேர்ந்த புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞரான விஸ்வநாத தத்தர், புவனேஸ்வரி தேவி இணையருக்குத் தவப்புதல்வராய், 1863ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி 12இல் பிறந்தவர் நரேந்திரநாத் தத்தா எனும் இயற்பெயர் கொண்ட சுவாமி விவேகானந்தர். இளமையில் நரேன் என்ற பெயரில் அவர் அனைவராலும் அழைக்கப்பட்டார்.  

குழந்தைப்பருவத்திலேயே மிகச் சிறந்த நினைவாற்றல் கொண்டவராக விளங்கினார் நரேன். சிறுவயதிலிருந்தே அவருக்கு தியானத்தின்மீது மிகுந்த நாட்டம் இருந்தது. பகுத்தறிவுடனேயே எதனையும் அணுகும் போக்கு இயல்பாகவே அவரிடம் அமைந்திருந்தது.

நரேன் சிறுவனாக இருந்தபோது நடந்த நிகழ்விது…

நரேனின் தந்தை புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞராக இருந்த காரணத்தால் அவர்கள் வீட்டுக்குப் பலரும் வருவார்கள்; போவார்கள். அவர்களிடமெல்லாம் சிறுவன் நரேன், எவ்வித வேறுபாடுமின்றிக் கலந்து பழகுவார். வங்காள வழக்கப்படி அவர்கள் புகைக்க புகையிலை அல்லது ஹூக்கா (Hookah) தயாரித்துக் கொடுப்பார். அங்குவரும் பல்வேறு சாதியினரும் புகைப்பிடிக்கத் தனித்தனிக் குழாய்கள் இருந்தன. சாதி என்பது நரேனுக்கு அப்போது புரியாத புதிராகவே இருந்தது.

“ஏன் ஒவ்வொரு சாதியினருக்கும் புகைப்பதற்குத் தனித்தனிக் குழாய்கள்? ஒருவர் புகைத்ததில் இன்னொருவர் புகைத்தால் குழாய் வெடித்துவிடுமா?” என்றெல்லாம் எண்ணமிட்டபடி இருப்பார். இதைச் சோதித்து அறிய, எல்லாக் குழாய்களின் மூலமாகவும் ஒருமுறை புகையிழுத்துப் பார்த்தார். ஒன்றும் ஆகவில்லை! அப்போது அங்குவந்த அவருடைய தந்தையார் ”என்னப்பா செய்துகொண்டிருக்கிறாய்?” என்று கேட்க, ”ஒன்றுமில்லை…சாதிப் பிரிவினைகளை உடைத்தால் எப்படியிருக்கும் என்று எண்ணிப் பார்த்தேன்!” என்றாராம் சிறுவன் நரேன். அவருடைய தந்தை சிரித்துக்கொண்டே சென்றுவிட்டாராம்.

பள்ளிப்படிப்பை முடித்த நரேன், கொல்கத்தாவிலிருந்த மாநிலக் கல்லூரியில் ஓராண்டு காலம் படித்தார். அடுத்த ஆண்டு ஸ்காட்டிஷ் சர்ச் கல்லூரியில் (Scottish Church College) சேர்ந்தார். அந்தக் கல்லூரியின் பேராசிரியர்கள் நரேனின் அறிவுக்கூர்மையைக் கண்டு வியந்தனர். கல்லூரி முதல்வரான ஹேஸ்டி (William Hastie) நரேனைப் போன்றதொரு மாணவனை நான் பார்த்ததே இல்லை என்று பாராட்டினார்.

உயர்ந்த கருத்துக்கள் குறித்துத் தம் நண்பர்களிடமும் தம்மைவிட வயதில் பெரியவர்களிடமும் விவாதம் செய்வது நரேனின் வழக்கம். தர்க்கரீதியான வாதங்களை முன்வைப்பதிலும் நரேனுக்கு இணை அவரே. இந்தக் காலக்கட்டத்தில் சமயம் தொடர்பான விஷயங்களில் அவருக்கு அதிக ஆர்வம் ஏற்பட்டது. எனவே பிரம்ம சமாஜத்தில் சேர்ந்தார். ”இறைவன் என்றொருவன் இருக்கின்றானா? இல்லையா? இருக்கின்றான் என்றால் யாரேனும் அவனைப் பார்த்திருக்கிறார்களா?’ என்பன போன்ற வினாக்கள் அவர் மனத்தில் எழத்தொடங்கின. அவை குறித்தே அல்லும் பகலும் சிந்திக்கலானார். தம் வினாக்களுக்கு விடைதேடி, அறிஞர்கள் பலரை அணுகியும் நிறைவான விடை அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை.

அப்போது தம்முடைய ஆசிரியர் ஹேஸ்டியின் மூலம் கொல்கத்தாவிற்கு அருகிலுள்ள தக்ஷிணேஸ்வரத்தில் அமைந்துள்ள காளிகோயிலின் பூசாரியான இராமகிருஷ்ணரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட நரேன், அவரைத் தம் நண்பர்களுடன் சென்று சந்தித்தார். நரேனைத் தனியறைக்கு அழைத்துச்சென்ற இராமகிருஷ்ணர் நீண்ட பிரிவுக்குப் பின் நெருங்கிய நண்பரைச் சந்திப்பதுபோல் நரேனைக் கண்டு ஆனந்தக் கண்ணீர் சிந்தினார். தம் கையாலேயே நரேனுக்கு இனிப்புகள் ஊட்டிவிட்டார். இராமகிருஷ்ணர் நரேனைத் தொட்டதும் முற்றிலும் புதியதோர் அனுபவத்தை அடைந்தார் நரேன்.

இராமகிருஷ்ணர் நரேன்மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். தம்மை நாடிவரும் பிற பக்தர்களிடம் நரேனைப் பற்றிப் பேசும்போது, ”பக்தர்கள் எல்லாரும் நட்சத்திரத்தைப் போன்றவர்கள்; ஆனால் நரேன் சூரியனைப் போன்றவன். அவன் ஒரு முக்தியடைந்த ஆன்மா; பிறருக்கு உதவுவதற்காகவே பிறவியெடுத்தவன்” என்று பெருமிதத்தோடு குறிப்பிடுவார்.

1884ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் நரேனின் தந்தையான விஸ்வநாத தத்தர் மறைந்தார். நரேனின் வாழ்வில் அஃது ஒரு சோதனையான காலக்கட்டமாக அமைந்தது. அப்போது, இராமகிருஷ்ணரும் தொண்டைப் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டார். ஆகவே தம் எதிர்காலப் பணிகளை மேற்கொள்ள அவர் நரேனைத் தயார்செய்ய ஆரம்பித்தார். 1886ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 16ஆம் நாள் இராமகிருஷ்ணர் மறைந்தார். துக்கத்தில் ஆழ்ந்த நரேன் உள்ளிட்ட இராமகிருஷ்ணரின் சீடர்கள் சில காலம் கழித்துச் காசிப்பூர் எனும் ஊரில் ஒரு சிறிய வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்து மடம் அமைத்தனர். அதுதான் இராமகிருஷ்ண இயக்கத்தின் முதல் மடமாகும்.

அந்த இளஞ்சீடர்கள் முறையாகத் துறவறம் மேற்கொண்டு புதிய பெயர்களை ஏற்றனர். ஆனால் நரேன் தனக்கென்று பெயர் எதனையும் அப்போது வைத்துக்கொள்ளவில்லை. ஒரே இடத்தில் தங்கியிருக்க விரும்பாமல் காசி உள்ளிட்ட பல்வேறு இடங்களுக்கும் அவர் பயணம் மேற்கொண்டார்.

ஒரு சமயம் மவுண்ட் அபுவில் (Mount Abu) கேத்திரி (Khetri) சமஸ்தான மன்னர் அஜித் சிங்கைச் சந்தித்தார் நரேன். மன்னரின் விருப்பத்திற்கிணங்க கேத்திரிக்குச் சென்றார். நரேனிடம் ஈடுபாடுகொண்ட மன்னர் அஜித் சிங், நரேனின் சீடரானார்.  பின்பு அங்கிருந்து புறப்பட்ட நரேன் மைசூர் வந்தார்; அங்கிருந்து இராமேஸ்வரம் செல்லும் வழியில் இராமநாதபுரம் மன்னர் பாஸ்கர ரகுநாத சேதுபதியைச் சந்தித்தார். நரேனின் அறிவாற்றலைக் கண்டு வியந்த பாஸ்கர சேதுபதியும் நரேனின் சீடரானார்.

அப்போது அமெரிக்காவில் நடைபெறவிருந்த அனைத்துச் சமய மாநாட்டை (Parliament of the World’s Religions) பற்றிய தகவலறிந்தார் நரேன். அதில் தாம் கலந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது தம்முள் நிறைந்திருக்கும் குருதேவர் இராமகிருஷ்ணரின் விருப்பம் என்பதை உணர்ந்த அவர், அமெரிக்கா செல்ல முடிவெடுத்தார். இராமநாதபுரத்திலிருந்து குமரிக்கும் அங்கிருந்து சென்னைக்கும் பயணம் மேற்கொண்டார். அங்கே துடிப்புமிக்க இளைஞர்கள் பலர் அவரைப் பின்பற்றத் தயாராக இருந்தனர். அவர்கள் மத்தியில் சொற்பொழிவுகள் ஆற்றினார். அவர் அமெரிக்கா செல்வதற்கு அவ்விளைஞர்கள் நிதி திரட்டத் தொடங்கினர்.

அதே சமயம் கேத்ரி மன்னர் அஜித் சிங்கின் அழைப்பு வந்தது நரேனுக்கு. அமெரிக்கப் பயணத்திற்கான பயணச்சீட்டு வாங்குவது முதற்கொண்டு அனைத்து உதவிகளையும் செய்தார் மன்னர். ‘விவேகானந்தர்’ என்ற பெயரை நரேனுக்குப் பரிந்துரைத்தவரும் அவரே. அதுமுதல் நரேன் விவேகானந்தர் ஆனார். பின்னர் அந்தப் பெயரிலேயே தம் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் அழைக்கப்பட்டார்.

1893ஆம் ஆண்டு மே 31ஆம் தேதி சிகாகோ மாநாட்டில் கலந்துகொள்வதற்காகப் பம்பாயிலிருந்து கப்பலில் பயணமானார்  விவேகானந்தர். கப்பல் கனடாவின் வான்கூவர் (Vancouver) நகரை அடைந்தது; அங்கிருந்து தொடர்வண்டி மூலம் சிகாகோவை அடைந்தார். அதே ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 11ஆம் நாள் திங்கட்கிழமை அனைத்துச் சமயங்களின் மாநாடு சிகாகோவில் தொடங்கியது. ஹால் ஆப் கொலம்பஸ் (Hall of Columbus) எனும் பெரிய கட்டடத்தில் அது நடாத்தப்பட்டது.

அஃது ஒரு மாபெரும் நிகழ்ச்சியாதலால் பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகவே இருந்தது. விவேகானந்தரின் நெஞ்சு இனந்தெரியாத உணர்ச்சியால் அப்போது படபடத்தது. எனவே மாநாட்டுத் தலைவர் அவரைப் பேசப் பலமுறை அழைத்தும் தயக்கத்துடன் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே வந்தார். ஒரு கட்டத்தில் விவேகானந்தரைக் கேட்காமலேயே அவர் பெயரை மேடையில் அறிவித்துவிட்டார் தலைவர். இனி ஒன்றும் செய்யமுடியாது; பேசித்தான் ஆகவேண்டும் என்ற நிலையில் பேச எழுந்தார் விவேகானந்தர்.

அரங்கிலிருந்தவர்களைப் பார்த்தார். ”அமெரிக்கச் சகோதரிகளே! சகோதரர்களே…!” என்று பேச்சைத் தொடங்கினார். அவரால் அந்த வாக்கியத்தை முடிக்க முடியவில்லை. எப்போதும் “Ladies and Gentlemen!” என்ற விளிப்பையே கேட்டுப் புளித்துப் போயிருந்த மேற்குலக மக்களின் செவிகளுக்கு அவ்வாஞ்சையான அழைப்பு ஓர் பரவசத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. உணர்ச்சிவயப்பட்டவர்களாய் மக்கள் கைதட்ட ஆரம்பித்தனர். நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் எழுந்துநின்று உற்சாக ஆரவாரமும் வாழ்த்தொலியும் எழுப்பியதால் அவை அடங்கப் பல நிமிடங்களாயின!

அனைவரும் அமைதியானதும் விவேகானந்தர் கம்பீரமாகத் தம் பேச்சைத் தொடங்கினார். ”எல்லா மதங்களும் உண்மையே! எல்லா மதங்களும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதே இந்து மதத்தின் கொள்கை” என்ற கருத்தை முன்வைத்தார் அவர். மாநாட்டுக்கு வந்திருந்த மற்ற சொற்பொழிவாளர்கள் அனைவரும் தத்தமது மதத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசினர். ஆனால் விவேகானந்தரோ அனைத்து மதங்களில் இருக்கும் உண்மைகளையும் மதக் காழ்ப்பின்றிப் பேசினார்.

கிறித்தவப் பார்வையாளர்கள் மிகுதியும் கலந்துகொண்ட, பதினேழு நாள்கள் தொடர்ச்சியாக நடைபெற்ற, அந்தச் சமய மாநாட்டில் செப்டம்பர் 20 அன்று விவேகானந்தர் முன்வைத்த சில துணிச்சலான கருத்துக்களாவன:

”கிறித்தவர்களாகிய நீங்கள் நல்ல விமரிசனங்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் இயல்புடையவர்களாகையால் என்னுடைய சிறிய விமரிசனத்தைத் தவறாகக் கருதமாட்டீர்கள் என்றெண்ணி உங்கள்முன் வைக்கின்றேன். நீங்கள் உங்கள் மதத்தைப் பரப்பும் நோக்கில் இந்தியாவுக்கு மதபோதகர்களை ஆர்வத்தோடு அனுப்புகிறீர்கள்! ஆனால் எம் மக்களோ அங்கே கொடும் பஞ்சத்திலும் கடும் பசியிலும் துடித்து ஆயிரக்கணக்கில் மடிந்துகொண்டிருக்கின்றார்கள்.

அவர்களின் பசிபோக்கவும் பஞ்சம்நீக்கவும் நீங்கள் எவ்வித முயற்சியையும் மேற்கொள்ளவில்லை. மாறாக, இந்தியாவெங்கும் தேவாலயங்களை எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். எங்களுக்குத் தேவை பசிதீர்க்கும் உணவு; ஆனால் நீங்கள் தருவதோ பயனற்ற கற்களை! பசியில் துடித்துக்கொண்டிருப்பவனிடம் மதபோதனை செய்வதைவிடவும் பெரிய குற்றம் வேறெதுவுமில்லை; பஞ்சத்தில் அடிபட்டு நெஞ்சுவெந்து கொண்டிருப்பவனிடம் தத்துவத்தைப் போதிப்பதைவிடப் பேரவலம் வேறெதுவுமில்லை!

ஐயன்மீர்! எங்கள் இந்தியாவில் போதுமான மதங்கள் ஏற்கனவே இருக்கின்றன. எனவே எங்களுக்கு மதம் தேவையில்லை. ஆதலால் எங்கள் ஆன்மாவுக்கு நீங்கள் நல்வழிகாட்ட முயல்வதைவிட எங்கள் வயிற்றுப்பசிக்கு உணவிடுதலே உடனடித் தேவையும் நல்ல சேவையுமாகும். நான் இங்குவந்ததுகூட ஏழ்மையில் துயருறும் எம் மக்களுக்கு உங்களிடம் உதவி வேண்டித்தான்! ஆனால் கிறித்தவ பூமியில் வாழுகின்ற கிறித்தவர்களிடம் எம் இந்திய மக்களுக்கு உதவிபெறுவது எத்துணைக் கடினமானது என்பதையும் நான் உணர்ந்தே இருக்கின்றேன்!” என்று மொழிந்துவிட்டு இந்திய வேதாந்தக் கருத்துக்கள் குறித்துப் பேசலானார்.

பத்திரிகைகள் அவரது உரைகளை வெகுவாய்ப் புகழ்ந்து எழுதின. சிறந்த பேச்சாளர் ஒருவருக்கு இருக்கவேண்டிய வெண்கலக்குரல், மொழிவளம், சிந்தனைகளை அழகாய் வகைப்படுத்தி அடுக்கும் திறம் ஆகியவற்றோடு கம்பீரத் தோற்றமும் கொண்டிருந்த இளந்துறவி விவேகானந்தர் உலகம் விரும்பும் பேச்சாளராக மிளிர்ந்ததில் வியப்பேதுமில்லை.

மாநாடு முடிந்த பின்னர், மக்களின் அழைப்பிற்கிணங்க அமெரிக்காவின் பல்வேறு பகுதிகளில் தொடர்ந்து சொற்பொழிவுகள் ஆற்றினார் அவர். 1895 செப்டம்பரில் இங்கிலாந்து சென்றார். அங்கும் பல சொற்பொழிவுகள் நிகழ்த்தினார். அவருக்கு நண்பர்களும் சீடர்களும் பெருகினார்கள்.  அவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் மார்கரெட் எலிசபெத் நோபில் (Margaret Elizabeth Noble) எனும் இளம்பெண். இவர்தாம் பின்னாளில் ’சகோதரி நிவேதிதை’யாக (Sister Nivedita) புகழ்பெற்றவர். மகாகவி பாரதியின் ஞானகுருவாக விளங்கியவரும் இவரே!

இங்கிலாந்து அல்லாமல் ஐரோப்பாவின் பல்வேறு நாடுகளுக்கும் சென்றார் விவேகானந்தர். சில ஆண்டுகால வெளிநாட்டு வாழ்க்கைக்குப் பின் தாயகம் திரும்பினார். 1897 ஜனவரி 15ஆம் நாள் கொழும்புத் துறைமுகத்தில் வந்திறங்கினார். அங்கே அந்த வெற்றித் திருமகனுக்குப் பிரம்மாண்ட வரவேற்பு மக்களால் அளிக்கப்பட்டது. அங்கிருந்து பாம்பனை அடைந்தார். இராமநாதபுரம் அரசர் பாஸ்கர ரகுநாத சேதுபதி உள்ளிட்ட பலர் அங்கே விவேகானந்தரைப் பேரன்போடும் பெருமகிழ்ச்சியோடும் வரவேற்றனர்.  அவரை இரதத்தில் ஏற்றி, இரதத்தின் குதிரைகளை அவிழ்த்துவிட்டு, பாஸ்கர சேதுபதியும் பிறரும் அதனை இழுத்துச் சென்றனர். இவ்வியத்தகு செயலை அறிகின்றபோது விவேகானந்தரின் அறிவாற்றலால் நமக்குப் பெருமிதமும், இராமநாதபுரம் மன்னரின் தன்னடக்கத்தாலும் பணிவாலும் நெகிழ்ச்சியும் ஏற்படுகின்றன!

பிறகு கொல்கத்தாவுக்குச் சென்ற விவேகானந்தர், ஆலம்பஜார் (Alambazar) என்ற இடத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருந்த இராமகிருஷ்ண மடத்தில் ஏனைய துறவிகளோடு தங்கினார். அப்போது, ஒரு துறவி என்பவன் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பது குறித்து அவர் மற்ற துறவிகளுக்குப் போதித்தார். வழிபாடு, தியானம், இறைவனை அறியும் முயற்சி இவை மட்டுமே ஒரு துறவிக்குரிய செயல்கள் ஆகா. துறவியானவன் மக்கள் தொண்டில் தன்னைக் கரைத்துக்கொள்வது, பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் நடத்துவது போன்ற சமூகப் பணிகளிலும் ஈடுபட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்.

இந்தியப் பெண்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்பது விவேகானந்தரின் நெடுநாளைய இலட்சியம். இந்தியப் பெண்கள் நற்குணங்கள் நிரம்பியவர்களாக இருந்தும் கல்வியறிவு பெற்றவர்களாகவும், வெளியுலகில் செயலூக்கத்துடன் இயங்குபவர்களாகவும் இல்லையே என்று வருந்திய அவர், பெண்களுக்குக் கல்வி அளிப்பதன் மூலமே இக்குறைகளைக் களையமுடியும் என்று உறுதிபடக் கூறிவந்தார். சகோதரி நிவேதிதை பெண்களுக்கான பள்ளி ஒன்றைத் தொடங்கி விவேகானந்தரின் இந்த எண்ணத்தை ஈடேற்றினார். இன்று அந்தப் பள்ளி நல்ல வளர்ச்சிபெற்றுப் பெண்கள் முன்னேற்றத்துக்கான பல சீரிய பணிகளை ஆற்றிவருகின்றது.

1899இல் மீண்டும் ஒருமுறை மேனாட்டுப் பயணம் மேற்கொண்ட விவேகானந்தர் அங்கே பல இடங்களில் தம்முடைய வேதாந்தக் கருத்துக்களைப் பரப்பினார். ஆயிரத்துத் தொள்ளாயிரமாவது ஆண்டு (1900) டிசம்பர் 9-இல் பேலூர்(Belur) மடத்தை வந்தடைந்தார். அவருடைய உடல்நிலை அப்போதே நலிவுகாணத் தொடங்கிவிட்டது. எனினும் அதனைப் பொருட்படுத்தாது சொற்பொழிவுகளும் சீடர்களுக்கு வகுப்புகளும் தொடர்ந்து நடத்திவந்தார். மக்கள் தொண்டையும் அவர் நிறுத்தினாரில்லை.

தம்முடைய முடிவு நெருங்குவதை அகக்கண்ணில் கண்டார் விவேகானந்தர். தம் மரணத்துக்கு மூன்று நாள்களுக்குமுன் சுவாமி பிரேமானந்தருடன் பேலூர் மடத்தில் உலவிக்கொண்டிருந்த அவர், ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, “நான் என் உடலை விட்டவுடன் அதை இந்த இடத்தில் தகனம் செய்!” என்று சொல்லியிருக்கின்றார். இன்று அதே இடத்தில்தான் சுவாமி விவேகானந்தரின் திருக்கோயில் எழுப்பப்பட்டிருக்கின்றது என்பது அறியத்தக்கது.

1902ஆம் ஆண்டு ஜூலை 4ஆம் நாள், வீரமும் விவேகமும் மிக்க ஞானத் துறவியான விவேகானந்தர் இம்மண்ணுலகில் வாழ்ந்த இறுதிநாளாகும். அன்றிரவு தியான நிலையிலேயே அவர் தம் பொன்னுடலை நீத்தார். மக்களிடையே ஆன்ம விழிப்பையும் வேதாந்தத்தையும் விளங்கவைக்க வந்த அந்த அறிவுச்சுடர் முப்பத்தொன்பது ஆண்டுகளிலேயே ஒளியவிந்து அடங்கியது இந்திய மக்களின் தவக் குறைவே!

எனினும் அந்த வீரத்துறவி விட்டுச்சென்றிருக்கும் அற்புதமான அறிவுரைகள் நமக்கு, குறிப்பாக, இளைய சமுதாயத்துக்கு நல்வழிகாட்டுவனவாக அமைந்திருக்கின்றன; அவற்றில் ஓரிரண்டை அறிந்துகொள்வோம்!

1. என் அருமை மாணவர்களே! கல்லூரிப் படிப்பு முடிந்ததும் மக்கள் தொண்டில் முழுமையாக உங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளுங்கள். விலைமதிப்பற்ற செல்வமும் புதையலும் உங்களுக்குக் கிடைத்தால்கூட இந்தத் தொண்டில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சிக்கு அது ஈடில்லை.

2. நமது குற்றங்களைச் சுமத்துவதற்கு வேறொருவர் இருக்கும்வரை நாம் நம்முடைய பலவீனங்களையும் தவறுகளையும் மெதுவாகத்தான் புரிந்துகொள்கிறோம். மனிதர்கள் பொதுவாகத் தங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் மீதே தங்கள் குற்றங்களைச் சுமத்துகிறார்கள். இல்லாவிட்டால் விதி என்பார்கள். நம் விதிக்கு நாமே காரணம்! நாம் விதைத்ததைத்தான் நாம் அறுக்கிறோம். நமக்குக் கிட்டும் பழியாகட்டும் புகழாகட்டும், அதற்கு வேறுயாரும் பொறுப்பல்லர்!

அறிவும் ஆற்றலும் துடிப்பும் துணிச்சலும் கொண்ட நூறு இளைஞர்கள் தம்மோடு இருந்தால் போதும்! இவ்வுலகையே புரட்டிப்போட்டு விடலாம் என்று நம்பினார் விவேகானந்தர்.

பொருள்பொதிந்த அருள்வாழ்வை வாழ்ந்துகாட்டியதோடல்லாமல் கருத்தாழமிக்க அறிவுரைகளையும் நமக்கு வழங்கிச் சென்றிருக்கின்றார் விவேகானந்தர். அந்தப் பேரருளாளரின் நன்மொழிகளை – பொன்மொழிகளைக் கற்றுக் கடைப்பிடிப்போம்! வாழ்வில் உயர்வோம்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. சுவாமி விவேகானந்தரின் வரலாறும் அறிவுரைகளும் – ராமகிருஷ்ண மடம் & ராமகிருஷ்ண மிஷன், பேலூர் மடம்.

2. https://en.wikipedia.org/wiki/Parliament_of_the_World%27s_Religions

3. https://en.wikipedia.org/wiki/Religion_not_the_crying_need_of_India

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பண்டைத் தமிழர்கள் நிலத்தையும் பொழுதையும் வாழ்வின் முதற்பொருளாய்க் கருதியவர்கள். மாவொடும் புள்ளொடும் மகிழ்ச்சியாய் வாழ்ந்தவர்கள். பூக்களையும் அவற்றைச் சுற்றிவந்த பல வண்ண ஈக்களையும் இரசித்தவர்கள். இயற்கையோடு பிணக்கமில்லா இணக்க வாழ்வு அவர்களுடையது. அந்த இன்ப வாழ்வின் பிரதிபலிப்பை அற்றைத் தமிழ்ப் புலவோரின் தீந்தமிழ்ப் பாடல்கள் தெற்றெனப் புலப்படுத்துவதே இதற்குத் தக்க சான்றாகும்.

பறவைகள் குறித்த பழந்தமிழ்ப் பாடல்களை ஆராய்ந்தால், காக்கை, குருவி, குருகு, கூகை, மயில், குயில், அன்னம், அன்றில் எனத் தம் வண்ணத்தாலும் வனப்பாலும் எண்ணங் கவர்ந்த பல்வேறு பறவைகளைப் புலவர்கள் நுணுகி ஆராய்ந்து அவற்றின் இயல்புகளை மிகையின்றிப் பதிவு செய்திருக்கின்றார்கள். இப்பறவைகளில் அன்னம் குறித்து நம் புலவர்களின் எண்ணவோட்டம் என்ன என்று ஒருசிறிது ஆராய்வோம் ஈண்டு!

நீர்நிலைகளில் வாழும் இயல்புடையது அன்னப்புள். வெள்ளை, கறுப்பு, சாம்பல், இவற்றின் கலவை ஆகிய நிறங்களில் அவை காட்சிதரும். வாத்தும் அன்னமும் ஒரே குடும்பத்தைச் சார்ந்த பறவைகளே. ஆம், அன்னம் என்பது பட்டைத்தலையுடைய பெரிய அளவிலான வாத்துதான் (Bar-headed goose). ஆனால் அன்னத்தின் நடையில் இருக்கும் நளினமும் கவர்ச்சியும் வாத்திடம் கிடையாது!

இந்த ’நடை’ வேறுபாட்டைக் கவனித்த புலவர்கள் அன்னத்தின் அழகிய நடையைப் பெண்டிரின் நளின நடைக்கு உவமைக்கியிருக்கிறார்கள். அழகை எங்குக் கண்டாலும் எவற்றினிடத்துக் கண்டாலும் அதனைப் பெண்ணொடு பொருத்திப் பார்ப்பது என்பது ஆண்களின் உளவியலாகவே அன்றுதொட்டு இன்றுவரை தொடர்கின்றது. அதற்குப் புலவர்கள் மட்டும் விலக்காவரோ?

புகழேந்திப் புலவர் இயற்றிய புகலரு சிறப்புடைய நளவெண்பாவில் ஒரு நயமான காட்சி…

நிடத நாட்டரசனாகிய நளன் சோலையில் உலவிக்கொண்டிருக்கின்றான். அப்போது வெண்ணிற அன்னம் ஒன்று செந்நிறப் பாதங்களோடு ஆங்கே தோன்றிற்று. அதன் தோற்றப் பொலிவில் சிந்தை பறிகொடுத்த நளன் அதனைப் பிடித்துவருமாறு தன் சேடிப் பெண்களை ஏவ, மயிலொத்த சேடியர் ஒயிலாக ஓடிச்சென்று அவ் அன்னத்தைப் பிடித்துவந்து அரசன்முன் பணிவாக வைத்தனர்.

பிடிபட்ட அன்னமோ அரசன் தன்னை என்ன செய்யப்போகிறானோ என்று அஞ்சி நடுங்கியது. நளன் அதனிடம், ”அஞ்சாதே மட அன்னமே! உன்னுடைய அணி நடையையும் வஞ்சிக்கொடி அனைய மங்கையரின் மணி நடையையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து இவற்றில் சிறந்த நடை எது என்று தெளியும் பொருட்டே உன்னைப் பிடித்துவரச் சொன்னேன்; வேறொன்றுமில்லை” என்று உண்மைசாற்றி அதனைத் தேற்றுகின்றான்.

அஞ்சல் மடஅனமே உன்றன் அணிநடையும்
வஞ்சி அனையார் மணிநடையும் – விஞ்சியது
காணப் பிடித்ததுகாண் என்றான் களிவண்டு
மாணப் பிடித்ததார் மன்.  (நளவெண்பா – 34)

அன்னத்தின் நடையைக் கண்ணகி நல்லாளின் கவின் நடைக்கு உவமைகாட்டுகின்றார் சிலம்பின் ஆசிரியர் இளங்கோவடிகள். அக்காட்சியைக் காண்போம்!

புகாரிலிருந்து மதுரைக்குப் பொருள்தேடிப் பயணமான கோவலனும் கண்ணகியும் கவுந்தியடிகள் எனும் சமணத்துறவியின் துணையோடு மதுரை மூதூரை அடைகின்றனர். அங்கே பூக்களையே ஆடையாய்ப் போர்த்துச் செல்லுகின்றாள் வையை என்னும் பொய்யாக் குலக்கொடி.
அவ் அருங்காட்சியைக் கண்ட அன்னநடைப் பெண்ணாள் கண்ணகியும், ஐயனான கோவலனும், ”இது புனல் ஆறன்று; பூம்புனல் ஆறு” என்று அதனைத் தொழுதனர் என்கிறார் அடிகள்.

புனல்யா றன்றிது பூம்புனல் யாறென
அனநடை மாதரும் ஐயனுந் தொழுது… (சிலப் – மதுரைக்காண்டம்: 174-175)

அழகிய அன்னப்புள்ளைத் தம் உள்ளத்தை உரைக்கும் காதல் தூதாக விடுத்த பாடல்கள் தமிழிலக்கியத்தில் பல உள. ’தூது’ என்பது ஒரு தனிச்சிற்றிலக்கிய வகையாக வளர்ச்சியடைந்தது பதினான்காம் நூற்றாண்டில்தான் எனினும், அதன் தொடக்கத்தைச் சங்க நூல்களிலேயே நாம் காணமுடிகின்றது.

அன்னச்சேவலைத் தம் ஆருயிர்த் தோழனான சோழ மன்னனிடம் தூது விடுக்கும் பிசிராந்தையாரின் புறப்பாட்டு இது!

அன்னச் சேவ லன்னச் சேவல்…
….குமரியம் பெருந்துறை அயிரை மாந்தி
வடமலைப் பெயர்குவை யாயி னிடையது
சோழநன் னாட்டுப் படினே கோழி
உயர்நிலை மாடத்துக் குறும்பறை யசைஇ
வாயில் விடாது கோயில் புக்கெம்
பெருங்கோக் கிள்ளி கேட்க விரும்பிசிர்
ஆந்தை யடியுறை யெனினே மாண்டநின்
இன்புறு பேடை அணியத்தன்
நன்புறு நன்கல நல்குவ னினக்கே (புறம் – 67)

”அன்னத்தின் சேவலே! (ஆண் அன்னமே) நீ குமரித்துறையிலே அயிரை மீனை வயிறார உண்டுவிட்டு இமயத்தை நோக்கிப் பறக்கின்றனையா? அப்படியாயின், இவ்விரு பகுதிகட்கும் இடையிலுள்ள சோழநாட்டுக்குச் செல்வாயானால், ஆங்கே உறையூர் எனும் ஊர் உளது. நீ அங்குச் சென்றால் அங்குள்ள அரண்மனையின் உயர்ந்த மாடத்தில் தங்க வேண்டும்; ஆனால் அங்கு வாயிற் காவலர்கள் இருப்பர். எனவே அவர்களுக்கு உன் வரவை உணர்த்தாது நேரே அரண்மனைக்குள் செல்! அங்கே எம் மன்னனாகிய பெருங்கோக் கிள்ளி இருப்பான். அவன் காதில் விழுமாறு நான் பிசிராந்தையாரின் அடிக்கீழ் வாழ்பவன் என்று சொல்! அப்புறம் பார்! உன் மதிப்பு மிக்க பேடை பூணுதற்கு நல்ல அணிகலன்களையெல்லாம் அள்ளித் தருவான் அவன்!” என்று கோப்பெருஞ்சோழனுக்கும் தனக்கும் இருந்த நட்பின் பெட்பினை அன்னச்சேவலிடம் அன்பொடு கூறி அதனை அவன்பால் தூதுவிடுக்கிறார் ஆந்தையார்.

அன்னப்பறவைகள் வானில் விரைந்து பறக்கும் தன்மையன. அதனால் வினைமுடித்துத் திரும்பும் தலைமகன் ஒருவன் தன் தேர்ப்பாகனிடம், ”பாக! வானில் பறந்துசெல்லும் அன்னப்பறவைகள்போல் குதிரைகளை விரைந்து செலுத்து! அழகிய மையுண்ட கண்களையும், செழித்த கூந்தலையும், சிறு நுதலையும் உடைய என் தலைவியை நான் இப்பொழுதே காணவேண்டும்!” என்று துரிதப்படுத்தும் அழகிய பாடல் அகநானூற்றில் இடம்பெற்றுள்ளது.

…வயங்குசிறை அன்னத்து நிரைபறை கடுப்ப
நால்குடன் பூண்ட கானவில் புரவிக்
கொடிஞ்சி நெடுந்தேர் கடும்பரி தவிராது
இனமயில் அகவுங் கார்கொள் வியன்புனத்து
நோன்சூட் டாழி ஈர்நிலம்துமிப்ப
ஈண்டே காணக் கடவுமதி பூங்கேழ்ப்
பொலிவன அமர்த்த உண்கண்
ஒலிபல் கூந்தல் ஆய்சிறு நுதலே.   (அகம் – 334 – மதுரைக் கூத்தனார் – பிற பாட பேதங்கள்: மதுரைக் கடாரத்தனார்; மதுரைக் கந்தரத்தனார் ; மதுரைக் கோடரத்தனார்.)

நடையழகிற்கும், விரைந்து பறக்கும் திறனுக்கும் மட்டுமன்றி மென் தூவிகளாலும் (இறகுகள்) சிறப்புடையன அன்னங்கள். அம்மென் தூவிகளை அன்றைய தமிழர் தம் பஞ்சணைகட்குப் பயன்படுத்தியமையைச் சங்க நூல்கள் அறியத்தருகின்றன.

நெடுநல்வாடையில் போர்மேற்சென்ற அரசனைப் பிரிந்து தனித்திருக்கும் கோப்பெருந்தேவியின் பாண்டில் எனும் வட்டக் கட்டிலின் அமைப்பையும் அழகையும் விவரிக்கவரும் நல்லிசைப் புலவர் நக்கீரனார்,

”துணையைப் புணர்ந்தபோது உதிர்ந்த அன்னங்களின் தூவியை இணைத்து உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சணையை மேன்மையுண்டாக விரித்து, அதன்மேல் தலையணை சாயணை முதலிய அணைகளை இட்டுவைத்து, நன்கு கஞ்சியிட்டுக் கழுவப்பட்டு, மலரிதழ்களை அகத்தே வைத்து மணமேற்றப்பட்ட தூய மடி விரிக்கப்பட்ட படுக்கையைத் தாங்கிய கட்டில் அது” என்று அதன் சிறப்பை நம்கண்முன் நிறுத்துகின்ற காட்சி படித்தின்புறத்தக்கது.

மெல்லிதின் விரிந்த சேக்கை மேம்படத்
துணைபுணர் அன்னத் தூநிறத் தூவி
இணையணை மேம்படப் பாயணை யிட்டுக்
காடி கொண்ட கழுவுறு கலிங்கத்துத்
தோடமை தூமடி விரித்த சேக்கை (நெடுநல்வாடை : 131-135)

”துணைபுணர் அன்னத் தூவியிற் செறித்த
இணையணை மேம்படத் திருந்து துயில்” என்று அன்னத்தூவியால் அமைந்த அணையை ஆசிரியர் இளங்கோவும் சிலப்பதிகாரத்தில் காட்டுகின்றார்.

எத்துணை இரசனையோடு உலகியல் இன்பங்களைத்

துய்த்திருக்கின்றான் அற்றைத் தமிழன் என்பதற்குச் சான்றுகள் இவை!

அன்னத்தைப் பற்றிப் புலவர்கள் பதிவுசெய்திருக்கும் கருத்துக்கள் அனைத்துமே உண்மை என்று கொள்ளுதற்கில்லை. அவற்றில் உண்மையல்லாக் கற்பனைகளும் கலந்திருக்கவே செய்கின்றன. அப்படிப்பட்ட ஒன்றுதான் அன்னம் பாலையும் நீரையும் பிரித்துப் பாலை மட்டும் பருகும் எனும் கருத்து.

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் திருக்குறளுக்கு அடுத்தநிலையில் வைத்துப் போற்றப்படும் நாலடியார், அன்னப் பறவை பாலையும் நீரையும் பிரித்துப் பாலை மட்டும் பருகும் தெளிந்த செயலைப்போல் நீங்களும் கற்கத் தக்கனவற்றைக் கற்றிடுங்கள்; அத்தகுதியற்றவற்றை விலக்கிடுங்கள் என்று அறிவுறுத்துகின்றது.

கல்வி கரையில கற்பவர் நாள்சில
மெல்ல நினைக்கின் பிணிபல – தெள்ளிதின்
ஆராய்ந் தமைவுடைய கற்பவே நீரொழியப்
பாலுண் குருகின் தெரிந்து (நாலடியார் – 135)

அன்னத்திற்கு இத்தகு பண்புண்டு என்பதைப் பறைசாற்ற இதுவரை அறிவியல் சான்றாதாரங்கள் ஏதும் கிட்டவில்லை. அல்லவற்றை நீக்கி நல்லவற்றைக் கைக்கொள்ளுதற்கு மனிதனுக்கு வழிகாட்டப் புராணங்கள் மேற்கொண்ட ’ஹம்ச க்ஷீர நியாயம்’ எனும் ஒரு கற்பனை முயற்சியே இஃது என்று கொள்வதில் பிழையில்லை.

அன்னப்பறவை குறித்த மற்றோர் உண்மை, மேலைநாட்டு அன்னப்பறவையான சுவானும் (swan) நம் நாட்டு அன்னப்பறவையான பட்டைத்தலை வாத்தும் (Bar-headed goose) ஒன்றல்ல என்பதே. இவ்விரண்டையும் ஒன்றென எண்ணி நாம் மயங்குதற்கு, இரவிவர்மா போன்ற புகழ்வாய்ந்த இந்திய ஓவியர்களும் காரணம் எனலாம். தம்முடைய மேற்கத்தியத் தாக்கத்தால் மேல்நாட்டு சுவானை இந்திய அன்னம் என்று கருதுமாறு அவர் வரைந்ததன் விளைவு, இந்தியர் பலரும் நம் நாட்டு அன்னப்பறவை எது என்று கேட்டால் மேனாட்டு அன்னத்தைத்தான் அடையாளம் காட்டுகின்றார்கள் என்று கருத்துத் தெரிவிக்கின்றார் சூழலியல் ஆர்வலரும் எழுத்தாளருமான, திரு. சு. தியடோர் பாஸ்கரன்.

இந்தியப் பறவைகள் குறித்த நம்முடைய புரிந்துகொள்ளும் அறிவை மேம்படுத்திக் கொள்ளுதலே இவைபோன்ற குழப்பங்களுக்கு விடைகொடுக்கும். அதற்கு நாம் செய்யவேண்டியது, கணினியோடு கழிக்கும் நேரத்தில் சிறிதைக் குறைத்துக் கானுயிர்களோடு களிக்கவும் நேரம் ஒதுக்குதலே ஆகும். இயற்கையோடு கை கோப்போம்! இன்பத்தை அள்ளிச் சேர்ப்போம்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. https://www.hindutamil.in/news/supplements/uyir-moochi/174630-11.html

2. புறநானூறு –- ஔவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளை உரை, திருநெல்வேலி, தென்னிந்திய சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை – 18

3. அகநானூறு – நாவலர் ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார், கரந்தைக் கவியரசு, ரா. வேங்கடாசலம் பிள்ளை உரை, வெளியீடு – பாகனேரி
வெ. பெரி. பழ. மு. காசிவிசுவநாதன் செட்டியார்.

4. புகழேந்திப் புலவரின் நளவெண்பா –  கழகப்புலவர், செல்லூர்க்கிழார்,
திரு.செ.ரெ. இராமசாமிப்பிள்ளை அவர்கள் எழுதிய உரையுடன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

1888ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 5ஆம் நாள் திருநெல்வேலியைச் சார்ந்த காந்திமதிநாதப் பிள்ளை, மீனாட்சியம்மை இணையருக்கு மகனாய்ப் பிறந்தார் கா. சுப்பிரமணியப் பிள்ளை.

திருநெல்வேலியில் இருந்த திண்ணைப் பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில் தமது கல்வியைத் தொடங்கிய அவர், பின்னர் அருகிலிருந்த தொடக்கப் பள்ளியில் தம் படிப்பைத் தொடர்ந்தார். 1906ஆம் ஆண்டில் மெட்ரிக்குலேசன் தேர்வில் சென்னை மாகாணத்திலேயே முதல் மாணாக்கராய்த் தேறினார்.

1908ஆம் ஆண்டில் சென்னை மாகாணக் கல்லூரியில் பயின்று கலை உறுப்பினர் (Fellow of Arts) தேர்வில் வெற்றிபெற்றார். அதேவேளையில் மதுரைத் தமிழ்ச்சங்கம் நடாத்திய புலவர் தேர்வில் முதல் மாணவராகத் தேர்ச்சியுற்றார். 1910ஆம் ஆண்டில் வரலாற்றைச் சிறப்புப் பாடமாய்ப் படித்து இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றார். 1913ஆம் ஆண்டு ஆங்கில இலக்கியத்திலும், 1914ஆம் ஆண்டு தமிழ் இலக்கியத்திலும் தேறி முதுகலைப் பட்டங்களைப் பெற்றார்.

பின்னர், சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் பயின்று சட்டத்தில் இளங்கலை மற்றும் முதுகலைப் பட்டங்களையும் பெற்றார். இவருடைய உறவினர்களில் முதன்முறையாக எம். எல். பட்டம் பெற்றவர் இவரே என்பதால், உறவினர்கள் இவரை எம். எல். பிள்ளை என்றே அடையிட்டு அழைத்தனர்.

அக்காலத்தில், கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் ’தாகூர் சட்ட விரிவுரையாளர்’ பரிசு அமைத்திருந்தார்கள். சட்டக்கலை குறித்துச் சிறப்பான சொற்பொழிவுகள் 12 நிகழ்த்துவோருக்கு அப்பரிசு வழங்கப்பட்டு வந்தது. 1925இல் கல்கத்தா பல்கலைக்கழகம் சென்று ’குற்றங்களின் நெறிமுறைகள்’ (Principles of Criminology) என்ற தலைப்பில் பன்னிரு உரைகள் நிகழ்த்தி அப் பரிசினை வென்ற ஒரே தமிழர் கா.சு. பிள்ளையவர்களே என்பது குறிக்கத்தக்கது.

சென்னை சட்டக்கல்லூரியில் ஒன்பது ஆண்டுக் காலம் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றினார் பிள்ளை.  சென்னையில் இருந்த காலத்தில், மயிலாப்பூரில் திருவள்ளுவர் கழகத்தை ஏற்படுத்தினார். சில காலம் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்திலும் பேராசிரியராய்ப் பணியாற்றினார். நாவலர் இரா. நெடுஞ்செழியன், பேராசிரியர் க. அன்பழகன் இருவரும் பிள்ளையிடம் மாணாக்கர்களாய்ப் பயின்றவர் ஆவர்.

நெல்லை திரும்பியவர், ’தமிழ் இலக்கிய வரலாறு’ எனும் நூலை எழுதினார். இன்றளவும் அது குறிப்பிடத்தக்கதொரு நூலாய்த் திகழ்ந்துவருகின்றது. இரண்டு பகுதிகளாக வெளிவந்த அந்நூலில் இடம்பெற்ற சில அரிய செய்திகளாவன:

1. தூணில் கடவுள் வழிபாடு செய்யும் மரபு தமிழரிடம் இருந்தது. (மணிமேகலையில் வருகின்ற கந்திற்பாவையை ஈண்டு நாம் நினைவுகூரலாம்.)

2. தமிழக நெய்தல் நில மக்கள் ஆரிய வருண வழிபாட்டைக் கைக்கொண்டிருந்தனர் எனல் பொருந்தாது.

3. தொல்காப்பியப் பாயிரம் கூறும் நான்மறை என்பது ரிக், யசுர், சாம அதர்வண வேதங்கள் அல்ல. தமிழிலேயே நான்கு மறைகள் தோன்றின. அகத்தியம், பன்னிரு படலம் போலப் பண்டைக் காலத்திலேயே அவை அழிந்தன.

4. திருக்குறளின் காலம் கிமு 5-ஆம் நூற்றாண்டாகலாம். அதற்குப் பிறகே கலித்தொகை, சிலப்பதிகாரம் போன்றவை தோன்றியிருக்கவேண்டும்.

சங்கப் பாக்களுக்கு நயம் சொல்லிக்கொண்டிராமல், பெயரமைவுகள், ஊர்ப்பெயர்கள், காலம், அரசர்க்கும் புலவர்க்குமான உறவு போன்ற பற்பல செய்திகளைத் தம் தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் கா. சு. பிள்ளை ஆய்வு நோக்கில் எடுத்தியம்பியுள்ளமை போற்றத்தக்கது.

‘செந்தமிழ்ச் செல்வி’ இதழில் தொடர்ந்து எழுதிவந்த பெருமைக்குரியவரான பிள்ளையவர்கள்,  திருநெல்வேலியிலிருந்து வெளிவந்த ’மணிமாலை’ என்ற இதழிலும் இலக்கியச் செய்திகளைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

மறைமலையடிகள் மீதும் அவரின் கொள்கைகள் மீதும் மாறாக் காதல் கொண்டவர் கா.சு. பிள்ளை. அடிகளைப் போலவே மணிவாசகர் தேவார முதலிகளுக்கு முற்பட்டவரென்றும் கி.பி. 3-ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவர் என்றும் கருத்துக்கொண்டவராகத் திகழ்ந்த பிள்ளை, அதனைத் தமிழிலக்கிய வரலாற்றின் இரண்டாம் பகுதியிலும் அதன்பின் வந்த நூல்களிலும் குறிப்பிட்டிருக்கக் காண்கின்றோம்.

அதற்கு அவர் முன்வைக்கும் சான்றுகளாவன:

வரகுணனும் அவனுக்குப் பின் மணிவாசக அடிகள் காலத்தில் அரிமர்த்தனனும் பாண்டிய நாட்டை அரசாண்டரெனத் தெரிகின்றது. போர் புரிவதில் வல்லவனாய் எட்டாம் நூற்றாண்டுக் கல்லெழுத்துக்களில் பேசப்பட்ட வரகுணன் வேறொருவன்.

வரகுணன் என்பது வடமொழிப் பெயராதலின், அப்பெயருடைய மன்னன் 3ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றுரைத்தல் தவறு. கடைச்சங்க மன்னனாகக் குறிக்கப்பெறும் உக்கிரப் பெருவழுதி என்ற சொற்றொடரில் ’உக்கிர’ என்பது வடமொழியாதல் காண்க. வரகுணன் என்ற பெயரைத் தமிழ் எனக்கொள்வாரும் உளர். கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டில் மலையாளக் கரைக்கு வந்த கிறித்தவப் பாதிரிமார்கள் மாணிக்க வாசக அடிகளைக் குறித்துத் தம் நாட்டினருக்கு எழுதியுள்ள கடிதங்கள் அடிகளின் காலம் மூன்றாம் நூற்றாண்டே என்பதைப் பறைசாற்றுகின்றன.

பிள்ளையவர்கள் தாம் எழுதிய ’தமிழர் சமயம்’ எனும் நூலில் தந்திருக்கும் பல செய்திகள் தமிழ்கூறு நல்லுலகம் அறிந்து பயன்கொள்ளத்தக்கவை. அவற்றில் சில:

1. ஒரு காலத்தில் தமிழர்க்குள் சடங்கில்லாமல் மணவாழ்க்கை தொடங்கி நடத்தப்பெற்றது. மணமக்களின் ஒத்த உளக்காதலே இல்லறத்துக்கு அடிப்படையாய் அமைந்திருந்தது. பொய்யும் வழுவும் தோன்றிய பின்னர் மணச்சடங்கு முறைகள் சமுதாயத் தலைவர்களால் ஏற்படுத்தப்பட்டன.

2. பருத்தியுடை இந்திய நாட்டில்தான் முதன்முதலில் வழக்கத்தில் வந்தது. சிந்தம் (சிந்து என்பதன் திரிபு) என்ற பெயரால் அது மேலை ஆசிய நாடுகளுக்குச் சென்றது. மூங்கில்தாள் போன்ற மெல்லிய உடைகள் பண்டைக் காலத்தில் ஐரோப்பாவுக்கு மிகுதியாக ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன.

3. மெல்லிய பஞ்சினால் படுக்கைகள், தலையணைகள் தயார் செய்வதும், புல்லினால் மிக மெல்லிய பாய்கள் நெய்வதும் பண்டைத் தமிழர் தொழிலே. கச்சணிதல் பண்டைத் தமிழ் நூல்களிலெல்லாம் பேசப்படுவதால் தமிழ்ப்பெண்டிர் மேலாடை இன்றியிருந்தனர் என்பது தவறான செய்தி.

4. தமிழர்கள் கோட்டைகளும் கொத்தளங்களும் கட்டிப் பெரிய வீடுகளில் வாழ்ந்தனர். ரிக் வேதத்தில் தசியூக்கள் பெரிய அரண்மனைகளில் வசித்தனரெனவும் அவர்களுடைய அரண்மனைகளுக்கு நூறு வாசல்கள் இருந்தனவென்றும் பேசப்படுகின்றது.

5. எழுநிலை மாடங்கள் என்பனவே பிற்காலத்துக் கோபுரங்களாயின. (இடஞ்சிறந்து உயரிய எழுநிலை மாடத்து – அடி: 86 என முல்லைப்பாட்டில் வருதல் காண்க.) ஆயிரங்கால் மண்டபங்கள் அக்காலத்தில் இருந்தபடியே இக்காலத்திலும் காணப்படுகின்றன. தென்னாட்டிலுள்ள பெரிய கோயில்கள்போலப் பெருங் கட்டடங்களை வடநாட்டிற் காண்டல் அரிது. சிந்து நாகரிகக் காலத்திலேயே கோயில்கள் இருந்தமையால் புத்தர் காலத்திற்குப் பின்தான் கோயில்கள் ஏற்பட்டனவென்பது பிழை.

6. பல்லாயிர ஆண்டுகளாகக் கட்டட அமைப்பிலும் வடிவங்கள் செதுக்குஞ் சிற்பவேலையிலும் தலைசிறந்து விளங்கிய தமிழர் உயர்ந்த தத்துவக் கருத்துக்களைப் பொதுமக்களுக்கு விளக்கிக் காட்டுவதற்காகப் பல்வகைத் தெய்வ வடிவங்களையும் அவற்றிற் சேர்க்கப்படும் படைக்கலங்களையும் வகுத்தமைத்தனர். தென்னாட்டுக் கற்சிற்பங்களில் காணப்படும் பதுமைகள் மத்திய அமெரிக்காவிலுள்ள மெக்சிகோவில் தோண்டியெடுக்கப்பட்ட பிம்பங்களை ஒத்திருக்கின்றன என்கிறார் எச்.ஜி. வெல்ஸ் (Herbert George Wells) எனும் ஆங்கில எழுத்தாளர் தம்முடைய ’உலக வரலாற்றின் சுருக்கம்’ (A Short History of the World) எனும் நூலில்.

பிறப்பைப் பற்றிய உயர்வு தாழ்வு தமிழர் வழிபாட்டில் இல்லை என்பதைக் காசியில் யாவரும் வருண வேறுபாடின்றிச் சிவபெருமானைப் பூசிக்கும் வழக்கத்தினின்று நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.  காசியின் நடைமுறை வழிபாட்டினர்க்கு வசதி தாராதாகலின், நல்லொழுக்கமும் கள், ஊன் விலக்குமுடைய அறிஞர் எக்குலத்தவராயினும் பூசனை முறையறிந்து அன்பாய்ப் பூசிக்கக் கூடுமாயின் அவரை ஆலயத்தில் அர்ச்சகராய் நியமித்துக் கொள்ளுதல் நலம். இப்போது ஆலயங்களின் குருக்களாய் உள்ள ஆதிசைவ மரபினர் தமிழப் பார்ப்பனரே ஆவர். அவர்கள் சிவன்முகத்து அருள்பெற்ற அந்தணரெனவும், சுமார்த்த பிராமணர் அயன் முகத்துதித்த பிராமணர் எனவும் கருதப்படுவதுடன் பின்னையோர் கோயில் பூசனைக்கு உரியரல்லர் என்றும் ஆகமம் விதிக்கின்றது.

ஆதிசைவர் தமிழ்நாட்டிலே தோன்றிப் பொதியின் மலைக்குத் தெற்கிலுள்ள பெருஞ்செல்வமென்னும் மகேந்திர மலையில் தவமியற்றித் திருவருள் பெற்ற ஐந்து தமிழ் முனிவர்களின் வழித்தோன்றல்களாவர். அவர்கள் இக்காலத்தில் தம்மை இன்னார் என்றறியாது சுமார்த்த மதநெறியைத் தழுவி நடக்க முயலுகின்றனர் என்று ஆதிசைவருக்கும் சுமார்த்த பிராமணருக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைத் தெளிவுபடுத்தும் கா.சு. பிள்ளை, தமிழர் கோயில்களில் தமிழ்ப் பாடல்களுக்கு முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும்; பிறமொழிப் பாடல்களுக்கு அத்துணை அவசியமில்லை. தேவாரம், திருவாசகம், திருவாய்மொழிப் பாடுவோர் தக்க இயல் இசைப் பயிற்சி உடையோராய் இருத்தல் வேண்டும். உள்ளம் உருகும்படிப் பாடும் திறனுடையோர்க்குப் பரிசளித்தல் வேண்டும் என்று தம் சிந்தனைகளை முன்வைக்கின்றார்.

”தமிழர் என்பவர் யார்?” என இன்றுவரை சர்ச்சைக்குரியதாய் விவாதிக்கப்படும் வினாவிற்கு, “தமிழைத் தாய்மொழியாக உடையவர் தமிழர். தமிழ்நாட்டில் பிறந்தும் தமிழைத் தாய்மொழி எனக் கருதாதவர் தமிழர் ஆகார். தமிழ்நாட்டில் பிறவாதிருந்தும் தமிழைத் தாய்மொழிபோல் போற்றுபவரைத் தமிழர் எனல் இழுக்காகாது. தமிழ் நாகரிகத்தை உயர்ந்தது எனக் கருதுபவரும் தமிழரே!” என அன்றே வரையறுத்து விடையிறுத்துள்ளார் கா. சுப்பிரமணியப் பிள்ளை.

’பல வித்வான்கள் பாடிய தனிப்பாடல் திரட்டு’ என்ற தலைப்பில் இரு பகுதிகளாக வந்துள்ள கா.சு. பிள்ளையின் நூல், சிறந்த உரையாசிரியராகவும் திகழ்ந்தவர் அவர் என்பதற்குச் சான்று பகர்கின்றது.

Principles of criminology, Lectures on the Indian Penal Code முதலிய சட்டநூல்கள், மாந்த வரலாறு, இலக்கிய வரலாறு, சைவ சமயக் குரவர்கள் வரலாறு, சைவ சித்தாந்த நூல்கள் குறித்த விளக்கம் எனப் பல்துறைசார்ந்த அறுபதுக்கும்  மேற்பட்ட நூல்களைக் கா.சு. பிள்ளை எழுதியுள்ளார். இவை வெறும் தகவல்தரும் நூல்களாக இல்லாமல், கற்பாரின் சிந்தனைக்கு விருந்து படைப்பனவாகவும், சீர்திருத்தக் கருத்துக்கள் நிறைந்தனவாகவும் மிளிர்வது இவற்றின் தனிச்சிறப்பாகும்.

பல்கலைப் புலவராகவும், நுண்மாண் நுழைபுலம் மிக்க சான்றோராகவும் விளங்கிய கா.சு. பிள்ளையவர்கள், தம் இறுதிக்காலத்தில் வாத நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு 1945ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 30ஆம் நாள் தம்முடைய 56ஆம் அகவையிலேயே இயற்கை எய்தியமை வருந்தத்தக்கது.

எனினும், தமிழின் கருவூலமாகவும் சைவத்தின் திருவுருவாகவும் விளங்கிய நற்றமிழர் கா. சுப்பிரமணியப் பிள்ளை, நெல்லை மண்ணுக்குப் பெருமை சேர்த்த நல்லறிஞர் வரிசையில் என்றும் நிலைத்திருப்பார் என்பதில் ஐயமில்லை.

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. செந்தமிழ்ச் செம்மல்கள் – முனைவர் அ. அறிவுநம்பி, சித்திரம் வெளியீடு, 15, கலைவாணி நகர், இலாசுப்பேட்டை, புதுச்சேரி – 8.

2. தமிழர் சமயம் – கா. சுப்பிரமணியப் பிள்ளை, எம்.ஏ., எம்.எல்., தமிழ்ப் பேராசிரியர், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்.

3.https://www.dinamani.com/editorial-articles/center-page-articles/center-page-articles/2016/nov/05/தமிழுக்குத்-தொண்டுசெய்த-பிள்ளை-2592655.html

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியைத் தம் பேச்சாலும் எழுத்தாலும் செங்கோல் செலுத்தியாண்டவர்களில் குறிப்பிடத்தக்கவர் பேராசிரியர். அ.ச. ஞானசம்பந்தன் அவர்கள். அழுத்தந்திருத்தமான கணீரென்ற பேச்சு; அருவியின் வீழ்ச்சிபோன்ற தடையற்ற சொற்பெருக்கு; அதிலே பொங்கிவரும் புதுபுதுச் சிந்தனைகள் என்று அனைவரையும் வியக்கவைத்த வித்தகர் அவர். சங்க இலக்கியம் முதல் பாரதிதாசன்வரை அவர் பேசாத பொருளில்லை!

1916ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 10 அன்று திருச்சி, லால்குடியை அடுத்த அரசங்குடியில் பெருஞ்சொல் விளக்கனார் அ.மு. சரவண முதலியாருக்கும், சிவகாமி அம்மையாருக்கும் மகனாய்ப் பிறந்தார் அ.ச. ஞானசம்பந்தன். தந்தையார் சிறந்த தமிழ்ப் பண்டிதர். இலக்கண, இலக்கியங்களிலும் கம்பராமாயணத்திலும் கரைகண்டவர். பெரிய புராணத்தை எழுத்தெண்ணிக் கற்றவர். நாவலர் ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டாருடன் இணைந்து திருவிளையாடற் புராணத்துக்கு உரை வரைந்தவர். பின்னர், லால்குடி போர்டு உயர்நிலைப் பள்ளியில் (Board High School) தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது அவருக்கு. பிற்காலத்தில் அதே பள்ளியில் அ.ச.ஞா. சேர்க்கப்பட்டார். தந்தையே அவருக்குத் தமிழாசிரியராகவும் திகழ்ந்தார்.

’பெருஞ்சொல் விளக்கனார்’ இலக்கியவாதி மட்டுமல்லர், சிறந்த ஆன்மிகச் சொற்பொழிவாளரும் ஆவார். தந்தையின் ஆர்வமும் புலமையும் தனயனுக்கும் இயல்பாகவே அமைந்திருந்தது. தமது ஒன்பதாவது அகவையில் துறையூரில் ஸ்ரீலஸ்ரீ வாலையானந்த சுவாமிகள் தலைமையில் நடந்த ஒரு சைவ மாநாட்டில் கலந்துகொண்டு மெய்ப்பொருள் நாயனார் குறித்துச் சிறப்புறப் பேசிப் பாராட்டைப் பெற்றார் அ.ச.ஞா.

தம்முடைய பதினைந்தாவது வயதில் வ. உ. சிதம்பரனார் ஏற்பாடு செய்திருந்த சைவ சித்தாந்த மகாசபையில் பேசுவதற்காகத் தம் தந்தையாருடன் அ.ச.ஞா.  தூத்துக்குடி சென்றார். அப்போது நடந்த சுவையான சம்பவத்தை அவரே பின்வருமாறு பதிவுசெய்திருக்கின்றார்.

”தூத்துக்குடிச் சைவ சித்தாந்த சபைக்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு. மற்றைய ஊர்களைப் போலக் காலையிலும் மாலையிலும் அங்கு விழா நடைபெறாது. இரவு 9:30 மணிக்குத் தொடங்கி, விடியற்காலை 3 மணி 3:30 மணிவரை நடைபெறும். காரணம் வருபவர் அனைவரும் வணிகர்கள். ஆதலால் கடையை மூடிவிட்டு இரவில்தான் வருவார்கள். இந்த நிலையில் ஒரு பிரச்சினை எழுந்தது. அன்று இரவு கூட்டத்திற்குச் சொற்பொழிவாளர்களைப் போடும்போது ”சொல்லின் செல்வர் ரா.பி. சேதுப்பிள்ளையைக் கடைசிப் பேச்சாளராகப் போட்டுவிடுங்கள்” என்றார் வ.உ.சி; எல்லாரும் அதனை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஆனால், என் வாய் சும்மா இருக்கவில்லை. சிதம்பரம் பிள்ளையைப் பார்த்து, “அது ஏன்?” என்று நான் கேட்டேன். அவர் மிக அமைதியாக, “பையா! ரா.பி. சேதுப்பிள்ளை அவர்கள் பேசிய பிறகு யாருடைய பேச்சும் எடுபடாது. அதனால்தாம் நிகழ்ச்சியை இவ்வாறு அமைக்கிறோம்” என்றார். நான் கொஞ்சங்கூடச் சிந்திக்காமல், ”அவர் என்ன கொம்பா?” என்று கேட்டுவிட்டு, அத்தோடு நிறுத்தாமல், “அவருக்குப்பின் நான் பேசுகிறேன்” என்றேன். என் தந்தையார் என்னைக் கடிந்துகொண்டார். ஆனால், பிள்ளையவர்கள், “அப்படியானால் இன்றிரவு, ரா.பி.க்குப் பின்னால் நீ பேசலாம்” என்றார். பிள்ளையைத் தவிர மற்ற அனைவரும் என்னைக் கோபத்துடன் பார்த்தனர்.

விழாத் தொடங்கியது. திரு. ரா.பி. சேதுப்பிள்ளை அவர்கள் பேசத்தொடங்க இரவு 1 மணிக்குமேல் ஆகிவிட்டது. நான் இரவு 10:30 மணிக்கே மேடையின் பின்புறம் தூங்கிவிட்டேன். சேதுப்பிள்ளையவர்கள் தம் பேச்சை முடிக்கும் தறுவாயில், வ.உ.சி. அவர்கள் எல்லையற்ற அன்புடன் என் முகத்தை ஈரத்துணியால் துடைத்துத் தூக்கம் கலையுமாறு செய்தார்கள். என்னை மேசையில் ஏற்றிவிட்டார்கள்; பின்னர் என்னை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டார்கள். பேசத் தொடங்கிய சில நிமிடங்களில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டே “பேசு ஐயா பேசு!” என்றார்கள். அவர் தூக்கிக்கொண்டிருந்தபடியால் என்னால் பேச இயலவில்லை; இறக்கிவிட்டதும் பேசத் தொடங்கினேன்.

என் பேச்சு முற்றுப்பெற்றதும் என் தந்தையாரைப் பார்த்து, “முதலியார், இவனை என்ன செய்யப் போகீறீர்கள்?” என்று கேட்டார் வ.உ.சி. அப்போது என் தந்தையார், ”இவனைக் கல்லூரியில் படிக்கவைக்க எனக்கு வசதியில்லை; எனவே வித்துவானுக்குப் படிக்கவைக்கப் போகிறேன்” என்றார். வ.உ.சி. உடனே, “நான் கப்பலோட்டிய காலத்தில் நீங்கள் வரவில்லையே; இவனைப் போய் வித்துவானுக்குப் படிக்கச் சொல்லுகிறீர்களே! ஏதாவது வழிசெய்து கல்லூரியில் படிக்க வையுங்கள் என்று தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்” என அச்சம்பவத்தை நெகிழ்ச்சியோடு நினைவுகூரந்து, ’நான் கண்ட பெரியவர்கள்’ என்ற தம்முடைய நூலில் எழுதியிருக்கின்றார் அ.ச. ஞானசம்பந்தன்.

இச்சம்பவம், சொல்லின் செல்வர் ரா.பி. சேதுப்பிள்ளைக்கே சவால் விடும் அ.ச.ஞா.வின் துணிச்சலையும், மேடை ஆளுமையையும் பறைசாற்றுவதோடல்லாமல், கப்பலோட்டிய தமிழர் வ.உ.சி.யின் பெருந்தன்மையையும் பேரருள் உள்ளத்தையும் அங்கை நெல்லியென நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றது.

1935இல் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் இடைநிலை வகுப்பில் (Intermediate) சேர்ந்தார் அ.ச.ஞா. தமிழின் பெரும்பகுதி இலக்கண, இலக்கியங்களை வீட்டிலிருந்தவாறு ஏற்கனவே பயின்றிருந்ததால், பல்கலைக்கழகத்தில் கணிதம், இயற்பியல், வேதியியலை விருப்பப்பாடங்களாக எடுத்துப் படித்தார் அவர். அதைத்தொடர்ந்து இயற்பியல் ஹானர்ஸ் படிப்பில் சேரவிருந்தார். அப்போது தமிழ்த்துறைத் தலைவராக இருந்த நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார், அ.ச.ஞா.வின் தமிழ்ப் புலமையை நன்கு அறிந்தவராதலால், மிகவும் வற்புறுத்தி அ.ச.ஞா.வைத் தமிழில் முதுகலைப் படிப்பு படிக்க வைத்திருக்கின்றார்.

ந.மு. வேங்கடசாமி நாட்டார், பண்டிதமணி கதிரேசன் செட்டியார், மகாவித்துவான் இரா. இராகவையங்கார், பன்மொழிப் புலவர் தெ.பொ. மீனாட்சிசுந்தரனார் போன்ற இலக்கியப் பேரறிஞர்கள் பேராசிரியர்களாய் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தை அணிசெய்த பொற்காலமது.  அவர்களது அறிவின் ஆழத்தால் அ.ச.ஞா.வின் மேதைமை மேலும் சுடர்விட்டது.

அ.ச.ஞா. தம்முடைய பேராசிரியரான நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியாரிடம் திருக்குறளுக்குப் பரிமேலழகரின் வைப்புமுறை தவறு என்றதும், ’ஏஎ இஃதொத்தன் நாணிலன்’ என்று தொடங்கும் கலித்தொகை 62ஆவது குறிஞ்சிக்கலிப் பாடலை நச்சினார்க்கினியர் பெருந்திணைப் பிரிவில் அடக்கியது தவறு; அஃது அன்பின் ஐந்திணையிலேயே அடக்கத்தக்கது என்று வாதிட்டு நாவலரை ஏற்கச்செய்தமையும் அ.ச.ஞா.வின் அறிவுக்கூர்மைக்குத் தக்க சான்றாகும்.

அப்போது பல்கலைக்கழகத் துணைவேந்தராக விளங்கிய மகாகனம் ’ரைட் ஹானரபிள்’ சீனிவாச சாஸ்திரியார், அ.ச.ஞா.வின் ஆங்கிலப் புலமை சிறந்து விளங்கக் காரணமானார். இசைமேதை எஸ். இராமநாதன், பேராசிரியர் க. அன்பழகன், இரா. நெடுஞ்செழியன், தோழர் பாலதண்டாயுதம் போன்றோர் அக்காலத்தில் அ.ச.ஞா.வோடு அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் பயின்ற ஒருசாலை மாணாக்கர் ஆவர்.

தமிழில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றபின் 1942இல் பச்சையப்பன் கல்லூரியில் தமிழ் விரிவுரையாளராகப் பணியில் சேர்ந்தார் அ.ச.ஞா. அக்கல்லூரியில் 1956 வரை பணியாற்றினார். பின், இந்திய வானொலியின் சென்னை அலுவலகத்தில் நாடகங்கள் தயாரிப்புப் பிரிவின் பொறுப்பு அலுவலராகப் பணியாற்றினார்.  தமிழ்நாட்டுப் பாடநூற் கழகத்தின் தலைவராகச் சிலகாலம்  பொறுப்பில் இருந்தார். 1970இல் மதுரைக் காமராசர் பல்கலைக்கழத்தில் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகப் பணியிற்சேர்ந்து 1973இல் அப்பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்றார். 

தமிழொடு நல்ல ஆங்கிலப்புலமையும் கைவரப்பெற்ற அ.ச.ஞா., மேலைநாட்டுத் திறனாய்வாளர்களின் கோட்பாடுகளைத் தமிழ்ப்படுத்தித் தம் விரிந்த தமிழ்ப்புலமையால் அவற்றிற்குத் தக்க சான்றுகளைத் தமிழிலக்கியங்களிலிருந்து பொருத்திக்காட்டித் திறனாய்வுத் துறைக்குக் கால்கோள் செய்தவர் ஆவார்.

திறனாய்வுத்துறைக்கு மட்டுமன்று! ’திறனாய்வு’ என்ற சொல்லையே தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்தவர் அ.ச.ஞா.வே ஆவார். அதுவரை ’விமர்சனம்’ என்று வழங்கப்பட்டுவந்த சொல்லுக்குத் ’திறனாய்வு’ எனும் புதுப்பெயர் தந்தவர் அவர். ஆரம்பத்தில் அதற்குப் பலத்த எதிர்ப்பு இருந்திருக்கின்றது. ஆனந்தவிகடன் பத்திரிகை, ”திறனாம்…ஆய்வாம்!” என்று அதனைக் கேலி செய்து தலையங்கம் எழுதியதையும், பத்தாண்டுகளுக்குள் அப்பத்திரிகையே அச்சொல்லைப் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவந்துவிட்டதையும் அ.ச.ஞா.வே தம் நூலொன்றில் குறிப்பிடுகின்றார். அதுபோலவே ’டிராஜடி’ (Tragedy) என்ற ஆங்கிலச் சொல்லுக்கு இணையாக ’அவலம்’ என்ற தமிழ்ச்சொல்லை முதன்முதலில் பயன்படுத்தியவரும் அவரே.

ஏராளமான ஆய்வு நூல்கள், எண்ணிலடங்கா இலக்கியக் கட்டுரைகள், ஆராய்ச்சிப் பொழிவுகள் என அ.ச.ஞா. தமிழுக்கு ஆற்றியிருக்கும் அரும்பணிகள் அளப்பரியன. எல்லாருக்கும் புரியும் வண்ணம் எளிய நடையில் ஆனந்த விகடனில் அவர் எழுதிய ‘குறள் கண்ட வாழ்வு’ எனும் தொடர் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்ற ஒன்றாகும். தாகூர், ஜான் டெவி (John Dewey), தொரோ (Henry David Thoreau) போன்றோரது நூல்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் அவர். தம்பியர் இருவர், கிழக்கும் மேற்கும், மணிவாசகர், தத்துவமும் பக்தியும் போன்ற பல நூல்கள் அவரது நுண்மாண் நுழைபுலத்தைப் பறைசாற்றுவன.

ஆங்கில இலக்கியம் பயிலும் மாணாக்கர்கட்கு ஹட்சனின் (William Henry Hudson) இலக்கியத் திறனாய்வு (Literary Criticism) போலத் தமிழிலக்கியம் பயில்வாருக்கு அவருடைய ‘இலக்கியக் கலை’  சிறந்த இலக்கியக் கைகாட்டி எனலாம். 1985-இல், ஏ.வி.எம். அறக்கட்டளைக்காகப் பன்னிரண்டே நாள்களில் அவர் எழுதிய ‘கம்பன் புதிய பார்வை’ என்ற திறனாய்வு நூலுக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது கிடைத்தமை அவரது ஆராய்ச்சித் திறனின் ஆழத்தையும் விரைவையும் அவனிக்கு அறியத்தருகின்றது.

’இளங்கோவடிகளின் சமயம் எது?’ என்ற நூலில் இளங்கோவடிகளும், கோவலனும் சமணர் அல்லர் என்பதைத் தக்க சான்றாதாரங்களோடு நிறுவியுள்ளார் பேராசிரியர் அ.ச.ஞா.

இவரது ’பெரிய புராண ஆய்வு நூல்’, சைவ அறிஞர்களால் பெரிதும் போற்றப்படும் நூலாகும். அதில் பெரியபுராணம் தோன்றிய காரணம், அதன் காலப் பின்புலம், சேக்கிழாரின் நூல்நோக்கம், படைப்பாற்றல் திறன், பெரிய புராணத்தின் மூலம் அவர் கூறவந்த கருத்து போன்ற தகவல்களையும், வேதத்திற்கும் சைவத்திற்கும் உள்ள தொடர்பு, உருத்திரன் உருத்திர சிவனாகி, சிவ வழிபாடு முக்கியத்துவம் பெற்றமை, சங்ககாலம் முதல் காப்பியக் காலம்வரை தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த சிவ வழிபாட்டுமுறை, தேவார காலத்திற்கு முன்னும் பின்னுமான சிவ வழிபாட்டு நிலை போன்ற பல அரிய செய்திகளை விரிவாக ஆய்ந்து விளக்கியிருக்கின்றார். அந்நூலின் பிற்சேர்க்கையாக இணைக்கப்பட்டிருக்கும் ’ஸ்ரீ ருத்திரம்’ பற்றிய விளக்கம் மிகச் சிறந்த ஒன்றாகும்.

பேராசிரியர் அ.ச.ஞா.வின் மாலைக்கால வாழ்வு (evening of his life) ஆங்கில மாக்கவி மில்டனின் (John Milton) வாழ்வை நிகர்த்ததாய் அமைந்திருந்தது. அக்கவிஞன் தன் பார்வையை இழந்த நிலையிலேயே துறக்க நீக்கம் (paradise lost), துறக்க மீட்சி (paradise regained) போன்ற ஒப்பற்ற காப்பியங்களைப் படைத்தான். அ.ச.ஞா.வும் அவ்வாறே நீரிழிவு நோயால் கண்பார்வை பறிபோன முதுமை நிலையிலும் ஆய்வுப்பணிகளில் ஓயாது ஈடுபட்டார். ஏதேனும் நூல் தேவையாக இருந்தால் கூட, இல்லத்தில் அந்நூல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடம், நூலின் தலைப்பு, அதன் அட்டையின் நிறம் என எல்லாவற்றையும் குறிப்பிட்டுத் தெளிவாகக் கூறுமளவிற்கு நிகரற்ற நினைவாற்றல் படைத்திருந்தார். அவர் குரல்வழி வந்த கருத்துக்களைத் தம் விரல்வழி எழுத்துருவாக்கித் தந்தார்கள் அ.ச.ஞா.வின் அருமை மகளார் மீராவும், யாழ்ப்பாணத் தமிழன்பர்  மார்க்கண்டு என்பவரும். அவ்வாறு வெளிவந்தவையே திருவாசக விரிவுரை, இராமன் பன்முக நோக்கில் முதலிய அற்புத நூல்கள்.

பேராசிரியர் தம் இளமைக்காலத்தில் எழுதிய நூல் ’இராவணன் மாட்சியும் வீழ்ச்சியும்.’ அஃது இராவணனின் சிறப்பை மாட்சியுடன் எடுத்துக்காட்டுவது. அதுபோல் அவர் தம் முதுமைக்காலத்தில் எழுதிய ’பன்முக நோக்கில் இராமன்’ எனும் நூல் இராமனின் பெருமைகளைப் பல்வேறு கோணங்களில் பரக்கப் பேசுவது. பரபக்கம் பேசிச் சுபக்கம் காட்டும் சமயக்கணக்கர்போல் இந்நூலில் எதிர்த்தட்டுத் தலைவனின் இயல்புகளைக் காட்டி நடையில் உயர் நாயகனான இராமனின் உயர்பண்புகளை நிலைநிறுத்துகின்றார் பேராசிரியர் அ.ச.ஞா.

தமிழ் மூதறிஞர், தமிழ்ச் செம்மல், இயற்றமிழ்ச் செல்வர், செந்தமிழ் வித்தகர், கம்பன் மாமணி போன்ற பல பட்டங்களையும், ராஜா சர். அண்ணாமலைச் செட்டியார் விருது, திரு.வி.க. விருது, கலைமாமணி விருது, உட்படப் பல விருதுகளையும் பாராட்டுக்களையும் பெற்ற பெருமைக்குரியவரான அ.ச.ஞா, 2002ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு 27ஆம் நாள் தம்முடைய 85ஆவது அகவையில் உடல்நலக் குறைவால் காலமானார்.

பரந்த கல்வியும், ஆழ்ந்த அறிவும், அறிவியல் பார்வையும் பெற்று, இலக்கியத் திறனாய்வுக்குத் துறைக்கு முன்னோடியாய்த் திகழ்ந்து, புதிய நூல்கள் பலவற்றை ஆய்வுநோக்கில் படைத்தளித்திருக்கும் பேராசிரியர் அ.ச.ஞா.வின் அரும்பணி,  தமிழர்கள் அனைவரும் போற்றிப் பயன்கொள்ளத்தக்கது.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. https://ta.wikipedia.org/wiki/அ._ச._ஞானசம்பந்தன்
2. https://www.dinamani.com/specials/ nool-aragam/2017/oct/09/அசஞானசம்பந்தன்-2786757.html
3. நான் கண்ட பெரியவர்கள் – கங்கை புத்தக நிலையம், 13 தீனதயாளு நகர், சென்னை – 600 017