Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

நம் அன்னைத் தமிழுக்கு தமிழ்நாட்டு அறிஞர்களேயன்றி அயல்நாட்டைச் சேர்ந்த, தமிழைத் தாய்மொழியாகக் கொள்ளாத அறிஞர் பலருங்கூட அருந்தொண்டாற்றியிருக்கின்றனர். இராபர்ட் கால்டுவெல், வீரமாமுனிவர், பிரான்சிஸ் வைட் எல்லிஸ், ஜி.யூ.போப் என்று நீளும் இவ்வரிசையில் செக் நாட்டைச் சேர்ந்த கமில் சுவெலபில்லும் (Kamil Václav Zvelebil) குறிப்பிடத்தகுந்த ஒருவராவார்.

அண்மைக் காலம்வரை நம்மிடையே வாழ்ந்துமறைந்த அந்த மொழியியல் அறிஞர், தமிழ்மொழிக்கு ஆற்றியிருக்கும் அரும்பணிகள் பல. அவை குறித்துச் சிந்திப்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

செக்கோஸ்லோவாக்கியா (Czechoslovakia) நாட்டில் பிராக் (Prague) மாநகரில் 1927ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 17ஆம் நாள் பிறந்த கமில் வாஸ்லாவ் சுவெலபில், அங்குள்ள சார்ல்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் (Charles University) 1946ஆம் ஆண்டு தொடங்கி 1952 வரை ஆறு ஆண்டுகள் கல்வி பயின்றார். இந்தியவியல், ஆங்கில இலக்கியம், தத்துவம், சமஸ்கிருதம், திராவிட மொழியியல் என்று பலவற்றைப் பயின்ற அவர், 1952இல் சமஸ்கிருதத்தில் முனைவர்ப் பட்டம் பெற்றார். பின்னர் திராவிட மொழியியலில் இராண்டாவது முனைவர்ப் பட்டத்தை 1959இல் பெற்றார்.

1952 முதல் 1970 வரை செக்கோஸ்லோவாக்கியாவில் அமைந்துள்ள கீழையியல் துறையில் (Oriental Institute of the Czechoslovak Academy of Sciences) தமிழ் மற்றும் திராவிட மொழியியல் பிரிவில் ஆய்வாளராகப் பணிபுரிந்தார். கிரேக்கம், இலத்தீன், செருமன், ஆங்கிலம், உருசியன், சமஸ்கிருதம், தமிழ் முதலிய மொழிகளைக் கற்றிருந்த அவர் அவற்றோடு மலையாளம், இந்தி, பிரெஞ்சு, இத்தாலியன், போலிஷ் உள்ளிட்ட மொழிகளையும் அறிந்திருந்தார் என அறிகின்றோம்.

1965-66இல் அமெரிக்காவில் உள்ள சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்திலும் (The University of Chicago), 1967-68இல் செருமனியிலுள்ள ஹெய்டெல்பெர்க் பல்கலைக்கழகத்திலும் (Heidelberg University) வருகைதரு பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார்.

திராவிடமொழித் துறையின் தலைவராய்ச் சிகாகோ பல்கலைக்கழகத்தில் சிலகாலம் பணியாற்றிய சுவெலபில், பின்னர் அங்கிருந்து வெளியேறி 1970இல் பிரான்சில் இருந்த காலேஜ் டி பிரான்ஸ் (college de France) என்ற புகழ்வாய்ந்த கல்லூரியில் வருகைதரு பேராசிரியராய்ப் பணிபுரிந்தார். நெதர்லாந்திலுள்ள லெய்டன் பல்கலைக்கழகத்திலும் (Leiden University, The Netherlands) சில காலம் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்துள்ளார். அதனைத் தொடர்ந்து நெதர்லாந்திலுள்ள யூட்ரெக்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் (Utrecht University)1992ஆம் ஆண்டுவரை திராவிட மொழிகள், தென்னிந்திய இலக்கியம் மற்றும் நாகரிகம் குறித்த துறையில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்றார்.

முதலில் செக் நாட்டுத் தூதரகத்தில் பணிபுரிந்த தமிழன்பர் ஒருவர் வாயிலாகத் தமிழ்கற்கத் தொடங்கிய சுவெலபில், அதில் ஈடுபாடுகொண்டு வானொலி வழியாகவும், நூல்கள் வழியாகவும் தமிழை முனைந்து கற்றிருக்கின்றார்.

பிரான்சு நாட்டைச் சேர்ந்த பியர் மீலா (Perre Meile) என்ற மொழியியல் அறிஞர் தமிழ் குறித்துப் பிரஞ்சு மொழியில் எழுதிய ’Introduction au Tamoul’ (An introduction to Tamil) என்ற நூல் வழியாகவும் சுவெலபில்லுக்குத் தமிழின் அறிமுகம் கிடைத்தது.

தமிழை மேலும் செம்மையாகவும் சிறப்பாகவும் கற்க விழைந்த அவர், தமிழகத்திற்கு வருகைபுரிந்து பன்மொழிப் புலவர் தெ.பொ. மீனாட்சிசுந்தரனார், பேராசிரியர் மு. வரதராசனார் முதலியோரிடம் தமிழ் பயின்றார்.’தமிழ் இலக்கணத் தாத்தா’ என்று சிறப்பிக்கப்பெற்ற மகாவித்துவான் மே.வீ. வேணுகோபாலப் பிள்ளையிடம் தமிழ்பயின்ற அனுபவம் உடையவர் கமில் சுவெலபில்.

தமிழகச் சித்தர்கள் குறித்து தாம் எழுதிய ’The Poets of the Powers’ என்னும் நூலில் தம் ஆசிரியர் மே.வீ. வேணுகோபாலப் பிள்ளையின் புகைப்படத்தை வெளியிட்டு “எனது குரு” என்று சுவெலபில் குறிப்பிட்டிருப்பது அவரது நன்றியறிதலையும் வேணுகோபாலப் பிள்ளைபால் அவர் கொண்டிருந்த அளவற்ற அன்பினையும் புலப்படுத்துகின்றது.

சிறந்த தமிழறிஞர்கள் பலரிடம் பயின்றதன் விளைவாய் நல்ல தமிழிலக்கண, இலக்கியப் புலமை வாய்க்கப் பெற்றவரானார் சுவெலபில். தமிழின் தொன்மையான இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தை அவர் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருப்பது பாராட்டுக்குரிய செயலாகும். சுவெலபில் மொழிபெயர்த்த தொல்காப்பியம் உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனத்தின் தொல்காப்பிய உரைவளத்தில் எடுத்தாளப்பட்டுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தென்னிந்தியாவிற்குப் பலமுறை களப்பணி ஆய்வுக்காக வந்திருக்கின்றார் கமில் சுவெலபில். அவர் சென்னைக்கு வருகை தந்தபொழுதெல்லாம் நம் தமிழகத்து அறிஞர்கள் அவருக்கு வரவேற்பும் பாராட்டும் அளித்துச் சிறப்பித்துள்ளனர். சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் சென்னைத் தமிழ்க்கலை மன்றத்தின் ஏற்பாட்டில் 1962ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 7இல் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் தமிழறிஞர்கள் பலர் கமில் சுவெலபில்லைப் பாராட்டிப் பேசியிருக்கின்றார்கள்.

பேராசிரியர் மு.வரதராசனார் அவர்கள், கமில் சுவெலபில் பற்றிக் குறிப்பிடும்பொழுது ” இவர் நம்மிடையே வாழ்ந்து வருகின்ற போப்; நம்மிடையே வாழ்ந்து வருகின்ற கால்டுவெல், தமிழ்மொழி, இலக்கியம் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் செய்து வெளியிட்டிருக்கிறார். நற்றிணை, புறநானூறு நன்கு கற்றவர். சிலப்பதிகாரத்தை மொழிபெயர்த்து வருகின்றார். கல்கியின் நாவல்களையும் மொழிபெயர்த்து வருகின்றார். தாமே முயன்று தமிழ் கற்றவர். தமிழ் ஒலியே கேட்காத நாட்டில் இருந்துகொண்டு தமிழ் கற்றவர்.” என்று பாராட்டிப் பேசியுள்ளார் என்பதைச் செந்தமிழ்ச் செல்வி இதழ் வாயிலாய் அறியமுடிகின்றது. (செந்தமிழ்ச்செல்வி 37:1. பக்கம் 33).

தமிழ் இலக்கியம், இலக்கணம் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தியதோடு மட்டுமன்றி, மொழியியல் நோக்கிலும் தமிழை ஆய்வுக்கு உட்படுத்தியவர் சுவெலபில்.

குறிஞ்சிக் கிழவனென்றும், தமிழர்களின் முப்பாட்டன் என்றும் நாம் சிறப்பிக்கின்ற முருகனிடத்துத் தனித்த ஈடுபாடு கொண்டவராக அவர் இருந்திருக்கின்றார் என்ற செய்தி நமக்குப் பெருவியப்பினைத் தருகின்றது. முருகனைப் பற்றி ஆங்கிலத்தில் ’திருமுருகன்’ (Tiru Murugan) எனும் நூலெழுதியிருக்கின்றார் சுவெலபில்.

வள்ளியின் பிறப்பு வளர்ப்பு திருமண நிகழ்வுகளைக் கச்சியப்ப சிவாசாரியார் எழுதியுள்ள கந்தபுராணத்தின் அடிப்படையில் இந்நூலில் விவரித்துள்ள அவர், வள்ளி முருகன் என்பவர்கள் தெய்வங்களாய்ப் புராணங்களில் சித்திரிக்கப்பட்டாலும் அவர்கள் வாழ்வில் நிகழ்ந்தவை அனைத்தும் தமிழ் மரபில் இடம்பெற்றிருக்கும் களவு மற்றும் கற்பு வாழ்க்கை சார்ந்தவையாகவே இருக்கின்றன என்பதையும் ஆய்வுநோக்கில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

’The introduction to Tamil Literature’ என்ற தம்முடைய ஆங்கில நூலில், சங்கநூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள பாடல்களின் மொழிநடை, பாடுபொருள் ஆகியவற்றில் ஒத்த தன்மையைக் காணமுடிகின்றது. அரசவையில் பாடப்பட்ட சங்கப் பாடல்களின் தொடக்கமாக நாம் வாய்மொழிப் பாடல்களைக் கருதலாம் என்று குறிப்பிடுகின்ற சுவலபில்,

சங்க நூல்களான எட்டுத்தொகை பத்துப்பாட்டு ஆகியவற்றை வைத்துப் பார்க்கும்போது, சாதிமுறை அன்றைய தமிழ்நிலத்துக்குப் பழக்கப்படாத அந்நியத்தன்மை கொண்ட ஒன்றாகவே இருக்கின்றது. தமிழ்நிலத்தில் அதிக செல்வாக்குப் பெற்ற குடியினராக வணிகர்களும் வேளாளர்களும் அன்று இருந்தார்களே தவிர பார்ப்பனர்களும் அரசர்களும் அல்லர் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

தென்னிந்தியாவின் இலக்கிய வரலாற்றை எழுதிய சுவெலபில், அதற்குச் சூட்டிய பெயர் ‘முருகனின் புன்னகை’ (The Smile of Murugan: On Tamil Literature of South India) என்பதாகும். முருகன்பால் அவருக்கிருந்த ஈடுபாட்டிற்கு இதனினும் சிறந்த சான்றுண்டோ?

இந்நூலில் தமிழர்கள் குறித்தும் தமிழ்மரபுச் செல்வங்கள் குறித்தும் சுவெலபில் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் தமிழர்களாகிய நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டியவையாகும். அவற்றில் சிலவற்றை மட்டும் இங்கே தொட்டுக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

”திராவிடர்கள்…குறிப்பாகத் தமிழர்கள் உலகின் பண்பாட்டு வளத்துக்கு ஆற்றிய பங்கு மகத்தானதாகும். பல்லவர் மற்றும் சோழர் காலத்தில் கட்டப்பட்ட கோயில்களின் வடிவமைப்பு, சோழர் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட செப்புச் சிற்பங்கள், பரதக்கலை, கர்நாடக இசை போன்றவை அவற்றில் குறிப்பிடத்தக்கவை. இவை அனைத்திற்கும் மேலான பங்களிப்பாகத் தமிழர்கள் உலகிற்குத் தந்திருப்பது தமிழிலக்கியம் எனும் வளமாகும். அதன் செழுமையும் சிறப்பும் தமிழறியாத மக்கள் உணர்ந்தும் படித்தும் இன்புறவேண்டிய தமிழ்மரபுச் செல்வமாகும்.

தமிழர் பண்பாட்டைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு பண்பாட்டு வெற்றிடத்தை நிரப்புவதற்காகவோ, இரண்டு நாகரிகங்களின் கலப்பினாலோ உருவான ஒன்று அன்று; தானாகவே முகிழ்த்த ஒன்று.

இந்தியாவின் இரு முக்கிய மொழிகளாகக் கருதப்படுபவை தமிழும் சமஸ்கிருதமும். இவற்றில் தமிழ்மொழியானது சமஸ்கிருதத்திற்குக் காலத்தால் முற்பட்டதும் அதனைச் சாராமல் தனித்து இயங்கக்கூடியதும் ஆகும்.

அதுமட்டுமன்று! பழங்காலம் தற்காலம் எனும் இரண்டு காலங்களுக்கும் பொருந்தக்கூடிய இலக்கிய வளமும் தமிழில் மட்டுமே இருக்கின்றது. சங்க இலக்கியங்கள் தொடங்கி இன்றைய நவீன இலக்கியங்கள் வரை தமிழில் காணக்கிடைப்பது, சமஸ்கிருதத்திற்கு இல்லாத தமிழின் தனித்தன்மையை புலப்படுத்தக்கூடியதாகும். எனவே அன்றுமுதல் இன்றுவரை அறுபடாத தொடர்ச்சியுடைய மொழியென்றால் அது தமிழ் மட்டுமே.” என்கிறார்.

தமிழர்களாகிய நாம் பெருமைகொள்ளத்தக்க செய்திகள் அல்லவா இவை?

தமிழறிஞர் சிதம்பரநாதன் செட்டியார் அவர்களின் தொடர்பினால் தமிழ் யாப்பின்மீது ஈடுபாடு வரப்பெற்ற கமில் சுவெலபில், தமிழ்யாப்பு பற்றியும் விரிவாக ஆங்கிலத்தில் எழுதியுள்ளார். யாப்பு குறித்த சுவெலபில்லின் நூல்களை மதிப்பீடு செய்யும் வாய்ப்பைப் பெற்ற முனைவர் பொற்கோ (பொன் கோதண்டராமன்) அவர்கள், கமில் சுவெலபில் தமிழ்யாப்பு பற்றி நன்கு அறிந்து வைத்துள்ளார் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

ஜப்பான் தலைநகர் டோக்கியோவில் நடைபெற்ற மாநாடு ஒன்றில் கமில் சுவெலபில்லைக் கண்டு பழகுதற்குத் தமக்கு ஒரு கிழமை வாய்ப்புக் கிடைத்ததை மகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூரும் தமிழறிஞரான தமிழண்ணல் அவர்கள், “தமிழ் இலக்கணத்தையும், சங்க இலக்கியத்தையும், தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றையும் வரன்முறைப்படுத்தி ஆங்கிலமொழி வழியாக உலகிற்கு வெளிப்படுத்தியவர்களில் கமில் சுவெலபில் குறிப்பிடத்தக்கவர்” என்கிறார். அதுபோல் தமிழுக்கு அமைந்த செவ்வியல் பண்புகளைத் தொடக்கத்தில் சான்றுகள்வழி விளக்கியவரும் அவரே எனக் கருதுகிறார் தமிழண்ணல்.

அறிஞர் நா. வானமாமலை அவர்கள் தமிழில் எழுதிய நாட்டுப்புறவியல் சார்ந்த பல கட்டுரைகளை ஆங்கிலத்திலும் செக் மொழியிலும் மொழிபெயர்த்துள்ளார் சுவெலபில். குறிப்பாக ’முத்துப்பட்டன் கதை’ பற்றி வானமாமலை அவர்கள் சரசுவதி ஏட்டில் எழுதிய கட்டுரைகளைக் கண்ட கமில் சுவெலபில், அக்கதையை உலகின் மிகச்சிறந்த கதைப்பாடல்களுள் ஒன்று என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

மேலும், மதன காமராசன் கதை, மயில் இராவணன் கதை இரண்டையும் ஆங்கிலத்தில் பெயர்த்துள்ளார். 1987இல் வெளிவந்துள்ள இந்நூல், நம் நாட்டுப்புறக் கதைப்பாடல்களையும் இதிகாசங்கள், புராணங்களையும் உலகுக்கு நன்கு அறியத்தரும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றது. இருளர் மொழியில் வழங்கும் கதைப்பாடல்களையும் இக்கதையுடன் இணைத்து ஆராய்ந்துள்ள சுவெலபில், தமிழ் சமஸ்கிருத மொழிகளில் கிடைக்கும் விக்கிரமாதித்தியன் கதையையும் ஆய்வுசெய்துள்ளதை அறியமுடிகின்றது.

பாரதியார் பாடல்களில் சுவெலபில்லுக்கு நல்ல பயிற்சியும் ஈடுபாடும் இருந்திருக்கின்றது. பாரதியின் இளமைக்காலம், கல்வி, காசிநகர் வாழ்க்கை, பாரதிகால இந்தியாவின் நிலை, தமிழக நிலை, பாரதியின் விடுதலை உணர்வு போன்றவற்றையும், பாரதியின் பாடல்களையும் விரிவாய் ஆராய்ந்து ’தமிழ் கல்சர்’ (Tamil culture) என்ற இதழில் சுவெலபில் ஆங்கிலத்தில் எழுதியுள்ள கட்டுரைகள் உலக மக்களுக்கு பாரதி குறித்த நல்லதோர் அறிமுகத்தைத் தந்தன.

தமிழ்த்தாத்தா உ.வே.சா.வின் வாழ்க்கை வரலாற்றை விவரிக்கும் ’என் சரித்திரம்’ என்னும் நூலை, ’The Story of My Life’ எனும் பெயரில் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் சுவெலபில். இரண்டு பகுதிகளாக வெளிவந்துள்ள இந்நூல் வெளிநாட்டினருக்கு உ.வே.சா. அவர்களின் தமிழ்ப் பணிகளை அறிவிக்கும் ஆவணமாகத் திகழ்கின்றது. திராவிட மொழிகளின் ஒப்பீட்டு ஒலியியல் (Comparative Dravidian Phonology), நீலகிரிப் பழங்குடி மக்களான இருளர்களின் மொழி உள்ளிட்ட நூல்கள் அவருக்கு நிலைத்த புகழைத் தேடித்தந்தன.

தமிழர்களின் பெருமிதமாகத் திகழும் வள்ளுவர்செய் திருக்குறளைச் செக் மொழியில் மொழிபெயர்த்துள்ளார் கமில் சுவெலபில் என்பது எண்ணி மகிழத்தக்கது.

இவ்வாறு நூல்கள், கட்டுரைகள், மொழிபெயர்ப்புகள் என 500-க்கும் மேற்பட்ட படைப்புகளை வழங்கிய சாதனையாளர் சுவெலபில். சாகித்திய அகாதெமியின் சிறப்புக் கருத்துரையாளரகவும் அவர் இருந்துள்ளார். உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனத்தின் ஆய்விதழ் உள்ளிட்ட பல இதழ்களின் ஆசிரியர் குழுவிலும் இடம்பெற்ற பெருமைக்குரியவர் அவர்.

சுவெலபில் என்ற அவரது பெயருக்கு செக் மொழியில் ‘எதையும் சிறப்பாகச் செய்பவர்’ என்று பொருளாம். அதனை அழகுத்தமிழில் மொழியாக்கம் செய்து, ‘நிரம்ப அழகியர்’ என்ற பெயரை சுவெலபில்லுச் சூட்டினார் சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக ஆட்சியரான வ. சுப்பையா பிள்ளையவர்கள்.

எதையும் சிறப்பாகச் செய்பவர் எனும் தம் பெயருக்கேற்பத் தமிழுக்குச் சிறந்த தொண்டாற்றி உலக அரங்கில் தமிழின் மேன்மையையும் தமிழர் பண்பாட்டின் பெருமையினையும் வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிய செக் நாட்டு நல்லறிஞரான கமில் சுவெலபில்லின் பணிகள் தமிழராகிய நாம் அறிந்து போற்றத்தக்கவையாகும்.

இவரைப் போன்ற மேனாட்டு அறிஞர்கள் தமிழுக்குச் செய்திருக்கும் தொண்டுகளில் ஒரு சிறிதேனும் தமிழராகிய நாமும் நந்தமிழுக்கு – செந்தமிழுக்குச் செய்யவேண்டும் எனும் ஊக்கத்தை இப்பெருமகனாரின் வாழ்க்கைவழி நாம் பெறவேண்டும்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

https://en.wikipedia.org/wiki/Kamil_Zvelebil
https://web.archive.org/web/20090317061559/http://marketaz.co.uk/Zveleb1.html
https://tamilnation.org/literature/zvelebil.htm
http://muelangovan.blogspot.com/2008/11/17-11-1927.html
http://murugan.org/research/zvelebil.htm
https://tamilnation.org/books/literature/smileofmurugan

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பம்பை எனும் பொய்கையின் அழகு காண்போரைக் கவரவல்லது. அந்தப் பொய்கையில் முகங்காட்டிய மணமலி தாமரையும் வாசமிகு குவளை மலர்களும் இராமனுக்குச் சீதையின் திருமுகமாகவும் கண்களாகவும் காட்சியளித்து, அவளின் பிரிவுத்துயரால் புண்பட்ட அவன் மனத்திற்கு மருந்து தடவியதுபோல் சிறிது ஆறுதலளித்தன. அந்தப் பொய்கையை ஆழ்ந்துநோக்கிய இராமன், ”என் சீதையின் கண்களையும் முகத்தையும் காட்டிய பொய்கையே! அவளின் முழுவடிவத்தையும் காட்டமாட்டாயா? தம்மால் இயன்றதைச் செய்யாமல் உலோபம் செய்பவர்கள் உயர்ந்தவர்கள் ஆகமாட்டார்கள்!” என்றான்.

வண்ண நறுந் தாமரை மலரும்
     வாசக் குவளை நாள்மலரும்
புண்ணின் எரியும் ஒரு நெஞ்சம் பொதியும்
     மருந்தின் தரும் பொய்காய்
கண்ணும் முகமும் காட்டுவாய்
     வடிவும் ஒருகால் காட்டாயோ
ஒண்ணும் என்னின் அஃது
     உதவாது உலோவினாரும் உயர்ந்தாரோ. (கம்ப: பம்பை வாவிப் படலம்  – 3834)

அன்றைய இரவை பம்பைக்கு அருகிலிருந்த சோலையில் கழித்துவிட்டு, மறுநாள் சூரியன் உதித்ததும் தம் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர் இராமலக்குவர். காடும் மலையும் கடந்து சவரி குறிப்பிட்ட உருசியமுக மலையை அடைந்து அதன்மீது விரைவாய் ஏறினர்.

அம்மலைமீது வசித்துவந்த குரக்கினத்தரசனான சுக்கிரீவன் அப்போது அவர்களைக் கண்டான். அவர்கள் இருவரும் தன் தமையன் வாலி ஏவலால் தன்னைக் கொல்லவருகின்ற பகைவர்களே என்றெண்ணி அச்சம் கொண்டான். விரைந்தோடி அங்குள்ள குகை ஒன்றினுள் புகுந்தான். அங்கிருந்தோரும் சுக்கிரீவன் மூலமாக இந்தப் புதியவர்களின் வரவையறிந்து அச்சமுற்று ஒளிந்தனர். குரக்கினத்தாரின் அச்சத்தையும் மருட்சியையும் கண்ட அஞ்சனை மைந்தனும் சுக்கிரீவனின் அமைச்சனுமான அனுமன், அவர்களைப் பார்த்து, ”யாரும் அஞ்சற்க!
நான்போய் அவர்கள் யாரென அறிந்துவருகின்றேன்” எனக்கூறிப் புறப்பட்டான்.

தன் சொந்த உருவோடு செல்லாமல் ஒரு மாணவ பிரமசாரிபோல் மானுட வடிவெடுத்துச் சென்ற அனுமன், இராமனும் இலக்குவனும் வருகின்ற வழியில் சற்றே மறைவாக நின்று அவர்களைக் கூர்ந்து கவனித்தான்.

பிறரின் முகக்குறிப்பு க(கொ)ண்டே அவர்களின் அகத்தைப் படிக்கும் ஆற்றலாளனான அனுமன், “அறமும் நல்லொழுக்கமுமன்றிப் பிறிதொன்றையும் தம் செல்வமாகக் கொள்ளாதவராய்த் தோன்றும் இவர்கள், பெறற்கரும் அமிழ்தனைய தம் பொருளொன்றுக்கு அழிவு வந்துற்றதால் அதனையே இருமருங்கும் தேடித் துழாவுகின்றவர்களைப் போலல்லவா தோன்றுகின்றனர்!” என்று தன்னுள் எண்ணினான்.

தருமமும் தகவும் இவர் தனம்
     எனும் தகையர் இவர்
கருமமும் பிறிது ஓர் பொருள் கருதி
     அன்று அது கருதின்
அரு மருந்து அனையது இடை
     அழிவு வந்துளது அதனை
இருமருங்கினும் நெடிது
     துருவுகின்றனர் இவர்கள். (கம்ப: அனுமப் படலம் – 3859)

அவர்களையே நோக்கிக் கொண்டிருந்த அனுமனுக்கு அவர்கள்மீது இனம்புரியாத அன்பு பெருகிற்று; தம்மிடம் நேயம்கொண்டவர்களை நெடுநாட்களுக்குமுன்பு பிரிந்து மீண்டும் சந்திப்பதைப் போன்றதோர் உணர்ச்சி ஏற்பட்டு உள்ளம் உருகிற்று. அதற்குக் காரணம் விளங்காதவனாய் அவர்கள் எதிரில்சென்று நின்றான் அவன். அவர்கள் அருகில் வந்ததும் “உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக!” என்று அவர்களை வரவேற்றான்.

அனுமனைக் கண்ட இராமன், ”நீ யார்? எவ்விடத்திலிருந்து வருகிறாய்?” என்று கேட்கவும், ”நீலநிறத்துக் கோல மேனியனே! செந்தாமரைக் கண்ணனே! யான் வாயுதேவனுக்கு அஞ்சனை வயிற்றில் பிறந்த மைந்தன்; என் பெயர் அனுமன்! இந்த உருசியமுக மலையில் எரிகதிர்ச்செல்வன் மைந்தனான சுக்கிரீவனுக்கு ஏவல்செய்து வாழ்ந்துவருகின்றேன். என் தலைவன் உங்களிருவரையும் யாரென அறிந்துவரச் சொன்னதால் இங்கு வந்தேன்” என்று தன்னைப் பற்றியும் தான் அங்குவந்த நோக்கத்தையும் இராமலக்குவருக்கு அறியத் தந்தான்.

‘புலமிக்கவரைப் புலமை தெரிதல் புலமிக்கவர்க்கே புலனாம்’ எனும் பழமொழிக்கேற்ப அனுமனின் நயத்தகு மொழிகளால் அவனின் அறிவுக்கூர்மையை உணர்ந்த இராமன் இளவல் இலக்குவனைப் பார்த்து,

”வில்சுமந்த தோளனே! இவன் கல்லாத கலைகளும், வேதக் கடலும் உலகில் இல்லை எனும்படியாக இவனது சொல்லாற்றல் வெளிப்பட்டதல்லவா? இச்சொல்லின் செல்வன் யார்? நான்முகனா? விடைவலானான சிவனா?” என்று அனுமனை வியந்தும் நயந்தும் உரைத்தான்.

இல்லாத உலகத்து எங்கும் இங்கு
     இவன் இசைகள் கூரக்
கல்லாத கலையும் வேதக் கடலுமே
     என்னும் காட்சி
சொல்லாலே தோன்றிற்று அன்றே
     யார்கொல் இச் சொல்லின்செல்வன்
வில் ஆர்தோள் இளைய
     வீர விரிஞ்சனோ விடைவலானோ. (கம்ப: அனுமப் படலம் – 3870)

பின்னர் அனுமனிடம், ”நீ குறிப்பிட்ட கவிக்குலத்து அரசனை (சுக்கிரீவன்) காணவே நாங்கள் வந்திருக்கின்றோம்; அவனிடம் எம்மை அழைத்துச் செல்வாயாக” என்றான். அதுகேட்ட அனுமன், உம்மையொத்த உத்தமர்கள் சுக்கிரீவனைக் காணவிரும்புதல் அவனுடைய செய்தவமே!” என்று மகிழ்ந்துரைத்துவிட்டு,

”இரவியின் புதல்வனான சுக்கிரீவன், இந்திரன் புதல்வனாகிய இரக்கமற்ற வாலி துரத்தியதால் அஞ்சி இந்த மலையில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கின்றான்; நீங்கள் இங்கு வந்தமையால் அவன் இழந்த செல்வத்தை மீண்டும் அடைவான்” என்றான் நம்பிக்கையோடு. வாலிக்கும் சுக்கிரீவனுக்குமிடையே இருக்கும் மனவேறுபாட்டை நுட்பமாய் வெளிப்படுத்தும் வகையில் வாலியைச் சுக்கிரீவனின் அண்ணன் என்றுரைக்காது இந்திரன் புதல்வன் என்றுரைக்கின்றான் அனுமன்.  

தொடர்ந்தவன்…”ஐயன்மீர்! எம் தலைவன் சுக்கிரீவனிடம் உங்கள் இருவரையும் பற்றிச் சொல்ல விழைகின்றேன். உங்களை யார் என்று நான் அவனிடம் விளம்பவேண்டும்? சொல்லுங்கள்! என்று பணிவோடு வினவித் தன் மதிநுட்பத்தை மீண்டும் நிரூபித்தான். 

அப்போது இலக்குவன் இராமனின் வரலாற்றை அனுமனிடம் உரைக்கலானான். ”அறிவும் செங்கோல்திறமும் உடைய அயோத்தி மன்னன் தயரதனின் புதல்வன் இந்த ஆண்தகை. அன்னையின் ஏவலால் தனக்கு உரிமையான அரசச் செல்வத்தைத் தம்பிக்கு நல்கிவிட்டுக் கானம்சேர்ந்த இவன்பெயர் இராமன். நான் இவனுக்கு ஏவல் செய்யும் அடியவன்” என இராமனின் பிறப்புத் தொடங்கி இராவணனின் கீழ்த்தரமான புன்செயலால் அவன் மனைவி சீதை காணாமற்போனது வரை அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தான் இலக்குவன்.

செப்பருங்குணத்து இராமனின் பெருந்தன்மையையும் நல்லொழுக்கத்தையும் அறிந்து அவன் திருப்பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான் மாணி உருவில் இருந்த மாருதி (அனுமன்). நீ என் காலில் வீழ்தல் முறையில்லை என்று தடுத்த இராமனிடம், நானும் அரிக்குலத்தை (குரக்கினம்) சேர்ந்தவனே என்றுரைத்த அனுமன், தன் சொற்களை மெய்ப்பிக்கும் வகையில் மின்னலைப் போன்ற ஒளிமிகு தோற்றத்தினராகிய தயரத புதல்வர்கள் வியப்புறும்வண்ணம், வேத முதலாகிய சாத்திரங்களே வடிவெடுத்தது வந்ததோ எனும்படியாகவும் பொன்மயமான மேருமலையும் தன் தோள்களுக்கு ஒப்பாகாது எனும்வகையிலும் பேருருக்கொண்டு (விஸ்வரூபம்) நின்றான்.

மின்உருக் கொண்ட வில்லோர்
     வியப்புற வேத நல் நூல்
பின் உருக்கொண்டது என்னும் பெருமை
     ஆம் பொருளும் தாழ
பொன் உருக் கொண்ட மேரு
     புயத்திற்கும் உவமை போதாத்
தன் உருக்கொண்டு நின்றான்
     தருமத்தின் தனிமை தீர்ப்பான். (கம்ப: அனுமப் படலம் – 3883)

தருமத்தின் வடிவினராய்த் திகழுகின்ற இராமலக்குவரின் தனிமையைத் தீர்க்கவந்தவன் ஆகையால் அனுமனைத் ’தருமத்தின் தனிமை தீர்ப்பான்’ என்று ஈண்டு விதந்தோதுகின்றார் கம்பநாடர்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

ஏன் இன்னும் இலக்குவன் மீளவில்லை? ஒருவேளை சீதையை கவர்ந்துசென்ற அரக்கர்களைக் கண்டு அவர்களோடு வெஞ்சமர் புரியத் தொடங்கிவிட்டானோ? இராவணன் என் இளவலையும் கவர்ந்துசென்று கொன்றுவிட்டானோ? என்றெல்லாம் எண்ணிக் கவன்ற இராமன், தன்னைத்தானே வாளால் குத்திக்கொண்டு மாள எத்தனித்த வேளையில், அயோமுகியால் தூக்கிச்செல்லப்பட்ட இலக்குவன் அவளின் வசிய வித்தையிலிருந்து மீண்டு, சூர்ப்பனகையின் நாசியை அறுத்து அவளைத் தண்டித்ததுபோலவே, அயோமுகியின் நாசியையும் அறுத்தான். அவள் வலிதாளாது அலறிய பேரொலி இராமன் செவிகளில் விழுந்தது.

இரவின் அமைதியைக் கிழித்துக்கொண்டு எழுகின்ற இந்தப் பேரொலி ஏதோ ஓர் அரக்கியின் குரலாகவே இருக்கவேண்டும் என ஊகித்த இராமன், சாகும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு, இலக்குவனைக் காக்க விரைந்தான். அப்போது இலக்குவனே இராமனுக்கு எதிரில் வந்துவிட்டான். வந்தவன், தன்னைக் குறித்து அண்ணன் கொண்டிருக்கும் கவலையைப் போக்கும் விதத்தில், ”அண்ணா! அடியனேன் வந்துவிட்டேன்; ஆதலால் அஞ்ஞான இருள்படியாத உளமுடைய நீ வருந்தற்க!” என்று உரைத்தவண்ணம் அண்ணனின் தளிரொத்த திருப்பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான். அதுகண்ட இராமன், இழந்த கண்களை மீண்டும் பெற்றதுபோல் மகிழ்ந்தான்.

வந்தனென் அடியனேன் வருந்தல்
வாழி நின்
அந்தம் இல் உள்ளம் என்று
அறியக் கூறுவான்
சந்த மென் தளிர் புரை
சரணம் சார்ந்தனன்
சிந்தின நயனம்
வந்தனைய செய்கையான். (கம்ப: அயோமுகிப் படலம் – 3724)

நடந்த நிகழ்ச்சிகளை இலக்குவனிடம் கேட்டறிந்த இராமன், இலக்குவன் உற்ற இடர்ப்பாட்டுக்காகத் துன்பமும், அதனின்று அவன் வெற்றிகரமாய் மீண்டமைக்காக உவமையும் எய்தினான் ஒருங்கே.
பின்னர்ச் சிறிதுநேரம் காட்டிடை ஓய்வுகொண்டனர் இருவரும். சீதையைப் பிரிந்தபின் இராமன் உண்ணவும் இல்லை; அவமானத்தின் தாக்கத்தால் உறங்கவும் இல்லை. கானத்தில் நோக்கும் திசையெல்லாம் அவனுக்குச் சானகி உருவமே தெரிந்தது. இதுவும் அரக்கர்செய் மாயையோ என உளம் நொந்தான் அவன்.

ஒருபொருளை ஆழமாய் எப்போதும் சிந்தித்திருந்தால், அப்பொருளே எங்குநோக்கினும் காட்சியளிக்கும் என்பது உளவியல் உண்மை.
முன்பு இராவணனும் தன் தங்கை சூர்ப்பனகை வாயிலாய்ச் சீதையின் அழகையறிந்து அவள் நினைவால் வாடி, அவளின் உருவெளித் தோற்றத்தைக் கண்டு, அது சீதைதானா என்று சூர்ப்பனகையிடம் வினவ, அவளோ இராமனையே எப்போதும் எண்ணிக்கொண்டிருந்த காரணத்தால் அவ்வுருவம் இராமனுடையது என்று விடை பகர்ந்ததைக் கண்டோம்; இப்போது இராமனின் நிலையும் அவ்வாறானது.

கங்குல் பொழுதை மிகுந்த மனத்துயரோடு கழித்த இராமன், பொழுது புலர்ந்ததும் இளவலோடு தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தான். ஐம்பது யோசனை தூரத்தை இருவரும் நடந்தே கடந்தனர். ஒருநாள் உச்சிப்போதில் கவந்தன் எனும் அரக்கன் வதியும் இடத்தருகே வந்துசேர்ந்தனர். ஆங்கே அடுத்த சோதனை ஆரம்பித்தது அவர்களுக்கு.
இந்தக் கவந்தன், வயிற்றிலே பெரிய வாயைக் கொண்டிருக்கும் பயங்கரமான தோற்றத்தைக் கொண்டவன். இருந்த இடத்திலிருந்தபடியே வெகுதூரத்திற்குக் கைகளை நீட்டி யானை முதல் எறும்பு வரை அனைத்துயிர்களையும் உண்ணக்கூடியவன். அவனுடைய கைகளில் இராம இலக்குவர் சிக்கினர். சீதையைக் கவர்ந்துசென்ற அரக்கர் படைதாம் தம்மை எதிர்த்து வந்திருக்கின்றதோ என்றெண்ணினான் இராமன்.

அவ் அரக்கனின் கை அவர்களைத் தன் வாயருகே கொண்டுசெல்ல முயன்றபோது இஃது அரக்கர் சேனையன்று; பயங்கர வடிவுடைய ஓர் அரக்கனே என்று தெளிந்த இராம இலக்குவர், இன்னும் சற்றுநேரத்தில் தாமிருவரும் அவனுக்கு இரையாகப் போகின்றோம் என்பதையும் அறிந்தனர்.

அப்போது இராமன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாய், ”இளவலே! தோகை சீதையும் எனைப் பிரிந்தனள்; தந்தை போன்றிருந்த சடாயுவும் துஞ்சினன். இவர்களையெல்லாம் காக்கத் தவறிய பெரும்பழியைச் சுமந்துகொண்டு இனியும் நான் உயிர்வாழ விரும்பவில்லை. எனவே, நான் இந்தப் பூத வடிவினனுக்கு உணவாகின்றேன்; நீ தப்பித்துச் செல்!” என்றான்.

தோகையும் பிரிந்தனள்
எந்தை துஞ்சினன்
வேக வெம் பழி சுமந்து
உழல வேண்டலேன்
ஆகலின் யான்
இனி இதனுக்கு ஆமிடம்
ஏகுதி ஈண்டுநின்று
இளவலே என்றான். (கம்ப: கவந்தன் வதைப் படலம் – 3766)

அதைக்கேட்ட இலக்குவன், ”உமக்கு ஏதேனும் தீங்குவந்தால் உமக்கு முன்பாக நான் என்னுயிரை முடித்துக்கொள்ள வேண்டும். அப்படியிருக்க நீர் உயிர்துறக்கவும் நான் ஊர்திரும்பவும் செய்யலாம் என்றால் அச்செயல் மிக நன்று” என்றான் வேதனையோடு. தன் அன்னை சுமித்திரை இராமனுக்கு ஏதேனும் தீங்கென்றால் அவனுக்கு முன்பாக நீ மடி; உயிரை முடி என்று சொன்னதை இலக்குவன் மறக்கவில்லை என்பதை அவன் பேச்சு ஈண்டு நமக்கு உணர்த்துகின்றது.

இராமன் துவளும்போதெல்லாம் அவனைத் தேற்றும் தம்பி இலக்குவன் இப்போதும் அப்பணியைச் செவ்வனே செய்து இராமனுக்கு உள்ள உரமூட்டினான். பின்னர் இருவரும் கவந்தனைத் தீரத்தோடு எதிர்த்து அவன் தோள்களை வெட்டி வீழ்த்தினர். அப்போது ஓர் அதிசயம் நிகழ்ந்தது. இராமனின் ஆயுதத்தால் வெட்டுண்ட கவந்தன், கூட்டைவிட்டு நீங்கிய பறவைபோல் வானிடைத் தோன்றினான்.

விசும்பில் நின்றபடி,
“ஆதிப் பிரமனும் நீ
ஆதிப் பரமனும் நீ
ஆதி எனும் பொருளுக்கு அப்பால்
உண்டாகிலும் நீ
சோதிச் சுடர்ப் பிழம்பு நீ” (கம்ப: கவந்தன் வதைப் படலம் – 3787)
என்று இராமனைப் பலபடத் துதித்தான்.

இராம இலக்குவர் அவனை வியப்போடு நோக்கிக்கொண்டிருந்தபோது தன் வரலாற்றைக் கூறத் தொடங்கினான் அவன்.

”ஐயன்மீர்! நான் தனு எனும் பெயர்கொண்ட கந்தருவன் ஆவேன். முனிவர் ஒருவரின் சாபத்தால் இந்தக் கொடிய வடிவமெடுத்தேன். இப்போது உம்முடைய மலர்போன்ற கரங்களால் தீண்டப்பெற்றதால் என் சாபம் நீங்கி முந்தைய வடிவமெடுத்தேன்” என்றுரைத்தவன், ”நான் சொல்வதைக் கேட்பீர்! ஒப்பற்ற திறலுடையோராய் நீவிர் இருவரும் இருந்தாலும் சீதையைத் தேடிக் கண்டடைவதற்கு உமக்குத் துணைவலி தேவை; எனவே, உயிர்களுக்குத் தாயினும் சாலப் பரிந்து உதவுகின்ற சவரி எனும் அம்மையைச் சந்தித்து, அவள் காட்டுகின்ற வழியிற்சென்று இரலைக் குன்றத்தை (உருசியமுக பர்வதம்) அடைவீர். ஆங்கே கதிரவன்செல்வனும், பொன்வண்ணத்தவனுமாகிய சுக்கிரீவனோடு நட்பு கொள்வீர். அவன் சீதையைத் தேட உதவுவான்!” என்றுரைத்து விண்வழி ஏகினான்.

சீதையைத் தேடி இராம இலக்குவர் பயணப்படுகின்றார்கள் என்பதைக் கவந்தன் எப்படி அறிந்தான் என்பதைக் கம்பர் தம் காப்பியத்தில் குறிப்பிடவில்லை. அவன் தேவன் என்பதால் ஒருகால் அவர்கள் சொல்லாமலேயே அவர்களைப்பற்றி அறிந்தானோ என்று எண்ணவேண்டியுள்ளது.

கவந்தனின் வழிகாட்டுதல்படி சவரியைத் தேடிப் புறப்பட்டனர் சோதரர்கள் இருவரும். பூவுலக சொர்க்கம் என்று சொல்லும்படியான சோலைகள் சூழ்ந்த இடத்தில் அமைந்திருந்தது மதங்கர் எனும் முனிவரின் குடில். அங்குதான் சவரி எனும் வேட்டுவகுலப் பெண்மணி நெடுங்காலமாக இராமனை தியானித்துக்கொண்டும் அவன் வரவை எதிர்பார்த்துக்கொண்டும் காலங்கழித்து வந்தாள். விரைவில் அவள் இராமனைச் சந்திப்பாள் என்று தேவர்கள் சொல்லிச் சென்றிருந்தனர். ஆதலால் அந்த நன்னாளை ஆவலோடு அவள் எதிர்பார்த்திருந்த வேளையில் இராமன் அவளைத் தேடிவரவே மகிழ்ச்சியின் எல்லைக்குச் சென்றாள் அம்மாதரசி.

அவ் அம்மையைப் பார்த்து இராமன், ”தீதின்றி நலமாய் இருக்கின்றீரா?” என்று வினவினான். அம்மொழிகள் அமுதமென அவள் செவிகளில் பாய, இவ்வுலகப் பாசம் எனை விட்டகன்றது; பிறவியும் தொலைந்தது என்றெண்ணி உவந்தவளாய் இராம இலக்குவர் உண்ணக் கனிகள் படைத்தாள் கனிவோடு.

அவர்கள் உண்ணுவதை மகிழ்வோடு கண்ணுற்றபடி, ”எந்தையே! நீ இங்கே வருவாய் என்ற செய்தி அறிந்தமையால் உன்னை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தேன்; இன்றுதான் என் தவம் பலித்தது” என்றாள். அதைக்கேட்ட இராம இலக்குவர் அத் தவத்துறை அரசியை அன்புற நோக்கி, ”எம் வழிநடைத் துயர்தீர்த்த அன்னையே! நீ வாழ்க!” என்று வாழ்த்தினர்.

இருந்தனென் எந்தை நீ ஈண்டு
எய்துதி என்னும் தன்மை
பொருந்திட இன்றுதான் என்
புண்ணியம் பூத்தது என்ன
அருந் தவத்து அரசிதன்னை
அன்புற நோக்கி எங்கள்
வருந்துறு துயரம் தீர்த்தாய்
அம்மனை வாழி என்றார். (கம்ப: சவரி பிறப்பு நீங்கு படலம் – 3805)

”அம்மையே!” என்று காரைக்கால் அம்மையாரைச் சிவனார் விளித்ததுபோல் இங்கே பத்தியிற் சிறந்த சவரியை ”தாயே” என்று இராம இலக்குவர் விளிக்கக் காண்கின்றோம்.

அந்த நாளை அங்கேயே கழித்தனர் சகோதரர்கள். மறுநாள் காலை அம்மாதரசி காய்கதிர்செல்வன் மைந்தனாகிய சுக்கிரீவன் வதியும் உருசியமுக மலையை அடையும் வழியை அவர்களுக்கு விளக்கமாய் எடுத்துரைத்தாள்; அதைக் கவனத்துடன் கேட்டுக்கொண்டனர் இருவரும்.

யோகநெறியால் ஞானமடைந்தவளான சவரி, இராம இலக்குவர் அங்கிருந்து புறப்படும் முன்னரே, தன் உடலை உகுத்து வீடுபேறுற்றாள். அந்த அதியசத்தைக் கண்டு வியந்தவாறே சுக்கிரீவனைச் சந்திக்கும்பொருட்டு உருசியமுக மலைநோக்கிப் புறப்பட்டனர் இருவரும்; கணக்கற்ற ஆறுகளையும் குன்றுகளையும் கடந்து நல்வினைகளின் இருப்பிடம் என்று விளங்கித் தோன்றிய பம்பை எனும் பொய்கையை அடைந்தனர்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

பன்னசாலையில் சீதையைக் காணாது இராமனும் இலக்குவனும் கலங்கி நின்ற வேளையில் தரையில் தெரிந்த தேர்ச்சக்கரச் சுவடுகளைச் சுட்டிக்காட்டிய இலக்குவன், இவற்றை நாம் பின்தொடர்ந்து செல்வோம் என்று கூறவே இராமனும் அக்கருத்தை ஏற்று இலக்குவனோடு அச்சுவடுகளைத் தொடர்ந்து சென்றான். ஆனால் சற்றுத் தூரத்திலேயே அச்சுவடுகள் காணாமல் போய்விட்டதைக் கண்டு திகைத்தனர் இருவரும்.

”இனி நாம் என்ன செய்வது இளவலே?” என்று இராமன் வருந்த, ”அண்ணா! தேர்ச்சுவடு மறைந்தால் என்ன…தேர் தெற்கு நோக்கித்தான் சென்றிருக்கின்றது என்பதை நாம் அறிந்துகொண்டுவிட்டோம் அல்லவா? ஆதலால், தென் திசையிலேயே தொடர்வோம் நம் தேடலை” என்றான் இலக்குவன்.

இருவரும் தெற்குநோக்கித் தம் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். சற்றுத் தூரத்தில் வீணைக்கொடி முறிந்துகிடப்பதைக் கண்டனர். மேலும் சிறிது தூரம் சென்றதும் பெரிய வானவில்லைப் போன்றதும், கடலின் ஓங்கிய அலைபோல் தோற்றமளிக்கக்கூடியதுமான கொடிய வில்லொன்று முறிந்து கிடப்பதைக் கண்டனர். இவற்றையெல்லாம் முறித்தெறிந்தவன் சடாயுவாகவே இருக்கவேண்டும் என்ற முடிவுக்கு வந்தவர்கள் தொடர்ந்து அப்பாதையில் பயணித்தனர். அங்கே அம்பறாத்தூணி, மார்புக் கவசம் என மேலும் பல பொருள்கள் உடைந்து கிடப்பதைக் கண்டனர். இன்னும் சற்றுத் தொலைவில் குண்டலங்களும் தோள்வளைகளும் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்ட இராமன், நம் தந்தையாகிய சடாயுவோடு சிங்கம்போன்ற வலிகொண்ட பலர் போர் புரிந்திருக்கவேண்டும் எனும் தன் ஐயத்தை வெளிப்படுத்தினான். அதனை மறுத்த சுமித்திரையின் சிங்கமான இலக்குவன், இங்கே சிந்தியுள்ள குண்டலங்களும் தோள்வளைகளும் தருபோல் நீண்ட தோள்களும் பல தலைகளும் கொண்ட இராவணனுடையவையாகவே இருக்கவேண்டும். நம் தந்தை சடாயுவோடு பொருது சீதையை நெடுந்தொலைவு கொண்டுபோனவன் அவனாகவே இருத்தல் கூடுமெனத் தீர்மானமாக உரைத்தான்.

திருவின் நாயகன் உரைசெய
     சுமித்திரை சிங்கம்
தருவின் நீளிய தோள் பல
     தலை பல என்றால்
பொருது தாதையை இத்தனை
     நெறிக் கொடு போனான்
ஒருவனே அவன் இராவணன் ஆம்
     என உரைத்தான். (கம்ப: சடாயு உயிர்நீத்த படலம் – 3594)

இராமன் மனக்கலத்தோடு எதனையும் தெளிவாகச் சிந்திக்கவியலாது தடுமாறும் தருணங்களிலெல்லாம் இலக்குவன் புத்திக்கூர்மையோடு சிந்தித்துக் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவதை இராமகாதையில் நாம் பல இடங்களில் காணமுடிகின்றது. முன்பு மாய மானை இராமன் துரத்திச்செல்ல முற்போட்டபோது, இஃது அரக்கனின் மாயை; உண்மையான மானில்லை என்று சரியாகக் கணித்துரைத்ததையும், மாரீசன் இராமன் குரலில் ஓலமிட்டபோது அதனை இராமன் குரலென்றெண்ணிச் சீதை மனங்கலங்கியபோது, இஃது இராமனின் குரலன்று; மாரீசனின் குரலே என்றுரைத்துச் சீதையைத் தேற்றியதையும் போலவே இப்போதும் சடாயுவோடு போரிட்டவர் பலரல்லர்; இராவணன் ஒருவனே என்று துல்லியமாகக் கணித்துரைக்கின்றான் நுண்மாண்நுழைபுலம் மிக்க இலக்குவன்.

போரிட்ட சடாயுவின் நிலையறிய எண்ணிய இராமனும் இலக்குவனும் அவ்வழியே விரைந்தனர். ஆங்கே அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களை மருளச் செய்தது. இராவணனோடு போரிட்டுப் புண்பட்டதால் உடலிலிருந்து குருதியானது கடல்போல் வழிய அதிலே மந்தர மலையெனக் கிடந்தான் சடாயு. அவன்நிலை கண்டு நெஞ்சழிந்து கண்ணீர்சொரிந்த இராமன், அஞ்சனமலையென அவன்மேல் வீழ்ந்து மூர்ச்சித்தான். இலக்குவன் இராமன்மீது நீர்தெளித்து அவனை மூர்ச்சை தெளிவித்தான்.

தன்னால்தான் இத்தனை அவலங்களும் நேர்ந்தன என்றெண்ணித் தன்மீதே கோபமும் வெறுப்பும்கொண்ட இராமன், ”நெடுமரம்போல் வளர்ந்து நிற்கின்ற என்னால் யாருக்கும் எப்பயனும் இல்லை; இந்த இழிபிறப்பை நான் விரும்பவில்லை” என்று கழிவிரக்கத்தோடு புலம்பத் தொடங்கினான்.

சிறிதே உணர்வு வரப்பெற்ற புள்ளரசன் சடாயு, மெள்ளக் கண்விழித்தான். தன்னருகில் இராம இலக்குவர் இருப்பதைக் கண்டு இற்றுப்போன தன் சிறகுகளை மீண்டும் பெற்றவன்போல் மகிழ்ந்தான்; இருவரையும் அன்போடு உச்சிமோந்தான்.

”வஞ்சனையால்தான் இராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து வந்திருக்கவேண்டும் என்று என் மனம் சொல்லிற்று. ஆற்றல் பொருந்திய நீவிர் இருவரும் அருந்ததி அனைய கற்பினாளை, அஞ்சொல் மயிலைத் தனியே விட்டுச் சென்றீரா?” என்று வருத்தத்தோடும் ஒரு தந்தையின் பொறுப்புணர்வோடும் இருவரையும் கடிந்துகொண்டான் சடாயு. இது முன்னமே தெரிந்திருந்தால் நான் இன்னும் சற்று விழிப்போடிருந்து சீதையைக் காத்திருப்பேனே என்ற சடாயுவின் உளக்குறிப்பு இதில் ஒளிந்திருக்கக் காண்கின்றோம்.

வஞ்சனையால் வந்த வரவு
     என்பது என்னுடைய
நெஞ்சகமே முன்னே நினை
     வித்தது ஆனாலும்
அம் சொல் மயிலை
     அருந்ததியை நீங்கினிரோ
எஞ்சல் இலா ஆற்றல் இருவீரும்
     என்று உரைத்தான். (கம்ப: சடாயு உயிர்நீத்த படலம் – 3606)

நடந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தையும் சடாயுவுக்கு விளக்கினான் இலக்குவன். அதைக் கேட்ட சடாயு, இராம இலக்குவரைத் தேற்றும்பொருட்டு, ”ஊழ்வினையின் பயனால் நமக்கு நேரும் இன்ப துன்பங்களை நாம் விலக்கிவிட முடியாது. வில்வீரனே! சீதையின் பிரிவு தேவர்களின் துன்பம் தீர்தற்பொருட்டு ஏற்பட்டதேயாகும் என எண்ணுகின்றேன். மாவடுவைப் பிளந்ததுபோன்ற கண்களையும் நீண்ட கூந்தலையும் கொண்ட சீதையை இராவணன் நிலத்தோடு பெயர்த்துத் தூக்கிச் செல்வதைக் கண்ணுற்ற நான், என்னால் ஆனமட்டும் பலங்கொண்டு அதனைத் தடுத்தேன். இறுதியில் அரன் தந்த சந்திரகாசம் எனும் வாளால் அவன் என்னை வெட்டிவீழ்த்தவே ஈண்டு வீழ்ந்துவிட்டேன்” என்றுரைத்து வருந்தினான்.

அதைக் கேட்டதும் இராமனின் சினம் எல்லை கடந்தது. தனியாக இருந்த பெண்ணொருத்தியை அறிவற்ற அரக்கன் ஒருவன் தூக்கிச்செல்லும்போது அதனைத் தடுப்பதற்கு ஏதும் செய்யாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்த எட்டுத் திசைகளையுடைய உலகங்களையும் தேவர்களையும் இப்போதே ஒழித்துக்கட்டுகின்றேன் என்று கர்ஜித்தான்.

இராமனின் சினமொழிகளைக் கேட்டு வெஞ்சுடர்க் கடவுளான கதிரவன் மலைக்குப்பின் அஞ்சி மறைந்தான். திக்குகளிலுள்ள யானைகள் ஓடி ஒளிந்தன. இராமனின் கடுங்கோபம் கண்டு வீரத்திருமகன் இலக்குவனே சற்று நடுக்கம் கொண்டான்.

ஆனால் சடாயுவோ இராமனின் கருத்தை மறுத்து, ”இராமா! செங்கையில் வில்லேந்திய நீங்கள் இருவரும் கச்சணிந்த வஞ்சியாள் சீதையை வனத்திடை தனியேவிட்டு மானின் பின்னேபோய் உங்கள் குலத்துக்கே பெரும்பழி கூட்டிக்கொண்டீர்கள். எனவே, இஃது உங்கள் குற்றமேயன்றி உலகோரின் குற்றமன்று!” என்று இடித்துரைத்தான்.

வம்பு இழை கொங்கை வஞ்சி
     வனத்திடைத் தமியள் வைகக்
கொம்பு இழை மானின் பின் போய்
     குலப் பழி கூட்டிக் கொண்டீர்
அம்பு இழை வரிவில் செங்கை
     ஐயன்மீர் ஆயும்காலை
உம்பிழை என்பது அல்லால் உலகம்
     செய் பிழையும் உண்டோ. (கம்ப: சடாயு உயிர்நீத்த படலம் – 3627)

தந்தையை ஒத்த சடாயுவின் பொருள்பொதிந்த சொற்கள் பொங்கிய பாலில் தெளித்த நீரென இராமனின் சினத்தை உடனே அடக்கின. ”ஆம்! பிழையை நான் செய்துவிட்டு மற்றவரை நோவதென்ன?” என்று சிந்தித்தவன், அரக்கரை அழித்துச் சீதையை மீட்டலே இனிச் செய்யவேண்டியது என்று முடிவுசெய்தவனாய்ச் சடாயுவை நோக்கி, ”தந்தையே! உன் சொற்களை ஏற்று நடப்பது என் கடன்; இராவணன் சீதையைத் தூக்கிச் சென்றது எங்கே என உரைப்பாய்?” என்று வினவ, கடுமையாய்ப் புண்பட்டு உணர்வு குன்றியிருந்த சடாயு பதிலேதும் சொல்லாமல் உயிரை விட்டான்.

”என்னைப் பெற்ற தந்தையும் இறந்தான்; கானகத்தில் நான் உற்ற தந்தையும் இறந்தான்” என்று வேதனையோடு விளம்பிய இராமன், சடாயுவுக்கு ஒரு மகனைப்போல் ஈமக் கடன்கள் செய்தான். இராமகாதையில் இராமன் கைகளால் நீர்க்கடன் செய்யப்பெறும் பேறு அவனைப் பெற்ற தந்தையான தயரதனுக்குக் கிட்டவில்லை. ஆனால் எங்கோ ஒரு காட்டில் வாழ்ந்துவந்த பறவையான சடாயுவுக்குக் கிடைக்கின்றது என்பதை அறியும்போது ஊழின் போக்கை நாம் வியக்கத்தான் வேண்டியிருக்கின்றது.

இரவு வந்தது! அது துயரத்தையும் உடன் அழைத்து வந்தது. தான் இல்லாத சமயத்தில் சீதையை இராவணன் கவர்ந்து சென்றதால் ஏற்பட்ட அவமானமும், சீதை மீதான காதலும் மாறிமாறித் துன்புறுத்த, வலிமைமிகு இரு யானைகள் இழுப்பதனால் நைந்து அறுந்துவிடும் நிலையிலுள்ள ’தேய்புரிப் பழங்கயிறு’ போலானது இராமனின் அவலநிலை.

நீண்ட இரவு விடைபெற்றுப் போக, பொழுது புலர்ந்தது; பூக்கள் மலர்ந்தன! காளையர் இருவரும் காடுகளையும் மலைகளையும் கடந்து காரிகையாள் சீதையைத் தேடும் படலத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

நீண்ட நடைக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட களைப்பைப் போக்க இலக்குவனை நீர் கொணரப் பணித்தான் இராமன். நீர்தேடிச் சென்ற இளவலைக் கண்டாள் அயோமுகி எனும் அரக்கி. அவளுக்கு அவன்மீது ஆசை பிறந்தது. பாம்புகளைக் கை வளையல்களாகவும், யாளிகளையே தாலியாகவும் அணிந்த அவள் இலக்குவன் அருகில்வந்து, எந்த ஆடவனும் தொடாத கன்னியாகிய என்னை ஏற்றுக்கொள் எழில்வீரனே என்று கெஞ்சுகின்றாள். அவன் வழக்கம்போலவே அதற்கு மசியாததால் ’மோகனை’ எனும் வசியவித்தை செய்து அவனை வானில் தூக்கிச் சென்றாள்.

இலக்குவனைத் தூக்கிச்சென்ற அயோமுகி, மந்தரமலையைத் தூக்கிச் செல்லுகின்ற கடல்போலவும், இந்திரன் ஊர்ந்துசெல்லுகின்ற பெண்யானை போலவும், முருகன் ஊர்கின்ற மயில்போலவும் விளங்கினாள் என்று மூன்று உவமைகள்வழி கற்பனை நயந்தோன்ற அக்காட்சியை விளக்குகின்றார் கம்பர்.

மந்தரம் வேலையில் வந்ததும் வானத்து
இந்திரன் ஊர் பிடி என்னலும் ஆனாள்
வெந் திறல் வேல் கொடு சூர் அடும் வீரச்
சுந்தரன் ஊர்தரு தோகையும் ஒத்தாள். (கம்ப: அயோமுகிப் படலம் – 3701)

இங்கே மந்தரமலை, இந்திரன், முருகன் ஆகியவை இலக்குவனுக்கு உவமைகள். மலையைச் சுமக்கின்ற கடல், இந்திரன் ஊர்கின்ற பெண் யானை, முருகன் ஊர்கின்ற மயில் ஆகியவை அயோமுகிக்கு உவமைகள்.

நேரம் நீண்டது; நீர்கொணரச் சென்ற இளவலோ மீண்டானில்லை. இராமனின் உள்ளத்தில் அது கலக்கத்தை விளைவித்தது.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தமிழிலக்கிய வரலாறு படைத்த பேராசிரியர் மு. வரதராசனார் எனும் மு.வ.வை நம்மில் பலர் நன்கறிவோம். அதேசமயம் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றை மிக விரிவாக 9ஆம் நூற்றாண்டு தொடங்கி 17ஆம் நூற்றாண்டுவரை நூற்றாண்டு வாரியாக விரிவாகவும் விளக்கமாகவும் எழுதிய இலக்கிய வரலாற்றறிஞர் மு. அ. எனப்படும் மு. அருணாசலனாரை நம்மில் பலருக்குத் தெரியாது.

அருணாசலனார் இலக்கிய வரலாற்றறிஞர் மட்டுந்தானா? இல்லை! கட்டுரையாளர், சொற்பொழிவாளர், இதழாசிரியர், மொழிபெயர்ப்பாளர், திறனாய்வாளர், தமிழிசை ஆய்வாளர், சைவசமய அறிஞர், காந்தியச் செயற்பாட்டாளர் எனும் பன்முக ஆளுமை கொண்ட பேரறிஞராவார்.  அவரையும், அவருடைய செயற்கரிய பணிகளையும் இன்றைய தமிழ்மக்கள் அறிந்துகொள்ளவேண்டியது அவசியம்.

நாகை மாவட்டம் மயிலாடுதுறைக்கு அருகிலுள்ள சிற்றூரான திருச்சிற்றம்பலத்தில் 1909ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் திங்கள் 29ஆம் நாள் முத்தையாப் பிள்ளை கௌரி இணையருக்கு மகனாய்ப் பிறந்தவர் அருணாசலம். தொடக்கக் கல்வியைத் திருச்சிற்றம்பலத் திண்ணைப் பள்ளியில் முடித்துக் குத்தாலம் எனும் ஊரில் உயர்பள்ளிக் கல்வியை முடித்தார்.

சிதம்பரம் மீனாட்சி கல்லூரியில் கணக்கியல் பாடப்பிரிவைத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்து அதில் பட்டம்பெற்றார். இக்கல்லூரியே பின்னாளில் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகமானது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. புகுமுக (Intermediate) வகுப்பில் சமஸ்கிருதத்தை மொழிப்பாடமாகத் தேர்ந்தெடுத்துப் படித்திருந்ததால் கல்லூரிக் காலத்திலேயே தமிழ் ஆங்கிலம் சமஸ்கிருதம் ஆகிய மும்மொழிகளிலும் நல்ல புலமை பெற்றவராய்த் திகழ்ந்தார் அவர்.

1930ஆம் ஆண்டு இராஜராஜேஸ்வரி எனும் அம்மையாரை மணம்புரிந்த அருணாசலனார், 1931இல் சென்னையில் அரசுப்பணி கிடைத்ததால் அங்கே குடிபெயர்ந்தார். சென்னை இடமாற்றம் அவர் வாழ்க்கையில் நல்ல பல மாற்றங்கள் விளைய வழிவகுத்தது.

தியாகராய நகரில் அவர் குடியிருந்த இல்லத்துக்கு அருகில் மூதறிஞர் இராஜாஜி, இரசிகமணி டி.கே.சி, வே. சாமிநாத சர்மா போன்ற சிறந்த அறிஞர்கள் வசித்துவந்தனர். அவர்களுடன் பழகவும், உ.வே.சா., திரு.வி.க., வையாபுரிப்பிள்ளை போன்ற சிறந்த தமிழறிஞர்களுடன் நெருக்கமான உறவைப் பேணவும் சென்னை வாழ்க்கை அருணாசலனாருக்கு வாய்ப்பளித்தது.

பட்டம்பெற்றது கணிதம்சார்ந்த துறையாக இருந்தபோதினும், தமிழிலக்கியங்கள்பால் தணியாத காதல் கொண்டிருந்த மு. அருணாசலனார், தமிழறிஞர்களின் கூட்டங்கள் எங்கு நடந்தாலும் அங்குச் சென்று கேட்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். தமிழறிஞர்கள் பலருடன் அவருக்குத் தொடர்பு ஏற்பட்டிருந்தாலும் 1933-34ஆம் ஆண்டுகளில் பேராசிரியர் வையாபுரிப்பிள்ளையுடன் ஏற்பட்ட தொடர்பே அவருடைய வாழ்வில் ஓர் திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

சென்னை மயிலையில் சைவசித்தாந்த சாத்திர நூலான சிவபிரகாசத்திற்கு வையாபுரிப்பிள்ளை பாடம் சொல்வதை அறிந்து அங்குச் சென்று வையாபுரியாரிடம் தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதோடு, அவர் அப்போது செய்துவந்த ’புறத்திரட்டு’ எனும் தொகைநூல் ஆராய்ச்சிப் பணியிலும் தம்மை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார் அருணாசலனார். மேலும் சில தமிழ்நூல்கள் பதிப்புப்பணியிலும் வையாபுரிப் பிள்ளைக்கு உதவிய அவருக்குத் தமிழ் இலக்கியத் தளத்தில் பரந்த வாசிப்பை மேற்கொள்ளவேண்டும், தமிழ்க்கல்வியாளராகத் தம்மைத் தரம் உயர்த்திக்கொள்ளவேண்டும் என்ற வேட்கை எழுந்தது. அதனை நிறைவேற்றிக்கொள்ளுவதற்கு வசதியாக 1936இல் சென்னைப் பல்கலைக்கழத்தின் தமிழ்த்துறைத் தலைவராகப் பேராசிரியர் வையாபுரிப்பிள்ளையே பொறுப்பேற்கவும், அவரிடம் நேரடித் தமிழ் மாணவராக இணைந்த அருணாசலனார், 1940இல் தமிழிலக்கியத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார்.

தம்முடைய பதிப்புப் பணியின் தொடக்கமாக 1940ஆம் ஆண்டு ’முக்கூடற்பள்ளு’ என்ற நூலைப் பதிப்பித்தார் அருணாசலனார். வையாபுரியாரின் பணிகளில் உதவிய அனுபவம் இதற்குப் பெரிதும் கைகொடுத்தது.

வையாபுரிப்பிள்ளையின் தொடர்பு ஏற்பட்ட அதே காலக்கட்டத்திலேயே தம் இல்லத்திற்கு அருகில் குடியிருந்த இரசிகமணியுடனும் நெருங்கிய தொடர்பு அருணாசலனாருக்கு ஏற்பட்டது. அதன் பயனாய் மிகச்சிறந்த இலக்கிய இரசனை வாய்க்கப்பெற்றவரானார்.

டி.கே.சி.யின் இல்லத்தில் வார இறுதிநாட்களில் நண்பர்கள் ஒன்றுகூடி தமிழிலக்கியங்கள் குறித்து விவாதிப்பர். அவ்வாறு வட்டமாக ஆர்வலர்கள் அமர்ந்து விவாதிக்கும் அக்குழுவுக்கு ’வட்டத்தொட்டி கூட்டம்’ என்று பெயர். இலக்கிய இரசனையில் புதிய நோக்கும் போக்கும் கொண்டவர்களை ’வட்டத்தொட்டி மரபினர்’ என்று அழைக்கும் வழக்கம் இலக்கிய வட்டத்தில் அப்போது ஏற்பட்டது.

அருணாசலனார் படைத்த கட்டுரைகளான கன்னிமான், நடந்த காவேரி, சாதிப் பலாப்பழம், சிறு நெருஞ்சில் முதலியவற்றில் இரசிகமணி டி.கே.சி.யின் தொடர்பால் அவருக்கு ஏற்பட்ட இலக்கிய இரசனையின் வெளிப்பாட்டை நாம் தெளிவாய்க் காணமுடியும்.

டி.கே.சி.யின்மீது மிகப்பெரிய மதிப்பும் அன்பும் கொண்டிருந்த அருணாசலனார் தம்முடைய ஒரே மகனுக்கு டி.கே.சி.யின் பெயரான சிதம்பரநாதனைச் சூட்டி அழகுபார்த்தார்.

சைவ சித்தாந்த மகா சமாஜத்தைத் தோற்றுவித்த ஞானியாரடிகளுடன் அருணாசலனாருக்கு அப்போது தொடர்பு ஏற்பட்டது. அடிகள் நடத்திய சைவ சமய வகுப்புகளுக்குச் சென்று தம்முடைய சைவ சமயச் சாத்திர அறிவை மேம்படுத்திக்கொண்டார்.

மும்மொழிப் புலமை, சைவ சித்தாந்தச் சாத்திரக் கல்வி, சைவ மடங்களுடனான தொடர்பு, தமிழில் முதுகலைப் பட்டம் போன்ற தகுதிகள் காரணமாகத் திருப்பனந்தாள் காசிமடத்தின் அறக்கட்டளை இருக்கையில் காசி இந்துப் பல்கலைக்கழகத்தில் (Banaras Hindu University) சைவ சித்தாந்தத் தத்துவவியல் துறையிலும், தமிழ்த்துறையிலும் பேராசிரியராக 1944இல் பணியாற்றும் வாய்ப்புக் கிடைக்கப் பெற்றார் அருணாசலனார்.

பல்கலைக்கழகத்தின் அப்போதைய துணைவேந்தராக இருந்த  சர்வபள்ளி டாக்டர். இராதாகிருஷ்ணன் அவர்களால் மு.அருணாசலனார் அப்பணியில் நியமிக்கப்பட்டார்.

காசிப் பல்கலைக்கழக வாழ்க்கை அருணாசலனாரின் சிந்தனையை முற்றிலும் வேறொரு கோணத்திற்கு மாற்றியது. தமிழறிஞர்களின் தொடர்பிலிருந்து விடுபட்ட அவருடைய உள்ளத்தைக் காந்தியம் முற்றாய் ஆட்கொண்டது.  இயல்பிலேயே காந்தியவாதியான அருணாசலனார், காந்தியடிகளின் ஆதாரக் கல்வி, நிர்மாணத் திட்டம் முதலியவற்றால் ஈர்க்கப்பட்டு 1946இல் காசிப் பல்கலைக்கழகப் பணியிலிருந்து விலகி, மகாராட்டிர மாநிலத்திலுள்ள வர்தா நகர்  சேவா கிராமத்தில் ஆதாரக் கல்விப் பயிற்சி நிறுவனங்கள் அமைப்பதற்கான பயிற்சியை முறையாகப் பெற்றார். ஆதாரக் கல்வி சார்ந்து இயங்கிய பெருந்தகையாளர்களான ஜாகீர் ஹுசைன், வினோபா பாவே, ஆசாரியக் கிருபாளனி, ஜே. சி. குமரப்பா போன்றோருடன் நெருங்கிப் பழகும் வாய்ப்பும் அருணாசலனாருக்கு அப்போது கிட்டியது.

வர்தா நகரில் ஆதாரக் கல்விக்கான பயிற்சியைப் பெற்ற அவர், அக்கல்விமுறையைத் தம் சொந்த கிராமத்திலும் செயற்படுத்த விரும்பி திருச்சிற்றம்பலத்தில் ’காந்தி வித்யாலயம்’ என்ற பெயரில் நடுநிலைப்பள்ளி, பெண்கள் உயர்நிலைப்பள்ளி ஆகியவற்றை ஏற்படுத்தினார்.

பெண்களுக்கான தங்கும் விடுதி, ஆதரவற்ற குழந்தைகளுக்கு அநாதை இல்லம், ஆடவர் பெண்டிருக்கு ஆசிரியர் பயிற்சிச் சாலை ஆகியவற்றைத் தொடங்கினார். ஏறக்குறைய கால் நூற்றாண்டு காலம் இக்கல்விப்பணியில் தம்மை முழுமையாக இணைத்துக்கொண்டார் அருணாசலனார். திருச்சிற்றம்பலத்தையும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளையும் சேர்ந்த எளிய மக்கள் கல்விபெறுவதற்கு மு. அருணசாலனார் ஏற்படுத்திய கல்விக்கூடங்கள் பெருந்துணை புரிந்தன எனில் மிகையில்லை. அவர் தொடங்கிவைத்த கல்வி நிறுவனங்கள் தமிழக அரசின் பாடத்திட்டத்தின்கீழ் இன்றும் இயங்கிவருகின்றன; அவருடைய குடும்பத்தார் அவற்றை நிர்வகித்து வருகின்றனர்.

கல்விப்பணியில் முழுமூச்சாக ஈடுபட்டகாலத்திலும் எழுத்துப்பணிக்கு  ஓய்வளிக்கவில்லை அருணாசலனார். 1946 முதல் 1960 வரையிலான காலப்பகுதியில் அவர் எழுதிய கட்டுரைகளும் நூல்களும் காந்தியச் சிந்தனைகளை மையமாகக் கொண்டே அமைந்திருந்தன.

1963ஆம் ஆண்டு ‘சித்தாந்தம்’ என்ற சைவ சமய இதழுக்கு ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்று ஏறக்குறைய 19 ஆண்டுகள் அதில் பணியாற்றினார் அருணாசலனார். சைவ சமயம் சார்ந்த சிந்தனைகள், தத்துவங்கள், மரபுகள் தொடர்பான பல கட்டுரைகளை அவ்விதழில் தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். 1969 முதல் 1977 வரையிலான காலக்கட்டதில் அவருடைய அருஞ்சாதனை என்று கருதத்தக்க தமிழ் இலக்கிய வரலாற்று நூல்களை நூற்றாண்டு வாரியாக எழுதிக் காந்தி வித்தியாலயம் வாயிலாக வெளியிட்டார்.

தம் இலக்கிய வரலாற்றுப் பணிகளுக்கான ஆதாரங்கள் அனைத்தையும் தம் நூலகத்திலிருந்தே பெற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு 15000க்கும் மேற்பட்ட அரிய நூல்கள், சுவடிகள், இதழ்களின் தொகுப்புகள் ஆகியவை அடங்கிய தகவல் களஞ்சியமாக அருணாசலனாரிடம் நூலகம் இருந்தது என்று வரலாற்றாய்வாளர் முனைவர் ஆ. இரா. வேங்கடாசலபதி தெரிவிக்கும் செய்தி நம்மை வியப்பிலாழ்த்துகின்றது.

9-ஆம் நூற்றாண்டு தொடங்கி 17-ஆம் நூற்றாண்டு வரையிலான இலக்கிய வரலாற்றைக் கால முறைப்படி மிக விளக்கமாக ஆராய்ந்து, பதினான்கு தொகுதிகளாக வெளியிட்டுத் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றுத் துறைக்குப் புத்தொளி பாய்ச்சிய சாதனையாளர் அருணாசலனார்.  எந்த இலக்கிய வரலாற்று நூலுடனும் ஒப்பிடவியலாத வகையிலும் வேறெவராலும் செய்ய இயலாத முறையிலும் மிகச் சிறப்பாக எழுதப்பட்டுள்ள இவ்வரலாற்று நூல்களின் வாயிலாகப் பலருக்கும் பெயர்கூடத் தெரியாத தமிழ் நூல்களைப் பற்றியும், தமிழ்ப்புலவர்களைப் பற்றியும் நாம் அறிந்துகொள்ள முடிகின்றது.

பரந்த வாசிப்புத் தளத்தில் நின்று ஆழ்ந்தும் அகன்றும் நுணுகியும் எழுதப்பட்டுள்ள இந்நூல்களை வெறும் இலக்கிய வரலாறு என்ற சிமிழிக்குள் நாம் அடைத்துவிட முடியாது. அதனையும் தாண்டி இலக்கியம் உருவாவதற்குக் காரணமான சமூக வரலாறாகவும் இவை விரிகின்றன.

பதிப்புத் துறை முன்னோடிகளான உ.வே.சா., வையாபுரிப்பிள்ளை ஆகியோரின் தொடர்பு காரணமாக பதிப்புத்துறையிலும் ஆர்வத்தோடு திகழ்ந்த மு.அருணாசலனார், முக்கூடற்பள்ளு என்ற நூலை முதலில் பதிப்பித்ததைத் தொடர்ந்து, கூளப்ப நாயக்கன் காதல், திருவானைக்கா உலா, திருமலை முருகன் பள்ளு, அம்பிகாபதிக் கோவை, சிதம்பரக் குறிஞ்சி, தத்துவப் பிரகாசம், பிரபந்த மரபியல் உள்ளிட்ட பல நூல்களைப் பதிப்பித்துள்ளார்.

செவ்வியல் இலக்கியங்களுக்கு முன்னோடியாகக் கருதத்தக்க வாய்மொழி இலக்கியம் குறித்த சிந்தனைகள் தமிழகத்தில் பரவலாக்கப்படாத 1940களிலேயே வாய்மொழிப் பாடல்களைத் தொகுக்கும் முயற்சியில் அருணாசலனார் ஈடுபட்டு அத்துறையின் முன்னோடியாகவும் திகழ்ந்திருக்கின்றார். காற்றிலே மிதந்த கவிதை, தாலாட்டு இலக்கியம், Ballad poetry போன்றவை அவர் வாய்மொழி இலக்கியம் சார்ந்து எழுதிய நூல்களாகும்.

தோட்டக்கலையிலும் அளவற்ற ஈடுபாடு கொண்டிருந்த மு.அ., காய்கறித் தோட்டம், பழத்தோட்டம், பூஞ்செடிகள், வாழைத்தோட்டம் போன்ற தலைப்புகளிலும் நூல்கள் படைத்துள்ளார். காய்கறித் தோட்டம் எனும் நூல் வெளிவந்த சில ஆண்டுகளுக்குள் மூன்று பதிப்புகள் கண்டு, விற்பனையில் சாதனை படைத்த நூலாகும். இந்து, தினமணி, சுதேசமித்திரன், ஆனந்தவிகடன், கல்கி போன்ற பத்திரிகைகள் இந்நூலைப் பாராட்டி மதிப்புரை எழுதியுள்ளன. தமிழக அரசின் பரிசையும் இந்நூல் வென்றுள்ளது.

1974ஆம் ஆண்டு ராஜா சர் முத்தையா செட்டியார் அவர்களால் தொடங்கப்பெற்ற தமிழ் சமஸ்கிருதம் மற்றும் பன்மொழி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் முதல் இயக்குநராகப் பொறுப்பேற்று  ஐந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றிய அருணாசலனார் அங்கே பல்வேறு ஆய்வுக் கருத்தரங்குகளை நடத்தியுள்ளார்.

கர்நாடக இசையாக இக்காலத்தில் வளர்ச்சிபெற்றுள்ள இசை, அன்றைய தமிழிசையே என்பதைச் சான்றுகாட்டி நிறுவும் வகையில் ’தமிழிசை இலக்கிய வரலாறு’ மற்றும் ’தமிழிசை இலக்கண வரலாறு’ எனும் இரு நூல்களை எழுதித் தமிழிசை ஆய்வாளராகவும் தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டவர் மு. அருணாசலனார்.

தியாகராஜர், சியாமா சாஸ்திரிகள், முத்துசாமி தீட்சிதர் ஆகியோரே கர்நாடக சங்கீத மும்மூர்த்திகள் என்று அறியப்பட்ட வரலாற்றை மறுக்கும் வகையில் காலவரையறையுடன் கூடிய ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டு, அவர்களுக்கு முன்பே முத்துத்தாண்டவர், மாரிமுத்தாப் பிள்ளை, அருணாசலக் கவிராயர் ஆகியோர் ஆதி மும்மூர்த்திகளாக இருந்துள்ளனர் என்பதை ‘கருநாடக சங்கீதம் தமிழிசை – ஆதி மும்மூர்த்திகள்’ என்ற தம் நூலில் நிறுவியுள்ளார்.

காந்தியாரின் ஆதாரக்கல்வி சார்ந்து ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்த பல நூல்களைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்துத் தம்மைத் தேர்ந்த மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் வெளிப்படுத்தியவர் அருணாசலனார்.

எழுத்தோடு நில்லாது நாவீறு படைத்த பேச்சாளராகவும் பரிமளித்த அவர், தமிழில் மட்டுமல்லாது ஆங்கிலத்திலும் மடைதிறந்த வெள்ளமெனப் பேசும் ஆற்றலாளர். பன்முகச் செயற்பாடுகளில் அவர் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டாலும் அவை அனைத்திற்கும் அடிநாதமாய் வெளிப்பட்டு நிற்பது அவருடைய ஆராய்ச்சி அணுகுமுறையே ஆகும்.

அருணாசலனாரைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் மதுரைக் காமராசர் பல்கலைக்கழகம் 1981ஆம் ஆண்டு அவருக்குத் ’தமிழ்ப் பேரவைச் செம்மல்’ என்ற பட்டத்தினை நல்கியது. தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம் அவருக்கு ’முதுமுனைவர்’ பட்டம் வழங்கிச் சிறப்பித்தது.

பன்முக ஆளுமையாகத் திகழ்ந்து தம்முடைய நிறைந்த அறிவாலும் குறையாத ஆர்வத்தாலும் அற்புதமான நூல்களைப் படைத்தளித்திருக்கின்றார் பேரறிஞர் மு. அருணாசலனார். அவருடைய அரிய உழைப்பின் விளைச்சல்களாய்க் கிடைத்திருக்கும் நூல்களைத் தமிழர்களாகிய நாம் தேடிக் கற்பது, தமிழின் விரிவான இலக்கிய வரலாறு குறித்தும், இசை வரலாறு குறித்தும் பல அரிய உண்மைகளை நாம் அறிய உதவும்.

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1.https://ta.wikipedia.org/wiki/ மு._அருணாசலம்
2.https://www.dinamani.com/editorial-articles/ 2009/aug/16/ அறிஞர்களின்- அறிஞர்-முஅருணாசலம்-58762.html
3.https://www.geotamil.com/pathivukal/images/magazine_puththakampesuthu_january2011.pdf

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சீதையை அவள் தங்கியிருந்த பன்னசாலையோடு பெயர்த்தெடுத்துக்கொண்டு தன் தேரில் ஏறிய இராவணன், தேரை விரைந்து செலுத்து என்று தேர்ப்பாகனுக்குக் கட்டளையிட்டான். இந்த அசம்பாவிதங்களைச் சிறிதும் எதிர்பாராத சீதை, தீயில் வீழ்ந்து வெந்தழியும் கொடிபோல் துடித்து எழுந்தாள்; அழுதாள்; அரற்றினாள்; அறமே என்னை இத்துன்பத்திலிருந்து விரைந்து காத்திடு என்று முறையிட்டுக் கதறினாள்.

விடு தேர் என வெங் கனல்
     வெந்து அழியும்
கொடிபோல் புரள்வாள்
     குலைவாள் அயர்வாள்
துடியா எழுவாள்
     துயரால் அழுவாள்
கடிதா அறனே இது
     கா எனுமால். (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3492)

யாரும் தனக்குத் துணையில்லாத நிலையில் அறமே தன்னைக் காக்கும் என்றெண்ணிய சீதை என்னைக் காப்பாற்று என்று அறத்திடம் இறைஞ்சுகின்றாள். வழியில் தென்பட்ட மலையிடமும் மரத்திடமும் மயிலிடமும் குயிலிடமும் இவையொத்த இன்னபிற அஃறிணைப் பொருள்களிடமும் தன்னிலையை விளக்கி இராம இலக்குவரிடம் இதை உரைப்பீர் என்று புலம்பியவண்ணம் செல்கின்றாள்.

தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி பல பொருள்களைத் தலைவனிடம் தூதனுப்புவதுபோல் இங்கே சீதையும் தன் பரிதாப நிலையை கண்ணில்படுகின்ற அஃறிணைப் பொருள்களிடத்துச் சொல்லித் தன் தலைவன் இராமனிடம் உரைக்கச் சொல்லுகிறாள் என்று கொள்ளலாம்.

சீதையின் புலம்பலைக் கேட்ட இராவணன் ”பெண்ணே! இராமன் என்னோடு போரிட்டு என்னைக் கொன்றபின் உன்னை மீட்டுச் செல்லட்டும்” என்று கூறிவிட்டு நகைத்தான். அதைக்கேட்டுச் சினமுற்ற சீதை, அவனோடு போரிட அஞ்சித்தானே என்னைத் திருட்டுத்தனமாய்க் கடத்திச் செல்கின்றாய்?” என்று சீறினாள்.

“வலியற்ற மானுடர்களோடு பொருதல் கயிலை மலையைப் பெயர்த்தெடுத்த என் வீரத்தோளுக்கு இழுக்காகும்” என்று இராவணன் அதற்குச் சொன்ன மறுமொழி சீதையின் சினத்தீயில் மேலும் எண்ணெய் வார்த்தது. 

”தம் குலப் பகைவரோடு போரிடப் போதல் குற்றம்; அவர்களோடு வாளேந்திப் பொருதல் நாணுதற்குரியது; ஆனால் கற்புடைய மகளிரை வஞ்சகமாகக் கவர்ந்துசெல்வது வலிமையைப் பறைசாற்றும் செயல்போலும்” என்று இராவணனின் ஈனச்செயலைப் பழித்துரைத்த சீதை, ”இரக்கமற்ற அரக்கர்க்கு பழிச்செயல் என்பதுதான் எதுவோ?” என்று கேட்டாள் எள்ளலோடு.

பாவையும் அதனைக் கேளா தம்
     குலப் பகைஞர்தம்பால்
போவது குற்றம் வாளின் பொருவது
     நாணம் போலாம்
ஆவது கற்பினாரை வஞ்சிக்கும்
     ஆற்றலே ஆம்
ஏவம் என் பழிதான் என்னே
     இரக்கம் இல் அரக்கர்க்கு என்றாள். (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3502)

அவ்வேளையில் இராவணன் சீதையைத் தூக்கிச் செல்வதைக் கண்ணுற்றான் அப்பகுதியில் தங்கியிருந்த கழுகரசன் சடாயு. பொன்மலையொன்று வானில் பறந்துவருவதுபோல் வந்த அவன், ”அடே இராவணா! நீ உன் கிளையொடும் கெடுவாய்; அதிலிருந்து தப்ப வேண்டுமானால் சீதையை இப்போதே விடுவாய்!” என்று இராவணனைப் பார்த்துக் கர்ஜித்தான்.

தொடர்ந்து பேசிய சடாயு, “விடையானிடம் நீ பெற்ற வரங்கள் யாவும் இராமன் உன் எதிரில் வந்து கணைதொடுக்கும் போழ்தில் விடைபெற்றுப் போய்விடும்; ஆதலால் அன்னை அனைய சீதையை விட்டுவிட்டு இங்கிருந்து ஓடிப் போய்விடு; இவளை நானே முன்பிருந்த இடத்தில் கொண்டு சேர்ப்பேன்!” என்றான்.

அவன் கருத்தை ஏற்கமறுத்த இராவணன், ”உன் மார்பில் என் அம்பு ஊடுருவி அதனைப் பெரும்புண் ஆக்குதற்கு முன்பு நீ இங்கிருந்து அகன்றிடு! காய்ச்சிய இரும்பிலிட்ட நீர் மீண்டாலும் கரும்பனைய மொழியாள் சீதை என்னிடமிருந்து மீண்டிலள்” என்றுரைத்தான் தீர்மானமாக.

வரும் புண்டரம் வாளி
     உன்மார்பு உருவிப்
பெரும் புண் திறவாவகை
     பேருதி நீ
இரும்பு உண்ட நீர்
     மீளினும் என்னுழையின்
கரும்பு உண்ட சொல்
     மீள்கிலள் காணுதியால் (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3520)

”இரும்பு உண்ட நீர் மீளினும்” என்ற இச்சொற்றொடர் ஐயூர் மூலங்கிழாரின் பின்வரும் புறப்பாடல் அடிகளை நினைவூட்டுகின்றன.

 …கானப் பேரெயில்
கருங்கைக் கொல்லன் செந்தீ மாட்டி
இரும்புண் நீரினும் மீட்டற்கு அரிதென
வேங்கை மார்பன் இரங்க… (புறம்: 21)

பாண்டியன் உக்கிரப் பெருவழுதிக்கும் கானப்பேரெயில் (இப்போதைய காளையார் கோயில்) எனும் ஊரையாண்ட குறுநில மன்னன் வேங்கை மார்பனுக்கும் நிகழ்ந்த போரில் கானப்பேரெயிலைக் கைப்பற்றினான் உக்கிரப் பெருவழுதி. அதுகண்ட வேங்கை மார்பன், கொல்லனின் செந்தீயில் மாட்டப்பட்ட இரும்பு உண்ட நீர் மீளுவதைவிட அரிதான செயல் என் கானப்பேரெயிலை வழுதியிடமிருந்து மீட்பது என்றெண்ணி இரங்கினான் என்கின்றார் புலவர்.

”கனலிரும்புண்ட நீரின் விடாது” (பெருங். 3.25.71) என்று பெருங்கதையில் கொங்குவேளிரும் இவ் உவமையைப் பயன்படுத்தியிருக்கக் காண்கின்றோம்.

சான்றோர் பலராலும் எடுத்தாளப்பட்ட இவ் உவமை கல்விவல்லாரான கம்பரையும் கவர்ந்ததில் வியப்பில்லை.

சடாயுவுக்கும் இராவணனுக்கும் கடும்போர் தொடங்கிற்று. சடாயு தன் அலகால் கொத்தியும் நகங்களால் பிறாண்டியும் இராவணனின் முத்தார மார்பில் இருந்த கவசங்களை நெகிழச் செய்தான். பதிலுக்கு இராவணனும் கணைகளால் சடாயுவின் மார்பைத் துளைத்தான். சடாயுவும் சளைக்காது இராவணனின் கையிலிருந்த வில்லைத் தன் பல்லால் பிடுங்கி எறிந்தான். சிச்சிலிப் பறவைபோல் இராவணனைப் பாய்ந்து தாக்கினான்.

சடாயுவால் தன் படைக்கலங்கள் அனைத்தையும் இழந்த இராவணன் பொறுமையும் இழந்தவனாய்க் கயிலையைப் பெயர்த்தெடுக்க முனைந்த காலத்துச் சங்கரன் கொடுத்த தெய்வ வாளான சந்திரகாசத்தை எடுத்துச் சடாயுவை நோக்கி வீசவே சிறகுகளற்ற மலைபோல் மண்ணில் துவண்டு வீழ்ந்தான் புள்ளின் வேந்தன் சடாயு.

தன்னைக் காக்கப் போராடிய ஒரே உயிரும் தோற்று மண்ணில் வீழ்ந்ததைக் கண்ட சீதை, ”அல்லலுற்ற என்னை அஞ்சேல் என்று காத்துநின்ற இந்த நல்லவன் தோற்பதேன்? நரகன் வெல்வதேன்? அறமென்ற ஒன்று இல்லையோ?” என்றெண்ணிக் குமைந்தாள்.

அல்லல் உற்றேனை வந்து அஞ்சல்என்ற இந்
நல்லவன் தோற்பதே நரகன் வெல்வதே
வெல்வதும் பாவமோ வேதம் பொய்க்குமோ
இல்லையோ அறமென இரங்கி ஏங்கினாள். (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3549)

தடுப்பதற்கு வேறாரும் இன்மையால் சீதையோடு விரைந்து விண்ணில் ஏகிய இராவணன், அவளை அசோகவனம் எனுமிடத்தில் அரக்கியர் நடுவில் சிறைவைத்தான்.

சீதையின் நிலை இவ்வாறிருக்க, இராமனைத் தேடிச்சென்ற இலக்குவன் அவனை வழியிலேயே சந்தித்தான். இலக்குவனை அங்கே எதிர்பாராத இராமன், ”சீதைக்குக் காவலாய் இரு என்ற என் சொல்லையும் மீறி இலக்குவன் இங்கு வந்த காரணமென்ன? ஒருவேளை அரக்கன் எழுப்பிய குரலை என் குரல் என்றெண்ணிச் சீதை இவனை அனுப்பியிருப்பாளோ?” என்று சிந்தித்தான். தன்னருகில் வந்த இலக்குவனை அன்போடு தழுவிய இராமன், இங்கு நீ வந்த காரணம் யாது என்று வினவ,

“அண்ணா! உம் அபயக் குரலைக் கேட்ட சீதை, நீர் அபாயத்தில் சிக்கியிருக்கின்றீர் என்றெண்ணி உம்மைக் காக்க என்னைப் போகச் சொன்னாள்; நான் மறுத்தால் தீயில் வீழ்ந்து இறப்பேன் என்றாள். அதனால்தான் வேறு வழியின்றி நான் இவ்விடம் வந்தேன்” என்று தன் சங்கடமான சூழலை இராமனுக்கு விளக்கினான் இளவல்.

அதனை ஏற்ற இராமன், “நீ மாய மான் என்று தடுத்தும் கேளாமல் அதன் பின்னால் நான் போனதால் நேர்ந்த சங்கடங்களே இவை” என்று வருந்தினான். பின்னர் இருவரும் சீதைக்கு ஏதேனும் தீங்கு நேராதிருக்க வேண்டுமே எனும் பதைபதைப்புடன் பன்னசாலை நோக்கி விரைந்தனர்.

அங்கே கனங்குழையாள் சீதையைக் காணவில்லை! தான் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காக மண்ணில் புதைத்துவைத்த மாநிதியை வஞ்சனையார் கொள்ளையிட்டுச் சென்றதுபோன்ற வேதனையையும் ஏமாற்றத்தையும் அடைந்து நைந்தான் இராமன்.

இராமன் நிலைகண்ட இலக்குவன், ”அண்ணா! தேர்ச்சக்கரங்களின் சுவடுகள் இங்கே தெரிகின்றன; சீதையைத் தீண்டுதற்கு அஞ்சி யாரோ பன்னசாலையோடு அவளைக் கொண்டு சென்றிருக்கின்றார்கள். எனவே இங்கேயே இருந்து வேதனைப்படுவதை விடுத்துச் சீதையைக் கொண்டுசென்றவர்கள் நெடுந்தூரம் செல்வதற்குமுன் நாம் அவர்களைத் தொடர்ந்துசென்று பிடிப்போம்” என்று சொன்னதை இராமன் ஏற்றுக்கொண்டான். இருவரும் தேர்ச்சக்கரச் சுவடுகளைத் தொடர்ந்து செல்லலானார்கள்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இராவணனின் வீர பராக்கிரமங்களை இலைக்குடிலில் அமர்ந்திருக்கும் துறவியார் விதந்தோதுவதைக் கண்ட சீதை, அதனைச் சிறிதும் இரசிக்காது, ”ஐய! உடம்பையும் மிகையாகக் கருதும் இயல்புடைய துறவி நீர்! அப்படியிருக்க வேதங்களையும் வேதியர்களின் அருளையும் விரும்பாமல், மன்னுயிர்களைக் கொன்று புசிப்பவர்களும் பாதக வினைகளையே நன்றெனப் புரிபவர்களுமாகிய அரக்கர்தம் பதியில் வதியக் காரணம் என்ன?” என்றாள் வியப்போடு!

வேதமும் வேதியர்
     அருளும் வெஃகலா
சேதன மன்உயிர்
     தின்னும் தீவினைப்
பாதக அரக்கர்தம்
     பதியின் வைகுதற்கு
ஏது என் உடலமும் மிகை
     என்று எண்ணுவீர் (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3467)

தீயாரைக் காண்பதுவும் தீதே திருஅற்ற
தீயார் சொல் கேட்பதுவும் தீதே – தீயார்
குணங்கள் உரைப்பதுவும் தீதே அவரோடு
இணங்கி இருப்பதுவும் தீது. (மூதுரை – 9) என்பது ஆன்றோர் சொன்ன மூதுரையாயிருக்க, இத்துறவியோ தவநெறியின் நீங்கி அவநெறியில் வாழும் அரக்கரோடு இணங்கி வாழ்ந்திருக்கின்றாரே என்ற சிந்தனை எழுந்தது சீதையின் சிந்தையில்!

தொடர்ந்து பேசியவள், “ஒன்று காட்டில் வாழும் முனிவர்களோடு நீவிர் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்; அல்லது நல்லவர்கள் வாழும் நாட்டிலாவது உறைந்திருக்க வேண்டும். இரண்டையும் விடுத்து அறநெறி வழுவியோரது ஊரின்கண் வாழ்ந்திருக்கின்றீர்! என்ன காரியம் செய்தீர்?!” என்று துறவியாரின் அறம்வழுவிய செயலுக்குத் தன் கண்டனத்தையும் தெரிவித்தாள்.

அவள் கருத்தை மறுத்த போலித் துறவியார், ”எம்மைப் போன்றோர்க்கு தேவர் நிருதர் என்ற வேறுபாடில்லை. சொல்லப்போனால் தேவர்களைக் காட்டிலும் நிருதர்கள் நல்லவரே” என்றார்.

சீதை அதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ”அரக்கர்கள் தீயரே! அவர்வழி சேருவோரும் நல்லாராய் இருக்கமுடியாது” என்றாள் தீர்மானமாக. அரக்கர்களைத் தொடர்ந்து புகழ்ந்தால் சீதை தன்மீது ஐயங்கொள்ள நேரும் என்றெண்ணிய இராவண சந்நியாசியார், பேச்சை மாற்ற விரும்பி, ”அம்மணி! தேவர் நாகர் மானுடர் ஆகியோர்க்கு வலிமையில் மிக்கவரான அரக்கர்வழி நிற்பதல்லாது வேறுவழி என்ன இருக்கின்றது நமக்கு?” என்றார்.

சந்நியாசியாரின் கபட உள்ளத்தை உணராத மங்கை சீதை, ”அறந்தரு வள்ளலான என் நாயகன் இராமன் பாலைவழிகளில் திரிதரும் அரக்கர்கட்கோர் முடிவுகட்டுவான்; பின்பு இவ்வுலகிற்குத் துன்பமில்லை” என்றாள்.

அரக்கரைச் சீதை இழித்துரைக்கக் கேட்ட இராவணன், ”மீனனைய கண்ணாளே! மானிடவர் அரக்கரை வெல்வர் என்று நீ உரைப்பது யானை இனத்தை இளமுயல் வெல்லும் என்பதற்கும் ஆண்சிங்கக் கூட்டத்தைச் சிறுமான் வெல்லும் என்பதற்கும் ஒப்பானது” என்றான். நெஞ்சில் துறவாது துறந்தான்போல் வஞ்சிக்கும் இராவணனின் உண்மை மனநிலை மெல்ல மெல்ல அவன் சொற்களில் வெளிப்படத் தொடங்குவதை இங்கே நாம் காணமுடிகின்றது.

சீதையும் சளைக்கவில்லை. ”குற்றமில்லாதவரே” என்று இராவண சந்நியாசியை விளித்து, ”தாங்கள் குறிப்பிட்ட சிங்க ஏற்றைப் போன்றவர் இராமன்; அரக்கர்களோ மான் கணத்தவர். இராமனால் அவ் அரக்கர்கள் சுற்றத்தோடு மடிவதையும் தேவர்கள் ஆரவாரிப்பதையும் விரைவில் காண்பீர். தருமத்தை என்றேனும் பாவம் வெல்லுமோ?” என்று கேட்டாள்.

வாள் அரி வள்ளல் சொன்ன மான் கணம் நிருதரானார்
கேளொடு மடியுமாறும் வானவர் கிளருமாறும்
நாளையே காண்டிர் அன்றே நவை இலிர் உணர்கிலீரோ
மீளஅருந் தருமம் தன்னை வெல்லுமோ பாவம் என்றாள். (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3475)

போலிச் சந்நியாசியார் அரக்கர்களை வானளாவப் புகழ்ந்தபின்னரும்கூட அவர் அரக்கராக இருக்கக்கூடும் என்ற ஐயம் தூயவளான சீதைக்குத் தோன்றவில்லை. காப்பியத்தின் பாவிகப் பண்புகளில் ஒன்றான ’அறம் வெல்லும் பாவம் தோற்கும்’ என்பதனை இங்கே காப்பியத் தலைவியின் வாயிலாகக் கம்பர் அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்வது கருதத்தக்கது.

அதுவரை சீதையின் சொற்களைப் பொறுத்திருந்த இராவணன், மானுட இராமன் அரக்கரினும் ஆற்றல் மிக்கவன் எனும் சீதையின் மொழிகளால் தன் இனத்துக்கு இழுக்கு நேர்ந்ததென்றெண்ணித் தன்மானம் ஓங்கிடப் பொங்கியெழுந்தான். ”இராவணனின் இருபது தோள்களின் வலியின்முன் சிறிய பூளைப் பூவைப்போல் இராமன் எனும் மானுடன் வீழ்வான்” என்றான் சீற்றத்தோடு.

அத்தோடு விட்டானில்லை! ”பேதைப் பெண்ணே! மேருமலையைப் பெயர்க்க வேண்டுமா? வானத்தை இடிக்க வேண்டுமா? கடல்நீரைக் கலக்க வேண்டுமா? கடலிடை தோன்றும் வடவாமுகாக்கினி எனும் தீயை அவிக்க வேண்டுமா? உலகத்தைப் பெயர்த்தெடுக்க வேண்டுமா? இவ்வரிய செயல்கள் அனைத்தையும் எளிதாகச் செய்துமுடிக்கக் கூடிய வல்லவன் இராவணன். அவனை மிக எளியன் என்றா கருதிவிட்டாய்?” என்று கேட்டான்.

மேருவைப் பறிக்க வேண்டின்
     விண்ணினை இடிக்க வேண்டின்
நீரினைக் கலக்க வேண்டின்
     நெருப்பினை அவிக்க வேண்டின்
பாரினை எடுக்க வேண்டின்
     பல வினை சில சொல் ஏழாய்
யார் எனக் கருதிச் சொன்னாய்
     இராவணற்கு அரிது என் என்றான். (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3478)

இப்பாடல் அடிகளை,

”மலை அகழ்க்குவனே கடல் தூர்க்குவனே
வான் வீழ்க்குவனே வளி மாற்றுவன்எனத் தான்
முன்னிய துறைபோகலின்…” (பட்டின: 270-273) என்று திருமாவளவனின் ஆற்றல்சாற்றும் பட்டினப்பாலை அடிகளோடு நாம் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்.

வாக்குவாதம் முற்றிக்கொண்டே சென்றது. இருபது தோள்கள் கொண்ட இராவணனை ஆயிரம் தோள்கள் கொண்ட கார்த்தவீர்யார்ச்சுனன் சிறை வைத்ததைச் சுட்டிக்காட்டிய சீதை, அவ் ஆயிரந்தோளுடையவனோ இரு தோளுடைய பரசுராமனின் மழுவால் வெல்லப்பட்டான்; அந்தப் பேராற்றலாளனான பரசுராமனோ மானுடன் இராமனுக்குத் தோற்றான். எனவே இராவணனை இராமன் வெல்வது உறுதி என்றாள்.

அதைக் கேட்டதும் சினத்தின் உச்சிக்குச் சென்ற இராவணன் அதன்பின்னரும் தவசியாய் நடிக்கவிரும்பாமல் அச்சம்தரக்கூடிய தன் உண்மை வடிவத்தை எடுத்து நின்றான். ”இவர் உண்மையான துறவி அல்லர் போலிருக்கின்றதே” என்ற ஐயம் அப்போதுதான் சீதைக்கு எழுந்தது; உடனே நடுக்கம் கொண்டாள் அந்த நங்கை!

இராவணன் சீதையைப் பார்த்து, ”பெண்ணே! தேவர்களை வென்ற என் வீரத்தை இகழ்கின்றாய்; புழுக்களையொத்த மானிடரைப் புகழ்கின்றாய்! நீ பெண் என்பதால் பிழைத்தாய்” என்றுரைத்தான். உடனே சீற்றம் தணிந்து,
”அன்னமே! என்னைக் கண்டு நடுக்கம் கொள்ளாதே! யாரையும் கும்பிட்டு வணங்காத என் தலைகளிலுள்ள மணிமுடிபோல் உன்னை நான் இன்பமாக வைத்துத் தாங்குவேன்! அரம்பையர்கள் உனக்கு ஏவல்செய்ய, பெரும் செல்வத்தில் திளைத்து என்னோடு மகிழ்ந்திருப்பாயாக!” என்றான்.

ஒருகணம் கோபமும் மறுகணம் காமமுமாகச் சீதையிடம் இராவணனின் உள்ளம் காணும் ஊசலாட்டத்தைக் கம்ப நாடகம் இப்பாடல்களில் கவினுறக் காட்சிப்படுத்துகின்றது.

”இராமனின் அம்பில் சிக்கி உயிரை விடுவதற்குமுன் இங்கிருந்து ஓடிவிடு!” என்று சீதை இராவணனை எச்சரிக்க, ”மலைபோன்ற வடிவுகொண்ட என்மீது உன் கணவன் விடும் கணை வெறும் மலரம்பு போன்றது; அது என்னை ஏதும் செய்யாது” என்று அலட்சியமாகப் பதிலிறுத்த இராவணன், சீதையின் அடியின்கீழ் வீழ்ந்துவணங்கி என்னை ஏற்றுக்கொள் என்று அவளிடம் இறைஞ்சினான்.

தம் மனைவியரிடம் புலவிக் காலத்தில்கூடத் தலை வணங்காதவன் என்று பெருமை பெற்றிருந்த இராவணன், சீதைமீது கொண்ட கழிகாமத்தால் தன் பெருமித நிலையினின்று பெரிதும் இழிந்துபோனதற்கு இச்செயல் சான்றாகின்றது.

இராவணனின் அருவருக்கத்தக்க இச்செயலால் சீதை மேலும் திகில்கொண்டு, இராமனையும் இளவல் இலக்குவனையும் அழைத்து அரற்றவும், அவளைத் தன்னோடு தூக்கிச்செல்ல முடிவெடுத்த அத் தீயவன், தனக்கு பிரமன் இட்ட சாபத்தை நினைவுகூர்ந்து, சீதையைத் தொட்டுத் தூக்காமல் அவளைப் பன்னசாலையோடு ஒரு யோசனை தூரத்துக்கு நிலத்தொடு பெயர்த்தெடுத்தான் என்கிறார் கம்பர்.

ஆண்டு ஆயிடை தீயவன் ஆயிழையைத்
தீண்டான் அயன் மேல் உரை சிந்தைசெயா
தூண்தான் எனல் ஆம் உயர் தோள் வலியால்
கீண்டான் நிலம் யோசனை கீழொடு மேல். (கம்ப: இராவணன் சூழ்ச்சிப் படலம் – 3490)

பிரமனிடம் அப்படி என்ன சாபம் பெற்றான் இராவணன்?

”எந்தப் பெண்ணிடமும் அவள் விருப்பமின்றி வல்லுறவில் ஈடுபட்டால் இராவணன் அழிவான்” என்ற சாபத்தை அவனுக்குப் பிரமன் அளித்திருந்தான். அதுபோலவே குபேரனின் அளகாபுரியில் அவன் மருமகள் அரம்பையை இராவணன் பாலியல் வன்புணர்வு செய்தபோது அவள் இராவணனுக்கு இட்ட சாபம் “வலிய ஒரு பெண்ணைத் தீண்டின் அவள் கற்புக் கனலால் எரிவாய்” என்பது. வேதவதி என்ற பெண்ணிடம் இராவணன் முறைகேடாக நடக்க
முற்பட்டபோது அவளும் அவனுக்குச் சாபமளித்துத் தீயில் புகுந்தாள்.

இவையல்லாமல் அரம்பையின் கணவனான நளகூபன், இராவணனால் வன்புணர்வு செய்யப்பட்ட மற்றொரு தேவலோகப் பெண்ணான புஞ்சிகத்தலை ஆகியோரிடமும் இராவணன் சாபம் பெற்ற வரலாறுகள் உண்டு!

பிரமன் அளித்த சாபத்தை எண்ணிப்பார்த்த இராவணன், சீதையைத் தொடாமல் பன்னசாலையோடு பெயர்த்தெடுத்துச் சென்றான் என்று கம்பர் காப்பியம் பேசுகின்றது. சீதையை இராவணன் தொட்டுத் தூக்காமல் குடிலோடு எடுத்துச் சென்றான் என்று கம்பர் எழுதியமைக்கு இதைவிடவும் முக்கியக் காரணம் மணமான, கற்பிற் சிறந்த பெண்ணொருத்தியை அந்நிய ஆடவன் தொட்டுத் தூக்குவது அப்பெண்ணுக்கும் தமிழ் மரபுக்கும் இழுக்கு என்பதே.

ஆனால் வான்மீகம் இராவணன் சீதையைத் தொட்டுத் தூக்கிச்சென்றான் என்றே பேசுகின்றது. இராவணன் சீதையைத் தொட்டால் இறந்துபோவான் என்ற சாபமிருக்கும்போது அவன் சீதையை வலிந்து பற்றியபோதும் ஏன் இறக்கவில்லை என்ற வினாவைச் சிலர் எழுப்புவதுண்டு!

பெண்ணைத் தொட்டாலே இறந்துபோவான் என்பதன்று அவன் பெற்ற சாபம்! பெண்ணிடம் வல்லுறவில் அவள் விருப்பமின்றி ஈடுபட்டால் இறந்துபோவான் என்பதே அவன்பெற்ற சாபம். தீண்டுதல், தொடுதல் என்பவை வன்புணர்வைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் நாகரிகச் சொற்கள் என்பதை ஓர்க!

சீதையைக் கடத்திச் சென்று அசோகவனத்தில் சிறைவைத்த பின்பும் இராவணன் அவளிடம் தவறாக நடந்துகொள்ளாமல் பல்வேறு உபாயங்களால் அவளை வயப்படுத்த முயன்றமைக்கு(ம்) அவன் பெற்ற சாபமே காரணம். மற்றபடி சீதையின் சம்மதத்தைப் பெற்ற பின்பே அவளைத் தொடவேண்டும் என்று கருதிய உத்தமனோ ஒழுக்கசீலனோ அல்லன் இலங்கையர்கோன்!

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.