Category: படக்கவிதைப் போட்டிகள்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கூடையிலிருந்து கொட்டுவது உப்பா வெண்முத்தா என்று ஐயுறும் வண்ணம் ஒளிவீசும் உப்புக் குவியலையும் அதனை அளவாய்க் கொட்டிக்கொண்டிருக்கும் மனிதரையும் நிழற்படமாக்கித் தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. நித்தி ஆனந்த். இதனை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துப் படக்கவிதைப் போட்டி 262க்கு வழங்கியிருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் சென்று சேரட்டும்!

அப்பிலே(நீர்) தோன்றி உணவுக்குச் சுவைகூட்டும் ஒப்பிலா உயர்பொருள் உப்பு. ’மிகினும் குறையினும் நோய் செய்யும்’ என்ற வள்ளுவக் கருத்து  உப்புக்கும் ஒப்பும்!

பல்வேறு சிந்தனைகளைக் கிளறும் இந்த உப்பளச் சூழலுக்குப் பொருத்தமாய்ப் பாட்டெழுத நம் கவிஞர் குழாத்தைக் கனிவோடு அழைக்கின்றேன்.

*****
”ஏழ்மை நிலையிலேயே வாழ்வை வைத்திருந்தாலும் பிழையில்லாத் தொழில் இந்த உப்பளத் தொழில்; இயற்கையோடு இயைந்த தொழில்” என்றுவக்கும் உப்பளத் தொழிலாளியைக் காண்கின்றோம் திரு. சீ. காந்திமதிநாதனின் கவிதையில்.

உப்பளத் தொழிலாளி பெருமிதம்

கடல் அன்னையின் தண்ணீர்
இட நிலத்தில் இடும் பன்னீர்
திடமாய் நீக்கிடும் கண்ணீர்
சூரிய பகவான் பார்வை படப்பட
வீரியச் சமையல் உப்பு சுடச்சுட
உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை
உப்பு தருவோரை
உச்சிமுதல் கால்வரை நினை
இயற்கையோடு இயைந்த தொழில்
இயற்கைமீறி எதுவும் இல்லை
வருண பகவானால் விடுமுறை
வரவுக்கு மாற்றுத் தொழில்
பிழையில்லாத தொழில்
ஏழையாகவே வாழ்வாதாரம்
ஏழ்மை நிலை வாழ்க்கைக்கே
மனதிற்கு இல்லையே!

*****

”உப்பளத் தொழிலையே வயிற்றுப் பிழைப்பாக வைத்திருக்கும் தொழிலாளியின் வயிற்றிலடித்துவிடுகின்றதே இந்த மழை!” என்று வேதனையுறுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உப்பளத்தில்…
வெயிலால் வந்திடும் விளைச்சலிது
வேர்வைச் சுவைதான் உப்புயிது,
பயிர்போல் விளையும் வயலினிலே
படிகமாய் மாறிடும் கடல்நீரே,
வயிற்றுப் பிழைப்புப் பலர்க்கிதுவே
வயிற்றி லடித்திடும் மழைவந்தே,
கயிற்றில் நடப்பதாய் வாழ்க்கையிது
காணீ ராங்கே உப்பளத்திலே…!

*****

”தூத்துக்குடிக் களஞ்சியமே! நீயின்றிச் சுவையில்லை; ஆதலால் உனைத் துறக்கவும் முடியவில்லை. உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினைத்தது அன்று; உடனேயே மறப்பது இன்று!” என்று வருந்தி விளம்புகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

தூத்துக்குடிக் களஞ்சியமே!
நீ இல்லாவிடில் இதயம் துடிதுடிக்கும்
அது நிஜமே
நீ உணவில் குறைந்தாலும் குற்றம்
மிகையானாலும் குற்றம்
உனைத் துறக்கத்தான் நினைக்கிறேன் முடியவில்லை
அதனால் தானோ நீ
ஏழேழ் கடல் முழுதும் கலந்து விட்டாய்
தண்ணீரோடு இணைந்து விட்டாய்
நீயின்றிச் சுவையில்லை
நீரின்றி உலகில்லை
உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் நினை
அது அன்றைய பழமொழி
உப்பிட்டவரை உள்ளளவும் மற
இது இன்றைய பழமொழி
இதுவே காலத்தின் பாடம்

*****

”சேற்றினில் விளைந்த உப்பெனும் வெண்படிகம் சோற்றினைச் சுவைத்திட உதவிடும். உப்பளத் தொழிலாளி காலிலன்றோ மக்களின் நாச்சுவை மண்டியிட்டு வாழ்கின்றது” என்று சுவைபடப் பாப்புனைந்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

கடல்விளை அமுதம்

நெல்வயல் காய்ந்துவிட்டால்
விவசாயி வயிறு காயும்
நெய்தல் நிலம் காய்ந்துவிட
வெண்ணமுது விளைந்துவரும்
சேற்றினில் விளைந்த வெண்படிகம்
சோற்றினைச் சுவைக்க உதவிடும்
உப்பளத் தொழிலாளி காலினிலே
மக்களின் நாச்சுவை வாழும்…
அகிம்சைப் போராட்ட நாயகனின்
அறநெறித் தத்துவ வழிமுறைகள்
கடல்விளை அமுதத் துகளாக – சோற்றுக்
களம்வழி உயிரில் புகுத்திவிடும்….

*****

உப்பின் மதிப்பை, உப்பளத்தொழிலாளி வாழ்வின் உண்மை நிலையை உள்ளபடி உரைத்திருக்கும் கவிஞர்கள் அனைவரையும் உளமாரப் பாராட்டுகின்றேன்.

அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டிருப்பது…

உழைப்பில் விளைந்த உப்பு

உச்சிவேளை சுடும் வெயில்‌
ஒதுங்க இல்லை மர நிழல்
உப்புக் கரிக்கும் நீர்
உடல் முழுதும் வழிந்தோடக்
கடல் நீரின் உப்புக்காய்‌க்
கடின உழைப்பை விதைக்கின்ற உழைப்பாளியே!
உப்பளங்கள் உன் உழைப்பை உதாசீனம் செய்தாலும்
‘உப்பில்லாப் பண்டம்
குப்பையிலே‘ என்னும்
செப்பு மொழியறிந்து
உப்பிட்டு உண்ணும்
ஊரார் நாங்கள்
ஒருநாளும் மறக்காமல்
உளமார நன்றி சொல்வோம்!

”உச்சிவேளை உச்ச வெயிலில் உப்புநீர் உடலெங்கும் வழிந்தோட உழைக்கும் உப்பளத் தொழிலாளியே! உப்பின் மதிப்பறிந்து உண்ணும் நாங்கள் நன்றிசொல்வோம் என்றும் உமக்கு உளமார!” என்று நெகிழ்ந்துரைக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் மண்ணிவாக்கம் திரு. கோ. சிவகுமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கொலுவீற்றிருக்கும் பொம்மைகளூடே கண்ணைப்பறிக்கும் கவினோடு காட்சிதருகின்றது இந்த வண்ணப் பரி. இவ்வெழிற்படத்தை எடுத்திருப்பவர் திருமிகு. ஷாமினி. இதனை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. என் நன்றிகளை இவ்விருவருக்கும் உரித்தாக்கிக் கொள்கின்றேன்.

குதிரைகளையே நீண்டதூரப் பயணத்திற்கேற்ற வாகனமாக மக்கள் பயன்படுத்திய காலமும் இருந்தது. போர்க்களங்களில் சாகசம் நிகழ்த்தி வேந்தர்களுக்கு வெற்றிதேடித் தந்ததிலும் குதிரைகளின் பங்கு மகத்தானது. புரவி, இவுளி, பரி, கலிமான், கடுமான் என்று பல்வேறு பெயர்களால் சங்க காலத்தில் குதிரைகள் அழைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு விலங்கைக் குறிக்கப் பல பெயர்கள் புழக்கத்தில் இருந்ததை வைத்தே அதன் பயன்பாட்டு மிகுதியையும் நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

கம்பீரமும் அழகும் கொண்ட இந்த மண் குதிரையைக் கண்டதும் நம் கவிஞர்களின் மனக் குதிரையும் பல்வேறு எண்ணங்களை நோக்கித் தாவும்; நற்கருத்துக்களைக் கவிதைகளில் தூவும் என்ற எதிர்பார்ப்போடு அவர்தம் படைப்புக்களைப் பார்வையிடுவோம் வாருங்கள்!

*****

”நகராத இந்த பொம்மைக் குதிரையைப் போலவே நாம் நம்பிடும் அரசியலும் பயனற்ற மண் குதிரையே” என்று வெறுத்து விளம்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

நாட்டிலும்…

பொம்மைக் குதிரை ஓடாது
போகு மிடத்தைச் சேராது,
இம்மி யளவும் அசையாத
இதிலே ஏறி அமர்ந்திட்டால்
நம்மைப் பார்த்து நகைப்பாரே,
நகர்ந்திடு சிறுவர் விளையாட்டு,
நம்பிடும் நாட்டு அரசியலும்
நமக்குக் காட்டிடும் மண்குதிரையே…!

*****

”பிறந்தவீட்டைப் பிரிந்து புகுந்த வீட்டுக்குப் புறப்பட்டபோது கூடவே கூட்டி வந்தது, அண்ணன் அன்பாய் வாங்கித்தந்த இந்த பொம்மைக் குதிரை”
என்று சிலிர்க்கும் தங்கையின் பாசத்தைக் காண்கிறோம் திரு. சீ. காந்திமதிநாதனின் கவிதையில்.

அண்ணன் வாங்கித் தந்த குதிரை
அண்ணன் நினைவு சொல்லும் குதிரை
அண்ணன் பாசம் காட்டும் குதிரை
அண்ணன் வசம் நிறுத்தும் குதிரை

கேட்டது எல்லாம் வாங்கித் தருவான்
கேட்க மறந்தாலும் கொண்டு வருவான்
கேட்பதை நானும் குறைத்துக் கொண்டேன்
கேட்பதால் ஆகும் செலவினைக் கண்டு

விவசாய நிலத்தில் வியர்வை சிந்துகிறான்
விவசாய விளைபொருளோ அடிமாட்டு விலை
குதிரை விலையிலோ மற்றைய பொருட்கள்
குண்டுமணிக் காசு கூட மிச்சம் ஏதுமில்லை

வயித்த கட்டி வாயக் கட்டி
விவசாயி பொழப்பு போகுது
அறியாத வயதில் அண்ணன்
கேட்டது எல்லாம் வாங்கித் தந்த
விபரம் இப்பத்தான் புரியுது

தனக்கு வேட்டியோ ஒன்னு இரண்டு
உடுத்திக்க சட்டையோ மூணு நாலு
வேட்டி விட சட்டை கூடுதலோ
கெட்டியான கேள்வி வரும்
அண்ணன் சட்டை போட்டால்தான்
கண்ணிரண்டில் தூக்கம் வரும்

தாயில்லாத பிள்ளை
தகப்பனில்லாத பிள்ளை
யார் சொன்னது?

அண்ணன் இருக்க
எண்ணமே இல்லாமல் போனது

பருவப் பொண்ணு
திருமணமே பண்ணு
அண்ணன் சொன்னதாலே
சம்மதம் சொன்னேன்

பரிசம் போட்டாச்சு பத்திரிகையும் அடிச்சாச்சு
பந்தக்காலும் நட்டாச்சு பந்திப்பாயும் விரிச்சாச்சு

தாலி கட்டிய புதுப் பொண்ணு
புகுந்த வீடு போகணும்மாமே
புதுப்பட்டு புது மாப்பிள்ளை
புதுமணப் பொண்ணு கோலம்
பிறந்த வீட்டில் இருக்கும்போது தெரியல

புகுந்த வீடு போகணும்னு
பிறந்த வீட்டை விட்டுப்
பிரியும் போது
கூடவே கூட்டி வந்தது
அண்ணன் வாங்கித் தந்த
மரப் பொம்மை குதிரை
மறக்க முடியுமோ
மூச்சு இருக்கும் வரையில்

*****

”பரிகள்போல் ஆட்சியில் வந்தமர்ந்து, பின்பு தம் நரிக்குணத்தை வெளிப்படுத்தும் அரசியலாளரை அடையாளம் கண்டும் மீண்டும் அவர்குணத்தை மறக்கிறானே வாக்காளன் அடுத்த தேர்தலில்!” என்று வருந்துகின்றார் திரு. ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணன்.   

மண்பரிகள்

மண்ணில் பரியைச் செய்து
மனங்கவர் வண்ணம் தீட்டி
கண்ணில் கண்ட பின்பு
கடைதனில் உடனே வாங்க
ஆவலை ஊட்டும் வணிகன்
ஆயிரம் பேர்கள் உண்டு

அவனியில் அப்பரி போல்
அரசியல் தனிலும் உண்டு
பாய்ந்திடும் பரிகள் போலப்
பாசாங்கு செய்து விட்டு
வாக்குகள் வாங்கிப் பின்
வந்தமர்வர் பதவி தனில்

வாக்கிட்ட மக்கள் இடர்
வாழ்வினில் உடனிருக்க
வந்தமர்ந்த பரிகளெல்லாம்
வஞ்ச மிகு நரிகளென்று
அறிந்திடுவான் வாக்காளன்
அடுத்த தேர்தலில் மறப்பதற்கு!

*****

மண்குதிரை ஏறி மாக்கடல் தாண்ட விழைவதுபோல், புவியின் வளமழித்துப் புதிய சொர்க்கம் தேடுகின்ற மானுடனை எண்ணி வேதனையுறுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

மண்குதிரைச் சவாரி

மண்குதிரை மீதேறி
மாக்கடலைக் கடந்துவிட்டு
மறுகரையை அடைந்திடவே
மன்றாடும் மாந்தரைப்போல்

கண்ணிரண்டும் விற்றுவிட்டு
கவின்மிகு சித்திரத்தைக்
கண்டுநாளும் களித்திடவே
கனவுகாணும் மூடனைப்போல்

இயற்கை வளங்களை அழித்து விட்டு
இன்ப வாழ்க்கையைத் தேடுகின்றோம்
நிலவளம் நீர்வளம் கெடுத்து
நித்திய இன்பத்தை நாடுகின்றோம்…

சுவரை அழித்துவிட்டு
சுந்தர ஓவியந் தீட்டுவதுபோல்
பூமியின் வளமழித்து
புதிய சொர்க்கம் தேடுகின்றோம்….

வண்ணக் குதிரையைக் கண்டதும் கவியெழுதத் தம் எண்ணக்குதிரையை தட்டிவிட்டுப் பல நல்ல கருத்துக்களை அழகாய் அளித்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

*****

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுசெய்யப்பட்டிருப்பது அடுத்து…

வண்ண வண்ணக் குதிரைகள்
கிராமத்து வாயிலில் நம்மை வரவேற்கும்
ஐயனாரும் அதனூடே
வாளோடே வானுயர
குலசாமி நடுவினிலே
பார்ப்பவர் கண்கள்
பிரமிக்க வைக்கும்
நம் கிராமிய மணத்தில்தானே!

பட்டினத்தில் குதிரைகள்
பணம் வைத்து ஆடவே
பாழாய்ப் போன மாந்தர்கள்
பணமிழந்ததும் அதனிலே!

சத்ரபதியின் வீரம்
ஜான்சி ராணியின் வீரம்
வீரத்தை எதிர்கொள்ளும் வீரம்
அதன் அடையாளமே இந்தக் குதிரையினமே!

ஆன்மிகத் தோன்றலிலும் குதிரை
அரச வரலாற்றிலும் குதிரை
இயந்திர இயக்கத்தில் திறன் குதிரை
மழலைப் பருவத்தில் ஆட்டம் குதிரை
இடைவிடாது நம் கனவில் மனக்குதிரை
குதிரை குதிரை
வண்ண வண்ணக் குதிரை!!

”ஐயனாரிடத்திலும் குதிரை, ஆட்டத்திலும் குதிரை, வேகத்துக்கும் குதிரை, விவேகத்துக்கும் குதிரை, திறனுக்கும் குதிரை, தீரத்துக்கும் குதிரை, எண்ண ஓட்டத்துக்கும் குதிரை என எத்தனை எத்தனை வண்ணங்களில் குதிரைகள் நம் வாழ்வோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன!” என்று வியக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தொடரியையும் அதன் அருகில் நின்றுகொண்டு சிந்தனையை வேறெங்கோ படரவிட்டிருக்கும் இளைஞரையும் சேர்த்தே தம் படப்பதிவுக் கருவிக்குள் ஏற்றிவந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இப்படம் வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுப் படக்கவிதைப் போட்டி 260க்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. படப்பதிவாளர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மிக்கு என் நன்றி!

இவ்வொளிப் படத்திற்கு மேலும் ஒளிகூட்டும் சிந்தனைகளைத் தம் கவிதைகளில் ஏற்றுவர் கவிஞர் என்று நம்புகின்றேன். வாருங்கள் கவிதைகளைச் சுவைத்து வருவோம்!

*****

”தொடர்வண்டி ஓட்டம் தொடங்கினால் அல்லவா எம் இடர்வண்டி ஓட்டம் தடைப்படும்? இறையிடம் முறையிடுகின்றேன் இதுகுறித்து!” என்கிறார் திரு. ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணன்.

எமையாளும் இறையிடம்
சுமையாளன் கேட்கும் வரம்.

தொடர் வண்டி ஓட்டம் துவங்கிட்டால் எம்
இடர் வண்டி ஓட்டம் தடைப்படும் விரைவாகப்
படர் தீ நுண்மி தொற்றினி எமைத் தொடராது
சுடர்மிகு இறையே சூழ்ந்தெம்மைக் கா.

*****

சர்வாதிகார நாடான சீனா வளர்ச்சியின் உச்சம் தொடுகின்றது. ஆனால் பெரும் ஜனநாயக நாடாக இருந்தும் இந்தியா முன்னேற்றத்தில் நாயகமாகத் திகழாமல் முடங்கிவிட்டதற்குக் காரணம் அரசியல் சுரண்டலோ என்று தம்முடைய முதல் கவிதையில் ஐயுறும்  திரு. சீ. காந்திமதிநாதன், நாட்டில் பொறுப்பில்லா மக்கள், பொறுப்பில்லா அமைப்புகள் இதனால் பொய்யும் புரட்டும் எல்லாத் துறைகளிலும், நீதி நேர்மையோ நொண்டிக் குதிரையில் என்று வருந்துகின்றார் தம் இரண்டாவது கவிதையில். தம்முடைய மூன்றாவது கவிதையில், தொழிற்சங்கங்களின் அவலநிலையால் அல்லலுறும் இளைஞராகப் புகைவண்டி அருகில் நிற்கும் இளைஞரைச் சித்திரித்திருக்கின்றார்.

ஐயம்

உலக மக்கள் தொகையில்
இலகுவாக இரண்டாவது
தொடர் வண்டித் துறையில்
இடர்களுக்கிடையில் நான்காவது…

இருப்புப் பாதை நீளம்
பொறுப்பில் தடம் புரள
நீண்டது ஆண்டுகளே
கண்டது துண்டுகளே

ஆண்டொன்றுக்கு ஐந்நூறு கோடிப் பயணிகள்
அன்றாடம் பயணிக்க வளர்ச்சி
நன்றாகப் பயணிக்காது போனால்
நன்றாகச் சுரண்டல்கள் எங்கோ??

ஆண்டுகள் நூற்று அறுபத்து ஏழு
தண்டவாளம் தேய்ந்து இந்திய விவசாயியாய்
வண்டவாளத்தைத் தண்டவாளத்தில் ஏற்றினால்
தண்டவாளங்கள் புத்துயிர் பெறுதலே நலம்

கடமை தவறாத ஊழியர்கள்
கடமை தவறாத நிர்வாகம்
நாணயம் தவறாத பயணிகள்
நானிலத்தில் ஏன் பின்தங்கல்???

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்
பசி பட்டினியால் தவித்த சீனா
தன்னிறைவில் அபரிமித வளர்ச்சி
சாதாரண விசயம் தானா?

மக்கள் நலனில் அக்கறை இருந்தால்
சர்வாதிகார ஆட்சி உத்தமம்
உலகிற்குச் சீனா புதுப் பாதை
இலகுவாகக் காட்டுகிறதோ???

உலகின் மிகப் பெரிய ஜன நாயக நாடு
பெருமை மக்கள் நலத்தில் வளத்தில்
அதிகச் சுதந்திரம் தனிமனித உயர்வுக்கும்
தேச வளர்ச்சிக்கும் என்றானால் நலம்

பசிக்கும் பிணிக்கும் மூலமே
ஜனநாயகம் நாயகம் எனில்
தாயகம் தாங்குமா???

*****

கண்துடைப்பு

மாறு வேடக் காவலன் நான்
தாறு மாறாய் ஒரு தறுதலை
ஆறு மாதமாய்த் தப்பித்தலில்
வேறு விதமாய்ப் பிடிக்கவே

ஆளுங்கட்சி செல்வாக்கு
உள்ளூர்வாசி சொல்வாக்கு
கண்டுக்காத காவல்துறை
கண்துடைப்பாக அக்கறை

வயித்துப் பொழப்பு இப்படி ஓர் கூத்து
அங்குத் தேடினேன் இங்குத் தேடினேன்
எங்குத் தேடியும் கிடைக்கலை என்று
பங்கிற்குக் கோப்பில் சேர்க்கணும் நன்று

பல லட்சியக் கனவுகளில் சேர்ந்தவன்
பல லட்சம் காண்பவர்களின் அலட்சியம்
பலமாகப் பாலமாக உள்ள துறை
பாவமாகப் பரிதாபமாக ஆள்பவர்களால்

பொய்யும் புரட்டும் எல்லாத் துறைகளில்
நீதி நேர்மை நொண்டிக் குதிரையில்
ஊரோடு ஒத்துவாழ் கட்டியவள் கட்டளை
சீரோடு வாழ உயிரோடு வாழ என்றாள்

ஒருகாலத்தில் சத்தியத்தின் செல்லப்பிள்ளை
இலாகாவிலோ எடுப்பார் கைப்பிள்ளை
இரத்தம் சிந்தியதால் எடுத்த முடிவு
இரத்த பந்தம் காண வேண்டும் விடிவு

பொறுப்பில்லாத மக்கள்
பொறுப்பில்லாத அமைப்பு
பொறுப்பின்மை
பொறுப்பின்மைக்கே
பொறுப்பினைத் தந்தால்
வெறுப்பும் விரக்தியும்
அழையாத விருந்தாளிகள்!

*****

தொழிற்சங்கங்களின் அவல நிலை

தொழிலாளர் களுக்குள் ஒருவரே தலைவர்
தொழில் வளம் செழிக்கும் நலம் பயக்கும்
தொழிலே தெரியாதவன் தலைவர் எனில்
தொழிலும் பாழ் தொழிலாளியும் பாழ்

சங்கத்தின் ஆண்டு விழா
சங்க வளர்வோ தேய் நிலா
தலைமை தாங்க வரும் பாலா
வராது தவிக்கிறேன் குணபாலா

இரவெல்லாம் தந்த போதை
இருக்கலாமோ இன்னும் மீதை
இறங்கி வந்தால் தரலாம் தலைமை
கிறங்கி வந்தாலும் தரும் நிலைமை

*****

தாம் இணையாமல் இருந்து மக்களை இணைத்த தண்டவாளங்கள் இப்போது இரயில்கள் ஓடாததால் ஓய்வெடுக்கின்றன. என்று தீரும் இந்தக் கொரோனாத் தொற்று? எப்போது செல்வர் எம்மக்கள் மீண்டும் இரயில்களில் பயணப்பட்டு? என்று வினாவெழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

எப்போது…

இணையாமலே இருந்து
மக்களையும் மாநகரங்களையும்
இணைத்த தண்டவாளங்கள்
இப்போது
ஓய்வெடுக்கின்றன,
ஓடாததால் ரயில்..

கொரோனாவால் வந்த
கோளாறு தீர்வதெப்போது
என்ற
கேள்விதான் இப்போது..

தொற்றுப் பயத்துடன்
கெடுபிடிகள்
சற்றுத் தளரந்த நிலையில்
புலம்பெயர்ந்த தொழிலாளர்களுடன்
புறப்படுகின்றன சில ரயில்கள்..

எல்லோரும்
செல்லும் நாள்
என்று வருமோ…!

*****

”இளைஞனே! நீ உழைத்துச் சிந்திய குருதியின் நிறம் உன் மேலங்கியின் நிறம்! வண்டிகள் ஓட ஆரம்பித்துவிட்டன; உன் கடமையைச் செய்! உறுதியோடு உழை! உயர்வு காண்பாய்!” என்று நம்பிக்கையளிக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

பயணம் முடித்து வருவோரின்
சுமைகளை இறக்கியேற்றி
பயணம் ஆரம்பித்துச் செல்வோரின் சுமைகளை ஏற்றியிறக்கி
சிந்திய உன் வியர்வையின் குருதியின்
வர்ணம் உன் மேலங்கியின் நிறம்!

நீ புலம்பெயர்ந்தவனா?
இல்லை இங்கேயே பிறந்து வாழ்பவனா?
எனக்கது தேவையில்லை
நீ மண்ணின் மைந்தன்
உழைப்பின் அடையாளம்
உன்னைக் காக்க மாட்டோமா நாங்கள்?
கவலையை விடு
நோய்த் தொற்றில் சிக்காதே!
வண்டிகள் ஓட ஆரம்பித்து விட்டன
தயாராக இரு
அடுத்து பயணிகள் சுமையைக் கையாள்வதற்குச் சகோதரா!!
உன் உடலினைப் பலப்படுத்து
உறுதியை மனதிலேற்று!!
உழைப்பே உயர்வு!!

*****

”பிறர்பாரம் தான் ஏற்று வயிறு நிரப்பும் இந்தச் சுமைதாங்கி மனிதர்கள், தொடருந்துபோல் துயர் தொடர்ந்து துரத்தினாலும் தப்பியோடவியலா இடிதாங்கி மனிதர்கள்” என்று இவர்களுக்காக வருந்துகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

இடிதாங்கி மனிதர்கள்

நிற்க நேரமின்றி
பிறர் பாரம் தானேற்று
வயிறு நிரப்பும்
சுமைதாங்கி மனிதர்கள்!

கொடும் நுண்ணயிரியால்
தடைக்காலம் கண்டமையால்
தடம் பார்த்து நின்றுகொண்டு
விடைதேடும் வீரர்கள்!

தொடருந்து போலத்
துயரங்கள் தொடர்ந்தாலும்
தப்பியோடும் மார்க்கமில்லா
இடிதாங்கி மனிதர்கள்….

*****

தொடர்வண்டி ஓரம் நின்றிருக்கும் இளைஞரைக் குறித்த தம் சிந்தனையோட்டங்களையெல்லாம் செம்மையாகவும் காலத்துக்குப் பொருந்தும் வகையில் சுவையாகவும் தம் கவிதைகளில் படைத்தளித்திருக்கின்றார்கள் நம் கவிஞர்பெருமக்கள்! அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

*****

அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது…

காத்திருப்போம் காலம் வரும்!

காலை முதல் இரவு வரை கலகலப்பாய்ப் பயணிகளுடன்
காட்சியளித்த எம் இரயில் வண்டியே என்ன ஆயிற்று இன்று?
காத்துக்கிடந்தோம் கவலையுடன் உன் ஆரவாரம் கேட்க
கடைசியில் வாயடைத்த தொழிலாளர்களின் வயிற்றலிடித்து
கூட்டிச் சென்றாயாமே குடிநீரும் இல்லாது நெடுந்தொலைவு!
கடுகளவும் நம்பவில்லை நான் அச்செய்திகளை!
காலம்காலமாய்ப் பயணிகளை உமிழ்ந்தும் விழுங்கியும்
கொடும் வயிற்றுப்பசி போக்கும் உனக்குப் பசிவருத்தம் தெரியாதா?
காரணமின்றி உன்னுள் பயணிகளை
இடைவெளிவிட்டு அமர்த்தியதாகக் கவலைப்படாதே
இணையாத இடைவெளியாம் உன் பாதைபோல்
கிடக்காது விரைவில் தீரும் இப்பிரச்சினை!
உன்னோடிணைந்து கூட்டத்தோடு கலந்து
பயணிகளின் சுமை தாங்கிய எம்காலமும்
இவ்வளவு நாளும் காலனுக்கு இரையாகிப் போனது
கொரோனா எனும் கொடும் தொற்றின் வரவால்!
காலங்காலமாய்ப் பலரை வாழவைத்த நீ
வருந்தாது குதூகலத்துடன் கிளம்பிச்செல்
நான் சென்று காபி விற்கும் அண்ணனிடமும்
கைமுறுக்கு விற்கும் அக்காளிடமும் சொல்லிவருகிறேன்…
கொரோனாவை விரட்டிய பின்
ஒருங்கே தொடர்வோம் நம் பயணத்தையென!

”கலகலப்பாய்ப் பயணிகளுடன் காட்சியளித்த எம் இரயில்வண்டியே! உன்னோடு இணைந்து கூட்டத்தோடு கலந்து பயணிகளின் சுமைதாங்கிய எம் காலம் கொரோனாவால் காலனுக்கு இரையானதே! நம்பிக்கையிருக்கின்றது விரைவில் நாம் மீண்டும் இணைந்து பயணிப்போம் என!” என்று இரயிலிடம் தம் மனக்குமுறல்களைக் கொட்டி ஆறுதல்தேடும் இளைஞரைக் நம் கண்முன் நிறுத்தி நம்மைக் கவர்ந்திருக்கும் நாங்குநேரி திருமிகு. வாசஸ்ரீயை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராக அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தெருவில் நிற்கும் பெற்றத்தை (மாடு) இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் படமாகப் பெற்றிருக்கின்றோம். இந்த ஒளிப்படத்தை எடுத்த திருமிகு. ஷாமினிக்கும், இப்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து போட்டிக்கு வழங்கியிருக்கும் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மிக்கும் என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகின்றேன்.

இந்தப் பசுவின் மருண்ட பார்வையில் தெரிவது என்ன?

கன்றைப் பிரிந்த கலக்கமா?

எசமானரைப் பிரிந்த ஏக்கமா?

வழிமாறி வந்துவிட்ட வருத்தமா?

கவிஞர்களைக் கேட்டு விடையறிவோம்! வாருங்கள்!

*****

மனிதா! நீ இயந்திரத்தை இயக்கிய நாளே இந்திய விவசாயம் கீழிறங்கிய நாள்! என் சாணியே விவசாயத்திற்கு அச்சாணி! அது முறிந்ததால் அல்லவோ உன் உடம்பு விதவிதமாய்ப் பல நோய்கட்கு ஆளானது” என்று மாட்டின்மூலம் மானுடரின் பகுத்தறிவற்ற செயல்களை வகுத்துரைக்கும் திரு. காந்திமதிநாதன், தம்முடைய மற்றொரு கவிதையில் மன்னராட்சியில் மணி நீதிக்கு; மக்களாட்சியிலோ money அநீதிக்கு என்று வார்த்தைகளோடு விளையாடி இன்றைய வாழ்க்கையை விளங்கவைக்கின்றார்.

இந்திய விவசாயின் நிலைமை

இறைவனுக்கு அடுத்து விவசாயியே என
முறைப்படுத்தினான் அறத்தை வள்ளுவன்

வள்ளுவன் போற்றிய உழவுத் தொழிலுக்கு
மூடுவிழா நட்த்தி விட்டுவிட்டு
அடிமைத் தொழிலுக்கு பெருநகரம் வந்த
குடிசைவாழ் என் எஜமானரைத் தேடுகிறேன்!

விவசாயி விலாசத்தைத் தொலைக்க வைக்க
வகை செய்த பெரியோரே கண்டீர்களா?

அவரும் நானும் வானும் நிலவும் போல
நானில்லாது இருளாகிப் போனார்!

மண்ணில் ஏர் நின்றால்
என் துணை கைக்கொண்டால்
மண்வளம் செழிக்கும்
மக்கள் நலம் ஜொலிக்கும்

என்று எங்களைத் துறந்து விளைநிலத்தில்
இயந்திரத்தை இயக்கிய நாள் …அன்றே
இந்திய விவசாயம் கீழ் இறங்கிய நாள்!
விவசாயியை நீங்கள் மறந்த நாள்
பசுமையோ மண்ணைத் துறந்த நாள்
விவசாயியின் உயர்வைக் கறந்த நாள்!

மானிடா கேள்!
நான் சாணி போட்டால் உரமாகி
விவசாயத்திற்கோ அச் சாணி அச்சாணி
என் சாணி மறந்ததால் அச்சாணி முறிந்தது
எண் சாண் உடம்புக்குள் விதவிதமாய் நோயினில்
என் சாணியாய்க் காய்கிறாயே……பயிர்கள்
காய்க்க வேண்டிய விளைநிலமோ மருத்துவமனைகளாய்!

மும்மலத்தின் ஏகபோகப் பிரதிநிதியே!
நும் மலமோ துர்நாற்றம்
எம் மலமோ மலர்சூடும்….நீ என்னைப்
பிள்ளையார் பிடிக்கும்போது
சிந்திக்க மறந்தாயே என்ன பிள்ளையப்பா நீ?
ஆமாம்…
யாரப்பா சொன்னா உனக்கு
ஓர ரறிவு அதிகமாமே என்னை விட
அதுவும் பகுத்தறிவாமே…?!
வெளியில் சொல்லாதே
ஓர ரறிவும் எள்ளி நகையாடும்….!

*****

நீதிக்கு வீதி

என் தொழுவத்தில் பிறந்தவர்
ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால்
மறு கன்னத்தைக் காட்டு என்றார்
அதை ஏன் மறந்தீர் என்றேன்

குழல் ஊதிய வண்ணமே கருநிறக்
குழலாள் ராதைக் கண்ணன் பாரதக்
குலம் பாரினுக்குப் பரிசளித்த கீதை
வலம் வராதது ஏன் என்றேன்

மன்னனின் மகனால் தேர்க்காலில்
என் இனச் செல்வம் மாண்டதை
மன்னராட்சியிலே நீதி கேட்டதை
மன்னவனே மணி ஓசை கேட்டு

மணி கட்டி வைத்து நீதியை
மக்களுக்கும் மாக்களுக்கும்
சமம் என்ற திருநாட்டில்
நீதி கேட்டால் தெரு வீதியில்

மன்னராட்சி மணி நீதிக்கு
மக்களாட்சி MONEY அநீதிக்கோ??????

*****

”கெடாமலே பட்டணம் சேர்ந்த மனிதர்களோடு கூடவந்த நானோ வீதியில்; அவர்களோ தொற்றுநோய்க்கு அஞ்சி வீட்டுக்குள்!  இவர்கள் வாழ்க்கை என்று விடியும்?” என்ற சிந்தனையை அசைபோட்டு நின்றிருக்கும் மாடிது என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

விடியுமா…

கெட்டும்
பட்டணம் சேர் என்றார்கள்..

இவர்கள்
கெடாமலே கெடுவதற்காகப்
பட்டணம் வந்தவர்கள்,
பசுமாடும் கூடப்
பயணம் வந்தது..

பட்டண வாழ்க்கை
வழக்கம்போல் ஓடியது
வேகமாய்,
வந்தது கொரோனா
வாழ்வுமுறை மாறியது,
வீட்டுக்குள் மனிதர்கள்
வெறிச்சோடியது வீதி..

விதியை எண்ணி
வீதியில் பசுமாடு,
காட்டில் மேய்ந்த
கடந்த காலத்தை அசைபோட்டு..

விடியுமா
இவர்கள் வாழ்க்கை…!

*****

”தொற்றுநோய் உனைப் பற்றிடாதிருக்கத் தொழுவத்துக்குச் சென்றுவிடு! கால்கடுக்கச் சாலைதனில் நின்றிடாதே” என்று பசுவுக்கு அறிவுறுத்தும் திருமிகு. சுதா மாதவன், ”பசுவதையைத் தடுத்திடவே விதி செய்வோம்! மேதினியில் பசுவினையே காத்திடுவோம்!” என்று மக்களுக்கும் நல்லுரை நவில்கின்றார்.

கன்றினைத் தேடும் உன் பார்வை
கனிவு மட்டுமே அதன் போர்வை
உனையே தான் தேடிவரும் உன் கன்று
சாலையில் நீ நிற்பது நல்லதன்று!

கொடிய நோய் உனையும் கொன்றிடாது
தொழுவத்தில் தனித்திருந்து காத்துக் கொள்!
சாலைகளில் திரிந்தலைந்து நிற்பதனால்
நீ சாதிக்கப் போவது என்ன என்ன?

பதறிப் போய் உன் எஜமானர் தேடுகின்றார்
பதவிசாய் அவருடனே சென்று விடு
கால்கடுக்கச் சாலைதனில் நின்றிடாதே

பசுவதையைத் தடுத்திடவே விதி செய்தோம்
பாரெங்கும் மேதினியில் உனைக் காப்போம்
கோமாதா எங்கள் குலமாதா
என்றுமே நீ ஜகன்மாதா

கறவைகள் பின்சென்று கானம் சேர்ந்துண்போம்
பாசுரங்கள் உனைப் பாடித் துதித்திடவே
காமதேனு வடிவினிலே எமைக் காப்பாய்
உலகில் பால் வளமும் ஆறாகப் பெருகச் செய்வாய்

*****

”மேய்ச்சல்நிலம் காய்ந்ததென்று புலம்பெயர்ந்து வந்த நாங்கள் அடிமாடாய்  அவலம் எய்தி வாழுகின்றோம்; இனி சொந்தமண்ணே சொர்க்கமென்று திரும்புகின்றோம்!” என்றுணர்ந்துரைக்கும் மாட்டைக் காணுகின்றோம் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனின் கவிதையில்.

அடிமாடு

மேய்ச்சல் நிலம் காய்ந்ததென்று
விளைநிலம் சீர்கெட்டுப் போனதென்று
வயக்காடு வீட்டுமனையானதென்று
ஊரைவிட்டுப் புலம்பெயர்ந்து வந்துவிட்டோம்…

வந்த இடம் தந்தமிச்சம் உண்டு வாழ்ந்தோம்
சொந்தமென்று ஏதுமின்றிச் சுற்றி வந்தோம்
பந்துபோல அடிபட்டு ஓடிநின்றோம்
சொந்தமண்ணே சொர்க்கமென்று திரும்புகின்றோம்….

உழைப்பதனை உறிஞ்ச விட்டு
உயிர் மட்டும் மிச்சம் கொண்டு
வீடு நோக்கிச் செல்கின்றோம் – இங்கு
அடிமாடாய் வாழுகின்றோம்…

மாட்டை வைத்து நல்ல கருத்துள்ள பாட்டுக்களை எழுதியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

பசுவின் கேள்வி?
பிறந்து வளர் சிறு மழலைகள் – அறிவு
சிறந்து ஒளிர் பெரியீர் இப்பாரில் பலரும்
ருசித்துப் பருகிடப் பால் சுரக்கும் எமக்கு
புசிக்க நற்பசும்புற்கள் அருகி நிலமெங்கும்
நெகிழி சூழ் உலகாக்கி முப்பொழுதும்
மகிழ்ந்தே மிகு கேளிக்கையால் குலவி
மனம் போன போக்கதனில் நிதம் உழலும்
மானிடப் பதர்களே இன்றியமையாதது
நீரும் உழவுமென நெஞ்சில் நிலைநிறுத்தி
நீவிர் மனம் மாறுவது எப்போது ?

”மானிடர்களே! மழலையர் முதல் பெரியோர்வரை அனைவரும் பருகிடச் சுவையான பாலளிக்கும் பசுவின்பால் அன்பின்றி பசும்புல்லை அழித்து, நெகிழிகளைப் பெருக்கி, மனம்போன போக்கில் வாழும் நீவிர், உழவின் அருமை உணர்ந்து திருந்துவதெப்போது?” என்று வினவி நிற்கும் பசுவினைத் தம் பாட்டில் காட்டியிருக்கும் திரு. ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சிந்தனை முகத்தினராய்ச் சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்திருக்கும் மூவரை ஒளிக்காட்சியாக்கிப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்திருப்பவர் திருமிகு ராமலக்ஷ்மி. அவருக்கு என் நன்றி!

அகத்தின் அழகை மட்டுமன்று கலக்கத்தையும் முகம் துலக்கமாகவே வெளிக்காட்டும் என்பதை இம்மூவரின் முகங்களும் நன்றாகவே புலப்படுத்துகின்றன. எதனால் வந்த கலக்கமிது என்று நாம் யோசிப்பதைவிடவும் நம் கவிஞர்கள் சரியாக யோசித்துப் பதில் சொல்வார்கள் என்பதால் அவர்களையே கேட்போம்! புறப்படுங்கள்!

*****

”வண்ணமிட்ட எம் கைகளுக்கு அன்னமிட யாருமில்லை; கோவில் சுவரே எங்கள் கூடுமிடம். இதுவரை நீராகாரமே எம் உணவு; இனி நீரே ஆகாரமாகும் நிலைவருமோ?” என்று நொந்த சிந்தையோடு அமர்ந்திருப்பவர்கள் இவர்கள் என்கிறார்  திரு.  ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணன்.

நம்பிக்கை

வேகமான நகரத்தில்
விரைவாக செல்வோரே
சோகமே எங்களது
சொத்தாகும் அறிவீரோ ?

ஆழக் குழி தோண்டி
அஸ்திவாரமிட்டு – பிறர்
வாழக் கட்டிடங்கள்
வாகாய்க் கட்டிடுவோம் !

வானம் கைகுலுக்கும்
வண்ணக் கட்டிடங்கள்
எத்தனையோ நாங்கள்
எடுத்துக் கட்டி விட்டோம் !

சொந்தக் குடிசை என்று
சொல்ல எதுவுமில்லை
வண்ணமிட்ட கைகளுக்கு
அன்னமிட யாருமில்லை !

கோவில் சுவர் எங்கள்
கூடும் இடமாகும் – எம்
நாவில் உணவு படவே
நாட்கள் பலவாகும் !

ஆளுக்கு அரைக்குவளை
அளவாக நீர் உண்டு
தாவிக் குடித்தே பசித்
தாகம் தீர்த்திடுவோம்

நீராகாரம் முன்பு நாங்கள்
நிதமும் பருகிடுவோம்
நீரே ஆகாரமாகும்
நிலை வந்து விடுமோ ?

எங்களுக்குள் பயம்
எட்டிப்பார்க்கும் நிதம்
கண்களில் நீர் தாரை
கொட்டித்தீர்க்கும் !

தாளாப் பசியினிலும்
தளராது எங்கள் மனம்
உள்ளுணர்வு வந்து
உரைத்தது மெதுவாக

வந்துவிட்ட ஊரடங்கு
விரைவாகத் தகருமென !
எங்கள் வாழ்க்கை
இயல்பாக நகருமென !

நாங்கள் மூவருமே
நன்று உணர்ந்திட்டோம்
நம்பாமை இனி தாழ்வு
நம்பிக்கையே வாழ்வு !

*****

”அழையாக் கொடுநோயால் அகிலம் அல்லலுற்றாலும் உழைப்போர்க்கு உண்டி கிடைத்திட நாம் வழிகண்டிட வேண்டும்!” எனும் நியாயமான கவலையைக் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உதவிடு உழைப்பவர்க்கு…

உழைப்பவர் ஓய்வில் அமர்ந்திடலாம்
ஊதியம் உழைப்பு இரண்டுமிலை,
அழைத்திடும் வயிறு பசியினிலே
அடங்கா ததுதான் வெறும்நீரில்,
அழையாக் கொடுநோய் வந்ததாலே
அல்லல் படுவார் அனைவருமே,
உழைப்போர் உண்டிட வழிவகுத்தே
உயிர்க்கொலும் நோயையும் ஓட்டுவோமே…!

*****

இரு கவிதைகளைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் படைத்துத் தந்திருக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், தம்முடைய முதற்கவிதையில், ”குடல் தின்னும் திரவமதில் மயங்கும் மானிடா! குடும்ப மானம் பறிவோவதை நீ எண்ணவில்லையா? நன்னெறிக்குத் திரும்பு! உன்னத வாழ்க்கையை விரும்பு!” என்று அறிவுறுத்துகின்றார்.

இரண்டாவது கவிதையில், ”அரசின் வருவாய்ப் பெருக மதுக்கடலில் மக்கள் வீழ்வதா? என்று வினாவெழுப்பி, மதுவை எதிர்த்துவெல்லும் மனவுறுதி கொள்வோம்!” என்று வலியுறுத்துகின்றார்.

எப்போது திறக்குமென்று காத்திருக்கிறாயோ?
ஏன் இப்படியானோமென நினைக்கிறாயோ?
கொரோனாவை அழிக்குமென இதை குடிக்கிறாயோ?
குடும்பத்தில் நிம்மதியை குலைக்கிறாயோ?

காடுமேடுக் காட்டில் நிற்கிறாயோ?
காசுபணம் நிரம்ப வைத்திருக்கிறாயோ?
குடல் தின்னும் திரவமதில் மயங்குகிறாயோ?
குடும்ப மானம் பறிபோக நினைக்கிறாயோ?

உன் சுற்றங்கள் நினைவில்தான் வரவில்லையோ?
குதூகலமாய் உன் மழலைமுகம் தெரியவில்லையோ?
தாலி கட்டியவள் கண்ணீரை நிறுத்தவில்லையோ?

மௌனமாய் இருப்பதால் நீ
ஞானியல்ல!
மடைதிறந்த மது உனக்கு நல்லதல்ல!
உடற்பயிற்சி யோகா தினம் உடனே செய்க!
உன்னத நிலை அடைந்திடு வாழ்வை இனிதே வெல்ல!!!!!

*****

அரசின் வருவாய்ப் பெருக
மதுக்கடலில் மக்களா?
எதிர்ப்பு சக்தி தரும் என்கிறார்களே
அதை எதிர்க்கும் சக்தி நம்மிடம் இல்லையா?
உன் வாழ்க்கை உன் கையில்
அமர்ந்திருந்து யோசி
ஆவாய் நீ சன்யாசி
புதுமைமிகு எண்ணம் எழும்
பொலிவு பெறும் இது திண்ணம்!

*****

பாடுபடும் பாட்டாளிகளெல்லாம் அடிப்படை வசதிகள்கூட இல்லாமல் அவதியுறும் நிலைகண்டு குமுறி, ”நாட்டு மக்கள் நலங்காணத் திட்டம் தீட்ட வகையின்றி ஓட்டதனைக் காசுக்குப் பெறும் குடியாட்சி ஒன்றே போதும்!” என்று அங்கதமாய் நாட்டின் கேடுகெட்ட நிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

போதுமென்ற மனம்!

பாடுபட்டு தானுழைக்கும் பாட்டாளிக்குக்
காடு வேண்டாம் கழனி வேண்டாம்
பட்டுச் சட்டை பீதாம்பரம் வேண்டாம்
மேலுடுத்தி மானங்காக்க ஆடை போதும்!

வீடு கட்டி வாழ வைக்கும் உழைப்பாளிக்குக்
கோட்டை வேண்டாம் கொத்தளம் வேண்டாம்
தங்கம் வெள்ளி பித்தளை வேண்டாம்
ஓய்வொடுக்க கூரை வீடு அஃதே போதும்!

சோறு போட்டு உயிர் காக்கும் விவசாயிக்குக்
கூழ் கஞ்சி இருந்தால் போதும்!
பாதை போடும் தொழிலாளியை தெருவில்
நடக்க அனுமதி தந்தால் போதும்!

நாட்டு மக்கள் நலங்காண
திட்டம் தீட்ட வகையின்றி
ஓட்டதனைக் காசுக்குப் பெறும்
குடியாட்சி ஒன்றே போதும்!

கனவு கொண்டு முயற்சி இன்றி
மதுக்கடையில் வாழ்வு தொலைத்து
இலவசத்தில் வாழ்ந்திருந்தால்
போதுமென்ற மனமே போதும்!

*****

விழிப்புணர்வூட்டும் வீரியமிகு சிந்தனைகளை வார்த்தைகளில் ஏற்றித் தம் கவிதைகட்குப் பொலிவூட்டியிருக்கும் கவிஞர்களைப் பெரிதும் பாராட்டுகின்றேன்.

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது…

சிந்திக்கவைக்கும் மூன்று கவிதைகளை நான் சிறந்த கவிஞராக இவ்வாரம் தேர்ந்தெடுத்திருப்பவர் போட்டிக்குத் தந்திருந்தாலும் அதில் என்னைக் கவர்ந்த ஒன்றை இங்கே பதிவிடுகின்றேன்.

மூவரும் உழைப்பால் மட்டுமே ஒன்றான வர்கள் அல்லர்
உறவுமுறையிலும்

அப்பா மகன் மருமகன்
ஆலோசனையில் அதுவும்
அதிதீவிர ஆலோசனையில்

நாற்பது நாட்கள் குடியை மறந்திருந்தோம் குடிசையில்
குடியிருந்ததோ பூரண நிம்மதி

மறக்க முடிந்தது மதுவை
துறக்க முடிந்தது போதையை
வியக்கக் கண்டது புதிய பாதையை

திறக்கட்டும் மீண்டும் கையாலாகாத அரசுகள்

துறந்தது துறந்ததுதான்
மறந்தது மறந்தது தான்
மது எதற்கு இனி என்றான பின்பு
இலவசமாய்த் தந்தாலும் மது மலமே!

மாமா நீ உழைக்கவே வேண்டாம்
குடிக்காம இரு பிள்ளைக்கு அப்பனாய்
பாடம் நடத்தி விட்டாள் பெஞ்சாதி!

குடி குடியைக் கெடுக்கும்
வாசகம் அரசுக்குப் பொருந்தாதா?
ஆறு வயசுப் பையன் கேட்கிறான்!

உழைப்பவன் உயர்வாகச் சிந்திக்க மறக்கடிக்கவே மது
அரசியல் சதுரங்கத்தில்
உழைப்பாளிகளைத்தான்
பகடைக்காய்களாக
உருட்டி விளையாடுகின்றன
ஆளுங்கட்சியும்
எதிர்க்கட்சியும்!

இருகட்சிகளுமே கூட்டணி
அமைப்பர் மது விசயத்தில்!

அமாவாசை அன்று மூடிய மதுக்கடைகளை மீண்டும்
ஒளிமயமான பவுர்ணமி அன்று அரசு திறக்கலாம்
குடும்பத்தை அமாவாசை இருட்டாக்கும் மதுவிற்கு
தர்ப்பணம் பண்ணியாச்சு!

தனிமனிதன் திருந்திய பின்பு
எவன் குரல் எதற்கு?

மதுக்கடைகளை மூடிப் பாரு
முதலில் விபத்துக்கள் குறையும்
மருத்துவமனைக்கு வேலையில்லை
குற்றங்கள் குறையும்
தேசபக்தி வளரும்!

குடி குடியைக் கெடுக்கும்
அரசும் சிந்தனை கொண்டால்
குடி மாநிலத்தைக் கெடுக்கும்
குடி நாட்டைக் கெடுக்கும்

மூவர் நாங்கள் சிந்தித்து விட்டோம்
சிந்திய வியர்வைத் துளிகள்
பெண்டாட்டி பிள்ளைகளுக்கே!
அவர்களை நடுத்தெருவில் நிற்க வைக்கும் மதுவிற்கல்ல!

*****

பூட்டிய டாஸ்மாக் இரும்பு கேட்டினை (gate) திறந்து மக்களுக்குக் கேட்டினை அளிக்கும் மதுவைத் தமிழக அரசு மீண்டும் அனுமதித்ததை வன்மையாகக் கண்டிக்கும் வகையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கவிதையில்,  

”மறக்க முடிந்தது மதுவை
துறக்க முடிந்தது போதையை
வியக்கக் கண்டது புதிய பாதையை
திறக்கட்டும் மீண்டும் கையாலாகாத அரசுகள்!

துறந்தது துறந்ததுதான்
மறந்தது மறந்தது தான்
மது எதற்கு இனி என்றான பின்பு
இலவசமாய்த் தந்தாலும் மது மலமே!” என்ற வரிகள் பொட்டில் அடித்ததைப்போல் மதுக்கடைகளைத் திறப்பதை அரசும், மது அருந்துவதை மக்களும் முற்றாகக் கைவிட வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன.  இன்றைய சூழலுக்கு அவசியமானதொரு கவிதையைப் படைத்தளித்திருக்கும் திரு. காமாட்சிநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கம்பிகளில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் பூட்டைத் தம் படக்கருவிக்குள்  பத்திரப்படுத்திவந்து படக்கவிதைப் போட்டி 256க்கு வழங்கியிருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்யப்பட்டு வழங்கப்பட்டுள்ள படமிது. திருமிகு. ராமலக்ஷ்மிக்கு என் நன்றி!

”கொரோனா வைரசுக்குப் பயந்து பூட்டிய இருப்புக்கூட்டின் கதவு திறக்கப்பட்டது; சிறுத்தையே வெளியில் வா!” என்று நாம் ஒருவரையொருவர் பார்த்து மகிழ்ந்து பாடும்நாள் எந்நாளோ தெரியவில்லை.

சிந்தனையைத் தூண்டும் இந்தப் படத்திற்கு கவிவடித்துத் தர நம் கவிஞர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள். அவர்களை வரவேற்போம்!

*****

”பணிபோனதால் பூட்டும் போனது; வாட்டும் நோயது தொற்றிடாமல் வீட்டிலிருப்போம் பாதுகாப்பாய்!” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வீட்டிலிருப்போம்…

பூட்டும் போனதே பணியின்றி
புதிதாய் வந்தநோய்ப் பகையாலே,
வீட்டைப் பூட்டத் தேவையில்லை
வெளியே செல்ல வேண்டாமே,
வாட்டும் நோயது தொற்றிடாமல்
வருந்திடா திருப்போம் வீட்டினுள்ளே,
ஓட்டி யதனை விரட்டும்வரை
ஒன்றா யிருப்போம் ஒட்டாமலே…!

*****

பூட்டின் உபயோகத்தை, மனிதர்கள் வீட்டுக்குள் அடைபட்டுக்கிடக்கும் இந்த இக்கட்டான காலத்திலும் பூட்டு சுதந்தரமாக வெளியுலகைப் பார்க்கும் வேடிக்கையை, திருடனிடம் செல்லுபடியாகாத பூட்டின் சாமர்த்தியத்தை எனப் பூட்டு குறித்த தம் சிந்தனைகளை மூன்று கவிதைகளில், வெவ்வேறு கோணங்களில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. காந்திமதிநாதன்.

கவிதை 1

ஒருநாள் தேவைப்படுவாய் என்றுதான் பூட்டே உன்னை வேலியினில் பத்திரமாக்கி இருக்கிறேன்…

வேண்டாத பொருளென எதுவும் இல்லாத உலகில்
வேண்டும் பொருளாகிய உன்னைப் பார்வை படும்படி பத்திரப்படுத்தி இருக்கிறேன்!

அறிவைத் திறப்பது நூல் என்றால் உன்னைத் திறப்பது சாவி!

அன்பைத் திறப்பது மனிதநேயம் என்றால் உன்னைத் திறப்பதும் சாவி!

மவுனம் கடைப்பிடிக்க வாய்க்கு வார்த்தை பூட்டு என்றால் தேவைப்படும் நேரத்தில் பூட்டே நீ பூட்ட தேவைப்படுவதால் இப்போது கண்முன்னே பூட்டப்பட்டு இருக்கிறாய்!

தனிமைச்சிறையில் நீ மட்டுமில்லை என் பூட்டே

உலக மாந்தர்கள் பலர் ஊரடங்கு தனிமைச் சிறையில்!

நீயாவது வெளி உலகைக் காண்கிறாய்

உன்னை தொங்கவிட்டு வீட்டிற்குள் யானோ ஒரு மண்டலம் நோக்கி!

*****

கவிதை 2

உபயோகமில்லை என நினைக்காதே! உபயோகப்படுவாய் என நினைத்தே பாதுகாப்பான இடத்தில்! பாதுகாக்க இடமா இல்லையெனக் கேட்கலாம்.. பத்திரமாக உன்னை வைத்து இருப்பதே யான் கொரானாவில் இருந்து தப்பிக்கவே…காலை மதியம் இரவு மூன்று வேளையும் உணவு உண்ண வருவார்கள் வீடற்றோர்..வீடிருந்தும் கையில் காசற்றோர்..வெளி மாநில என் இந்திய சொந்தங்கள்…காலை ஆறு மணிக்கு உன்னைத் திறந்து இரவு பத்து மணி வரையில்தான் பாதுகாப்பாக இங்கே தொடங்குகிறாய்!

எந்தக் கைரேகையும் உன்மீது பட்டு நான் தொட்டுவிட்டால் எனது தொண்டு தடைப்படுமே என்பதாலே
எவர் கண்ணிலும் படாமல் என் கண்களுக்கு படும்படி!

*****

கவிதை 3

சாவி இல்லையேல் பூட்டே நீயில்லை..யாரிடம் சாவி இருக்கிறதோ அவருக்கே நீ சொந்தம்..திருடனிடம் செல்லாது உனது வைராக்கியம்.. குறுக்கு வழியில் செல்வதற்குத்தான் நீயும் வழி விடுகிறாய்..பலப்பல பூட்டுகள் உடைக்கப்பட்டு தான் கொலை கொள்ளைகள்…உடைபட வேண்டாமே என்பதற்காகப் பாதுகாப்புத் தேடிக் கொண்டாயோ?

*****

பசுமைச் செடிக்குக் காவலாய்ப் பூட்டுப் போட்டது சரியே என்று தம்முடைய முதல் கவிதையில் உரைக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், பூட்டினைப் போட்டுப் பசுமையைக் காக்கும் காலத்தின் கோலத்திற்கு வருந்திப் பசுமையை எங்கும் கொணர்ந்து பாரதத்தைச் செழிக்கச் செய்வோம் எனச் சூளுரைக்கின்றார் இரண்டாவது கவிதையில்.

கவிதை 1

பசுமைச் செடிக்குக் காவல்போடப் பூட்டு
சரியே
இல்லையெனில்
வரைபடம் வரைந்து வானுயரடுக்கு மாடி ஆகிடுமோ?
விலைக்கு வாங்கக் கூட்டம் ஏராளமிருக்க
பசுமைச் செடிக்குப் பூட்டு
சரியே!

*****

கவிதை 2

பசுமைச் செடிகளைப் பார்க்கும்போது
பரவசம் மனதில் தோன்றுதே!
செழுமையின் பிரதிபலிப்பேயெனச்
சிந்தனை கொள்ளத் தோன்றுதே

பூட்டினைப் போட்டுப் பசுமையைக் காக்க
இன்றைய காலம் உருவானதே
வளமிகு ஆற்றின் மணலை அள்ளி
பணம் தினம் பார்க்கத் தோணுதே!

பாய்ந்தோடும் நதிக்கரையினிலே
பலமிகு வீடுகள் உருவானதே
ஏரினை உழுதுச் சோற்றினைப் புடைக்கும்
விவசாயி கண்ணில் ஏக்கம்தான் தெரியுதே!

இவைகளைத் தவிர்த்து எங்கும் பசுமையைக் கொணர்ந்து
வளமிகு வாழ்வை உருவாக்குவோம்!
நோயினாலான சிவப்பு மண்டலம்
பசுமையாய் மாற்றிப்
பாரதம் செழிக்க உதவுவோம்!
நாம் இந்தியரென்றே உணர்த்துவோம்!

*****

கொரோனாவை எதிர்த்துக் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நடக்கும் இந்த உலக யுத்தத்தில் மானுட வாழ்க்கையே வீட்டுக்குள் முடங்கிப்போனது! வேலியில் இட்ட பூட்டு நம் வழி அடைத்ததை விளக்க எவருமில்லை. எனினும், இந்தப் பூட்டைத் திறக்க நாளை புதிய சாவி கிட்டும்! பூமிப்பந்து மீண்டும் புதிதாய்ச் சுற்றும் என்று நம்பிக்கை விதைக்கின்றார் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதன்.

கத்தியின்றி ரத்தமின்றி
யுத்தமொன்று நடக்குது
இருட்டுக்குள் எதிரியைத்தேடி
என்னென்னவோ நடக்குது

வெறிச்சோடிய வீதிகளில்
விலங்குகள்தான் அலையுது
வீட்டிற்குள் முடங்கிக் கிடந்து
விரக்தியிலே மனம் தவிக்குது

மூக்குமூடி வாய்பொத்தியே
திருமணங்கள் நடக்குது
எடுத்துச் செல்ல ஆட்களின்றி
இறுதி யாத்திரைகள் நகருது

பாதிக்கப்பட்டோர்
பலியானோர்
மீண்டோர்
பட்டியலைப் பார்த்துப் பார்த்து
பார்வை கூட மங்குது

மூன்று திங்களாய்க்
கொரானா என்னும்
ஒற்றைச் சொல்லில்தான்
உலகம் முழுமையும் சுழலுது

எங்கிருந்தோ எதிலோ வந்து
எங்கிருப்போர் உயிரையெல்லாம்
ஏலம் விட்டுச் சிரிக்குது
உலகாண்ட தேசமெல்லாம்
செயல் மறந்து நிற்கிறது

வேலியில் இட்ட பூட்டு அது
வழி அடைத்தது எவ்வாறு
விபரம் சொல்ல எவருமில்லை
நாளை இந்த நிலை் மாறுமென
நம்பிக்கைத் தரவும் யாருமில்லை

ஆனாலும்
பூட்டைத் திறக்க
புதிய சாவியொன்று
நிச்சயமாய்க் கிடைக்கும்
பூமிப்பந்து அன்று
புதிதாய்ச் சுற்றும்!

*****

பழமைப் பூட்டுக்கு இடப்பட்ட புது வேலியிது என்று மொழியும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன், அமைதியை அகிம்சையை அடிமைத்தனமென்று ஒதுக்கி வன்மத்தை, வன்முறையை வீரமென்று உரைக்கும் நம் புன்மையைச் சாடுகின்றார் தம் கவிதையில்.

புது வேலி

புதுமைகள் புகும் நல்வேளையிலே
கலாசாரக் காவலன் நாமென்று கூவிப்
பழமை என்னும் பூட்டுக்குப்
புது வேலி செய்து காவலிட்டோம்..

கண்ணியமான அன்பதனைக்
கடிவாளம் போட்டு ஒதுக்கி வைத்தோம்
காமக்களிக் கூத்தினையே – உண்மைக்
காதல் என்றே காட்சி செய்தோம்..

அமைதி சாந்தி அகிம்சையெலாம்
அடிமைத்தனம் என்றொதுக்கி
வன்மமும் வன்முறையும் வீரமென்று
வருந்தலைமுறைக்குப் பாடம் சொன்னோம்..

உண்மை நேர்மை என்பதெல்லாம்
வெற்றிக்குதவா வீண்செயலாக்கி
பொய்யும் புரட்டும் திறமையென – புதுத்
தத்துவம் சொல்லி வாழுகின்றோம்…

*****

பூட்டுக்குள்ளே நல்ல கருத்துக்களென்னும் அதிர்வேட்டுக்களை வைத்து வெடிக்கச் செய்திருக்கும் கவிவலவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

பூட்டு

எங்கெங்கோ தேடுகிறேன்
இங்கேயா நீயிருந்தாய் ?
வேலியின் மீதுன்னை
வேண்டாமெனத் தொங்கவிட்டோம்

வண்ணக் கதவுகளை உன்னை
வைத்துப் பூட்டிடலாம் – எங்கள்
எண்ணக் கதவுகளை – எதைவைத்துப்
பூட்டுவது ?

என்னுள்ளே எண்ணங்கள் வந்து
ஏதேதோ பந்தலிடும் – ஒன்றிரண்டு
உன்னிடத்தில் நான் இங்கு
உரைத்திட வந்துள்ளேன்!

எப்படிக் கேட்பதன்று பூட்டே உனக்கு
ஏன் இத் தயக்கம் ? உனக்குத்தான்
இரு செவிக்கு பதில் ஓர் துளை
இருக்கிறதே! கேள்.

இயற்கையை மறந்து விட்டு
இயந்திரமாகிவிட்டோம்…
விழிகளை விற்று விட்டு
வீண் ஓவியங்கள் வாங்கிவிட்டோம்

உல்லாச வாழ்வதனில்
உயர் மூத்தோர் சொல் மறந்தோம்
கொரோனாவின் கரங்களால்
கோரமாகிப் போய் விட்டோம்.

ஊரடங்கு வந்து எங்கள் காதுகளில்
உரைத்தது, அது எங்களுக்கும் உறைத்தது
விண்ணகத்து மூத்தோர் உரை
விரைவாகப் புரிந்து கொண்டோம்

சுத்தமும், விலகலுமே
சுகமென்று அறிந்து கொண்டோம்
திறவுகோலைக் கண்டுகொண்டு
திறந்து விட்டோம் மனப் பூட்டை

சீர்க் காவலரும், மருத்துவரும் ,
செவிலியரும், துப்புரவுத் தோழர்களும்
பாங்காக உழைத்தார்கள் பாரினிலே
பூட்டே எங்களுக்குப் புரிந்தது தெளிவாக.

வேட்கைகளை விட்டொழித்தோம்
விடியல் வரக் காத்திருந்தோம்
அன்பு சூழ் உலகு என்று
அனைவருமே அறிந்து கொண்டோம்.

”பூட்டே கேள்!” என்று விளித்து, உல்லாச வாழ்வதனில் உயர் மூத்தோர் சொல் மறந்தோம்! ஊரடங்கு எங்கள் காதில்வந்து உரைத்ததும்தான் மூத்தோர் மொழியின் அருமை எங்களுக்கு உறைத்தது! மனப்பூட்டைத் திறந்துவிட்டோம்! அன்புசூழ் உலகே அழகானது என்று உணர்ந்துவிட்டோம்!” என்று இன்றைய வாழ்க்கைச் சூழலை எதார்த்தமாகத் தம் கவிதையில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் திரு. ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கருமுகில்களுக்குப் பின்னே காய்கதிர்ச் செல்வன் தன் ஒளிமுகத்தை ஒருசிறிதே காட்டுவதைத் தம் புகைப்படக் கருவிக்குள் பத்திரப்படுத்தி வந்திருப்பவர் திரு. பார்கவ் கேசவன். இந்தப் படத்தை படக்கவிதைப் போட்டி 255க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகுக!

இந்தப் படத்தைக் காணும்போது எனக்குக் கபிலர் பெருமான் சேரமான் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனைக் கதிரவனோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, அதனினும் விஞ்சுபுகழ் கொண்டவன் வாழியாதன் என்று அவனை விதந்தோதுவது நினைவுக்கு வருகின்றது.

”……ஒடுங்கா உள்ளத்து ஓம்பா ஈகைக்
கடந்தடு தானைச் சேரலாதனை
யாங்கனம் ஒத்தியோ வீங்குசெலல் மண்டிலம்
பொழுதுஎன வரைதி புறக்கொடுத்து இறத்தி
மாறி வருதி மலைமறைந்து ஒளித்தி
அகல்இரு விசும்பி னானும்
பகல்விளங் குதியால் பல்கதிர் விரித்தே.” (புறம் – 8)

இனி இப்படம் குறித்து நம் இனிய கவிஞர்களின் கற்பனைத் திறத்தினைக் கண்டு வருவோம்!

*****

மூன்று முத்தான கவிதைகளை வடித்திருக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், தம்முடைய முதற் கவிதையில் அக்னி குண்டமாய்த் தழல்வீசும் வானில் எட்டிப்பார்க்கும் நிலவைத் தம்மோடு கைகோத்து இல்லம்வர அழைக்கின்றார்.

இரண்டாவது கவிதையில் வானில் தெரிவது சந்திரனா சூரியனா என்று ஐயவினாவெழுப்பி இவையிரண்டும் மந்திரமும் தந்திரமுமாக வாழ்வை இயக்குபவை என்று முடிக்கின்றார்.

மூன்றாவது கவிதையில் ”நிலவே நீ முழுதாய் முகம் காட்டு! அந்தி இருள் ஓட்டு!” என்று நிலவை வாஞ்சையாய் அழைக்கின்றார்.

செந்தழல்
புடத்திலிட்ட தங்கம்
அக்னிக் குண்டம்
செங்கதிர்
இவைகளின் வர்ணம்
இவ்வழகிய புகைப்படத்தில்

இதனூடே எட்டிப் பார்க்கிற சந்திரன்
உலகின் இரவு நேர ஒளிக்குத் தயாராகி
அதிகாலை வரை வானில் தவழ்ந்து
இளம் மாலை வரை ஓய்வெடுத்து
இரவுக்கு தயாராவான் தினமும்

அழகிய நிலவே
என் கைகளைக் கோத்துக் கொள்
என்னுடனே வா என் இல்லம் செல்ல
ஏகபோக உரிமை எனதாக்கிக் கொள்ள!

*****

காலைநேரக் கதிரவனா?
மாலைநேரச் சந்திரனா?
தகதகக்கும் நிறம் இரண்டும்
மினுமினுக்கும் ஒளி இரண்டும்
கதகதக்கும் குளிர் இரண்டும்
கொதிகொதிக்கும் தணல் இரண்டும்
இடைவிடாது உலகை இயக்கும் இவர்களே
மனித வாழ்வில் மாற்றங்களைத் தரும் கோள்களே
ஆம் கதிரவன் சந்திரன்
வாழ்வின் மந்திரம் தந்திரம்!

*****

தங்க நிலா வெள்ளி நிலா
வட்ட நிலா வடிவழகு நிலா
மாய நிலா மவுசு நிலா
ஒளிரும் நிலா எண்ணத் துளிரும் நிலா

நிலா நிலா நீ இலா இலா
நாள் இலா இலா வா அருகில் நிலா நிலா
செவ்வான மேகங்களோடே
கடலலையினூடே
முகத்தை மட்டும் காட்டிடாமல்
முழுவதுமாய் வா
மாலை நேரம் மறைந்து
இரவு வரக் காத்திருக்கு
இருளை அகற்று ஒளியை ஏற்று!

*****

படத்திலிருப்பது கதிரா மதியா என்ற ஐயத்தோடு புகைப்படத்தை அணுகும் திரு. கருணானந்தராஜா, ”நீ கதிராயின் சீறியெழுந்து கொரோனா கிருமியைக் கொன்று உன் திறமையைக் காட்டிடுவாய்!” என்று ஆதவனுக்கு அறைகூவல் விடுக்கின்றார்.

கதிரே உதவு!

எல்லையிலாத இவ்வான விளிம்பில்
இருந்தொளிர் வெண்சுடரே – நீ
அல்லை (இரவு) முடிக்கப் பிறந்த கதிரோ
அல்லது வெண்மதியோ
மெல்ல மறைந்திடப் போகுதியோ இல்லை
மீண்டெழப்போகுதியோ – என்ன
சொல்வது என்று புரிகிலன் நானுமுன்
தோற்றம் புரிந்திலனே.

ஆதவனாயின் விழித்தெழு -இந்த
அகிலம் தனை அழிக்க
பூதமென வந்த பூஞ்சையிலும் சிறு
பொல்லாக் கொரோனாவெனும்
பாதி உயிரின் பரவல் தடுத்து இப்
பாரைச் சுகப்படுத்தும்
வேதியற் சூழலை ஆக்கிடு நீ இந்தத்
தீதினைப் போக்கிடற்கே.

தீச்சுடர் வீசி இவ் வானப்பரப்பினுள்
சீறி எழுந்திடுவாய் – அலை
பாய்ச்சி உலகை இயக்கிச் சுகம்பெறப்
பாதையமைத் திடுவாய்
மூச்சினில் காற்றில் முகவழியெங்கிலும்
மூர்க்கமுடன் பரவி – பெரும்
தீச்செயல் செய்யும் கிருமியைக் கொன்றுன்
திறமையைக் காட்டிடுவாய்.

*****

”அந்திக் கருக்கும் வானத்திலே சந்திரனை வரவேற்க இயற்கை விரித்த செந்நிறக் கம்பளம் அல்லவோ இது!” என்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

மந்திரக் கோலம்

அந்திக் கருக்கும் வானத்திலே
சிந்தை மயங்கும் வேளையிலே
சந்திரன் தன்னை வரவேற்க –
இயற்கை செந்நிறக் கம்பளம் இட்டிருக்கும்

விந்தைகள் ஆயிரம் செய்து தினம்
இரவின் வாசலில் செந்நீர் தெளிக்கும்
முந்தைய தினத்தைப் போல அன்றி – புதுச்
சிந்தைகள் தோன்றிட வழிவகுக்கும்

எந்திர வாழ்க்கை மறந்திடுவே
மந்திர ஜாலங்கள் செய்து தினம்
சுந்தர நிகழ்வைச் செய்திருக்கும்
தந்திரன் யார் நீ சொல்லிடுவாய்!

*****

”அந்திவானில் ஆதவனுக்கு மேகங்கள் முகக்கவசம் ஆகி அவனைக் காத்திட, நந்தவனத் தேராய் நிலா வானில் உலாவரும்! பாரினில் நாளும் அரங்கேறும் நாடகமிது!” என்கிறார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

ஊரடங்கு உத்தரவு அமலில் இருக்க
உன் கடமை ஆற்றிட
ஓயாமல் உதித்தெழுந்து
கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கி
தினந்தோறும் ஓடிட
மெல்ல நகரும் மேகம்
முகக்கவசமாய் மாறி
கதிரவன் உன்னைக் காத்திட
கதிர்வீசும் கரங்களை மடக்கி
அந்தி சாய்ந்திடும் நேரம்
நீல வானும் இங்கே
நிறம் மாறும்
நந்தவனத் தேராய் வரும்
நிலவே உன்னழகு மட்டும் மிளிரவே
இருள் சூழ்ந்து இரவாகும்
நாளும் இதே நாடகம்
பாரெல்லாம் அரங்கேறும்
பகல் இரவாய்
காலை முதல் மாலை வரை
வேலை ஏதும் இன்றியே
இரவு நேரப் பணியாய்
நிலவு வந்து போகும்
இயற்கை எனும் நிறுவனத்தில்!

*****

செக்கர்வானில் தெரியும் ஒளிப்பிழம்பைக் கதிராகவும் மதியாகவும் வைத்து அழகிய கற்பனைகளைக் குழைத்துக் கவிபுனைந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

இன்ப நாடகம்

அந்தி வானை
அழகாக்குகிறது
அடையும் சூரியன்!

வந்தவேலை முடித்த
பகலவனுக்கு
வாழ்த்துச் சொல்லும்
பணி நிறைவுப்
பாராட்டு விழாவுக்கு
வானமெங்கும்
வண்ணத் தோரணங்கள்!

வந்துவிட்டான் தலைவனென
வானமகளின் வதனத்தில்
வெட்கச் சிவப்பு!

இது
இன்றல்ல நேற்றல்ல,
காலம் காலமாய்த் தொடரும்
இயற்கையின்
இன்ப நாடகம்-
கண்டு களிப்போமே!

”வந்தவேலை முடிந்ததெனப் புறப்படும் கதிரவனுக்கு வானில் தோரணங்களோடு பணிநிறைவுப் பாராட்டுவிழா நடக்கின்றது; தலைவனின் வருகை கண்டு வானமகள் நாணிச் சிவக்கின்றாள்” எனும் அழகிய கற்பனையைக் கவிதையில் செருகியிருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.