Category: தொடர்கள்

  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 85

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 85

    நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    85. புல்லறிவாண்மை

    குறள் 841:

    அறிவின்மை அன்மையுள் இன்மை பிறிதின்மை
    இன்மையா வையா துலகு

    புத்தியில்லாம போவுததுதான் கொடும் பஞ்சம். மத்த பஞ்சத்தையெல்லாம் பெரிசா எடுத்திக்கிடமாட்டாக ஒலகத்து பெரிய மனுசங்க.

    குறள் 842:

    அறிவிலான் நெஞ்சுவந் தீதல் பிறிதியாதும்
    இல்லை பெறுவான் தவம்

    கூறுகெட்டவன் ஒரு பொருளக் கொடுத்தாம்னா அதுக்குக் காரணம் அத வாங்கிக்கிடுதவங்க செஞ்ச நல்லகாரியந்தான்னு நெனச்சிக்கிடணும்.

    குறள் 843:

    அறிவிலார் தாந்தம்மைப் பீழிக்கும் பீழை
    செறுவார்க்கும் செய்தல் அரிது

    பகையாளியால கூட செய்ய ஏலாத அளவு எடஞ்சல கூறுகெட்டவன் தனக்குத்தானே செஞ்சிக்கிடுவான்.

    குறள் 844:

    வெண்மை எனப்படுவ தியாதெனின் ஒண்மை
    உடையம்யாம் என்னும் செருக்கு

    அறியாமைங்கது என்னன்னா ஒருத்தன் தன்னயத்தானே அறிவாளினு நெனச்சி அகராதி புடிச்சு அலயுததுதான்.

    குறள் 845:

    கல்லாத மேற்கொண் டொழுகல் கசடற
    வல்லதூஉம் ஐயம் தரும்

    புத்தியில்லாதவன் தான் படிக்காத நூலையும் படிச்சாமாரி பேசிக்கிட்டுத் திரிஞ்சாம்னா அவன் நெசமாவே படிச்சு தெரிஞ்சுக்கிட்டது மேலயும் மத்தவங்களுக்கு  சந்தேகம் வரும்.

    குறள் 846:

    அற்ற மறைத்தலோ புல்லறிவு தம்வயின்
    குற்றம் மறையா வழி

    தங்கிட்ட  இருக்க குத்தங்கொறைய களையாம ஒடம்ப மறைக்க உடுப்பு உடுக்க நெனயுததும் புத்திகெட்ட காரியந்தான்.

    குறள் 847:

    அருமறை சோரும் அறிவிலான் செய்யும்
    பெருமிறை தானே தனக்கு

    நல்ல புத்திமதிகளக் கேட்டு அதுகணக்கா நடந்துக்கிடாதவக தனக்குத்தானே பெரிய தீங்க செஞ்சுக்கிடுவாக.

    குறள் 848:

    ஏவவுஞ் செய்கலான் தான்தேறான் அவ்வுயிர்
    போஒம் அளவுமோர் நோய்

    சொந்தபுத்தியும் இல்லாம சொல்புத்தியும் கேக்காம இருக்கவங்களுக்கு அதுவே அவுக ஆயுசுக்கும் நோயா வந்துமுடியும்.

    குறள் 849:

    காணாதான் காட்டுவான் தான்காணான் காணாதான்
    கண்டானாம் தான்கண்ட வாறு

    கூறுகெட்டவன புத்திசாலியாக்க நெனச்சி பேசுதவன் அவன் முன்ன புத்திகெட்டவனாத்தான் நெனக்கப்படுவான். ஏம்னா கூறுகெட்டவன் தனக்குத் தெரிஞ்சத வச்சிக்கிட்டு தான் பெரிய புத்திசாலினு காட்டிக்கிடுதது தான் காரணம்.

    குறள் 850:

    உலகத்தார் உண்டென்ப தில்லென்பான் வையத்
    தலகையா வைக்கப் படும்

    இருக்குனு ஒலகத்து பெரியமனுசங்க சொன்ன விசயத்த வேணும்னே இல்லன்னு எதித்துப் பேசுதவன பேயா நெனச்சி வெலக்கி வச்சிடுவாக ஒலகத்து மனுசங்க.

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 84

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 84

    நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    84. பேதைமை

    குறள் 831:

    பேதைமை என்பதொன் றியாதெனின் ஏதங்கொண்
    டூதியம் போக விடல்

    பேதைமைங்கது என்னன்னு கேட்டா நமக்கு நல்லது செய்யுதத விட்டுப்போட்டு தீம தருதத ஏத்துக்கிடதுதான்.

    குறள் 832:

    பேதைமையுள் எல்லாம் பேதைமை காதன்மை
    கையல்ல தன்கண் செயல்

    பேதைமையிலெல்லாம் பெரிய பேதைமை னு சொல்லப்படுதது தன்னால ஏலாத தனக்கு நன்ம தராத காரியத்த ஆசப்பட்டு செய்யுதது தான்.

    குறள் 833:

    நாணாமை நாடாமை நாரின்மை யாதொன்றும்
    பேணாமை பேதை தொழில்

    வெக்கப்பட வேண்டிய நேரத்துல வெக்கங்கெட்டு அலையுததும், தேடிப் பெற வேண்டியதுல நாட்டமில்லாம இருக்கதும், நேசம் காட்ட வேண்டிய எடத்துல நேசமில்லாமயும் , காக்க வேண்டியத காவாம இருக்கதும் புத்திகெட்ட பேதைங்களோட கொணம்.

    குறள் 834:

    ஓதி உணர்ந்தும் பிறர்க்குரைத்தும் தானடங்காப்
    பேதையிற் பேதையார் இல்

    படிச்சுப்போட்டு தான் படிச்சத உணந்து பொறத்தியாருக்கு எடுத்துச்சொல்லி இருக்கவங்க தங்க வாழ்க்கையில அத கடைபிடிக்காம உட்டாகன்னா அவுகளப் போல கூறுகெட்ட பேதையர் இருக்க முடியாது.

    குறள் 835:

    ஒருமைச் செயலாற்றும் பேதை எழுமையும்
    தான்புக் கழுந்தும் அளறு

    புத்திகெட்டவன் தன்னோட ஒரு பொறப்புலயே அடுத்தடுத்து ஏழு பொறப்புலயும் பொறந்து அனுவிக்குத அளவு நரக வேதனய அனுவிப்பான்.

    குறள் 836:

    பொய்படும் ஒள்றோ புனைபூணும் கையறியாப்
    பேதை வினைமேற் கொளின்

    நேர்மையான பாத தெரியாத கூறுகெட்டவன் தொடங்கின காரியத்த முடிக்க ஏலாம காரியத்தையும் கெடுத்து தானும் கெட்டு அழிவான்.

    குறள் 837:

    ஏதிலார் ஆரத் தமர்பசிப்பர் பேதை
    பெருஞ்செல்வம் உற்றக் கடை

    புத்திகெட்டவன்கிட்ட பணம் குவிஞ்சிச்சின்னா அத அயல் மனுசங்க சுருட்டிக்கிட்டுப் போவாகளே தவித்து அவன்கிட்ட பாசமா இருக்க சொந்தபந்தம் பசியால தான் வாடும்.

    குறள் 838:

    மையல் ஒருவன் களித்தற்றாற் பேதைதன்
    கையொன் றுடைமை பெறின்

    நல்லதுகெட்டது தெரியாத பேதைகிட்ட பொருள் கெடச்சிச்சின்னா அது கோட்டிக்காரன் கள் குடிச்சு மயங்குதது கணக்கா ஆவும்.

    குறள் 839:

    பெரிதினிது பேதையார் கேண்மை பிரிவின்கண்
    பீழை தருவதொன் றில்

    புத்திகெட்ட பேதைகிட்ட வச்சிருக்க சேக்க ரொம்ப இனிமை. ஏம்னு கேட்டா அவுககிட்டேந்து பிரிஞ்சு போகுத நேரம் வெசனப்பட வேண்டியதில்ல.

    குறள் 840:

    கழாஅக்கால் பள்ளியுள் வைத்தற்றாற் சான்றோர்
    குழாஅத்துப் பேதை புகல்

    படிச்ச புத்திசாலி பெரிய மனுசங்க இருக்க சபையில கூறுகெட்ட பேதை நொழையுதது ஒருத்தன் கழுவாத கால படுக்க மேல வச்சது கணக்கா ஆவும்.

    Share
  • குழவி மருங்கினும் கிழவதாகும்- 13.2

    குழவி மருங்கினும் கிழவதாகும்- 13.2

      மீனாட்சி பாலகணேஷ்
    
    

    (சிறுதேர்ப்பருவம்- ஆண்பால்)

    பிள்ளைத்தமிழ்ச் சிற்றிலக்கியத்தின் பல பருவப்பாடல்களும் பலவிதமான சுவைகளைத் தம்முள் கொண்டு பொலிவன. தமிழ் நயம், எதுகை, மோனை அமைப்பு, வண்ணம், தொன்மங்கள், தலபுராணக் கதைகள் எனப் பலவிதமான நயங்களையும் நாம் இவற்றில் கண்டு இன்புறலாம்.

    சிறுதேரை உருட்டி விளையாடும் முருகனைப் பற்றி எண்ணுங்கால், ஒரு புலவரின் கற்பனை தேரில் பல செயல்களைச் செய்தவர்களைப் பற்றி விரிகிறது. தேரினைப் பற்றியே கருத்துக்கள் குவிகின்றன.

    ஒரு தேரின் அச்சு முறித்தவன் விநாயகப் பெருமான். முப்புரங்களையும் அழிக்கும் போருக்குச் சிவபிரான் புறப்பட்டகாலை முதலில் விக்கினங்களை அழிக்கும் விநாயகரை வணங்கிச் செல்லாததனால் அவர் சினம்கொண்டு சிவபிரானுடைய தேரின் அச்சினை முறியுமாறு செய்தார். பின்பு விநாயகப்பெருமானை வணங்கினார் சிவபிரான். தேரும் சரியானது; தேரின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் ஒவ்வொரு கடவுள் அமர்ந்து திரிபுரசங்காரத்திற்குத் தம் பங்கை அளிக்க, அந்தத் தேரினைச் செலுத்தும் சாரதியாக பிரம்மன் அமைந்தான். சிவபிரானோ அத்தேரில் நின்று நகைத்தான்; நகைப்பினாலேயே புரங்களை எரித்தழித்தான்.

     இது இவ்வண்ணம் இருக்க, திருமால் என்ன செய்தான் எனக் காணலாமா? அவன் கிருஷ்ணனாக அவதாரம் செய்த காலத்து, பாரதப்போரில் அருச்சுனனின் தேருக்குச் சாரதியாய் அமைந்தான். பிரம்மாஸ்திரம் அருச்சுனனை அழிக்க வந்தக்கால், அதனின்று அவனைத் தப்புவிக்க, தேரினைத் தனது காலால் ஒரு அழுத்து அழுத்தினான். அருச்சுனன் தலையைக் குறிவைத்து விடப்பட்ட பிரம்மாஸ்திரம் பயனின்றிப் போயிற்று. இது தேரில் திருமால் செய்த செயல்.

    இவ்வாறெல்லாம் செயல்கள் செய்தோரான விநாயகப்பெருமான், சிவபிரான், திருமால் ஆகியோர் போற்றுமாறு சித்தர்கிரி முருகா, நீ தேரினை உருட்டுவாய்! என வேண்டும் பாடலிதுவாம்!

                                 தேரின் அச்சு முறித்தானும் தேரைக் கடவ அமைந்தானும்

                                 தேரில் நின்று நகைத்தானும் தேரை அழுத்திக் காத்தானும்

                                  ……………………………………………………………….

                                  …………………. சித்தர்கிரிக் கந்தா சிறுதேர் உருட்டுகவே1

    சித்தர்கிரி முருகன் பிள்ளைத்தமிழில் இந்த இனிய பாடலைக் காண்கிறோம்.

    ***

    வேறொரு அடியாருக்கு இந்தக் கடல்சூழ் உலகமே முருகன் உருட்டி விளையாடும் தேராகக் காட்சியளிக்கின்றது.

    ‘பூவுலகினைச் சூழ்ந்துள்ள கடல்களையே தேரின் சக்கரங்களாக அமைத்தும், புவியினை உட்காரும் இடமாகிய அடித்தட்டாகக் கொண்டும், பனிபடர்ந்த இமயமலை முதலான மலைகளைத் தேர்க்கால்களாக்கியும், ஏழு மேலுலகங்களையும் மேல்தட்டுகள் என அமைத்து அத்தேரினை அழகுசெய்யும் கொடுங்கைகளாக எட்டுத் திசைகளையும் வைத்தும், மேலே மூடுதுணி எனப்படும் அகலமான விதானமாக சுவர்க்கத்தை வைத்தும், தேரின் உச்சிமேல் சிகரமாக தொன்மறைகளை வைத்தும் பிரமனை அத்தேரின் பாகனாகக் கொண்டும், உலகு எனும் ஒரு தேரினைச் செய்து விளையாடும் செல்வனே, நீ உனது சிறுதேரினையும் உருட்டியருளுக!’ என முருகனை எல்லாம் வல்ல இறையாகக் கண்டு குழந்தையாகவும் கொண்டு அமைக்கப்பட்ட அழகிய பாடலிதுவாகும்.

                                             தாரணியைச் சூழ்ந்தலை சாகரங்கள் தம்மையே

                                                       சக்கரங்க ளெனவ மைத்துத்

                                             தடமாரும் புவிதனைத் தங்குமிட மாமடித்

                                                       தட்டெனவே கொண்டு …………….

                                                       ……………………………………………………

                                              சீரணியுந் தேரெனச் செய்துவிளை யாடிடுஞ்

                                                        செல்வதே ருருட்டி யருளே

                                                …………………………………………………2

    ***

    முருகன் உருட்டும் சிறுதேர் உருள உருள, வேறு என்னவெல்லாம் உருளுகின்றது என அடியாரின் அன்பு உள்ளத்தில் எண்ணங்களும் உருண்டு விரிகின்றது. வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள் சென்னை மாநகர்க் கந்தசுவாமிபேரில் பாடிய பிள்ளைக்கவி இதுவாகும்.

    மனவலிமை படைத்தவர்களின் உள்ளத்தில் ஒழுக்கம் நிறைந்துள்ளது (உருளுகிறது). அவர்கள் வாக்கில்  ‘சரவணபவ’  எனும் இருமூன்றெழுத்தாகிய ஆறெழுத்துச் சொல் புரள்கிறது (உருளுகிறது). கரத்தில் இறைவனின் பெயரை உச்சரிக்கும்தோறும் படிகமணிமாலைகள் உருளுகின்றன. வானில் நிலவானது உருண்டு வலம் வருகின்றது.

    பொல்லா அரக்கரின் உடலங்கள் போர்க்களத்தில் மடிந்து உருளுகின்றன; புலவர்களின் வறுமைநோய் தீருகின்றது- (புறத்து உருளுகிறது); தேவர்களின் துயரங்கள் அனைத்தும் அரக்கர்களின் உடல்கள் இறந்து உருளும்போது தீர்ந்துவிடுகின்றன (புரத்து உருள).

    கல்வியறிவற்ற கயவர்களின் கொடும் கண்ணீர் அருவி தாம் படும் அல்லல்களால் ஆற்றாமையில் திரண்டு வழிகின்றது (உருள்கிறது). விருப்பத்துடன் திருநீற்றினை அணிந்த உன் அடியார்களின் களிக்கும் கண்களில் இருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் முத்துக்கள்போன்று உருள்கின்றது.

    சென்னைக் கந்தகோட்டத் தலைவனே! நீயும் உனது சிறுதேரினை உருட்டுக என வேண்டும் பாடல்.

                                                  வல்லா ருளத்தில் குறியுருள

                                                            வாக்கில் இருமூன் றெழுத்துருள

                                                  மலர்மென் கரத்தில் மணியுருள

                                                            ………………………………………..

                                                  கல்லா மனத்துக் கயவர்கொடும்

                                                            கண்ணீர் அருவி கரைந்துருளக்

                                                  ……………………………….

                                                            ……… பொழிற்சென் னையிற்றலைவா

                                                  சிறுதே ருருட்டி அருள்வாயே

                                                             ………………………………………3

    ‘உருள’ எனும் சொல்லினை ஒவ்வொரு வரியின் ஈற்றடியாகவும் வெவ்வேறு தொடர்புகளில் அமைத்துப் பாடப்பட்ட அருமையான சுவைமிகு பாடலிது.

    (சென்னை மாநகர்க் கந்தசுவாமிபேரில் பிள்ளைக்கவி- வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்)

                                                                                                       ***

    திருமால் மீதான சில பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களின் நயத்தையும் காணலாமா?

    பத்திராசல இராமச்சந்திரன் பிள்ளைத்தமிழின் சிறுதேர்ப்பருவப் பாடலொன்று சந்தநயம் செறிந்தும் பொருள்நயம் செழித்தும் அழகான தொன்மங்களை விளக்கியும் அமைந்துள்ளது கருத்தினைக் கவரும். ‘உருட்டிய’ எனும் சொல்லைப் பல கருத்துக்களில் அமைத்துக் கொண்டு கவிதையைச் சுவையாக்கித் தந்துள்ளார் புலவனார்.

    ‘ஓசைமிகுந்த அலைகளைக்கொண்ட கடல் எனும் சேலையை உடுத்திக்கொண்டிருப்பவள் நிலமடந்தை; அவளுடைய திலகமணிந்த முகங்களாக விளங்கும் எட்டுத்திசைகளிலும் பாதாளத்திலும் மேகங்கள் உலவுகின்ற மேலுலகமாகிய சுவர்க்கத்தின்மீதும் எனும் பத்து திசைகளிலும் வேகமாகத் தனது தேரினை ஓட்டியதால் தசரதன் எனப் பெயர் படைத்த மன்னனின் அருமை மனைவி கைகேயி ஆவாள். அவன் ஒரு போரில் தேர் செலுத்தியபோது அதன் அச்சு முறிந்ததனால், அவள் வளையல்களணிந்த தனது கையையே தேரின் இசை அச்சில் பொருத்தி அதனை சரியாக ஓடச் செய்தாள். அவளுடைய புதல்வனான இராமனே! பத்திரகிரி இறைவனே! சிறுதேர் உருட்டுக,’ என வேண்டுவதாக அமையும் பாடல். உருட்டிய எனும் சொல்லைப் பலவிதங்களில் கையாண்டுள்ளது சுவைபட அமைந்துள்ளது.

                                            நீர் உருட்டிய தெழிப்பார் முரிதரங்கத்தின்

                                                      நிரைகடல் கலைஉடுத்த

                                            நிலமகள் மணித்திலக முகமான எண்திசையும்

                                                       …………………………………

                                            கார் உருட்டிய ஒலிப்பொன் உலக மீதினும்

                                                       கடிது சென்றிடு திறத்தால்

                                            …………………………………………………

                                                      ஏர் உருட்டிய கேகயன்…………………………..

                                            இன்பமெய்ப் புதல்வி ஆகி

                                                       இசை அச்சு……………………………….

                                           தேர் உருட்டினள் புதல்வ! பத்திரகிரிக்கு இறைவ!

                                                       சிறுதேர் உருட்டியருளே!

                                            ………………………………………………4

    ***

    வைகுந்தநாதன் பிள்ளைத்தமிழின் பாடலொன்று, தேருருட்டும் சிறுகுட்டனான வைகுந்தநாதன் இராமனின் கதையையே அருமையாக உள்ளடக்கிக் கொண்டு திகழ்கிறது. இதிலுள்ள பத்துப் பாடல்களுமே ஒவ்வொரு இராமாயண நிகழ்வையும் சுவைபட உட்படுத்தி அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

    விண்ணிலுறையும் தேவர்கள், மறையோராகிய முனிவர்கள், தவம்செய்வோர் ஆகிய அனைவரையும் காக்க எண்ணங்கொண்டு  மனுவின் குலத்தில் அவதரித்தவன் இராமபிரான். இதனால் இராமாவதாரம் கூறப்பட்டது; அவன் குரங்குகளின் படையைக்கொண்டு ஒரு அணையைக்கட்டி உவரிக்கடலைக் கடந்து அப்புறம் சென்று காவல்மிகுந்த மதில்களைக்கொண்ட இலங்கைநகரில் உறைகின்ற அரக்கர்களைக் கொன்றான். பின்பு மிதிலைநகரின் மடமானாகிய சீதையுடன் புட்பக விமானத்தில் ஏறி தனக்கு உரிமையுள்ள நாட்டை (அயோத்தி) வந்தடைந்தான்; பின்பு அரசுரிமையை ஏற்றுக்கொண்டான் என்று முழுமையான இராமாயண காதையும் இதில் இரத்தினச் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்டது.

    அவன், திருமகளுக்கும் புவிமகளுக்கும் கணவனகிய திருமாலே, சிறுதேரை உருட்டுயருளுக எனும் பாடலிது.

                                                 மாகத் தமரும் புத்தெளிர்

                                                             மறையோர் தவத்தர் தமைக்காத்து

                                                  …………………………………….

                                                             மனுவின் குலத்தி லவதரித்தே

                                                  யூகப் படைகொண் டணைதிருத்தி

                                                             யுவரிக் கடலப் புறமெய்தி

                                                ……………………………………………

                                                             வேக முடன்புட் பகமெய்து  

                                                  மிதிலை மடமான் தன்னுடனே

                                                             மேவிப் பதிவந் தரசுரிமை

                                                  விருப்புற் றளிக்கும் காகுத்தன்

                                                             ………………………………..

                                                 கொழுநன் தடந்தே ருருட்டுகவே5

    வித்தாரகவிஞர்களாகிய புலவர்பெருமக்கள் பலவித அழகிய உத்திகளைக் கொண்டு பாடல்களைப் படைத்துள்ள நயம் சிந்தைக்கு விருந்தாகிறது.

                                                                                               ***

    திருமாலின் அடியார்கள் இராமாயணக் காதைகளின் சிறப்பான கதைகளைத் தாமியற்றியுள்ள பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களில் அழகுபடப் புகுத்தியுள்ளமை நயக்கத்தக்கதாகும்.

    ‘எனக்கு மன்னன் தசரதன் இருவரங்களைத் தந்துள்ளான்; குறையாத வளம்பொருந்திய கோசலநாட்டினை ஒருகோலோச்சி பரதனே நாடாளுவன் என்பது ஒன்று; இராமனாகிய நீ சென்று காடாளச்செல்லவேண்டும் என்பது மற்றொன்றாகும்,’ எனச் சிற்றன்னையாகிய கைகேயி கூறியதன்படி, மலர்களைச் சூடிய கூந்தலாள் சானகியுடனும் கூடப்பிறந்த இளவலாகிய இலக்குவனுடனும் கொதிக்கும் பரல்கற்களையுடைய கொடும் கானகத்தை அடைந்தபோதும் செந்தாமரைபோல் மலர்ந்த திருமுகம் படைத்த செல்வனே உனது சிறுதேரினை உருட்டுக!

                                               தந்தா னெனக்கு வரமிரண்டும்

                                                          தலைநாளுரைத்த சொற்படிக்குன்

                                              தகப்பன் புரன் முறை தருமந்

                                                          தழைப்பஒரு கோலோச்சியெங்கும்

                                              நந்தா வளமைப் பரதனிந்

                                                          நாடாளுவன் நீகாடாள

                                              நடவென்று ரைக்க சிற்றவைசொல்

                                                         ……………………………………………..

                                              கொந்தார் குழவி சனகியொடுங்

                                                        கூடப்பிறந்த இளவலொடுங்

                                                ………………………………………………………….

                                             செந்தா மரைப்போற் றிருமுகத்துச்

                                                        செல்வா …………………………………………

                                             தென் பேரையில் நங்குலநாதன்

                                                        ……………………………… தேருருட்டுகவே6.

    இந்நூலாசிரியர் கம்பனின் இராமகாதையால் கவரப்பட்டவர் என உய்த்தறியலாம். ஏனெனில் இராமனின் திருமுகம், கைகேயியின் இச்சொற்களைக் கேட்டும் அன்றலர்ந்த தாமரையினை ஒத்து மலர்ந்தவண்ணமே இருந்தது என்பது கம்பனின் கற்பனையே! (ஸ்ரீ குழைக்காதர் பிள்ளைத்தமிழ்)

                                                 இப்பொழுது எம்மனோரால்

                                                        …………………………..

                                                 செப்பரும் குணத்து இராமன்

                                                        திருமுகச் செவ்வி நோக்கில்

                                                         ………………………………

                                                 அப்பொழுது அலர்ந்த செந்தா

                                                        மரையினை வென்றதம்மா7!

    ***

    கவி காளருத்திரர் இயற்றியுள்ள அழகர் பிள்ளைத்தமிழ் இன்னொரு இராமாயண நிகழ்வைக் கண்முன் விரிக்கின்றது.

    இராம இராவண யுத்தத்தில் இந்திரன் தனது தேரினையும் அத்தேரை திறம்படச்செலுத்தும் தேரோட்டியான மாதலியையும் இராமனுக்குத் தேரோட்ட அனுப்பி வைக்கிறான். அத்தேர் விரைந்து போர்க்களத்திடை சென்றபோது:

    கடலின் அலைகள் மிகுதியாகப் பொங்கி இருகரைகளிலும் நீரை வீசின; கடலிலுள்ள சுறாமீன்கள் கதறலாயின; இராமனின் அம்புகளின் விசையினால் உண்டான தீயில் புனல் வறண்டு வற்றிப்போனது. நீண்ட கடலில் ஆழித்தேர் நெருப்பினைப்போல் புகுந்து அழிவை உண்டுபண்ணியது; இராமனின் வெற்றியினால், இத்துணை நாட்களாக அணுகவும் அஞ்சியிருந்த இலங்கைநகரினுள் ஆதவனின் தேர் புகுந்து சென்றது; கொலை அரக்கப்படைகளின் உடல்கள் வெம்மைபொருந்திய மலைகளாகக் கிடக்க, அவ்வுடல்களிலிருந்து வெளிப்போந்த உயிர்கள் அழகான பொற்றேர்களில் உயர எழும்பின; சிவந்த குங்குமக் குழம்பினை மார்பிலணிந்த தேவமாதர்கள் மகிழ்ச்சியால் புளகம் அடைந்தனர்; இராமனின் வெற்றியால் எங்கும் அனைவரும் விழா எடுத்துக் களித்தனர்; மாரவேள் ஆகிய மன்மதன் தென்றலெனும் தேரில் ஊர்ந்து வந்தான்.

    இவையனைத்தும் தனது வெற்றி பொருந்திய வில்லைக்கொண்ட இராமன், குதிரைகளைக்கொண்ட மணித்தேரினை மாதலி நடாத்திட, இராவணனுடன் போர்புரிந்து வெற்றிகண்டபோது நிகழ்ந்தன எனப் புலவரின் கற்பனையும் வருணனைகளுமாகும்.

                                    அலையெடுத் திருகரை நெரித்துச் சுறாக்கதற

                                                வறைபுனல் வறண்டுநெட்டை

                                    ஆழியிற் கானலந் தேர்புக விலங்கைக்கு

                                                ளாதவன் றேர்கடாவக்

                                            …………………………………………………………

                                     ………………………………. வா னவமாதர்

                                                 குங்குமச் சேதகத்து

                                     மலையெடுக் கும்புளகம் விளையவா வெங்கணும்

                                                             ……………………………………..

                                     மாரவே டென்றலந் தேரூர மாதலி

                                                மணித்தேர் நடாத்திவெற்றிச்

                                     சிலையெடுக் குங்கொண்டல் பரிமா தொடக்குபொற்

                                                சிறுதே ருருட்டியருளே

                                     சிலைவிசயன் விடுபெருந் தேர்கடவு மழகனே

                                                சிறுதே ருருட்டியருளே8.

    இவ்வாறு குதிரைகள் பொருத்திய சிறுதேரைச் செலுத்தியருளுக. அருச்சுனனுக்குத் தேர் செலுத்திய அழகனே! உனது சிறுதேரினை உருட்டி அருளுக என வேண்டுகிறார்.

    இவை கம்பனின் இராமகாதையின் யுத்தகாண்டத்து நிகழ்வுகளைத் தம்முள் அடக்கிக்கொண்டு பொலிகின்றன என்றால் மிகையாகாது.

    இவ்வாறு பற்பல பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களிலும் பலபாடல்கள்; பல நயங்கள்; பல அழகுகள்; படித்துமகிழவும் பற்பல கற்பனைகள்.

    இதுகாறும் ஆண்பால் பெண்பால் பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களில் வழக்கமாக அமையும் பத்துப்பருவங்களின் நயங்களைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். இனி வரும் அடுத்தடுத்த பாகங்களில் பிள்ளைத்தமிழின் இலக்கணத்திற்குட்பட்டு அரிதாகப் பாடப்பட்ட பருவங்கள் பற்றிய செய்திகளைக் கண்டு மகிழலாம்.

                                                                                                                                                                           (வளரும்)

     

    பார்வை நூல்கள்:

    1. கம்பபாதசேகரன்- சித்தர்கிரி முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்
    2. தி. சு. ஆறுமுகதாசன் – குறுக்குத்துறை குமரன் பிள்ளைத்தமிழ்
    3. வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகள்- சென்னைமாநகர்க் கந்தசுவாமி பேரில் பிள்ளைக்கவி
    4. தவத்திரு கந்தசுவாமி சுவாமிகள்- பத்திராசலம் இராமச்சந்திரன் பிள்ளைத்தமிழ்
    5. கோவிந்தன் – வைகுந்தநாதன் பிள்ளைத்தமிழ்
    6. ஸ்ரீ குழைக்காதர் பிள்ளைத்தமிழ்
    7. கம்பன் – இராமாயணம்- அயோத்தியா காண்டம்- கைகேயி சூழ்வினைப்படலம்
    8. கவி காளருத்திரர்- அழகர் பிள்ளைத்தமிழ்
    
    
    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 83

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 83

    நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    83. கூடா நட்பு

    குறள் 821:

    சீரிடங் காணின் எறிதற்குப் பட்டடை
    நேரா நிரந்தவர் நட்பு

    மனசார இல்லாம வெளிஒலகத்துக்கு சேக்காளிமாரி நடிக்கவன்,  பொருளத் தாங்குததுக்கு ஒதவுதது கணக்கா தோணினாலும் பொருள வெட்டி எறிய ஒதவுத பட்டடை கணக்கா தான்.

    குறள் 822:

    இனம்போன் றினமல்லார் கேண்மை மகளிர்
    மனம்போல வேறு படும்

    பாக்குததுக்கு வேண்டியவரு கணக்கா இருந்து மனசுக்குள்ளார வேண்டாதவரா இருக்கவங்களோட சேக்க தாசியோட மனசு கணக்கா உள்ளார ஒண்ணும் வெளிய ஒண்ணுமா வித்தியாசப்படும்.

    குறள் 823:

    பலநல்ல கற்றக் கடைத்து மனநல்லர்
    ஆகுதல் மாணார்க் கரிது

    பல நல்ல நூல்களப் படிச்சிருந்தாலும் பகைய மனசுல வச்சிருக்கவன் மனசு திருந்தி நல்ல சேக்காளியாவது நடக்க ஏலாத காரியம்.

    குறள் 824:

    முகத்தின் இனிய நகாஅ அகத்தின்னா
    வஞ்சரை அஞ்சப் படும்

    சிரிச்சுப் பேசி நம்மள சீரளிக்க நெனக்கவுகளோட சேக்கயக் கண்டு பயந்துக்கிடணும்.

    குறள் 825:

    மனத்தின் அமையா தவரை எனைத்தொன்றும்
    சொல்லினால் தேறற்பாற் றன்று

    மனசு ஒத்துப்போவாம பழகுதவங்களோட வார்த்தய நம்பி எந்தக் காரியத்திலயும் எறங்கக் கூடாது.

    குறள் 826:

    நட்டார்போல் நல்லவை சொல்லினும் ஒட்டார்சொல்
    ஒல்லை உணரப் படும்

    சேக்காளி கணக்கா இனிக்க பேசினாலும் பகையாளியோட சொல்லுல இருக்க உண்மய அப்பமே உணந்துக்கிடலாம்.

    குறள் 827:

    சொல்வணக்கம் ஒன்னார்கண் கொள்ளற்க வில்வணக்கம்
    தீங்கு குறித்தமை யான்

    வில்லோட வளைவு தீம செய்யுததுக்குத்தான். அதுகணக்கா பகையாளி பம்மிக்கிட்டு கும்புடுதத நன்மனு நெனைக்கக் கூடாது.

    குறள் 828:

    தொழுதகை யுள்ளும் படையொடுங்கும் ஒன்னார்
    அழுதகண் ணீரும் அனைத்து

    பகையாளி கும்பிடுதப்போ கைக்குள்ளார  கொலைசெய்யுத ஆயுதம் இருக்கும். அவன் அழுகையில வெளிவிடுத கண்ணீரும் அதுமாரிதான்.

    குறள் 829:

    மிகச்செய்து தம்மெள்ளு வாரை நகச்செய்து
    நட்பினுட் சாப்புல்லற் பாற்று

    வெளிய சேக்காளி கணக்கா பெரிசா காட்டிப்போட்டு மனசுக்குள்ளார எளக்காரமா நெனைக்கவன அவன் மொறையிலயே நாமுளும் போலியா ஒப்புக்கு சேக்காளிமாரி நடிச்சு கவுக்கணும்.

    குறள் 830:

    பகைநட்பாங் காலம் வருங்கால் முகநட்
    டகநட் பொரீஇ விடல்

    பகையாளிகூட பழகுத காலம் வருதப்போ மனசார இல்லாம மேம்போக்கா சேக்காளிமாரி இருந்துட்டு பொறவு அந்த சேக்கய உட்டுப்போடணும்.

    Share
  • குழவி மருங்கினும் கிழவதாகும்- 13.1

    குழவி மருங்கினும் கிழவதாகும்- 13.1

    மீனாட்சி பாலகணேஷ்   

       (சிறுதேர்ப்பருவம்- ஆண்பால்)

    ஆண்பால் பிள்ளைத்தமிழின் பத்தாம் பருவமாக சிறுதேர்ப் பருவம் அமையும். சிறுதேர் உருட்டுதலானது சிறுகுழந்தை நன்கு நடை பழகுவதற்காகவும், ஓடியாடி விளையாடவும் வகைசெய்யும் விதத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் விளையாட்டாகும். தற்காலத்திலும் குழந்தைகளுக்கு நடைவண்டி என நடை பழகுவதற்காக மரத்தாலான மூன்றுகால் சக்கரவண்டி ஒன்றினைக் கொடுப்பதனைக் கிராமப்புறங்களில் காணலாம். நகரத்துக் குழந்தைகள், நான்கு சக்கர ஊர்தி பொம்மைகளையும், நாய்க்குட்டி பொம்மைகளையும் கயிற்றால்கட்டி இழுத்தவண்ணம் நடப்பதனைக் காணலாம்.

                ‘பொற்காற் புதல்வர் புரவியின் றுருட்டும்

             முக்காற் சிறுதேர்1,’ என்று பட்டினப்பாலை, இச்சிறுதேரினை, சிறு குழந்தைகள் புரவியில்லாது உருட்டி விளையாடும் மூன்றுகால்களாலான சிறுதேர் எனக் கூறும்.

    ஐங்குறுநூறு, தலைவனின் உள்ளம் தன்மகன் புன்னகை புரிந்தவாறு தளர்நடை நடந்து சிறுதேர் உருட்டும் அழகினைக்கண்டு தலைவியைவிடப் புதல்வனிடத்தில் அன்புமிகுதியால் ஈடுபட்டதனைக் கூறுகிறது.

    ‘புணர்ந்தகா தலியின் புதல்வன் தலையும்

             ……………………………………………………………………

             சிறுதேர் உருட்டும் தளர்நடை கண்டே2,’ என்பன பாடல்வரிகள்.

    பிள்ளைத்தமிழின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் பாட்டுடைத் தலைவன் அல்லது தலைவியின் சிறப்புகள் கூறப்படும்; சப்பாணி, அம்மானை, சிறுபறை ஆகிய பருவங்கள் கைகளைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டமையும்; வருகை, சிற்றில் (ஆண்பால்) ஆகியன கால்களைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டு அவற்றின் சிறப்பைப் பேசும். தளர்நடை நடக்கும் ஆண்மகவு இழுத்துச் செல்லும் சிறுதேரைப்பேசும் சிறுதேர்ப்பருவம், தலைவன் செலுத்தும் தேர் தொடர்பான பல செய்திகளைத் தெரிவிக்கும்.

    இவையே பிள்ளைத்தமிழின் தனிச்சிறப்பாகும்.

    தளர்நடைபயிலும் சிறு ஆண்மகவு நடக்கக் கற்றுக்கொண்டு விட்டதனால் அவனுடைய தாய் அவனுக்கு விளையாட தச்சனிடம் செய்து வாங்கிய ஒரு அழகான சிறுதேரினைக் கொடுத்திருக்கிறாள். இலேசான, கனமற்ற மரத்தால் குழந்தை விளையாடுவதற்காகவே செய்யப்பட்டு, குழந்தை கையிலோ காலிலோ குத்திக் காயம் பண்ணிக்கொள்ளாமலிருக்க முன்னெச்சரிக்கையாக கூர்மையான முனைகள் எல்லாம் தேய்த்து மழுங்கவைக்கப்பட்டு செய்விக்கப்பட்ட விளையாட்டுத்தேர்! சிவப்பு, பச்சை, மஞ்சள் எனக் கண்ணைக்கவரும் வண்ணங்கள் பூசப்பட்டு, சில பட்டுத்துணித்துண்டுகளால் கொடிகளும் பறக்கும்படி அமைந்து மிக அழகாக இருக்கிறது. தாய் தனது ஆசைப்படி அதில் ஒரு அழகான அன்றலர்ந்த தாமரைப்பூவினையும் செருகிவைத்திருக்கிறாள்.

    இந்தத்தேரை அழகான ஒரு மணிக்கயிற்றினால் கட்டி, குழந்தை அதனை இழுத்து உருட்டும்போது ஒலியெழும்படியாகச் சில மணிகளையும் அங்கங்கே இணைத்துள்ளான் அதனைச் செய்த தச்சன். மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் சிறுகுழந்தை தேரை இழுத்துக்கொண்டு செல்கிறான். தேர்ச்சக்கரங்கள் உருளும்போது மணிகள் இனிமையாக ஒலிக்க அதனை இழுத்து உருட்டும் தன் மகனைக்கண்டு தாயின் மனம் ஆனந்தத்தில் பூரிக்கின்றது. குழந்தையும் புது விளையாட்டில் உற்சாகமாக ஈடுபட்டுத் தெருவெங்கும் தேரினை இழுத்தவண்ணம் நடந்து செல்கிறான்.

    இந்தக்குழந்தை நம்மையெல்லாம் காக்கும் செந்தில்வாழ் கந்தன்; சேவற்கொடி கொண்ட குமரன். பக்தியிலும் தாயன்பிலும் திளைக்கும் புலவர் பகழிக்கூத்தர் தாமியற்றியருளிய திருச்செந்தூர் பிள்ளைத்தமிழில் குமரன் சிறுதேர் உருட்டுவதனை பரவசமாக வருணிக்கிறார்: குமரன் தேருருட்டுங்காலை மற்றும் பலரும் பலவிதமான தேர்களை உருட்டுகின்றனர் எனக்கூறும் நயம் வியக்கத்தக்கது.

    ‘தேவர்களுக்கரசன் இந்திரன்; மணம்மிகுந்ததும் தேன்சொரிவதுமான மாலைகளை அணிந்தவன்; ஆயிரம் யாகங்களைச் செய்து இந்திரபதவி பெற்று தக்கதருணத்தில் அரியாசனத்தில் அமர்ந்தவன்; அவனுடைய அழகிய தேரினை ஓட்டுபவன் (தேரினை உருட்டுபவன்) மாதலி எனும் பெருமைமிக்க தேர்ப்பாகன். உலகின் நிலைப்பாடு அழிந்துபட்டதென்று குபேரன் எனும் தேவன் தானும் ஒரு தேரை உருட்டுகிறான். அது என்ன? பழங்காலம்தொட்டே பகைமைகொண்ட அரக்கர்கள் அச்சமடையும்படி,  வடவரையாகிய இமயத்தினைப்பொரும் புஷ்பகவிமானத்தினை அவன் செலுத்துகிறான் (புட்பகத்தேரை உருட்டுகிறான்). வெற்றிமிகும்படி உதித்தெழுகின்ற ஆயிரம்கதிர்களைக் கொண்ட கதிரவன் ஆகாயத்தில் ஒளிபரப்பியவண்ணம் கோலம் நிறைந்த அழகான ஒளிவட்டத்தைப் பரிவட்டமாகக் கொண்டு சுடர் வீசுகின்றான்: உலகினைத்தன் ஒளியால் துலக்கி விளக்கமுறச் செய்கின்றான். சூரியனின் தேரோட்டியான அருணன்  முட்கோல் எனப்படும் தேரோட்டுபவனின் கைக்கோலை (சாட்டைக்கோலை) எடுத்துக்கொண்டு வலிமைமிகுந்த தேரினை உருட்டிவருகிறான். ஆகவே, செந்தில்பதியில் வாழும் கந்தனே! நீயும் உனது சிறுதேரினை உருட்டி வருவாயாக!’ எனப் பகழிக்கூத்தர் வேண்டுகிறார்.

                தண்டே னுடைந்தொழுகு மருமாலை நீள்முடி

                       தரிக்குஞ் சதக்கிருதுசெந்

             தருணமணி ஆசனத் தேறமா தலிசெழுந்

                       தமனியத் தேருருட்டப்

             ………………………………………………………………………………

             கொண்டே உதித்தசெங் கதிரா யிரக்கடவுள்

                       குண்டலந் திருவில்வீசக்

             ……………………………………………………………………………….

             திண்டே ருருட்டவளர் செந்தில்வாழ் கந்தனே

                       சிறுதேர் உருட்டி யருளே

             சேவற் பதாகைக் குமாரகம் பீரனே

                        சிறுதேர் உருட்டி யருளே3.

    புலவரின் ஆவல் இத்துடன் நிறைவுபெறவில்லை! இன்னும் யார்யார் என்னவெல்லாம் உருட்டினார்கள் எனக் குறிப்பிடுவதிலேயே முனைப்பாக இருக்கிறார். இதுவுமொரு அழகிய சொல்நயமும் தமிழ்நயமும் செறிந்த பாடல்!

    வாரணிந்த இளமுலைகளைக் கொண்ட இடைச்சியர்கள் (பொதுவியர்) தங்கள் ஆடை மோரினாலும் தயிரினாலும் முடைநாற்றம் வீசும் தகைமையர். தயிரினைக் கடைந்து வெண்ணையையும் உருண்டைகளாக உருட்டி, வெண்தயிரையும் உறிகளில் சேமித்து வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய வீடுகளுக்குள் கள்வனைப்போல் மெல்லப்புகுந்து அந்தத் தயிரினை உண்கிறான் ஒருவன்; பின் குடைத்தை உருட்டித்தள்ளி அதிலிருந்து வெண்ணையையும் அள்ளிவாரி (உருட்டி வாயில் இட்டுக்கொள்ளக்கூட அவகாசமின்றி) யாரும் காணும்முன்பு திருட்டுத்தனமாக மிக அவசரமாக வாயில் திணித்துக்கொண்டு உண்டுவிடுகிறான்; அதன்பின்பு தனது செங்கனி வாயினையும் துடைத்துக்கொண்டு ஒன்றுமே தெரியாதவன் போலச் செல்பவன், ஒரு பருத்த பெரிய சகடத்தைச் சிலம்பணிந்த தனது சிறுகாலால் எட்டியுதைத்து உருட்டி விளையாடிச் சிதைக்கிறான்! யாரிவன்? சகடாசுரனைக் கொன்ற கிருஷ்ணபெருமானே இவன். ‘அந்தப் பச்சைமாலின் மருகனே’ என முருகனைப் புலவர் விளிக்கிறார்: இவ்வாறு மாமனின் ‘சிறப்பைக்’கூறி விளித்த மருகனாகிய முருகனிடம், “உன்னிடம் தீராத பெரும்பக்தி கொண்ட அடியவர்களின் பழவினைகளாகிய கொடுமைகள் தீருமாறு நீ அத்தீமைகளைப் புறந்தள்ளி (உருட்டிவிட்டு) அனுக்கிரகம் செய்கிறாய் முருகா! மேலும் அத்துணை உலகங்களிலும், அண்டபகிரண்டங்களிலும் உனது  ஆணை (கட்டளை, அதிகாரம்) எனும் ஆக்ஞாசக்கரத்தை (ஆழியை) உருட்டிக் காக்கிறாய். இவ்வாறு செய்து, உனதடியைச்சேராத/வணங்காத அசுரர்களின் தலைகளாகிய குவடுகளை (மலைகளை) உருட்டுகின்றனை! நீ இந்தச் சிறுதேரையும் உருட்டியருளுக,” என வேண்டுவதாக இப்பாடல் அழகுற அமைகிறது.

    ‘சேவற்பதாகைக் குமாரகம்பீரனே,’ என ஆசையாக விளிக்கிறார். சேவல்கொடியைக்கொண்டு கம்பீரமாக விளங்குபவனே எனும் இப்பிரயோகம் தனித்துவம்கொண்டு விளங்குகிறது.

                   வாராரும் இளமுலை முடைத்துகிற் பொதுவியர்

                                 மனைக்குட் புகுந்து மெல்ல

                   வைத்தவெண் தயிருண்டு குடமுருட் டிப்பெருக

                                வாரிவெண் ணெயை யுருட்டிப்

                   பாராமல் உண்டுசெங் கனிவாய் துடைத்துப்

                                பருஞ்சகடு தன்னையன்று

                   பரிபுரத் தாளால் உருட்டிவிளை யாடுமொரு

                               பச்சைமால் மருக ……………………..

                    ……………………………………………………..

                  அண்டபகி ரண்டமும் அனைத்துலக முஞ்செல்லும்

                               ஆணையா ழியையு ருட்டிச்

                  சேராநி சாசரர் சிரக்குவ டுருட்டநீ

                                சிறுதேர் உருட்டி யருளே4

    முருகன் உருட்டும் சிறுதேரானது ஒவ்வொரு அடியாரின் உள்ளத்திலும் விதம்விதமான கற்பனைகளை உண்டுபண்ணுகின்றது.

                திருப்போரூர் முருகன் பிள்ளைத்தமிழின் ஆசிரியர் சிதம்பர அடிகளார் மனித உடலையே முருகன் எனும் தெய்வக்குழந்தை படைத்து உருட்டும் அற்புதமான தேராக உருவகிக்கிறார். பாதங்களே தேரின் சக்கரங்களாகவும், எலும்பே பெரிய பலகையாகவும், சொல்லும் நாடியே அச்சாணியாகவும், பருத்தமார்பு தேரின் தட்டாகவும், காற்றாடியைப்போல அலமலந்து சுழலும் வஞ்சம் நெருங்கிய ஐம்பொறிகள் சிறப்பான தேர்க்கொடிஞ்சியாகவும் உள்ளன; விருப்பம் பொருந்திய சிகையே தேர்க்கொடிஞ்சியாக அமைய, பேசும் சொற்களே பல வாத்தியங்களின் தொகுக்கப்பட்ட ஒலியாக அமைகின்றது; இவ்வாறு பெரிய வேகம் மிகுந்த பலவகை மாறுபாடுகளையும் கொண்ட உடல் எனக் கூறப்படும் தேரின்மீது பெறுதற்கரிய உயிர் எனப்படும் ஒரு சிறுவனை அமரச் செய்துள்ளாய்! மனம் எனும் குதிரைகளை இருவினைகள் எனும் கயிற்றினால் பூட்டி, உனது திருவருளே பாகனாக இருக்குமாறு அமைத்து குற்றமற நடத்தச் செய்தருளும் குமரேசனே! நீ உனது சிறுதேரினை உருட்டியருளுக, என வேண்டுகிறார் புலவர்.

                             பாததிகி ரியுமெலும் புப்பெரும் பலகையும்

                                         பகர்நாடி யுருவாணியும்

                             பரியமரு மத்தட்டும் ………………

                                         ……………………………………

                            காதல்தரு குஞ்சிக்கோ டிஞ்சியும் பலமொழி

                                        கலித்தபல் லியராசியும்

                                   …………………………………………………

                         பேதமுறு தேர்கள்மீ தாருயிர்ப் பிளையைப்

                                       பிறங்கிட விருத்திவெற்றிப்

                         பேசரு மனப்புரவி கட்டிவினை வடவழிப்

                                       ………………………………

                         தீதற நடத்திடச் செய்தகும ரேசனே

                                      சிறுதே ருருட்டியருளே5

    அழகான உருவகங்களைக் கொண்டமைந்த பாடலிதுவாகும். முற்பிறவியில் அல்லது இப்பிறவியில் நாம் செய்த வினைகளின்படிதான் ஆன்மாக்கள் அடுத்தடுத்த பிறவிகளில் உடல் பெறுகின்றன. இதனையே, “கணமொடு மலிந்த உடலென உரைதரும் பெரிய கடுவேகம் உடைய நானாபேதமுறு தேர்கண்மீது,” எனப் பொருத்தமாகக் கூறுகிறார். அவ்வினைப் போகங்களை அனுபவிப்பதற்கு அந்தவந்த உடல்களில் உயிர்களைப் பொருத்திக் கூட்டிவைப்பதனால், “ஆருயிர்ப் பிள்ளையைப் பிறங்கிட இருத்தி,” எனும் தத்துவமும் விளக்கப் பட்டுள்ளது.

    இத்தகைய பெரும் வேதாந்த தத்துவத்தை உள்ளடக்கிய பாடல்கள் பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களில் பலவாகும்.

                                                                                      ***

    வேறொரு அடியாரின் சிந்தையில் உலகில் இயற்கை நியதிக்கேற்ப நடைபெறும் பலவிதமான செயல்களும் முருகனின் சிறுதேரோட்டத்திற்கு  இணையாகக் கூறப்படுகின்றன.

    சந்திரன் வானில் பலவேறு நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் புடைசூழத் தன் விமானத்தில் உலாவருகிறான்;

    ஒளி (சவி) வாய்ந்த இரவி எனும் சூரியன் ஏழு புரவிகளைப்பூட்டித் தனது அழகான தேரில் உலாவருகிறான்;

    அரன் எனப்படும் சிவபிரான் தனது விடை வாகனத்தைச் செலுத்தி வர, மாயவனாகிய திருமால் தனது கருடவாகனத்தில் வலம் வருகிறான்; தாமரை மலரில் உறையும் பிரம்மன் தனது அன்னவாகனத்தில் வலம் வருகிறான்;

    முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் வாழ்த்திடவும், இந்திரனுடைய அழகான தேவமங்கையர் இருபுறமும் கவரிகளைக்கொண்டு வீசிடவும், இளமையான நிலவு வட்டமான வெண்குடையை ஏந்திடவும், இருகொம்புகளையுடைய மலைபோலும் யானைகள் மரங்கள் நிறைந்த மலைகளைச் சுறி வலம்வரவும், நீ உன் சிறுதேரினை உருட்டுக என வேண்டுகிறார் புலவர்.

                           சந்திரன் பலவேறு தாராக ணங்கள்சூழ்

                                     தரவிமா னத்து லாவச்

                           சவிபெற்ற ரவிபுரவி யேழ்பூட்டி யேநெடும்

                                     தமனியத் தேர்சே லுத்த 

                                    …………………………………….

                           முளரிப் பொகுட்டயன் புள்ளூர முப்பத்து

                                    முக்கோடி தேவர் வாழ்த்த

                                    ………………………………………

                              …….. ஈரிருமருப் புப்பொ ருப்பு

                          சிந்துரம் கற்பகா டவிகடவி வலம்வரச்

                                     …………………………….

                          தென்மயில மலைவாழ வந்தகரு ணாகரா

                                       சிறுதே ருருட்டி யருளே6.

     இது மயிலம் முருகன் பிள்ளைத்தமிழில் நாம் காணும் அழகான பாடல்.

    உலகில் அனைத்தும்  இலயம் தவறாது   இயங்கிடவேண்டுமாயின் இறைவனின் அருளாணை வேண்டும். இதனையே முருகன் உருட்டும் சிறுதேராகக் காண்பார் இவ்வடியார்.

                                                                                                                                                                     – (வளரும்)

     

    பார்வை நூல்கள்:

    1. பட்டினப்பாலை
    2. ஐங்குறுநூறு
    3. பகழிக்கூத்தர்- திருச்செந்தூர்ப் பிள்ளைத்தமிழ்
    4. பகழிக்கூத்தர்- திருச்செந்தூர்ப் பிள்ளைத்தமிழ்
    5. சிதம்பர அடிகளார்- திருப்போரூர் முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்
    6. திருவாரூர் வைத்தியநாத தேசிகர் – மயிலம் முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்

     

     

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 82

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 82

    நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    82. தீ நட்பு

    குறள் 811:

    பருகுவார் போலினும் பண்பிலார் கேண்மை
    பெருகலிற் குன்றல் இனிது

    மனசால உருக்கமா இருக்கமாரி பசப்புதவங்களோட சேக்கய வளத்துக்கிடதவிட கொறச்சிக்கிடது நல்லது.

    குறள் 812:

    உறினட் டறினொரூஉம் ஒப்பிலார் கேண்மை
    பெறினும் இழப்பினும் என்

    தனக்கு தேவப்படுதப்போ சேக்காளி போல நடந்துக்கிட்டு பொறவு தேவையில்லாத நேரம் பிரிஞ்சுபோவுதவங்களோட சேக்க இருந்தா என்ன. இல்லாட்டி என்ன.

    குறள் 813:

    உறுவது சீர்தூக்கும் நட்பும் பெறுவது
    கொள்வாரும் கள்வரும் நேர்

    என்ன கெடைக்கும்னு எதிர்பாத்து பழகுத சேக்காளி, தாசி, களவாணி இந்த மூணு பேரும் ஒருத்தருகொருத்தர் சமம் தான்.

    குறள் 814:

    அமரகத் தாற்றறுக்கும் கல்லாமா அன்னார்
    தமரின் தனிமை தலை

    போர்க்களத்துல கீழதள்ளி விட்டுப்போட்டு ஓடுத புத்தியில்லாத குதிர கணக்கா இருக்கவங்களோட சேக்க வைக்கத விட தனியா இருக்கது மேல்.

    குறள் 815:

    செய்தேமஞ் சாராச் சிறியவர் புன்கேண்மை
    எய்தலின் எய்தாமை நன்று

    நாம பலவிதமா ஒதவி செஞ்சாலும் நமக்கு பாதுக்காப்பா இல்லாத அல்பங்களோட சேக்கயா இருக்கத விட இல்லாம இருக்கது நல்லது.

    குறள் 816:

    பேதை பெருங்கெழீஇ நட்பின் அறிவுடையார்
    ஏதின்மை கோடி உறும்

    கூறுகெட்டவனோட நெருங்கின சேக்காளியா இருக்கத விட புத்திசாலி ஒருத்தனுக்கு பகையாளியா இருக்கது கோடிமடங்கு மேல்.

    குறள் 817:

    நகைவகைய ராகிய நட்பின் பகைவரால்
    பத்தடுத்த கோடி உறும்

    மொகத்துல சிரிப்பாணியோட சிரிச்சுப் பேசி நடிக்குதவுகளோட சேக்கய விட பகையாளியால வருத துன்பம் பத்துகோடி மடங்கு நன்ம.

    குறள் 818:

    ஒல்லும் கருமம் உடற்று பவர்கேண்மை
    சொல்லாடார் சோர விடல்

    முடியும் ங்குத காரியத்தையும் முடிக்க உடாம கெடுக்கவங்க ஒறவ அவுகளுக்கு தெரியாம பையப் பைய வெலக்கிக்கிடணும்.

    குறள் 819:

    கனவினும் இன்னாது மன்னோ வினைவேறு
    சொல்வேறு பட்டார் தொடர்பு

    சொல்லுதது ஒண்ணு, செய்யுதது ஒண்ணு னு இருக்கவனோட சேக்க கனவுல கூட துன்பத்தக் கொடுக்கும்.

    குறள் 820:

    எனைத்துங் குறுகுதல் ஓம்பல் மனைக்கெழீஇ
    மன்றிற் பழிப்பார் தொடர்பு

    நம்ம வீட்டுக்குள்ளார வந்து நல்லதனமா பேசிப்போட்டு பொறவு பலபேர் இருக்க சபையில பொறளி பேசுதவன் ஒறவ வெலக்கிக்கிடணும்.

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 81

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 81

    நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    81. பழைமை

    குறள் 801:

    பழைமை எனப்படுவ தியாதெனின் யாதும்
    கிழமையைக் கீழ்ந்திடா நட்பு

    பழைமை ங்கது என்னன்னா ரொம்ப நாள் பழகின சேக்காளி உரிமல தப்பா என்னமும் செஞ்சாலும் அதப் பெரிசாக்காம விடுததுதான்.

    குறள் 802:

    நட்பிற் குறுப்புக் கெழுதகைமை மற்றதற்
    குப்பாதல் சான்றோர் கடன்

    சேக்காளிங்க உரிமையாச் செய்யுதத நட்புக்கு உறுப்புனு சொல்லுதோம். அந்த உரிமைய நெனச்சி சந்தோசப்படுதது பெரியமனுசங்களுக்கு கடம ஆவும்.

    குறள் 803:

    பழகிய நட்பெவன் செய்யுங் கெழுதகைமை
    செய்தாங் கமையாக் கடை

    பிடிக்கலன்னாலும் பழைய சேக்காளிங்க செஞ்சத ஒத்துக்கிட்டு தானே செஞ்சது கணக்கா காட்டிக்கிடலேன்னா அம்புட்டு நாள் பழகினதுல என்ன பிரயோசனம்?

    குறள் 804:

    விழைதகையான் வேண்டி இருப்பர் கெழுதகையாற்
    கேளாது நட்டார் செயின்

    தம்மேல இருக்க உரிமையில சேக்காளி கேக்காமலேயே ஒரு காரியத்த செஞ்சுபோட்டாலும் ஒத்துக்கிட்டு நடப்பாங்க புத்தியுள்ளவுக.

    குறள் 805:

    பேதைமை ஒன்றோ பெருங்கிழமை என்றுணர்க
    நோதக்க நட்டார் செயின்

    நாம வெசனப்படுததுமாரி வேலய சேக்காளி செஞ்சுபோட்டாம்னா அதுக்கு அறியாமை மட்டுந்தான் காரணமா.  உரிமையுந்தான்னு நெனச்சிக்கிடணும்.

    குறள் 806:

    எல்லைக்கண் நின்றார் துறவார் தெலைவிடத்தும்
    தொல்லைக்கண் நின்றார் தொடர்பு

    எல்லையக் கடக்காம வரமொறையோட பழகுதவங்க, தன்னோட பழைய சேக்காளி கெடுதியச் செஞ்சாலும் அதுக்காவ ஒறவ அத்து விடமாட்டாக.

    குறள் 807:

    அழிவந்த செய்யினும் அன்பறார் அன்பின்
    வழிவந்த கேண்மை யவர்

    தன்னோட சேக்காளி அழிஞ்சுபோவுதது கணக்கா கெடுதலச் செஞ்சாலும் ரொம்பகாலம் பழகினவுக அவன் மேல இருக்க நேசத்த விட மாட்டாக.

    குறள் 808:

    கேளிழுக்கங் கேளாக் கெழுதகைமை வல்லார்க்கு
    நாளிழுக்கம் நட்டார் செயின்

    சேக்காளி உரிமையா தப்பு செஞ்சத பொறத்தியார் எடுத்துச்சொல்லியும் கேக்காத நல்லவனுக்கு அவுக கூட சேக்க வச்சிருந்த நாளெல்லாம் வீணான நாள் ஆவும்.

    குறள் 809:

    கெடாஅ வழிவந்த கேண்மையார் கேண்மை
    விடாஅர் விழையும் உலகு

    பலகாலமா பழகின சேக்காளி என்னமாரி நடந்துக்கிட்டாலும் சேக்கைய கைவிடாம இருக்கவர ஒலகம் போற்றும்.

    குறள் 810:

    விழையார் விழையப் படுப பழையார்கண்
    பண்பின் தலைப்பிரியா தார்

    பழைய சேக்காளிக தப்பே செஞ்சாலும் சண்ட போடாம சேக்கயா இருக்கவன பகையாளியும் விரும்புவான்.

    (அடுத்தாப்லையும் வரும்…

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 80

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 80

    நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    80. நட்பாராய்தல்

    குறள் 791:

    நாடாது நட்டலிற் கேடில்லை நட்டபின்
    வீடில்லை நட்பாள் பவர்க்கு

    ஒருத்தரப் பத்தி சரியா தெரிஞ்சிக்கிடாம சேக்காளியாப் பழகினோம்னா பொறவு விட்டுப்போட்டு போக ஏலாத அளவு சங்கடத்த உண்டாக்கிப் போடும்.

    குறள் 792:

    ஆய்ந்தாய்ந்து கொள்ளாதான் கேண்மை கடைமுறை
    தான்சாம் துயரம் தரும்

    மறுபடி மறுபடி சோதிச்சுப் பாக்காம பழகுத சேக்க(நட்பு) சாவுத அளவு தொயரத்த உண்டாக்கிப் போடும்.

    குறள் 793:

    குணனும் குடிமையும் குற்றமும் குன்றா
    இனனும் அறிந்தியாக்க நட்பு

    ஒருத்தனோட கொணம், பொறந்த குடி, செஞ்ச தப்பு, சாதி சனத்தோட தன்ம இதையெல்லாம் தெரிஞ்சிக்கிட்ட பொறவு சேக்காளியா இருக்கணும்.

    குறள் 794:

    குடிப்பிறந்து தன்கண் பழிநாணு வானைக்
    கொடுத்தும் கொளல்வேண்டும் நட்பு

    ஒசந்த குடியில பொறந்து பொல்லாப்புக்கு அஞ்சுதவன ஏதாச்சும் விலையாக் கொடுத்தாது சேக்காளியா ஆக்கிக்கிடணும்.

    குறள் 795:

    அழச்சொல்லி அல்ல திடித்து வழக்கறிய
    வல்லார்நட் பாய்ந்து கொளல்

    தப்பு செய்ய நெனயுதப்போ மனசு நோவ அழவுட்டு செஞ்சபொறவு கண்டிச்சும் சொல்லுத ஒலக நடப்ப அறிஞ்சவுகளோட சேக்காளியா இருக்கணும்.

    குறள் 796:

    கேட்டினும் உண்டோர் உறுதி கிளைஞரை
    நீட்டி அளப்பதோர் கோல்

    கெடுதல் வருததுனால ஒரு நன்மயும் உண்டு. அது எவன் நல்ல சேக்காளின்னு காட்டிக் கொடுத்துப் போடுத சாதனமா அமைஞ்சுக்கிடும்.

    குறள் 797:

    ஊதியம் என்ப தொருவற்குப் பேதையார்
    கேண்மை ஒரீஇ விடல்

    கூறுகெட்டவனோட சேக்கய விட்டுப்போடுதது ஒருத்தனுக்கு லாபத்தக் கொடுக்கும். .

    குறள் 798:

    உள்ளற்க உள்ளஞ் சிறுகுவ கொள்ளற்க
    அல்லற்கண் ஆற்றறுப்பார் நட்பு

    உற்சாகத்தக் கொறைக்குத எந்தக் காரியத்தயும் நெனச்சிப் பாக்கக் கூடாது. அது கணக்கா சங்கடம் வருதப்போ நழுவி ஓடுத சேக்காளிய கூட வச்சிக்கிடக் கூடாது.

    குறள் 799:

    கெடுங்காலைக் கைவிடுவார் கேண்மை அடுங்காலை
    உள்ளினும் உள்ளஞ் சுடும்

    சங்கடப்படுத காலத்துல கைவிட்டுட்டுப் போனவுகளோட நெனப்பு, சாவுத நேரத்துல கூட நெஞ்ச சுட்டுப் பொசுக்கும்.

    குறள் 800:

    மருவுக மாசற்றார் கேண்மையொன் றீத்தும
    ஒருவுக ஒப்பிலார் நட்பு

    மனசுல மாசு இல்லாதவுகளோட சேக்க வச்சிக்கிடணும். ஒத்துப் போவாதவங்களோட சேக்கய, விலை கொடுத்தாது வெலக்கிப் போடணும்.

    (அடுத்தாப்லையும் வரும்…

    Share
  • சேக்கிழார் பா நயம் – 57 (மாதுடன்)

    சேக்கிழார் பா நயம் – 57 (மாதுடன்)

    திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

    மாதுடன் கூடி வைகி மாளிகை மருங்கு சோலைப்
    போதலர் வாவி மாடு செய்குன்றின் புடையோர் தெற்றிச்
    சீதளத் தரளப் பந்தர்ச் செழுந்தவி சிழிந்து தங்கள்
    நாதர்பூங் கோயி னண்ணிக் கும்பிடும் விருப்பால் நம்பி

                                                                                                                                57(329)

    இப்பாடலில் இறைவன் , சுந்தரர், பரவையார் தம் செயல்களின் சித்தாந்தச் சார்புடன் கூடிய விளக்கம் புலப்படுகின்றது. எல்லாக் காதலர்களும் குளம், சோலை, செய்குன்று ஆகிய இடங்களில் தம் காதல் அனுபவங்களை பெறுவர். இங்கும் சுந்தரர் மாளிகையின் அருகில் உள்ள சோலையில், பரவையாருடன் கூடி இருந்தார். அங்கே மொட்டுக்கள் மலர்ந்து நறுமணம் வீசின. அங்கே ஒரு குளக்கரையில் அமைந்த செய்குன்றின் மேல் ஓர் உயர்ந்த இடத்தில் உள்ள குளிர்ந்த முத்துப் பந்தலின் கீழே ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தனர்.

    அப்போது பெருங்காயப் பாண்டம் அப்பொருள் நீக்கிய போதும் அதன் மணம் நீங்காதது போலச் சுந்தரருக்கு இறையுணர்வு பூத்தது. சுந்தரர்தம் காதல் மயக்கத்திலிருந்து மனந்திரும்பி இறைவனின் பூங்கோயிலை அடைந்து வழிபாடு செய்ய விரும்பினார். ஆகவே அந்த இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்.

    வாவி – செய்குன்று முதலிய இப்பொருள்கள், கூடிய நாயகன் நாயகிகள் அனுபவிக்கும் உலக அனுபவப் பொருள்களாம். மேலும் பரவையார் (கமலினியார்), சங்கிலியார் (அநிந்திதையார்) இவர்களின் பொருட்டே சுந்தரமூர்த்திகள் ஆணைவழி அவதரித்து அவர்களின் வழியே வேட்கை தீர மணக் கோலத்துடன் மண்மேல் விளையாடி வருகின்றார். ஆதலானும் இவை இவரது அனுபவங்களுக்கு மிக உரியவாயின. தவிசு செழுமையாய் இருந்தது; அது சீதளத் தாளப் பந்தர்க்கீழ் அமைந்திருந்தது; மேற்பந்தரும் கீழ்த் தவிசும் ஒரு தெற்றியில் அமைக்கப்பெற்றன; அத்தெற்றி ஒரு செய்குன்றின் புடையிருந்தது; செய்குன்று வாவியின் மாடு அமைந்தது; வாவி சோலையினிடை இருந்தது; சோலைதானும் மாளிகை மருங்கு நின்றது

    எந்த மகனும் விட்டு நீங்கலாகாத உலக இன்பப் பொருள்களாகிய சோலை – வாவி -செய்குன்று – தவிசு இவற்றின் இடையேயும் பூங்கோயில் சென்று கும்பிடும் விருப்பமே நம்பிகளுக்கு மிக்கு எழுந்தது என்று கூறியவதனால்“ பிரான் சரணார விந்தமலர் சிந்தையினும் சென்னியினும் மலர் வித்து………கூடி விளையாடிச் செல்கின்றார்“ என்று முன் பாட்டில் கூறியதன் உண்மை விளக்கப்பெற்றது.

    சித்தாந்த விளக்கம்:

    எல்லார் உயிர்க்கும் இச்சை, அறிவு, செயல் என்ற மூன்று சத்திகள் உண்டு. இவை மூன்றும் வேலை செய்கின்ற மட்டிலே மேல் நிகழ்ச்சிகள் நிகழும். பொருள்களை முதலில் நிருவிகற்பக் காட்சியாகக் கண்ட உயிருக்கு அதிலே புத்தி கலந்து தொழில் செய்தபோது சவிகற்பக் காட்சி நிகழும். அதன்பின் அதில் ஞானம் உண்டாம். பின் அதில் இச்சை நிகழும். இங்கு நம்பிகளது அறிவிச்சை செயல்கள் அவ்வாறு தொடர்ந்து நிகழாது பரவையார் சார்வும், சோலை வாவி முதலிய பொருள்களும், கண்டபோது அவற்றின் சார்பினாலே முன்னை அறிவும் இச்சையும் செயலுமாகத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து கும்பிடும் விருப்பை எழுப்பப் பின்னர்த் திருத்தொண்டத் தொகை அருள ஏதுவாயினமை குறிக்கத்தக்கது.

    உலகத்தில் நிற்கும்போதே சிவஞானிகளின் அறிவு இச்சை செயல்கள் உலகச் சார்பிலே செல்லாது சிவச்சார்பிலே செல்வனவாம். அவர்கள் உலகத்தைப் பாரார். அவர்களதுகண் விழித்தே யிருக்குமாயினும் உலகத்தை நோக்காது; உண்முகமாகவே நோக்கி நிற்றலால் உலகத்தார்க்குக் குருடாகவே காணும். “விழித்த கண்குரு டாய்த்திரி வீரரும் பலரால்“ என்பது இவர்களது இயல்பு. உயிர்களுக்கு உடம்புகள் அவ்வவற்றின் கருமத்திற்கீடாய் வரும்; அவ்வுடம்புகளே மேலும் கருமத்திற்குக் காரணமாயும் இருக்கும்.

    ஆனால் சிவஞானிகளுக்கோ எனில் பிராரத்த வினையைத் தொலைப்பதன் பொருட்டு மட்டுமே செயல் செய்யக் காரணமாக உடம்புகள் பயன்படும். அவை மேல் விளைவுக்கு வித்தாகா. சூரிய வெளிச்சத்திலே விளக்கு ஏற்றிச் செய்யப்படும் கிரியைகளில் விளக்கின் காரியம் பயனற்றொழியச் சூரிய ஒளியினுதவி கொண்டே அவை செய்யப்படுவது போலச் சிவாஞ்ஞையாகிய அருள்நெறியிலே அதன் முன்னிலையிற் செய்யப்படும் அந்தப் பிராரத்த அநுபவம் செயலற்று நிற்கும். இங்கு நம்பிகள் செயலும் அவ்வாறே காண்க.

    மேலும் “அவனே தானே யாகிய வந்நெறி, யேக னாகி யிறைபணி நிற்க, மலமாயை தன்னொடு வல்வினை யின்றே“ என்று சிவஞானபோதம் பத்தாஞ்சூத்திரம் வகுத்தும், அதன் கீழ் “அவனருளால் அல்ல தொன்றையுஞ் செய்யா னாகவே அஞ்ஞான கன்மம் பிரவேசியா வாகலான்“ என்று அருளியதுங் காண்க.

    பசுபாசங்களின் இயல்புகளை உள்ளவாறுணர்ந்து, செய்வனவெல்லாம் அவனருள் வழிநின்று செய்யப்படும் செயலாகக் கண்டுகொண்டிருப்பாராயின், அவ்விறைப்பணியாகிய அடிமைத் திறமுடையார் எவ்வுடம்பினின்று எவ்வினைகளைச் செய்யினும் அவை அவர்க்குப் பந்தமாதலில்லை;

    பிராரத்தவினையுந் தன்னைக் கூட்டுவிக்கும் முதலவன் சந்நிதியில் உடலூழாய் ஒழிவதன்றி, ஏனையோர்க்குப் போல அவர்க்கு ஆதலில்லை யாகலான், பெருங்காயமிட்டு எடுத்தொழிந்த கலத்திலே அதன் வாசனை மங்கிப்போய் மெலிதாய் நாறுமாறுபோல, நானவ னென்றெண்ணிச் சிவோகம்பாவனை செய்தறியும் ஞானிக்குப் பிராரத்த வினையும் அதற்கிடமாகிய உடம்பு முதலிய மாயேயமும் வாசனை மாத்திரையாய் மெலிதாய் வந்து தாக்குமாயினும், அவ்வழி யேறுவதாகிய ஆகாமியவினை பிறவிக்கு வித்தாய் நிலைபெற்று முறுகுதலின்றிக் கெட்டொழியும். ஒளி இருளைத் துரக்குமாறு போல அவ்வுணர்வு ஆகாமியத்தைத் துரக்கும் என்று இக்கருத்தை விரித்து மாபாடியத்திலே எமது மாதவச் சிவஞான யோகிகள் உரைத்தருளியவற்றையுங் காண்க. விரிவு அங்குக் கண்டு கொள்க.

    இதனைச் சேக்கிழார், மிகவும் நுட்பமாகப் புலப்படுத்த ,

    மாதுடன் கூடி வைகி மாளிகை மருங்கு சோலைப்
    போதலர் வாவி மாடு செய்குன்றின் புடையோர் தெற்றிச்
    சீதளத் தரளப் பந்தர்ச் செழுந்தவி சிழிந்து தங்கள்
    நாதர்பூங் கோயி னண்ணிக் கும்பிடும் விருப்பால் நம்பி

    என்று பாடினார். மேலும் ஒரு விளக்கம் சி கே எஸ் உரையில் உள்ளது கீழே காண்க.

    விளக்கம்:

    ‘வெளிமுகம் – உண்முகம்’ என்ற இருவகை நிலைகளையும் குறிப்பதற்காகப் “பன்னாளும் பயில்யோகம் பரம்பரையின் விரும்பினார்“ என்று மிக அழகுபெற ஒரே அடியிற் குறித்த ஆசிரியர், முன்பாட்டிலே அவற்றைப் பிரித்து “மலர்வித்து….. விளையாடிச் செல்கின்றார்“ என விரித்தனர். அதன் விளைவை இப்பாட்டிலே “கூட வைகிச்செழுந்தவிசிழிந்து கும்பிடும் விருப்பால் நம்பி“ என்று காட்டி, விளையாட்டு விளையாட்டின் மட்டிலே நிற்க, விருப்பம் பெருமானிடத்தே பதிந்து கிடந்ததை விரித்தோதினார்.

    சரணாரவிந்தமலர் சிந்தையிலும் சென்னியிலும் மலர்வித்ததனால் கும்பிடும் விருப்பம் நிகழ்ந்தது. கும்பிடுதல் நனவில் நிகழ்வது. மலர்வித்தல் அதனோடு கனவு முதலிய நிலைகளினும் நிகழ்வது. சென்னி ஆயிரம்இதழுடையதாய் மேனோக்கி மலர்ந்த தாமரை போன்றதாகவும், சிந்தை -குவிந்த தாமரை போன்றதாகவும் கூறுவர். இது பற்றியன்றே பட்டினத்தடிகள் முதலிய பெருஞானிகளும் திருக்கோயில் வாயில் காத்திருந்தனர் என்க.

    ஆகவே,

    ‘’எத்தவத்தைச் செய்தாலும் ஏதவத்தைப் பட்டாலும் ,
    முத்தர் மனம் இருக்கும் மோனத்தே ‘’

    என்றதற்கேற்ப சுந்தரர் மனத்தில் எப்போதும் சிவ சிந்தனையே இருந்தது என்பதும்,அவர் பன்னாளும் யோகமே பயின்றார் என்பதும், சிவ சிந்தனை இருந்தால் நாமும் அந்நிலையை எய்தலாம் என்ற ஊக்கமும் இப்பாடலின் தொகு பொருளாகி நயத்துடன் விளங்குகிறது.

    (தொடரும்….

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 79

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 79

    -நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    79. நட்பு

    குறள் 781:

    செயற்கரிய யாவுள நட்பின் அதுபோல்
    வினைக்கரிய யாவுள காப்பு

    சேக்கயா (நட்பா) இருக்கது போல ஒசந்த செயல் இல்ல. அதுகணக்கா பாதுகாப்புக்கு ஏத்த செயலும் வேற இல்ல.

    குறள் 782:

    நிறைநீர நீரவர் கேண்மை பிறைமதிப்
    பின்னீர பேதையார் நட்பு

    அறிவுள்ளவங்கள சேக்காளிய வச்சிக்கிடதது வளர் பிறை கணக்கா. கூறுகெட்டவங்க கூட சேக்காளியா இருக்கது தேய்பிறை கணக்கா தேஞ்சுக்கிட்டே போவும்.

    குறள் 783:

    நவில்தொறும் நூனயம் போலும் பயில்தொறும்
    பண்புடை யாளர் தொடர்பு

    நல்ல புத்தகங்களப் படிக்கிதப்போயெல்லாம் சந்தோசம் உண்டாகுதது கணக்கா நல்ல கொணம் இருக்கவங்க கூட எப்பம் பழகினாலும் மகிழ்ச்சி உண்டாவும்.

    குறள் 784:

    நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல் மிகுதிக்கண்
    மேற்சென் றிடித்தற் பொருட்டு

    ஒருத்தங்கூட சேக்காளியா இருக்கது எப்பமும் சந்தோசமா இளிச்சுக்கிட்டே இருக்கதுக்கு இல்ல. அவன் வேண்டாத வேலை செய்யுதப்போ கண்டிச்சு திருத்துததுக்குத் தான்.

    குறள் 785:

    புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா உணர்ச்சிதான்
    நட்பாங் கிழமை தரும்

    ஒருத்தங்கூட சேக்காளியா ஆவுததுக்கு ஒட்டுஒறவா இருக்கதோ கூடிக்குலாவுததோ அவசியமில்ல. ரெண்டுபேரோட நெனப்பும் ஒண்ணுபோல இருந்தாப் போதும்.

    குறள் 786:

    முகநக நட்பது நட்பன்று நெஞ்சத்
    தகநக நட்பது நட்பு

    நேர்ல பாக்குதப்போ மொகத்துல மட்டும் சிரிப்பாணிய வச்சிக்கிட்டு மேலோட்டமா பழகுதது நல்ல சேக்க இல்ல. மனசார நேசத்தோட பழகுதது தான் நல்ல சேக்க.

    குறள் 787:

    அழிவி னவைநீக்கி ஆறுய்த் தழிவின்கண்
    அல்லல் உழப்பதாம் நட்பு

    சேக்காளிய கெட்ட வழில போகவிடாம தடுத்து நல்ல வழியக் காட்டி கேடு வருத நேரம் அவன்கூட சேந்து சங்கடப்படுதது தான் உண்மையான சேக்க.

    குறள் 788:

    உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல ஆங்கே
    இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு

    உடுப்பு அவுந்து போவுத நேரம் கை எங்ஙன வெரசலா சரி செய்யுமோ,அது கணக்கா சேக்காளிக்கு சங்கடம் வருதப்போ வெரசலோ ஒதவுதவன் தான் உண்மையான சேக்காளி.

    குறள் 789:

    நட்பிற்கு வீற்றிருக்கை யாதெனிற் கொட்பின்றி
    ஒல்லும்வாய் ஊன்றும் நிலை

    சேக்கைக்கு ஒசந்த நெல எதுன்னா எப்பமும் வித்தியாசமில்லாம தன்னால ஏலுத நேரமெல்லாம் சேக்காளிக்கு ஒதவி அவனத் தாங்குதது தான்.

    குறள் 790:

    இனையர் இவரெமக் கின்னம்யாம் என்று
    புனையினும் புல்லென்னும் நட்பு

    இவரு எம்மேல இத்தன பாசம் வச்சிருக்காரு. நானும் அப்டித்தான்னு ஒருத்தருக்கொருத்தர் அலங்காரப் பேச்சு பேசினாகன்னா சேக்க அல்பமா போயிடும்.

    (அடுத்தாப்லையும் வரும்…

    Share
  • சேக்கிழார் பா நயம் – 56 (தென்னாவலூர்)

    சேக்கிழார் பா நயம் – 56 (தென்னாவலூர்)

    திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி
    ———————————————————

    திருவாரூரில் பரவை நாச்சியாரைச் சந்தித்த சுந்தரர், அம்மங்கையைத் திருமணம் புரிந்துகொள்ளும் அவாவினைப் பெருமானிடமே தெரிவித்தார். பரவையார் தம் முன் திருமணக் கோலத்துடன் திகழ்ந்த சுந்தரரைப் பற்றிய செய்திகளைத் தம் தோழியரிடம் உசாவித் தெரிந்துகொண்டார். அவர் ஆதி சிவனடியார் என்பதறிந்து அவர்பால் பெருங்காதலுற்றார். திருவாரூர்ச் சிவனடியார்களிடம் இறைவன், இருவரைப் பற்றியும் அவர்கள் கனவில் கூறி, அவர்கள் திருமணத்துக்கு உரிய செயல்களைத் தொடங்குமாறு அறிவுறுத்தினார். அவ்வாறே சுந்தரர் கனவிலும், பரவையார் கனவிலும் அவர்கள் திருமணம் புரிந்துகொள்ளத் திருவருள் புரிந்தார். ஆகவே சுந்தரர், பரவையார், அடியார்கள் ஆகிய அனைவருக்கும், இறைவன் இருவர் திருமணத்தை உறுதி செய்தார்.

    இறைவன் திருவருளால் தம் உள்ளத்தால் பரவையாருடன் இணைந்த சுந்தரர், தாமே , பரவையாருடன் இணைந்து, பெற்ற சிற்றின்பத்தையே பேரின்பமாக்கிக் கொள்ளும் வகையில், அவருடன் யோக வாழ்வில் இணைந்து வாழத் தொடங்கினார். இந்த வாழ்வு, இறையருளின் திறம் பெற்ற திருமண மக்களின் வாழ்வில் உண்டாகும்.

    இதனைக் கம்பர் தம் இராமாயணத்தில் ,

    ‘மன்றலின் வந்து மணத்தவி சேறி
    வென்றி நெடுந்தகை வீரனும் ஆர்வத்து
    இன்றுணை அன்னமும் எய்திஇருந்தார்
    ஒன்றிய போகமும் யோகமும் ஒத்தார்’

    என்று பாடுகிறார்.

    இராமனும் சீதையும் கொண்ட காதல், கருங்கடற்பள்ளியில் கலவி நீங்கிப் போய்ப் பிரிந்தவர் கூடிய தெய்வீகத் தன்மை வாய்ந்தது. அவ்வாறே திருக்கயிலையில் உள்ளம் ஒன்றிய சுந்தரரும், பரவையாரும் திருவாரூரில், போகம் ஒன்றிய தெய்வீக யோக வாழ்வை நடத்தினர். திருவாரூர்த் தேவர்பிரான் திருவருளால் அழகிய நாவலூர் மன்னனாகிய சுந்தரர், பரவையாரின் திருமார்பாகிய மலைமேல் தவயோகம் பயின்றார்.

    இரண்டு ஆன்மாக்களின் கூட்டத்திலே சிற்றின்பம் எனப் பேர்பெறும். நாயகன் நாயகி பாவனையில் ஆன்மாவாகிய நாயகி உயிர்த்தலைவனாகிய ஈசனைக் கூடுதல் பேரின்பம் எனப் பெறும். அவ்வாறே, பிராண வாயுவை அடக்கிச் சுழுமுனையின் வழியே பிரமரந்திரத்திற் செலுத்தித் துவாதசாந்தத்திலே விந்துச் சோதியாகிய ஒளியைத் தரிசித்து அக்காட்சியிலே அழுந்தி அதன்மயமாய் நிற்றல் சிவயோகம் எனப்பெறும்.

    சீவன்மாக்களும் இவ்வாறே சிவயோகம் பயில்தல் வேண்டும் என்பது குறிப்பு.

    திருமார்புகளின் சார்வே யோகமாயிற்று; அது பரம்பரை விருப்பமாய் விளைந்ததேயன்றி வேறு செயலுக்குக் காரணமாகவில்லை என்பது.

    ‘பெற்ற சிற்றின்பமே பேரின்பமாம் அங்கு
    முற்ற வரும் பரிசு உந்தீபற,
    முறையாதும் மாயைஎன்றுஉந்தீபற’

    என்ற திருவுந்தியாரால் விளங்கும் .

    திருமார்புகள் பரஞானம், அபரஞானம் இரண்டையும் குறிக்கும் என்பது லலிதா சகஸ்ர நாமம்!

    திருக்கயிலாய மின்னல்கள் வந்து சாரும் இடை , பரவையாரின் இடை என்பதை , ‘மின்னாருங் கொடிமருங்குல் பரவை எனும் மெல்லியல்’ என்ற தொடர் விளக்கும். மேலும் அவர்தம் திருமார்புகள் பொன்மலையாகிய கயிலாயத்தின் சார்பு பெற்றதை , ‘பொன்னாரும் முலை ஓங்கல் புணர்குவடே’ என்ற தொடர் விளக்கும். இந்தக் கயிலை மலையில் செய்யும் தவமே , சிவ பரம்பரையினர் பலகாலமும் மேற்கொண்டு பயிலும் யோகம் ஆகும். இதனையே சேக்கிழார் பெருந்தகை,

    ‘பொன்னாரும் முலை ஓங்கல் புணர்குவடே சார்வாகப்
    பன்னாளும் பயில் யோகம் பரம்பரையின் விரும்பினார்!’

    என்று பாடினார்.

    இனி முழுப் பாடலையும் பயில்வோம்!

    தென்னாவ லூர்மன்னன் தேவர்பிரான் திருவருளான்
    மின்னாருங் கொடிமருங்குல் பரவையெனும் மெல்லியல்தன்
    பொன்னாரும் முலைஓங்கல் புணர்குவடே சார்வாகப்
    பன்னாளும் பயில்யோகம் பரம்பரையின் விரும்பினார்!

    இப்பாடலில் தெய்வத்தின் திருவருளால் இந்தப் பூமியில் வரும் உயிர்களின் செயல்கள் யாவும் தெய்வச் செயல்கள். ஆதலால், அதே தெய்வத்தின் கருணையினால் பூமியில் தோன்றும் நம் செயல்களும் தெய்வச் செயல்களாக அமைய வேண்டும். அவ்வகையில் நம் வழிபாடும் வாழ்க்கையும் அமைதல் வேண்டும். திருஞான சம்பந்தரின் திருமணம், அனைவர்க்கும் சிவலோகப் பேற்றை அருளியது இதனால்தான்.

    ‘காடே திருந்தென்ன? காற்றே புசித்தென்ன? கந்தைகற்றி
    யோடே யெடுத்தென்ன? உள்ளன்பி லாதவ ரோங்குவிண்ணோர்
    நாடே யிடைமரு தீசர்க்கு மெய்யன்பர் நாரியர்பால்
    வீடே யிருப்பனு மெய்ஞ்ஞான வீட்டின்ப மேவுவரே.’

    ‘என்செய லாவதி யாதொன்று மில்லை இனித்தெய்வமே
    உன்செய லேஎன் றுணரப்பெற் றேன்!’

    என்ற பட்டினத்தடிகள் பாடல்கள் இதனைப் புலப்படுத்துகின்றன.

    ஆகவே நாம் தெய்வத்தின் திருவருளாகவே அனைத்தையும் நினைக்கப் பழகிக் கொண்டோமானால், நம் வாழ்க்கையின் நடவடிக்கை ஒவ்வொன்றும் சிவன் திருவருளாகவே அமையும்; நாம் பெற்ற சிற்றின்பமே பேரின்பமாகும் சிறப்பினை நாம் பெறலாம். சேக்கிழார் தம் நயம் மிக்க பாடலால் நாம் அடையும் பயன் இதுவே!

    (தொடரும்….

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 78

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 78

    -நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்

    78. படைச் செருக்கு

    குறள் 771:

    என்னைமுன் நில்லன்மின் தெவ்விர் பலரென்னை
    முன்னின்று கல்நின் றவர்

    போர்க்களத்துல ஒரு வீரன் சொல்லுதான். எங்க தலைவர எதித்து நில்லாதீக. நின்னவனெல்லாம் செத்து இப்பம் நடுகல்லா நட்டமா நிக்கான்.

    குறள் 772:

    கான முயலெய்த அம்பினில் யானை
    பிழைத்தவேல் ஏந்தல் இனிது

    காட்டுல ஓடுத முயல் மேல குறி தப்பாம எய்து கொன்ன அம்ப கையில வைக்கதவிட, வெட்ட வெளில நிக்க யான மேல குறி தப்பி வீசின வேலக் கையில பிடிக்கது ஒசந்தது.

    குறள் 773:

    பேராண்மை என்ப தறுகனொன் றுற்றக்கால்
    ஊராண்மை மற்றதன் எஃகு

    பகையாளிக்கு பயப்படாம இருக்க வீரத்த ஆண்மை ங்குதோம். அந்தப் பகையாளிக்கு துன்பம் வருதப்போ ஒதவுதத ஆண்மையின் உச்சம் ங்குதோம்.

    குறள் 774:

    கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன்
    மெய்வேல் பறியா நகும்

    போர்க்களத்துல கையில வச்சிருந்த வேலை யானை மேல எறிஞ்சு தொரத்தி உட்டுப்போட்டு இன்னொரு வேலத் தேடிக்கிட்டு வாரவன், தன் நெஞ்சுமேல பாஞ்ச வேலப் பாத்து சந்தோசப்பட்டு அதப் புடுங்கி சண்டபோடுவான்.

    குறள் 775:

    விழித்தகண் வேல்கொண் டெறிய அழித்திமைப்பின்
    ஓட்டன்றோ வன்க ணவர்க்கு

    எதிருல இருக்க பகையாளிய கோவமா பாத்துக்கிட்டிருக்குத கண்ணு அவன் வேல எறிஞ்ச சமயம் இமைச்சிதுனா அது தோத்துப் போகல்ல செய்யும்.

    குறள் 776:

    விழுப்புண் படாதநாள் எல்லாம் வழுக்கினுள்
    வைக்குந்தன் நாளை எடுத்து

    ஒரு வீரன் தான் வாழ்ந்த நாளக் கணக்குபோட்டுப் பாத்து, போரால தன் ஒடம்புல தழும்பு விழாத நாளயெல்லாம் வீணான நாள்னு வெறுத்து ஒதுக்கிப்போடுவான்.

    குறள் 777:

    சுழலும் இசைவேண்டி வேண்டா உயிரார்
    கழல்யாப்புக் காரிகை நீர்த்து

    உசிரப்பத்திக் கவலப்படாம தன்னயச் சுத்தி பரவி இருக்க புகழ மட்டுமே விரும்புத வீரன் காலுல கட்டுத வீரக்கழல் தனி பெரும கொண்டது.

    குறள் 778:

    உறினுயிர் அஞ்சா மறவர் இறைவன்
    செறினுஞ்சீர் குன்றல் இலர்

    போர்க்களத்துல உசிரப்பத்தி கவலப்படாம சண்டபோடுத வீர மறவன், ராசா கோவப்பட்டு வேண்டாம்னு தடுத்தாலும் தன் வீரத்துல கொறைய மாட்டான்.

    குறள் 779:

    இழைத்த திகவாமைச் சாவாரை யாரே
    பிழைத்த தொறுக்கிற் பவர்

    சபதம் செஞ்சதுக்குத் தக்கன போர்ல சாவுததுக்கு துணிஞ்ச வீரன யாராச்சும் எளக்காரமா பேச முடியுமா?

    குறள் 780:

    புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின் சாக்கா
    டிரந்துகோட் டக்க துடைத்து

    தன்னய நல்ல மொறையில பாத்துக்கிட்ட தலைவன் தனக்காக கண்ணீர் உடுததுகணக்கா சாவு வந்துச்சின்னா அந்தச் சாவுத வாய்ப்பு கேட்டுப்பெறுத அளவுக்கு சிறப்பானது.

    (அடுத்தாப்லையும் வரும்…) 

    Share
  • சேக்கிழார் பா நயம் – 55

    சேக்கிழார் பா நயம் – 55

    -திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி
    —————————————————-

    திருவாரூர்த் திருக்கோயிலில் பரவையாரைக் கண்டு காதல் கொண்ட சுந்தரர், அப்பரவையார் விரைந்து தம்மில்லம் சார்ந்தபின் அவரைத் தேடினார். தம்முள்ளத்தைக் கொள்ளை கொண்ட பரவையாரை மீண்டும் காண விரும்பினார். முன் யாவரோடும் உரை இயம்பாதிருந்த நம்பிகள், தனிமையாகக் காதல் மேன்மேற் படர்ந்து பெருகியபோது அக்காதலைத் துன்பமயமாக்கும் பொருள்களை நோக்கி, இயம்பும் உரைகளைக் கூறுகின்றார். காதற்றுன்பமிகுதியால் இவ்வாறு தனிமையில் இயம்புவது இயல்பு. அது அத்துன்ப மிகுதிப் பாட்டைக் காட்டும். இதனைத் தொல்காப்பியம், களவியலில்,

    ‘’காட்சி ஆசையின் களம் புக்குக் கலங்கி
    வேட்கையின் மயங்கிக் கையறு பொழுதினும்’’

    என்று கூறும். அதன்படி மன்மதன் தம் முன் வந்து நின்று மலரம்புகளை எய்து தம் காமத்தைத் தூண்டுவதை உணர்ந்து வேட்கையால் மயங்கிச் செய்வதறியாது நின்றார். தாம் சிவபெருமானின் நெருங்கிய தோழர் என்பதை உணர்ந்தும், மன்மதன் மலரம்புகளைத் தொடுக்கலாமோ? என்றெல்லாம் கலங்கினார்.

    முன்பு முருகப்பிரான் திருவவதாரம் நிகழ , சிவபிரான் யோகத்திலிருந்த போது, மன்மதன் அவர் முன் நின்று மலரம்புகளை எய்தான். அப்போதே இறைவனின் நெற்றியிலிருந்த ஒற்றைக் கண்ணால் மன்மதன் எரிந்து, உருவழிந்தான். அத்தகைய சிவபெருமானுடன் தோழமை கொண்ட சுந்தரர், ஆரூரில் பரவையார் மேல் காதல் கொண்டதை அவரே வியந்து கொள்கிறார். அதனால்தான், சிவபெருமான் திருவருளையே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த தமக்குக் காதல் உண்டானது எவ்வாறு ? என்றெண்ணிய அவர் அக்காதலை ‘’அற்புதமோ, சிவனருளோ,’’ என்றெல்லாம் சிந்தித்தார். இப்போது மன்மதனை நெற்றிக் கண்ணால் எரித்த சிவபெருமான் தோழராகிய என் கண்முன் மன்மதன் தோன்றியதும், அவன் வில்லை எடுத்ததும், மலரம்புகளைத் தொடுத்ததும், நிகழக்கூடியவை அல்லவே. எரிந்ததன் பின் அவன் மீண்டும் தன் உருவத்தை அடைய மாட்டான் என்று சுந்தரர் எண்ணி யிருந்தார். ஆனால் திருவாரூரில் பரவையார் மேல் கொண்ட காமத்தை மேலும் அதிகரிக்கும் வகையில் அவர் முன் வந்து, நின்று கரும்பு வில்லுடனும், ஐந்து மலர்களாகிய அம்புகளுடனும் மன்மதன் தோன்றினான். வெந்த காமன் பின்னர் உயிர் பெற்றா னாயினும் உருவிலனேயாவன். ஆனால் இவன் அவ்வாறன்றி உருவத்துடன் கூடினன் அதாவது, செயல் மிகுதியால் உருத் தோன்றுதல். என் முன்னால் வரவுங்கூடாத இவன் என் முன்னரும் வரவல்லவனாகி விட்டானே! அவ்வாறு என் முன் வருதலே பெருங் காரியம்; என் முன். வருதலேயன்றி என்மேல் அம்புகளையும் எய்கிறானே! ‘’ என்கிறார் சுந்தரர்! இதனைச் சேக்கிழார்,

    ‘’வெந்த காமன் வெளியே உருச்செய்து
    வந்து என்முன் நின்று வாளி தொடுப்பதே ‘’

    என்று பாடுகிறார். மன்மதன் எரிந்தபின் சிவனடியார் முன் காமனும், காலனும் தோன்ற மாட்டார்கள் என்றே உலகம் கருதியது! ஆனால், திருவாரூரில் சுந்தரரின் காதல், மன்மதன் செயலால் படர்ந்து வளர்ந்தது.

    ‘’சுற்றும் அமரர் சுரபதி நின்திருப் பாதம் அல்லால்
    பற்று ஒற்ற இலோம்என்று பரவையுள் நஞ்சை உண்டான்
    செற்றங்கு அநங்கனைத் தீவிழித்தான் தில்லை அம்பலவன்
    நெற்றியில் கண்கண்ட கண்கொண்டு மற்றினிக் காண்பதென்னே!’’

    என்று, சிவனடியார் முன் மன்மதன் தோன்றாத சிறப்புக் குறித்து அப்பரடிகளே பாடியுள்ளார். அச்சிவபிரானின் நெற்றிக் கண்ணின் ‘எரிதழல்’ அடியார்கள் முன் குளிர்ச்சி செய்து காக்கும். இக்கண்ணின் தழலுக்கு எரிக்காது குளிர்ச்சி செய்து காக்கும் குணமுமிருத்தலின் அதனின்றும் பிரித்து வேறு தன்மையைக் கொண்ட தழல் என்றார். அடுக்களையின்கீழ் வைத்த தழல் பாகம் செய்தும்,, கூரையில் வைத்த தழல் வீட்டை எரித்தும் தொழில் செய்தல்போலக் காண்க.. ஆனாலும் தீ சுடும் என்று கூறும் பொருளியல்புக்கும் மாறுபாடிலாமையுங் காண்க. இதனைச் சேக்கிழார் ,

    ‘’தம் திருக்கண் எரிதழலில் பட்டு’’ என்ற தொடரால் குறித்தார். மேலும் சுந்தரர், ‘’எமது தலைவனாருடைய திருவருளும் இவ்வாறாவதொன்றோ? திருவருளின் முன் வரவும், நிற்கவும், வாளிதொடுக்கவும் மாட்டாதவன் மதனன்! அவன் தம்பிரான் தம்மையே தோழனாகத் தந்த திருவருள் நிரம்பிய என்முன் வந்து நின்று வாளி தொடுப்பதாயினன். அவனன்றி ஓர் அணுவு மசையாதாதலின் இதுவும் அவர் திருவருளின் ஒரு வண்ணமோ? எந்தையுடைய ஆரருளோ? இதனை,

    எந்தையார் அருள் இவ் வண்ணமோ?” என்பார்.
    என்று சேக்கிழார் பாடுகிறார். இனி, நாம்முழுப்பாடலையும் பயில்வோம்.

    “தந்திருக் கண் எரிதழலிற் பட்டு
    வெந்த காமன் வெளியே உருச் செய்து
    வந்து என் முன் நின்று வாளி தொடுப்பதே
    எந்தையார் அருள் இவ் வண்ணமோ?” என்பார்.

    என்பது பாட்டு! சிவனடியார் ஒரு பெண்ணைக் கண்டு காதல் கொள்ளுவதும், அது குறித்துச் சிந்திப்பதும் , மேலும் அக்காதல் நிறைவேறச் சிவபெருமானே அருள வேண்டும் என்று சுந்தரர் வேண்டுவதும் , முன்பு திருக்கயிலையில் நிச்சயிக்கப் பெற்ற சிவசங்கல்பமே என்பதை நமக்கு இப்பாடல் உணர்த்துகிறது.

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 77

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்- 77

    -நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள் 

    77.படை மாட்சி

    குறள் 761:

    உறுப்பமைந் தூறஞ்சா வெல்படை வேந்தன்
    வெறுக்கையுள் எல்லாம் தலை

    எல்லா  வகைப்படையும் கொண்டு எடஞ்சலுக்கு அசராம செயிக்க ஒதவுத படை ராசாவோட செல்வங்கள் எல்லாத்திலயும் ஒசந்தது.

    குறள் 762:

    உலைவிடத் தூறஞ்சா வன்கண் தொலைவிடத்துத்
    தொல்படைக் கல்லால் அரிது

    போர்ல சேதம் ஏற்பட்டு பலம் கொறைஞ்சாலும் எந்தவித எடஞ்சலுக்கும் பயப்படாதநெஞ்சுறுதி பழம்பெருமை கொண்ட படைக்கு இல்லாம வேற எதுக்கு இருக்க முடியும். .

    குறள் 763:

    ஒலித்தக்கால் என்னாம் உவரி எலிப்பகை 
    நாகம் உயிர்ப்பக் கெடும்

    எலிகள் கூட்டமா சேந்து பகையக் காட்டினாலும் பாம்பு மூச்சு விட்டுச்சுன்னா அதுங்க கெட்டழிஞ்சு போவும். 

    குறள் 764:

    அழிவின் றறைபோகா தாகி வழிவந்த
    வன்க ணதுவே படை

    எந்த நெலமயிலயும் அழிஞ்சு போவாம பகையாளியோட சதிக்கு தொணை போவாம பரம்பரையாவே பயமில்லாம உறுதியா இருக்கதுதான் படை. 

    குறள் 765:

    கூற்றுடன்று மேல்வரினும் கூடி எதிர்நிற்கும்
    ஆற்ற லதுவே படை

    உசிர எடுக்குத சாவே முன்ன வந்தாலும் பயப்படாம ஒண்ணாநின்னு எதித்து நிக்குத சக்தி உள்ளதே படை. 

    குறள் 766:

    மறமானம் மாண்ட வழிச்செலவு தேற்றம்
    எனநான்கே ஏமம் படைக்கு

    வீரம், மானம், நல்லவழில நடக்குதது, தலைவனோட நம்பிக்கையப் பெறுதது இந்த நாலும் படையைப் பாதுகாக்குத பண்புகள் ஆவும்.  

    குறள் 767:

    தார்தாங்கிச் செல்வது தானை தலைவந்த
    போர்தாங்கும் தன்மை அறிந்து

    சண்டயத் தடுக்குத மொறையத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு மொதல்ல வருத படைய செயிச்சி பின்னால வருதவங்க தாக்காதமாரி தடுக்குதது படை.

    குறள் 768:

    அடல்தகையும் ஆற்றலும் இல்லெனினும் தானை
    படைத்தகையால் பாடு பெறும்

    சண்டபோடுத வீரமும் எதித்து நிக்குத பலமும் இல்லன்னா கூட அது தன் அழகான அணிவகுப்பால் பெரும பெத்துக்கிடும். 

    குறள் 769:

    சிறுமையும் செல்லாத் துனியும் வறுமையும்
    இல்லாயின் வெல்லும் படை

    தன் அளவுல கொறஞ்சு சிறிசாப் போவுதது, தலைவன வெறுக்குதது, வறுமை இது ஏதும் இல்லன்னா படை செயிச்சிக்கிடும். 

    குறள் 770:

    நிலைமக்கள் சால உடைத்தெனினும் தானை
    தலைமக்கள் இல்வழி இல்

    நெறைய நாள் நெலச்சு நிக்குத வீரர்கள் ரொம்ப பேர் இருந்தாலும் தலைவன் இல்லன்னா அந்தப் படை நெலச்சி நிக்காது.

    (அடுத்தாப்லையும் வரும்…) 

    Share
  • நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள் – 76

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள் – 76

    -நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

    நெல்லைத் தமிழில் திருக்குறள்

    76.பொருள் செயல்வகை

    குறள் 751:

    பொருளல் லவரைப் பொருளாகச் செய்யும்
    பொருளல்ல தில்லை பொருள்

    தகுதியில்லாதவங்களக் கூட ஒசத்தி மதிக்க வைக்கது அவுக கிட்ட குவிஞ்சு கெடக்க  பணம் தான். 

    குறள் 752:

    இல்லாரை எல்லாரும் எள்ளுவர் செல்வரை
    எல்லாரும் செய்வர் சிறப்பு

    பணம் இல்லாதவுகள எல்லாரும் எளக்காரம் பண்ணுவாங்க. பணம் இருந்திச்சின்னா பெருமப் படுத்துவாங்க. 

    குறள் 753:

    பொருளென்னும் பொய்யா விளக்கம் இருளறுக்கும்
    எண்ணிய தேயத்துச் சென்று

    பொருள் னு சொல்லுத அணையா விளக்கு நெனச்ச எடத்துக்குப்போயி எல்லா எடஞ்சலையும் தீத்து வச்சிரும். 

    குறள் 754:

    அறனீனும் இன்பமும் ஈனும் திறனறிந்து
    தீதின்றி வந்த பொருள்

    நல்ல வழியில கெடுதல் செய்யாம சம்பாதிச்ச பணம் தான் ஒருத்தனுக்கு அறநெறியக் காட்டி சந்தோசத்தக் கொடுக்கும்.

    குறள் 755:

    அருளொடும் அன்பொடும் வாராப் பொருளாக்கம்
    புல்லார் புரள விடல்

    பொறத்தியார் மேல இரக்கம் காட்டாம, நேசம் இல்லாம சேத்த பணத்த வச்சிக்கிட்டு சந்தோசப்படாம அது கெடுதலத்தான் கொடுக்கும்னு நெனச்சி விட்டுப்போடணும். 

    குறள் 756:

    உறுபொருளும் உல்கு பொருளுந்தன் ஒன்னார்த்
    தெறுபொருளும் வேந்தன் பொருள்

    வரியும், சுங்கமும், செயிச்ச பகையாளி நாடு கட்டுத கப்பமும் ராசாவோட பொருள்கள் ஆவும். 

    குறள் 757:

    அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும்
    செல்வச் செவிலியால் உண்டு

    அன்புங்குத ஆத்தா பெத்த அருள் ங்குத பச்சப்புள்ள பொருள் னு சொல்லுத வளர்ப்புத்தாயல வளரக் கூடியது.

    குறள் 758:

    குன்றேறி யானைப்போர் கண்டற்றால் தன்கைத்தொன்
    றுண்டாகச் செய்வான் வினை

    தன் கையில பணத்த வச்சிக்கிட்டு ஒரு காரியத்த தொடங்குதது மலை மேல ஏறி நின்னுக்கிட்டு பதனமா யானைச் சண்ட பாக்குதது போல ஆவும். 

    குறள் 759:

    செய்க பொருளைச் செறுநர் செருக்கறுக்கும்
    எஃதனிற் கூரிய தில்

    பொருள சம்பாதிச்சி சேத்துவச்சிக்கிடணும். ஏம்னா பகையாளியோட அகராதிய (செருக்கு) அழிக்குத கூரிய அரிவாள் கணக்கா இருக்கது அதுஒண்ணுதான்.

    குறள் 760:

    ஒண்பொருள் காழ்ப்ப இயற்றியார்க் கெண்பொருள்
    ஏனை இரண்டும் ஒருங்கு

    நல்ல வழியில நெறைய பணம் சேத்தவங்களுக்கு மத்த அறமும், இன்பமும் சுளுவாக் கெடச்சிப்போடும். 

    (அடுத்தாப்லையும் வரும்…)

    Share