Category: போட்டிகளின் வெற்றியாளர்கள்

போட்டிகளின் வெற்றியாளர்கள்

  • படக்கவிதைப் போட்டி 240-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 240-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    வல்லமை வாசகர்கள் அனைவருக்கும் இனிய தமிழர் திருநாள் வாழ்த்துக்கள்!

    வெண்ணெய் உண்ண விழையும் கண்ணனைத் தன் படப்பெட்டிக்குள் பதுக்கி வந்திருக்கின்றார் திரு. கோபி சங்கர். வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இப்படத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துப் போட்டிக்கு வழங்கியுள்ளார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் சென்றுசேரட்டும்!

    பானை வெண்ணெயைத் துழாவும் பச்சிளங் குழந்தையைப் பார்க்கையில்,

    படைப்புப்பல படைத்துப் பலரோடு உண்ணும்
    உடைப்பெரும் செல்வர் ஆயினும் இடைப்படக்
    குறுகுறு நடந்து சிறு கை நீட்டி
    இட்டும் தொட்டும் கவ்வியும் துழந்தும்
    நெய்யுடை அடிசில் மெய்ப்பட விதிர்த்தும்
    மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்
    பயக்குறை இல்லைத் தாம் வாழும்நாளே
    (புறம் – 188) எனும் பாண்டியன் அறிவுடைநம்பியின் அறிவுசால் பாடலே நெஞ்சில் நிழலாடுகின்றது.

    தவழும் கண்ணனுக்குத் தமிழ்ப்பா பாடக் காத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு இனி வாய்ப்பை வழங்குவோம்.

    *****

    கண்ணன் செய்யும் களவுக் குறும்பையெல்லாம் நிஜவாழ்வில் செய்வோரை யாரும் பாராட்டுவதில்லை. எனவே விளையாட்டுக்கும் வேண்டாம் களவுப் பழக்கம் என்று நல்லுரை நவிலுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    பழக்குங்கள் பண்பை…

    வெண்ணெய் திருடும் கண்ணனாக
    வேடம திட்டுப் பிள்ளைக்கு,
    கண்ணன் வந்தான் வீட்டுக்கென
    களிப்பு மிகவே வாழ்த்துகிறோம்,
    உண்மையில் திருட வந்தாலோ
    உதவாக் கரையென ஒதுக்குகிறோம்,
    பண்பை அன்பைப் பழக்கிடுங்கள்
    பால வயதிலே பெரியோரே…!

    *****

    மழலையில்லா மங்கை ஒருத்தியின் மனக்குறையையும் அவளை அரக்கமனமும் அநாகரிகமும் படைத்த சுற்றமும் நட்பும் தகாத வார்த்தைகளால் திட்டும் அவலத்தையும் யதார்த்தமாகப் படம் பிடித்துள்ளார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ் இக்கவிதையில்.

    வா கண்ணா வா!

    உன் வாசல் வந்து வேண்டி நின்றேன்
    வறுமை என்று…. வசதி தந்தாய்
    என் தனிமை தீர்ந்திட வேண்டி நின்றேன்
    துணையோடு வாழ்க்கை தந்தாய்
    வீட்டு விளக்கேற்ற வந்தவள்
    வாரிசை இன்னும் சுமக்கவில்லை என்று வையும் அத்தை
    என்றும் ஏளனமாய்ப் பேசி எள்ளி நகையாடும்
    குழந்தைப்பேறு இல்லை என்று
    சுற்றமும் நட்பும்
    வீட்டில் மழலையாய்
    தவழ்ந்து வந்த மருமகனைக்
    கண்ணன் வேடமிட்டு அழகு பார்த்தேன்
    பானை நிறைய பஞ்சை
    பொய்யாய் வெண்ணெய் எனக்
    கண்ணா உனக்குப் படையல் வைத்தேன்
    என் பிராத்தனைகள் பொய்யில்லை
    வெண்ணெய் திருடிய வாயில்
    யசோதைக்குச் சுற்றும் உலகைக் காட்டிய
    களிப்பூட்டும் கதைகள் சொல்லி மகிழ்ந்திருந்தேன்
    வயிற்றில் கரு ஒன்று உருவாகி
    மழலைச் செல்வமாய் அது பிறந்து
    மலடியெனும் பட்டம் நீக்கி
    அன்பை பொழிந்திடும்
    அன்னையாய் என்னை மாற்றிட
    வா கண்ணா வா

    *****

    மனைமாட்சியின் நன்கலமான மழலையின் வரவை மாதவனிடம் வேண்டும் கவிதையிது. இரசாயன மருந்துகளின் நுகர்வாலே கருவுறுதல் இக்காலத்தில் பிரச்சினை ஆனதோ எனும் கவிஞர் திரு. ராவணா சுந்தரின் வினா சிந்திக்க வைக்கின்றது.

    மழலையின் வருகை

    கருமை நிறக் கண்ணா
    கோகுலத்தின் மைந்தா
    லீலைகளின் மன்னா
    உன் பொற்பாதம்
    குடியானோரின் குடிகளில்
    குழந்தையாய்க் குதித்தோடி
    நீ விரும்பும் வெண்ணெயை
    எங்கள் அனுமதியில்லாது
    உன் குறும்புத்தனத்தில்
    நீ உண்டு மகிழ
    எங்களின் மாயோனே
    உன் கருணைக் கடலில்
    சிறு துளியளித்துப்
    பிள்ளை வரத்தை இந்நாளில்
    அருள்வாயா கண்ணா…?
    கலியுகப் பெண்களில்
    பல பேர் கண்ணீரில் கலங்குவதேனோ?
    விண்ணைமுட்டும் விஞ்ஞானமிருந்தும்
    தாய்மை மரித்துப்போனதேனோ?
    இரசாயன மருந்துகளின் ஊடுருவல்
    கருவுறுதலைக் குறைத்ததோ?
    குறைதீர்க்கும் கண்ணா
    எங்கள் எல்லோர் குலங்களையும்
    தழைக்க வழிசெய்வாயாக!

    *****

    குழந்தையை வைத்துக் குவலயத்துக்கு நீதியையும் பல சேதியையும் சொல்லியிருக்கும் கவிஞர்களைப் பாராட்டுகின்றேன்.

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தேர்வுசெய்திருப்பது….

    எதிர்காலப் பொங்கல்!

    விளை நிலங்கள் தமையெல்லாம்
    விலை கொடுத்து வாங்கி,
    வீடுகட்டிப் பார்க்க எண்ணும் ஒரு
    வித்தகரின் கூட்டம்!

    சோறு போடும் நிலங்களையே
    கூறுபோட்டுப் பார்த்து – எரி
    வேதிப்பொருள் தேடத் தினம்
    விழைந்திடுமோர் அரசு!

    பாடுபட்டு உழைத்துச் செங்கதிர்
    பயிர்வளர்த்து வந்த மண்ணில் – வேறு
    நாட்டதனின் கூட்டம் தினம்
    செய்யும் பல ஆய்வு!

    நிலைதிருத்தி விதிமாற்ற
    வழியேதும் எண்ணிடாமல்
    வெள்ளித்திரை வழியே தலைவனைத்
    தேடும் மக்கள் கூட்டம்!

    மகிழ்ச்சி கொண்டு குடும்பத்துடன் கொண்டாடக்
    கதிர், கரும்பு எழிற்கோலம் ஏதுமின்றி
    நெகிழிப் பானையில் பஞ்சுப் பொங்கல் வைத்து
    கொண்டாடும் நம் எதிர்காலச் சமுதாயம்!

    சோறுபோடும் விளைநிலங்களையெல்லாம் கூறுபோட்டு விலை நிலங்களாக்கி விற்றுவிட்டு, வெள்ளித்திரையில் தலைவனைத் தேடும் மக்கள் சமூகத்தின் எதிர்காலப் பொங்கல் இவ்வாறு நெகிழிப்பானையில் வைக்கப்படும் பஞ்சுப் பொங்கலாகத்தான் இருக்கும் என்று நெஞ்சுவெந்து பேசும் இக்கவிதையை இயற்றியிருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 239-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 239-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    மர்க்கடங்கள் மார்புறத்தழுவி பாசம் பகிரும் அரிய காட்சியைத் தன் புகைப்படக் கருவியில் அள்ளிவந்திருக்கிறார் திரு. முபாரக் அலி மக்கீன். கவிதையெழுத இனிய படமிது என்று இதனைப் படக்கவிதைப் போட்டி 239க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருக்கிறார் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் என் நன்றிக்கு உரியவர்கள்!

    மனிதர்களிடம் காணப்படும் பல குணநலன்களை நாம் குரங்குகளிடத்தும் காணலாம். அதனால்தான் நம் சங்க இலக்கிய நூல்கள், மனித வாழ்வியலைக் குரங்குகளைக் கொண்டு பல பாடல்களில் விளக்கியிருக்கின்றன. அதில் ஒன்றுதான் கடுவன்(ஆண்குரங்கு) இறந்ததும் கைம்மைத் துயருற்ற மந்தியொன்று (பெண்குரங்கு) தன் பறழை (குட்டி) சுற்றத்திடம் ஒப்படைத்துவிட்டு மலையிலிருந்து பாய்ந்து உயிர்விடுவதாகக் கற்பனை நயந்தோன்ற அமைந்துள்ள கடுந்தோட் கரவீரனாரின் குறுந்தொகைப் பாடல்!

    கருங்கண் தாக்கலை பெரும்பிறி துற்றெனக்
    கைம்மை உய்யாக் காமர் மந்தி
    கல்லா வன்பறழ் கிளைமுதற் சேர்த்தி
    ஓங்குவரை அடுக்கத்துப் பாய்ந்துயிர் செகுக்கும்
    சாரல் நாட நடுநாள்
    வாரல் வாழியோ வருந்துதும் யாமே.  (குறுந்: 69)

    இனி, போட்டிக்குத் தரப்பட்டுள்ள இவ்வுணர்வுபூர்வமான படத்துக்குப் பொருத்தமான கவிதையெழுதக் கவிஞர்களை அழைக்கின்றேன்.

    *****

    ”தாயன்பு காட்டுவதில் தரணிவாழ் உயிர்கள் அனைத்தும் சிறந்திருக்க, தாய்க்குத் திருப்பிச்செலுத்தவேண்டிய அன்பில் மனிதன் மட்டும் சுருக்கமுடையவனாகின்றான்; அதன் விளைவன்றோ முதியோர் இல்லங்களின் பெருக்கம்!” என வருந்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    மனிதன் மட்டும்…

    சின்னஞ் சிறிய பறவைமுதல்
    சிறப்பாய் விளங்கும் மனிதன்வரை,
    அன்னையின் அன்பு மாறுவதில்லை
    அதற்கிணை உலகில் எதுவுமில்லை,
    சின்னக் குரங்கை மடிசுமக்கும்
    சிறந்த பாசக் குரங்கினத்தின்
    பின்னால் வந்த மனிதனவன்
    பிழைதான் முதியோர் இல்லமதே…!

    *****

    தமக்கைக் குரங்கு தம்பியின் முரட்டுத்தனம் பற்றித் தாய்க்குரங்கிடம் முறையிட, தாயோ… ”மகளே! கடவுளை நம்பு; வேண்டாம் வீண் வம்பு” என்று சமாதானம் செய்ய, தமக்கைக் குரங்கோ, ”தம்பியைச் சமாளிக்க எனக்குக் கைகள் இருக்கின்றன; கடவுள் நம்பிக்கை தேவையில்லை!” என்று சொல்வதாகச் சுவையான நாடகத்தைத் தம் கவிதையில் அரங்கேற்றியிருக்கிறார் திரு. சித்தி கருணானந்தராஜா.

    குட்டியின் குமுறல்-

    அம்மா எனக்கு அடிக்கிறான் தம்பி
    சும்மா நானிருந்தாலும் சுரண்டித் தனகுகிறான்
    கிட்ட வந்து என் முதுகில் கிள்ளுகிறான் – நான் திரும்ப
    எட்டி அறைகின்றான், எனக்கும் வரும் கோபம்.
    சின்னக் குழந்தையென்று சினக்காதிருந்தாலும்
    என்னையவன் சீண்டி எனைக் கோபம் மூட்டுகிறான்
    அம்மா அவனுக்கு அறிவுரை சொல் அல்லவெனில்
    நானும் அடிப்பேன் நகத்தாலே பேர்த்திடுவேன்.

    தாய் பதில் –
    வேண்டாம் மகளே வீணான சச்சரவு
    கடவுள் இருக்கின்றார் காத்திடுவார் உன்னை.
    எத்தனை கோடி உயிர்கள் இருந்தாலும்
    எல்லாரையும் காப்போன் ஏக இறைவன்தான்
    காக்கும் கடவுளுனைக் கண்ணெடுத்து ஓர் போதும்
    நோக்காது விடமாட்டார் நொந்தவரைக் காக்கின்ற
    ஆயிரம் கண்ணுடைய ஆண்டவனே எப்போதும்
    தாயினும் மேலாய்த் தயை புரிவான் சகித்துக்கொள்.

    குட்டி
    அம்மா எனக்கிப்போ அவசரமாய் வேண்டுவது
    இம்மா துயரில் இருந்து விடுதலையே
    ஆண்டவன் வருவானா அப்பாவி எனைக்காக்க?
    என் கையே எனக்குதவி இனிப் பொறுப்பதில்லையம்மா
    மானிடர்களின் பொறுமை வானரர்க்கு வேண்டுவதோ?
    நானினிமேல் என்றன் நகங்களையே நம்பிடுவேன்.
    பாய்ந்தறைந்தாற்தான் தம்பி பணிவான் அதுவேதான்
    ஆய்ந்தறிந்த என்றன் அறுதி முடிவம்மா.

    (தனகு – சீண்டுதல்-ஈழவழக்கு).

    *****

    ”சுற்றத்தைக் கூவியழைத்து உண்ணும் காக்கையாய்க் கூடி வாழ்! பொய், பொறாமையை விட்டொழி!” என்று மனித யாக்கை பயனுற வாழும் வாழ்க்கையை விளக்குகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    பரிணாமம்!

    காக்கை கரவாக் கரைந்துண்ணும் என்னும்
    வாக்கை நினைந்து நிற்பாய் மானிடனே!
    யாக்கை எடுத்த பயன் பிறர்க்குழைக்க என்னும்
    பாடம் கற்றுப் பரிணமிப்பாய் வா நரனே வா!

    பொய் பொறாமைத் தீக்குணங்கள் தான்விடுத்து
    செய்ந் நன்றி கொண்டார்க்கு உய்வில்லையெனும்
    மெய்ப்பொருளைத் தானுணர்ந்து
    உய்வு கொண்டு பரிணமிப்பாய் வா நரனே வா!

    கவி காட்டும் மெய்யன்பைக் கண்டுணர்ந்து
    புவியனைத்தும் களிக்கும் வகைசெய்து
    பொதிகை வளர் திருநாட்டில் புது
    ஆதிமந்தியெனப் பரிணமிப்பாய் வா நரனே வா!

    *****

    படத்தில் காணும் இரு குரங்குகளை வைத்துச் சுவையான கதைகளைத் தம் கவிதையில் வடித்துத் தந்திருக்கும் துடிப்பான கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுபெற்றிருப்பது…

    நட்பே துணை!

    வானுயர்ந்த சோலையும்
    வளர்ந்து நின்ற மரங்களும்
    வளம் பொங்கும் வனமாகும்!

    இரை தேடி இந்த வானரம்
    இடம்பெயர்ந்து செல்ல
    இந்த வனம் எங்கும்
    காட்டுதீக்கு இரை ஆனதே!

    வேகமாய்ப் பரவிய தீயில்
    சிக்கித் தவித்த உயிர்களின்
    வேதனை அறியும் முன்னே
    சிதைந்து போன உடல்கள் இங்கே!

    துள்ளிக் குதித்து திசை அறிந்து
    வந்து நின்ற சிறு குரங்கு
    தீயில் கருகிக் போகும்
    வனம் கண்டு கலங்கி நின்றதே!

    ஓடி ஆடித் திரிந்த காலம்
    கண்முன்னே வந்து போக
    மெல்ல நகர்ந்த அதன் விழியில்
    கருகிப் போன தன் அன்னையைக் கண்டதே!

    தான் குடி இருந்த கோயில்
    தீயில் கருகித் தான் போக
    இடி வந்து நெஞ்சைத் தாக்க
    உடைந்து தான் போனதே!

    உறவுகள் இன்றித் தனிமையில் தவித்திட
    உதவிக்கரம் நீட்டி ஆறுதல் சொல்லி
    என்னைத் தேற்றி நின்றது
    தோழமை போற்றும் நட்பெனும் உறவே!

    ”இரைதேடி இடம்பெயர்ந்த வானரம் மீண்டும் வனம் வந்தபோது காட்டுத்தீக்கு இரையான வனத்தையும் இறந்துபட்ட தாயையும் கண்டு வெதும்பி நிற்க, உதவிக்கரம் நீட்டி அரவணைத்த நட்பால் மகிழ்ந்தது” என்று அழகான கதையொன்றால் நட்பின் பெட்பினை விளக்கியிருக்கும் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 238-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 238-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    வல்லமை வாசகர்கள் அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்!

    புகைப்படக் கலைஞர் திருமிகு. நித்தி ஆனந்த் படம்பிடித்துத் தந்திருக்கும் இந்த வண்ணக் கோலத்தை, வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து படக்கவிதைப் போட்டி 238க்கு அளித்திருப்பவர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். கலைஞருக்கும் தேர்வாளருக்கும் என் நன்றி!

    இல்ல வாயில்களில் பெண்கள் வரையும் மாக்கோலம் கவின்கலைகளில் சிறந்த ஒன்றாகும். எத்தகைய கணிதக் கருவிகளின் துணையுமின்றிக் கண்களையே நுண்ணிய அளவுகோலாய்க் கொண்டு வரையப்படும் கோலங்கள் கவனக்குவிப்புக்கும், பிசிறில்லாமல் துல்லியமாகக் கோடுகளும் பிற வடிவங்களும் வரைவதற்கும் நல்ல பயிற்சியாகும். வண்ணக் கோலங்களால் இல்லம் பொலிவுறுகின்றது; உள்ளம் மகிழ்வு பெறுகின்றது. அரிசி மாவில் இடப்படும் கோலம், சிற்றுயிர்களுக்கும் உணவாய் அமைவதனால் உண்டிக்கொடை அளித்த சிறப்பையும் பெண்டிருக்கு நல்குகின்றது.

    நம் முன்னோர் தொடங்கிவைத்த பல செயல்களை, எவ்வித மனச்சாய்வுமின்றி, ஆய்ந்துபார்த்தால் அவை தனிமனித மகிழ்ச்சியைத் தாண்டி பிற உயிர்களின் மகிழ்ச்சியையும் நிறைவையும் உள்ளடக்கியதாகவே அமைந்திருப்பதை அறியமுடிகின்றது.

    இனி, இந்த வண்ணக் கோலத்திற்கு இசைவான பாடல்களைப் புனைந்துதர நம் கவிஞர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள். புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களோடு அவர்கள் அனைவரையும் வரவேற்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

    *****

    ”மார்கழிக் காலைகளை அலங்கரிக்கும் முழுநிலாக் கோலங்கள் மதி சூடிய ஈசனையும் அதிசயிக்க வைப்பவை” என்று பாராட்டுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    கோலங்கள்…

    ஒழுங்காய் வராது ஒருநிலாவும்
    ஒருசில நாளில் மறைந்துவிடும்,
    எழுந்தன மார்கழிக் காலையிலே
    எழிலுடன் நிலத்து நிலவுகளே,
    அழுது வடியும் பனியினிலும்
    அழகுக் கோலமாய்த் தெருவினிலே,
    எழுதிய ஈசனும் அதிசயிக்க
    எழுதினர் பல்வகைக் கோலங்களே…!

    *****

    ”உழவுக்கும் உழைப்புக்கும் உயர்வளிக்கும் கோலம்; தமிழ்நாடு போற்றுகின்ற தைப்பொங்கல் கோலம்” என்று கோலத்தின்சீர் பரவுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    தைப்பொங்கல் கோலம்

    வாழும் மக்கள் வயிற்றுப்பிணித் தீர்த்துவிடும் கோலம்
    வஞ்சமில்லா நெஞ்சம்மகிழ் பச்சைப்பசுங்கோலம்
    கழனிபுகு விவசாயி கதிஉயர்த்தும் கோலம்
    உழவுக்கும் உழைப்புக்கும் உயர்வளிக்கும் கோலம்

    கதிரவனின் தேர்திரும்ப வரவேற்கும் கோலம்
    நிலமடந்தைக் கதிராடை உடுத்திநின்ற கோலம்
    பசுஞ்சோலைப் பூக்கப் பிஞ்சு மொட்டுவிடும் கோலம்
    வசந்த காலம் வருவதையே கட்டியஞ்சொல்லும் கோலம்

    காடுவளர் காளைக்கெல்லாம் கனிவளிக்கும் கோலம்
    கன்னிப்பெண்கள் குடி உயர்த்தும் கதிர்மணிக் கோலம்
    கூடி நாமும் வாழவழிச் செய்யும் சீர்க் கோலம்
    கன்னித் தமிழ்நாடு போற்றும் தைப்பொங்கல் கோலம்

    *****

    நீர்தெளித்துக் கோலமிட்டு யார் வரவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றாள் இப்பாவை? என்று வினாவெழுப்பும் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ், வேலைதேடி நகரத்துக்குச் சென்றவன் வீட்டு வாயிலை அலங்கரிப்பவையோ நெஞ்சில் ஒட்டாத ஒட்டுக்கோலங்கள் என்ற உண்மையையும் உரைக்கத் தவறவில்லை.

    வாசலிலே நீர் தெளித்து
    வண்ணக் கோலம் போட்டுவைத்து
    யார் வரவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும்
    இத்திருப்பாவை?

    நாணயத்தைக் கோலத்தில் சேர்த்து
    நாராயணனுக்கு நாகரிகமாய் உணர்த்தியதோ
    லட்சுமி குடியிருக்கும் இவ்விடத்தை
    இத்திருப்பாவை?

    பூக்கோலம் போட்டு வைத்துப்
    பூமாலை தொடுத்து வைத்தேன்!
    பாமாலை தொடுத்து உன் திருத்தோள்களில்
    மணமாலை சூடிடக் காத்துநிற்கும்
    இத்திருப்பாவை!

    வாய்ப்புத்தேடி வாழ்க்கையைத்தேடி
    வீடு வாசல் துறந்தவன்
    வானுயர்ந்த மாளிகையில்
    வாசல் சுருங்கிட வாழ்கின்றான்!

    மார்கழி மறந்து போர்வைச் சிறைக்குள்
    விடிந்தும் உறங்குகிறான்
    இவன் வாசல் கூட அழகாய் ஜொலித்திடும்
    வண்ண வண்ண மையால் எழுதிய
    அழியாத கோல ஒட்டிகளால்!

    காலம் மாறிப்போச்சு…..
    கோலமும் மாறிப்போச்சு!

    *****

    மாக்கோலத்தை வைத்து மனிதர்களின் மனக்கோலத்தை அழகாய்ப் படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    நல்வரவு

    விருந்தினர் வருகையும்
    இல்லத்தின் நிறைவும்
    வாசலில் அறிவிப்போம்!

    அரிசிமாவில் கோலமிட்டுப்
    பல்லுயிர் வாழ்ந்திடவே
    தமிழ்மறையில் ஒளித்துவைத்தோம்!

    காலையும் மாலையும்
    கோலமிடும் உடற்பயிற்சியினைக்
    கலையுடன் இணைத்துவைத்தோம்!

    குடும்பத்தில் உள்ள
    நெளிவு சுளிவுகளைச்
    சிக்கல் கோலங்களில் பயிற்றுவித்தோம்!

    கூரிய சிந்தனைகளுடன்
    மனதை ஒருநிலைப்படுத்திடவே
    புள்ளிகள் இணைப்பதில் கடத்திவைத்தோம்!

    மார்கழித் திங்கள்
    (இறை)சக்தியின் வருகை
    அதிகாலை அறிந்திடுமே
    எம்மனைப் பெண்கள் நலம்பெற்றிடவே
    வாசலை அலங்கரித்துத் தொழவைத்தோம்!

    கற்பனை ஓவியங்களைக்
    கைத்திறன் நேர்த்தியின் அழகினிலே
    வீதியில் பிரதிபலித்தோம்!

    மனதின் மாசினைப் போக்கிடவும்
    பகைமை மறந்திடவும்
    எந்நாளும் நல்வரவைப் போற்றிடுவோம்
    அதைப் பறைசாற்றிடும் வகையிலே
    வாசலில் கோலமிட்டு உறுதிசெய்வோம்!

    ”குடும்பத்தின் நெளிவுசுளிவுகள் உணர்த்தும் சிக்குக் கோலங்கள்; கைத்திறன் வளர்க்கும் கற்பனைக் கோலங்கள், சிந்தனையைச் செம்மையாக்கும் புள்ளிக் கோலங்கள் என்று கோலத்தின் மூலமே மனித வாழ்வியலை விளங்க வைத்திருக்கின்றனர் நம் மக்கள்” என்று நவின்றிருக்கும் திரு. ராவணா சுந்தரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராகத் தெரிவுசெய்து பாராட்டுகின்றேன்.

    இன்றோ மாக்கோலங்கள் மக்களின் மனக்கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் சாதனங்களாகவும் நூதன அவதாரம் எடுத்திருப்பது காலத்தின் கோலமே!

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 236-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 236-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    திரு. ராம்குமார் ராதாகிருஷ்ணன் எடுத்த நிழற்படமிது. இதனை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து படக்கவிதைப் போட்டி 236க்கு வழங்கியவர் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். நிழற்பட நிபுணருக்கும் தெரிவாளருக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றி.

    பட்டாசுச் சுற்றிக்கொண்டே மத்தாப்புப் புன்னகையைச் சிதறவிடும் இவ் ஆரணங்குகள், ஆபத்தான தொழிலையும் அச்சமின்றி ஆனந்தத்தோடு செய்வதைக் காணும்போது, வாழ்வில் நாம் எதிர்கொள்ளும் துயரெனும் பகைவெல்ல, முகத்திலே மலரும் நகை பெரிய ஆயுதம் என்ற உண்மை புரிகின்றது.

    இனி, கவிதைச் சரவெடிகளைக் கொளுத்திப்போடக் காத்திருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களைக் கனிவோடு அழைக்கிறேன்.

    *****

    தெய்வங்களும் வெடிவிபத்திலிருந்து எம்மைக் காப்பதில்லை; இத்தொழிலை விட்டால் பிழைப்புக்கு வேறு வழியுமில்லை என்று வேதனையோடு சிரிக்கும் மாதரிவர் என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    வெடிக்கும் உண்மைகள்…

    செய்யும் வேலை சிரமந்தான்
    சிரித்தே அதையும் செய்கின்றோம்,
    உய்யும் வழிதான் வேறில்லை
    உயிரைப் பணயமாய் வைக்கின்றோம்,
    தெய்வ மெல்லாம் வெடிகளிலே
    தீயில் எம்மைக் காப்பதில்லை,
    பெய்யும் மழையால் பிழைப்பில்லை
    பெரிதிலை பெற்றிடும் துன்பங்களே…!

    *****

    ”வீட்டின் வறுமையால் பெண்கள் வெடி தயாரிக்கும் பணிசெய்வது நாட்டின் வறுமைக்கு நல்லதோர் எடுத்துக்காட்டு” என்று வருந்துகின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

    நலிவுற்ற பொருளாதாரம்

    அடுப்பங்கரையில்
    சமையல் பணி
    செய்யும் வேளையில்
    ஆபத்தான வெடிகள் தயாரிக்கும் வேலையில்
    வீட்டுப் பெண்கள்!
    வேலை முடிந்ததென்று வெளியே சிரித்தாலும்
    நாளைய பொழுதுகளைப் பற்றிய பயம்
    இருக்கத்தான் செய்யும் இதயத்தின்
    எங்கோ ஓர் மூலையில்!
    வீட்டின் வறுமையும்
    வாட்டும் வேதனைகளும்
    கூட்டி வந்து
    விட்டதோ வேலைக்கு
    என்றால்
    நாட்டின் பொருளாதாரம்
    நலிவுற்றிருக்கிறது
    என்று தானே பொருள்!

    *****

    ”வெடித் தயாரிப்பால் சுற்றுப்புறத்துக்குச் சீர்கேடு” என்று வெற்றுமுழக்கம் செய்வோரால் வயிறு நிறைவதில்லை. திரியினில் வைத்த தீயால் வறுமை கருகுமென்றால் முகத்தில் முறுவல் பூக்கும் என்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    வெடிச்சிரிப்பு

    சுற்றுப்புறத்தைப் பாழ்படுத்தும் என
    வெற்றுக் கோஷம் போட்டிடுவார்
    மாற்றுத்துணிக்கோர் வழிசெய்யார்;
    தேற்று நிலையும் தானுரையார்!
    குளிர்பதனப் பெட்டியிலும்
    குளிர்சாதனச் சூட்டினிலும்
    பாழுறும் சீதளச் சூழ்நிலையைக்
    கண்டும் காணாமல் ஒதுங்கிடுவார்!

    பணம்படைத்தோர் பாழாக்கும் நிகழ்வெல்லாம்
    தினந்தினந்தான் நடந்தாலும் சிந்தைசெய்யார்!
    வலியோர் தம் வாய்ச்சொல்லும் சட்டமாகும்
    எளியார் தம் வாழ்க்கையையார் எண்ணிடுவார்?!

    சுற்றும் வெடிக்கட்டினிலே
    வெற்று வயிறு நிரம்பிடுமே…
    கட்டும் தீப்பெட்டியிலே
    கிட்டிய சில்லறை கொண்டிங்கே
    வாடிய வயிறும் குளிர்ந்திடுமே…

    திரிதனில் வைத்திட்ட தீயினாலே
    வறுமை நீங்கி வயிறு நிறைந்தால்
    இறுகிய முகத்திலும் வெடிச்சிரிப்பு
    மத்தாப்புப் பூவாய்ப் பூத்திடுமே…

    *****

    மணமாலை கழுத்தில் ஏறச் சரவெடி மாலை தொடுத்துப் பணம் சேர்க்கும் கன்னியவள் என்கிறார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ். மணமுடிக்க ஆடவர்க்குத் தட்சிணை கொடுக்கும் அவலநிலை இந்திய மாதர்க்கு என்று தீரும்? ஆடவர் மனம் என்று மாறும்?

    இனி எல்லாம் சுகமே!

    கழுத்தில் பூ மாலை விழக்
    காத்திருக்கும் கன்னி இவள்!
    காளையர் வீட்டில்
    கட்டணம் கேட்கச்
    சிக்கனமாய் இவள்
    சில்லறையைச் சேர்த்தாள்
    கொட்டிச் கிடந்த வெடிகளைப்
    பூ மாலையாய்க் கட்டியே!

    பூவாய் இந்தப்
    பூவை சிரித்துப் பேசச்
    சோர்வின் களைப்பும்
    நெஞ்சின் கவலையும்
    கலைந்து போனதே!
    கொடுத்த வேலையை
    விரைந்து முடித்திட
    புது வேகம் பிறந்ததே!

    சரம் சரமாய் வீதியில்
    வெடித்து மகிழ்ந்திடும்
    மழலைகளின் முகம் கண்டு
    மகிழ்ந்திடும் அன்னை தந்தையர்
    இவர்களின் அன்பு உள்ளம் கண்டு
    தான் தொடுத்த பூ மாலை
    இறைவனடி சேர்ந்த
    இன்பம் பொங்கும் இவர்கள் நெஞ்சில்
    அதில் பஞ்சாய்ப் பறந்து மறந்து போகும்
    தான் பட்ட துன்பம் எல்லாமே!

    *****

    எழுதுகோல் ஏந்தும் வயதில் ஏழ்மையை ஏந்தியது ஏனடா? புன்னகைப் பூக்கள் தொழிற்சாலையில் கருகுதல் கொடுமையடா! என்று ஏந்திழையரின் பரிதாபநிலை கண்டு இரங்குகின்றார் திரு. ராவணா சுந்தர்.

    ஏழ்மையின் புன்னகை

    பாரடா பாரடா
    பைந்தமிழ் நாட்டைப் பாரடா!
    பயிலும் பருவத்தில்
    சிறுமியின் சிரங்களைப் பாரடா!
    எழுதுகோல் ஏந்தும் வயதில்
    ஏழ்மையை ஏந்தியது ஏனடா?
    மலர்கள் தொடுக்கும் விரல்களில்
    பட்டாசு திரள்வது கேடடா!
    புன்னகையின் பூக்களெல்லாம்
    தொழிற்சாலையில் கருகுவது கொடுமையடா!
    நாளைய பாரதம் மலர்வதற்கு
    இன்றைய விதைகள் பலிகளா?
    சட்டங்கள் இயற்றுவது
    வெறும் கண்துடைப்புத் தானடா?
    சூழ்ச்சியின் அரசியலில்
    இளஞ்சிறகுகளைப் பறிப்பது பாவமடா!
    பணமுதலைகளும் பதவி வெறியர்களும்
    உலவும் பூவுலகில் பிறந்தது விதியடா!
    பள்ளிகளின் பட்டறையில்
    உன்னை மெருகேற்றாமல்
    ஏழ்மை இருளை அகற்றமுடியாது!

    ******

    நிழற்படத்துக்குப் பொருத்தமான விழிப்புணர்வுக் கவிதைகளைத் தீட்டித் தந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

    இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவுபெற்றிருப்பது இனி…

    கந்தக மலர்!

    ஏன் கந்தகபூமியில் இவள் பிறந்தாள்?
    எந்த வறுமையிலும் வளமாய்ச் சிரிப்பாள்!
    வெடிகளை, மருந்து என்பதை மறந்தாள்!
    மருதாணியாய் விரல் முழுக்கத் தரித்தாள்!

    வெடி மலர்களைக் கொட்டிக் குவித்துவிட்டால்
    அறியாமையிலே கட்டிக் கட்டிக் கோத்துவிட்டால்
    சரம்சரமாய் விஷப்பூக்களைச் சேர்த்துவிட்டால்
    தகதகவென எரிந்திடுமே தீக்குச்சி தலைப்பட்டால்!

    வேறு தொழில்கள் அரசு கொண்டுவந்தால்
    அல்லது பயிருக்காவது கொஞ்சம் நீர்தந்தால்
    உயிருக்கும் வயிற்றுக்கும் பசி தீர்ந்திடாதா?
    வாழ்வைப் பணயமாக்கும் இத்தொழில் மாய்ந்திடாதா?

    இந்தப் பூவுடன் சேர்த்தால் நாரும் எரியும்
    சில சமயத்தில் நாருடன் சேர்ந்து ஊரும் எரியும்!

    வெடி மருந்துகளை மருதாணியாய்த் தரித்து, சரம்சரமாய் விஷப்பூக்களைக் கோக்கும் வறுமையிலும் வளமாய்ச் சிரிக்கும் வனிதையரின் நிலைகண்டு, ஏழையர் வாழ்வைப் பணயமாக்கும் இத்தொழில் மாய்ந்திடாதா? என்று வேதனையில் நனைந்த சொல்மலர்களால் கவிமாலை தொடுத்திருக்கும் திருமிகு. புவிதா அய்யாதுரையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 235-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 235-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    அனுபாலா எடுத்துத் தந்திருக்கும் இந்தப் படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து படக்கவிதைப் போட்டி 235க்கு வழங்கியவர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். இவர்கள் இருவரும் என் நன்றிக்குரியவர்கள்!

     

    நீலவண்ண உடையணிந்து கோலமுகம் சிறிது காட்டி, உச்சிமலை மீதமர்ந்து இச்சையொடு உலகுநோக்கிப் பார்வை வீசும் பாவையையும், அவரைச் சுற்றி கைபுனைந்தியற்றா கவின்பெரு வனப்பொடு காட்சிதரும் வனமும் நம் மனம் கவர்கின்றது.

    இவ்வினிய காட்சிக்கு ஏற்றதொரு கருத்தைப் பாவாகப் புனைந்து தாருங்கள் என்று கவிவலவர்களைக் கனிவோடு அழைக்கின்றேன்!

    *****

    ”பூமரக் காட்டின் நடுவே மலையுச்சியில்  அமர்ந்து தலைவன் வரவு பார்த்திருக்கும் தையலிவள்” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    உதவிக்கு…

    பூமரக் காட்டில் மலைமீது
    பாவை யவளும் காத்திருக்கிறாள்,
    தாமத மானது வரவில்லை
    தலைவன் வரவைப் பார்த்திருக்கிறாள்,
    சாமரம் வீசிடும் மரக்கிளையும்
    சற்றும் அவளைத் தேற்றவில்லை,
    நாமும் தேடி உதவுவோமெனும்
    நீல வான மேகங்களே…!

    ***** 

    ”இயற்கையோடு நம் வாழ்வினை இணைத்து, நற்சிந்தனை வளர்த்து, எட்டா உயரங்களை எட்டிப்பிடிப்போம்” என்று பாட்டுப் படிக்கின்றார் திரு. ராவணா சுந்தர்.

    பார்வையை விசாலமாக்கு!

    பதுமையின் பார்வையில்
    பரணியும் பளிங்கு குண்டுதான்,
    உயர்ந்த எண்ணங்கள்
    உலவும் உள்ளத்தில்,
    குழப்பங்கள் என்றும்
    தெளிந்த நீரோடைதான்!
    தொலைநோக்கா பார்வையை
    அணியாத மேவியும், (?)
    குட்டைக்குள் குடிகொண்ட
    சிறுமீன்கள் தானோ..?
    இயற்கையின் எழிலோடு
    நம் வாழ்வியலை இணைத்துத்
    தரணி போற்றிடும்
    தார்மீகச் சிந்தனைகளை
    மனதில் விதைத்து,
    எட்டா உயரங்களையும்
    எட்டிடுவோம்..!
    சுமந்த பல கனவுகளுடன்….

    *****

    ”உச்சிதனை நீ தொட்டபோதும் சிறகை விரித்துப் பறந்திடு; அடுத்த கட்டம் நோக்கி உனது பயணத்தைத் தொடர்ந்திடு!” என்று நங்கைக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுகின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

    வானமே எல்லை!

    சேரும் இடம் அறிந்திருந்தும்
    பாதை மாறிப் போனாலே
    ஊரும் வந்து சேராதே!
    அடிமேலே அடியெடுத்து
    முன்னே நடக்கையில்
    மெல்ல விரிந்திடும் பாதை
    உன் கண் முன்னே!
    போட்டு வைத்த பாதையில்
    செய்யும் பயணமதில்
    சுவாரசியம் ஏதும் இல்லை
    புதிய பாதை அமைத்து முன்னேறு
    சரித்திரம் படைத்திடுவாய்
    தடை ஏதும் இன்றியே!
    அச்சமின்றி நீ எடுத்து வைத்த
    முதல் அடி உச்சி வரை
    உனை அழைத்துவந்திட
    தயங்கி ஏன் திரும்பிப் பார்க்கிறாய்?
    கடந்து வந்த பாதையில்
    முளைத்த முட்கள்
    நீ மிதிக்க மடிந்து போனதே!
    களிப்பு மட்டும்
    உற்சாகமாய் நின்றது நின்றதே!
    உச்சிதனை நீ தொட்ட போதும்
    சிறகை விரித்துப் பறந்திடு
    அடுத்த கட்டம் நோக்கி
    உனது பயணத்தை
    நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்திடு!
    அந்த நிலவும்
    நீ தொடும் தூரத்தில்
    வந்து சேர்ந்திடும்!
    பறந்து விரிந்து கிடக்கும்
    அந்த வானும் உனக்கு வசப்படும்
    முயற்சிக்கு என்றும்
    இல்லையே எல்லையே!

    *****

    மலைமீது அமர்ந்திருக்கும் மங்கைக்கு அழகான பாமாலைகளைத் தொடுத்துத் தந்திருக்கும் திறன்மிகு கவிஞர்களுக்கு என் மனமார்ந்த பாராட்டுக்கள்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    நல்வழி!

    கள்ளிப்பால் கடந்து
    கல்வியறிவுதான் வென்று
    எட்டா அறிவுதனை
    எட்டிப் பிடித்துவிட்டுப்
    பட்டங்கள் பலபெற்றுச்
    சட்டங்கள் தானறிந்து
    திட்டமிட்டுத் தான் வாழும்
    திறமனைத்தும் பெற்றிருந்தும்
    பெட்டைப் பிள்ளை என்று
    புறம்பேசித் திரிகின்றார்!

    பட்டாம்பூச்சிபோலச்
    சிட்டாகப் பறந்திடும் கனவைக்
    கிட்டாமல் செய்கின்றார்…
    வீட்டு முற்றத்தில் நிறுத்துகின்றார்!

    காரியங்கள் பல செய்யக்
    காத்திருக்கும் காலத்திலும்
    காமமொன்றே காரணமாய்க்
    காரிகையை ஆக்குகின்றார் – நெஞ்சைக்
    காயம்தினம் செய்கின்றார்!

    உயிருள்ள பொம்மையாக
    உருவத்தைப் புணர்கின்றார்!
    உணர்ச்சிகளை மிதிக்கின்றார்
    உள்ளத்தைக் காண்பதில்லை!

    விட்டுவிடுதலையாகி நின்று
    எட்டும் எல்லை தானடைந்து – வான்
    முட்டும் மலைச் சிகரம்
    தொட்டுவிடச் செய்யுமொரு
    வழிதேடி இருக்கின்றேன் – நல்
    வழிபார்த்துக் காத்திருப்பேன்…!

    ”காரியங்கள் பல ஆற்றும் திறன்வாய்ந்த காரிகையரை வெறும் காமப்பொருளாய் நோக்கும் ஆடவரின் பார்வைக் கூட்டிலிருந்து விட்டுவிடுதலையாகிச் சிகரம் தொட்டுவிடத் துடிக்கும் பாவையிவள்” என்று பெண்விடுதலைக்குப் பரணி பாடியிருக்கும் திரு. வெங்கட் ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 234-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 234-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    Yesmk எடுத்திருக்கும்  இந்த எழிற்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து, படக்கவிதைப் போட்டி 234க்குத் தந்திருக்கின்றார் திருமதி. சாந்தி மாரியப்பன். படக்கலைஞர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

    அட்டணக்காலிட்டு அமர்ந்து, சுந்தரப் புன்னகை வீசும் இச்சிறுவன் சிந்தை கவர்கின்றான்.

    ”தம்பி உன் கம்பீரம் தருகிறது பூரிப்பு!
    நல்லவனாய் நீ வாழ்ந்தால்
    பெற்றிடுவாய் சிறப்பு!” என்று சிறுவனை வாழ்த்தி, இப்படத்துக்குக் கவிபாடக் கவிஞர்களைக் கரங்கூப்பி வரவேற்கின்றேன்.

    *****

    ”அறத்தின் வழியில் நடந்திடு! கள்வனையும் கயவனையும் களைந்திடு! தோல்விகளை விதைத்து உழைப்பின் துணையோடு வெற்றிக்கனி பறித்திடு” என்று சிறுவனுக்கு அறிவுரை கூறுகின்றார் திரு. ராவணா சுந்தர்.

    அறி-ஆசனம்

    நெகிழியின் இருக்கையில்
    வீற்றிருக்கும் சுடரே,
    மகுடம் சூடா மழலை வேந்தே,
    தரணி ஆளும் தகுதி
    உன்வசம் பிறக்க,
    ஈன்றோரை மதித்து
    சான்றோர் அறிவுச்சாலையில்
    நீ ஒளிர வேண்டும்!
    அறத்தின் வழியை
    நீ அறிந்திட வேண்டும்!
    இகழ்ச்சியின் இருளை
    நீ கடந்திட வேண்டும்!
    தூற்றும் சமூகத்தைத்
    துறந்திட வேண்டும்!
    சுற்றமும் சூழலும்
    நட்புடன் பழக
    கள்வனையும், கயவனையும்,
    களைந்திட வேண்டும்!
    நேர்மையின் பிடியில்,
    முறுக்கேறிய திமிரில்,
    பொய்ம்மைப் பொசுங்கிட வேண்டும்!
    எண்ணிய எண்ணம்
    உள்ளத்தில் உயர்ந்திட!
    நெஞ்சுரம் நிமிர்ந்திட வேண்டும்.
    தோல்விகளை விதைத்து
    வெற்றிக்கனியைப் பறித்திட
    எந்நாளும் உழைத்திட வேண்டும்!

    *****

    ”சாதி அபிமானத்தில், சுயநலத் தாக்கத்தில், குறுமதிகொள் சிறியோரை
    அரியாசனம் ஏற்றிவைத்து அறிவிழந்து வாழ்கின்றோம்” என்று நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் சிறுவனை வைத்து நாட்டுநிலை காட்டுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    நாற்காலி ஆட்டம்

    வெற்று கோஷத்திலே,
    வீண் வாதத்திலே,
    மத மார்ச்சரியத்திலே,
    சாதி அபிமானத்திலே,
    சுயநலத் தாக்கத்திலே
    சூழ்நிலைக் கைதியாகித்
    தகுதியற்றோரைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்
    தலைவர்களை வீழ்த்திவிட்டோம்…

    மன்னர் எவ்வழியோ மக்கள் அவ்வழியே…
    குடியாட்சியிலோ மக்களே மன்னர் – எனவே
    மக்கள் எவ்வழியோ மந்திரியும் அவ்வழியே…

    தேர்ந்தெடுத்த மக்களையே
    ஒரு பொழுது மேலேற்றிப் பின் கீழ்த்தள்ளி
    மகாராட்டினத்தில் ஆட்டிவைக்கும்
    குறுமதிகொள் சிறியோரை
    அரியாசனம் ஏற்றிவைத்து
    அறிவிழந்து வாழ்கின்றோம்…

    கொள்கைக் கோலம் கலைந்து
    பின்புலமும் களையிழந்து
    எடுப்பார் கைப்பிள்ளையாய்
    ஏமாற்றம் அறியாமல்
    குரங்காட்டம் கண்டு
    குதூகலித்து அமர்ந்துள்ளோம்!

    *****

    காணும்பொங்கலன்று இச்சிறுவனைக் கம்பீரமாய் அமரவைத்துக் கைப்பேசியில் படம்பிடித்தபோது தன் மனம் மலரும் நினைவுகளில் மூழ்கியதை நமக்கும் அறியத் தருக்கின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

    மந்திரப் புன்னகை

    வீதியெங்கும் வாசல் முன்னே
    வண்ணக்கோலங்கள்
    ஊரெங்கும் விழாக்கோலமாய்ப்
    பழையன களைந்து புதிய முகம் பூண்டதே!

    விளையும் பயிர் முளையிலே தெரியும்
    இவன் சிரிப்பில்
    விவசாயின் வெற்றி தெரியும்
    தைப் பிறந்து நல்வழி பிறந்ததின் அடையாளமாய்!

    புத்தாடை போட்டுப் பூமியின் அச்சாணியாய்ப்
    புன்னகை பூட்டி அரியாசனம் ஏறி அமர்ந்தானே
    அழியும் உலகுக்கு அன்னம் தந்த
    அத்தனைக்கும் நன்றி சொல்லியே!

    பிழைப்புத் தேடி ஓடி வந்தவன் பிள்ளை வந்ததும்
    கூடி வாழ்ந்தால் பெறும் நன்மையை உணர்ந்திட
    ஊரை நோக்கி ஓடி வந்தான்
    குடும்பத்தோடு ஒன்றாய்ச் சேர்ந்திட!

    காணும் பொங்கலில்
    உற்றார் உறவினர்களைக்
    கண்டு மகிழ்ந்திட
    இத்தனை நாளாய்
    இவன் கைகளில்
    சிறைப்பிடித்த கைப்பேசியில்
    பட்டு வண்ண வேட்டி கட்டி
    கால்மேல் கால் போட்டு
    இவன் முகத்தில் மலர்ந்த
    மந்திரப்புன்னகையைப் படம் பிடித்தேன்
    கள்ளம் கபடமில்லா இவன் சிரிப்பில்
    களவு போன
    குழந்தைப் பருவம் கண்டேன்
    மறந்து போன
    மந்திரப் புன்னகைகள்
    மெல்ல விரிந்ததே நினைவுகளாய்…
    மலரும் நினைவுகளாய்…

    சிறுவனை வைத்து உலகியல் நடப்பை, மலரும் நினைவுகளை, அறவாழ்வின் அவசியத்தை நமக்கு உணர்த்தியிருக்கும் கவிஞர் பெருமக்களுக்கு என் பாராட்டுக்களைப் பரிசளிக்கின்றேன்.

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    முதலிடம் பிடித்திடுவாய்…

    சின்னவனே சின்னவனே சேதி கேளு
    சிறந்துவாழ வழியெல்லாம் உன்னிடம் தானே,
    முன்னோர்கள் சொன்னதெல்லாம் பொய்யே யல்ல
    முறைப்படியே தெரிந்தவற்றைச் செயலில் காட்டு,
    அன்னைதந்தை பெரியோரை மதித்து வாழ்வாய்
    அடுத்தவர்க்கும் உதவும்கலை அறிந்து கொள்வாய்,
    முன்னேறு பலகலையும் கற்றுத் தேர்ந்தே
    முதல்நிலையில் ஆசனத்தில் அமர்வாய் நீயே…!

    ”சின்னவனே! அன்னை தந்தையை மதித்து வாழ்! அடுத்தவர்க்கு உதவிடு! கலைபல தேர்! அமருவாய் நீ அரியாசனத்தில்!” என்று சிறுவனின் மனத்தில் நம்பிக்கையை விதைத்திருக்கும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 233-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 233-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    பூட்டிய சன்னிதிக் கதவுக்குள் தலைநுழைத்துத் தலைவனைத் தேடிடும் குழந்தைகளைத் தம் புகைப்படப் பெட்டிக்குள் பத்திரப்படுத்தி வந்திருப்பவர் திருமிகு ராமலக்ஷ்மி. கவிதைப் போட்டிக்கு ஏற்றதொரு படமென்று இதனை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருப்பவர் திருமிகு சாந்தி மாரியப்பன்.

    வாசுவென்ன ஏசுவென்ன அல்லாவென்ன எல்லாம் ஒன்றுதான் பிள்ளைகளுக்கு! பிற மதத்தை ஏசுவதும் பேசுவதுமாய்ப் பிஞ்சுகளின் நெஞ்சில் நஞ்சை விதைப்பது பெரியோர் செய்யும் சிறிய செயலே அல்லவா?

    இதோ… ஆர்வத்தோடு இப்பிள்ளைகள் பார்க்கத் துடிப்பது எதனை என்று தம் கவிதைகளில் வடித்துக் காட்டக் காத்திருக்கின்றார்கள் நம் கவிஞர்கள். அவர்களை வரவேற்கிறேன் அன்போடு!

    *****

    “பூட்டிய கதவுக்குள் இருப்பதென்ன என்று தேடியது போதும்! வேட்டையாடும் உலகமிது; விரைந்தேகுங்கள் வீட்டை நோக்கி!” என்று சிறார்களுக்கு அறிவுரை வழங்குகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    பாதுகாப்பு…

    பூட்டி யிருக்கும் கோவிலுள்ளே
    பார்த்தது போதும் பிள்ளைகளே,
    வீட்டி லுள்ளோர் தேடிடுவர்
    விவரம் ஏதென அஞ்சிடுவர்,
    நாட்டி லுள்ள நடப்பறிய
    நம்பி வருவீர் பெற்றோருடன்,
    வேட்டை யாடும் உலகமிது
    வெளியே யில்லை பாதுகாப்பே…!

    *****

    ‘கண்டவர் விண்டிலர்’ என்பதால் தானே கண்டுணரத் துடிக்கின்றது உலகு! உள்ளுறை பரம்பொருளை  வெளியில் தேடுவதில் பயனென்ன? என்று ஆழ்ந்த தத்துவ முத்துக்களைத் தம் கவிதையில் உதிர்த்திருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    தாழ் திறவாய்!

    வானுயர் கோவிலில் தொழுதுநிற்போம்
    பள்ளிவாசல்கள் தோறும் ஓதிநிற்போம்
    தேவ ஆலயம் தேடி ஓடிடுவோம்
    ஆதிமூலத்தைக் காண ஏங்கிடுவோம்!

    காட்டினில் இறையைத் தேடிடுவோம் – மந்திரப்
    பாட்டினில் அவன்தாள் நாடிடுவோம் – வெற்று

    ஏட்டினில் சொல்லிய வழியெல்லாம்
    போட்டி போட்டுச் செய்திடுவோம்!

    ஆண்டுகள் பல தவஞ்செய்து நின்று
    கண்டிடும் வழியெண்ணிக் காத்துநிற்போம்
    கண்டவர் விண்டிலர் என்று சொல்லிக்
    கண்டிட தினந்தினம் ஏங்கிடுவோம்!

    நல்லுரை சொல்லிடும் வேதமெல்லாம் – பிறர்
    வெந்துயர் தீர்த்திடும் அன்பர்தனை
    முந்திய தெய்வமாய் வைத்தேயுணர்ந்து – நம்
    உள்ளுறை பரம்பொருள் மீட்டிடுவோம்!

    ஈட்டிடும் பொருள் பிறர்க்கீந்திடுவோம்!
    வாட்டிடும் பிறர்பிணித் தீர்த்திடுவோம்!
    நாட்டினில் வறியவர் வாழ்ந்திடவே
    பூட்டிய மனத்தாழ் திறந்திடுவோம்!

    *****

    சிந்தனைக்கும் வந்தனைக்குமுரிய நல்ல கருத்துக்களைத் தம் கவிதைகளில் பொதிந்து தந்திருக்கும் கவிஞர்களை உளமாரப் பாராட்டுகின்றேன்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    தொடரும் தேடல்!

    விடை தெரியா வினாக்களால்
    நிறைந்ததே வாழ்க்கை!
    விடை தேடியே வயதும் கடந்திடும்
    வாழ்க்கை முடியும் வரை
    கேள்விக்குறியாய் இருக்கும்
    பலர் வாழ்க்கைக்கு விடையாய்
    மலர்ந்திடும் மழலைச்செல்வம்!
    அத்தனையும் அறிந்துகொள்ளும் ஆசையில்
    வினாத் தொடுத்தே வளர்ந்திடும்
    குழந்தைப் பருவம்!
    இனம் புரியாமல் செய்வதறியாமல்
    குழம்பியே கேள்விகளைத் தொடுத்திடும்

    இளமைப் பருவம்!
    சந்திக்கும் அனைத்திலும்
    சந்தேகமாய் வினா எழுப்பியே
    வீணாய் நகரும் வாலிபப்பருவம்!
    எடுக்கும் முயற்சியே கேள்வியாய் முன்னே இருக்கும்
    வினாவாய்ப் போய்ச்சேரும் காலம் தன்னை
    விடையாய் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும்
    முதுமைப் பருவம்!
    கேள்விகளாய் நிறைந்த வாழ்க்கையில்
    கடவுள் பற்றிக் கேள்வி எழாமல் எப்படி இருக்கும்?
    உருவமில்லாச் சக்திக்கு உருவம் தந்தோம்!
    கல்லில் அதை வடித்துக்
    கடவுள் என்று பெயர் சூட்டியே உயிர் தந்தோம்!
    கல்லாய், கடவுளாய்க் கண்டவனை
    நாத்திகன் என்றும் ஆத்திகன் என்றும்
    பிரித்து வைத்தோம்!
    எங்கும் எதிலும் அவனே
    அருளாய் நிறைந்து இருந்தும்
    மனிதநேயம் கொண்டு

    சக மனிதனைப் பார்க்க மறந்துவிட்டோம்
    குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்றென்றும்
    ஜாதி மத பேதம் இல்லையென்றும் கற்றுத்தந்து
    கடவுளை வைத்தே
    பிரிவினையை மழலையில் கலந்துவிட்டோம்!
    எங்கும் நிறைந்தவனைக்
    கல்லுக்குள் பூட்டி வைத்தோம்
    கடவுள் என்று சொல்லி
    கோயிலையும் பூட்டி வைத்தோம்
    விடை தெரியா வினாவாய் இறைவன் இங்கே!
    விளையாட்டையும் விட்டுவிட்டு
    விடை அறிய
    பூட்டிய கோயிலுக்குள்
    இருளில் இறைவனைத் தேடும் இவர்கள்
    தேடல்கள் என்றும் தொடரும்!

    வாழ்வின் ஒவ்வொரு பருவத்திலும் மாறிவரும் மனித இயல்புகளைப் பட்டியலிடும் இக்கவிதை, கடவுளை வைத்தே பிரிவினையை வளர்த்து மனிதநேயத்தை மறந்த மனிதர்களாகிய நாம், எங்கும் எதிலும் அருளாய் நிறைந்திருக்கும் இறைவனை இருட்டறைக்குள் தேடி அலைகின்றோம்! என்ற வாழ்வியல் உண்மையைப் பேசுவது சிறப்பு. ஆதலால், இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 232-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 232-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    நீலவானப் பின்னணியில் கருங்கோட்டில் அமர்ந்திருக்கும் கோலவெண் பறவைகளின் கவின்காட்சி கண்ணைப் பறிக்கின்றது. மூவண்ணங்காட்டி எண்ணங்கவரும் இவ்வொளி ஓவியத்தை எடுத்திருக்கும் புகைப்பட நிபுணர் திருமிகு. கீதாமதிக்கும், இவ்வழகிய படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 232க்குத் தெரிவுசெய்து தந்துள்ள தேர்வாளர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பனுக்கும் என் நன்றிகள்!

    இயற்கையின் படைப்பில் பறவைகள் வியப்புக்குரியவை. வானவெளியெங்கும் சுற்றித் திரியும் சுதந்தரமும், அந்திவந்தால் குடும்பத்தோடு கூட்டிலிணைந்து பாட்டிசைத்து மகிழும் பாக்கியமும் பெற்றவை அவை. கொலைத்தொழில் புரியும் புள் வேட்டுவனிடம் சிக்காதவரை பறவைகளின் கலைவாழ்வுக்குப் பங்கமில்லை.

    பார்த்தாலே பரவசமளித்துக் கவியுள்ளத்தைத் தட்டியெழுப்பும் இவ் எழிற்படத்தைக் காணுகையில் பாமழை பொழியாது விடுப்பரோ நம் பாவலர்கள்?

    ஆதலால், போட்டியில் கலந்துகொள்ள வாரீர்! உம் கவிதைகளைத் தாரீர்! எனக் கவிஞர் குழாத்தைக் கரங் குவித்து அழைக்கின்றேன்!

    *****
    ’பட்ட மரமும் பறவைகளாலே அழகுறுதலைப் போல் கெட்ட குடும்பமும் கூடியிருந்தால் கேடது நீங்கிப் பொலிவு பெறும்’ என நம்பிக்கை விதைகளைத் தம் பாவில் தூவியிருக்கின்றார்  திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    தழைக்க…

    பட்ட மரத்தில் பறவைகள் அமர்ந்தால்
    பளிச்சிடும் மரமும் பெற்றிடும் புத்துயிர்,
    கெட்ட குடியென ஒதுங்கிச் செலாதே
    கேடது நீங்கிடக் கூடிடு குடும்பமாய்,
    தொட்டதற் கெல்லாம் வேண்டாம் சண்டை
    தொடர்ந்திடு உறவை உதவிகள் செய்தே,
    எட்டிடும் தூரமே இன்ப வாழ்க்கை
    என்றும் செலாதே உறவைத் துறந்தே…!

    *****

    ”மதிமுகம் மலர்ந்த மரங்களெல்லாம், மலடாய் மாண்டது மானிடனாலோ?” என வருந்தி, பட்டமரம் மீண்டும் பசுமைபெறப் பறவைகள் நிகழ்த்தும் பிரார்த்தனைக் கூட்டமிது என்கிறார் திரு. ராவணா சுந்தர்.

    பட்டமரம் பசுமை பெற,
    பறவைகளின் பிரார்த்தனைக் கூட்டம்.
    உச்சிவெயில் உயிரைக் உருக்கையில,
    உல்லாசமாய் உன்மடியில் ஊசலாடினோமே!
    இரைதேடி இறைஞ்சும் இதழ்களுக்கு,
    இளைப்பாற இளங்கனி இழைத்தாயே!
    சிற்றின்பச் சிந்தனைகள் சிலிர்ப்பூட்டும்போது,
    சிரங்களில் செவ்வண்ணமே சீராட்டினாயே!
    முத்தத்தின் முதல்கருவை முட்டையிடும்போது,
    முக்கிளையினை முதல்மடியாக முகமலர்ந்தாயே!
    தாய்மடி தீண்டாத் தருணமும்,
    தன்மடியில் தழைத்துத் துயிலெழுப்பினாயே!
    மூடர்களின் முன்னேற்ற முன்னுரையில்,
    முல்லையின் மூச்சுதான் முதல்பலியோ?
    மதிமுகம் மலர்ந்த மரங்களெல்லாம்,
    மலடாய் மாண்டது மானிடனாலோ!
    அன்னைகளின் ஆருயிர் அரும்ப,
    அழுகுரல் அறிந்து அருள்வாயா…!
    இறைவா….?

    *****

    ”பருவங்கள் மாறும்; பட்ட மரமும் பூத்துக் குலுங்கும்! காலங்கள் மாறும்
    கண்ட கனவு நனவாகும்; அதுவரை காத்திருக்க கற்றுக்கொள்!” என்று பொறுமையின் பெருமையைப் பறவைக்கும் மானுடர்க்கும் சேர்த்தே போதிக்கின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

    மாற்றம் மனமாற்றம்

    இலைகள் உதிர்ந்து
    கிளைகள் மட்டும் இருக்க
    பட்ட மரமும் பறவைகளுக்குப்
    புகலிடமாய் மாறும்
    உடைந்த கிளைகள் கூட
    விறகாய்ப் பயன்படும்!
    பயனற்ற பொருளாய்
    அவன் படைப்பில் ஏதும் இல்லை!
    அத்தனையும் இழந்தாலும்
    அது முடிவல்ல, ஆரம்பம்!
    முடியும் என்று முயன்றிடு
    துறந்தவை யாவும் திரும்பக் கிட்டும்
    வாழ்க்கை ஒரு சக்கரம் என்று
    அது உனக்கு என்றும் உணர்த்தும்!
    பருவங்கள் மாறும்
    பட்ட மரமும் பூத்துக் குலுங்கும்
    காலங்கள் மாறும்
    கண்ட கனவு நனவாகும்
    அதுவரை காத்திருக்கக் கற்றுக்கொள்
    நம்பிக்கையோடு
    நல்ல காலம் பிறக்கும் என்று!
    சூழ்நிலைகளும் துயரங்களும்
    அள்ளும் பாத்திரங்களின்
    உருவம் கொள்ளும்!
    நீர்நிலை போல்
    பார்ப்பவரின் பார்வையைப் பொருத்திச்
    சிறுது பெரிது என மாறும்
    சூழ்நிலைகளை மாற்ற இயலாது!
    நம் சிந்தனையை மாற்ற முடியும்
    இதுவும் கடந்து போகும்
    என்று உன் சிந்தனையில்
    விதைத்திடு!
    வெற்றிக்கனி தரும் செடி
    தானாய் முளைத்துவிடும்!

    *****

    பட்டமரமும் அதனை விட்டகலாப் பறவைகளும் நம் கவிஞர்களின் சிந்தனையைக் கிளறி, ”இன்மை நிரந்தமன்று!” எனும் நன்மொழியை உதிர்க்க வைத்திருக்கின்றன. பாராட்டுக்கள் கவிஞர்களே!

    இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தெரிவுசெய்திருப்பது அடுத்து…

    வேடந்தாங்கிய பறவைகள்!

    இயற்கையன்னை தானளித்த
    இன்பபுரி இவ்வையகத்தை
    நகரமயமாக்கி வைத்து
    நரகமதை உருவாக்கினோம்!
    நீர்வளத்தைக் கெடுத்துவிட்டோம்
    நிலமடந்தை வளமொழித்தோம்
    கால் வைக்கும் இடமெல்லாம்
    கட்டிடங்கள் உயர்த்திவைத்தோம்!
    பச்சைநிறத் தாயவளின்
    கச்சைமலை முகடழித்து
    மிச்ச மீதம் ஏதுமின்றி
    தாய்ப்பாலை வீணடித்தோம்!
    வான்பொய்த்து மழையில்லை
    கதிரவனால் அதிவெப்பநிலை
    நில அதிர்வால் வீடில்லை – எனக்கூறி
    அப்பாவிப் பறவையென்ற
    வேடங்கொண்டு வாழ்ந்திருப்போம்!
    இயற்கை வளமழித்து
    கான்க்ரீட் மரக்கிளையில்
    வண்ணமெல்லாம் தானிழந்து
    வாட்டமுற்று வீற்றிருப்போம்!

    ”நீர்வளத்தைக் கெடுத்து, நிலவளத்தை அழித்ததனால் வான்பொய்த்து மழையில்லை; நிலஅதிர்வால் வீடில்லை என்றானபின் கான்கிரீட் மரக்கிளையில் வாடி அமர்ந்திருக்கும் வேடப்பறவைகள் நாம்!” என்று மக்களின் மதியீனத்தால் விளைந்த சீர்கேட்டைச் சிறப்பாகப் பாட்டில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞராக அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 231-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 231-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    அண்ணனின் அரவணைப்பில் தன் அச்சத்தைத் துச்சமெனத் தொலைக்க முயலும் சிறுமியாகத் தெரிகின்றாள் இவள். அண்ணனின் முகத்திலோ யாமிருக்க பயமேன் எனும்படியான மந்தகாசப் புன்னகை மந்தார மலராய் இதழ் விரித்திருக்கின்றது.

    கவியுள்ளம் ஊற்றெடுக்கக் கனிமழலை ஒன்றின் வசீகரக் காட்சியே போதுமானது; இங்கோ இருவர்! எனவே பஞ்சமின்றிக் கவிபாடக் கவிநெஞ்சங்களை அன்புபாராட்டி அழைக்கின்றேன்!

    *****

    ”இச்சிறுமி, அன்னையையும் தந்தையையும் அண்ணன் உருவில் கண்டாள்; அவன் அரவணைப்பில் அமைதி கொண்டாள் ” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    அம்மையப்பனாய்…

    அன்னை தந்தை சேர்ந்தேதான்
    அண்ணன் உருவம் ஆனதுவோ,
    அன்பைக் கொடுப்பதில் அன்னையாக
    ஆசையாய் வளர்ப்பதில் தந்தையாக,
    என்றும் காப்பான் நன்றாக
    என்னும் உறுதி தங்கைக்கே,
    இன்னும் என்ன பயமென்றே
    இறுக்கிப் பிடித்தாள் அண்ணனையே…!

    *****

    ”உயரப் பறக்கும் பட்டத்திற்கு உதவிடும் வாலாய், நூலாய் உதவிடுவேன் உனக்கு நான்; உயரப்பறந்திடவே எனை நம்பிக்கையோடு பற்றிக்கொள்!” என்று பொன்மொழி உதிர்க்கும் உயர்ந்த சிறுவனைக் காண்கிறோம் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜின் கவிதையில்.

    அன்பே ஆருயிரே!

    மொட்டு விட்ட மலரே!
    இருள் சூழ்ந்திருக்கக் கண்டு பயந்தாயோ?
    இருளெனச் சூழ்ந்திருக்கும்
    இன்னல்கள் கண்டு பயந்தாயோ?
    வெளிச்சம் தரும் விளக்காய் நான்
    அணையாமல் என்னைக் காக்கும்
    உதவும் கரங்களாய் நீ!

    அஞ்சாதே, அச்சம் தவிர், நெஞ்சம் நிமிர்
    இரவென்று இருள் சூழ்ந்த வானம்
    வெளிச்சம் எனும் விடியல் வந்து
    நீலமாய் நிறம் மாறும்
    உறங்கி இருக்கும் இயற்கை கூட
    விழித்தெழும் விடியலாய்
    வெளிச்சம் வந்ததும்!

    குஞ்சுகளை இறகுகளில் மறைத்துக்
    காத்து நிற்கும் தாய்ப் பறவை!
    இறகுகளாய் நான் இருப்பேன்
    உன் இறகுகளை விரித்துப் பறக்க முயன்றிடு
    அந்த வானம் உனக்கு வசப்படும்!

    உயரப் பறக்கும் பட்டத்திற்கு
    உதவிடும் வாலாய் நூலாய்
    உதவிடுவேன் உனக்கு நான்
    உயரப்பறந்திடவே
    நம்பிக்கையோடு பற்றிக்கொள்!
    உன்னை ஏற்றிவிடும் ஏணியாய்
    நான் இருப்பேன்!

    அம்மை அப்பன் இன்றி
    இங்கு யாரும் பிறப்பதில்லை!
    உதவிக்கரம் நீட்டும் உருவங்களில்
    அண்ணனாய், தந்தையாய், தாயாய்,
    தோழனாய், தோழியாய், துணையாய்
    அன்பைப் பொழியும் உறவுகளைக் கண்டால்
    அனாதைகள் அழிந்து
    அன்பும் பாசமும் பொழியும்
    உள்ளங்களால் இவ்வுலகம் நிறைந்திடுமே!
    உறவாய் மாறி உள்ளங்கள் போற்றிடுமே!

    *****

    சிறுமிக்கு அன்னையாய் அத்தனாய் அத்தனையுமாய் நிற்கும் சிறுவனின் மனமுதிர்ச்சியை அழகிய கவிதைகளில் வார்த்தெடுத்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

    இனி இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

    பிஞ்சு (நெ)நஞ்சு!

    கனியமுதுக் குழந்தையென்றால்
    கள்ளமில்லாப் புன்சிரிப்பும்
    வெள்ளைத் தும்பைப்பூ மனதும்
    கண்முன்னே நின்றதொரு காலமம்மா – அது
    கனவாகப் போனதிந்த காலமம்மா!

    வஞ்சமில்லாப் பிஞ்சு நெஞ்சில்
    சூதானமாய் இருக்கச் சொல்லி
    நஞ்சதனைக் கலந்திட்டோம்
    வெம்பியிங்கு நிற்க வைத்தோம்

    வெள்ளாவியில் விதைநெல்லால் பொங்கல் வைத்தோம்!

    இன்ப துன்பமெல்லாமே
    இரு நொடியில் மறந்துவிடும்!
    கள்ளமில்லா நெஞ்சதனில்
    தந்திரத்தைப் புகுத்திவிட்டோம்!
    நம்பிக்கையின்மையை நிலைக்கவிட்டோம்!

    பஞ்சு போன்ற நெஞ்சதனைப்
    போட்டி பல போடச் சொல்லி
    ஊடகச் சோதியிலே
    எரிபானையாக்கி விட்டோம்!

    ஏய்த்துப் பிழைப்பதைக் கற்க வைத்தோம்!

    அறிவு வளர்க்கும்
    கல்வியதைக் கற்பிக்காமல்
    வெற்று வெற்றியே குறிக்கோளாய்
    முற்றிப்போகச் செய்துவிட்டோம்!
    முளைக்குருத்தை முட்செடியாய் ஆக்கிவிட்டோம்!

    பெற்றோர் தம் பேராசையால்
    பிஞ்சினிலே பழுத்து
    சுயநல ஆழ்துளையில் வீழ்ந்து
    மறைந்ததுவே அவர்தம் குழந்தைத்தனம் – இதில்
    வெற்றுக் கொண்டாட்டமே மழலையர் தினம்!

    ”வஞ்சமில்லாப் பிஞ்சுநெஞ்சில் நாம் நஞ்சதனைக் கலந்து விட்டோம்; வெள்ளாவியில் விதைநெல்லால் பொங்கல் வைத்தோம்! ஊடகச் சோதியிலே மழலையின் நெஞ்சதனை எரிபானை யாக்கிவிட்டோம்!” என்று  இன்றைய பெற்றோரின் நிர்ப்பந்தத்தால் குழந்தைத்தனத்தைத் தொலைத்து, பிஞ்சிலேயே பழுத்து வெம்பிப்போகும் மழலையருக்காக வேதனைப்படுகின்ற இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 230-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 230-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    திரு. முகமது ரபியின் ஒளிப்படக்கருவி பதிவாக்கித் தந்த இப்புகைப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 230க்குத் தெரிவுசெய்து தந்தவர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளிப்பட நிபுணர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் சென்று சேரட்டும்!

    இளைஞனின் நீலநிற வண்ணம் தீட்டிய கோலமுகம் சலனமற்றிருந்தாலும், அகத்துள் ஆயிரம் சிந்தனைகள் சிறகடித்துப் பறப்பதை உணர முடிகின்றது.

    அரியகலை நிகழ்த்தும் இவ் இளைஞனின் வாழ்வைக் கவலைகள் தின்னத் தகா! பெரிய சாதனைகள் படைக்கும் ஆற்றலைக் காலம் இவனுக்கு அளிக்க வேண்டும். இவனைப் பெற்றோர் மனம் களிக்கவேண்டும்!

    நீலவண்ணக் கண்ணனாய் ஆடிமுன்னே நின்றிருக்கும் இளைஞனின் இதய எண்ணங்களைக் கவிதைகளில் வடித்துத் தாருங்கள் எனக் கவிஞர் பெருமக்களைக் கனிவோடு அழைக்கிறேன்!

    *****

    ”உள்ஒன்று வைத்துப் புறமொன்றுபேசி வயிறு வளர்க்கும் நாடகத்தை
    உயிர்வாழ்க்கை எனக்கூறி உழன்று நாளும் நாம் திரிவதனை
    எடுத்திங்கே காட்டுதம்மா என் மனக்கண்ணாடி” என்று  வஞ்சக மனிதரின் நெஞ்சகத்தை ஆடியில் காட்டுகிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

    மனக்கண்ணாடி

    வீண் படாடோபம் கொண்டு
    வெற்று வார்த்தை பேசி
    நல்லவனாய்
    வல்லவனாய்
    நாலும் தெரிந்த தூயவனாய்
    நித்தம் நூறு வேடம் கொண்டு
    சுயநலப் பச்சோந்தியாய்
    பிணந்தின்னும் சாத்திரம் சொல்லித்
    தன்னுருவே தனை வெறுக்க
    உள் ஒன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசி
    வயிறு வளர்க்கும் நாடகத்தை
    உயிர் வாழ்க்கை எனக்கூறி
    உழன்று நாளும் திரிவதனை
    எடுத்திங்கே காட்டுதம்மா
    என் மனக்கண்ணாடி!

    அரிதாரம் தனை நீக்கித்
    தன்மானம் கொண்டு
    சுயபிம்பம் எதுவென்று
    தெளியும் நாள் எந்நாளோ?

    *****

    ”ஏடெடுத்துப் படித்ததில்லை; எழுத்தாணி பிடித்ததில்லை. எனினும், போடும் வேடம் எதிலும் இவன் பொய்யாய் நடித்ததில்லை. இன்றோ முடங்கிக்கிடக்கிறான்; விடியட்டும் இவன் வாழ்வு” என்று நன்மொழி நவில்கின்றார் திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரன்.

    ஓட்டைக் கீற்றின் ஒதுக்கின் மறைவில்
    ஒருசாண் வயிற்றுக்குக் கஞ்சி வார்க்க
    ஒய்யாரமாய் ஒப்பனை செய்கிறான்
    ஓயாது உழைக்கும் ஓர் குப்பத்து ராசா

    அரியாசனம் இல்லாமலே, அரண்மனைதான் செல்லாமலே
    அரிதாரம் பூசிக்கிட்ட அவன்தானே இந்நாட்டு ராசா
    அரங்கேற்றம் ஆகின்ற அரங்கத்தில் எந்நாளுமே
    அரசாளும் மகராசன் இவன் வந்தாலே கரகோசந்தான்

    தெருவோரம்தான் இவன் அரசாங்கம்
    இரவானால்தான் நடந்தேறும் இவன் அதிகாரம்
    தெரியாத கதையாடல் இங்கேது திரைவிலகி ஒளி
    தெரிந்தால் இவனாலே உருவாகும் புதுஉலகம்!

    ஆயிரம் வழிகள் அவனுக்கு எது அடைத்தாலும் திறந்திடுவான்
    ஆயிரம் வலிகள் அவனுள்ளே ஆனாலும் சிரித்திருப்பான்
    ஆயிரம் விழிகள் அவன்மீது அதனாலே மகிழ்ந்திருப்பான்
    ஆயிரம் வாழ்த்துகள் அவைதரும் ஆனந்தவாழ்கை அவனுக்கு

    ஏடு எடுத்து படித்ததில்லை எழுத்தாணி பிடித்ததில்லை ஆனாலும்
    போடும் வேடம் எதிலும் பொய்யாய் நடித்ததில்லை
    ஆடும் கூத்தில் எங்கும் மனம் தடுமாறவிட்டதில்லை
    ஓடும் நதிபோல ஓயாமலே தாவும் இவன் ஆட்டம்

    முடிசூடா மன்னன் இவன் இ‌ப்போது முடங்கிக் கிடக்கின்றான்
    முன்எப்போதும் இல்லாமல் இப்போது மூழ்கித் தவிக்கின்றான்
    முகச்சாயம் பூசாமல் பல மாதம் முடிந்து போனது – இனி
    முடியட்டும் பகல் முளைக்கட்டும் இரவு விடியட்டும் இவன் வாழ்வு!

    *****

    ”முகம்மூடிச் செல்லுமுன்னே மனிதன் முகமூடி அணிகின்றான்; ஒப்பனையே இல்லாத இவன் நாடகம் எப்போது முடியும்?” என்று வினா எழுப்புகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    அரிதாரம்…

    பாரினில் நாம்
    பார்க்கும் முகங்களில் பல
    பொய்ப்பூச்சில் மிளிரும்
    போலி முகங்கள்..

    உண்மை முகங்களைக்
    காட்டுவதில்லை ஒருவரும்,
    முகம்மூடிச் செல்லுமுன்னே
    மனிதன் பல
    முகமூடிகளை மாட்டிக்கொள்கிறான்..

    அரங்கத்தில் நடித்திடவும்
    ஆலய வேண்டுதல்களிலும்
    அரிதாரம் பூசுபவர்களை
    அடையாளம் கண்டுகொள்ளலாம்
    எளிதாக..

    ஒப்பனையே இல்லாமல்
    வேடம் போடும்
    மனிதனின் நாடகம்
    எப்போது முடியும்…!

    *****

    முகவண்ணம் தீட்டிய இளைஞனின் அகவெண்ணத்தைக் காட்ட முற்பட்டிருக்கின்ற, அவன் வருங்காலம் வளமாயிருக்க வேண்டும் என்று வாழ்த்தியிருக்கின்ற கவிஞர்பெருமக்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

    அழகு!

    பொய்யாய்ப் போகும் மெய்க்குப்
    போராடிச் செய்கிறோம்
    அலங்காரம் தினம்
    அழகாய்த் தோன்றிடவே
    அகத்தின் அழகு
    முகத்தில் தெரியும்
    என்று சொன்னதாலோ?
    போராடித் தினம்

    அலங்காரம் செய்து
    உள்ளிருக்கும் மிருகத்திற்கு
    முகமூடி போட்டுப்
    புன்னகை பூட்டிய
    பொய்முகம் தேவையில்லை!
    சிந்தனைகள் சீராய் இருந்தால்
    அகத்தின் அழகு தானாய் மெய்ப்படும்!

    அசுரனாய் வேடமிட்டு
    மேடை ஏறி
    வர்ணஜாலம் காட்டிடவே
    வர்ணம் பூசி
    வந்து நின்றேன்
    கண்ணாடியின் முன்னாடி!
    தொண்டை வறண்டு

    வாய்கிழிய வசனம் பேசி
    அழிந்து போகும்
    அசுரனாய் நான்
    சூரஸம்ஹாரம் நாடகத்தில்!
    பாராட்ட யாருமில்லை

    பார்த்து ரசிக்கக் கூட்டமில்லை
    அழிந்து போகும் இக்கலையால்
    நஷ்டம் வந்து
    நலிந்து போனேன்!
    என்னுள் இருக்கும்
    பசியெனும் மிருகம்தனைப்
    போக்கிடவே
    வந்த இந்த வாய்ப்பில்
    அசுரனாய் முகமூடி அணிந்து
    மேடை ஏறி அழிந்து போனேன்!
    நிலைமாறும் இவ்வுலகில்
    என் நிலை மாறும்
    என்ற நம்பிக்கையில்!

    கரகோஷம் மட்டும்
    கலையை வளர்க்க உதவாது
    கலையை அறிந்த
    உயிரோட்டமாய் வாழும்
    அந்த உயிர்களைக்
    காத்து நிற்க
    உதவிக்கரம் நீட்டுவோம்!
    இப்புவியெங்கும்
    நம் கலை அழகைப்
    போற்றிடச் செய்வோம்!

    நிகழ்த்துகலை (performing arts) வடிவங்களில் ஒன்றான நயமிகு கூத்துக் கலை, திரைப்படத்துறையின் அசுர வளர்ச்சியால், இப்போது நாடுவார் யாருமின்றி அழிவின் விளிம்பில் வாடிக்கொண்டிருக்கின்றது. நலிந்துவரும் இக்கலைக்கு உயிர்கொடுப்பதும், தம் வாழ்வாதாரத்துக்கு இக்கலையையே நம்பியிருக்கும் கலைஞர்களை ஆதரித்துப் புரப்பதுமே மக்கள் செய்யவேண்டிய உடனடிச் செயல்களாகும் என்பதைத் தம் கவிதையில் இதயம் தொடும் வகையில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 229-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 229-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    உள்ளங்கவர் கிள்ளைகளை ஒளிப்படமெடுத்து வந்திருப்பவர் திரு. சத்யா. படக்கவிதைப் போட்டி 229க்கு இதனைத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகுக!

    மரமேடையில் அருகமர்ந்து அழகுக்கோலம் காட்டும் பைங்கிளிகாள்! பேசும் ஆற்றல் கைவரப்பெற்ற அரிய பறவைகள் அல்லவோ நீங்கள்! செங்கனி வாய்திறந்து சந்தத் தமிழில் ஒரு சிந்துபாடுங்களேன்! நாங்களும் வந்து கேட்கிறோம்!

    பட்டுக்கிளிகளைப் படத்தில் பார்க்கையில் பாட்டெழுதக் கை பரபரக்கின்றதா பாவலர்களே? எழுதுகோல் எடுங்கள்! பழுதறக் கவிமாலை தொடுங்கள்!

    *****

    ”கிள்ளையின் செம்பவள மூக்கழகில் செயலிழந்தேன்; செழுமஞ்சள் கழுத்தழகில் மனமிழந்தேன்” என்று வியக்கும் திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரன், அப்பறவைகளைச் சூழ்ந்திருக்கும் ஆபத்துகளை அறிவுறுத்தி, ”மூக்காலே சீட்டெடுக்க வைக்கும் மூடரிடம் சிக்காது பறந்திடுவீர்!” என்று எச்சரிக்கவும் தவறவில்லை.

    கதிர் விழித்த இளங்காலை வேளையிலே
    கதிர் விளைந்த சோளக்கொல்லை எல்லையிலே
    கதிர் கொய்ய வந்த கான் கிளிக்கூட்டத்தில் என்விழிக்
    கதிர் கண்டுவியந்த கண்கொள்ளாக் காட்சியிது!

    பச்சைப் பசுங்கிளிகள், பறந்து திரியும்
    பசுஞ்சோலைப் பூங்கிளிகள் இரண்டும்
    இச்சை கொண்டு இணைந்திருக்கும் இன்பக் காட்சியிது
    இணையில்லா இயற்கையின் ஆட்சி இது!

    செம்பவள மூக்கழகில் செயலிழந்தேன்
    செழும் மஞ்சள் கழுத்தழகில் மனமிழந்தேன்
    சேர்ந்த இரு விழியின் இணையழகில்
    சொந்த நினைவினை நானிழந்தேன்!

    விழித்தெழுந்தேன் விளைந்த கற்பனை
    மொழிவிடுத்து வியனுலகில் நடைமுறையில்
    மெலிந்த பல்லுயிர்களுக்கு விளையும் கேடெண்ணி
    அழிந்த அவற்றின் கூடெண்ணி ஐயுற்றேன்!

    வஞ்சனையாய் வலைவிரித்துச் சிறைப்பிடித்து
    வாயினிலே சூடுவைத்து வாலறுத்து
    வண்ணப் பசுஞ்சிறகை வன்முறையாய் வெட்டிவிடும்
    வஞ்சகர் கையிலினிச் சிக்காது விழிப்புடனே பறந்திடுவீர்!

    முக்காலம் அறிந்திடவும் முயற்சிக்கா வாழ்வின்
    முழுப்பயனும் தெரிந்திடவும் மூளையில்லா
    மூடர்சிலர் இக்காலத்தலும் உங்களைக் கூண்டிலிட்டு
    மூக்காலே சீட்டெடுக்க முடுக்கிடுவார் சிக்காதீர்!

    மாமதுரை அரசாளும் அங்கயற்கண்ணி
    மங்கை மீனாட்சி திருத்தோளில் அமர்ந்திருக்கும்
    மங்களக் கிளிகள் உங்கள் அருளாலே மாநிலத்தில்
    மங்காமல் பசுஞ்சூழல் தழைத்தோங்கட்டும்!

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    அந்த வாழ்க்கை…!

    கிளியே கிளியே ஆசைக் கிளியே
    கேளடி சேதி கருத்தில் கொள்ள,
    எளிதாய் மனிதனை நம்பி விடாதே
    ஏய்த்தே உன்னைக் கூண்டி லடைப்பான்,
    வெளியே விடுவான் சீட்டை எடுக்க
    வெற்றுரை பேசிக் காசு பறிப்பான்,
    அளிப்பான் ஒருநெல் அடைப்பான் மீண்டும்
    அடிமை வாழ்க்கை வேண்டாம் பறந்திடு…!

    ”உன்னை ஏய்த்துப் பிழைக்கும் மாந்தன் அளிக்கும் ஒற்றை நெல்லுக்காய் அவனிடம் அடிமையாய்ச் சிக்கிடாதே; விரைந்து பறந்திடு; விடுதலை பெற்றிடு!” என்று கிள்ளைக்குச் சுதந்தர உணர்வூட்டும் இக்கவிதையின் ஆசிரியர் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 228-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 228-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    Mr. Ayman bin Mubarak-இன் காமிரா வண்ணத்தில் உருவான இவ் ஒளிப்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து படக்கவிதைப் போட்டி 228க்கு வழங்கியுள்ளார் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளிப்பட வித்தகர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகின்றேன்.

    வாரிதியின் ஓரமாய்ச் சவாரி செய்யும் இந்தக் குதிரைச் சாரதியின் முகத்தில்தான் எத்தனை பெருமிதம்….போர்க்களத்தில் வாகை சூடித் திரும்பும் வெற்றிவீரன்போல!

    இவ்வண்ணப்படம் பல எண்ண அலைகளை நம் கவிஞர்கள் மனத்தில் உருவாக்கியிருக்கும் என நினைக்கிறேன். அவ்வெண்ணங்களைக் குழைத்து அவர்கள் கட்டித்தரும் பா மாளிகையை நாமும் இரசித்துவருவோம் களிப்போடு!

    *****

    ”உப்புக் காற்றில் ஊர்வலம் வரும் உப்பரிகையின் தேசிங்கு ராசா இவன்; ஊர்சுற்றிப் பார்க்கவரும் பயணிகளுக்கோ பரியேற்றம் காட்டும் பாமர சாரதி” என்று சிறுவனின் சீர்த்தி பேசுகின்றார் திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரன்.

    பரந்த நீலக்கடலின் ஓரத்தில்
    பாயும் புரவியின் வேகத்தில்
    விரிந்த கரைமணல் திடலில்
    விரைந்தோடுதே வாழ்வின் சாகசம்!

    கடலாட வருவோரை, காலார நடப்போரைக்
    கவர்ந்திடவே காற்றாகப் பறந்திடும்
    கரையோரக் குதிரைகள் – வாடிக்கை
    காணாமல் போனாலும் காட்டுமே வேடிக்கை!

    குட்டிக் குழந்தை முதல் குடுகுடு கிழவர் வரை
    குதிரையில் ஏற்றி குதூகலமூட்டும் வித்தைக்காரன்
    கூட்டம்தேடி ஓடும் நேரத்தில் வாழ்வை வெறுத்து
    கடலில் மாய வருவோர் காக்கும் காவல் வீரன்!

    உப்புக் காற்றில் ஊர்வலம் வரும்
    உப்பரிகையின் தேசிங்கு ராசா – இவன்
    ஊர்சுற்றிப் பார்க்க வரும் பயணிகளுக்கு
    உற்சாகமாகப் பரியேற்றம் காட்டும் பாமர சாரதி!

    வரும் போகும் விரிகடல் அலை போலே
    வந்து போகும் வாடிக்கையர் தரும் வருவாயில்
    வயிறு வளர்க்கும் வாழ்கைக்குத் தான் வறுமை
    வற்றாத மகிழ்ச்சிதான் மனதுக்குள் என்றும்!

    தள்ளிப்போடு துன்பத்தின் வலியைத்
    துள்ளியோடு வெள்ளி மீனாகப் புது நம்பிக்கை விளையும்
    தூங்காத இரவுகள் இனி நீங்கிவிடும்
    நீங்காத துயரங்கள் இனி தூர விலகிவிடும்!

    *****

    ”அலையில் மாட்டிடுவோர்க்கும் ஏனையோர்க்கும் உதவிடும் இப்புரவி வீரனின் அரும்பணி புவியுளோர் மனத்தில் நிலைத்திடும் என்றும்” என நற்சொல் நவில்கின்றார் திரு.செண்பக ஜெகதீசன்.

    உதவிப் பவனி…

    அலைகள் மோதும் கடற்கரையில்
    அழகுப் புரவி மீதேறி
    சிலைவரும் அம்பாய்ப் பாய்பவரின்
    சிறப்புப் பணியைப் போற்றுகின்றேன்,
    அலையில் மாட்டிடும் மனிதர்முதல்
    அனைத்து பேர்க்கும் உதவுகின்றார்,
    நிலையா உலகில் இவர்பணிதான்
    நிலைத்து நிற்கும் மனங்களிலே…!

    பரியேறிவரும் சிறுவனைப் பாராட்டிப் பாக்கள் புனைந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

    இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

    குதிரைச் சவாரி!

    தடைகள் அனைத்தும் தவிர்த்துத்
    தளைகள் உடைத்து எறிந்து
    சிறுமை அனைத்தும் களைந்து
    சிறகுகள் விரித்திட வேண்டும்!

    குறுநகை புரிந்து பின்னால்
    குயுக்திகள் செய்யும் வீணர்
    குறுக்கீடு தாண்டிப் பாய்ந்து
    குவலயம் வென்றிட வேண்டும்!

    சிறுமைகள் செய்திட விழையும்
    குறுமதி செயல்கள் தவிர்த்து
    நேர்பட நிமிர்ந்து செல்லும்
    நெஞ்சுரம் பெற்றிட வேண்டும்!

    மயக்கிடும் வீண்செயல்தனை மறைக்கும்
    கண்ணியக் கடிவாளம் கொண்டு
    கடமைக் குதிரை ஏறி – துன்பக்
    கடலினைத் தாண்டிட வேண்டும்!

    எதிர்ப்புகள் எத்தனை வந்தும்
    உயிர்ப்புடன் அவற்றை வென்று
    பொறுப்புடன் செயலது புரியும்
    மனிதரைப் போற்றிட வேண்டும்!

    கண்ணியக் கடிவாளம் பிடித்து, கடமைக் குதிரையேறி, வாழ்வில் குறுக்கிடும் துன்பக் கடலினைக் கடந்திட வழிசொல்லும் பொருள்பொதிந்த இக் கவிதையை யாத்திருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுவதில் மகிழ்கின்றேன்.

     

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 227-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 227-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    திரு. முகம்மது ரபி எடுத்திருக்கும் ஒளிப்படமிது! வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இதனைத் தேர்வுசெய்து இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்கு அளித்திருப்பவர் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். ஒளி ஓவியர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

    சிந்தனைகளை முகத்தில் தேக்கி, குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருக்கும் இச்சிறுவனின் அகத்தைப் படம்பிடிக்க முயலுங்கள் என்று வல்லமையின் சொல்லோவியர்களை நல்வாழ்த்துக்கூறி அழைக்கின்றேன்.

    *****

    ”ஓரமாய் ஒண்டிடும் ஒளிக்கதிரே! ஊராரின் உள்ளமதில் இடம்பிடிக்க ஓயாதுழைப்போம்! அடிமைத் தளையறுத்துச் சுடர்விடுவோம்! என்று நம்பிக்கை விதைகளைச் சிறுவனின் மனத்தில் விதைக்கிறார் திருமிகு. எம். புஷ்ப ரெஜினா.

    ஒடுக்கப்பட்டோம் ஒளிவீசுவோம்!

    ஓலைக்குடிசையில்
    ஓட்டை ஒடசலுடன்
    ஓரமாக ஒண்டிடும்
    ஓர் ஒளிக்கதிர்….
    ஓராயிரம் கனவுகளுடன்
    ஓயாத உழைப்புடனே
    ஓவியமென
    ஓய்ந்திருப்போனே…
    ஓடமாய் மனம் அலைந்திட
    ஒன்றுக்கும் வழியின்றியே
    ஒப்பற்ற நிலைக்கு
    ஒளிவிளக்காகிடவே….
    ஓரறிவுயிர்களும் ஒடுங்கிட
    ஒடுக்கினோர்கள்
    ஒழிந்துபோயினர்
    எல்லாம் ஒளிமயமே…
    ஓயாது உழைத்திடுவோம்
    ஊராரின் உள்ளமதில்
    ஓங்கி உயர்ந்திடவே
    ஓசோனில் கால்பதிப்போம்…
    வாராய் என் இளஞ்சிங்கமே,
    ஒளிவிளக்காவோம் அடிமைத் தளைஅறுத்து,
    ஆர்வமுடன் நிலைநாட்டுவோம்!

    *****

    ”பள்ளிசென்று மீண்ட பிள்ளை பெற்றோரை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கின்றான்! விரைந்து வரட்டும் பெற்றோரும் பொற்காலமும்!” என்று வாழ்த்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    நம்பிக்கையில்…

    பள்ளிக்குச் சென்ற
    பிள்ளை வந்துவிட்டான்,
    பணிக்குச் சென்ற
    பெற்றோர் வரவில்லை..

    மதிய உணவைப்
    பள்ளி பார்த்துக்கொண்டது,
    இரவு உணவுக்கு
    வழிதேடிச் சென்றவர்கள்
    வரவில்லை இன்னும்..

    வாசலில் காத்திருக்கிறான்
    வாடியே பிள்ளை
    நம்பிக்கையில்,
    வரட்டும் சீக்கிரம்-
    இப்போது பெற்றோர்,
    நாளை நல்வாழ்வு…!

    *****

    ”வாழ்க்கையாம் வட்டத்திற்குள் வறுமை என்றும் நிரந்தரமில்லை; முடக்கிய கால் நிமிர்த்தி மடக்கிய கரம் தளர்த்தித் தடம் பதிக்க வா!” என்று சிறுவனுக்கு அறைகூவல் விடுக்கிறார் திருமிகு. சத்யா இரத்தினசாமி.

    வழு இல்லா வாழாநிலை போல் ஓர் நெறி முறைக்குள் நிற்பவனாய்…… வாயில் தாண்ட வாஞ்சையின்றி வையம் நோக்கி இருப்பதேனோ.?

    வீட்டினுள்ளே காவல் காக்க வேறுயிர் ஏதும் இருக்கிறதோ? – அன்றி வெறும் வயிறு பசி தணிக்க வரும் நுந்தை வழி நோக்கி அமர்ந்தனையோ….?

    எதுவாகில் இருந்திடினும் – நீ இளைத்துப் போய் இருத்தல் வேண்டாம்…. வாழ்க்கையாம் வட்டத்திற்குள் வறுமை மட்டும் நிரந்தரமா ?

    நின் விழி தான் உரைக்கின்றதே இந்நிலை வென்றிடலாம் என்று…….எனவே முடக்கிய கால் நிமிர்த்தி மடக்கிய கரம் தளர்த்தி முனைப்போடு தடம் பதித்து முன்னே வா செழுஞ்சுடரே…….!

    *****

    சிறுவனின் பார்வையில் தெரிந்த சோர்வைப் போக்கிச் சுறுசுறுப்பூட்டும் வகையில் அருமருந்தெனக் கவிதைகள் அளித்திருக்கும் பாவலர்களுக்கு என் பாராட்டும் நன்றியும்!

    *****

    அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    கீற்றுக் குடிசையின் கிழக்குச் சூரியன்
    நேற்று இன்றின் நீங்காத் துயரை – நாளை
    மாற்றும் நம்பிக்கையின் மின்னல் கீற்று!
    காற்றுப் புகா இடத்திலும் பாயும் ஓளியின் நாற்று!

    இடிந்த சுவரை எண்ணி
    இடிந்திடாதே தம்பி!
    இழந்ததை எண்ணிக் கலங்காதே,
    இருப்பதைக் கொண்டு போராடு!

    அள்ளக் குறையாத அறிவூறும்
    அட்சய பாத்திரம் தான்
    அருகில் இருப்பவை எல்லாம்
    அள்ளிப் பருகு; ஆளுமை கொள்!

    கீழகழ்ந்து தேடாமல் இருந்தவரை வைகையின்
    கீழடி கூட நம் காலடிக்குக் கீழே தானே கிடந்தது?
    கிளறித் தோண்டிய பின்னே தான் அது தமிழனின்
    கிட்டாப் பெருந்தனம் எனப் புரிந்தது!

    தலைநிமிர் தடை தகர்!
    தளையறு தடம் பதி!
    விளையட்டும் புது விதி!
    வீழட்டும் பழமையின் சதி!

    கண்ணீர் சிந்தியொரு பயனுமில்லை
    காலத்தைப் பூட்டிட யார் கையிலும் சாவி இல்லை!
    கடினம் ஆயினும் கனமாய் அடி
    கதவுகள் திறக்கும் கவலைகள் பறக்கும்!

    வீணாய்க் கிடந்தால் வீழ்ச்சிதான் விரைந்தெழு!
    விண்ணளக்கும் உன் உழைப்பால்
    மண்குடிசை வாசலையும் வா
    பொன் பளிங்கு மாளிகையாக்கலாம்!

    ”கீழகழ்ந்து தேடாமல் இருந்தவரை வைகையின் கீழடிகூட நம் காலடியில்தான் கிடந்தது. கிளறித் தோண்டிய பின்புதான் அது தமிழனின் கிட்டாப் பெருந்தனம் எனப் புரிந்தது. ஆதலால் தலைநிமிர்! தடை தகர்! பழைமைச் சதியை வீழ்த்திப் புதுமை விதியை நிலைநிறுத்து! உழைப்பால் உயர்ந்துநில்!” என்று சிறுவனுக்கு நம்பிக்கை உரமேற்றும் நல்லுரைகளைச் சுமந்திருக்கும் இக்கவிதையை யாத்த திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 226-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 226-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    அன்னையின் தோளில் முகம்சாய்த்துப் ’போஸ்’ கொடுக்கும் குழந்தையை அழகாகத் தன் புகைப்படக் கருவியில் பதிந்து வந்திருக்கின்றார் Yesmk. இந்த அழகிய படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 226க்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவரும் என் நன்றிக்கு உரியவர்கள்!

    வண்டுவிழிப் பார்வையால் நம் உள்ளத்தைக் கொண்டுசெல்லும் இந்த அழகிய குழந்தையின் வதனம் சந்திர பிம்பம்; பிஞ்சுக் கரங்கள் பஞ்சுப் பொதிகள் என்று என் மனமும் கவிபாட விழைகின்றது. எனினும் படக்கவிதைப் போட்டிக்குக் கவியெழுதக் கவிகள் பலர் ஆவலோடு காத்திருப்பதால் அவர்களுக்கு வழிவிட்டு அமைகின்றேன்.

    வருக புலவீர்! தருக நிலாமுகக் குழவிக்குப் பலாச்சுளைக் கவிதைகளை!

    *****

    ”தோளில் தூங்கும் பிள்ளையெனும் கிள்ளையின் துயில்கலையாவண்ணம் அலுங்காது நடக்கும் கலை தாய்மார்களுக்குக் கைவந்த ஒன்று!” என்று விளக்குகிறார் தாய்மார்களின் உளவியல் அறிந்த திருமிகு தமிழ்முகில்.

    அன்னையின் தோளில் சாய்ந்து
    உலகத்தின் அழகில் இலயித்திருக்க
    முன்னின்று பின்னோக்கியும்
    பின்னின்று முன்னோக்கியும்
    ஓடும் காட்சிகள்
    நிகழ்வுகளின் சாட்சிகளாய்!
    காட்சிகள் அயர்ச்சியூட்டினாலும்
    அன்னையின் தோள்
    தலையணையாயும் – அவர்தம்
    கரங்கள் மெத்தையாயும் மாறிப்போக
    சுகமான துயிலும் கண்களை
    வருடியபடித் தழுவிக் கொள்ள
    அன்னையின் முத்தங்கள்
    தாலாட்டுப் பாட – உறங்கிப் போன
    கிள்ளையின் துயில் கலையாது
    அலுங்காது நடக்கும் கலை
    அன்னைகட்கெலாம் – தானாக
    கைவந்து சேரும் உத்தியன்றோ!
    அன்னையின் தோள் சாய்ந்து கொண்டு
    பின்னிருக்கும் உதடுகளில்
    புன்னகையும் – உள்ளத்தில்
    ஆனந்தமும் துளிர்க்கச் செய்யும்
    வித்தை கைவரப் பெற்றவர்கள்
    கிள்ளைகள்!

    *****

    பிள்ளைக் கனியமுதே! பேசும்பொற் சித்திரமே! கள்ளமில்லாக் கற்கண்டுப் பொற்குவையே! உன்னைச் சீராட்டி வளர்க்கும் அன்னையின் அன்பை உணர்ந்து நீயும் அவளிடம் அன்பு பாராட்டு! என்று இனியவை கூறுகின்றார் திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரன்.

    தாயவள் தோளில் தவழ்கின்ற
    தூயவளே கண்மணியே!
    துள்ளிக் களித்தே பின் நோக்குகிறாய்
    தூக்கம் வரவில்லையோ? – தூளியது ஏங்குதம்மா

    அன்னையவள் அள்ளியணைத்து
    ஆரத் தழுவி அமுதே தேனே அஞ்சுகமே என
    ஆசையாய்க் கொஞ்சுகையில் நெஞ்சில்
    அன்பு தவழுதம்மா ஆருயிரும் சிலிர்க்குதம்மா!

    பிள்ளைக் கனியமுதே பேசும் பொற்சித்திரமே
    கள்ளமில்லாக் கற்கண்டுப் பொற்குவையே
    வெள்ளை உள்ளத்து வளர்கவின் நிலவே
    எல்லையில்லா இன்ப அமுதூற்றே ஆவி துடிக்குதம்மா!

    உன்னை வளர்த்து ஆளாக்க
    உன் அன்னையவள் அல்லும் பகலும்
    உழைத்திருப்பாள் ஊணுறக்கம் இல்லை அவளுக்கு
    உலகே நீ தான் என்று உள்ளம் மகிழ்ந்திருப்பாளம்மா!

    காலத்தால் அழியாத களவாட முடியாத
    கல்விச் செல்வம் அதைக் கண்ணும்
    கருத்தாக நீ கற்றிடவே கலாசாலைக்கு அன்போடு
    கருமைப் பொட்டு வைத்து அனுப்பிடுவாளம்மா!

    அன்னை போல் அன்புகாட்ட ஆர் உளார்
    அவனிதனில்? அன்னையே யாவரும் அறிந்த
    அன்பு தெய்வம்மம்மா அவளுக்கும்
    அன்பு செய்வோமம்மா அகிலம் வாழுமம்மா!

    *****

    கொடிக்குக் கொழுகொம்பெனச் சேய்க்குப் பக்கபலமாய்த் திகழ்பவள் தாய் என்று அவளின் மேன்மையைப் பாடுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    சேயே அறிவாய்…

    தாயின் தோளில் சாய்ந்திருந்தால்
    தானே வந்திடும் தைரியமே,
    சேயின் எண்ணம் எதுவாயினும்
    சேதி சொலாமல் தாயறிவாள்,
    சாயும் கொடிக்குக் கொழுகொம்பாய்ச்
    சற்றும் பிரியாத் துணையவளே,
    ஓயும் போதவள் துணையாயிரு
    ஒன்றே போதுமுன் உயர்வுக்கே…!

    *****

    ”அரவிந்த முகங்காட்டிச் சிரிக்கின்ற கண்ணே! உன் சூரியப் பிரபை விழிகள் என் துன்பங்கள் தீர்க்குமடி!” என்று புகலும் அன்னையைக் காண்கிறோம் திரு.சித்திரவேலு கருணானந்தராஜாவின் கவிதையில்.

    அன்னையின் தோளிற் சாய்ந்துன்
    அரவிந்த முகத்தைக் காட்டி
    என்னடீ சிரிக்கின்றாய் நீ
    என்முகக் கரியைக் கண்டா?
    உன்னைப் போல் மதிமுகத்தை
    உண்மையில் கொண்டேனில்லை
    கன்னிப் போய்க் கறுத்து விட்ட
    கன்னந்தான் எனக்குத் தொல்லை!

    பார்க்கின்ற உன்னைப் போன்ற
    பாலகரெல்லா மென்னை
    ஆரிந்த மந்தியென்று
    அருவருத்திட்ட போதும்
    கூரிய விழியாலென்னைக்
    குத்திடப் பார்க்கும்போதும்
    நேரிய உங்கள் கண்ணில்
    நின்றொளி பாய்ச்சுகின்ற
    சூரியப் பிரபை என்றன்
    துன்பங்களகற்றும் போடீ.

    சேய்க்கும் தாய்க்கும் சேர்த்தே கவிபாடிச் சிறப்பித்திருக்கும் வித்தகக் கவிஞர்களுக்கு என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியும் பாராட்டும்!

    அடுத்துக் காண்போம் இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையை…

    ஆடி ஓடி விளையாடி
    அயர்வுற்று வரும்பொழுதெல்லாம்
    அம்மாவின் தோள்களே
    அடைக்கலம் தரும்!

    அன்னையின்
    தோள் சாய்ந்து
    பார்க்கும் பொழுது
    பரந்த உலகம் கூட
    ஒரு பனித் துளியாய்த்
    தெரியும்!

    கனவுகள் மெய்ப்படவும்
    காற்று வெளியிடை
    அவள் சிறகு விரிக்கவும்
    அந்தத் தோள்சாயலில்தான்
    தொடங்குகிறது பாடம்!

    எதிர்ப்படும் இன்னல்களை
    எதிர்கொள்ளும் வழியினையும்
    அன்னையின் தோள்களில் இன்றி
    வேறு எங்குக்
    கற்க இயலும்?

    வெம்புலிக் குழாமென
    விலங்கு மனிதர்கள்
    திரிகின்ற உலகில்
    அன்னையின் அரவணைப்பே
    அவளுக்கு
    எல்லாமுமாய் விளங்கும்!

    சின்னஞ்சிறு ஆசைகள்கூட
    வண்ணம் பெற்று
    வானில் பறக்கத்
    தோள் மீது
    கண் மூடும்போதுதான்
    வடிவம் கிடைக்கிறது!

    அம்மாவின் தோள் சாயுமிவள்
    நாளை
    ஆதவனில் கால்பதிக்கும்
    அதிசயமும் நடக்கலாம்!

    எங்குச் சென்று
    எதனை சாதித்தாலும்
    அம்மாவின் தோள் சாய்ந்த
    அந்த அற்புத உணர்வுக்கு
    ஈடென்று சொல்ல
    இங்கு
    எதுவும் கிடையாது!

    ”கண்ணே! வெம்புலிக் குழாமென விலங்கு மனிதர்கள் திரிகின்ற இவ்வுலகில் அன்னைதரும் அடைக்கலமே உனக்கு இன்பம் நல்கும்! ஆதவனில்கூட நாளை நீ பாதம் பதிக்கலாம்; உனை இந்த உலகமே மதிக்கலாம். எனினும், அன்னையின் அன்புக்கும் அரவணைப்புக்கும் ஈடு இணை ஏதுமில்லை என்றறிவாய்! என இனிய சொற்களால் பாமாலை தொடுத்திருக்கும் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

     

     

    Share
  • படக்கவிதைப் போட்டி 225-இன் முடிவுகள்

    படக்கவிதைப் போட்டி 225-இன் முடிவுகள்

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    திரு. பிரேம்குமாரின் இந்நிழற்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 225க்கு உரியதாக வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்து வழங்கியுள்ளார் திருமிகு. சாந்தி மாரியப்பன். இவ்விருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

    கறையான்களால் தின்னப்படுகின்ற முதிய ஆலமரத்தை அதன் விழுதுகள் வீழாமல் ஊன்றிக் காப்பதுபோல், முதுமைவந்து இரண்டாம் குழந்தைப்பருவத்தை (second childishness) அடைந்துவிட்ட தந்தையைத் தனயன் தாங்கிப்பிடித்தால் அவர் வீழமாட்டார்! தலை தாழமாட்டார்!

    சிதலை தினப்பட்ட ஆல மரத்தை
    மதலையாய்
     மற்றதன் வீழூன்றி யாங்குக்
    குதலைமை
     தந்தைகண் தோன்றின்தான் பெற்ற
    புதல்வன்
     மறைப்பக் கெடும். (நாலடி: 197) 

    இப்படமும் இதன் பின்னாலிருக்கும் அருளப்பரின் அருள்மொழிகளும் எத்தகைய சிந்தனைகளை நம் கவிஞர்களுக்கு அளித்திருக்கின்றது என்று அறிந்துவருவோம்!

    *****

    முதியவர் தம்முடைய வாழ்க்கை வரலாற்றைக் கூறுவதையும், முடிவாகத் தம் பிள்ளைகள் இருக்குமிடமே தமக்கு பிருந்தாவனம் என்று அவர்களை நாடிச் செல்வதையும் இக்கவிதையில் அழகாய்ச் சொல்லியிருக்கின்றார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

    வாழ்க்கை

    ஆருயிர் தந்தாய் நீ
    அடையாளமாய் அம்மை அப்பன்
    அன்பை மட்டும் பொழிந்து ஆளாக்கிட
    வளர்ந்து நின்றேன் நான்!

    அன்பாய்ப் பேசிச் சிரித்து
    இதயத்தை வென்றாள் அவள்
    அத்தனையும் மறந்து மயக்கத்தில்
    அவள் கரம் பிடித்தேன் நான்!

    இதயங்கள் இணைந்தது இல்லறத்தில்
    இன்பத்தில் திளைத்திடும் மனம்
    பொய்யாய்ப் போகும் மெய்கள் இணைந்திட
    நாம் என்று ஆகினோம் அவளும் நானும்!

    உறவுக்கு சாட்சியாய் ஒன்றுக்கு இரண்டாய்
    பிறந்தது ஆண் ஒன்றும் பெண் ஒன்றுமாய்
    மகனாய் மருமகளாய் இருந்த எம்மை
    தந்தை தாய் என்று உயர்த்தினாய்!

    எங்கள் இளமை மெல்ல மறைய
    இடம் பெயர்ந்து சென்றனர் இவர்கள்
    மகள் புகுந்த வீட்டிற்கும்
    மகன் தனி குடித்தனத்திற்கும்!

    ஒருவருக்கு ஒருவர் துணையாய்த்
    தனிமையில் இருக்கையில்
    பிள்ளைகளுக்குப் பிள்ளைகள் பிறந்தது
    எங்களைத் தாத்தா பாட்டி என்று உயர்த்தியது!

    துணை வேண்டி இருவரும்
    துணையாய் இருந்தவளைப் பிரித்து
    அவளுடன் அவளும் இவனுடன் நானும்
    தனித்தனியாய் வேதனையுடன் அவளும் நானும்!

    உள்ளுக்குள் வேதனையை வைத்து
    புன்னகை பூட்டி ஓடி ஓடி உழைத்தவள்
    இதயம் இயங்காமல் நின்று போனது
    தனியாய் எனைத் தவிக்கவிட்டுச் சென்றது!

    முதுமை எனை முத்தமிட்டதும்
    முத்தமிட்டவள் விட்டுப்போனாள்
    கரம் பிடித்தவன் கையால்
    கொள்ளிதனை வாங்கிச் சென்றாள்!

    நிமிர்ந்து நிற்க இயலாமல் முதுமையில்
    இனி வரும் காலம்தன்னைத் தனிமையில்
    தள்ளுவதை நினைக்கையில்
    எதிரே கண்டேன் இந்த வாசகம்
    நான் உங்களுக்கு அன்பு செய்தது போல்
    நீங்களும் ஒருவருக்கு ஒருவர் அன்பு செய்யுங்கள்!

    போகும் திசை அறியாமல் தவிக்கையில்
    விட்டுச் சென்றவள் காட்டிய வழியாய் இந்த வாசகம்
    கண்களில் நீர் மல்கக் கால்கள் தானாய் நகர்ந்தது
    பிள்ளைகள் இருக்கும் பிருந்தாவனம் நோக்கி!

    *****

    வியப்புக்குறியாய்  நிமிர்ந்துநிற்கும் கம்பீர மானுடனும் முதுமை வந்தால் வினாக்குறியாய் வளைந்துதான் போய்விடுகின்றான். மூப்புக்கு ஆட்படுவதை யாராலும் தவிர்க்க இயலாது. எனவே, இளைஞர்கள் முதியோரை ஏளனம் செய்யாது அரவணைத்தால் அவர்களின் அன்பும், கூடவே வாழ்க்கைக்கான அனுபவமும் கிட்டும் என்றுரைக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

    உன்னைத்தான் தம்பி…!

    முடக்கிவிடுகிறது மனிதனை
    முதுமை,
    உடலிலும் மனதிலும்
    கைவைத்துவிடுகிறது காலம்..

    வியப்புக் குறியாய்
    நிமிர்ந்திருந்த முதுகு
    வளைந்து
    வினாக் குறியாகித்
    தடி எடுத்தவனைத்
    தடுமாறித்
    தடி பிடிக்க வைத்துவிடுகிறது..

    ஊனமில்லா உள்ளத்தையும்
    முதுமை
    ஊனமாக்கிவிடுகிறது
    தனிமையில் தள்ளி..

    உறவுகளின்
    உண்மை நிலைகாட்டிப்
    பிறக்கவைக்கிறது ஞானம்..

    தம்பி
    துடிக்கும் இளைஞனே,
    தடுக்கமுடியாது உனக்கும்
    முதுமை வருவதை..

    அதனால்
    தவிக்க விட்டுவிடாதே
    முதியவர்களை,
    தவிக்கவிடப்பட்டவர்களுக்கு
    உதவி செய்து
    பரிசாய்ப் பெற்றுக்கொள்-
    அனுபவத்தை…!

    சிந்தனைக்குரிய நல்ல கவிதைகளைப் படைத்துத் தந்திருக்கும் கவிஞர்கள் இருவருக்கும் என் பாராட்டுக்கள் உரித்தாகுக!

    *****

    இனி வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

    கூடிவாழ்ந்த உறவுகளின்
    கூட்டுத் தொகை சில கோடி
    கூன்முதுகு குனிந்து சுமந்த சுமைகளின்
    கூட்டுநிறை பல கோடி – ஆயினும்

    கூர் மழுங்கிய ஏர்க் கொழுமுனை இது
    கூர்மை மங்கிய விழிகளின் பார்வையோடு
    கூடிழந்த பறவையாக இன்று குடியிருக்கக்
    கூடு தேடும் இடமோ தெருக்கோடி!

    ஆலமரம் விழுதிறங்கித் தோப்பாச்சு
    ஆன அடிமரம் தான் ஆதரவு இன்றித் தனியாச்சு!
    ஆயிரம் உறவுகள் தாங்கிய தோள்களும் கால்களும்
    ஆதரவு தேடி ஏதிலியாக எங்கோ போகிறது!

    ஆண்டவன் கூட அறிவிப்பே செய்கின்றான்
    அவனைப் போலவே அன்பு செய்யச் சொல்லி
    ஆனலும் அன்பான ஆளைத்தான் காணவில்லை –எல்லா
    அம்மா அப்பாவுக்கும் இதுதான் கடைசியா?

    அன்னைக்கும் தந்தைக்கும் ஆதரவளிப்போமா- நமது
    ஆருயிர் தானே அவர்கள் அதை நாம் அறிவோமா?
    அமுதூட்டி அகிலம் காட்டிய அவர்களுக்குக் கொஞ்சம்
    அன்பு செய்வோமா அதை அன்புடன் செய்வோமா?

    இளமை மட்டுமே நிலையல்ல
    இனி முதுமை என்பது முடிவல்ல
    இதயம் அன்பால் நிறைந்தால்
    இன்பம் தானே விரியும் எங்கும்!

    ’அன்பின் வழியது உயிர்நிலை’ என்றான் வள்ளுவன். ’நான் உங்களுக்கு அன்புசெய்ததுபோல் நீங்களும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பு செய்யுங்கள்’ என்றான் ஆண்டவன். ஆதலால் மூப்பினால் தளர்வுற்றிருக்கும் முதிய பெற்றோரை மதித்துக் காத்தல் பிள்ளைகள் கடனென அறிந்து அன்புகாட்டினால் இன்பம் எங்கும் விரியும் என்று நயமாய் நவின்றிருக்கும் இக்கவிதையின் படைப்பாளி திரு. யாழ். நிலா. பாஸ்கரனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

    Share