Tag: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தெருவில் நிற்கும் பெற்றத்தை (மாடு) இவ்வாரப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் படமாகப் பெற்றிருக்கின்றோம். இந்த ஒளிப்படத்தை எடுத்த திருமிகு. ஷாமினிக்கும், இப்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து போட்டிக்கு வழங்கியிருக்கும் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மிக்கும் என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகின்றேன்.

இந்தப் பசுவின் மருண்ட பார்வையில் தெரிவது என்ன?

கன்றைப் பிரிந்த கலக்கமா?

எசமானரைப் பிரிந்த ஏக்கமா?

வழிமாறி வந்துவிட்ட வருத்தமா?

கவிஞர்களைக் கேட்டு விடையறிவோம்! வாருங்கள்!

*****

மனிதா! நீ இயந்திரத்தை இயக்கிய நாளே இந்திய விவசாயம் கீழிறங்கிய நாள்! என் சாணியே விவசாயத்திற்கு அச்சாணி! அது முறிந்ததால் அல்லவோ உன் உடம்பு விதவிதமாய்ப் பல நோய்கட்கு ஆளானது” என்று மாட்டின்மூலம் மானுடரின் பகுத்தறிவற்ற செயல்களை வகுத்துரைக்கும் திரு. காந்திமதிநாதன், தம்முடைய மற்றொரு கவிதையில் மன்னராட்சியில் மணி நீதிக்கு; மக்களாட்சியிலோ money அநீதிக்கு என்று வார்த்தைகளோடு விளையாடி இன்றைய வாழ்க்கையை விளங்கவைக்கின்றார்.

இந்திய விவசாயின் நிலைமை

இறைவனுக்கு அடுத்து விவசாயியே என
முறைப்படுத்தினான் அறத்தை வள்ளுவன்

வள்ளுவன் போற்றிய உழவுத் தொழிலுக்கு
மூடுவிழா நட்த்தி விட்டுவிட்டு
அடிமைத் தொழிலுக்கு பெருநகரம் வந்த
குடிசைவாழ் என் எஜமானரைத் தேடுகிறேன்!

விவசாயி விலாசத்தைத் தொலைக்க வைக்க
வகை செய்த பெரியோரே கண்டீர்களா?

அவரும் நானும் வானும் நிலவும் போல
நானில்லாது இருளாகிப் போனார்!

மண்ணில் ஏர் நின்றால்
என் துணை கைக்கொண்டால்
மண்வளம் செழிக்கும்
மக்கள் நலம் ஜொலிக்கும்

என்று எங்களைத் துறந்து விளைநிலத்தில்
இயந்திரத்தை இயக்கிய நாள் …அன்றே
இந்திய விவசாயம் கீழ் இறங்கிய நாள்!
விவசாயியை நீங்கள் மறந்த நாள்
பசுமையோ மண்ணைத் துறந்த நாள்
விவசாயியின் உயர்வைக் கறந்த நாள்!

மானிடா கேள்!
நான் சாணி போட்டால் உரமாகி
விவசாயத்திற்கோ அச் சாணி அச்சாணி
என் சாணி மறந்ததால் அச்சாணி முறிந்தது
எண் சாண் உடம்புக்குள் விதவிதமாய் நோயினில்
என் சாணியாய்க் காய்கிறாயே……பயிர்கள்
காய்க்க வேண்டிய விளைநிலமோ மருத்துவமனைகளாய்!

மும்மலத்தின் ஏகபோகப் பிரதிநிதியே!
நும் மலமோ துர்நாற்றம்
எம் மலமோ மலர்சூடும்….நீ என்னைப்
பிள்ளையார் பிடிக்கும்போது
சிந்திக்க மறந்தாயே என்ன பிள்ளையப்பா நீ?
ஆமாம்…
யாரப்பா சொன்னா உனக்கு
ஓர ரறிவு அதிகமாமே என்னை விட
அதுவும் பகுத்தறிவாமே…?!
வெளியில் சொல்லாதே
ஓர ரறிவும் எள்ளி நகையாடும்….!

*****

நீதிக்கு வீதி

என் தொழுவத்தில் பிறந்தவர்
ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால்
மறு கன்னத்தைக் காட்டு என்றார்
அதை ஏன் மறந்தீர் என்றேன்

குழல் ஊதிய வண்ணமே கருநிறக்
குழலாள் ராதைக் கண்ணன் பாரதக்
குலம் பாரினுக்குப் பரிசளித்த கீதை
வலம் வராதது ஏன் என்றேன்

மன்னனின் மகனால் தேர்க்காலில்
என் இனச் செல்வம் மாண்டதை
மன்னராட்சியிலே நீதி கேட்டதை
மன்னவனே மணி ஓசை கேட்டு

மணி கட்டி வைத்து நீதியை
மக்களுக்கும் மாக்களுக்கும்
சமம் என்ற திருநாட்டில்
நீதி கேட்டால் தெரு வீதியில்

மன்னராட்சி மணி நீதிக்கு
மக்களாட்சி MONEY அநீதிக்கோ??????

*****

”கெடாமலே பட்டணம் சேர்ந்த மனிதர்களோடு கூடவந்த நானோ வீதியில்; அவர்களோ தொற்றுநோய்க்கு அஞ்சி வீட்டுக்குள்!  இவர்கள் வாழ்க்கை என்று விடியும்?” என்ற சிந்தனையை அசைபோட்டு நின்றிருக்கும் மாடிது என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

விடியுமா…

கெட்டும்
பட்டணம் சேர் என்றார்கள்..

இவர்கள்
கெடாமலே கெடுவதற்காகப்
பட்டணம் வந்தவர்கள்,
பசுமாடும் கூடப்
பயணம் வந்தது..

பட்டண வாழ்க்கை
வழக்கம்போல் ஓடியது
வேகமாய்,
வந்தது கொரோனா
வாழ்வுமுறை மாறியது,
வீட்டுக்குள் மனிதர்கள்
வெறிச்சோடியது வீதி..

விதியை எண்ணி
வீதியில் பசுமாடு,
காட்டில் மேய்ந்த
கடந்த காலத்தை அசைபோட்டு..

விடியுமா
இவர்கள் வாழ்க்கை…!

*****

”தொற்றுநோய் உனைப் பற்றிடாதிருக்கத் தொழுவத்துக்குச் சென்றுவிடு! கால்கடுக்கச் சாலைதனில் நின்றிடாதே” என்று பசுவுக்கு அறிவுறுத்தும் திருமிகு. சுதா மாதவன், ”பசுவதையைத் தடுத்திடவே விதி செய்வோம்! மேதினியில் பசுவினையே காத்திடுவோம்!” என்று மக்களுக்கும் நல்லுரை நவில்கின்றார்.

கன்றினைத் தேடும் உன் பார்வை
கனிவு மட்டுமே அதன் போர்வை
உனையே தான் தேடிவரும் உன் கன்று
சாலையில் நீ நிற்பது நல்லதன்று!

கொடிய நோய் உனையும் கொன்றிடாது
தொழுவத்தில் தனித்திருந்து காத்துக் கொள்!
சாலைகளில் திரிந்தலைந்து நிற்பதனால்
நீ சாதிக்கப் போவது என்ன என்ன?

பதறிப் போய் உன் எஜமானர் தேடுகின்றார்
பதவிசாய் அவருடனே சென்று விடு
கால்கடுக்கச் சாலைதனில் நின்றிடாதே

பசுவதையைத் தடுத்திடவே விதி செய்தோம்
பாரெங்கும் மேதினியில் உனைக் காப்போம்
கோமாதா எங்கள் குலமாதா
என்றுமே நீ ஜகன்மாதா

கறவைகள் பின்சென்று கானம் சேர்ந்துண்போம்
பாசுரங்கள் உனைப் பாடித் துதித்திடவே
காமதேனு வடிவினிலே எமைக் காப்பாய்
உலகில் பால் வளமும் ஆறாகப் பெருகச் செய்வாய்

*****

”மேய்ச்சல்நிலம் காய்ந்ததென்று புலம்பெயர்ந்து வந்த நாங்கள் அடிமாடாய்  அவலம் எய்தி வாழுகின்றோம்; இனி சொந்தமண்ணே சொர்க்கமென்று திரும்புகின்றோம்!” என்றுணர்ந்துரைக்கும் மாட்டைக் காணுகின்றோம் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனின் கவிதையில்.

அடிமாடு

மேய்ச்சல் நிலம் காய்ந்ததென்று
விளைநிலம் சீர்கெட்டுப் போனதென்று
வயக்காடு வீட்டுமனையானதென்று
ஊரைவிட்டுப் புலம்பெயர்ந்து வந்துவிட்டோம்…

வந்த இடம் தந்தமிச்சம் உண்டு வாழ்ந்தோம்
சொந்தமென்று ஏதுமின்றிச் சுற்றி வந்தோம்
பந்துபோல அடிபட்டு ஓடிநின்றோம்
சொந்தமண்ணே சொர்க்கமென்று திரும்புகின்றோம்….

உழைப்பதனை உறிஞ்ச விட்டு
உயிர் மட்டும் மிச்சம் கொண்டு
வீடு நோக்கிச் செல்கின்றோம் – இங்கு
அடிமாடாய் வாழுகின்றோம்…

மாட்டை வைத்து நல்ல கருத்துள்ள பாட்டுக்களை எழுதியிருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கின்றேன்.

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

பசுவின் கேள்வி?
பிறந்து வளர் சிறு மழலைகள் – அறிவு
சிறந்து ஒளிர் பெரியீர் இப்பாரில் பலரும்
ருசித்துப் பருகிடப் பால் சுரக்கும் எமக்கு
புசிக்க நற்பசும்புற்கள் அருகி நிலமெங்கும்
நெகிழி சூழ் உலகாக்கி முப்பொழுதும்
மகிழ்ந்தே மிகு கேளிக்கையால் குலவி
மனம் போன போக்கதனில் நிதம் உழலும்
மானிடப் பதர்களே இன்றியமையாதது
நீரும் உழவுமென நெஞ்சில் நிலைநிறுத்தி
நீவிர் மனம் மாறுவது எப்போது ?

”மானிடர்களே! மழலையர் முதல் பெரியோர்வரை அனைவரும் பருகிடச் சுவையான பாலளிக்கும் பசுவின்பால் அன்பின்றி பசும்புல்லை அழித்து, நெகிழிகளைப் பெருக்கி, மனம்போன போக்கில் வாழும் நீவிர், உழவின் அருமை உணர்ந்து திருந்துவதெப்போது?” என்று வினவி நிற்கும் பசுவினைத் தம் பாட்டில் காட்டியிருக்கும் திரு. ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சிந்தனை முகத்தினராய்ச் சுவரில் சாய்ந்து அமர்ந்திருக்கும் மூவரை ஒளிக்காட்சியாக்கிப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குத் தந்திருப்பவர் திருமிகு ராமலக்ஷ்மி. அவருக்கு என் நன்றி!

அகத்தின் அழகை மட்டுமன்று கலக்கத்தையும் முகம் துலக்கமாகவே வெளிக்காட்டும் என்பதை இம்மூவரின் முகங்களும் நன்றாகவே புலப்படுத்துகின்றன. எதனால் வந்த கலக்கமிது என்று நாம் யோசிப்பதைவிடவும் நம் கவிஞர்கள் சரியாக யோசித்துப் பதில் சொல்வார்கள் என்பதால் அவர்களையே கேட்போம்! புறப்படுங்கள்!

*****

”வண்ணமிட்ட எம் கைகளுக்கு அன்னமிட யாருமில்லை; கோவில் சுவரே எங்கள் கூடுமிடம். இதுவரை நீராகாரமே எம் உணவு; இனி நீரே ஆகாரமாகும் நிலைவருமோ?” என்று நொந்த சிந்தையோடு அமர்ந்திருப்பவர்கள் இவர்கள் என்கிறார்  திரு.  ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணன்.

நம்பிக்கை

வேகமான நகரத்தில்
விரைவாக செல்வோரே
சோகமே எங்களது
சொத்தாகும் அறிவீரோ ?

ஆழக் குழி தோண்டி
அஸ்திவாரமிட்டு – பிறர்
வாழக் கட்டிடங்கள்
வாகாய்க் கட்டிடுவோம் !

வானம் கைகுலுக்கும்
வண்ணக் கட்டிடங்கள்
எத்தனையோ நாங்கள்
எடுத்துக் கட்டி விட்டோம் !

சொந்தக் குடிசை என்று
சொல்ல எதுவுமில்லை
வண்ணமிட்ட கைகளுக்கு
அன்னமிட யாருமில்லை !

கோவில் சுவர் எங்கள்
கூடும் இடமாகும் – எம்
நாவில் உணவு படவே
நாட்கள் பலவாகும் !

ஆளுக்கு அரைக்குவளை
அளவாக நீர் உண்டு
தாவிக் குடித்தே பசித்
தாகம் தீர்த்திடுவோம்

நீராகாரம் முன்பு நாங்கள்
நிதமும் பருகிடுவோம்
நீரே ஆகாரமாகும்
நிலை வந்து விடுமோ ?

எங்களுக்குள் பயம்
எட்டிப்பார்க்கும் நிதம்
கண்களில் நீர் தாரை
கொட்டித்தீர்க்கும் !

தாளாப் பசியினிலும்
தளராது எங்கள் மனம்
உள்ளுணர்வு வந்து
உரைத்தது மெதுவாக

வந்துவிட்ட ஊரடங்கு
விரைவாகத் தகருமென !
எங்கள் வாழ்க்கை
இயல்பாக நகருமென !

நாங்கள் மூவருமே
நன்று உணர்ந்திட்டோம்
நம்பாமை இனி தாழ்வு
நம்பிக்கையே வாழ்வு !

*****

”அழையாக் கொடுநோயால் அகிலம் அல்லலுற்றாலும் உழைப்போர்க்கு உண்டி கிடைத்திட நாம் வழிகண்டிட வேண்டும்!” எனும் நியாயமான கவலையைக் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

உதவிடு உழைப்பவர்க்கு…

உழைப்பவர் ஓய்வில் அமர்ந்திடலாம்
ஊதியம் உழைப்பு இரண்டுமிலை,
அழைத்திடும் வயிறு பசியினிலே
அடங்கா ததுதான் வெறும்நீரில்,
அழையாக் கொடுநோய் வந்ததாலே
அல்லல் படுவார் அனைவருமே,
உழைப்போர் உண்டிட வழிவகுத்தே
உயிர்க்கொலும் நோயையும் ஓட்டுவோமே…!

*****

இரு கவிதைகளைப் படக்கவிதைப் போட்டிக்குப் படைத்துத் தந்திருக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், தம்முடைய முதற்கவிதையில், ”குடல் தின்னும் திரவமதில் மயங்கும் மானிடா! குடும்ப மானம் பறிவோவதை நீ எண்ணவில்லையா? நன்னெறிக்குத் திரும்பு! உன்னத வாழ்க்கையை விரும்பு!” என்று அறிவுறுத்துகின்றார்.

இரண்டாவது கவிதையில், ”அரசின் வருவாய்ப் பெருக மதுக்கடலில் மக்கள் வீழ்வதா? என்று வினாவெழுப்பி, மதுவை எதிர்த்துவெல்லும் மனவுறுதி கொள்வோம்!” என்று வலியுறுத்துகின்றார்.

எப்போது திறக்குமென்று காத்திருக்கிறாயோ?
ஏன் இப்படியானோமென நினைக்கிறாயோ?
கொரோனாவை அழிக்குமென இதை குடிக்கிறாயோ?
குடும்பத்தில் நிம்மதியை குலைக்கிறாயோ?

காடுமேடுக் காட்டில் நிற்கிறாயோ?
காசுபணம் நிரம்ப வைத்திருக்கிறாயோ?
குடல் தின்னும் திரவமதில் மயங்குகிறாயோ?
குடும்ப மானம் பறிபோக நினைக்கிறாயோ?

உன் சுற்றங்கள் நினைவில்தான் வரவில்லையோ?
குதூகலமாய் உன் மழலைமுகம் தெரியவில்லையோ?
தாலி கட்டியவள் கண்ணீரை நிறுத்தவில்லையோ?

மௌனமாய் இருப்பதால் நீ
ஞானியல்ல!
மடைதிறந்த மது உனக்கு நல்லதல்ல!
உடற்பயிற்சி யோகா தினம் உடனே செய்க!
உன்னத நிலை அடைந்திடு வாழ்வை இனிதே வெல்ல!!!!!

*****

அரசின் வருவாய்ப் பெருக
மதுக்கடலில் மக்களா?
எதிர்ப்பு சக்தி தரும் என்கிறார்களே
அதை எதிர்க்கும் சக்தி நம்மிடம் இல்லையா?
உன் வாழ்க்கை உன் கையில்
அமர்ந்திருந்து யோசி
ஆவாய் நீ சன்யாசி
புதுமைமிகு எண்ணம் எழும்
பொலிவு பெறும் இது திண்ணம்!

*****

பாடுபடும் பாட்டாளிகளெல்லாம் அடிப்படை வசதிகள்கூட இல்லாமல் அவதியுறும் நிலைகண்டு குமுறி, ”நாட்டு மக்கள் நலங்காணத் திட்டம் தீட்ட வகையின்றி ஓட்டதனைக் காசுக்குப் பெறும் குடியாட்சி ஒன்றே போதும்!” என்று அங்கதமாய் நாட்டின் கேடுகெட்ட நிலையைப் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

போதுமென்ற மனம்!

பாடுபட்டு தானுழைக்கும் பாட்டாளிக்குக்
காடு வேண்டாம் கழனி வேண்டாம்
பட்டுச் சட்டை பீதாம்பரம் வேண்டாம்
மேலுடுத்தி மானங்காக்க ஆடை போதும்!

வீடு கட்டி வாழ வைக்கும் உழைப்பாளிக்குக்
கோட்டை வேண்டாம் கொத்தளம் வேண்டாம்
தங்கம் வெள்ளி பித்தளை வேண்டாம்
ஓய்வொடுக்க கூரை வீடு அஃதே போதும்!

சோறு போட்டு உயிர் காக்கும் விவசாயிக்குக்
கூழ் கஞ்சி இருந்தால் போதும்!
பாதை போடும் தொழிலாளியை தெருவில்
நடக்க அனுமதி தந்தால் போதும்!

நாட்டு மக்கள் நலங்காண
திட்டம் தீட்ட வகையின்றி
ஓட்டதனைக் காசுக்குப் பெறும்
குடியாட்சி ஒன்றே போதும்!

கனவு கொண்டு முயற்சி இன்றி
மதுக்கடையில் வாழ்வு தொலைத்து
இலவசத்தில் வாழ்ந்திருந்தால்
போதுமென்ற மனமே போதும்!

*****

விழிப்புணர்வூட்டும் வீரியமிகு சிந்தனைகளை வார்த்தைகளில் ஏற்றித் தம் கவிதைகட்குப் பொலிவூட்டியிருக்கும் கவிஞர்களைப் பெரிதும் பாராட்டுகின்றேன்.

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாக நான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பது…

சிந்திக்கவைக்கும் மூன்று கவிதைகளை நான் சிறந்த கவிஞராக இவ்வாரம் தேர்ந்தெடுத்திருப்பவர் போட்டிக்குத் தந்திருந்தாலும் அதில் என்னைக் கவர்ந்த ஒன்றை இங்கே பதிவிடுகின்றேன்.

மூவரும் உழைப்பால் மட்டுமே ஒன்றான வர்கள் அல்லர்
உறவுமுறையிலும்

அப்பா மகன் மருமகன்
ஆலோசனையில் அதுவும்
அதிதீவிர ஆலோசனையில்

நாற்பது நாட்கள் குடியை மறந்திருந்தோம் குடிசையில்
குடியிருந்ததோ பூரண நிம்மதி

மறக்க முடிந்தது மதுவை
துறக்க முடிந்தது போதையை
வியக்கக் கண்டது புதிய பாதையை

திறக்கட்டும் மீண்டும் கையாலாகாத அரசுகள்

துறந்தது துறந்ததுதான்
மறந்தது மறந்தது தான்
மது எதற்கு இனி என்றான பின்பு
இலவசமாய்த் தந்தாலும் மது மலமே!

மாமா நீ உழைக்கவே வேண்டாம்
குடிக்காம இரு பிள்ளைக்கு அப்பனாய்
பாடம் நடத்தி விட்டாள் பெஞ்சாதி!

குடி குடியைக் கெடுக்கும்
வாசகம் அரசுக்குப் பொருந்தாதா?
ஆறு வயசுப் பையன் கேட்கிறான்!

உழைப்பவன் உயர்வாகச் சிந்திக்க மறக்கடிக்கவே மது
அரசியல் சதுரங்கத்தில்
உழைப்பாளிகளைத்தான்
பகடைக்காய்களாக
உருட்டி விளையாடுகின்றன
ஆளுங்கட்சியும்
எதிர்க்கட்சியும்!

இருகட்சிகளுமே கூட்டணி
அமைப்பர் மது விசயத்தில்!

அமாவாசை அன்று மூடிய மதுக்கடைகளை மீண்டும்
ஒளிமயமான பவுர்ணமி அன்று அரசு திறக்கலாம்
குடும்பத்தை அமாவாசை இருட்டாக்கும் மதுவிற்கு
தர்ப்பணம் பண்ணியாச்சு!

தனிமனிதன் திருந்திய பின்பு
எவன் குரல் எதற்கு?

மதுக்கடைகளை மூடிப் பாரு
முதலில் விபத்துக்கள் குறையும்
மருத்துவமனைக்கு வேலையில்லை
குற்றங்கள் குறையும்
தேசபக்தி வளரும்!

குடி குடியைக் கெடுக்கும்
அரசும் சிந்தனை கொண்டால்
குடி மாநிலத்தைக் கெடுக்கும்
குடி நாட்டைக் கெடுக்கும்

மூவர் நாங்கள் சிந்தித்து விட்டோம்
சிந்திய வியர்வைத் துளிகள்
பெண்டாட்டி பிள்ளைகளுக்கே!
அவர்களை நடுத்தெருவில் நிற்க வைக்கும் மதுவிற்கல்ல!

*****

பூட்டிய டாஸ்மாக் இரும்பு கேட்டினை (gate) திறந்து மக்களுக்குக் கேட்டினை அளிக்கும் மதுவைத் தமிழக அரசு மீண்டும் அனுமதித்ததை வன்மையாகக் கண்டிக்கும் வகையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கவிதையில்,  

”மறக்க முடிந்தது மதுவை
துறக்க முடிந்தது போதையை
வியக்கக் கண்டது புதிய பாதையை
திறக்கட்டும் மீண்டும் கையாலாகாத அரசுகள்!

துறந்தது துறந்ததுதான்
மறந்தது மறந்தது தான்
மது எதற்கு இனி என்றான பின்பு
இலவசமாய்த் தந்தாலும் மது மலமே!” என்ற வரிகள் பொட்டில் அடித்ததைப்போல் மதுக்கடைகளைத் திறப்பதை அரசும், மது அருந்துவதை மக்களும் முற்றாகக் கைவிட வேண்டியதன் அவசியத்தை வலியுறுத்துகின்றன.  இன்றைய சூழலுக்கு அவசியமானதொரு கவிதையைப் படைத்தளித்திருக்கும் திரு. காமாட்சிநாதனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கம்பிகளில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் பூட்டைத் தம் படக்கருவிக்குள்  பத்திரப்படுத்திவந்து படக்கவிதைப் போட்டி 256க்கு வழங்கியிருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்யப்பட்டு வழங்கப்பட்டுள்ள படமிது. திருமிகு. ராமலக்ஷ்மிக்கு என் நன்றி!

”கொரோனா வைரசுக்குப் பயந்து பூட்டிய இருப்புக்கூட்டின் கதவு திறக்கப்பட்டது; சிறுத்தையே வெளியில் வா!” என்று நாம் ஒருவரையொருவர் பார்த்து மகிழ்ந்து பாடும்நாள் எந்நாளோ தெரியவில்லை.

சிந்தனையைத் தூண்டும் இந்தப் படத்திற்கு கவிவடித்துத் தர நம் கவிஞர்கள் காத்திருக்கின்றார்கள். அவர்களை வரவேற்போம்!

*****

”பணிபோனதால் பூட்டும் போனது; வாட்டும் நோயது தொற்றிடாமல் வீட்டிலிருப்போம் பாதுகாப்பாய்!” என்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வீட்டிலிருப்போம்…

பூட்டும் போனதே பணியின்றி
புதிதாய் வந்தநோய்ப் பகையாலே,
வீட்டைப் பூட்டத் தேவையில்லை
வெளியே செல்ல வேண்டாமே,
வாட்டும் நோயது தொற்றிடாமல்
வருந்திடா திருப்போம் வீட்டினுள்ளே,
ஓட்டி யதனை விரட்டும்வரை
ஒன்றா யிருப்போம் ஒட்டாமலே…!

*****

பூட்டின் உபயோகத்தை, மனிதர்கள் வீட்டுக்குள் அடைபட்டுக்கிடக்கும் இந்த இக்கட்டான காலத்திலும் பூட்டு சுதந்தரமாக வெளியுலகைப் பார்க்கும் வேடிக்கையை, திருடனிடம் செல்லுபடியாகாத பூட்டின் சாமர்த்தியத்தை எனப் பூட்டு குறித்த தம் சிந்தனைகளை மூன்று கவிதைகளில், வெவ்வேறு கோணங்களில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. காந்திமதிநாதன்.

கவிதை 1

ஒருநாள் தேவைப்படுவாய் என்றுதான் பூட்டே உன்னை வேலியினில் பத்திரமாக்கி இருக்கிறேன்…

வேண்டாத பொருளென எதுவும் இல்லாத உலகில்
வேண்டும் பொருளாகிய உன்னைப் பார்வை படும்படி பத்திரப்படுத்தி இருக்கிறேன்!

அறிவைத் திறப்பது நூல் என்றால் உன்னைத் திறப்பது சாவி!

அன்பைத் திறப்பது மனிதநேயம் என்றால் உன்னைத் திறப்பதும் சாவி!

மவுனம் கடைப்பிடிக்க வாய்க்கு வார்த்தை பூட்டு என்றால் தேவைப்படும் நேரத்தில் பூட்டே நீ பூட்ட தேவைப்படுவதால் இப்போது கண்முன்னே பூட்டப்பட்டு இருக்கிறாய்!

தனிமைச்சிறையில் நீ மட்டுமில்லை என் பூட்டே

உலக மாந்தர்கள் பலர் ஊரடங்கு தனிமைச் சிறையில்!

நீயாவது வெளி உலகைக் காண்கிறாய்

உன்னை தொங்கவிட்டு வீட்டிற்குள் யானோ ஒரு மண்டலம் நோக்கி!

*****

கவிதை 2

உபயோகமில்லை என நினைக்காதே! உபயோகப்படுவாய் என நினைத்தே பாதுகாப்பான இடத்தில்! பாதுகாக்க இடமா இல்லையெனக் கேட்கலாம்.. பத்திரமாக உன்னை வைத்து இருப்பதே யான் கொரானாவில் இருந்து தப்பிக்கவே…காலை மதியம் இரவு மூன்று வேளையும் உணவு உண்ண வருவார்கள் வீடற்றோர்..வீடிருந்தும் கையில் காசற்றோர்..வெளி மாநில என் இந்திய சொந்தங்கள்…காலை ஆறு மணிக்கு உன்னைத் திறந்து இரவு பத்து மணி வரையில்தான் பாதுகாப்பாக இங்கே தொடங்குகிறாய்!

எந்தக் கைரேகையும் உன்மீது பட்டு நான் தொட்டுவிட்டால் எனது தொண்டு தடைப்படுமே என்பதாலே
எவர் கண்ணிலும் படாமல் என் கண்களுக்கு படும்படி!

*****

கவிதை 3

சாவி இல்லையேல் பூட்டே நீயில்லை..யாரிடம் சாவி இருக்கிறதோ அவருக்கே நீ சொந்தம்..திருடனிடம் செல்லாது உனது வைராக்கியம்.. குறுக்கு வழியில் செல்வதற்குத்தான் நீயும் வழி விடுகிறாய்..பலப்பல பூட்டுகள் உடைக்கப்பட்டு தான் கொலை கொள்ளைகள்…உடைபட வேண்டாமே என்பதற்காகப் பாதுகாப்புத் தேடிக் கொண்டாயோ?

*****

பசுமைச் செடிக்குக் காவலாய்ப் பூட்டுப் போட்டது சரியே என்று தம்முடைய முதல் கவிதையில் உரைக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், பூட்டினைப் போட்டுப் பசுமையைக் காக்கும் காலத்தின் கோலத்திற்கு வருந்திப் பசுமையை எங்கும் கொணர்ந்து பாரதத்தைச் செழிக்கச் செய்வோம் எனச் சூளுரைக்கின்றார் இரண்டாவது கவிதையில்.

கவிதை 1

பசுமைச் செடிக்குக் காவல்போடப் பூட்டு
சரியே
இல்லையெனில்
வரைபடம் வரைந்து வானுயரடுக்கு மாடி ஆகிடுமோ?
விலைக்கு வாங்கக் கூட்டம் ஏராளமிருக்க
பசுமைச் செடிக்குப் பூட்டு
சரியே!

*****

கவிதை 2

பசுமைச் செடிகளைப் பார்க்கும்போது
பரவசம் மனதில் தோன்றுதே!
செழுமையின் பிரதிபலிப்பேயெனச்
சிந்தனை கொள்ளத் தோன்றுதே

பூட்டினைப் போட்டுப் பசுமையைக் காக்க
இன்றைய காலம் உருவானதே
வளமிகு ஆற்றின் மணலை அள்ளி
பணம் தினம் பார்க்கத் தோணுதே!

பாய்ந்தோடும் நதிக்கரையினிலே
பலமிகு வீடுகள் உருவானதே
ஏரினை உழுதுச் சோற்றினைப் புடைக்கும்
விவசாயி கண்ணில் ஏக்கம்தான் தெரியுதே!

இவைகளைத் தவிர்த்து எங்கும் பசுமையைக் கொணர்ந்து
வளமிகு வாழ்வை உருவாக்குவோம்!
நோயினாலான சிவப்பு மண்டலம்
பசுமையாய் மாற்றிப்
பாரதம் செழிக்க உதவுவோம்!
நாம் இந்தியரென்றே உணர்த்துவோம்!

*****

கொரோனாவை எதிர்த்துக் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நடக்கும் இந்த உலக யுத்தத்தில் மானுட வாழ்க்கையே வீட்டுக்குள் முடங்கிப்போனது! வேலியில் இட்ட பூட்டு நம் வழி அடைத்ததை விளக்க எவருமில்லை. எனினும், இந்தப் பூட்டைத் திறக்க நாளை புதிய சாவி கிட்டும்! பூமிப்பந்து மீண்டும் புதிதாய்ச் சுற்றும் என்று நம்பிக்கை விதைக்கின்றார் திரு. கொ.வை. அரங்கநாதன்.

கத்தியின்றி ரத்தமின்றி
யுத்தமொன்று நடக்குது
இருட்டுக்குள் எதிரியைத்தேடி
என்னென்னவோ நடக்குது

வெறிச்சோடிய வீதிகளில்
விலங்குகள்தான் அலையுது
வீட்டிற்குள் முடங்கிக் கிடந்து
விரக்தியிலே மனம் தவிக்குது

மூக்குமூடி வாய்பொத்தியே
திருமணங்கள் நடக்குது
எடுத்துச் செல்ல ஆட்களின்றி
இறுதி யாத்திரைகள் நகருது

பாதிக்கப்பட்டோர்
பலியானோர்
மீண்டோர்
பட்டியலைப் பார்த்துப் பார்த்து
பார்வை கூட மங்குது

மூன்று திங்களாய்க்
கொரானா என்னும்
ஒற்றைச் சொல்லில்தான்
உலகம் முழுமையும் சுழலுது

எங்கிருந்தோ எதிலோ வந்து
எங்கிருப்போர் உயிரையெல்லாம்
ஏலம் விட்டுச் சிரிக்குது
உலகாண்ட தேசமெல்லாம்
செயல் மறந்து நிற்கிறது

வேலியில் இட்ட பூட்டு அது
வழி அடைத்தது எவ்வாறு
விபரம் சொல்ல எவருமில்லை
நாளை இந்த நிலை் மாறுமென
நம்பிக்கைத் தரவும் யாருமில்லை

ஆனாலும்
பூட்டைத் திறக்க
புதிய சாவியொன்று
நிச்சயமாய்க் கிடைக்கும்
பூமிப்பந்து அன்று
புதிதாய்ச் சுற்றும்!

*****

பழமைப் பூட்டுக்கு இடப்பட்ட புது வேலியிது என்று மொழியும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன், அமைதியை அகிம்சையை அடிமைத்தனமென்று ஒதுக்கி வன்மத்தை, வன்முறையை வீரமென்று உரைக்கும் நம் புன்மையைச் சாடுகின்றார் தம் கவிதையில்.

புது வேலி

புதுமைகள் புகும் நல்வேளையிலே
கலாசாரக் காவலன் நாமென்று கூவிப்
பழமை என்னும் பூட்டுக்குப்
புது வேலி செய்து காவலிட்டோம்..

கண்ணியமான அன்பதனைக்
கடிவாளம் போட்டு ஒதுக்கி வைத்தோம்
காமக்களிக் கூத்தினையே – உண்மைக்
காதல் என்றே காட்சி செய்தோம்..

அமைதி சாந்தி அகிம்சையெலாம்
அடிமைத்தனம் என்றொதுக்கி
வன்மமும் வன்முறையும் வீரமென்று
வருந்தலைமுறைக்குப் பாடம் சொன்னோம்..

உண்மை நேர்மை என்பதெல்லாம்
வெற்றிக்குதவா வீண்செயலாக்கி
பொய்யும் புரட்டும் திறமையென – புதுத்
தத்துவம் சொல்லி வாழுகின்றோம்…

*****

பூட்டுக்குள்ளே நல்ல கருத்துக்களென்னும் அதிர்வேட்டுக்களை வைத்து வெடிக்கச் செய்திருக்கும் கவிவலவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

பூட்டு

எங்கெங்கோ தேடுகிறேன்
இங்கேயா நீயிருந்தாய் ?
வேலியின் மீதுன்னை
வேண்டாமெனத் தொங்கவிட்டோம்

வண்ணக் கதவுகளை உன்னை
வைத்துப் பூட்டிடலாம் – எங்கள்
எண்ணக் கதவுகளை – எதைவைத்துப்
பூட்டுவது ?

என்னுள்ளே எண்ணங்கள் வந்து
ஏதேதோ பந்தலிடும் – ஒன்றிரண்டு
உன்னிடத்தில் நான் இங்கு
உரைத்திட வந்துள்ளேன்!

எப்படிக் கேட்பதன்று பூட்டே உனக்கு
ஏன் இத் தயக்கம் ? உனக்குத்தான்
இரு செவிக்கு பதில் ஓர் துளை
இருக்கிறதே! கேள்.

இயற்கையை மறந்து விட்டு
இயந்திரமாகிவிட்டோம்…
விழிகளை விற்று விட்டு
வீண் ஓவியங்கள் வாங்கிவிட்டோம்

உல்லாச வாழ்வதனில்
உயர் மூத்தோர் சொல் மறந்தோம்
கொரோனாவின் கரங்களால்
கோரமாகிப் போய் விட்டோம்.

ஊரடங்கு வந்து எங்கள் காதுகளில்
உரைத்தது, அது எங்களுக்கும் உறைத்தது
விண்ணகத்து மூத்தோர் உரை
விரைவாகப் புரிந்து கொண்டோம்

சுத்தமும், விலகலுமே
சுகமென்று அறிந்து கொண்டோம்
திறவுகோலைக் கண்டுகொண்டு
திறந்து விட்டோம் மனப் பூட்டை

சீர்க் காவலரும், மருத்துவரும் ,
செவிலியரும், துப்புரவுத் தோழர்களும்
பாங்காக உழைத்தார்கள் பாரினிலே
பூட்டே எங்களுக்குப் புரிந்தது தெளிவாக.

வேட்கைகளை விட்டொழித்தோம்
விடியல் வரக் காத்திருந்தோம்
அன்பு சூழ் உலகு என்று
அனைவருமே அறிந்து கொண்டோம்.

”பூட்டே கேள்!” என்று விளித்து, உல்லாச வாழ்வதனில் உயர் மூத்தோர் சொல் மறந்தோம்! ஊரடங்கு எங்கள் காதில்வந்து உரைத்ததும்தான் மூத்தோர் மொழியின் அருமை எங்களுக்கு உறைத்தது! மனப்பூட்டைத் திறந்துவிட்டோம்! அன்புசூழ் உலகே அழகானது என்று உணர்ந்துவிட்டோம்!” என்று இன்றைய வாழ்க்கைச் சூழலை எதார்த்தமாகத் தம் கவிதையில் காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் திரு. ஸ்ரீதரன் வெங்கடகிருஷ்ணனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கருமுகில்களுக்குப் பின்னே காய்கதிர்ச் செல்வன் தன் ஒளிமுகத்தை ஒருசிறிதே காட்டுவதைத் தம் புகைப்படக் கருவிக்குள் பத்திரப்படுத்தி வந்திருப்பவர் திரு. பார்கவ் கேசவன். இந்தப் படத்தை படக்கவிதைப் போட்டி 255க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள் உரித்தாகுக!

இந்தப் படத்தைக் காணும்போது எனக்குக் கபிலர் பெருமான் சேரமான் செல்வக்கடுங்கோ வாழியாதனைக் கதிரவனோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, அதனினும் விஞ்சுபுகழ் கொண்டவன் வாழியாதன் என்று அவனை விதந்தோதுவது நினைவுக்கு வருகின்றது.

”……ஒடுங்கா உள்ளத்து ஓம்பா ஈகைக்
கடந்தடு தானைச் சேரலாதனை
யாங்கனம் ஒத்தியோ வீங்குசெலல் மண்டிலம்
பொழுதுஎன வரைதி புறக்கொடுத்து இறத்தி
மாறி வருதி மலைமறைந்து ஒளித்தி
அகல்இரு விசும்பி னானும்
பகல்விளங் குதியால் பல்கதிர் விரித்தே.” (புறம் – 8)

இனி இப்படம் குறித்து நம் இனிய கவிஞர்களின் கற்பனைத் திறத்தினைக் கண்டு வருவோம்!

*****

மூன்று முத்தான கவிதைகளை வடித்திருக்கும் திருமிகு. சுதா மாதவன், தம்முடைய முதற் கவிதையில் அக்னி குண்டமாய்த் தழல்வீசும் வானில் எட்டிப்பார்க்கும் நிலவைத் தம்மோடு கைகோத்து இல்லம்வர அழைக்கின்றார்.

இரண்டாவது கவிதையில் வானில் தெரிவது சந்திரனா சூரியனா என்று ஐயவினாவெழுப்பி இவையிரண்டும் மந்திரமும் தந்திரமுமாக வாழ்வை இயக்குபவை என்று முடிக்கின்றார்.

மூன்றாவது கவிதையில் ”நிலவே நீ முழுதாய் முகம் காட்டு! அந்தி இருள் ஓட்டு!” என்று நிலவை வாஞ்சையாய் அழைக்கின்றார்.

செந்தழல்
புடத்திலிட்ட தங்கம்
அக்னிக் குண்டம்
செங்கதிர்
இவைகளின் வர்ணம்
இவ்வழகிய புகைப்படத்தில்

இதனூடே எட்டிப் பார்க்கிற சந்திரன்
உலகின் இரவு நேர ஒளிக்குத் தயாராகி
அதிகாலை வரை வானில் தவழ்ந்து
இளம் மாலை வரை ஓய்வெடுத்து
இரவுக்கு தயாராவான் தினமும்

அழகிய நிலவே
என் கைகளைக் கோத்துக் கொள்
என்னுடனே வா என் இல்லம் செல்ல
ஏகபோக உரிமை எனதாக்கிக் கொள்ள!

*****

காலைநேரக் கதிரவனா?
மாலைநேரச் சந்திரனா?
தகதகக்கும் நிறம் இரண்டும்
மினுமினுக்கும் ஒளி இரண்டும்
கதகதக்கும் குளிர் இரண்டும்
கொதிகொதிக்கும் தணல் இரண்டும்
இடைவிடாது உலகை இயக்கும் இவர்களே
மனித வாழ்வில் மாற்றங்களைத் தரும் கோள்களே
ஆம் கதிரவன் சந்திரன்
வாழ்வின் மந்திரம் தந்திரம்!

*****

தங்க நிலா வெள்ளி நிலா
வட்ட நிலா வடிவழகு நிலா
மாய நிலா மவுசு நிலா
ஒளிரும் நிலா எண்ணத் துளிரும் நிலா

நிலா நிலா நீ இலா இலா
நாள் இலா இலா வா அருகில் நிலா நிலா
செவ்வான மேகங்களோடே
கடலலையினூடே
முகத்தை மட்டும் காட்டிடாமல்
முழுவதுமாய் வா
மாலை நேரம் மறைந்து
இரவு வரக் காத்திருக்கு
இருளை அகற்று ஒளியை ஏற்று!

*****

படத்திலிருப்பது கதிரா மதியா என்ற ஐயத்தோடு புகைப்படத்தை அணுகும் திரு. கருணானந்தராஜா, ”நீ கதிராயின் சீறியெழுந்து கொரோனா கிருமியைக் கொன்று உன் திறமையைக் காட்டிடுவாய்!” என்று ஆதவனுக்கு அறைகூவல் விடுக்கின்றார்.

கதிரே உதவு!

எல்லையிலாத இவ்வான விளிம்பில்
இருந்தொளிர் வெண்சுடரே – நீ
அல்லை (இரவு) முடிக்கப் பிறந்த கதிரோ
அல்லது வெண்மதியோ
மெல்ல மறைந்திடப் போகுதியோ இல்லை
மீண்டெழப்போகுதியோ – என்ன
சொல்வது என்று புரிகிலன் நானுமுன்
தோற்றம் புரிந்திலனே.

ஆதவனாயின் விழித்தெழு -இந்த
அகிலம் தனை அழிக்க
பூதமென வந்த பூஞ்சையிலும் சிறு
பொல்லாக் கொரோனாவெனும்
பாதி உயிரின் பரவல் தடுத்து இப்
பாரைச் சுகப்படுத்தும்
வேதியற் சூழலை ஆக்கிடு நீ இந்தத்
தீதினைப் போக்கிடற்கே.

தீச்சுடர் வீசி இவ் வானப்பரப்பினுள்
சீறி எழுந்திடுவாய் – அலை
பாய்ச்சி உலகை இயக்கிச் சுகம்பெறப்
பாதையமைத் திடுவாய்
மூச்சினில் காற்றில் முகவழியெங்கிலும்
மூர்க்கமுடன் பரவி – பெரும்
தீச்செயல் செய்யும் கிருமியைக் கொன்றுன்
திறமையைக் காட்டிடுவாய்.

*****

”அந்திக் கருக்கும் வானத்திலே சந்திரனை வரவேற்க இயற்கை விரித்த செந்நிறக் கம்பளம் அல்லவோ இது!” என்கிறார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

மந்திரக் கோலம்

அந்திக் கருக்கும் வானத்திலே
சிந்தை மயங்கும் வேளையிலே
சந்திரன் தன்னை வரவேற்க –
இயற்கை செந்நிறக் கம்பளம் இட்டிருக்கும்

விந்தைகள் ஆயிரம் செய்து தினம்
இரவின் வாசலில் செந்நீர் தெளிக்கும்
முந்தைய தினத்தைப் போல அன்றி – புதுச்
சிந்தைகள் தோன்றிட வழிவகுக்கும்

எந்திர வாழ்க்கை மறந்திடுவே
மந்திர ஜாலங்கள் செய்து தினம்
சுந்தர நிகழ்வைச் செய்திருக்கும்
தந்திரன் யார் நீ சொல்லிடுவாய்!

*****

”அந்திவானில் ஆதவனுக்கு மேகங்கள் முகக்கவசம் ஆகி அவனைக் காத்திட, நந்தவனத் தேராய் நிலா வானில் உலாவரும்! பாரினில் நாளும் அரங்கேறும் நாடகமிது!” என்கிறார் திரு. ராஜ்மோகன் கிருஷ்ணராஜ்.

ஊரடங்கு உத்தரவு அமலில் இருக்க
உன் கடமை ஆற்றிட
ஓயாமல் உதித்தெழுந்து
கிழக்கிலிருந்து மேற்கு நோக்கி
தினந்தோறும் ஓடிட
மெல்ல நகரும் மேகம்
முகக்கவசமாய் மாறி
கதிரவன் உன்னைக் காத்திட
கதிர்வீசும் கரங்களை மடக்கி
அந்தி சாய்ந்திடும் நேரம்
நீல வானும் இங்கே
நிறம் மாறும்
நந்தவனத் தேராய் வரும்
நிலவே உன்னழகு மட்டும் மிளிரவே
இருள் சூழ்ந்து இரவாகும்
நாளும் இதே நாடகம்
பாரெல்லாம் அரங்கேறும்
பகல் இரவாய்
காலை முதல் மாலை வரை
வேலை ஏதும் இன்றியே
இரவு நேரப் பணியாய்
நிலவு வந்து போகும்
இயற்கை எனும் நிறுவனத்தில்!

*****

செக்கர்வானில் தெரியும் ஒளிப்பிழம்பைக் கதிராகவும் மதியாகவும் வைத்து அழகிய கற்பனைகளைக் குழைத்துக் கவிபுனைந்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

இன்ப நாடகம்

அந்தி வானை
அழகாக்குகிறது
அடையும் சூரியன்!

வந்தவேலை முடித்த
பகலவனுக்கு
வாழ்த்துச் சொல்லும்
பணி நிறைவுப்
பாராட்டு விழாவுக்கு
வானமெங்கும்
வண்ணத் தோரணங்கள்!

வந்துவிட்டான் தலைவனென
வானமகளின் வதனத்தில்
வெட்கச் சிவப்பு!

இது
இன்றல்ல நேற்றல்ல,
காலம் காலமாய்த் தொடரும்
இயற்கையின்
இன்ப நாடகம்-
கண்டு களிப்போமே!

”வந்தவேலை முடிந்ததெனப் புறப்படும் கதிரவனுக்கு வானில் தோரணங்களோடு பணிநிறைவுப் பாராட்டுவிழா நடக்கின்றது; தலைவனின் வருகை கண்டு வானமகள் நாணிச் சிவக்கின்றாள்” எனும் அழகிய கற்பனையைக் கவிதையில் செருகியிருக்கும் திரு. செண்பக ஜெகதீசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. பிரேம்நாத் திருமலைச்சாமியின் கலைவண்ணத்தில் உருவான இந்த நிழற்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 254க்குத் தேர்வுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. நிழற்படக் கலைஞர், தேர்வாளர் இருவருக்கும் என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகின்றேன்!

”புன்னகையால் அன்னையை மட்டுமல்லாது
அகிலத்தையே மயக்கிடும் ஆற்றல்பெற்றது கனிமழலை!
என்றென்றும் நிலைக்கட்டும் இந்த அழகின் சிரிப்பு!” என்று வாழ்த்திவிட்டு, இப்படத்திற்குக் கவிஞர்கள் வடித்துத் தந்திருக்கும் கற்கண்டுக் கவிதைகளைச் சுவைத்துவரப் புறப்படுவோம்!

*****

”அன்னையைப்போல் அல்லாமல் நீ படிப்பில் சிறக்க வேண்டும்; உயர்ந்த நிலையும் கண்டிட வேண்டும்” என்று மழலையிடம் மனந்திறக்கும் அன்னையைக் காண்கிறோம் திரு. செண்பக ஜெகதீசனின் கவிதையில்.

உயர் நிலை…

அன்னை யென்றே ஆக்கியேதான்
அடுத்த நிலைக்கே உயர்த்திவிட்டாய்,
என்னைப் போலப் படிப்பறிவில்
எளிய நிலையிலே விட்டிடாமல்
உன்னை நானும் படிக்கவைத்தே
உயர்ந்த நிலையில் வைத்திடுவேன்,
தன்னை யறிந்திடத் தங்கமேயுனைத்
தகுந்த முறையில் வளர்ப்பேனே…!

*****

அச்சமற்ற பெண்ணாய், மங்காத பொன்னாய், தாழ்வகற்றும் தண்ணிழலாய், மடமையிருள் போக்கும் மாவிளக்காய்த் தன் பிள்ளைக்கனி திகழவேண்டும் என விரும்பும் அன்புத் தாயை நம் கண்முன் நிறுத்துகின்றார் திருமிகு. ச. கண்மணி கணேசன்.

பிள்ளைக்கனி

செல்லம்மா – நீ சாதித்துப் பேர்வாங்கப் பிறந்தவள்; உன்சாதனை
நாலுபேருக்கு வழிகாட்டி ஒளியூட்டுவதாய் இருக்கட்டும்!

முத்தம்மா – நீ முன்னேறி மின்னப் பிறந்தவள்; உன்பாதை
தடைக்கற்களைப் படிக்கட்டுகளாக்கும் வித்தையைச் சொல்லட்டும்!

சின்னம்மா – நீ பதினாறும் பெறப் பிறந்தவள்; உன்இல்லறம்
ஆலாய்த்தழைத்து அறுகாய்வேரோடி நல்லறம் ஆகட்டும்!

அன்னம்மா – நீ நிமிர்ந்து நிற்கப் பிறந்தவள்; உன்ஆளுமை
நாண்அச்சமின்றி மானிடம் மணக்க மிளிரட்டும்!

தங்கம்மா – நீ என்றுமென் பேர்சொல்லப் பிறந்தவள்; உன்வாழ்வு
மங்காத பொன்னாய்ப் புடம்போட்டு ஒளிரட்டும்!

தாயம்மா – நீ தாழ்வகற்றத் தண்ணிழலாய் உதித்தவள்; உன்பிறவி
சேயாகித் தரணியெங்கும் தமிழ்ப்புகழ் கூட்டட்டும்!

நல்லம்மா – நீ எதையும் எதிர்கொள்ளப் பிறந்தவள்; உன்மேனி
வெல்லும் அழகொடு திடம்பெற்றுப் பொலியட்டும்!

பொன்னம்மா – நீ இலக்குநோக்கிப் பாயப் பிறந்தவள்; உன்மனம்
மன்னும்விளக்காய் ஆயிரமாயிரம் அகலொளி ஊட்டட்டும்!

கண்ணம்மா – நீ கற்றுக் கரைசேரப் பிறந்தவள்; உன்கல்வி
மண்ணின் இருள்போக்கும் மாவிளக்காய்த் திகழட்டும்!

அமிர்தம்மா – நீ சமைத்துப் பசியாற்றவும் பிறந்தவள்; இப்போது
என்னிடம் வாநாம் ‘பப்பு கடஞ்சி’ விளையாடுவோம்!

*****

”பாசப் பந்தே! பரிமளமே! பூடணம் வேண்டா ஆடகப் பொன்னே! சாதிக்கப் பிறந்தவள் நீ! உலக சரித்திரம் படைத்துவிடு!” என்று மங்கல மொழிகளால் மழலையை வாழ்த்துகின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

பாசப்பந்து நீதானே
பரிமளமாய் இருப்பவளே
முளைப்பற்கள் வருமுன்னே
முகம் சாய்த்துச் சிரிப்பவளே

தத்தி நடக்கும் கால்களோடு
தாவிப் பிடிக்கும் கைகளும்
தாயும் பாசப்பரிவோடு உனை
தாங்கித் தான் பிடிக்கிறாளோ?

தங்கம் வெள்ளி உனக்கெதற்கு?
சர்வ பூஷணம் நீதானே!
கவலைகள் நூறிருப்பினும் உனைக்
கொஞ்சி மகிழும் தாயவள்!

அவள் கனவு என்னவென்று
கேட்டு நீயும் வளர்ந்திடு
சாதிக்கப் பிறந்தவள் நீ
சரித்திரம் படைத்திடு
உலக மகா சரித்திரம் படைத்திடு!

*****

”அன்னை மடி மெத்தையிலே ஆடிடும் தத்தை எனக்கு அன்னையின் அன்பே உயிர்காப்பு!” என்று தாயின் உயர்வைப் போற்றிடும் சேயைக் காட்டுகின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

அன்பின் அரிச்சுவடி

அன்னைமடி மெத்தையிலே
ஆடுமொரு தத்தை நான்!
இத்தரையில் பிறந்தவரில்
ஈடுஇணை அற்றவள் நான்!
உத்தமராய் இவருமெனை
ஊட்டி தினம் வளர்த்திடவே
எத்தனையோ பிறவிக்கடன்
ஏட்டினிலும் எழுதவொண்ணா
ஐயிரு திங்கள் வைத்தீன்று
ஒப்புரவுடனே வாழ்வதற்கு
ஓயாமல் காத்து நிற்கும்
ஒளடதமாம் இவர் அன்பெனும்
ஆயுதமேயென் உயிர் காப்பு!

*****

தாய் சேய் உறவை அற்புதமாய்த் தம் பாக்களில் நெய்திருக்கும் கவிஞர்கள் அனைவருக்கும் என் மனங்கனிந்த பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

உன்னுதட்டில் தெறிப்பதெல்லாம்
என்னுயிரின் சிரிப்பு!
உன்னுருவம் தானடி
என் விழியின் சிலிர்ப்பு!

குயிலும் குருவியும்
சிரிக்கிறது மேலே
உந்தன் மொழியோ
புரிந்தது போலே!

ஆழி அருவியின்
ஆலாபம் சங்கீதம்
அத்தனையும் அடங்கியதே
அழகியுன் ரீங்காரம்!

மகளே நீயே
மாயக் கண்ணாடி!
எந்தன் மறுவுருவைக்
காட்டிவிட்டாய் முன்னாடி!

அம்மாவென நானலற – நீ
ஒருமுறை பிறந்தாயடி!
அம்மாவென நீயழைக்க – நான்
ஒவ்வொருமுறையும் பிறக்கிறேனடி!

”மகளே! நீயே என் உயிரின் சிரிப்பு, விழியின் சிலிர்ப்பு! மாயக் கண்ணாடியான உன்னில் என்னைக் காண்கிறேன்! நான் அம்மாவென்று அலற நீ பிறந்தாய்! நீ அம்மாவென்று அழைக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் நான் பிறக்கிறேன்!” என்று மகளுக்கும் அன்னைக்குமிடையே பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் உன்னத உறவை உணர்வுபூர்வமாய் விவரித்திருக்கும் திருமிகு. புவிதா அய்யாதுரையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.