Tag: நடராஜன் கல்பட்டு

எம்மதமும் சம்மதமே

ஒரு காவி உடை தரித்த ஆன்மீகவாதி ஒரு முறை ரயிலில் பயணித்தபோது எதிர் வரிசையில் ஒரு பாதிரியார் உட்கார்ந்திருந்தாராம். பாதிரியார் தன் பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் கதை சொல்ல ஆரம்பித்தாராம்.

“ஒரு சமயம் ஒரு இந்து, ஒரு முசல்மான், ஒரு கிருஸ்துவர் ஆகிய மூவரும் ஒரு விமானத்தில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தனர். திடீரெனெ விமானம் வெடித்துச் சிதறியது, அதனுள் இருந்த பயணிகள் அனைவரும் தூக்கி எறியப் பட்டனர்.

இந்து, ‘பிள்ளையாரப்பா, முருகா, ராமா, கிருஷ்ணா, ஈஸ்வரா, பராசக்தி என்னெக் காப்பத்துங்கோ’ ந்னு கத்திண்டே விழுந்தானாம் ஒரு பாரையின் மீது. அவன் உயிர் பிரிந்தது.

முசல்மான், ‘அல்லா ‘முஜே பச்சாவ்’ என்றபடி கீழே விழுந்தவன் அடர்ந்த ஒரு மரத்தின் மீது விழுந்தான். அவனும் சில்லரை காயங்களுடன் உயிர் பிழைத்தான்,

கிருஸ்துவன், ‘யேசுவே என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்’ என்று கதறியபடி விழுந்தான். அவன் ஒரு திராக்ஷைப் பந்தலில் விழுந்தான். அந்தப் பந்தல் ஒரு கம்பிச்சுருள் மெத்தையில் விழுந்தது போல அவனை இரண்டு மூன்று முறை சிறிதளவு மேலும் கீழுமாக தூக்கிப் போட்டது. அவ்வளவே. அவன் உடம்பில் ஒரு கீறல் கூட விழவில்லை.

இறந்த இந்துவின் ஆவி மேலுலகம் சென்றது. அங்கு அவன் கடவுளை சந்தித்துக் கேட்டான், ‘ஆண்டவா உன்னை நான் நம்பினேனே. என்னைக் காப்பாற்ற அழைத்தேனே ஏன் வரவில்ல?’ என்று.

கடவுள் சொன்னார், அப்படியா ‘நீ பிள்ளையாரைக் கூப்பிட்ட போது அவர் காப்பாற்றுவார் என்று நினைத்தேன்.’ பின் அவன் ஆவி முருகனைக் கேட்டதாம், ‘முருகா நீ ஏன் என் உயிரைக் காக்க வரவில்லை? எத்தனை முறை கந்த சஷ்டிக் கவசம் சொல்லி இருப்பேன் நான்?’ என்று. முருகன் சொன்னாராம், ‘நீதான் ராமா, கிருஷ்ணா, பரமேஸ்வரா, பரா சக்தி’ன்னு பலபேரெக் கூப்பிட்டாயே அவர்களில் யாராவது ஒருவர் உன்னைக் காப்பாற்றச் சென்றிருப்பர்கள் என்றெண்ணி மயிலோடு விளையாடச் சென்று விட்டேன் நான்’ என்று.”

இப்படிச் சொல்லித் தன் கதையினை முடித்தார் பாதிரியார்.

புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த இந்து ஆன்மீகவாதி சொன்னார், “அப்படியா நான் வேறு மாதிரியல்லவோ கேட்டேன் இதே கதையை?

ஒரு ஜெர்மானியர், பிரிட்டிஷ் காரர், ஒரு பிரஞ்சுக் காரர், ஒரு அமெரிக்கர் பயணித்த விமானம் ஒன்று நடு வானில் விபத்துக்குள்ளாக நால்வரும் வெளியே தூக்கி எறியப் பட்டனர். நால்வரும் ஒரு கல் மலை மீது விழுந்து இறந்தனர். அவர்கள் ஆவி மேலே சென்றது.

அங்கு அவர்கள் நால்வரும் சந்தித்த யேசுவைக் கேட்டனர், ‘நாங்கள் உங்களை அழைத்தோமே எங்களைக் காப்பாற்றச் சொல்லி. ஏன் வரவில்லை நீங்கள்?’ என்று.

யேசு சொன்னாராம், ‘நான் ஜெர்மனியனைக் காப்பாற்றி இருந்தால், பிரிட்டிஷ் காரர் சொல்லுவார் நான் ஒரு நாசியைக் கண்டு பயந்து விட்டேன் என்று, பிரிட்டிஷ் காரரைக் காப்பாற்றி இருந்தால், நான் அவர்களது கடற்படைக்கு அஞ்சி விட்டேன் என்று பிரஞ்சுக் காரர் சொல்லுவார். பிரஞ்சுக் காரரைக் காப்பாற்றி இருந்தால் அவரது நடை உடை பாவனையில் மயங்கிவிட்டேன் நான் என்று மற்ற மூவரும் சொல்லுவீர்கள்.’

அமெரிக்கர் கேட்டாராம், ‘பின் நீங்கள் என்னைக் காப்பாற்றி இருக்கலாமே?’ என்று. யேசு சொன்னாராம், ‘நான் அதை செய்திருக்கலாம். ஆனால் மக்கள் என்ன பேசுவார்கள் தெரியுமா? அமெரிக்கா உலகத்திலேயே மிகமும் பலம் வாய்ந்த வல்லரசு. அதனால் தான் நான் உன்னைக் காப்பாற்றினேன்’ என்று. இது தேவையா எனக்கு?’ என்றாராம் யேசு.”

இந்து ஆன்மீக வாதி தொடர்ந்தார், “இப்படிக் கதைகளை எந்த மாதிரி வேண்டுமானாலும் சொல்லி மக்களை எளிதாக ஏமாற்றி விடலாம். இந்த மதம் உயர்ந்தது. அந்த மதம் தாழ்ந்தது என்று கிடையாது. மதங்கள் காட்டும் பாதையோ, போதனைகளோ மாறு பட்டு இருக்கலாம். ஆனால் அவற்றின் குறிக்கோள் ஒன்றே. மதங்கள் எல்லாமே முயல்வது என்ன? மனிதனை இன்னும் நல்லவனாக ஆக்க வேண்டும் என்பதுதான்.”

பாதிரியார் தன் தவறை உணர்ந்தார். மன்னிப்பும் கோரினார்.

(தொடரும்…..)

நடராஜன் கல்பட்டு

நடராஜன் கல்பட்டு

சின்மயா மிஷனில் பங்கு பெற்ற நாட்கள்

போலிகள் சிலரைப் பார்த்து விட்டோம். இனி சின்மயா மிஷன் மீது எனக்கு ஏற்பட்ட ஈடுபாட்டுக்குத் திரும்புவோம்.

காலஞ்சென்ற திரு சின்மயானந்தாவை ஒரு மிகச் சிறந்த குரு என்பேன். சீடர்களைத் தயார் செய்வதில் ஆகட்டும், மக்களுக்கு சத் விஷயங்களைப் போதிப்பதில் ஆகட்டும் அவருக்கு ஈடு இணை இல்லை.

ஆங்கிலத்தில் அவர் மிக எளிமையாக எல்லோரும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில் பகவத் கீதை, உபநிஷத்துக்கள், வேத மந்திரங்கள், சனாதன தர்மம் இவை பற்றி ஆற்றிய உரைகளும் சரி. அவர் எழுதியிருந்த புத்தகங்களும் சரி மிகவும் போற்றத் தக்கவை.

ஸ்வாமி சின்மயானந்தா மற்றும் அவரது பிரதான் சீடர் ஸ்வாமி தயானந்தா அவர்கள் ஆற்றிய உரைகளில் கேட்டு ரசித்த சில துளிகளை சில மடல்களில் தருகிறேன்.

ஒரு கேள்வி: “எல்லா உயிருள்ள வற்றுள்ளும், உயிரற்ற வற்றுள்ளும் இருப்பது ஒரே இறைவன் என்கிறீர்களே இதை எப்படி நம்ப முடியும்? நிலம் வேறு, நீர் வேறு, மண் வேறு, கல் வேறு, மனிதன் வேறு, விலங்குகள் வேறு, பறவைகள் வேறு என்றுதானே நாம் பார்க்கிறோம்?”

“உண்மைதான். பார்ப்பதற்கு அவை வேறு வேறாகத்தான் தெரிகின்றன. அவற்றில் ஒவ்வொன்றை எடுத்துக் கொண்டு சிறு துண்டுகளாக்கிக் கொண்டே செல்லுங்கள். அத்துண்டுகளுக்கு நீங்கள் எடுத்துக் கொண்ட மூல பொருளின் குணங்கள் இருப்பதைப் பார்ப்பீர்கள். அவற்றினை மிக மிகச் சிறிய துண்டுகளாகுங்கள். அப்போதும் மூலக்கூறுகள் (molecules) என்று சொல்லப் படும் அந்தத் துகள்களுக்கு மூலப் பொருளின் குணங்கள் இருக்கும். இந்த அளவிலான துண்டுகளை நம் பூத உடலின் கண்களால் காண முடியாது. சக்தி வாய்ந்த பூதக் கண்ணடியான நுண்நோக்கியால் மட்டுமே காண முடியும்.

மூலக்கூறுகளை எலத்திரன் நுண் நோக்கியால் (electron microscope) மட்டுமே காண முடியும். அப்படிப் பார்க்கும் போது அவை அணுக்களால் (atoms) ஆனவை என்பது புரியும். அந்த அணுக்கள் ஒவ்வொன்றும் தனித் தன்மை வாய்ந்தவை. அணுக்களையும் மிகவும் சக்தி வாய்ந்த எலத்திரன் மின் நோக்கியால் பார்த்தால் அணுக்கள் நேர் மின்னி, எதிர் மின்னி (protons and electrons) என்னும் கண்ணுக்குப் புலப்படாத மிக மிகச் சிறிதானவற்றால் ஆனவை என்பது தெரியும். ஒவ்வொரு அணுவிலும் இருக்கும் மின்னிகளின் எண்ணிக்கை மாறு படும். அதைப் பொருத்துதான் ஒவ்வொரு அணுவுக்கும் தனித் தன்மை வருகிறது. ஆனால் நேர் மின்னிகள் எல்லாமே ஒரே மாதிரியானவை. அதே போல் எல்லா எதிர் மின்னிகளுமே ஒரே குணம் கொண்டவை.

ஆக ஆரம்பத்தில் வெவேறு குணங்கள் கொண்ட பொருட்களாகக் காணப் பட்டாலும் இவை எல்லாமே ஒரே பொருட்களால், நேர் எதிர் மின்னிகளால் ஆனவைகள்தான். இதையேதான் நம் ஆன்மீகமும் சொல்கிறது. இவ்வுலகில் நாம் காணும் எல்லாமே மாயைதான். அவற்றுள் இருப்பது அந்த ஈசனும் ஈஸ்வரியும் தான் என்று.”

அடுத்த கேள்வி: “எல்லோர் உள்ளிருந்தும் இயக்குவது ஒரே ஈசன் தான் என்றால் பின் ஏன் ஒருவன் பணக்காரனாக இருக்கிறான்? ஒருவன் ஏன் ஏழையாக இருக்கிறான்? ஒருவன் அறிவாளியாக இருப்பதேன்? மற்றொருவன் முட்டாளாக இருப்பதேன்? ஒருவன் அழகாக, மற்றொருவன குரூபியாகவோ, குருடனாகவோ, செவிடனாகவோ, முடவனாகவோ இருப்பதேன்?”

சின்மயானந்தாவின் பதில்: “உங்கள் வீட்டிலே மின் விளக்குகள், மின் விசிறிகள், குளிர் சாதனப் பெட்டி, மிசாரத்தால் வென்னீர் போடும் அண்டா, ரேடியோ, டீவீ என்று உள்ளனவே. அவற்றில் ஒன்று வெளிச்சம் தருகிறது. மற்றொன்று உங்களுக்கு சாமரம் வீசி காற்றினை அளிக்கிறது. ஒன்று குளிரூட்டுகிறது. ஒன்று உஷ்ணம் தருகிறது. ஒன்று பேசுகிறது, பாடுகிறது. மற்றொன்று ஒலியுடன் காட்சிகளையும் அளிக்கிறது. இவை எல்லாவற்றையும் இயக்குவது அந்த ஒரே மின்சாரம் தானே.”

மூன்றாம் கேள்வி: “கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒன்றினை (கடவுளை) இருப்பதாக நம்புவது எப்படி?”

“மின்சாரம் இருக்கிறதா?”

“இருக்கிறது.”

“அதை நீங்கள் பார்க்க முடியுமா?”

“முடியாது.”

“பின் எப்படிச் சொல்லுகிறீர்கள் மின்சாரம் இருக்கிறது என்று? லண்டன் நகரம் இருக்கிறதா?”

“இருக்கிறது.”

“நீங்கள் அங்கு போயிருக்கீர்களா?”

“இல்லை.”

“அப்போது எப்படி நிச்சயமாக லண்டன் நகரம் இருக்கிறது என்று சொல்கிறீர்கள்?”

“படங்களில் பார்த்திருக்கிறேனே.”

“உங்கள் வீட்டிலே இறைவன் படங்கள் இல்லையா? கோவில்களில் இறைவனின் சிலைகள் இல்லையா? சர்ச்சுகளில் சிலுவைகள் இல்லையா? முகம்மதியர் வழிபாட்டுத் தலங்களிலே ஒரு பிறைச் சந்திரனும் நட்சத்திரமும் கண்டதில்லையா? நீங்கள் இறைவனை உங்கள் ஊனக் கண்களால் பார்க்க முடியாது. எப்படி அணுவைக் காண இலத்திரன் நுண் நோக்கி தேவைப் படுகிறதோ அது போல இறைவனைக் காண ஞானக் கண் தேவைப் படுகின்றது. அதை உங்களுக்கு அளிப்பதே ஆன்மீகம்தான்.

ஆன்மீகமும் விஞ்ஞானமும் ஒன்றுக் கொன்று எதிர் மறை ஆனவை அல்ல. இரண்டுமே ஒன்றுதான். மனிதனின் அஞ்ஞான இருள் நீக்கி மெய்ஞான ஒளி அளிக்கும் விஞ்ஞானமே ஆன்மீகம்.”

(தொடரும்……)

—

நடராஜன் கல்பட்டு

கோவிந்தன் எனது சக ஊழியர், அவர் ஹைதராபாதில் வேலை பார்த்து வந்த போது அவருடைய பெரிய மகள் வயதுக்கு வந்தாள். அந்த சமயம் ஏதோ ஒன்று அவளது மூளையைத் தாக்கி விட்டது. விழித்திருக்கும் போதெல்லாம் கூண்டில் அடை பட்ட புலி போல அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டே இருப்பாள். கோவிந்தனும் பார்க்காத வைத்தியர் இல்லை. ஆனால் அவள் நிலையில் ஒரு மாற்றமும் தெரிய வில்லை.

ஒரு நாள் கோவிந்தன் சொன்னார், “நடராஜன் புதுக்கோட்டை வரணும். அவ்விட ஒரு ஆளு கொவில் ஒண்ணுலெ குறி, பரிகாரங்கள் சொல்லுதாம்.”

பதிலுக்கு நான் சொன்னேன், “கோவிந்தா இவங்கெள்ளாம் ஏமாத்துக் காரங்க. ஒன் பொண்ணு குணமாகணும்னா நல்ல வைத்தியரைப் பாரு. மனசுக்கு நிம்மதியோ, இறைவன் அருளோ வேணுமா கோவிலுக்குப் போ. அல்லது வீட்டிலேயே ஆண்டவனெ நினெ, பூஜெ பண்ணு” என்று.

கோவிந்தன் அதைக் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. என்ன செய்ய? அவர் நிலமை அப்படி. நீரில் மூழ்குபவன் ஒரு துரும்பு கிடைத்தாலும் அதை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்ளுவான் என்று சொல்வார்களே அதுதான் அவர் நிலை அப்போது. இருவரும் புதுக்கோட்டைக்குக் கிளம்பினோம்.

ஊருக்குத் தெற்கே சுமார் 5 கிலோ மீடர் தூரத்தில் ஒரு சிறிய கிராமம். அங்கு பூட்டிய நிலையில் ஒரு பழய கோவில். ஒரு காலத்தில் அது பிரசித்தமான ஒன்றாக இருந்திருக்க வேண்டும், தேர், திருவிழா என்று. காரணம் அங்கு ஒரு தேர் முட்டி இருந்தது. ஆனால் தேர் இல்லை. அதை உடைத்து பண்டைய கலைப் பொக்கிஷங்களாக விற்றிருக்க வேண்டும்.

தேர் முட்டி அருகே ஒரு பெரிய கீத்துக் கொட்டகை. அது கதவு வைத்த தடுப்பினால் இரண்டாகப் பிரிக்கப் பட்டு இருந்தது. முன் பகுதியில் இரு மேஜைகள் ஒரு நாற்காலி. ஒரு மேஜை மீது ஒரு தடிமனான நோட்டுப் புத்தகமும், ஒரு திறந்த பெட்டி நிறைய துண்டுக் காகிதங்களும். பக்கத்து மேஜையின் மீது ஒரு கூடை நிறைய எலுமிச்சம் பழங்கள், மற்றும் ஒரு காலி அட்டைப் பெட்டி நாற்காலியில் ஒரு ஊழியர்.

முதல் முறை வருபவர்கள் தங்கள் பெயர், விலாசத்தினை ரூபாய் ஐந்து கொடுத்துப் பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும். உங்கள் பதிவு எண் இரண்டு சீட்டுகளில் குறிக்கப் பட்டு, ஒன்று உங்கள் கையிலும் மற்றொன்று பக்கத்து மேஜை மீது வைக்கப் பட்டுள்ள காலிப் பெட்டியிலும் போடப் படும். அவை அவ்வப்போது வேறு ஒரு ஊழியர் மூலம் உள்ளே எடுத்துச் செல்லப் படும். உங்கள் கையில் இரண்டு எலுமிச்சம் பழங்கள் கொடுக்கப் படும். அவற்றை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளேசென்று அமைதியாய் அமர வேண்டும்.

இரண்டாவது மூன்றாவது முறை வருபவர்கள் பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. தங்களிடம் உள்ள சீட்டினைக் காட்டி உள்ளே செல்லலாம். உங்களது எண் ஒரு சீட்டில் குறிக்கப் பட்டு உள்ளே அனுப்பப் படும். உள்ளே செல்லுமுன் இரண்டு எலுமிச்சம் பழங்களுக்கு ரூபாய் இரண்டு கொடுத்து வாங்கிச் செல்ல வேண்டும்.

(ஊருக்குள்ளே மார்கெட்டில் அந்நாட்களில் ஒரு ரூபாய்க்கு பத்து முதல் இருபது வரை கிடைக்கும் எலுமிச்சம் பழங்கள்!)

நாங்கள் இருவரும் எலுமிச்சம் பழ சகிதம் உள்ளே சென்று அமர்ந்தோம்.

கொட்டகை நடுவில் ஒரு கம்பளி மீது உடலில் பட்டை பட்டையாக விபூதியும், நெற்றியில் ஒரு ரூபாய் அளவில் குங்குமமும் வைத்துள்ள ஒருவர். அவர்தான் குறி, பரிகாரம் சொல்லும் பூசாரி.. அவர் முன்பு பள பளவெனத் தேய்க்கப் பட்ட ஐந்து செப்புத் தட்டுகள் சுமார் பத்து அங்குலெ விட்டத்தில். ஒன்றிலே விபூதி. ஒன்றில் குங்குமம். மூன்றாவதில் ஒரு சிறிய வெள்ளி வேல். நான்காவதில் ஒரு மோதிரம். ஐந்தாவதில் எண்கள் எழுதப் பட்ட சீட்டுகள்.

ஒரு சீட்டினை எடுத்து அதில் உள்ள எண்ணை உரக்கப் படிக்கிறார். அந்த எண் சீட்டை வைத்திருப்பவர் எழுந்து நிற்கிறார்.

“முன்னாடி வா. இங்கெ வந்து ஒக்காரு. ஒனக்கு என்ன கொறென்னு சொல்லு. ஒம் பேரு, கோத்திரம், நட்சத்திர்ம் அதையும் சொல்லு.”

எழுந்து நின்றவர் பூசாரி முன் வந்து உட்காருகிறார். “எம் பேரு முருவனுங்க. சிவ கோத்திரம். அஸ்த நட்சத்திரங்க.”

“சரி… என்ன கஷ்டம் அஸ்த நட்சத்திரக் காரனுகுன்னு சொல்லு.”

“என் நெலெத்துக்குத் தண்ணி பாச்ச கெணறு வெட்டினேங்க.”.

“என்ன தண்ணி வல்லியா?”

“ஆமாங்க. நீங்கதான் எதுனா செஞ்சு தண்ணி வர வளிக்கணுங்க.”

“சரி பாக்கலாம் என்ன பண்ணலாம்னு.”

தட்டில் இருக்கும் மோதிரத்தை எடுத்துக் காதருகே வைத்துக் கொள்ளுகிறார். கடவுளுடன் நேரில் தொலை பேசி வழியே பேசுகிறார். (செல் போன்கள் வந்திடாத காலம் அது!)

“ருதுதும் சந்தத்ய. முருகன் நாமஸ்ய. சிவ கோத்ரஸ்ய. ஹஸ்த நக்ஷத்ரஸ்ய… ஹான்… ஹான்… கெணறு… ரத்த காட்டேரியா ஹான்… ஹான்.. என்ன பண்ணலாம்? அப்பிடியா? சரி அப்பிடியே சொல்றேன் முருகன் கிட்டெ.”

“முருகா… அந்தக் கெணத்துலெ ஒரு ரத்தக் காட்டேரி இருக்கு அதுனாலெ தான் தண்ணி வரலெ. நாம அந்தக் கெணத்தெ ஆழப் படுத்த கடப்பாரெயெ வெச்சோம்னா அது ஒன்னெயுன் என்னையும் ரத்த ரத்தமா வாந்தியெடுக்க வெச்சு சாக அடிச்சிடும்.”

“ஐயா நீங்கதான் எப்படியாவது இதுக்கு ஒரு வளி சொல்லணுங்க. தண்ணி இல்லாமெ பயிருங்க கருகிப் போயிடுதுங்க.”

“அப்பிடியா சரி பாக்கலாம்.” மீண்டும் தொடர்கிறது இறவனுடன் தொலை பேசி சம்பாஷணை.

“ருதுதும் சந்தத்த்ய. முருகன் நாமஸ்ய. ஹான்… ஹான்… அதே கெணறு கேசுதான். என்ன பண்ணலாம்? எப்படியாவது முருகனுக்குத் தண்ணி வரவழிச்சிச்சுக் கொடுகணுமே. ஹான்… ஹான். அப்பிடியே பண்ணச் சொல்றேன்.”

முருகன் கையில் இருந்த இரு எலுமிச்சம் பழங்களையும் வாங்கி விபூதித் தட்டில் வைத்து, உதடு ஏதோ முணு முணுத்துக் கொண்டிருக்க, வெள்ளி வேலால் சிறிது விபூதி எடுத்து அவற்றின் மேல் தூவி, சிறிதளவு குங்குமத்தினை எடுத்து அவற்றின் மீது வைத்து முருகன் கையில் கொடுக்கிறார் பூசாரி.

“முருகா இந்த ரெண்டு எலுமிச்சம் பழத்தையும் பத்திரமா வீட்டுக்குக் கொண்டு போ. ஒண்ணெ வீட்டுலெ மாட்டி இருக்குற சாமி படத்த்க்கு முன்னாடி வை. இன்னோண்ணெ ரெண்டா வெட்டி ஒரு துண்ட கெணெத்துக் குள்ளெ போடு. இன்னோரு துண்டெ அங்கெ இருக்குது பாரு ஒத்தடிப் பாதெ அதுலெ விட்டெறி. அப்புறமா கெணத்தெ ஆழப் படுத்து. தண்ணி பீச்சிகிட்டு வரும் பாரு.”

முருகனுக்குப் பரம சந்தோஷம் கிணற்றில் அப்போதே தண்ணீரைப் பார்த்தது போல. கூட்டத்தில் ஒரு சல சலப்பு. “எவ்வொள் கரெக்டா சொல்றாரு நேரெ பாத்தாப்புள? சாமி படம்… ஒத்தடிப் பாதெ!!!”

சாமி படம் இல்லாத வீடு இருக்காது அந்த நாளுலெ. ஒத்தடிப் பாதெ இல்லாத வயல் கெணறும் இருக்காது.

இதே பாணியில் இன்னும் பல.

கோவிந்தனுக்கும் ஏதோ ஒரு பரிகாரத்தினைச் சொன்னார் அவர்.

என் மனம் கொதித்தது. ‘இவர்களையெல்லாம் கட்டி வைத்து உதைத்தால் என்ன?’ என்று. ஆனால் அதைச் செய்ய முயன்றாலோ என்னைத்தான் கட்டி வைத்து உதைப்பார்கள் மக்கள்!

கடைசியில் ஒரு அறிவிப்பினை அளிக்கிறார் பூசாரி ஒரு விமானப் பயணச் சீட்டினை அனைவர் கண்கள் முன்னும் ஆட்டிய படி, “அடுத்த வாரம் சாமி சிங்கப்பூரு போறாரு. ஒங்களுக்குத் தெரிஞ்சவங்களுக்குக் குறி கேக்கணும்னாலும் உடனே கூட்டியாந்துடுங்க.”

என்ன உலகம் இது? இவர்களெல்லாம் ‘இறைவனின் தூதர்கள்’!!!

தொடரும்……

நடராஜன் கல்பட்டு

நடராஜன் கல்பட்டு    

1964 – 68 களில் நான் பங்களூரில் வேலை பார்த்து வந்தேன்.  அப்போது எங்கள் வீட்டுக்காரர் வீட்டிற்கு ……. மடத்தில் இருந்து ஒரு ….. ஆச்சாரியார் வந்திருந்தார்.  வீட்டுக்காரரின் சிற்றன்னை எங்களை வந்து …. ஆச்சாரியாவை நமஸ்கரித்து ஆசி வாங்கிக் கொள்ள அழைத்தாள்.  எனக்கு அங்கு போவதில் ஈடுபாடு இல்லை.  ஆனால் என் மனைவி விடுவதாக இல்லை.

அணிந்திருந்த சட்டை, கால் சட்டையுடன் கிளம்பினேன்.  மனைவி நான் பட்டு வேஷ்டி, அங்க வஸ்திரம் அணிந்து வர வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள்.  வேறு வழி இன்றி பெட்டியில் இருந்து என் திருமணத்தின் போது எனக்களிக்கப் பட்ட பட்டு வேஷ்டி அங்க வஸ்திரத்தினை அணிந்து கொண்டேன்.  சுமார் இரண்டு அங்குல ஜரிகை கொண்டவை அவை.

அங்கு நல்ல கும்பல்.  நான் உள்ளே நுழைவதைக் கண்ட …. ஆச்சார்யா, “வாங்கோ… வாங்கோ… இப்பிடி முன்னாடி வந்து உக்காருங்கோ.” என்று என்னை அழைத்தார்.  என்னுள் எழுந்த முதல் சந்தேகம் மரியாதை எனக்கா அல்லது 2 அங்குல ஜரிகை வேஷ்டிக்கா?

“எங்கெ வேலெ பாக்கறேள்?”

“பர்மா–ஷெல் கம்பெனிலெ.”

“கொழெந்தேள் இருக்கா?”

“இருக்கு.”

“எத்தெனெ?”

“மூணு.”

“எத்தெனெ ஆண் கொழெந்தெ?  எத்தெனெ பெண் கொழெந்தெ?”

“மூணும் பொண்ணுகள்.”

“ஏன் ஆண் கொழெந்தே வாணாமா?  அபேக்ஷை இல்லியா?  எங்க மடத்துக்கு வாரும்.  ஆண் கொழெந்தெ கெடெய்க்கும்.”

அவர் மீதிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச மரியாதையும் இந்த வார்த்தை களோடு பறந்து விட்டது.  ‘ஆண் குழந்தைக்கும் பெண் குழந்தைக்கும் வித்தியாசம் காணும் இவரெல்லாம் ஆன்மீகவாதியா?’ என்ற கேள்வியே எழுந்தது என்னுள்ளே.

சில சமயம் கண் சிமிட்டிக் கொண்டே என் மனைவியைக் கேட்பேன்,  பையன் வேணுமா  …. மடத்துக்குப் போயிட்டு வரெயா?” என்று.

இம்மாதிரியான ஆன்மீகவாதிகள் நம் நாட்டில் ஆயிரக் கணக்கில் வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அவ்வப்போது எங்காவது ஒருவரின் முகத்திரை கிழிக்கப் படுகிறது.  இருந்தாலும் அவர்களுக்குச் சேரும் கும்பல் குறைவதில்லை.

உங்களுக்கு இறைவனைத் துதிக்க வேண்டுமா?  துதியுங்கள்.  ஆனால் இடைத் தரகர்கள் வழியாக அல்ல.  நேரடியாக.  இறைவனோடு நீங்கள் பேசலாம்.  உங்கள் பேச்சு அவர் காதுகளில் விழும்.  காரணம் அவர் எங்கும் இருப்பவர்.  எல்லாம் அறிந்தவர்.  எல்லா சக்தியும் கொண்டவர்.

(தொடரும் ….)

நடராஜன் கல்பட்டு

எனக்கு என்றுமே ஆன்மீகவாதிகளைக் கண்டால் ஒரு காரணம் புரியாத வெறுப்பு. அவர்களிடம் எதோ ஒரு சக்தி இருக்கிறது. இல்லை என்று சொல்லவில்லை நான். அதை அவர்களில் பலரும் தங்கள் வசதிகளைப் பெருக்கிக் கொள்ளவே உபயோகிக்கிறார்கள் என்று தோன்றும். இந்நாட்களில் சில ஆன்மீக வாதிகள் மக்களுக்குத் தேவையான பள்ளிகள், கல்லூரிகள், வைத்திய சாலைகள், மக்களின் குடிநீர் பிரச்சினைகளைத் தீர்த்தல் என்ற நல்ல காரியங்களிலும் ஈடுபடுகிறார்கள். அது மிகவும் நல்லதொரு விஷயம்.

‘உங்களுக்கு இறைவனைக் காண வேண்டுமா? அவன் உங்கள் உள்ளேயே இருக்கிறான். மற்றெல்லா உயிர்களிடத்தும் உறைகிறான். அவனைக் காண எங்கும் அலைய வேண்டாம். எவர் உதவியையும் நாட வேண்டாம். உண்மையாய் இருந்து எல்லா உயிர்களிடத்தும் அன்பினைப் பொழி. அது போதும்’ என்று தோன்றும் எனக்கு.

1973ல் விஜயவாடாவில் நான் பணிபுரிந்து வந்தேன். ஒரு நாள் அன்றைய தினசரியுடன் ஒரு துண்டுப் பிரசுரம் வந்தது. “பிரும்மச்சாரி ஹரிதாஸ், விஞ்ஞானத்தில் மேல் நிலைப் பட்டதாரி, ஸாஹா இன்ஸ்டிட்யூட்டில் அணு விஞ்ஞானத்தில் தங்கப் பதக்கம் பெற்றவர், பகவத் கீதை சொற்பொழிவுகள் ஆற்றுவார். இன்று மாலை 6-00 மணி அளவில் …… அரங்கில் துவங்குகிறது. நாளை காலை 7-00 மணி அளவில் உபநிஷத் வகுப்பும் தொடங்குகிறது. சின்மயா மிஷன், விஜயவாடா” என்று.

என்னுள்ளே ஒரு ஆர்வம். “படித்தது அணு விஞ்ஞானம். பேசப்போவது பகவத் கீதையும், உபநிஷத்தும் பற்றியா? அப்படி என்ன பேசப் போகிறார் இவர்? நான் கட்டாயம் சென்று பார்க்க வேண்டும். அவர் பேசுவதைக் கேட்க வேண்டும். ஆன்மீகம் பற்றிய எனது சந்தேகங்களை அவரிடம் கேட்க வேண்டும்” என்று நினைத்தேன்.

அன்று மாலை 5-30 மணிக்கு நான் கிளம்பத் தயார் ஆகிக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது வாசல் கதவினைத் திறந்து கொண்டு வேறொரு எண்ணைக் கம்பெனி நண்பர் ஒருவர் தன் மனைவி குழந்தையுடன் உள்ளே நுழைந்து கொண்டிருந்தார். அவர் பல நாட்களாக எங்கள் வீட்டிற்கு வருவதாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர். ஆனால் வரவில்லை. கடைசியாக அவரை நான் சந்தித்த போது, “இன்னும் பத்து நாட்களுள் நீங்கள் எங்கள் வீட்டிற்கு வராவிட்டால் நான் இனி என்றுமே உங்கள் வீட்டிற்கு வரமாட்டேன்” என்று சொல்லி இருந்தேன்.

“எங்ஙேயோ கிளம்பிக் கொண்டிருக்கிறாய் போல இருக்கிறது. நாங்கள் இன்னொரு நாள் வருகிறோம்” என்றபடி திரும்ப முயன்றார். நான், “இல்லை இல்லை. வாருங்கள் உள்ளே” என்று சொல்லி உள்ளே அழைத்துச் சென்றேன். மனைவியிடம் இரவு உணவும் தயார் செய்யச் சொன்னேன். அவர்களும் உள்ளே வந்தார்கள்.

பல விஷயங்கள் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். ஆனால் பல சமயம் அவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கும் நான் அளித்த பதில்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லாதிருந்தது. காரணம் அன்று என் உடல் அங்கு இருந்ததே ஒழிய என் உள்ளம் கீதை சொற்பொழிவு நடந்து கொண்டிருந்த அரங்கில் இருந்தது. நண்பரும் என் தவிப்பைப் புரிந்து கொண்டு கிளம்புவதாகச் சொன்னார். அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினேன்.

மறு நாள் காலை………..

தொடரும்……