Tag: – முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

முனைவர். ச. சுப்பிரமணியன்

தம்பி வசந்தராசனுக்கு வாழ்த்துக்கள்!

மாத்திரையும் மருந்துமாக வாழ்க்கையின் கடைமடைப்பகுதியில் என் காலம் கழிந்து கொண்டிருக்கிறது. உன்னுடைய நலத்தையும் உன் இல்லத்தரசி, மக்கள் மற்றும் பேரப்பிள்ளைகளின் நலத்தையும் அறிய ஆவலாய் உள்ளேன். தம்பி சுப.வீ  சொல்வதைப் போல வெள்ளித்திரை, சின்னத்திரை, செல்போன் திரை, கணினித் திரை என இந்த வாழ்க்கையை திரைகள் மறைத்துக் கொண்டுள்ளன. தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்ற பெயரால் கடிதம் எழுதுகிற மரபே கருகிவிட்டது என்றே எண்ண வேண்டியதிருக்கிறது. உறவுகளுக்குள்ளேயே கடிதம் இல்லையென்னும்போது உலக இலக்கியங்களில் கடிதம் எப்படி எழுதப்படும்? அமைதியாக இருந்த வாழ்க்கையில் ‘தேவை’ என்ற பெயரால் ஒவ்வொன்றாக நுழைத்துக் கொண்டு நாமே நம்மை இழந்து வருகிறோம், மரத்தை வெட்டி நாலுவழிச்சாலை போட்டுக் கொண்டே மரம் நடுவிழாவை நடத்துவதைப் போல!

மாதவி கோவலனுக்கு எழுதிய இரண்டு கடிதங்கள் மகா இலக்கியங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன.  நேரு பெருமான் தன் மகளுக்கு எழுதிய கடிதங்களும் பேரறிஞர் அண்ணா தன் தம்பிமார்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களும் வரலாற்று ஆவணங்களாகக் கொள்ளப்படுகின்றன. கலைஞர் எழுதிய உடன்பிறப்புக்கான கடிதங்கள் அவர் கால அரசியல் நிழற்படமாக இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன. அறிஞர் மு.வ. எழுதிய அன்னைக்கு, தம்பிக்கு, நண்பர்க்கு முதலிய கடிதங்கள் எல்லாம் கடித இலக்கியங்களாகவே கருதப்படுகின்றன. அவையெல்லாம் பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கற்பனையாய் மெல்லப் போயினவோ? என்று நெஞ்சம் குமுறுகிறேன். ஒரு இலக்கிய வடிவத்தை உருவாக்குவதும் அதனைச் செழுமைப்படுத்துவதும் அவ்வளவு சாதாரணமான செயலன்று.

நான் உன் கவிதைகளைப் படித்து என் அனுபவத்திற்கும் சிற்றறிவிற்கும் ஏற்ப உணர்ந்தும் அறிந்தும் அனுபவித்தும் வருகிறேன். அவற்றை என் உடல்நிலையின் அனுமதிக்கேற்ப அவ்வப்போது ‘வல்லமை’ இதழில் பதிவு செய்து வெளிப்படுத்தியும் வருகிறேன். நீ எழுதிய ‘சூரியச் சிறகுகள்’ என்னும் உன் தொடக்கக் காலக் கவிதை நூல்களில் ஒன்றினைப் படிக்கும் வாய்ப்பினைப் பெற்றேன். அதனைப் படித்த பிறகு உனக்குக் கடிதம் எழுத வேண்டும்போல் தோன்றியது. அதனால் இதனை எழுதுகிறேன்.

இலக்கிய வடிவங்களில் நான் வசமிழந்து போனது கவிதைகளில்தான்.  கவிதைகளின் சுருக்கமும் ஆழமும் மரபுவழித் ஒரு தமிழரசிரியனைக் கவர்வதில் எந்த வியப்பும் இல்லை. சங்க இலக்கியக் கோட்பாடே வடிவச் சுருக்கந்தானே? மேலே நான் சுட்டிய பெருமக்கள் எழுதிய கடிதங்கள் எனக்குக் கவிதைகளாகவே இனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. உண்மையில் அந்தக் கடிதங்களின் உள்ளடக்கம் பெரும்பாலும் கவிதைக்குரியது அன்று. ஆனால் எழுதிய பெருமக்களின் உள்ளத்து அழகு அவர்தம் எழுத்தில் கவிதைகளாக இழையோடுவதை மிக எளிதாக உணர முடியும். உள்ளத்து உள்ளது கவிதை!

இளங்கலை வேதியல் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே நீ கவிதைகளில் ஆர்வம் கொண்டிருந்ததை அறிவேன் நான். அறிவியலுக்கும் தொழில் நுட்பத்திற்கும் உறவு உண்டு. ஆனால் தாய்மொழிமீது பற்றுக் கொள்வதற்கும் படைப்பிலக்கியம் செய்வதற்கும் அவ்விருதுறைகளும் பகை பாராட்டுவதில்லை. மொழியை யார் வேண்டுமானாலும் கையாளலாம். கவிதை புனையலாம். உன்னுடைய இன்றைய வாழ்வு கவிதைகளால் முழுமை பெறுகிறது என்பதை அறிந்து நான் பெருமையுறுகிறேன். அன்று ஏகாம்பரம்! இன்று வசந்தராசன்! வாழ்த்துக்கள்!

சிந்தைமிசை குடிகொண்ட சந்தப் பாக்கள்

பாடல் புனைபவர்களுக்குச் சந்தக் காதல் மிக முக்கியம். சத்தக் காதல் வேறு., சந்தக் காதல் வேறு. சந்தத்தை உள்வாங்கிக் கொண்டால் கவிதை வழி தானாகத் திறந்து கொள்ளும். வெற்று வாய்பாடுகளை மனனம் செய்தும் அவற்றுக்கான சீர்களைத் தேடிக் காவல் துறை உதவியோடு கைப்பற்றுவதிலும் பலர் ;தங்கள் மதிப்பு மிக்க நேரத்தைச் செலவிட்டு மாய்கிறார்கள். உனக்கு இயல்பிலேயே அமைந்த வரம் அது! சந்தம் உன்னைச் சொந்தம் கொண்டாடுகிறபோது நான் என் சிந்தை குளிர்ந்தேன்! சிலிர்த்து மகிழ்ந்தேன்!

நதியொன்று வயல்தேடி நடைபோடுது!  — அதன்
நடைபாதம் கரையேறித் திரைமூடுது!
வழிதேடி விழியலையும் கரை மோதுது! – அந்த
வயல் ஏனோ தடம் மறந்து இடம் மாறுது!

வயல்வீழ்ந்த விதை கூட நாற்றாகுது! – அதன்
வழிதேடி நதிகூட ஊற்றாகுது!
கயல்வீச்சு தனைக்காண நதி வாடுது! – உடன்
கைகோத்து விளையாடச் சுதிபோடுது!

நதியேக்கம் இதைத் தீர்க்க வயலாகு நீ! – என்னில்
நரம்புக்குள் தமிழாக விளையாடு நீ!
விதிப்போர்வை இனிவேண்டாம் தெளிவாகு நீ! – என்னில்
விழுமழையின் துளிசேர்ந்து தேனாகு நீ!

என்று ஒரு பாடல் எழுதியிருக்கிறாய். ‘நோக்கு’ என்பது கவிதையின் கூறுகளில் தலையாயது. விரைவாகப் படித்துச் செல்பவனைக் கையைப்பிடித்து நிறுத்திக் கவனித்துச் செல்’ என்று ஆணையிடுமாறு அமைந்த கூறுக்குத்தான் நோக்கு என்று பெயர். ‘நோக்குதற் காரணம்’ கவிதைகளில் அமைந்திருக்க வேண்டும். இந்தக் கவிதையில் இரண்டு இடங்களில் நான் அந்த நோக்கினால் தடுமாறினேன். ‘நதியேக்கம் ;இதைத் தீர்க்க வயலாகு நீ’ என்ற தொடரும் விழுமழையின் துளிசேர்ந்து தேனாகு நீ’ என்ற தொடரும் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தின. தங்களை அடையாளம் காட்டின. மென்மையான காதலை வயலின் ஈரப்பதம் குலையாமல் வாசத்தோடு வடித்தெடுத்திருக்கிறாய்!. இந்தப் பாடலை நான் வாய்விட்டுப் பாடியபோது ‘மாலையிட்ட மங்கை’ திரைப்படத்தில் கண்ணதாசன் எழுதி விசுவநாதன் இராமமூர்த்தி இசையமைத்த ‘மழைகூட ஒரு நாளில் தேனாகலாம்’ என்ற தேனினுமினிய பாடல் நினைவுக்கு வந்தது.

வினாக்களால் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்துவது கவிதையின் வடிவ உத்திகளில் ஒன்று. துன்பத்திற்கு யாரே துணையாவார் என்பது போல!. ‘காரிருளால் சூரியன்தான் மறைவதுண்டா என்பார் பாவேந்தர்! பெரும்பாலான கவிஞர்கள் கையாண்ட வெற்றிகரமான உத்தி இது. இன்றைய திரையிசைப்பாடல்களின் பெருவெற்றிக்கு இந்த வினா உத்திதான் கைகொடுக்கிறது. என்பதை நுணுகிக் கேட்டு அறிந்து கொள்ளலாம். ‘நான் பிறந்த காரணத்தை நானே அறியுமுன்னே நீயும் வந்து ஏன் பிறந்தாய் செல்வமகனே?” என்பதில் தொடங்கி, இது கல்லின் தோல்வியா? இல்லை உளியின் வெற்றியா? என்பது வரைக்கும் தொடர்வது இந்த உத்திதான். இந்த உத்தியை ஒரு சந்தப்பாட்டில் அதுவும் ஈழத்தமிழர்களின் கண்ணீரைத் துடைக்கப் பாடியிருப்பது இன்னொரு மகிழ்ச்சியே!

புலிநகத்தைக் கடிப்பதற்கு எலிகள் கூட்டமா?
பூஞ்ச காளான் முகம் வெளுத்தால் இடி நடுங்குமா?
அலிபுணர்ந்து ஆண்குழந்தை அடைய முடியுமா?
அரைஞாணில் ஆனைகளை அடக்க முடியுமா?
சிலைவடிக்க சிற்பியின்றி உளிகள் போதுமா?
சீழ்ப்பிடித்த சிந்தனையால் ஈழம் மலருமா?
அலைகடலைத் தோற்கடிக்கும்ஆண்கள் கூட்டமாம்
அணிவகுப்போம்! அடையுமட்டும் ஈழம் வாழ்த்துவோம்!
உலைதுருத்தி மூச்சுவிட்டால் புயலடிக்குமா?
ஒரு பனியின் துளியெதிர்ந்தால் கதிரடங்குமா?
வலைவீசி வான்முழுதும் சுருட்ட முடியுமா?
வதங்கிவிழும் பூவெதிர்த்து வேர் கறுக்குமா?
தலையடகு வைத்துவிட்டு முடிசுமக்கவா?
தமிழீழம் தள்ளிவைத்தோன் தமிழன் என்பதா?
விலைபோன தலைவர்களால் வீழ்ந்து கிடக்கிற
வீரத்தமிழ் உணர்ச்சிகளைத் தட்டி எழுப்புவோம்!

உணர்வுப் பூர்வமாக எழுந்த ஈழ ஆதரவு உன் வழியாகக் கவிதையாகியிருக்கிறது. எனக்கொரு ஆழ்ந்த வருத்தம் உண்டு. ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் ஒரு நாவலுக்கான கரு உண்டு என்பர். ஒரு கவிதைக்கான கருவா இருக்காது? அப்படியிருக்கையில் ஈழத்தைப் பற்றிய நெஞ்சை உருக்கும் படைப்புக்கள் தமிழகத்தில் இதுவரை வெளிவராமல் போனது மனத்தை என்னவோ செய்கிறது. ஒரு சில இருக்கலாம். உதிரிப் பாடல்கள் எழுதப்பட்டிருக்கலாம். சிறுகதைகள் எழுதப்பட்டிருக்கலாம். அவையெல்லாம் ஈழத்திற்கு நாம் தருவதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் ஆதரவு நிலையை முற்றிலும் வெளிப்படுத்துவதாக இல்லை. நீலமலை படகரின் வாழ்க்கையை ராஜம் கிருஷ்ணன் ‘குறிஞ்சித்தேன்’ என்ற நாவலில் சித்திரித்ததைப் போல ஈழக்கொடுமையை உலக இலக்கியமாக்கும் முயற்சி ஏதும் செய்யப்பட்டிருக்கிறதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. சுருங்கச் சொன்னால் விபத்தில் சிக்கியவனைப் பார்த்து ‘அடடா!’ என்று சொல்லிவிட்டு வழியோடு போகிறானே அவனுடைய அந்த அளவு உணர்ச்சிதான் நமக்கு ஈழத்தில் என்பதை என்னால் உரக்கச் சொலல முடியம். உன்னால் முடிந்ததை நீ செய்திருக்கிறாய் என்ற அளவில் நான் அமைதியடைகிறேன்.

எத்தனையோ வினாக்களை நீ கேட்டிருக்கிறாய்! எந்த வினாவிற்கும் இங்கே  விடையில்லை. ஈழச்சிக்கலில் பன்னாட்டுப் பேராதரவைப் பெறுவதில் நாம் படுதோல்வி அடைந்திருக்கிறோம். அதற்குக் காரணம் தமிழக அரசியல் தலைவர்கள் அதனை உள்ளூர்ச் சிக்கலாக மாற்றிக் கொண்டதுதான் காரணம். ஒரு பைசா கூடச் செலவழிக்கத் தயாராக இல்லாதவன் கூடத் ‘தொப்பூழ்க்கொடி உறவு’ என்று சொல்லிக் கொண்டு மேடையேறிவிடுகிறான். விலைபோன தலைவர்களால் வீழ்ந்து கிடக்கிற வீரத்தமிழ் உணர்ச்சிகள்’ என்று நீ சொல்லியிருப்பது மிகச்சரியே! இந்த நூலின் இன்னொரு இடத்தில் கூட,

“வெளிக்கடையின் சிறையிடுக்கில் கண்ணிழந்த
வேங்கைகளின் வீரததைக் காசாய் ஆக்கும்
ஒலிபெருக்கி வீரர்கள்”

என்று நீ எழுதியிருப்பதையும் கவனித்தேன்! பிரபாகரனைக் கைது செய்து இந்தியா கொண்டு வரவேண்டும்’ என்று சொன்னவர்கள் கூட ஈழத்திற்காகப் போராடுவதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் நகைச்சுவைக் காட்சிகள் இங்கு ஏராளம்! ஏராளம்!!. தற்கால உலக அரசியல் அமைப்பில் பிற நாட்டுச் சிக்கல்களில் எந்த ஒரு நாடும் தன்னிச்சையாக நுழைந்து செயல்பட முடியாது என்னும் சாதாரண உண்மையைக் கூட நாம் அறிவதற்கு முயலவில்லை. களச்சிக்கலைக் கபடிப் போட்டியாக எண்ணியதன் விளைவு இன்னும் பன்னூறு ஆண்டுகளுக்குத் தொடரும் என்பதில் எனக்கு எள்ளளவும் ஐயமில்லை.

சந்தப்பாடல் எழுதுவோர் அனைவருக்கும் ஒரு சிச்கல்வரும். சந்தம் அமையும். அதற்கான சொற்கள் அமையும். ஆனால் பொருளிருக்காது. பொருளோடு கூடிய சந்த அமைதி கொண்ட சொற்கள் அமைவது அரிதிலும் அரிது. மகாகவிக்கு அது இயல்பாக அமைந்தது. பறையருக்கும் இங்கு தீய புலையருக்கும் விடுதலை! பரவரோடு குறவருக்கும் மறவருக்கும் விடுதலை’ முதலிய பாடல்களில் இந்தப் பொருட்சந்தத்தை உணரலாம். அதுபோன்ற பேராற்றல் உனக்குக் கைவரப்பெற்றிருப்பது எனக்குத் தனி மகிழ்ச்சி! சித்தர்களின் பாடல்களை நீ அடிக்கடி பயில்வது சந்தம் அமைய எளிதான வழியாகும்.

அதிசயச் சிலந்தி

எச்சிலால் வலைபின்னும் சிலந்தியை எடுத்துக்காட்டாக்கிப்  பாடல் ஒன்று எழுதியிருக்கிறாய். முயற்சியில்லாத மனிதனைச் சாடுவதற்கு நீ சிலந்தியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறாய். திருச்சிராப்பள்ளி திருவானைக்காவின் தலபுராணம் இந்தச் சிலந்தியைப் பற்றிக் கூறுகிறது. சிவலிங்கத்தின் மீது வெயில்படாமல் இருக்க சிலந்தி வலைபின்ன, சிவனை வணங்கி வந்த யானை சிலந்தியின் செயலைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அந்த வலையைச் சிதைக்க. இப்படி பின்னுவதும் அழிப்பதுமாக இருந்து இறுதியில் ஒன்றினையொன்று அழித்துக் கொண்டதாக அந்தக் கதை போகிறது. நமக்கு வேண்டியது யானை அழித்தாலும் சளைக்காமல் வலைபின்னிய சிலந்தியின் முயற்சிதான். அத்தகைய முயற்சி இல்லாத மனிதனை நீ ‘அதிசயச் சிலந்தி’ என்று அழைப்பது சரியென்றே தோன்றுகிறது.

நடந்ததை எண்ணிக் கலங்கிக் கிடப்பவன்!
எட்டாக் கனிகளைக் கொட்டாவி விட்டே
கனிய வைக்கக் காத்துக் கிடப்பவன்!
……………………………………வாழ்க்கைத் திடலில்
கண்ணா மூச்சியால்காலம் கழிப்பவன்
நரை திரை மூப்பு நடக்கும் வரைக்கும்
அமைதியே இவனது ஆகாசக் கோட்டை!
பொறாமை என்பதோ
ஏக்க இதயத்தில் எழுந்த புற்றுநோய்!
எதிர்ப்பார்ப்புக்களில் ஏமாந் திருப்பவன்!

என்றெல்லாம் எழுதிய நீ, இறுதியில் எழுதியிருக்கிறாயே ‘அடுத்தவன் கனவுக்கும் ஆசைப்படுபவன்’ என்று! அடடா! பொறாமையையும் பேராசையையும் இதனைவிடக் கவிதைச் சொற்களால் கொண்டுவர இயலுமா என்பது தெரியவில்லை.

காட்டுக்குப் பேன் பார்த்த காற்று

தற்காலக் கவிஞர் பெருமக்கள் பலரும் கற்பனையை அறியாதவர்களாகவே இறக்கிறார்கள் என்பது அவர்தம் கவிதைகளைப் பாரத்தாலே புரிந்து கொள்ள முடியும். கவிதையை நிலைக்கச் செய்வது கற்பனையே. பாடுபொருள் ஒன்றாகவே இருந்தாலும் இத்தனைக் கவிஞர்களும் இப்படி வேறுபட்டுத் தோன்றுவதற்குக் காரணமே கற்பனைதான். ஒருவரைப் போல மற்றவர் கற்பனை செய்யமுடியாது  செய்ய வேண்டிய அவசியமும் கிடையாது. அமையாது!

“காற்றே!
மரங்களின் தலைகளில் நீ
பேன் பாரத்தது போதும்! போ!
அவசரத்தில் மயில் இலைகளை
ஏன் அப்புறப்படுத்துகிறாய்?

இனிய எளிய காட்சி.! இதமான கற்பனை!. கற்பனைக்காகக் கால்கடுக்கத் தவம் செய்வாரிடையே நீ பதங்களைக் கொண்டு பல்லாங்குழி ஆடியிருக்கிறாய்!. தென்றலாக வரும்போது பேன் பாரத்த காற்று, சற்று வேகமாக அடிக்கிறபோது மயிரைப் பியத்து எறிவதைக் கலைநயத்தோடு நீ சொல்லியிருப்பது மனத்தை இனிக்கச் செய்கிறது, எண்ணவும் செய்கிறது. ‘ஐம்பால் காடும் சுமக்கும் கரும்பே! என்பார் குமரகுருபரர்! காட்டின் அடர்த்தியைக் காட்டாது காட்டிய உன் திறன் மெச்சத் தகுந்தது.

அரளிப்பூவின் அழுகை

நாட்டுப்புற வடிவங்களை மரபுக்கவிதைக்காரர்கள் கையாண்டதை விடப் புதுக்கவிதைக்காரர்கள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே கையாண்டிருக்கிறார்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன். இளங்கோவடிகள், மணிவாசகர், வள்ளற்பெருமான், மகாகவி, பாரதிதாசன் முதலியோரைத் தொடர்ந்து வந்த புதுக்கவிதைக்காரர்கள் இந்த வடிவத்தில் பல புதுமைகளைச் செய்து காட்டியிருக்கிறார்கள். படிமம், அங்கதம், குறியீடு, முரண் என்னும் கவிதை உத்திகளில் படிமத்தைக் காட்சிப்படுத்தியதில் இவர்களுக்குப் பெரும்பங்கு உண்டு.

“பூக்களிலே நானுமொரு
பூவாயத்தான பிறப்பெடுத்தேன்!
பூவாகப் பிறந்திருந்தும்
பொன்விரல்கள் தீண்டலையே
பொன்விரல்கள்தீண்டலையே நான்
பூமாலை ஆகலையே! “

என்னுமொரு கவிதை மேத்தாவின் கண்ணீர்ப்பூக்களைத் தூக்கி நிறுத்தியவற்றுள் ஒன்று. முதிர்கன்னிகளின் அவலத்தை அரளிப்பூ மேல்வைதது அவர் அழவைத்தாலும் அந்தக்கால முதிர்கன்னிகளுக்கு அது ஒரு அரசியல் வாதியின் ஆறுதலாக இருந்தது என்னவோ உண்மை. இந்தக் குறிப்பை நான் இங்கே குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம் ‘காலம் கூட கரியாச்சு’ என்னும் உன்னுடைய கவிதையைப படித்தவுடன் அரளிப்பூ கவிதை நினைவுக்கு வந்ததை நான் தடுக்க முடியவில்லை.

“முன்வாசல் கோலத்தில்
முகமாகிக் காத்திருந்தேன்!
என்வாசல் மூடலையே!
என்கிழக்கு வெளுக்கலையே”

என்ற வரிகளை நான் படித்தபோது கண்ணீர் ததும்பியது என்றாலும் வயது நோக்கி அடக்கிக் கொண்டேன். ‘எல்லாருடைய வாழ்க்கையிலும் வெளிச்சம் அடிக்க என் வாழ்க்கை மட்டும் இன்னும் விடியவில்லை’ என்னும் ஏக்கததை உன்னுடைய சுருக்கமான பதிவு கவிதை அழகோடு வெளிப்படுத்துகிறது. ‘என் கிழக்கு’ என்பதுதான் கவிதைச் சொல்!

“கனவெல்லாம் விறகாச்சு!
கண்ணீரும் நெருப்பாச்சு!
கன்னிமனம் குழம்பாச்சு!
காலம் கூட கரியாச்சு”

என்ற பாடலை

“கனவெல்லாம் விறகாச்சே!
கண்ணீரும் நெருப்பாச்சே!
கன்னிமனம் குழம்பாச்சே!
காலம் கூட கரியாச்சே”

என்றுதான் என்னால் படிக்க முடிந்தது. இப்படி எழுதியது ஒன்றாகவும் படிப்பது ஒன்றாகவும் அமைய முடியுமா என்பது எனக்குத் தெரியாது. அந்தப் பாடல் செலுத்திய தாக்கத்தினால் நடந்திருக்கலாமோ? மேத்தாவும் நீயும் கையாண்டிருக்கும் இந்த நாட்டுப் புறவடிவம் உங்கள்; இருவரையும் கைவிடவில்லை. என்பதோடு கவிதையும் கனக்கிறது என்பதை நான் சொல்லியாக வேண்டும்.

அங்கதத்தில் நீ அடைந்திருக்கும் வெற்றி

‘நகையுள்ளும் இன்னாது இகழ்ச்சி’ என்ற வள்ளுவர்தான் ‘தேவர் அனையர் கயவர் அவருந்தாம் மேவன செய்தொழுகலான்’ என்று கிண்டலாகப் பேசியிருக்கிறார். கிண்டல் வேறு, ஒருவரை இகழ்வது வேறு. இந்த வேறுபாடு வள்ளுவருக்கும் தெரியும். உனக்கும் தெரியும். கவிதைக் ‘கிண்டலை’  ‘அங்கதம்’ என்பர்.  உண்மைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் உரசல்களை அது ஊரறியச் செய்யும். மனிதம் விரும்பாதது மரணம். அது முன்பெல்லாம் எருமை மாட்டின் மீது அமைதியாக ஆடி அசைந்து வருவதாகத்தான் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்றைக்குச் ஒரு வழிச்சாலை நடந்த ஒன்பது விபத்துக்கள் இப்போது நான்குவழியான காரணத்தால் நாற்பதாக உயர்நதிருக்கிறது. சென்னையில் பல்லவன் ஓடியபோது வந்த கற்பனை இது உனக்கு. நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.

“எருமைமீதே ஏறி வந்த எமனே!
உனக்குப் பதவி உயர்வு எப்போது வந்தது?
பல்லவன் மீதேறி பவனி வருகிறாய்?”

எளிய மனம் பெற்றோர் பேறு பெற்றோர் என்பது விவிலியம். எளிய மனம் பெற்றோருக்குத்தான் இத்தகைய கவிதைகள் கைவரும். இன்னொரு இடத்திலும் நீ இந்த அங்கதத்தை அழகுபடச் சித்திரித்திருப்பதைக் கண்டேன்.

குழந்தை வளர்ப்பு

குழந்தைகள் பிறர் சொல்வதைக் காட்டிலும் செய்வதைப் பின்பற்றுவார்கள். அவர்களுக்குப் பிடித்தமான ஆசிரியர்கள எண்ணிக்கையில் குறைவாகப் போனதற்கு இதுதான் காரணம். குழந்தைகளை எப்படி வளரக்கக் கூடாது எனபதற்கு நீ எழுதியிருக்கும் இந்த அங்கதம் எனக்குச் சிரிப்பையும் என் பேத்திக்குச் சிந்தனையையும் தூண்டியது என்ற சொல்லலாம்.

“பையிலிருந்த பெனசிலை எவனோ
கையில் எடுத்துக் கொண்டு
கம்பி நீட்டிவிட்டான்”

பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பிய
மகள் புலமபினாள்!

நான் சொன்னேன்
போகட்டும் திருட்டுப் பயல்கள்!
நாளைக்கே உனக்கு
நான்கு பென்சில்களை
அடித்துவருகிறேன்
ஆபீசிலிருந்து”

மழலைச் செல்வங்களை எப்படி வளர்க்கிறார்கள்? எப்படி வளர்க்கக்கூடாது என்பதை அங்கதச் சுவையோடு நீ சொல்லியிருப்பது அழகு.

இந்தியச் சமையல்

மகாகவி வாழ்க்கையில் நடந்ததாக ஒரு பதிவு கண்டேன். அவர் பையில் இருபது ருபாய் பணம் இருந்ததாம். தன்னோடு உடன் நடந்த சுத்தானந்த பாரதியிடம் அவர் சொல்லியிருக்கிறார். “ஓய்….என் பையில் இப்போது இருபது ரூபாய் இருக்கிறது. இந்த இருபது இருநூறாகும். அந்த இருநூறு இருபதாயிரம் ஆகும். நான் அமுதம் என்ற பத்திரிகையை ஆரம்பிக்க இருக்கிறேன். பிறகு பார் என்னை!” என்றாராம். அந்த வேளையில் “ஐயோ நான கொண்டு வந்த ஒரு பழம் கூட விற்பனையாகவில்லையே? இன்று நான் எப்படி உலை வைப்பேன்?” என்ற அழுகுரல் கேட்டுத் ;திரும்பிய பாரதியின் பார்வையில் விற்காத வாழைப்பழத்தை வைத்துக் கொண்டிருந்த வயதான மூதாட்டி தென்பட்டிருக்கிறாள். பாரதி அருகில் வந்தார். கிழவியிடம் வாழைப்பழம் என்ன விலை என்றார். இருபது ரூபாய் என்றாள் கிழவி தன் பையிலிருந்து அந்த இருபது ரூபாயைத் தூக்கிக் கொடுத்துவிட்டு விருட்டென்று நடந்தாராம் .பாரதி. பசியோடு இருப்பவனிடத்தில் தத்துவம் பேசக்கூடாது. இந்தியாவில் இன்று இது தலைகீழ்! உலகமே இந்தியாவை வியப்போடு பார்க்கிறது என்கிறார்கள். பார்ப்பவர்களுக்கு வேறு வேலை இல்லையா என்பதும் தெரியவில்லை. அவர்கள் இந்தியாவில் எதனைப் பார்த்து வியக்கிறார்கள் என்பதும் புரியவில்லை.

இதோ காகித இலைகளில்
இந்தியச் சமையல்!
கைகளைக்கழுவு!
குழப்பங்கள் கூடிச் செய்த
கொள்கைக் குழம்பு
அருகே………………………….
ஆர்யபட்ட அப்பளங்கள்!
விண்வெளிப் பச்சடிகள்!
காமன்வெல்த் மாநாட்டுக்
கடுகு ரசங்கள்!
ஊர்கள் தோறும் தொலைக்காட்சி ஊறுகாய்கள்!
வெவ்வேறு சுவைகளில்!
உம். சீக்கிரம் சாப்பிடு!
“என்ன சோறு வேண்டுமா?
உதை படுவாய் நீ!

வெளிநாட்டவர் வந்தால் சேரிப்பகுதிகளைப் பார்க்காமல் இருப்பதற்காகத் திரைச் சீலைஅமைத்துத் தடுத்துக் கொண்டே இந்தியாவை வியப்போடு பார்க்கிறார்கள் என்றால் எதனால் சிரிப்பது? பசித்தவனுக்கு இறைவன் சோறாக வரவேண்டும். ஆட்சியின் அவலத்தை நகைச்சுவையோடும் அங்கதத்தோடும் நீ சொல்லியிருப்பது பலரையும் கவரக்கூடும்.

சமாதானம்

கத்தியின்றி ரத்தமின்றி யுத்தம் ஒன்று வருகுது!  என்று ஒரு பாடல் உண்டு. அதனைக் கவிதை என்பாரும் உளர். அண்ணல் கனவு கண்ட களப்போரில் குருதிக்கு இடமில்லை. என்பது உண்மையே! ஆனால் இந்திய விடுதலை வரலாற்றைக் கொஞ்சம் கவனத்தோடு படித்தவர்களுக்கு அன்று சிந்திய ரத்தத்தின் அளவு எவ்வளவு என்பது தெரியவரும்.

அன்று
விடுதலைப் போரில்
வீணாக்கமல் சேமித்துவைத்த
செங்குருதித் துளிகளை
இன்று
மண்டைக்காடுகளில்
மீனாட்சிபுரங்களில்
செலவழித்துக் கொண்டு
இதோ சமாதானப் புறாக்கள்!
எங்கள் இலைகளின ஓரத்தில்
இறால்களோடு
சமாதானத்தைச் சமைத்துக் கொண்டு!

ஆங்கிலம் தெரிந்தும் மௌனவிரதம் இருந்தவர் அண்ணல்தான். அவர் சமய ஒற்றுமைக்குத் தந்த முன்னுரிமையைச் சாதி ஒழிப்புக்குத் தராததற்கான பலனை நான் அனுபவிக்கிறோம். காதல் கூடச் சாதி பார்த்துத்தான் அனுமதிக்கப்படுகிறது. தனிமனித ஆணவக் கொலைகள் தமிழகமெங்கும் வாரச்சந்தையாகிவிட்டது. இந்தப் பாடல் இரண்டு சமுதாயத்தினருக்கிடையே எழுதிய சமயப் பூசலைச் சுட்டுவதாக நீ எழுதயிருக்கிறாய். இன்று நிலைமை இன்னும் மோசம். தமிழகத்தின் மேற்கு மற்றும் வடக்கு மண்டலங்களில; சாதிய வன்மங்கள் தீக்கங்குகளாய்க் கனன்று கொண்டிருக்கின்றன. அரசியல் வாதிகளுக்கு மடடுந்தான் இரட்டை வேடம் சொந்தமா? நமக்கில்லையா? பிறகு என்ன?

நடைபாதை வாக்காளர்கள்

வாக்காளர் அடையாள அட்டை அவர்கள் வாழுகின்ற நாட்டை அடையாளப்படுத்தும். ஆனால் இந்தியாவில், சென்னையில் இன்னும் பல ஊர்களில் நடைபாதையையே அடையாளப்படுத்தும் வாக்காளர்கள் அட்டைகளைப் பெற்றவர்களாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நடைபாதை யாருக்கானது என்பதையும் உண்மையில் இன்று யாருக்குப் பயன்படுகிறது என்பதையும் கவிதைப் பதங்களால் ஒரு வேடிக்கைச் சோகத்தை விளையாட்டாகப் மீட்;டியிருக்கிறாய்.

“நடை பாதை ஓரங்களில் நாங்கள்
நிர்வாணத்தை உடுத்துக் கெர்ணடு!
ஓ…சுவரே
உனக்குக் கூட வண்ண வண்ணச்
சுவரொட்டி ஆடைகளா?
ஆம்!
மரம் வளர்க்கும் நடைபாதைகளில இன்னும்
மனிதர்களையே வளர்த்துக் கொண்டிருக்கும்
இந்தச் சமுதாயத்தில்
இது இப்படித்தான்!”

மறைந்த கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை கல்யாணசுந்தரம் நடைபாதை கை ரிக்‌ஷாக்காரர்கள் பாடுவதாக எழுதிய ஓரு திரையிசைப்பாடலில்

“மாடா இழுக்கிறோம் வேகமா
நம்ம வாழ்க்கைக் கெடக்குது ரோட்டோரமா’

என்று எழுதியிருப்பது என் நினைவுக்கு வந்தது.

தலைவனும் தொண்டனும்

நான்கு திரைகளின் நடுவே சிக்கிக்கொண்டிருக்கும் இளைஞர்கள தங்களையும் அறியாமல் இன்னுமொரு வலையிலும் சிக்கியிருக்கிறார்கள் .அது அரசியல் வலை. தேர்தலில் நல்லவருக்கு வாக்களிப்பது நேர்மையான அரசியல் என்ற நிலைமாறிக் கொடுக்கிற கூலிக்குக் கூவுவது அரசியல் என்ற நிலைக்குத் தமிழ்நாடு முன்னேற்றமடைந்திருக்கிறது. இந்தியாவில் ஏழை ஏழையாகவே ஆகிக் கொணடிருக்கிறான். பணக்காரன் மேலும் பணக்காரனாகவே ஆகிக் கொணடிருக்கிறான் என்பார்கள். தமிழ்நாட்டில் தலைவன் தலைவனாகவே இருக்க தொண்டன், அடிமட்டத் தொண்டனாகவே இருக்கிறான். தன்னால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன்தான் அமைச்சனாக இருக்கிறான் என்பதை வாக்காளன் மறந்துவிடுகிறான். தான் கொடிபிடித்து உருவாக்கியவன்தான் தலைவனாக இருக்கிறான் என்பதைத் தொண்டன் மறந்துவிடுகிறான். தனிமையில புலம்புகிறான் அந்தப் புலம்பலை நீ இப்படிப் பதிவு செய்திருக்கிறாய்

“கொள்கைகளைக் கோட்டைகளாய் வைத்திருந்த
காலம் போய் இங்கே

“கோடடைகளே கொள்கைகள் ஆனதால்
எங்கள் தலைவர்கள்
பொன்ராட்டையால் பொய் நூற்கிறார்கள்!
அவர்களின் பிறந்த நாளில கூடக்
கொக்கோகச் சிறகணிந்து
குதூகலிக்கின்றன!
நாங்களோ
புழுதி ஆடை அணிந்து
புறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம்!”

நடப்பியலைக் கவிதையில் சித்திரிக்கிறபோது கவிதைக் கட்டுமானம் செய்தித்தாள் ஆகிவிடக் கூடாது. நீ அதில் போதுமான அளவுக்குக் கவனத்தோடு இருக்கிறாய். இராட்டையே பொன்னானால் நூற்பது என்னாகும்?  சிந்திக்க வைக்கிற வரிகள்!

கண்ணில் விளையாடும் கற்பனை!

சொற்சேர்க்கையால் கற்பனை கொஞ்சும் கவிதைகளை நீ எழுதி வருவதை முகநூலில் நான் ரகசியமாக ரசித்து வருகிறேன். இன்று கூட நீ எழுதிய கவிதையில் ‘கண்ணிவெடிப் பூக்கள்’ என்று கவிதைச் சீர்களை நீ உருவகம் செயதிருந்ததைக் கண்டேன். ‘நெருப்பை நட்டு’ இருக்கிறாய் நீ! ‘களத்தைத் தீட்டச் சொல்லியிருக்கிறாய்!’ இந்த நூலிலும் நிலவைப் பற்றிய கற்பனைகள் என் நெஞ்சைத் தாலாட்டுகின்றன. பதினைந்து நாள் வளர்பிறை. பதினைந்து நாள் தேய்பிறை. இதுதான் செய்தி. இந்தச் செய்தியை அதாவது விண்வெளிப் பொய்யை எப்படிக கவிதையாக்குவது? நீ ஆக்கியிருக்கிறாய்!

“இருட்டுக்கு
வெள்ளையடிக்க
முயன்று முயன்று
ஒருநாள்
நிலவே இருட்டானது

வளர்பிறையின் வளர்ச்சியும் தேய்பிறையின் தளர்ச்சியும் உனக்கு Brush ஆகத் தெரிந்திருக்கிறது. இறுதியில் இருட்டு அமாவாசையானது. அமாவாசை இருட்டானது. இதனையொட்டிய மற்றொரு கற்பனையையும் நான் கண்டேன்

“கைபிடி இல்லாத அந்தக்
கருக்கரிவாளை
கொஞ்சம்
பழுக்கக் காய்ச்சியது யார்?”

கவிதை ஒன்றினை மறைத்து மற்றொன்றால் அதனை உணர்த்தும். ஆனால் நீயோ காட்சியையே மறைத்துக் கவிதை செய்திருக்கிறாய்!, பிறைநிலவின் ஒளி உனக்குப் பழுக்கக் காய்rச்சியதைப் போல் இருப்பது எனக்கு வியப்பில்லை. அதனை அதாவது அதன் வடிவத்தைச் சாதாரண வெட்டரிவாளாக நோக்காது கருக்கரிவாளாக நோக்கியதும் கருக்கரிவாளுக்கான கைப்பிடியை நீ தேடியதும் எனக்கொரு கவிதை வியப்பு! அருமையான கற்பனை! இந்தக் கவிதையைப் படிப்பார் யாரும் பிறைநிலவை இனிமேல் கைப்பிடியிலலாத கருக்கரிவாளாகத்தான் பார்ப்பார் என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை!

காற்றும் விதையும் கண்ணி வெடிகளே!

திருச்சி தியாகராசன் எழுதியுள்ள அணிந்துரையில் புரட்சிபற்றி நீ எழுதிய ஒரு நான்கு வரிப் புதுக்கவிதையை எடுத்துக்காட்டிச் சிலாகித்து இருக்கிறார். அது சரியே

“அழுத்தி அழுததிக்
காற்றைக் கைது செய்துவிட்டேன்!
என் வண்டிச் சக்கரத்தில்
ஒரு நான் திமிறிய காற்று வெடித்து
விடுதலையானபோது
வண்டி தாறுமாறாய்……………………………!”

காதலுக்கு வநத தடை கூடப் புரட்சியை உருவாக்கப் போதுமானது என்பதைப் பாவேந்தர் தமது புரட்சிக்கவியில் பதிவு செய்திருக்கிறார். அறிவியலின் அரிய கண்டுபிடிப்பான சக்கரம் சுழலத் தேவையான காற்றுக்கூடப் புரட்சிக்கு வித்தாகிவிடும் என்பதை உன் கவிதையில் காட்டியிருப்பதைத் தியாகராசன் நுட்பமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். பாராட்டியிருக்கிறார்.

வெட்டனவை மெத்தனவை வெல்லாவாம்! வேழத்தில்
பட்டுருவும கோல் பஞ்சில் பாயாதுநெட்டிருப்புப்
பாறைக்கு நெக்குவிடாப பாறை பசுமரத்து
வேருக்கு நெக்குவிடும்

என்னும் ஔவை மொழியின் அடிநாதத்தை உள்வாங்கிக்

கண்ணீர் துயரங்களின் எச்சந்தான்!
ஆனாலும் ஏளனப்படுத்திவிடாதீர்கள்!
பறவைகளின் எச்சத்தால்
சிலவேளைகளில்
பாறைகளே வெடித்துவிடும்.!

என்று நீ எழுதியிருக்கிறாய். சமுதாயச் சிந்தனையுடைய படைப்பாளனுக்கு முந்தைய உவமங்கள் புதிய சிந்தனைகளுக்குக் களமாகிவிடும் ;என்பதற்கு இந்தச் சிலவரிகள் எடுத்துக்காட்டு. இறுதியாக

“அழுத்தம் கூட அதிகமானால்
எங்கும் எதுவும் வெடிக்கலாம்!
அழுத்தப்பட்டவன் வெடித்தெழுந்தால்
ஆணவக்கூட்டம் துடிக்கலாம்!””

என்று முடித்துக் காட்டியிருக்கிறாய். முழக்கம், களம், இரத்தம், குண்டு, அக்கினி, பிழம்பு, தீ என்ற சொற்கள் இருந்தால்தான் புரட்சியை ஒளிப்பதிவு செய்ய முடியும் என்னும் பாசாங்குக் கொள்கையைப் புறந்தள்ளி இனிய எளிய சொற்களால் புரட்சியை விளக்கியிருப்பது கவிதை பற்றிய தொடக்கப்பள்ளிக்கான பாடமுமாகலாம்.

பாடாண் திணை உனக்குப் பக்குவப் பலகாரம்

எல்லாரும் எழுதுகிறார்கள். யார் யாரோ எழுதுகிறார்கள். எல்லாவற்றைப் பற்றியும் எழுதுகிறார்கள். என்னென்னவோ எழுதுகிறார்கள். நீயும் எழுதுகிறாய். உன் எழுத்தில் என்னைக் கவர்வது சீர்களின் வரிசையா? அசைகளின் நாட்டியமா? சொற்களின் சொந்தமா? இல்லை உரசல்களா? யாப்புத் திறமையா? எளிமையின் தவமா? எதுவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் எதுவோ கவர்கிறது. பெரும்பாலும் கவிதைகளிலேயே மூழ்கிக்கிடக்கிறேன். ஹைக்கூ எது என்று தெரியாமலேயே ஹைக்கூ எழுதுகிறார்கள். கொன்றைவேந்தனையும் ஆத்திசூடியையும் கூட ஹைக்கூ என்றே சொல்லிவிடுவார்கள் போலிருக்கிறது. புதுக்கவிதை அறியாமலேயே புதுக்கவிதை எழுதுகிறார்கள். இலக்கணம் படித்துவிட்டால் கவிஞன் என்று என்னைப் பலர் அச்சுறுத்துகிறார்கள். பாட்டுக்கு முன்பே ‘நான் இன்ன வாய்பாட்டில்தான் படிக்க வேண்டும்’ என்று எனக்கே அவசரச்சட்டம் போடுவதுபோல் வாய்பாட்டை எழுதிவிடுகிறார்கள். இவர்களிடமிருந்து தப்பித்து வருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடுகிறது.

பல்வகை பாடுபொருள் உனக்கு வசப்பட்டாலும் பாடாண் திணை உன்னுள் பரவசப்படுகிறது என்றே தோன்றுகிறது, பெரியாரைப்பற்றி எழுதினாலும் அண்ணாவைப் பற்றி எழுதினாலும் கலைஞரைப் பற்றி எழுதினாலும் பாவேந்தரைப் பற்றி எழுதினாலும் முடியரசனைப் பற்றி எழுதினாலும் மறைமலையைப் பற்றி எழுதினாலும் பங்கமில்லா உன மனத்துள் அவர்கள் பதியம் போட்டுவிடுகிறார்கள். அதனால் பாடாண்திணை பாடுதிணையாகிவிடுகிறது.

இந்த நூலின் இறுதியில்  காமரசரைப் பற்றிய பாடாண் திணைப் பாடலைக் கண்டேன். கண் கலங்கினேன். எப்படிப்பட்ட தலைவர்கள் வாழ்ந்த மண் இது.  என்பதை எண்ணிப்பார்க்க எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு. இந்திய சீனா போரின் போதுதான் அதாவது 1962இல்தான் என்னுடைய 15 வயதில அவரை நேரில் பார்த்தேன். அவருடைய கையின் நீளம் பெரிதா? உடம்பின் உயரம் பெரிதா? என்று அப்போதே நான் நினைத்ததுண்டு. மகான் என்ற சொல்லுக்கு அவரைவிட்டால் ஆளில்லை. அவரை நீ பாடியிருக்கிறாய். இல்லை உனக்கும் எனக்கும் கல்விக்கண் திறந்ததால் எனக்கும் சேர்த்து நன்றிக்கடன் பாடியிருக்கிறாய்.

“ஆகட்டும் பார்க்கலாம்நாம் மந்திரத்தில்
ஆனைகளே கட்டுண்டு கிடந்த காலம்!
வேகத்தில் செயலிருக்கும்! வீண்கிளம்பும்
வெறுஞ்சொற்கள் செயலிழக்கும்! மூளை யெல்லாம்
தாகத்தில் தவித்திருக்கும்!முன்னே றத்தான்
தலைகூட நடந்திருக்கும்1 தாழ்வுற் றோரின்
சோகத்தில் கரமிணைக்கும் இவரோ மக்கள்
சொநத்தில் கைகோத்த புரட்சி வீரன்!

பெருந்தலைவரை இப்படிப் பட்ம் பிடித்த நீ இறுதிப்பாட்;டில் இன்றைய தமிழகத்தின ;இரங்கத்தக்க நிலையை நேரடியாகச் சொல்லாமல் காமராசரை உவமமாக்கி அவர்போலத் தலைமை வேண்டும் என்கிறாய். நடக்கக் கூடிய காரியமா இது?

சுயநலத்தைச் சுட்டெரிக்கும் தலைமை வேண்டும்!
சுடரறிவால் இருளகற்றும் திறமை வேண்டும்!
கயமைகளின் கையொடிக்கும் துணிவு வேண்டும்!
கண்ணீரைத துடைத்தெறியும் கரங்கள் வேண்டும்
அயலான் போல் நம் நாட்டில் நாமே வாழும்
அவலத்தின் வேரறுக்கும் முயற்சி வேண்டும்!
இயல்கின்ற வரைகாமராசர் போல
இன்னொரு தமிழ்த்தலைமை தானே வேண்டும்!

சமுதாயத்தைப் பற்றிய ஆதங்கத்தைக் கொட்டியிருக்கிறாய். அங்கதத்தால் அர்ச்சனை செய்திருக்கிறாய். புரிந்து கொண்டாரும் புரிந்து கொள்ளாததுபோல் கடந்து போய்விடுவார்கள். போலி அரசியல் வாதிகளைப் புரட்டி எடுத்திருக்கிறாய்! கற்பனை அழகு பெறுகிறது உன் பாட்டில். உணர்ச்சி ஓங்காரமிடுகிறது உன்பாடடில்! ஏகாம்பரம் வசந்தராசனாகியிருக்கிறாய்! இன்றைக்கு நீ மட்டுமா வளர்நதிருக்கிறாய்? உன் கவிதைகளும் வளர்ந்திருக்கின்றன. ஒரு கருத்தை உனக்கு நினைவூட்ட வேண்டும். நீ பள்ளியில் படித்த போது செய்த அதே தவற்றை இன்னமும் ;செய்கிறாய். ‘வேர்வையை’ ‘வியர்வை’ என்று எழுதுகிறாய்! ‘கோப்பது’ என்பதை கோர்ப்பது என்று எழுதுகிறாய்!. அவ்வளவு ஏன்? இந்த நூலின் தலைப்பைச் சூரிய சிறகுகள் என்று வைத்திருக்கிறாய்! அப்படியானால் அது அல்வழியா? சூரியனாகிய சிறகுகள் என்று வருமா? சிறகுகள் என்ற பன்மையினால் சூரியனைச் சிறகாக உருவகம் செய்ய முடியாது. சூரியனுக்கான சிறகுகள். சூரியனுடைய சிறகுகள். வேற்றுமை. எனவே சூரியச் சிறகுகள் என்றே வரவேண்டும். அப்படி எழுதுவது போலித் தமிழ்வாணர்களின் பொழுதுபோக்கு. மகர ஈற்றுப் பெயர்ச்சொற்களின் பின் வேற்றுமை உருபு இணையுமானால் அத்துச் சாரியை வரவேண்டும் என்று ஒரு அன்பருக்குச் சொன்னேன். அவர் என்ன செய்தார் தெரியுமா? ஒட்டக் கூத்தன் பாட்டுக்கு இரட்டைத்தாழ்ப்பாள் என்பதுபோல ‘வாழ்க வளமுடன்’ என்றே எனக்கு எழுதினார். அவரைத் திருத்துவது என் பணியன்று. அவர் வழி அவர் வழி! என் வழி இலக்கண வழி! பாட்டை எழுதியவுடன் இப்போதாவது திருப்பிப் பாரக்கிறாயா? அந்த வழக்கம் உன் பாட்டில் உன்னையுமறியாமல் அமைந்துவிடும் சிறிய பிழைகளைக் களைய உதவக்கூடும்.

முப்பத்தாறு ஆண்டுகளுக்கு முன் அதாவது உன்னுடைய முப்பது நான்காவது வயதில் வெளியிட்ட இந்தக் கவிதை நூலை இந்த வாரம்தான் நான் காணும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது. பதிப்பில் சில குறையிருக்கலாம். அடர்காட்டில் தடம் அமைப்பது அவ்வளவு சாதாரணமானதன்று என்பதை நான் நன்கறிவேன்!

இறுதியாக ஒன்று நான் சொல்லவேண்டும்  நூலுக்கு அணிந்துரை என்பது யானைக்கு முகத்திரை போல. இந்த உன் கவிதை நூலுக்கு அன்பர் திருச்சி தியாகராசன் எழுதியிருக்கும் முன்னுரை சிறந்தது. தயவு தாட்சண்யம் இல்லாமல் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் அவருடைய சாடல் குறிப்பிட்டவர்களைக் கொஞ்சம் சங்கடப்படுத்தும். உண்மை எங்கே யாருக்கும் இனித்திருக்கிறது?

உடல் நலம் பேணி வா! நல்ல நூல்கள் சிலவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து நாளும் படி! உன்னைப் பாராட்டுபவரிடம் எச்சரிக்கையாய் இரு!. விருதுகளுக்கு உன்னை வீணாக்கிவிடாதே! உன்னை நீ நம்பு. நீ உன் திறமைக்குப் பெற வேண்டிய அங்கீகாரத்தை இதுவரை பெறாமல் இருப்பது யாருடைய தவறு? எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை

நாடு உன்னைத் தேடுகின்ற நாள் விரைவில்!

இன்னும் எழுத என் இதயத்தால் வாழ்த்துகிறேன்

கூடித் தமிழ் வளர்ப்போம்!
மாறா அன்புடன்

ச.சுப்பிரமணியன்

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

‘நீர்க்குமிழி’ கவிதை : துரை வசந்தராசன்
மொழிபெயர்ப்பு: பொன்னுசாமி திருநாவுக்கரசு

முன்னுரை

‘பிறநாட்டுச் சாத்திரங்கள் தமிழ்மொழியில் பெயர்த்தல் வேண்டும்’ என்பதை முன்னிறுத்தித் ‘திறமான புலமையினில் வெளிநாட்டார் அதை வணக்கம செய்தல் வேண்டும்’ என்பதைத் தொடர்ந்து சொல்வான் பாரதி. நாம் இரண்டினையும் தவறியும் செய்துவிடக்கூடாது என்பதில் மிகக் கவனமாக இருந்து பன்றிக்குட்டிகளாய் கவிதைக் குட்டிகளைப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். சிங்கக் குருளையைப் போல கவிதைகள் சில முகநூலில் வருவதைக் காணமுடிகிறது. தம்பி வசந்தராசன் ஒரு சிங்கம். அன்னாருடைய ‘நீர்க்குமிழி’ என்னும் கவிதையைக் கண்ணுற்றபோது அறிஞர் பொன்னுசாமி திருநாவுக்கரசு அவர்களின ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பையும் கவனிக்கும் வாய்ப்பினைப் பெற்றேன்.  இருகோப்பை கனிரசத்தை ஒரு கோப்பையில் அருந்தும் பேறு பெற்றேன்.

அசலும் நகலும்

முதனூல் வழிநூல் சார்பு நூல் என்று நூலகள் மூவகைப்படும். முதனூலின் மொழிபெயர்ப்பு வழிநூல் ஆகாது. மூலத்தின் சாரத்தை உள் வாங்கிக்கொண்டு தன்னை வெளிப்படுத்தும் தனித்தன்மையோடு செய்யப்படுவதே வழிநூலாகும். கம்பராமாயணம் இதற்குப் பொருத்தமான சான்றாகலாம். மொழிபெயர்ப்பு என்பது வழிநூல் ஆசிரியனுக்கு இடம் கொடுக்காது.  காரணம் அவ்வாறு இடம் கொடுத்தால் முதநூலில் சிறந்தது சிதைவு பெறும். சிதைந்தது சிறப்புறும். மேலும் இது முதனூல் ஆசிரியன் உரிமையில் தேவைற்ற தலையீடாகும்.  எனவே இருப்பதை அப்படியே மொழிமாற்றம் செய்வதுதான் மொழிபெயர்ப்பு எனப்படும்.

மூலக்கலவை மொழிபெயர்ப்பு

இருப்பதை அப்படியே பெயர்த்தெழுவதுதான் மொழிபெயர்ப்பு என்று முந்தைய பத்தியில் சொல்லப்பட்டது. அப்படிச் செய்தால் செய்திகள் பரிமாறப்படுமேயன்றிக் கவிதை மணமோ, கற்பனை வளமோ வெளிப்பட வாய்ப்பில்லை. மூலத்தின் சாரத்தை முற்றிலுமாக உள்வாங்கிக் கொண்டு, பெயர்த்தெழுதும் மொழிமரபுக்குப் பெருமை உண்டாகும் வகையில் செய்யப்படுவதுதான் மொழி பெயர்ப்பு. ராபர்ட் பிராஸ்டு என்னும் கவிஞன் எழுதிய கவிதை வரிகள் இப்படி அமைந்திருக்கின்றன.

The woods are lovely dark and deep
But I have promises to keep
And miles to go before I sleep
And miles to go before I sleep

இந்த நான்கு வரிகளை அறிஞர் ஒருவர் எப்படி மொழி பெயர்த்திருக்கிறார் தெரியுமா?

வளமிகு காடுகள் வாவென அழைக்கும்!
ஆயினும் எனக்கோ ஆயிரம் கடமைகள்!
துயில்கொளுமுன்பு முடித்திடல் வேண்டும்!
தொலைவோ பல கல் நடந்திடல் வேண்டும்!

என்று மொழி பெயர்த்திருக்கிறார் மூலத்தில் . காடுகளின் வளப்பம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதேயன்றி அவை கவிஞனை அழைப்பதாக இல்லை. ஆனால் மொழிபெயர்ப்பில் தத்துவச் சாரத்தை உள்ளடக்கித் தன் இறுதிக் காலத்தை எண்ணிய கவிஞன் பாடுவது போல் காடுகள் அழைப்பதாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ‘Promises’ என்ற பன்மையைத் தமிழ் வழக்கியல் மரபுக்கேற்ப ‘ஆயிரம் கடமைகள்’ என மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். ஒன்பது வாசல் உடலுக்கு ஆயிரம் வாசல் இதயம் என்று கண்ண்தாசன் பாடவில்லையா? ஒரு ஜென்மமே சமாளிக்க முடியாத போது ஆயிரம் ஜென்மங்கள் என்று படம் வரவில்லையா? ஒரே நிலவை ஆயிரம் நிலவே வா என்று புலமைப்பித்தன் ;அழைக்கவில்லையா? இந்த மரபு மொழிபெயர்ப்பாளருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். இவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. And miles to go before I sleep என்னும் தொடரை மூலத்தின் கருத்து கூடுதலை வலிமை பெறுமாறு இருவகையாக மொழிபெயர்த்து எழுதிய திறனை எத்தனைப் பாராட்டினாலும் தகும். ‘நாளது சின்மையும் இளமையது அருமையும்’ என்பதுபோல முரண்பாடுகளை மொழிபெயர்க்கும் பேராற்றல் இது. இளமைக் காலம் மிகக்குறைவு. ஆனால் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆசைகள் பல கோடி! அதுபோல முடிக்க வேண்டிய கடமைகளும் அதற்கான வாழ்நாளும் முரணாக உள்ளன என்பதை அந்த ஒரே தொடர் உணர்த்துவதாகக் கருதி மொழிபெயர்த்திருக்கும் அருமை!

மொழிபெயர்ப்புச் சிக்கல்

எவ்வளவு தான் மூலத்திற்கு ஏற்ற சொற்களைப் பிறமொழிகளில் கண்டாலும் சொற்றொடர்களையும் மரபுத் தொடர்களையும் கையாள்வது பெருஞ்சிக்கலாகும். சான்றாகக் ‘கற்பு’ என்பதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்க இயலாது. ‘பாவாடை தாவணியில் பாரத்த உருவமா? என்பதை எப்படி ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பது? ‘தொழுது’ என்ற சொல்லுக்கு ஆங்கிலத்தில் சொல் இல்லை. தொழுது என்பதை மண்டியிடுதல் என்ற அளவிலேயே மொழி பெயர்க்க இயலும். உண்மையில் தொழுது என்பது மனத்தால் தொழுவது. அறிஞர்களோ WORKSHIP’ ‘BEND’ ஆகிய சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஒரு மொழிபெயர்ப்பைப் பாருங்கள்.

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
பெய்யெனப் பெய்யும் மழை

No god adoring low she bends her lord
I hen rising serves the rain falls instant at her word

மொழி பெயர்ப்பாளர் மிகுந்த சிரமத்திற்கு ஆளாகித்தான் இதனை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் தெய்வத்தைத் தொழ வேண்டியதில்லை என்பதற்கு ‘No god adoring’ என்று தெளிவாகக் கூறுகிறார். சிறப்பாகக். கணவனை ‘lord’ என்கிறார். உடனடியாக மழைபெய்யும் என்பதையும் சரியாகவே மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். அவருக்கு எங்கே சிக்கல் வருகிறது என்றால் தொழுதெழுவாள் என்பதில்தான்! திருவள்ளுவரின் மரபு சார்ந்த சொல்லாட்சி அது. ‘Bend’ என்னும் ஆங்கிலச் சொல் முதுகோடு தொடர்புடையது. இடுப்போடு இயைபுடையது. சைக்கிள் சக்கரத்திற்குக் கோட்டம் பார்க்கலாம். வளைவுகளை (bend) எடுக்கலாம். மனத்திற்கும் அதற்கும் தொடர்பு கிடையாது. கோணல் மனம் என்று மொழி பெயர்க்க முடியாது. எனவேதான் உச்சபட்சமாக ‘bend her lord’  என்று மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்.  உண்மையில் கொழுநன் தொழுதெழுவாள் என்பதற்கு bend her lord என்பது பொருளாகாது. ஆனால் ஆங்கிலத்தில் அவ்வளவுதான் முடியும். இது ஆங்கிலத்திற்கும் பொருந்தும். ஒரு சான்று ‘A BIRD IN THE HAND IS WORTH TWO IN THE BUSH’ என்பது ஆங்கிலப் பழமொழி. இதனைப் பொந்துக்குள் இருக்கும் இருபறவையைவிடக் கையிலிருக்கும் ஒரு பறவையே மேல் என்பது சரியான மொழிபெயர்ப்பே!  ஆனால் பண்பாட்டுக்குகந்த மொழிபெயர்ப்பாகாது. எனவே நாம் என்ன செய்கிறோம்? ‘மரத்தில் இருக்கும் பலாக்காயைவிடக் கையிலிருக்கும் களாக்காயே மேல்’ .என்று வழமை பாராட்டுகிறோம்.

மொழிபெயர்ப்பினால் உண்டாகின்ற பயன்

உண்மையில் மொழி பெயர்ப்பை உலக இலக்கிய அறிமுக முயற்சி எனலாம். பைபிளும் குரானும் தமிழில் வந்திருக்கவில்லையென்றால் இறைத்தூதர்களின் அறிவுரைகளை நாம் கற்றிருக்க முடியாது. இதனால் சமயத்தால் ஒன்றுபட்டு மொழியால் வேறுபட்டிருப்பவர்கள் அடைந்த, அடைகின்ற, அடையப்போகும் பயன் எண்ணிறந்தன. விவிலியத்தைக் கற்பதற்கு ஒவ்வொருவனும் இலத்தீனையோ அராமைக்கையோ கற்க வேண்டியிருந்திருக்கும். அரபி மொழி தெரிந்தாலேயொழிய குரான் என்னும் மறையை நாம் உணர்நதிருக்க இயலுமா? இவ்வளவு பெரிய பணியைச் செய்வது மொழி பெயர்ப்பே!. வேதங்கள் இலக்கியங்கள் அல்ல. இலக்கியத்தில் சிக்கல்கள் வேறுமாதிரி அமைந்து விடும். உள்ளதை உள்ளவாறே சொல்லுவது சமய இலக்கியங்கள். உள்ளதை உணர்ந்தவாறு சொல்லுவது மொழி இலக்கியங்கள்.! படைப்பாளன் உணர்ந்தவற்றை மொழிபெயர்ப்பாளன் உணரவேண்டுமானால் படைப்பாளனாக மாறினாலே ஒழிய நடவாது. படைப்பாளன் எந்தத் தளத்தில் சஞ்சாரம் செய்தானோ அந்தத் தளத்தில் சஞ்சாரம் செய்தாலேயொழிய மொழிபெயர்ப்பு வெறும் எழுத்துக்களின் வேற்று வடிவங்களாகவே முடியும். பல மொழிபெயர்ப்புக்கள் அப்படித்தான் முடிந்து போயிருக்கின்றன. விதிவிலக்காகச சிலர், தன்னலம் கருதாது, தாயமொழிக்கு ஏதாவது செய்யவேண்டுமே என்ற நல்ல எண்ணத்தில் இந்தப் பணியில் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள். அப்படிக் கொண்டவர்களில் புகழ் விரும்பாப்  பொன்னுசாமி திருநாவுக்கரசும் ஒருவர். வசந்தராசன் கவிதைகளைத் தாய்மொழியில் சுவைத்து வந்த நான் முதன் முறையாக ஆங்கில மொழிபெயர்ப்போடு படிக்கும் வாய்ப்பினைப் பெற்றிருக்கிறேன்! அந்த மொழிபெயர்ப்பின் அருமை பற்றிய சில செய்திகளை இந்தக் கட்டுரை எடுத்துரைக்க முயல்கிறது.

வாழ்க்கை போல நீர்க்குமிழி

‘பொருளே உவமம் செய்தனர் ஆயினும் மருளறு சிறப்பின் அஃதுவமமாகும்’ என்பது தொல்காப்பியம். உவமத்தால் பொருள் விளக்கம் செய்வது இயல்பு. மாறாகப் பொருளால் உவம விளக்கம் செய்தால் என்ன ஆகும்? பொருள் உவமப்பணியைச் செய்யும். உவமம் பொருளாகி நிற்கும். ‘நீர்க்குமிழி’ என்பது புகழ் பெற்ற திரைப்படம். அந்தப் படத்தில் சுரதா எழுதிய பாடல்கள் உண்டு. அதில் ஒன்றின் சரணம் இப்படி அமைந்திருக்கும்.

பிறந்தோம் என்பதே முகவுரையாம்
பேசினோம் என்பதே தாய்மொழியாம்
மறந்தோம் என்பதே நித்திரையாம்
மரணம் என்பதே முடிவுரையாம்

நிலையற்ற வாழ்க்கையை நான்கே வரிகளில் சுரதா தமக்கே உரிய மொழியாளுமையுடன் எழுதியவை இவை. இதன் தாக்கத்தைப் பின்னாலே வந்த அத்தனைக் கவிஞர்களிடத்தும் காணமுடியும். ‘சட்டி சுட்டதடா கைவிட்டதடா’ என்பார் கண்ணதாசன். ‘ஆரம்பம் ஆவது பெண்ணுக்குள்ளே அவன் ஆடி அடங்குவது மண்ணுக்குள்ளே! என்பார் பட்டுக்கோட்டையார்.

“சேவை செய்யும் தியாகி சிருங்கார போகி
ஈசன் பொற்பாதம் தன்னை நாடிடும் யோகி
எல்லோரும் இங்கே ஒன்றாய் உறங்குவதாலே
நம் வாழ்வில் காணாச் சமரசம் உலாவும் இடம்”

என்பது மருதகாசியின் வரிகள் .பாடுபொருள் நீர்க்குமிழி ஆனதால் வசந்தராசன் வாழ்க்கையை உவமமாக்கிவிடுகிறார். இது ஒரு நுண்ணியம். இந்தப் பாடலைக் கண்ணுறும் பலரும் பாட்டின் தலைப்பு ‘வாழ்க்கை’ என்றே  கருதுவர்!. அல்ல!. பாட்;டின் தலைப்பு ‘நீர்க்குமிழி’. இயற்கையைப் பாடுகிறார் கவிஞர்;. உயர்திணைப் பண்புகளை அதன் மீது ஏற்றி ஒப்பற்ற பாடலைப் படைக்கிறார் வசந்தன்.

“கருவில்லா நீர்முட்டை!கானல் கோடு!
கட்டிவைத்த காற்றுப்பை! ஓடம் போகி!
துருப்பிடிக்கா ஆசைகளின் தூரச் சொந்தம்!
தொட்டாலே தனைமாய்க்கும் ரோசக் காரி!
விருப்புற்று காணுகிற நேரந் தன்னில்
விளையாட்டுக் காட்டிவைத்துவானத் தோகை
உருள்விழிக்குள் உள்வாங்கி எடுத்துப் போகும்
ஊர்வலமே நீர்க்குமிழி!வாழ்க்கை போல.!”

முட்டை என்றால் கருவிருக்கும். கரு இருந்தால்தான் அது முட்டை. நீர்க்குமிழி முட்டைதான். ஆனால் அதில் கருவில்லை. கானலைக் கண்ணால் காணலாம். தொட முடியாது. பானிபூரியைப் போல் நீரின் மீது தவழ்ந்து வரும் நீர்க்குமிழி ஒரு காற்றுப்பை என்கிறார். ஓடத்தைப் போல் பயணம் செய்வதால் ஓடம் போகி என்கிறார். ஆசையே அலைபோலே நாமெல்லாம் அதன் மேலே ஒடம் போலே வாழ்ந்திடுவோமே வாழ்நாளிலே’ என்ற கண்ணதாசன் வரிகளைச் செரித்துக் கொண்டவர்களுக்கு வசந்தராசன் நீர்க்குமிழியை வாழ்க்கையாக உவமித்த நுண்ணியம் புரிவது எளிது. இந்த விருத்தத்தில் கவிதை மணம் அனைத்து வரிகளிலும் கமழ்ந்தாலும்

துருப்பிடிக்கா ஆசைகளின் தூரச் சொந்தம்!
தொட்டாலே தனைமாய்க்கும் ரோசக் காரி!

என்னும் இரண்டு வரிகள் குறிப்பிடத்தக்கன. நீர்க்குமிழியை உயர்திணைப் பத்தினியாக்கிக் காற்றின் வாசம் பட்டாலே உடைந்துவிடும் ரோசக்காரி எனப்பாடியிருப்பது இலக்கணத்தில் அருமையான உருவக அணி. இலக்கியத்தில் அற்புதமான தொடர்! இந்தக் கவிதையை இப்படி மொழி பெயர்த்திருக்கிறார் திருநாவுக்கரசு.

A water egg without an embryo ! A line mirage !
A bonded bag of Air ! A ferrying aftermath !
A distant kinship of un-corroded desire !
A miffed lady who perishes by the touch itself !
A show-off of Sky’s feather by play
When seen at longing times !
Only a Parade of enclosed takeaway
In the rolling eyes,… akin to Life !

பாட்டின் முதல் இரண்டு வரிகளின் மொழிபெயர்ப்பு இயல்பாக அமைந்திருப்பதைக் காணலாம். மூன்றாவது மற்றும் நான்காவது வரிகளை மிகக் கவனமாகக் கையாள்கிறார் திருநாவுக்கரசு. அவர் வேதியல் படித்தவர் என்பதை நினைவில் வைக்க வேண்டும். A distant kinship of un-corroded desire ! ‘சொந்தம்’ என்பதற்கு ஆங்கிலத்தில் பல சொற்கள் இருந்தாலும் ‘kinship’ என்பதையும் ‘துருப்பிடிக்காத’ என்பதற்கு மிகப் பொருத்தமாக ‘un-corroded’ என்ற சொல்லையும் கவனமாகக் கையாண்டு மூலத்தின் சாரம் சொரிகிறார்.

விருப்புற்று காணுகிற நேரந் தன்னில்
விளையாட்டுக் காட்டிவைத்துவானத் தோகை

என்னும் இரண்டு வரிகளை முன்பின்னாக ஆக்கி, பாட்டின் பொருளுக்கான தெளிவைக்  கூடுதலாக்குகிறார் திருநாவுக்கரசு.

A show-off of Sky’s feather by play
When seen at longing times !

வசந்தராசன் எதுகைக்காக அமைத்த கட்டுமானத்தை செறிவாக்கியிருக்கிறார் திருநாவுக்கரசு. இந்த மொழிபெயர்ப்பை மீண்டும் தமிழாக்கினால்,

விருப்புற்று காணுகிற நேரந் தன்னில்
உருள்விழிக்குள் உள்வாங்கி எடுத்துப் போகும்

என்று அமைந்துவிடும். விடவே ‘காணுகிற நேரந்தன்னில்,உருள்விழிக்குள் உள்வாங்கி எடுத்துப்போகும்’ எனத் தொடர் நின்று  காணுகிற நேரத்திற்கும் எடுத்துப்போகும் நேரத்திற்குமான இடைவெளியைக் குறைப்பது உணர்க. மொழிபெயர்ப்பு,  மூலத்தைப் பின்னுக்குத் தள்ளும் இடங்களில் இதுவும் ஒன்று.

மழை நடத்தும் மாநாடு

இடி இடிப்பதை மழைக்கு வானம் கைதட்டி மகிழ்வதாகக் கற்பனை செய்வார் வைரமுத்து. தம்பி வசந்தராசன் வேறுவகையாகக் கற்பனை செய்கிறார். மழைநீர்ச் சொட்டு மண்ணில் ;விழுகிறது. சிறு சிறு துளைகள் உருவாகின்றன. நம் கண்ணுக்கு இதுதான் தெரியும். கவிஞன் கண்ணுக்கு மண்துளைகள் தொண்டர் படைகளாகத் தோன்றும். மழை மாநாடு நடத்துகிறதாம். மணலிலே தொண்டர்படை காத்திருக்கிறதாம். அருமை!

மண்மீதில் மழைநடத்தும் மாநாட் டிற்கு
மணல்பூத்த தொண்டர்படை! நீர்ப்ப ரப்பில்
கண்பூத்த போல்காலாட் படைந டத்திக்
காட்டுகிற ராணுவம்போல் ஆடும் காற்று!

இந்தப் பகுதியை மொழிபெயர்ப்பாளர் எப்படி எழுதியிருக்கிறார் பாருங்கள்!

A devoted army.., blossomed by the sand
For the symposium conducted,
By the rain on the soil’s watery surface !
A dancing wind, like an army’s infantry

இந்தப் பகுதியிலும் அடியை மாற்றி அமைத்துக் கொள்கிறார். மணல் பூத்த தொண்டர் படை என்பதை மழைநடத்தும் மாநாட்டிற்கு மணல் வாழ்த்துரைக்க வநதிருப்பதாகக் கற்பனை செய்கிறார். தமிழில் வசந்தராசன் கற்பனை அப்படி. ஆங்கிலத்தில் இப்படி! மொழி பெயர்ப்பு வெற்றி பெறுகிற இடங்களில் இதுவும் ஒன்று. தொண்டர் படை என்பதை ‘devoted army’ என்று பெயர்த்தெழுதுகிறார். ‘மாநாட்டை’ என மோனைக்காக வசந்தராசன் எழுத, ஆய்வரங்கம் என்னும் பொருள்படும் ‘symposium’ என்னும் சொல்லை திருநாவுக்கரசு பயன்படுத்துகிறார். கைதட்டலுக்காகக் கூடுவது மாநாடு. கருத்துக்களின் சங்கமம் ஆய்வரங்கம். கலைவதற்காகவே கூடுவது மாநாடு!. கூடிக் கலைவது ஆய்வரங்கம்! நீர்க்குமிழிகளின் மாநாடு வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை ஆராய்கிறது என்பதை மூலவரும் உணர்ந்திருக்கிறார். உற்சவ மூர்த்தியும் உணர்ந்திருக்கிறார்.

காலாட்படை என்பதை ‘army’s infantry’  என்று ஆங்கிலத்தில் எழுதுகிறார். காலாட்படை என்பது இரண்டாயிரம் ஆண்டு பழமை வாய்ந்த சொல். ‘Infantry battalion’ தற்போது வழக்கத்தில் உள்ள சொல். கண்பூத்தது போல் காலாட்படை வந்ததை That blurs the sight by its parade !  என்று அருமையாக மொழிபெயர்க்கிறார். ‘கண்பூத்தது’ என்பது மரபுத் தொடர;. அதற்கு இணையான ’blurs the sight’ தொடரை ஆங்கிலத்தில் உருவாக்கிக் கொள்கிறார்.

பொன்பூத்த வயலெனினும் ஒருவாள் வந்து
பொட்டென்று வரப்புடைத்துப் போகும் நாளில்
விண்பூத்து விழும்காலில்! வாழ்க்கை யென்னும்
வயல்பூத்த நீர்க்குமிழி அதனைப் பேசும்!

என்னும் நான்கு வரிகளை

A Day when bunds are collapsed
Suddenly by a sword
In the fields that, even, yield the gold,
The sky’ll bloom and fall at the feet !
That time the water bubble,
That bloomed in field of Life,
Will speak !

என்று பெயர்த்தெழுகிறார். வசந்தராசன் ‘வரப்பு’ என்றதை நாவுக்கரசர் bunds என்கிறார். விண்புத்து காலில் விழும் மழைத்துளி’ என வசந்தராசன் எழுத, அதனை, ‘The sky’ll bloom and fall at the feet!’ என்று  பெயர்த்தெழுகிறார் அரசு. ஆங்கில மரபும் மொழிபெயர்ப்பு மந்திரமும் கைவந்தவர்க்கே ஒல்லும் அரிய திறன் இது. அடுத்த வரியை இன்னும் அழகாக மொழிபெயர்க்கிறார்.  ‘இத்தகைய அரிய காட்சி நிகழும் பொழுதில் வாழ்க்கையெனும் நீர்க்குமிழி பேசும்’ என்றெழுதுகிறார் ஒரு வரியில் மூலக்கவிதை சொன்னவர். மொழிபெயர்த்தவர் என்ன சொல்கிறார் தெரியுமா?

That time the water bubble,
That bloomed in field of Life,
Will speak !

‘வாழ்க்கைக் கழனியில் மலர்ந்த நிகழ்வுகளாகிய நீர்க்குமிழிகள் அதனைப் பேசும்’ என்று மொழிபெயர்க்கிறார். கையில் ஏந்திய கார்த்திகை தீபத்தைக் காற்றால் அணைந்துவிடாமல் பாதுகாப்பாக முற்றத்தில் இறக்கி வைக்கிற ஒரு அடியவளின் முயற்சியை நான் இந்த மொழிபெயர்ப்பில் காணுகிறேன்.

முத்தமிட்டு வாழ்ந்தால்தான் வரலாறாகும்

தாங்க முடியாத வலியின் காரணமாகவும் எதிர்மறை மன அழுத்தங்களின்  காரணமாகவும் நம்மிடத்திலிருந்து வெளிப்ப்டுவது முக்கல். முனகல். பெருமூச்சு!. இந்தப் பண்புகளை நீர்க்குமிழிக்கு ஏற்றி நெட்டிவரும் நெடுமூச்சின் எச்சில்’ என்கிறார் கவிஞர். பொருத்தமான  சொற்களைப் பொறுக்கி எடுத்து, ‘Spittle of lengthened groan sigh என்று எழுதுகிறார் அரசு! ‘காலம் நெய்து வரும் காற்றாடை நூல் முடிச்சு’ என்னும் நுண்ணிய வரியை The Time !  Threaded knot of weaving wind’s robe ! எனக் கவிதையிலக்கணம் மாறாமல் மொழி பெயர்க்கிறார்.

“முட்டிவரும் நீர்காற்று இருக்கு மட்டும்
முத்தமிட்டுக் குமிழ்நீரின்பயணம் நீளும்!

என்னும் இரண்டு வரிகளை

“Lengthened will be the travel
Of the water bristle with the kisses
Till the butting moisture air survives ! “

என்று மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். ‘Moisture’ என்பது பனிக்காலத்தில் சன்னலின் கண்ணாடியில் படிந்திருக்குமே சிறிய நீர்த்துளிகள் அவை போன்றவை.  வாழ்க்கைச் சின்னஞ்சிறு கண்ணிகளால் தொடுக்கப்பட்ட மாலை. ஒவ்வொரு கண்ணியிலும் வாழ்வு ஊசலாடுகிறது. அந்த ஊசலாட்டத்தை நிறுத்திக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அனுபவித்தால் முழுமையான மாலையின் மணத்தை நுகர முடியும். குடிப்பவன் கூடக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குடித்தால்தானே மகிழ்ச்சியடைகிறான்! இந்த சின்னஞ்சிறு நீர்த்துளிகள் இருக்கிறவரைதான் இந்தக் கோலமும் அழகும். இந்தத் துளிகள் மிகவும் மென்மையானவை. எந்த அளவுக்கு மென்மையானவை என்பதை அடுத்த வரிகளில் சொல்லுகிறார் வசந்தராசன்!

“தொட்டுவிட்டால் பட்டென்று உடைந்து போகும்
தோற்றமுடி வெல்லாமே கரைந்து போகும்!”

தொட்டுச் சுருங்கினால் கூட விரித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் வாழ்க்கை தொட்டவுடன் உடைந்துபோகும் நீர்க்குமிழியையொத்தது. இந்தப் பாட்டில் வாழ்க்கையை உவமமாக்கிய நுண்ணியம் இதுதான். வாழ்க்கையின் எந்தக் கூறும் சிதிலத்திற்கு ஆளாகிவிடக் கூடாது, சிறு சலசலப்பும் வாழ்க்கைப் பாதையைப் புரட்டி விடும். ஒரு சிறு ஐயம் வாழ்க்கையை நாசமாக்கிவிடும்;. ஒரு சிறு சொல் வாழ்க்கையைச் சிதறடித்துவிடும்.  ஒரு சிறிய நம்பிக்கைத் துரோகம் காலத்திற்கும் கேடு விளைவித்துவிடும். அது போல ஒரு மெல்லிய காற்றின் துகள் பட்டாலே உடைந்து போகும் பனித்துளி என்கிறார் தருமொழிக் கவிஞர். அதனைப் பெறுமொழிக் கவிஞர் எப்படி. மொழிபெயர்க்கிறார் தெரியுமா?

“By the touch, suddenly breaks in sway !
The Origin and End, all melt away! “

தோற்றம் ;முடிவு என்பதற்கு ‘The Origin and End’ என்ற சொற்களை இணைத்துக் கொள்கிறார்.  கரைந்து போகும என்பதை melt away எனச் சொல்லிக் கவிதையின் அடர்த்தியைக் கூட்டுகிறார்.

“மொட்டவிழும் நேரம்தான் சருகாய் மாற!
முத்தமிட்டு வாழ்ந்தால்தான் வரலா றாகும்!”

என்னும் இறுதிவரிகளும் பொருள் பொதிந்தவை. வாழ்க்கை உருவெடுக்க நாள் வேண்டும். திங்கள் வேண்டும். ஆண்டுகள் வேண்டும். ஆனால் அதனை முடித்துவைக்க நொடிகள் போதும். அந்த நொடியை மொட்டவிழும் நேரம் என அளவிடுகிறார் மூல ஆசிரியர்.

Time to get transformed as A Dry Leaf
Is nothing but the time
For the bud to spread its leaves !
History, it becomes
Only When Life is lead with kisses !

என்னும் மொழிபெயர்ப்பில் மரபை வெல்ல முடியாமல் மொழிபெயர்ப்பாளர் சிக்கிக் கொள்வதையும காண முடிகிறது. ‘சருகு’ என்பதற்கு ‘dry leaf’ என்னும் மொழிபெயர்ப்பு ஒருசார் பொருளை உணர்த்துகிறதே அன்றி தமிழ் மரபிலிருந்து வெகுதொலைவு சென்றுவிடுவதைக காணலாம். வாழைச்சருகு, வெற்றிலைச் சருகு என்ற அளவில் இந்த மொழி பெயர்ப்பு சரியே. இலையின் பருவங்களுக்கு அது அவ்வளவாகப பொருந்தாது. தமிழில் இலையின் பருவங்கள் அதன் வளர்ச்சி நிலைகளையும் வாழ்வு நிலைகளையும் உணரத்தும். ஆங்கிலத்தில் இயலாது. அது அந்த மொழியின் இயல்பு. அவ்வளவுதான்.  மொழிபெயர்ப்பாளரின் இயலாமை அன்று. இலைக்கு ஒரு பண்படை சேர்த்துச் சொல்ல வேண்டியது மொழிபெயர்ப்பாளரின் கடமையாக இருக்கிறது. ஆனால் இலை வேறு. சருகு வேறு. மொழிபெயர்ப்பாளர் காய்ந்த இலை என்கிறார். காய்ந்த இலை சருகாகாது.  குருத்து. அரும்பு, துளிர், தளிர், இலை, பழுப்பு, சருகு, வீ என்னும் இலைபற்றிய பருவ நிலைச் சொற்கள் தமிழில் ஏராளம். மொழி பெயர்ப்பின் தொடக்கம் முதல் (சில பிரகஸ்பதிகள் துவக்கம் என்று எழுதித் தம் புலமையை நிலைநாட்டுவார்கள்) இறுதிவரை மூல ஆசிரியனின் இதயத்தோடும் மொழியோடும் உறவாடியிருக்கிறார். ‘நான் பேச நினைப்பதெல்லாம் நீ பேச வேண்டும்’ என்று வசந்தராசன் சொல்லியிருப்பாரா?

நிறைவுரை

மொழிபெயர்ப்புக்கு வசப்படாது வசந்தராசன் கவிதை என்றுதான் இது வரை எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.. காரணம் அவர் எழுதுவதெல்லாம் மரபுக்கவிதை. மரபை அவ்வளவு எளிதில் பெயர்த்தெழுத முடியாது என்பது முன்பே சொல்லப்பட்டது. ஆனால் தம்பி திருநாவுக்கரசு உண்மையான தமிழ்த் தொண்டர் ஆதலின் இதனைக் கைகூட வைத்திருக்கிறார். செறிவு குறையாமல், மையக்கருத்துக்கு மாசு வராமல், பா நயத்திற்குப் பங்கம் வராமல், துணிச்சலோடும் பொறுப்புணர்வோடும் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடும் செய்திருக்கும் இந்த மொழிபெயர்ப்புப் பணிக்கு நான் இந்த வயதான காலத்தில் தலைவணங்குகிறேன். ஒரு தமிழன் சக தமிழனுக்கு எந்த வகையில் உதவ வேண்டும் என்பதற்குத் தம்பி திருநாவுக்கரசு அமெரிக்காவிலிருந்து செய்முறை விளக்கம் தந்திருக்கிறார். .அதனுடைய விளைவு பாட்டின் பெருமையில் செம்பாதி அவருக்குத் தாய்வீட்டுச் சீதனமாகப் போய்விடுகிறது. பண்பாட்டு வளர்ச்சி, சமுதாய முன்னேற்றம், இலக்கியப் பெருக்கம், அறிவியல் மேம்பாடு, அரசியல் விழிப்புணர்ச்சி என்னும் மொழி பெயர்ப்பின் பயன்களில் சிலவற்றுக்குத் தம்மாலான பேருதவியைச் செயதிருக்கிறார் அரசு. அரசுக்கும் ஆக்கியோனுக்கும் அடியேன் வணக்கமும் வாழ்த்தும்!

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

துரை. வசந்தராசனின் ‘கறுப்பு வெளிச்சம்’ – ஓர் ஒளிப்பதிவு

முன்னுரை

கவிதை மாதிரி எழுதிக்கொண்டு கவிஞர் என்று அட்டகாசம், செய்பவரிடையே கவிஞராக இருந்து கவிதை எழுதுகிறவர் சிலர். அந்தச் சிலருள் தம்பி வசந்தராசனும் ஒருவர். அவருடைய முகநூல் கவிதைகளை நான் படித்தபோது ஒளிவீச வேண்டிய வைரம் ஒளிந்து கிடப்பது இலக்கிய உலகத்திற்குச் செய்யும் இரண்டகம் என்றே நினைத்தேன். வாழ்வின் அந்திம வேளையில் ஒரு கவிஞனைக் கண்ட திருப்தி எனக்கு. வேதியல் பட்டதாரியான அவர் தமிழில் முதுகலைப் பட்டமும் பெற்றவர். பட்டங்களைப் போட்டுக் கொண்டு பசப்புகிற இயல்பு அவருக்கில்லை. எளிமை, இனிமை அவர்க்கு இயல்பு. குறிப்பிட்ட யாப்புக்களைப் போகிற போக்கில் கையாளும் வன்மை அவருக்குக் கைவந்த கலை. தொடர்ந்து அவருடைய நூல்களை மதிப்பீடு செய்து வருகிறேன். இந்த முறை அவருடைய முப்பதாவது வயதில் எழுதிய ‘கறுப்பு வெளிச்சம்’ என்ற நூல் இடம் பெறுகிறது. விளையும் பயிர் முளையிலேயே தெரியும் என்பார்கள். தம்பி வசந்தராசனின் விஸ்வரூபம் இன்னும் வெளிப்படவில்லையாயினும் அதற்கான விதை இந்த நூலில் இருக்கிறதா என்பதை இக்கட்டுரை ஆராய முற்படுகிறது.

நூல் மதிப்பீடு ஏன்?

யாரோ எழுதுகிறார்கள். எவரோ அச்சடிக்கிறார்கள். வேறு யாரோ வெளியிடுகிறார்கள். இந்தப் பின்புலத்தில் ஒரு  நூலுக்கு இத்தகைய மதிப்பீடு தேவையா எனச் சிலவர் வினவக் கூடும்.  தமிழ்நாட்டில் ‘’கைகாட்டி’’ என்னும் சொல் பெருவழக்கு. பிறப்பைப் பெருமைப்படுத்துவது அறிவே. அந்த அறிவுக்கு நூலறிவு தலையாயது. வாழ்நாள் குறைவு. வரும் நூல்களோ அதிகம். எந்த நூலைப் படிப்பது? நம்பிக்கையூட்டும் கவிதைகள், நடப்பியல் காட்டி வழிநடத்தும் நாவல்கள், சிறுகதைகள், உண்மை வரலாறு காட்டும் உயர்தரக் கட்டுரைகள், முதலியவற்றைக் கண்டறிவது எப்படி? நல்ல நூல்களை இனங்கண்டு பாராட்டுவதும் அதனைப் படிக்க வேண்டும் என்று வழிகாட்டுவதும் எதிர்காலச் சமுதாயததிற்கானதொரு பணியே! அந்தப் பணியைத்தான் இது போன்ற கட்டுரைகள் செய்து வருகின்றன.

சமுதாயமும் கவிஞனும்

எல்லாரையும் போலக் கவிஞனும் மனிதனே! நாம் உயிரோடு இருக்கிறோம்.  அவன் உணர்ச்சியோடும் வாழ்கிறான். நமக்கும் தெரியாமல் நம்மைப் பாதிக்கின்றவைபற்றி அவன் பாடுகிறான். உண்மையில் அவனுக்கு இது வேண்டாத வேலை. நாடு விடுதலையடைந்தால் என்ன? அடையாவிட்டால் என்ன? என்று பாரதி போயிருக்கலாம். பகுத்தறிவு வளர்ந்தால் என்ன? தீய்ந்தால் என்ன என்று பாவேந்தர் கடந்திருக்கலாம். சாதாரண மனிதனாயிருந்தால் கடந்து போயிருப்பான். அவன் கவிஞனல்லவா? சமுதாயத்தைப் பாதிக்கின்ற விஷயங்கள் அவனைப் பாதிக்கின்றன. யாரோ ஒரு விதவையின் வேதனைக் குரலைப் பாவேந்தர் பாட வேண்டிய தேவை என்ன? பாப்பாவுக்கு விளையாட்டு ஆசிரியராகப் பாரதி மாற வேண்டிய அவசியம் என்ன? கூட்டுறவுத் துறைபற்றிப் பாரதிதாசன் பாடுவது எதற்காக? “கூடித் தொழில் செய்யாக் குற்றத்தால் இந்நாட்டில் மூடிய தொழிற்சாலை முக்கோடி தோழர்களே!” என்று பாடிய பாவேந்தர் எந்தக் கூட்டுறவுப் பண்டகசாலையில் பணியாற்றினார்? இதுதான் கவிஞனுக்கும் சாதாரண மனிதனுக்குமான அடிப்படை வேறுபாடு. மொழிப்புலமை இல்லாதவன் குமுறிச் சாகிறான்.  உள்ளவன் கவிதைகளால்  கனன்று கொதிக்கிறான் .எந்த நேரத்தில் எந்த உணர்ச்சி அவனை ஆட்கொள்ளும் என்பதை யாரும் வரையறுக்க முடியாது. ‘எரிமலை எப்படிப் பொறுக்கும் நம் நெருப்புக்கு இன்னுமா உறக்கம்?’ என்றும் எழுதுவான். “நனைந்த மலர்களுக்குக் குளிரடிக்காதோ? வண்டுகள் பறந்துவந்து தலை துவட்டதோ” என்றும் எழுதுவான். கவிதையின் ஆழம் பாதிப்பின் பங்களிப்பைப் பொருத்தது.  தம்பி வசந்தராசன்  ஒரு கவிஞன்

தன்னை வெளிப்படுத்தும் தமிழ்க்கவிஞன்

குறிக்கோளோடு வாழ்ந்தவர்கள் எல்லாம் குறிக்கோள் இல்லாது கெட்டேன் என்றுதான் பாடியிருக்கிறார்கள். கவிஞர்கள் மட்டும் குறிக்கோள் இல்லாது எழுத முடியுமா என்ன? குறிக்கோள் இல்லாமல் எழுதும் கவிதை என்னாகும்? குப்பையாகும். கூலமாகும்.  இன்னுஞ் சில மேதைகள் தமிழகத்தில் உண்டு. ‘நீங்கள் எதற்காக எழுதுகிறீர்கள்’? என்று வினவினால் ‘நான் எனக்காக எழுதுகிறேன்’ என்று சொல்வார்கள் ஒருவன் தனக்காக எழுதினால் அதனை எதற்காக வெளியிட வேண்டும்? தனது படுக்கையறையிலோ கழிப்பறையிலோ வைத்துப் படித்துக் கொள்ளலாமே? இப்படிச் சொல்வது ஒரு நாகரிகமாகப் போய்விட்டது. தமிழ்நாட்டுக் கவிஞர்கள் பெரும்பாலோர் எதற்காக வருகிறோம்? என்ன எழுதப்போகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டுத்தான் வருகிறார்கள். எழுதுகிறார்கள். நமக்குத் தொழில் கவிதை நாடடிற்குழைத்தல் இமைப்போதும் சோராதிருத்தல்’ என்பார் பாரதி. அவருக்குப் பின்னாலே தோன்றிய கவிஞர் அனைவரும் தங்கள் குறிக்கோளைத் தாம் எழுதும் கவிதை நூலின் தொடக்கத்திலேயே சொல்லிவிடுவது ஒரு மரபாக பின்பற்றப்படுகிறது.

“வல்லமை தாராயோ இந்த
மாநிலம் பயனுற வாழ்வதற்கே”

என்பார் பாரதி. அவருடைய நண்பரும் புரடசிக் கவிஞருமான பாரதிதாசனோ

“ஆன என் தமிழர் ஆட்சியை நிறுவ
அல்லல்கள் வரின் நான் ஏற்பேன்!
ஊனுடல் கேட்பினும் செந்தமிழ் நாட்டுக்கு
உவப்புடன் நான் சேர்ப்பேன் “

என்று தன் வருகை நோக்கத்தைத் தெளிவுபடுத்திவிடுகிறார். தன் கவிதைகளைப் பற்றிச் சொல்லவந்த  மேத்தா

“எங்கெல்லாம் மானுடம்
காயப்படுகிறதோ
அங்கெல்லாம் பூக்கும்
சகோதர சோகங்களின்
சர்வதேசியப் பூக்கள்“

என்பார். அழகிய கற்பனைகளாலும் சொற்சேர்க்கைகளினாலும் தன் படைப்புக்களைச் சிறப்பாக்கும் வடுகப்பட்டி வைரமுத்து

“ஆகாயத்தில் வானவில்லுக்கு
அடித்த வர்ணம் காய்ந்துவிட்டதா
என்று தொட்டுப் பார்க்க
என் விரல்கள் நீள்வதில்லை!
ஏழையின் கண்ணீரைத்
துடைத்துக் காயவைக்கத்தான்
பத்துவிரல்களும் படபடக்கின்றன

என்று எழுதுகிறார்  ஐம்பது வயதிலேயே வாழ்ந்தது போதும் என்று மறைந்துபோன கவிஞர் தாராபாரதி

பூமிப்பந்து என்ன விலை? உன்
புகழைத் தந்து வாங்கும் விலை!
நாமிப்பொழுதே புறப்படுவோம்! – வா
நல்லதை எண்ணிச் செயல்படுவோம்

என்று தன் கவிப் பயணத்தைத் தொடங்குவார்.. எல்லாரையும் சொல்வதற்கு இடமில்லை. தம்பி வசந்தராசன் எழுதுகிறார்

“வயல்தாகம் தீர்க்கின்ற நதியாய் பூமி
வசந்தத்தால் பூப்பெய்ய மூலக் கூறாய்
அயல்சேர்க்கை நடந்தாலும் நிலையில் மாறா
அருந்தமிழே! அமிழ்திற்கும் மூலத்தாயே!
இயல்கின்ற வரையுனக்குச் செய்யும் தொண்டால்
இருந்ததனைப் பதிவு செய்ய முயலும் இந்தச்
சுயவிளக்கு வசந்தன்”

முடிந்தவரை தமிழுக்குத் தொண்டு செய்வதுதான் தன் கவிதைப்பணி என்பதைத் தெளிவு செய்து கொள்கிறார். பார்த்து நடக்கிறார். அதனால் பாதை தெரிகிறது. பாதை தெரிகிறது. அதனால் அவரது பயணம் தொடர்கிறது.

நம்பிக்கையூட்டும் வரிகள்

‘இன்னாது அம்ம இவ்வுலகம் இனிய காண்க இதன் இயல்புணர்ந்தோரே’ இரணடாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நம்பிக்கையூட்டிய கவிஞர்கள் வாழ்ந்த நாடு தமிழ்நாடு!. ‘மலை சாய்ந்து போனால் சிலையாகலாம். இந்த மனம் சாய்ந்து போனால் என்ன செய்யலாம்?” என்று ஒப்பாரி பாடும் கவிஞர் பலர் நிரம்பி வழிகிற காலக்கட்டம் இது. பாரதியும் பாரதிதாசனும் பட்டுக்கோட்டையும் எவ்வளவோ நம்பிக்கை வரிகளை எழுதியிருந்தாலும் அவலச்சுவை அனாதையாகிவிக்கூடாதே என்பதற்காக எழுதுபவர்களே இங்கு ஏராளம். அவலத்தை அனாதையாக்கி நம்பிக்கைப் பயிரை நாற்றுநடும் தமிழ்க் கவிஞர்களும் சிலர் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். வசந்தராசனும் இருக்கிறார்.

“இந்தச சமுதாயம் ஒரு நாளும்
சகாராவாயப் பிறப்பெடுக்கவில்லை!
நண்பனே நீ
நம்பிக்கை நைல்நதியை
நடத்திக் கெர்ணடு வா
எந்த ஒரு சபிக்கப்பட்ட நந்தவனத்தின்
சருகும் அல்ல நீ!
காலத்தோடு கைகுலுக்க வரும்
கற்பக விருட்சத்தின்
கவிதைக கனி  நீ!
ஒரு பெரிய ஒளி வட்டததையே
போர்த்திக கொண்டிருக்கும் நீ
கண்களை மூடிக்கொண்டு காணப்போவது ஏன்ன?
விழிகளைக் கொஞ்சம் திற!
வெளிச்சத்தின விலாசம் உன் முகத்தில் அடிக்கும்!”

சமுதாயம் கவிஞனுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கவில்லை. ஆனால் கவிஞன்தான் சமுதாயத்திற்குக் கடன் பட்டிருக்கிறான். காரணம் அவனை அங்கீகரிப்பது இந்தச் சமுதாயமே. எனவேதான் சமுதாயச் சிக்கல்களைப் பாடாத ஒருவனைக் கவியுலகம் நாடுகடத்திவிடுகிறது. சிக்கலிலிருந்து தப்பிக்கும் போக்கு அரசியல் வாதிகளுக்கு உரியதே அன்றிக் கவிஞனுக்கு உரியதன்று, அதே நேரத்தில் கோழைகளுக்கு நம்பிக்கையூட்டிப் பயனில்லை. கீழே விழுந்தவனைத் தான் தூக்கிவிட முடியும். வீட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருப்பவனை சென்றுபோய் எழுப்ப முடியாது.

“கூவத்தில் கூட நீ
வானைத்தைப் பார்!
குப்பையைப் பாரத்துக்
குள்ளமாகிவிடாதே
நம்பிக்கைக் காண்டீபத்தை நழுவவிட்டு
இந்தக் குருஷேத்திரத்தில்
குதித்துவிடாதே!”

வேர்வைத் துளிகளை மறந்துவிடாதீர்கள்!
விசுவாமித்திரர்களே!
ஏனென்றால்
வயிற்றைக் கீறிடும் வறுமை நகங்களை
வெட்டி எறிந்திட உன்
வேர்வைக்கு மட்டுமே
வீரியம் அதிகம்

துரோகமும் நம்பிக்கை வறட்சியும் கைகோத்து நடைபோடுகிற ஒரு காலக்கட்டத்தில் நாம் வாழுகிறோம். திசை தெரியாமலேயே பயணம் நீளுகிறது. அவனுக்குத் திசையைக் காட்ட வேண்டிய கடமை கவிஞர்களுக்குரியது. வசந்தராசன் காட்டுகிறார்.

கவிஞர்கள் ஒரே மாதிரிதான் சிநதிக்கிறார்கள். வெளிப்பாடுதான் வேறுபடுகிறது. வெளிப்பாட்டின் வேறுபாடுதானே கவித்துவம்?

“வெறுங்கை என்பது மூடத்தனம்
விரல்கள பத்தும் மூலதனம்”

என்று கவிஞர் தாராபாரதி  இருபத்தோறாம் நூற்றாண்டில் பாடியதைத் தம்பி வசந்தராசன் இருபதாம் நூற்றாண்டிலேயே பாடியிருக்கிறார்.

“கைகள் நமக்கு மூலதனம் வெறுங்
கனவுகள் எல்லாம் மூடத்தனம்”

அரசியல் வாதிகள் கூட்டணி அமைத்துக் கொண்டால் அவர்களுக்கு நன்மை. கவிஞர்கள் கூட்டணி அமைத்துக்கொண்டால் கவிதைக்குக் கொண்டாட்டம். வசந்தராசனைப் பார்த்துத் தாராபாரதி எழுதவில்லை. ஆனால் இருவரது சிந்தனையும் நம்பிக்கை என்னும் நேர்கோட்டில் சந்திக்கிறது.

பெண்மை பாடிய கவிஞன்

இருபதாம் நூற்றாண்டுக் கவிதைப் பாடுபொருளில் பெண்மை இடம்பெறாத கவிதைத் தொகுப்புக்களே கிடையாது. நிலவுக்கும் மலருக்கும் அடுத்தபடியாகப் பாடப்பெற்றது பெண்மையே!. இதனை அழகாகவும் பாடியிருக்கிறார்கள். அசிங்கமாகவும் பாடியிருக்கிறார்கள்.

அன்னை தெரசா இந்திரா காந்தி
ஔவை பாடடிவழி நீளுதடி!
இன்னும் இருக்கிற பெண்மை சொல்லி நாம்
இமய மலைகளை இடம் பெயர்ப்போம்!

என ஆற்றலோடு பாடியிருக்கிறார் வசந்தராசன். கண்ணின் கடைப்பார்வை காதலியர் காட்டிவிட்டால் மண்ணில் குமரர்க்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாம் என்பார் பாவேந்தர். ‘காற்றிலேறி விண்ணையும் சாடுவோம் காதல் பெண்களின் கடைக்கண் பார்வையில்’ என்பார் ;மகாகவி. வசந்தன் பாடுகிறார் ‘இமய மலைகளை இடம் பெயர்ப்போம்’ என்று!

நடப்பியல் சிக்கல்கள்

இந்தியாவின் முக்கியமான ஆறுகள் பதின்மூன்றில் சிந்து, தபதி, நர்மதை என்னும் ஆறுகளே அரபிக்கடலில் கலக்கின்றன. ஏனைய வங்கக் கடலில் கலக்கின்றன. ஆறுகளால் கடல் நிரம்புகிறது. மக்களுடைய குடங்கள் நிரம்பவில்லை. விடுதலை இந்தியாவில் இன்னும் குடிநீர்ப்பஞ்சம் என்பது நிர்வாகக் கோளாறா? நினைப்பில் கோளாறா என்பதைத தீர்மானிக்க இயலவில்லை. கவிஞர்கள் என்ன செய்வார்கள பாவம்? எழுதி மடிகிறார்கள். நோய்க்கு மருந்துச் சீட்டைத்தான் அவர்கள் தருவார்கள். மருந்தையும் அவர்களா தரமுடியும்? ஆறுகளும் நீர் நிலைகளும் பட்டா நிலங்களாக மாறினால் கங்கை ஓடினால் என்ன? காவிரி பாய்ந்தால் என்ன?

“காவிரி கங்கை இணைந்திடுமா? நம்
கைக்குடம் நிரம்பி தளும்பிடுமா?
காவி நிற்த்தினில் காய்ந்திருக்கும் – பூமி
தண்ணீருக்காய் தவங்கிடந்தால்  நம்
தலைமுறை சரித்திரம் தழைத்திடுமா?
கண்ணீர் உகுத்துப’ பயனில்லை சேரும்
கைகளில் வானம் தொடும் எல்லை”

அலை எப்போது ஓய்வது கடல் எப்போது ஆடுவது? அதனைப் போல கங்கையும் காவிரியும் இணைப்பது எப்போது. குடத்தில் தண்ணீர் நிரம்பித் தளும்பது எப்போது? ஆதங்கம் அழகு கவிதையாகிறது. சர்.சி.பி. இராமசாமி அய்யரின் கனவுத் திட்டம் அது.  விடுதலைக்குப் பின்  நாடு பல போர்களைக் கண்டிருக்கிறது. பல ஊழல்களைச் சந்தித்திருக்கிறது. பல பிரதமர்களைக் கண்டிருக்கிறது. பல விபத்துக்களைச் சந்தித்திருக்கிறது. ஆனால் கங்கையும் காவிரியும் யாருக்கும் பயன்படாமல் தம் வழியில் ஓடிக் கொண்டேயிருக்கின்றன. நாட்டின் வடபகுதியில் வெள்ளம். தென்பகுதியில் வறட்சி. ஓரே நாடு என்று சொல்லில் வடிப்பதால் காணும் சுகந்தான் என்ன?

“மங்கை சுமந்த தங்க மண்குடம்
மண்ணில் சிதறித் தெறிக்கிறது!
கங்கை காவிரி இணைப்புத் திட்டம்
கையெழுத்தில்தான் இருக்கிறது”

என்னும் வைரமுத்தின் வரிகள் எழுதப்படுவதற்கு முன்பாகவே வசந்தராசன் எழுதியிருக்கிறார். மக்கள் வாழ்வியல் சிக்கல்களைச் சந்திக்கிறபோது அவர்களுக்கு ஏற்படும் வேதனையையும் இழப்பையும் கூட நகைச்சுவை கலந்த வேதனையோடு பதிவு செய்திருக்கிறார் வசந்தராசன்.

“கோழிக்கு ஆடு பலியா?

சுண்டக்காய் கால் பணம் சொமக்கூலி முக்காப் பணம்’ என்பது டெல்டா மாவட்டங்களில் வழங்கப்படும் சொலவடைகளில் ஒன்று. காவல் நிலையத்திற்குப் புகார் அளிக்கச் சென்ற ஏழைமக்கள் (படித்தவர்களும் கூட) தங்கள் அறியாமையாலும் அவசரத்தாலும் படுகின்ற இன்னல்கள் அந்தத் தெய்வத்துக்கே அடுக்காது. தன்னைத் தேடி வந்திருப்பவன் தன்னுடைய உதவியை நாடுகிறான் என்பது காவல் துறையால் மறந்துபோன உண்மை. கறவை மாட்டை இழந்தவன் ‘மாடு காணோம்’ என்று புகார் கொடுக்கவந்தால் மாட்டை இழந்தவன், மாட்டிடம் கறந்ததைவிட மாட்டை இழந்தவனிடம் கறக்கப்பட்டதுதான் அதிகம்.

“கோழி காணவில்லை!
குற்றவாளி தெரியவில்லை
காவல் நிலையத்தில்
குப்பன்
கைகட்டி வழக்குரைத்தான்!
அருகிருந்த காவலர்
அவன் காதில் கிசுகிசுத்தார்!

“ஆடு ஒன்று பலிகொடுத்தால்
அந்தக் கோழி கிடைத்துவிடும்”

இதுதான் இன்றைய நடப்பியல். வழக்குத் தொடுப்பவனின் மாடிவீடு குடிலாவதும் குடிலில் குடியிருக்கின்ற வழக்கறிஞர் பல அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்களுக்குச் சொந்தமாவதும் இன்றைய நடப்பியல். இந்த நிலை மருத்துவ மனைகளிலும் நீள்கிறது என்பதுதான் மாளாத சோகம். அடிக்காலில் முள் குத்தினால் கூட ‘ஆஞ்சியோ சேவை அவசரத் தேவை’ என்கிறார்களே!

கலைதவழ் கற்பனை

பொதுவாகத் திராவிட இயக்கக் கவிஞர்களுக்கு வண்ணனை வராது.  பாவேந்தர் முதலிய ஒரு சிலர் விதிவிலக்கு. செய்திகளின் தொகுப்பை யாப்புக்குள் திணித்துவிட்டால் கவிதையாகிவிடும் என்னும் மயக்கம் இன்னும 95 விழுக்காடு கவிஞர்களிடத்தில் (?) நிலைகொண்டிருப்பது வேதனைக்குரியது. அவர்கள் நடப்பியலில் செலுத்துகிற கவனத்தை இயற்கையை ரசிப்பதிலும் தங்களையே இழப்பதிலும் தொடர்ந்து படிப்பதிலும் செலுத்துவதில்லை.  ‘

“மாலைப் பொழுதிலொரு மேடை மிசையே
வானையும் கடலையும் நோக்கி யிருந்தேன்;
மூலைக் கடலினையவ் வான வளையம்
முத்தமிட் டேதழுவி முகிழ்த்தல் கண்டேன்;
நீல நெருக்கிடையில் நெஞ்சு செலுத்தி,
நேரங் கழிவ திலும் நினைப்பின்றியே
சாலப் பலபலநற் பகற் கனவில்
தன்னை மறந்தலயந் தன்னில் இருந்தேன்.”

என்னும் பாரதியின் நிலையை எத்தனைத் திராவிட இயக்கக் கவிஞர்கள் உணர்ந்து அனுபவித்திருக்கிறார்கள் என்பது சிநதனைக்குரியது. கவிஞர்களுக்கு மூன்று பண்புகள் இன்றியமையாதன. ஒன்று தனிமையில் இருத்தல். இரண்டு இயற்கையோடு இயைதல் மூன்று பிறர் கவிதைகளைப் படித்தல். இவை மூன்றும் ஒருவனிடம் குறைவின்றி இருக்குமானால் அவன் முதலில் எழுதத் தயங்குவான். காரணம் அவனுடைய பலவீனம் அவனுக்குத் தெரிந்துவிடும். .ஒரே பாடுபொருளைப் பற்’றிய முந்தைய கவிஞன் வென்றிருக்கும் பாங்கினை எந்தச் சொல்லால் தான் வெல்ல முடியும் என்னும் சிந்தனை அவனை அலைக்கழிக்கும். தம்பி வசந்தராசன் அத்தகைய சிநதனை உடையவர். நிலவைப் பற்றிய ஒரு கற்பனை இந்த நூலில் வருகிறது. மிகவும் எளிய கற்பனைதான். ஆனால் இதயத்தை நனைத்துவிடுகிறது.

“ஆயிரம் மீன்கள வான் வாழும் அங்கு
அதையொரு நிலவே அரசாளும்!
ஞாயிறு போலோரு புறப்பாடு! – கொண்டு
ஞாலம் உய்ய நீ பண்பாடு!“

என்று அந்தப் பாட்டு அமைகிறது.  அடுத்த பாட்டில் அந்தக் கற்பனையை அதாவது  வானத்தை ஆண்ட நிலவரசி  பகைநாட்டின் மீது படையெடுக்கிறாளாம்.

“கோடி விண்மீன் படைவீரர் – வானில்
கூடியழைத்து வணங்கியதால்
போருக்குப் புறப்பட்ட தளபதியோ? – இராப்
பொழுதுக்கும் இருளுக்குத் தலைவலியோ?”

மேலே உள்ள பாட்டில் வாழுவதாகக் கற்பனை செய்த விண்மீன்களை இந்தப் பாட்;டில் ‘படைவீரர்களாகக் கற்பனை செய்கிறார். அரசியே தளபதியாகிறாளாம். கற்பனைச் சுகம் என்பது இதுதான்.

“பொன்னந்தி மாலையிலும்
பூமலரும் வேளையிலும்
விண்மீனைக் காவல் வைத்து
வெண்ணிலவு தூங்கையிலும்
கவிதை என்னும் பேய்பிடித்து ஆட்டுதடி என்னை!“

என்னும் வரிகளில் இந்தக் கற்பனையை வடுகப்பட்டி வைரமுத்து பின்னாளில் தமது ‘பெய்யெனப் பெய்யும் மழை’ என்னும் நூலில் எழுதியிருக்கிறார். வசந்தன் நிலவை அரசனாகக் காண்கிறார். அதனால்  தளபதியாகிறான். வைரமுத்து அரசியாகக் காண்கிறார். அதனால் அந்தப்புரம் செல்கிறாள்.

அருகிய காதலும் அம்பேத்கர் பாடலும்

தம்பி வசந்தராசன் தன்னுடைய இளமைக் காலத்தில் எழுதித் தொகுத்த இந்த நூலில் காதற்கவிதைகள் அருகிப்போனது என் மனத்திற்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. இதுவரை எழுதப்பட்டிருக்கும் காதல் வரிகளையே தமிழர்களும் தமிழ்க்கவிஞர்களும் இன்னும் படிக்க முன்வராத போது மேலும் மேலும் அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிருப்பது ஒருவகையான அரைவேக்காட்டுத்தனம் என்பது என் கருத்து. கருத்துக்கள் மாறுபடலாம். கடலையும் மலையையும் பாடுவதுபோலக் காதலையும் சிலர் பாடுபொருளாக நினைத்துக் கொள்ளும்போதுதான் ‘அழுகையே பரவாயில்லை’ என்று நான் தனிமையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். . காதல் பாடுபொருள் அன்று. அது ஓர் உன்னதமான உணர்வு. அதனைப் பொதுக்கட்டுரையாக்கிவிடக் கூடாது.

“உனக்காக ஒரு மாளிகை கட்ட
மனக்கணக்குப் போட்டிருந்தேன்
நிலவிலிருந்து கல்லெடுத்துத்
தங்கத்தால் தகடடித்து
வைரத்தால் வழி வைத்துப்
பிளாட்டினத்தால் பெயரெழுதி
உனக்காக ஒரு மாளிகை கட்ட
மனக்கணக்குப் போட்டிருந்தேன்
உனக்கு முன்னால்
அதுகூட
ஒரு மண்குடிசைதான் என்பதறியாமல்!”

என மென்மையான காதலை மலரினும் மெல்லிய சொற்களால் பதிவு செய்திருக்கும் வசந்தராசன் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் பற்றிய பாடலில் தன் நெஞ்சத்தை நேரலையில் ஒளிபரப்பு செய்திருக்கிறார்.

“போர்ப்பாட்டுப் பரணியினைப் பாட வந்த
புதுப்பாட்டுக் காரனிவன்! மக்கட் கூட்டம்
கூறுபட்டு விற்பனைக்காய் ஆன போது
கொதித்தெழுந்த பண்பாட்டுக் கோளின் மையம்!
தேர்ப்பாகக் கூடடத்தைத் தேரில் ஏற்றித்
தேரேறி வந்தவனைப பாக னாக்கத்
தீர்ப்பெழுத துணிந்து வந்த செயலின் அச்சு!
திருந்திவரும் சமுதாயம் இவரின் சொதது!

வரைபடத்து விடுதலைப்போர் நடுவே மக்கள்
வாழ்வுக்குச சமுதாய விடுத லையை
விரைவாக்கி விளையவைத்த கிரியா ஊக்கி!
விழுமழையைச் சிறைப்பிடித்த சிப்பி! கல்வி
கரையுடைத்த காட்டாறு! பசிக்கா லத்தே
கையணைத்தே கனிச்சாறு! மேல் சாதிக்கே
இரையான இனக்கூட்ட இதய வேரில்
எரிமலையைக் குடிவைத்த ரத்த நாளம்!”

உள்ளத்துக்கு இசைந்த ஒருவனைப் பாடுகிறபோது தமிழ் எப்படித் துள்ளிவருகிறது என்பதற்கு இந்தப் பாடல் ஓர் எடுத்துக்காட்டு. ‘

“………………………….இனக்கூட்ட இதய வேரில்
எரிமலையைக் குடிவைத்த ரத்த நாளம்!”

என்ற வரிகளில் அமைந்திருக்கும் உருவக அழகு உண்மையில் அழகு.

நெஞ்சுக்கு மராமத்தா?

தொடர்பில்லாத சொற்களின் சேர்க்கை கவிதையின் பரிமாணத்தைக் கூடுதலாக்கும். இந்தக் கவிதை மரபு பழந்தமிழ் இலக்கியங்களிலிருந்தே தொடங்கிவிடுகிறது. மரபு சார்ந்த இந்தக் கொள்கையைத் தற்காலப் புதுக்கவிதைக்காரர்கள் தங்களுடைய் கண்டுபிடிப்பு என்பது போலக் காட்டிக் கொள்வது பச்சைப் பாசாங்கு. ‘தீப்பாயல்’ என்ற சொல் சங்க இலக்கியத்தில் உண்டு. தீ தெரியும். படுக்கின்ற பாய் தெரியும். தீயினுக்கும் பாயினுக்கும் என்ன தொடர்பு. புலவன் எழுதியிருக்கிறான் ‘தீப்பாயல்’ என்று. இதனைத் ‘தீப்படுக்கை’ எனச் சொலலிப் பாருங்கள் பொருளின் ஆழம் தெரியும். அடர்த்தி தெரியும். கவை என்ற சொல் இரட்டையைக் குறிக்கும். மகவு என்பது குழந்தையைக் குறிக்கும். இரட்டைக் குழந்தை என்பது உலக வழக்கு. இதற்கான இலக்கிய வழக்கு என்ன தெரியுமோ? “கவை மகவு”. ‘கவை’ மரத்தில் இருப்பது ‘மகவு’ தாயின் வயிற்றில் பிறப்பது. இரண்டு சொற்களையும் இயற்பியலால் சேர்த்துப் புதுவகையான வேதியல் மாற்றத்தைக் கொண்டு வருகிறான் புலவன். ‘செவி நுகர் கனிகள்’ என்று ஒரு சொல் கம்பராமாயணத்தில் வரும். செவிக்கும் கனிகளுக்கும் என்ன தொடர்பு? கவிதைகள் சொல்லிக் கேட்கப்படுவன. செவி கேட்டற்குரியது. எனவே கவிதைகளைக் ‘கவிதைகள்’ என்னாமல் கனிகள் என்றான். செவி நுகர் கனிகள் என்கிறான் கம்பன். கவிதையில் சொல்லினிமை மிகவும் இன்றியமையாதது என்பது கருத்து. மரபு சார்ந்த இந்தப் போக்கினை ‘நெஞ்சுக்கு மராமத்து’ என்னுந் தொடரால் தம்பி வசந்தராசன் பதிவிடுகிறார். மராமத்து வாய்க்காலுக்கு உண்டு. பழைய கட்டடங்களின் பராமரிப்புக்கு உரியது. நெஞ்சுக்கு எப்படி மராமத்து செய்வது? அபப்டி மராமத்துப் பணியைச் செய்தவர் யார்?

“திராவிடத்து உணர்வுகளை எழுப்பு தற்குத்
தீப்பந்தம் ஏந்தியதார்? தமிழர் நெஞ்சை
மராமத்துச் செய்வதற்கு வந்த தாரோ?
மாத்தமிழன் அண்ணாவின் பேச்சா? இல்லை
மரத்துவிட்ட இல்லறதுச் செக்கு மாடா?

பொருளாதார அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு என்பது பொதுஒதுக்கீட்டிற்கு விண்ணப்பம் செய்ய உரிமை பெற்ற 10 விழுக்காடு பிற்பட்ட, மிகவும் பிற்பட்ட, பட்;டியலின மக்களுக்குத் திட்டமிட்டு மறுக்கப்பட்ட அநீதி என்பதை பாதிக்கப்பட்டவர்களே இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லையே! தங்களுக்கான ஒதுக்கீட்டிற்கு ஆபத்து இல்லை என்று உணர்கிறார்களே தவிர, அடுத்த ஊரில் இருக்கின்ற தமது சொத்து பறிபோனதை இந்த மக்கள் உணரவில்லையே! ‘நெஞசை மராமத்து செய்வது’ என்பது இதனைத்தான். மரபில் புதுக்கவிதை கூறு என்பதும் இதுதான்!

அரசியல் வாதியும் அங்கதமும்

புதுக்கவிதையின் இலக்கிய தர மதிப்பீட்டிற்குரிய பரிமாணங்களுள் இன்றியமையா இடத்தைப் பெறுவது அங்கதம்.  பலபேர் அதனை விடுகதையாக்கி வீணடிப்பதைக் காணமுடிகிறது. மேளத்திலேயே நையாண்டி பாரத்தவர்கள் நாம்.  கவிதையில் பார்க்க மாட்டோமா என்ன? நோய் வந்த முன்னாள் அமைச்சர் . மருத்துவரிடம் செல்கிறார். அமைச்சரின் தற்காலச் ‘சந்தை மதிப்பு’ குறைவாகப் போனதால் வரவேற்பு அவ்வளவாக இல்லை. அவரை நன்கு சோதித்த மருத்துவர் குறிப்புச் சீட்டில் எழுதுகிறார். ‘மாலை! மாலை! மாலை!’ என்று. முன்னாள் அமைச்சருக்கு வந்திருப்பது ‘மாலை’நோய்! வைரமுத்து காட்டும் அங்கதம் இது. தம்பி வசந்தராசன் அருமையாக அறிவியல் சார்ந்து அங்கதத்தை அரசியல் வாதிக்கே அர்ப்பணிக்கிறார்.

“எங்கள் நாட்டு எம்.எல்.ஏக்களோ
டார்வின் தத்துவத்தைத்
தலைகீழாகப் படித்தவரகள்
இல்லையென்றால்
குரங்கிலிருந்து வந்த
மனிதனே மீண்டும் குரங்காகிக்
கொடி மரம் தாவுவார்களா?”

‘தலைகீழ்’ என்னும் ஒரு சொல்லை வைத்துக் கொண்டு செய்து காடடியிருக்கும் அங்கதம் அறிவியல் உண்மை ஒன்றினைத் தற்கால வேடதாரிகளைத் தோலுரித்துக் காட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தியிருக்கும் சாதுரியம் போற்றத்தக்கதல்லவா? அரசியல்வாதி பற்றிய அங்கதம் அப்படி அமைந்திருக்கிறது என்றால் மருத்துவத்துறை பற்றிய அங்கதம் இப்படி அமைந்திருக்கிறது.

பிடுங்கியது சொத்தைப்பல்லையா? சொத்தையா?

ஒரு பல்லில் சொத்தை விழுந்தால் அது தொடரும் என்று கருதி ஒருவர் பல் மருத்துவமனைக்குச் செல்கிறார். முப்பத்திரண்டு பற்களையும் தங்கத்தால் கட்டினால் எவ்வளவு செலவாகுமோ அந்த அளவுக்குச் செலவானதாம்

“சொத்தைப் பல்பிடுங்கச் சுந்தரானர்
அருகிருக்கும்
நத்தை மருத்துவமனையில்  நடந்திருந்தார்
………………………………………………………………………………………………………..
“பிடுங்கியாயிற்றா” எனக்கேட்டேன்!
‘ஆயிற்று’ என்றார்!
அதிசயமாய் நான் பார்க்கச்
“சொத்தைப் பிடுங்கியாயிற்று”
பல் மட்டும் அப்ப்டியே!
எனச்  சொன்னார் சுந்தரனார்
எழுகின்ற வலியோடு!

கொஞ்சம் மிகையாக இருக்கலாம். ஆனால் காலில் குத்திய முள்ளுக்கு இதயத்தில் எக்ஸ்ரே எடுக்கவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிற மருத்துவ உலகின் ‘மனிதநேயச் செயலை’ அங்கதச் சுவையோடு எழுதியிருக்கிறார் என்பதில் ஐயமில்லை.

நிறைவுரை

“கவிதை எல்லா மனிதர்களுக்காகவும் படைக்கப்படுகிறது  ஆனால்  அது எல்லா மனிதர்களாலும் புரிந்து கொள்ளப்படுவதில்லை என்பதே அதன் கவலையாக இருக்கிறது.” நோக்கமும் ரசனையும் இல்லாத எழுதப்படுகிற கவிதைகளை எப்படி ரசிப்பது? எழுதுகிறவனீன் அறிவின் உயரத்தைவிட அவனுடைய அனுபவப் பகிர்மானத்தையே நல்ல கவிதைகள் எதிர்பார்க்கின்றன. இயற்கையை ரசிக்கவும் அதற்கு வாழ்க்கைப்படவும், வாழவும், ,வாழ்க்கையின் வலியைத் தாங்கவும் புன்னகை புரியவும் புயல்களை எதிர்கொள்ளவும் சகமனிதனை நேசிக்கவுமான திசைநோக்கிக்  கைகாட்ட வேண்டியது கவிதையின் கடமை. அந்தக் கடமையை இந்த நூல் கொஞ்சமாவது செய்ய முயல்கிறதா? என்பதைப் படித்தவர்கள் சொல்ல வேண்டும். சொல்வார்கள் என்றே நான் நம்புகிறேன். .

(தொடரும்)

முனைவர் ச.சுப்பிரமணியன்

முனைவர் கருவூர் கன்னலின் ‘அற்றைத் திங்கள்’ – ஒரு கவிதைப் பார்வை

முன்னுரை

முறையாகத் தமிழ் படித்தவர்கள் பெரும்பாலும் படைப்புத் தொழிலில் ஈடுபடுவதில்லை. அப்படி ஈடுபட்டாலும் அவை பரிமளிப்பதில்லை. இந்தக் கருத்தினை வல்லமையில் நான் எழுதிவரும் கட்டுரைகள் பலவற்றில்  சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறேன். ஆசிரியப்பணி வேறு. படைப்புத் தொழில் என்பது வேறு. முன்னது திட்டமிட்ட பாடத்திட்டத்திற்கும் பயிற்சிக்கும் உட்பட்டது. பின்னது உள்ளத்தோடு உறவு கொண்டது. புலவர் குழந்தை, அறிஞர் மு.வ., புலவர் சரவணத்தமிழன், பொன்னிவளவன், மணிவண்ணன், உளுந்தூர் பேட்டை சண்முகம், ஈரோடு தமிழன்பன், அப்துல் ரகுமான், சிற்பி, மேத்தா, வைரமுத்து முதலிய விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய சிலரே தமிழை முறையோடு முன்னெடுப்பவர்கள். அண்மைக்காலத்தில் இந்த நிரலில் வருபவர் முனைவர் கவிஞர் கருவூர் கன்னல் அவர்கள். நாவல், சிறு கதை படைப்பாளர், கவிஞர், ஆய்வியல் அறிஞர் என்னும் பன்முகத் தளத்தில் தனது முத்திரையை வலிமையாகப் பதித்திருப்பவர். இவர் எழுதிய ‘மழை’ என்னும் நாவலைப் பற்றிய என் மதிப்பீடு சில ஆண்டுகளுக்கு முன் வல்லமையில் வெளிவந்துள்ளது. பாவேந்தர் விருது உட்பட பல விருதுகளைப் பெற்றிருக்கும் இந்தப் பண்பாட்டுப் பாவலரின் அற்றைத் திங்கள்’ என்னும் குறும்பாவியத்தை ஆராய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

அசை அடியான கதை

அசை பாட்டான கதை என்று சொல்லியிருக்கலாம். பெருங்காவியத்திற்கும் குறும்பாவியத்திற்கும் வேறுபாடு உண்டு. பல அடிகள் கொண்டவை பாட்டு. எனவே அசை சீராகி, சீர் அடியாகி, அடி பாட்டாவதால் குறுங்காவியம் என்பதை அசையின் மூன்றாவது நிலையாகிய அடியாகவே கருதலாம். பெருங்காப்பியங்களில் அல்லது இதிகாசங்களில் இடம்பெற்று ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தன்னைப் பாதித்த ஒரு நிகழ்வைக் குறும்பாவியமாகவே சிறுகதையாகவோ வெளிப்டுத்துவதும் தமிழ்க்கவிதைக் கோட்பாடுகளில் ஒன்று. இதற்குப் பல நூறு எடுத்துக்காட்டுக்களைச் சொல்ல முடியும். சான்றாக எல்லாருக்கும் தெரிந்து இராமாயணத்தில் இடம்பெற்ற அகலிகைக் கதையைச் ‘சாப விமோசனம்’ என்ற பெயரில் புதுமைப்பித்தன் சிறுகதையாக்கியதைக் கூற முடியும். இந்த மரபு பாரதத்தின் கிளைக்கதைகளில் ஒன்றான நளனின் கதையைப் புகழேந்தி பாடியதில் இருந்தே தொடங்கிவிடுகிறதெனலாம்.

புறநானூற்று நிகழ்வொன்றினைச் ‘சான்றாண்மை’ என்னும் பெயரில் குறுங்காப்பியமாகச் செய்தார் முதுபெரும் தமிறிஞர் அடிகளாசிரியர் என்னும் குருசாமி தேசிகர். பாரதக்கதையில் துரியோதனன் அவையில் தன்னைப் பாதித்த பாஞ்சாலியின் துயர் கண்டு வெதும்பிய பாரதி ‘பாஞ்சாலி சபதம்’ என்னும் பெயரால் குறுங்காவியம் படைத்தார். வடமொழியில் பில்கணன் எழுதிய ‘பில்கணீயம் கணபதிப் புலவர் என்பவரால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. அந்த நூலின் கருவைக் கொண்டு பாவேந்தர் எழுதியதுதான் ‘புரட்சிக்கவி’ என்னும் தனித்தன்மை வாய்ந்த குறுங்காவியம். சிலம்பில் வரும் கானல்வரியை அடிப்படையாகக் கொண்டு கவிஞர் தமிழ் ஒளி எழுதிய புரட்சிக்காப்பியமே ‘விதியோ வீணையோ? என்பது. ஐம்பெருங்காப்பியங்களுள் சிதிலமடைந்த இரண்டு காப்பியங்களில் ஒன்றான குண்டலகேசியின் சில பகுதிகளை ‘மந்திரி குமாரி’ என்று மாறுவேடம் தரித்த அழகியாக்கிக் காட்டியவர் கலைஞர். ஆட்டனத்தி ஆதிமந்தி என்பார் பற்றிப் புறநானூற்றில் வரும் செய்தித் துளிகளைச் சேகரித்து ‘மன்னாதி மன்னன்’ என்னும் பெயரில் திரைக்கதையைக் காப்பியமாகச் செதுக்கியவர் கண்ணதாசன். தமிழிலக்கிய உலகிலும் அரசியல் அரங்கிலும் பொதுவாழ்விலும் மிகப்பெரிய விவாதப் பொருளாகியது பேரறிஞர் அண்ணா எழுதிய நீதி தேவன் மயக்கம் என்னும் நாடகமாகும். ‘இரக்கமெனும் ஒரு பொருளில்லா அரக்கர்’ என்னும் தொடரால் எங்களை எப்படிக் கம்பன் அழைக்க முடியும்? என்று கம்பரையே குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தி நீதிதேவன் முன் இராவணனை வழக்காட வைத்தவர் அண்ணா. இந்த நிரலில் கடையெழு வள்ளல்களில் மயிலுக்குப் போர்வை தந்து புகழ் பெற்ற பேகன், தன் மனைவி கண்ணகியைப் பிரிந்து வாழ்ந்தது பற்றிய குறிப்பு புறநானூற்றில் காணப்படுகிறது, அந்தக் குறிப்பினைக் கொண்டு அறியப்படும் பேகனின் கூடாவொழுக்கமும் கண்ணகியின் துயரமும் படைப்பாளர்கள் பலரையும் பாதித்தது. அவருள் கவிஞர் முருகுசுந்தரமும் கவிஞர் கன்னலும் அடங்குவர். சில எண்சீர விருத்தங்களால் முருகுசுந்தரம் தன் பாதிப்பைப் பதிவு செய்ய, கவிஞர் கன்னலோ தன் பெயருக்கேற்ப ஐம்பத்தெட்டு  கன்னற் கவிதைகளால் ஒரு சிறு காப்பியத்தையே செதுக்கியிருக்கிறார். எழுதியவருக்கு நூல் உரிமை! இன்பம் நமதுரிமை!

மூல மந்திரம்

முருகுசுந்தரம் மற்றும் கன்னல் ஆகியோரின் கவிதைகளுக்கான மூல மந்திரம் புறநானூற்றில் இருக்கிறது. கடையெழு வள்ளல்களில் ஒருவனான வையாவிக்கோன் பெரும்பேகன் என்பான் தன் மனைவி கண்ணகியைப் பிரிந்து நல்லூரைச் சேர்ந்த ஒருத்தியோடு தகாத உறவு கொண்டிருந்தான். பிரிவாற்றாத கண்ணகி கோவலன் மனைவி கண்ணகிபோலவே இல்லத்திருந்தாள். பிறர் இரக்கத்திற்கு ஆளாகியிருந்தாள். மன்னனுடைய இல்லறத்திலும் கருத்துரை நல்கும் உரிமை பெற்றிருந்த சங்கச் சான்றோர்களான . கபிலர், பரணர், அரிசில் கிழார், பெரும்பூதனார் முதலியோர் பேகனிடம் சென்று கண்ணகியின் துயர்நீக்க வேண்டிக் கொண்டனர். இந்நிகழ்வு பற்றிப் புறநானூற்றில் ஏறத்தாழ பத்துப் பாடல்களில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன.

“நளியிரு சிலம்பின் சீறூர் ஆங்கண்
வாயில் தோன்றி வாழ்த்தி நின்று
நின்னும் நின் மலையும் பாட, இன்னாது
இகுத்த கண்ணீர் நிறுத்தல் செல்லாள்
முலையகம் நனைப்ப விம்மிக்
குழல் இனைவதுபோல் அழுதனள் பெரிதே!” (புறம்143)

எனப் பாணர் வாய்மொழியாகப் பதிவு செய்யும் கபிலரின் குறிப்பு மொழியும்

               “யாம் கிளைஞரேம் அல்லேம்! கேள்! இனி
                  எம்போல் ஒருத்தி நலன் நயந்து என்று
                  வரூஉம் என்ப வயங்கு புகழ்ப் பேகன்
                  ஒல்லென ஒலிக்கும் தேரொடு
முல்லை வேலி நல்லூ ராளே!” (புறம் 144)

கடாஅ யானை கலிமான் பேக!
பசித்தும் வாரேம்! பாரமும் இலமே!
களங்கனியன்ன  கருங்கோட்டு சீறியாழ்
நயம் புரிந்து உறையுநர் நடுங்கப் பண்ணி
‘அறம்செய்து ஈமோ அருள் வெய்யோய்!’ என
இஃது யாம் இரந்த பரிசில்! அஃது இருளின்
இனமணி நெடுந்தேர் ஏறி
இன்னாது உறைவி அருந்துயர் களைமே! (புறம் 145)

என்னும் பாணர் வாய்மொழியாக வந்த பரணர் தமிழும்

                 “நீ நல்காமையின் நைவரச் சாஅய்
அருந்துயர் உழக்கும் நின் திருந்திழை அரிவை
கலிமயிற் கலாவம் கால்குவித் தன்ன
ஒலிமென் கூந்தல் கமழ்புகை  கொளீஇத்
தண்கமழ் கோதை புனைய
வண்பரி நெடுந்தேர் பூண்க நின் மாவே! (புறம்146)”

என்னும் அரிசில்கிழார் அறிவுறுத்தலும் படிக்கின்ற நம்மைக் கவர்ந்தது போலவே பாவலர்களையும் கவர்ந்திருக்கிறது. பெண்ணின் துயரம் என்பது தமிழ்க்கவிதையுலகின் தலைசிறந்த பாடுபொருள். தலைவியைப் பிரிந்து தலைவன் சென்றாலும் பிரிவுத் துன்பம் பற்றிய பாடல்கள் எல்லாம் பெண்களுக்கானவையே! பாலைத்திணையில் பிரிந்தவன் தலைவன். ஆனால் புலம்புதல் தலைவிக்கு. தலைவன் புலம்பியதாக ஒரு பாடல் உண்டா?

எழுவருள் இருவர்

பேகன், பாரி, காரி, ஆய், அதியமான், நள்ளி, ஓரி என்பதே இன்றைய தமிழிலக்கிய உலகில் வழங்கிவரும் வள்ளல் வரிசை. இது அகர நிரலாக இல்லை. வள்ளன்மையின் நிரலாக இருக்கக்கூடும் என அனுமானிக்கலாம். அனுமானிக்கவே மயிலுக்குப் போர்வை தந்த பேகனும் முல்லைக்குத் தேர் நல்கிய பாரியும் தனித்துவம் வாய்ந்தவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். பாரியைப்

“பூத் தலைஅறாஅப் புனைகொடி முல்லை
நாத்தழும் பிருப்பப் பாடா தாயினும்
கறங்குமணி நெடுந்தேர் கொள்கவெனக் கொடுத்த
பரந்தோங்கு சிறப்பின் பாரி”

என்று பாடுகிறார்கள்.  புலவர்களால் தாம் பாடப்படுவதையே விரும்பும் மன்னர்கள், பாடி வந்தவர்களுக்கு அவர்கள் நாடிய பரிசிலை நல்குவது இயல்பு. ஆனால் நாக்கில்லாத காரணத்தால் முல்லைக் கொடி தன்னைப் பாடாது எனத் தெரிந்தும் தான் ஏறி வந்த மணித்தேர் கொடுத்ததால் பாரி போற்றப்படுகிறான். பேகனோ இன்னும் ஒரு படி மேலே செல்கிறான். முல்லை படரக் கொம்பின்றித் தவித்தது உண்மை. ஆனால் மயில் மேகம் கண்டு ஆடியது. நடுங்கியதாகக் குறிப்பில்லை. நாட்டியத்து மயிலுக்கும் குளிரினாலே நடுங்குகிற மயிலுக்கும் வேறுபாடு அறியாது கொடைமடத்தின் கொடுமுடிக்குச் சென்றவன் பேகன். அதனால்தான் கடையெழு வள்ளல்கள் நிரலில் அவனுக்கு முதலிடம். இந்த அனுமானம் பின்வரும் சான்றோர்களின் பதிவுகளாலும உறுதி செய்யப்படலாம். கொடைமடம் பட்டவர் பலராயினும்  இலக்கியங்களில் எடுத்துக்காட்டாக அமைந்தவர்  பேகனும் பாரியுமாகிய இருவருமே!   ஐயனாரிதனார் இயற்றிய புறப்பொருள் வெண்பா மாலையில்

“முல்லைக்குத் தேரும் மயிலுக்குப் போர்வையும்
எல்லை நீர் ஞாலத்து இசைவிளங்கத் – தொல்லை
இரவாமல் ஈந்த இறைவர்போல் நீயும
கரவாமல் ஈகை கடன்””

என்றும். பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் முன்றுறை அரையனார் எழுதியபழமொழி நானூறு என்னும் இலக்கியத்துள்

“முல்லைக்குத் தேரும், மயிலுக்குப் போர்வையும்,
தொல்லை, அளித்தாரைக் கேட்டறிதும் சொல்லின்,
நெறி மடல் பூந் தாழை நீடு நீர்ச் சேர்ப்ப!
அறி மடமும் சான்றோர்க்கு அணி. “

என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் நேரிசை வெண்பாக்களால்.  அறிந்த கொள்ளலாம்.

பெரும்பூதனும் முருகு சுந்தரமும்

திராவிடச் சிந்தனைக் கவிஞர்கள் பெண் விடுதலை பாடுவது  இயல்பே. அவ்வகையில் கவிஞர் முருகுசுந்தரத்தைக் கண்ணகியின் துயரம் கவனத்தை ஈர்க்கப் பேகனின் அரண்மனையை நிகழ்விடமாக வைத்துக் கண்ணகியின் துயர் நீக்கக் கற்பனைக் களம் அமைக்கிறார்.  அவையில் பரணர் பேகனின் பல்புகழைப் பாட, செல்லூர் கிழார் மகனார் பெரும்பூதன் கொற்றனார் எழுந்து “மனைவியின் கண்ணீரைத் துடைக்காமல் மயிலின் குளிரைப் போக்கியது பாராட்டுக்குரியது அன்று. பேகனின் தவறைச் சுட்டிக்காட்டி அறிவுரை கூறுங்கள் என்று அவையில் முழுக்கமிடுவதாகக் கற்பனை செய்து பாடுகிறார்.

“போர்க்களத்தின்  கொடுமைகளை எடுத்துக் காட்டிப்
புவிமன்னர் பகைதீர்க்கும் பரண! பேகன்
கார்க்கூந்தல் கண்ணகியைப் பிரிந்து வாழும்
கதையுமக்குத் தெரியாதா? முல்லை வேலி
ஊர்ப்பரத்தை உதடுகளின் கொடைக்கு வள்ளல்
உட்கார்ந்து கிடக்கின்றான் அந்தப் பேகன்
வேர்ப்புகழை விளாசுகிறீர் பாட்டுப் போர்வை
விரித்திந்த களங்கததை மூடு கின்றீர்”

“கார்போன்ற கருங்கூந்தல் நடுங்க ஏக்கக்
கண்ணிரண்டும் புண்ணாகி நடுங்க வில்லின்
கூர்போன்ற உதட்டுமுனை நடுங்க செங்கை
குலைக்காந்தள் போல்நடுங்க உருட்டிவிட்ட
தேர்போலக் கிடக்கின்றாள் மனைவி! அந்தப்
தென்பொதினிப் பொன்மயிலை மூடுதற்குப்
போர்வை கொண்டு போகட்டும் பேகன் என்று
பூதனங்கு முழக்கமிட்டான் பரணர் போனார்!!”

இதே நிகழ்வைக் கவிஞர் கருவூர் கன்னல் சித்திரித்துக் காட்டியிருக்கும் பாங்கு சற்று வேறுபட்டது. .

கன்னலின் அற்றைத் திங்கள்

தமிழ்த்தாய் வணக்கம் அல்லது தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து என்னும் இடைக்கால கவிமரபைப் பின்பற்றும் கன்னல் நான்கு பாடல்களில் தமிழ் வாழ்த்தையும் புதுமையான நான்கு எண்சீர் விருத்தங்களால் தன் உள்ளங்கவர்ந்த காதலிக்காக்கிய நூலின் படையலையும் தொடர்ந்து ஐம்பது எண்சீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தங்களால்  ‘அற்றைத் திங்கள்’ என்னும் தலைப்பில் கண்ணகியின் துயரத்தைப் பாடியிருக்கிறார்.

கவியுலகம் காணாத தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து

பொதுவாக நூலின் ;தொடக்கத்தில் பதிவு செய்யப்படும் கடவுள் வாழ்த்து, அவையடக்கம், நூல் படையல் முதலியவற்றைப் பெரும்பாலோர் அவ்வளவாகக் கவனிப்பதில்லை. அவையெல்லாம் நூற்பாகின் வெல்லக்கட்டி என்பதை அறிந்திருந்தால் கவனித்திருப்பார்கள். அபிராமி பட்டர் பாடிய அபிராமி அந்தாதியில் ‘தார் அமர் கொன்றையும்  எனத் தொடங்கும் காப்புச் செய்யுளே ஏனைய நூறுபாடல்களின் சாரத்தைத் தந்து விடுவதைக் காண்க. ‘கவிஞர் கன்னல் இந்த நூலில் பாடியிருக்கும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தும் ‘வேண்டுகிறேன்’ என்ற தலைப்பில் பாடியிருக்கும் காதலிக்கான படையலும் மிகவும் போற்றத்தக்கன.

“தேன்கூட உன் சுவைக்குத் தோற்றுப் போகும்!
தென்பொதிகை பூங்காற்றும் புறமே காணும்!
வான்நிலவும் நலன் குன்றும்! பூத்திருக்கும்
வனப்பாலே உயிர்கேட்கும் அணங்கும் நாணும்!
தேன்தழுவும் அரும்புகளும் தலையைச் சாய்க்கும்!
தென்தமிழே! உனைப்பற்றிச் சுவைகள் கண்டார்!
வானுலகின் இன்பத்தை எண்ணியேங்கும்
வழக்கத்தை மறந்தார்!நல் ஞானம் பெற்றார்!”

என்னும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தின் இறுதி விருத்தம் முழுமையும் மரபார்ந்த சிந்தனைகளை உள்ளடக்கி அமைந்திருக்கிறது. ஆனால் முந்தைய பாடல்களில் தமிழுறையும் இடங்களாக அவர் பாடியிருப்பது இதுவரை யாரும் பாடாதது. பாடிக் கேட்காதது.

மேடையாகட்டும் நூலாகட்டும் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து பாடுகின்ற கவிஞர்கள் ‘பாண்டியன் கை வளர்ந்தவளே’ என்று பாடாவிட்டால் அவர்கள் பிறவி பெருமையடையாது என்று எண்ணுபவர்கள். அடுத்த நிலையில் ‘கம்பனின் கைவண்ணம் கண்டவளே! கண்ணதாசனின் பேனாவாக இருந்தவளே! என்பார்கள். ‘வாலிக்கு வழி காண்பித்தவளே! வைரமுத்துக்கு வளம் சேர்த்தவளே! என்பார்கள். சமயச்சிந்தனை உடையவர்கள் ‘வைகையில் நீந்தியவளே! நெருப்பை எரித்தவளே’ என்பார்கள். இவற்றையும் இவைபோல்வனவற்றையும் கேட்டுக் கேட்டு விட்டம் அகன்றுபோன என் காதுகளில் கன்னலின் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்து உண்மையில் தேனையும் பாலையும் வார்த்தது என்பேன்.

“ மூட்டை தூக்கும் மாந்தர்களின் மூச்சுக்குள்ளே
      மூழ்கிப்போய் சிரிப்பவளே!
“விறகுடைக்கும் செந்தமிழர் செயலில்
      நெஞ்சில் வினையாற்றி மகிழ்பவளே!”

“…………………………………………………………………….இனத்தைக் காக்க
மறந்தவரின் உயிர்தேடி கழுவில் ஏற்றும்
      மறவர்களைத் தொடர்பவளே!”

“நெட்டை மலைச் சாரலிலே தவழ்ந்து மக்கள்
      நினைவுக்குள் குடியேறி அமுத ஊற்றைக்
கொட்டுகின்ற பைந்தமிழே!

தமிழ் எங்கே இருக்கிறது என்று பார்த்தீர்களா? பாண்டியன் கையைவிட்டுப் பாமரனின் கோடரிக்குள் வந்துவிட்டதாம்! மன்னன் கையிருந்திருந்தால் தமிழுக்கு  வடமொழியின் கதி வந்திருக்கும். தமிழ் மக்கள் மொழியாகி வழக்கில் இருந்ததால்தான் ஆரியம்போல் அழியாத சீிரிளமை திறம் பெற்று வாழ்கிறது என்னும் கருத்தினை இலக்கிய நயத்தோடு பதிவு செய்திருக்கும் வாழ்த்து இது. முனிவன் வளர்த்த தமிழ் அல்ல! .மூட்டைதூக்கும் முனுசாமி வளர்க்கும் தமிழ்! வேந்தன் வளர்த்த தமிழ் அலல! விறகுடைக்கும் வீராசாமி வளர்க்கும் தமிழ்! நெடுஞ்செழியன் வளர்த்த தமிழ் அல்ல! நெட்டைமலைச் சாரல் மக்கள் நினைவுக்குள் வளர்க்கும் தமிழ்! கற்பனையில் புதுமை செய்தவர் உண்டு. வடிவத்தில் புதுமை கண்டவர் உண்டு. கருததுக்களில் புதிய சிந்தனையைப் பதிவு செய்தவர் உண்டு. தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தில் உளமார்ந்த புதுமை செய்த கவிஞர் சிலரே! அந்தச் சிலருள் முதல் வரிசையில் முந்தியிருப்பவர் முனைவர் கன்னல்!

வித்தியாசமான வேண்டுதல்

பேகனின் மனைவி கண்ணகியின்  துன்பத்தைச் சித்திரிக்கும் இந்த நூலைத் தன் காதலிக்கு அர்ப்பணிப்புச் செய்ய எண்ணுகிறார் கவிஞர். ஒருவனுடைய மரணச்சூழல் எப்படி அமைய வேண்டும் என்பது பற்றியும் திருவள்ளுவர் சிந்தித்திருக்கிறார்.

“புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின் சாக்காடு
இரந்து கோள் தக்கது உடைத்து (780)

என்பார் திருவள்ளுவர். கன்னலோ தன்னுடைய சாக்காடு காதலிக்குத் தெரியாமல் போய்விடக்கூடாதென்றும், அவள் வந்து அரற்றும் நிலையே அரிய நிலை என்றும் பாடுகிறார்.

“ஊரெல்லாம மாலையிட்டே இறுதி யாக
ஊர்தியிலே வைத்தென்னை உலாநடத்திப்
பார்வியக்க அரசாங்கச் சிறப்பு செய்து
பாராட்ட வேண்டாம்!”

“சுடுகாட்டின் ஓரத்தில் எரியும் போது
சுற்றியுள்ள கலைஞரெல்லாம் ஒன்று கூடி
விடுக்கின்ற இரங்கலுரை வேண்டாம்”

ஊர்கூடும் முச்சந்தி நடுவில் என்றன்
உருவத்தைச் சிலையாக எடுத்தே நன்கு
பேர பெற்ற அறிஞரெல்லாம் ஒரு நாள் கூடிப்
பெருமையினை உலகறியப் புகழ்ந்து பேசும்
சீர சிறப்பு செய்வதெலலாம் எனக்கு வேண்டாம்!

“அவளுக்கோர் ஆள்விடுங்கள்” என்று வேண்டுகிறார். இந்த வேண்டுதல்தான் இதுவரைத் தமிழ்க் கவிதையுலகம் காணாதது என்கிறேன். இதே கருத்தினை வேறு வாய்பாட்டில் சிலர் பாடியிருக்கக் கூடும். கவிஞன் என்ன சொல்கிறான்? எல்லாருக்கும் ஆள் அனுப்பும் அவசரத்தில் அவளை மறந்துவிடாதீர்கள்! என்னைக் காதலித்த பாவத்திற்காக அவளை வெறுத்து விடாதீர்கள்! என் ஆவி சித்தி அடைய வேண்டுமென்றால் என் நெஞ்சக்கூடு முழுமையாக எரிய வேண்டும். அந்தக் கூட்டில் குடியிருக்கும் அவள் வரவேண்டும். அவளுக்குச் சேதி சொல்லி அனுப்ப மறந்துவிடாதீர்கள் என்கிறார்.. கவிஞனுக்கு ஊர் செய்யும் சிறப்புக்கள் ஒரு பொருட்டேயில்லையாம். தன் காதலி வந்து கதறுவதுதான் சங்கீத ஓப்பாரியாம்.

“அந்த மேற்கந்தி வானத்து நிலவு வந்து
மதுவிழிகள் நீர்சூழக் கதற வேண்டும்!
மற்றவர்கள் அதைக் கேட்டுத் தேம்ப வேண்டும்!
“………………………………………………………….என் செவியில் மெல்லப்
போர்விழியால் நினைவுக்குள் தமிழைக் கொட்டும்
பொன்நிலவோ என் பேரைச் சொல்லிச் சொல்லி
நீர் ஓடி அவள் விசும்பும் ஓசை கேட்டு
நெருப்பினிலே நான் எரிந்து சாக வேண்டும்!

‘ஒருமையுடன் நின் திருமலரடி நினைக்கின்ற உத்தமர் தம் உறவு வேண்டும்.’ எனத்தொடங்கிப் பல வேண்டுதல்களை கந்தகோட்டத்தில் வைப்பார் வள்ளற் பெருமான். கன்னலோ தன் மரணத்தில் செய்யக் கூடாதனவற்றைப் ‘செய்ய வேண்டாம் ’பட்டியலிட்டுச் செய்ய வேண்டிய ஒரே செயலாகத்தன் காதலியின் வரவை வேண்டுகிறார். “மதுவிழிகள் நீர்சூழக் கதற வேண்டும்! மற்றவர்கள் அதைக் கேட்டுத் தேம்ப வேண்டும்!” என்னும் வரியால் தன் மீது அவள் வைத்திருக்கும் அன்பையும் சமுதாயம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதைக் குறிப்பாகப் புலப்படுத்துகிறார்.

கன்னல் செய்த கதை மாற்றம்

புறநானூற்றுக் கருத்துக்களைப் பெரும்பாலும அப்படியே தழுவிக் கவிஞர் முருகுசுந்தரம் ‘போர்வை’ என்னுந் தலைப்பில் கவிதை பாடினார். கன்னல் கதைத்தளத்தைத் தானே அமைத்துக் கொள்கிறார். பேகனை இளம்பேகனாக ஆக்கிவிடுகிறார். நல்லூர்ப் பெண்ணுக்குத் தமிழாழி என்று பெயரிடுகிறார். இயற்கை வளங்களைக் கண்டு மயங்கி யாழிசை மீட்டுகிறான் இளம்பேகன். அவனிசைக்குத் தக்கவாறு பாடுகிறாள் தமிழாழி. இளம்பேகனைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் இனிமையாகப் பாடியவளுக்குப் பரிசு என்ன என்று வினவப் பேகன் அவளிருக்கும் மனைநோக்கிப் பறக்கிறான். .அவள் இசைநேர்த்தி கண்டு இதயத்தைப் பறிகொடுத்து அவள் இல்லத்திலும் இதயத்திலும் ஒரே நேரத்தில் குடியேறி வடுநீங்கு சிறப்பின் தன் மனையகம்மறந்து விடுதல் அறியா விருப்பினன் ஆனான்.

தன் வறுமை போக்க பேகனை நாடிச் செல்கிறார் பரணர். பேகன் அரண்மனையில் பேகன் இலலை. கணவனைப் பிரிந்து பேதலித்து நின்ற கண்ணகியைக் காண்கிறார். கவலை கொள்கிறார். கபிலரின் அறிவுரையும் சேர, பேகனைக் காண நல்லூருக்கு வருகிறார். அவனோடு இருக்கும் நல்லூர்  நங்கையைப் பரணர் காண்கிறார். வியப்படைகிறார். பேகனுக்கு அறிவுரை கூறுகிறார். பேகனும் பரணரும் ஊர் திரும்ப, தமிழாழியும் உடன்வருகிறாள். கண்ணகியைத் தமிழாழி வணங்குகிறாள். தமிழாழியைக் கண்ணகி தழுவிக் கொளகிறாள். இருமலர் இல்லறத்தைப் பேகன் முன்னெடுக்கிறான்.

வெளிப்படையாக நடந்த அன்றைய சமுதாய ஒழுக்கத்தையும மறைமுகமாகவும் பரவலாகவும் நடக்கும் இன்றைய சமுதாய ஒழுக்கததையும் நன்கு அறிந்தும் புரிந்தும் கதையில் செய்யப்பட்டிருக்கும் மாற்றம் கண்டிக்கத்தக்கதன்று. பொதுமக்களிடம் பெருந்தாக்கத்தை உணடாக்கும்  திரைப்பட ஊடகங்களில் கூட, இருதார இல்லறம் அனுமதிக்கப்படுகிறது என்பது சிந்திக்கத்தக்கது.

இசையால் வசமான இதயங்கள்

சிலப்பதிகாரத்தில் மாதவியைக் கோவலன் விரும்பிச் சென்றமைக்கு அவனுடைய கலையுள்ளம் காரணம் என்பர். பேகன் பரத்தைமையொழுக்கம் உடையவன் என்னும பதிவு அவன் பெருமைக்கு பங்கம் ஏற்படுத்தும் என்று கருதிதய கன்னல். அவனையும் ஓர் கலைப்பிரியனாகக் காட்ட முயன்றிருக்கிறார். தமிழாழியின் வியத்தகு இசைப்புலமையை பேகன் அறிந்து கொள்வது போன்ற கதைக்களத்தை அமைத்துக் கொள்கிறார். ‘ஈரிரு பண்ணும் எழுமூன்று திறனும்’ என்பது பிங்கலந்தை.  யாழில் இசை எழுப்புதற்குச் செய்யும் பண்ணல், பரிவட்டணை, ஆராய்தல், தைவரல், செலவு, விளையாட்டு, கையூழ், குறும்போக்கு என்னும் எட்டினையும், இசை நிலையின் தீதின்மை ஆராய்தற்குச் செய்யும் வார்தல், வடித்தல் உந்தல், உறழ்தல், உருட்டல், தெருட்டல், அள்ளல், பட்டடை என்னும் எட்டினையும் ஒருங்கே குறிக்கும் . பண்கள் நூற்று மூன்று’ என்பார் பரிமேலழகர். பாலை, குறிஞ்சி, மருதம், செவ்வழி இவை நான்கும் பெரும்பண்கள். நாற்பெரும் பண்ணுக்கும் இருபத்தொரு திறங்கள் கூறப்பட்டன. பாலையாழ்ததிறன் 5, குறிஞ்சியாழ்த்திறன் 8, மருதயாழ்த்திறன் 4, செவ்வழி யாழ்த்திறன் 4 ஆக 21. இவ்விருபத்தொன்றும் அகநிலை, புறநிலை, அருகியல், பெருகியல் என வகைக்கு நான்காய் எண்பத்துநான்காகும். இசைச் சுரங்களின் மாத்திரை வேறு பாட்டினாலே முற்குறித்த ஒவ்வொரு பண்ணும் அகநிலை, புறநிலை, அருகியல், பெருகியல் என நால்வகைச் சாதியாயின என்ற நுட்பத்தை யாழ் நூலிற் காணலாம். இது பற்றிய ஐயங்களையும் விளக்கங்களையும் தமிழாழியிடம் கேட்டறிந்தானாம் பேகன்.

மாதவியின் கலைநுணுக்கமே கோவலனை ஈர்த்தது என்னும் கருத்தினைக் குறிப்பாகப் புலப்படவைப்பார் அடிகள். காணியாளம்பட்டி கவிஞர் கன்னலோ வெளிப்படையாகப் பதிவு செய்கிறார். அவ்வளவுதான் வேறுபாடு.

உவமங்களின் ஆளுமை

கவிஞனுக்கு அவனுடைய கவிதையே முகவரி. அந்தக் கவிதைக்கோ அதில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் உவமங்களே முகவரி. கவிதைகளை உவமவழி சுவைத்தல் என்பது தமிழ்க்கவிதைக் கொள்கைகளின் தலையாயது. கன்னலின் படைப்புக்களில் பொதுவாகவும் அவருடைய கவிதைகளில் சிறப்பாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பன உவமங்கள். ‘வெண்பாவிற் புகழேந்தி’ என்பது போல யாப்பு மேலிட்டுக் கவிஞர்கள் பெருமை பெறுவதுண்டு. உவமைக் கவிஞர் சுரதா என்பது போல உவமத்தின் மேலிட்டுப் பெருமை பெறுவதும் உண்டு..

உவமத்தைச் சொல்பவரும் அனுபவித்துச் சொல்ல வேண்டும். அதனைப் படிப்பவரும் உணர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டும். வேண்டாத பெண்டாட்டியாய் உவமமானால் இரண்டுக்கும் பெருமையில்லை! பொருளை விளக்குவது உவமத்தின் பணி என்பது உண்மையே ஆனால் அது படைப்பாளின் பன்முக ஆற்றலை வெளிப்படுத்தும்; அடையாளமாகவும் அவனுடைய புலமையின் ஆழத்தைக் காட்டும் ஆடியாகவும் பார்வையின் விசாலத்தைப் பறைசாற்றும் முரசாகவும் ;அமைகிறது.

ஒரு பொருளை ஒரு உவமத்தால் விளக்குதல்,
ஒரு பாட்டில் ஒரு உவமத்தை மட்டும் வைத்துக் காட்டுதல்,
ஒரு பொருளுக்குப் பல உவமஙகளைப் பட்டியலிடுதல்,
ஒரே பாட்டில் பல உவமஙகளைச் செறித்துக் காட்டுதல்

என இன்னும் பல்வகையாக உவமப் பயன்பாடு தமிழ்க்கவிதைகளில் அமைந்துள்ளதை அறியலாம்.  இந்த அளவுகோலால் ‘அற்றைத் திங்கள்’ உவமங்கள் நோக்கப்படின் கட்டுரையின் அளவு பெருகும் எனக் கருதிச் சுருக்கமாக ஒரு சில உவமங்களின் அழகியல் சிறப்பினை  மட்டும் இப்பகுதி விளக்க முயல்கிறது. தமிழாழியின் தோற்றம் கற்பனையின் ஆழத்தை ஆழப்படுத்தும் என்பதையும் அதன் பரப்பை விரிவுபடுத்தும என்பதை

“உசுப்பிவிட ஓடுகின்ற குறுமு யல்போல்
ஓடிவரும் கற்பனைகள்  ஆர்ப் பரிக்கும்”

என்று எழுதுகிறார். அவள் அழகைக் கண்ட காண்பார் நிலையை

“கூடையிலே நெருப்பை அள்ளிக் கொட்டினாற்போல்
கொடுமையினை அவள் தந்தாள்”

என்னும் உவமத்தால் விளக்குகிறார். கதைநாயகியை உவமத்தால் சித்தரிக்கும் கண்ணதாசன்

“விரிக்காத தோகைமயில்! வண்டு வந்து
மடக்காத வெள்ளை மலர்! நிலவு கண்டு
சிரிக்காத அல்லிமுகம்! செகததில் யாரும்
தீண்டாத இளமை நலம்! பருவஞானம்!

என உவமத்தோரணத்தால் கவிமாலை புனைவார். நம் கன்னலும்

“வெட்டிவைத்த நிலவைப்போல நெற்றி! கோல
     விழியிரண்டும செங்குவளை! ………..
……………………………………………………………………………………………………………….
தேன்ததும்பும் செவ்வாம்பல் போல் இதழ்கள்!
வெட்கமின்றி மங்கையரும் கன்னம் தொட்டு
     வெண்ணிலவின் புன்னகையைத் தின்று செல்வர்!”

எனத் தமிழாழியின் பேரழகை இயற்கையோடு இயைத்து கவித்தோரணம் கட்டியிருக்கிறார். பேகனுக்கு முன்னால் தமிழாழி தலைகுனிந்து நிற்கிறாளாம். எப்படித் தெரியுமா?

“தலைவாரிப் பூச்சூடித் தமிழே வந்து
தன்முன்னே நிற்பதுபோல் அவன் உணர்ந்தான்”

தமிழைத் தாயாகப் பாடிய கவிஞர் இவர். இங்கே பேகனின் காதலியைத் தமிழாகக் காண்கிறார். மனைவியைத் தாயாக நோக்கி வணங்கும் தமிழ் மரபைக் குறிப்பாகச் சுட்டினார் என்றும் கூறலாம்.  திரையிசைப் பாடல் ஒன்றில்

“பேருக்கு பிள்ளை உண்டு
பேசும் பேச்சுக்கு சொந்தமுண்டு
என் தேவையை யார் அறிவார்,
உன்னை போல் தெய்வம் ஒன்றே அறியும்”

என்று  மனைவியைத் தெய்வத்திற்கு உவமமாக்குவார் கண்ணதாசன். ‘உயர்ந்ததன் மேற்றே உள்ளுங் காலை’ என்பதனால் பொருளைவிட உவமம் சிறந்தது. இங்கே தெய்வத்தைவிட மனைவி சிறந்தவள். இந்த மரபுவழிச் சிந்தனைதான் தமிழாழியைத் தமிழாகப் பார்க்க வைத்திருக்கிறது. கன்னல் ஒரு மரபுவழிக் கவிஞர் என்பதற்கு இதுவும் ஒரு சான்று. தமிழாழியைக் கண்டு திரும்பும் பேகன்

“தன்னலத்தை இழந்து பொது நலத்தை நாடும்
தக்கவர்போல் கடந்து சென்றான்”

என்று உவமத்தில் புதுமை சேர்க்கும் கன்னல்

“தொழத்தக்க இளந்துறவி போன்ற தோற்றம்!
தொண்ணூறு விழுக்காடு தூய நெஞ்சம்
அழ வாழ்வார் வாழ்க்கையினை மாறறும் நோக்கம்!
அருளொழுகும் விழிவீச்சு! அன்பின் ஆட்சி
கழகத்துத் தமிழ் பேசும திருவாய்”

என்று பேகன் தோற்றத்தை வண்ணனை செய்கிறார். சிலப்பதிகாரத்தில் காப்பியத் தலைவி கண்ணகியை முதலில் அறிமுகம் செய்த பிறகுதான் கோவலனை அறிமுகம் செய்கிறார் அடிகள். கன்னல் பேகனைச் செய்யும் அறிமுகம்

“மண்தேய்த்த புகழினான்! மதிமுக மடவார்தம்
பண்தேய்த்த மொழியினார் ஆயத்துப் பாராட்டிக்
கண்டேத்தும் செவ்வேள் என்று இசைபோக்கிக் காதலால்
கொண்டேத்தும் கிழமையான் கோவலன் என்பான் “

என்னும் அடிகளின் வண்ணனைக்கு மாறுபட்டிருப்பது காண்க. பெண்கள் குழாஅத்துள் கோவலன்’ என்பதும் மக்கள் குழாஅத்துள் பேகன் என்பதும் நோக்குக.

தம் வறுமை போக்கும் நோக்கத்தோடு வள்ளல் பேகனைச் சந்திக்கச் செல்கிறார் பரணர். அவன் வீட்டில் அவன் மனைவி கண்ணகி அழுத கண்ணீர்க் கோலத்தில் இருக்கிறாள். கபிலர் பரணரிடம் பேகனின் புறவொழுக்கத்தையும் கண்ணகியின் துயரத்தையும் எடுத்துச் சொல்கிறார். பரணர் பேகனுக்கு அறிவுரை நல்குகிறார்.

“வெண்ணிலவை வெடிவைத்துத் தகர்க்க லாமா?
      வீதியிலே வீசுதற்கா முத்து மாலை?
தண்டமிழை அழிப்பதற்கா தமிழன்? தண்ணீர்
      தாமரைக்கேன் சிறைச்சாலை?

வினாக்களின் அடுக்கு பரணரின் வேதனையையும் கண்ணகியின் துயரையும் உணரத்துவதாக உள்ளன. தண்டமிழை அழிப்பதற்கா தமிழன்? என்னும் உவமம் சொந்த வீடு என்பதற்காகச் சுவரிலே கிறுக்கிய வரலாற்று உண்மையை உணர்த்துவதாக உள்ளது.

கருத்து,, கற்பனை, உணர்ச்சி, வடிவம் என்னும் கவிதைக் கூறுகளுக்குள் வடிவமும் கருத்தும் ஆராய்ச்சிக்குட்பட்டன. ஆனால் உணர்ச்சியும் கற்பனையும் அனுபவத்திற்கு உட்பட்டன. ஆய்வு அங்கே பயன்தராது. உவமம் கற்பனையின்பாற்படும். நுண்ணிய ஆழமான அழகியல் ததும்பும் கன்னலின் உவமங்களை இந்த நூலில் பல பக்கங்களில் நான் படித்தேன்! சுவைத்தேன்!

வண்ணனைக் குவியல்

சிறுகதையின் பெருக்கம் நாவலாகாது. நாவலின் சுருக்கம் சிறுதையாகாது. இவற்றுக்கிடையே குறுநாவல் என்ற வடிவத்தையும் நாம் கண்டிருக்கிறோம். அதுபோலப் பெருங்காப்பியம் சிறுகாப்பியம் என்பனவற்றிக்கு இடையில் குறும்பாவியம் என்று ஒன்றினை அழைப்பார்கள். எதனை யார் எப்படி அழைத்தால் என்ன? கவிதை மணக்கிறதா? கருத்து சிறக்கிறதா? கற்பனை கொழிக்கிறதா? உணர்ச்சி கொந்தளிக்கிறதா என்பதுதான் சுவைப்பவனின் உள்ளத்தே  எழும் உணர்வுத் தேவை.!  அந்த வகையில் ‘அற்றைத் திங்கள்’ என்னும் இந்தக் குறும்பாவியத்தில் வண்ணனைப் பகுதிகள் நெஞ்சையள்ளுபவையாக அமைந்திருக்கின்றன. கவிதைகளை மனப்பாடம் செய்யாமல் சுவைப்பது பயனைத் தராது. பாராயணம் என்பது தமிழ்க்கவிதைச் சுவைக்கு அடிபபடை..

“குயில் கூவிக் கொண்டிருக்கும்! கோலமிகுந்த
மயிலாடிக் கொண்டிருக்கும்! வாசமுடைய நற்
காற்று குளர்நதடிக்கும்! கண்ணாடிபோன்ற நீர்
ஊற்றுக்கள் உண்டு!. கனிமரங்கள் மிக்க உண்டு!
பூக்கள் மணங்கமழும்! பூக்கள் தோறும் சென்று தே
னீக்கள் இருந்தபடி இனனிசைபாடிக் களிக்கும்
வேட்டுவப்பெண்கள் விளையாடப் போவதுண்டு
காட்டு மறவர்களும் காதல்மணம் செய்வதுண்டு
நெஞ்சில் நிறுத்துங்கள்! இந்த இடத்தைத் தான்
சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல் என்று சொல்லிடுவார்”

ஒரு கதைக்களப் படப்பிடிப்பையே நடத்தி முடிப்பார் பாரதிதாசன். இயற்கையில் மனம் பறிகொடுத்த கவிஞன் தான் எழுதும் எந்தப படைப்பிலும் எந்தக் கதைச் சூழலிலும் மிகச் சாதுரியமாக வண்ணனையைப் பதிவிட்டுவிடுவான். அவன் படைப்புள்ளத்தின் பளிங்கு நிலை அது. பால்வண்ணப் பதிவு அது.

பாஞ்சாலியை இந்தியத்தாயாக உருவகம் செய்து பாரதி எழுதிய நெருப்புக் காவியம் பாஞ்சாலி சபதம். பாண்டவர் விதி முன்செல்ல அஸ்தினாபுரம் செல்கிறார்கள். வழியில் சோலையொன்றில் தங்குகிறார்கள். அந்த மாலை  பாண்டவர்களுக்கும் நமக்கும் துன்பமாலை!. பாரதிக்கோ கவிதை மாலை! அவன் கவிஞனல்லவா? அதனால் அது அவனுக்குக் கற்பனை மாலை!. அந்த மாலையின் அழகை பாஞ்சாலிக்கு அர்ச்சுனன் காட்டுவதாகப் பாரதி பாடுகிறான்.

                  பாரடியோ வானத்தில் புதுமை யெல்லாம்!
பண்மொழீ! கணநதோறும் மாறி மாறி
ஓரடிமற்றோரடி யோடு ஒத்த லின்றி
உவகையுற நவநவமாய்த் தோன்றும் காட்சி!
யாரடி இங்குஇவைபோலப் புவியின் மீதே
எண்ணரிய பொருள்கொடுத்தும் இயற்ற லுற்றார்?
சீரடியால் பழவேத முனிவர் போற்றும்
செழுஞ்சோதி வனப்பையெல்லாம் சேரக் காண்பாய்!
……………………………………………………………………………………………………………..
அடிவானத்தே அங்கு பரிதிக் கோளம்!
அளப்பரிய விரைவினோடு சுழலக் காண்பாய்
இடிவானத்து ஒளிமின்னல் பததுக் கோடி!
எடுத்தவற்றை ஒன்றுபட உருக்கி வார்த்து
முடிவான வட்டததைக் காளி ஆங்கே
மொய்குழலால் சுற்றுவதன் மொய்ம்பு காணாய்!
வடிவானது ஒன்றாக தகடு இரண்டு
வட்டமுறைச் சுழலுவதை வளைந்து காண்பாய்!

காப்பியத்தின் கதை வேகம் தடைபடுவதைப் பற்றிக் கவலைப் படாத பாரதி தன் கவியுள்ளத்தின் காரணமாகவும் சிற்றிலக்கியத்தின் கட்டுமானச் சிறப்புக்குக் களங்கம் வந்துவிடாமலும் இந்த வண்ணனையைப் பதிவு செயதிருக்கிறான் எனலாம். பாரதியின் இந்தப் படைப்பு நெறி கன்னல் காவியத்திலும் பின்பற்ற்பட்டுள்ளது.

“பொன்னந்தி தமிழ் நிலத்தை வெல்லமாக்கிப்
பூக்களெல்லாம் தமிழ்பாடும் இனிய நேரம்
தென்தமிழில் தேனூற்றிக் குயில்கள் பாடும்!
தெற்குமலை அருவியெல்லாம் முழவாய் வீழும்!
இன்னிசையை வண்டியக்க குவளை ஆடும்!
இதயத்தைக் காட்சியெனும் அணங்கு மூடும்!”

என்னும் இயற்கை வண்ணனையிலும்

“அரைநிலவு வானத்தை ஆட்சி செய்யும்
அதைப் பார்த்து வானிலவு கண்ணடிக்கும்!
தரைவந்து தமிழ்படித்து மீண்டும் போகத்
தங்க நிலா அங்கிருந்து குதிக்கப்பார்க்கும்!”

“வெண்மதியின் கல்லறையே மேற்கு வானம்
வீழ்கதிரின் ஈனில்லம் கிழக்கு வானம்!”

என்பன போன்ற இயல்பான வண்ணனைகள் இந்தக் குறுங்காவியத்தை திருமண வீட்டுத் தோரணங்களாகக் காட்சிப்படுத்துகின்றன. தற்குறிப்பேற்ற அணியை விளக்கும் தமிழாசிரியப் பெருமக்கள மதுரை மதிலில் கிழிந்து போய் பறக்கும் கொடியை கொஞ்ச நாள் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு  இனிமேலாவாது “தரைவந்து தமிழ்படித்து மீண்டும் போகத் தங்க நிலா அங்கிருந்து குதிக்கப் பார்க்கும்” என்பது போன்ற வரிகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மண்ணிற்கும் விண்ணிற்குமான இடைவெளியில் நிலவு நடத்துகின்ற பயணம் வானத்திலிருந்து மண்ணுக்கு வந்து தமிழ் படிப்பதற்காக நிலவு குதிப்பதைப்போல இருக்கிறது என்னும் அழகியல் எண்ணி மகிழத்தக்கது.

வடிவக் கோட்பாடுகள்

தமிழ்க்கவிதைகளின் பொருண்மையும் அதனை வெளிப்படுத்தும் வடிவமும் பிரிக்க இயலாதவை. வெண்பாவில் எழுதுவன ஆசிரியப்பாவில் எடுபடாது. கொச்சகக் கலியில் பாடவேண்டிய பாவையை வஞ்சிப்பாவில் பாட முடியாது. ‘அற்றைத் திங்கள்’ என்னும் கதைபொதி காப்பியத்தை ஐம்பத்தெட்டு எண்சீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தங்களால் பாடியிருக்கிறார் கன்னல். மரபின் பரிமாணமும் பரிணாமமும் தெரியாத தமிழ்நாட்டுக் கவிஞர் (?) பலர் இதுமாதிரியான விருத்தங்களை எழுதி வைத்துக் கொண்டு மரபுக்கவிதைகள் என்றும் ‘எழுதுகிற தங்களை ‘மரபுப்பாமணி’ என்றும் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறார்கள். கவிதையில் பொருட்பரிமாணம் ஒருபக்கம் யாப்பியல் பரிமாணம் ஒரு பக்கம். இவ்விரண்டும் இணைந்ததுதான் மரபுக் கவிதைகள். இந்த அடிப்படை உண்மையை அறிய இயலாதவர்கள்  எழுதுவதைவிட எதனையும் எழுதாமல் இருப்பதே நல்லது.

இடைக்காலத்தில் வந்த எண்சீர் விருத்தம்

தொடக்கக் காலத்தில் இடம் பெற்றிருந்தவை பாவகைகளே. இனங்கள் அல்ல. தொல்காப்பியச் செய்யுளியலால் இதனை அறிந்து கொள்ள இயலும். தாழிசை, துறை, விருத்தம் என்னும் பிற்காலத்து இனங்கள் தமிழ் யாப்பின் நெகிழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்துவன. முன்னவற்றில் வல்லமையுடையார் பின்னவற்றை எழுதுவதற்கும் முன்னவற்றில் ஏதும் அறியாமலேயே பின்னவற்றுள் ஒன்றினை எழுதுவதற்கும் தர நிர்ணயம் உண்டு. வெண்பா எழுதத் தெரியாதவன் வெளிவிருத்தம் எழுதுவதாகச் சொல்வது வேதனையல்லவா? அப்பர் பெருமான் எழுதிய திருத்தாண்டகமே எண்சீர் விருத்த யாப்பில் அமைந்துள்ளது. நந்திக்கலம்பகத்தில் பல பாடல்கள் எண்சீர் விருத்தங்களாலானவை  ‘விருத்தத்திற்கோர் கம்பன்’ என்பது அவன்காலத்தது அது என்பதைப் புலப்படுத்தும்.  அதற்கு முன்பு ஆசிரிய விருத்தங்கள் இருந்ததற்கான அகச்சான்றுகள் இல்லை. எனவே எண்சீர் விருத்தங்கள் அறுசீர் விருத்தங்கள் இடைக்காலத்தைவை. இவை எப்படி மரபுக்கவிதையாகும்? தொடங்கி நடப்பதே மரபு. வந்து புகுந்தது மரபாகுமா? இனி திணை மரபு, மொழி மரபு, சொல்மரபு, அகத்திணை மரபு, புறத்திணை மரபு, என்பவையெல்லாம் எதனைக் குறிக்கின்றன? நூன்மரபில் தொடங்கி மரபியலில் முடித்தாரே தொல்காப்பியர்?  எனவே எண்சீர் விருத்தம் உட்பட எந்த  வகை யாப்பினால் எழுதப்பட்டாலும் அதனாலேயே அது மரபுக் கவிதையாகிவிடாது. தமிழ்க்கவிதையின் பொருள் மரபு பின்பற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும். அகத்திணை மரபு போற்றப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

மூவசைச்சீரை நாலசைச் சீராக்கும் ஆளுமை

கன்னல் அறிவை இயற்பொருளாகவும் ஆற்றலைத் துணைப் பொருளாகவும் கொண்டவர். திருவையாறு அரசர் கல்லூரியில் தமிழ் இமயங்களிடம் தமிழ் கற்றவர். கவிதையுணர்வு தலைக்காவிரி போல அவர் நெஞ்சில் ஊறியது. அனைத்துவகை யாப்புக்களையும் யாப்பியல் மரபுகளையும் அறிந்தவர். தொல்காப்பியம் காட்டும் அத்தனை மரபுகளையும் கற்றவர். கற்று உணர்ந்தவர். அவர் எண்சீர் விருத்தத்தில் கண்ணகியின் துயரத்தைப் பாடியிருப்பது மரபுக்கவிதைகளில் என்றால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

எண்சீர் விருத்தத்தின் மந்தணம்

தேமாங்காய் தேமாங்காய் தேமா தேமா என்ற அரையடி யாப்பில் அமையப் பெற்றுதுதான் எண்சீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம். இந்த வாய்பாடு அமைவதன் அருமை, இயலாமையில் முடிந்தது. அதனால் பின்னாலே வந்தவர்கள் ‘காய் காய் மா மா’ என்று தங்களுக்குத் தாங்களே வசதியாக்கிக் கொண்டார்கள். இந்த அரையடியிலும் ஒரு நுட்பம் உண்டு. மூன்றாவது நான்காவது சீர்களில் வரவேண்டிய ‘மா’ ‘மா’ என்பனவற்றை இரண்டு தனித்தனி ஈரசைச் சீர்களாகக் கருதுவார் பலர். கவியாற்றல் படைத்தோர் மூவசைச் சீர்களையே இரண்டு ஈரசைச்சீர்களாக மாற்றிக் காட்டும் வல்லமை உடையவர்கள். கனனல் அந்தத் திண்மை உடையவர். அவர் எழுதுகிறார்.

““அப்போது தமிழாழி யாழை ஏந்தி
      அடுத்தடுத்தே இசையமைத்தாள்! தமிழைச் சேர்த்தாள்”

இதுபோன்ற இடங்களில் மூன்று, நான்கு, ஏழு மற்றும் எட்டு ஆகிய சீர்கள தனித்தனி ஈரசைச்சீர்கள் என்பதை நோக்க வேண்டும்.  ஆனால் பார்ப்பதற்கு தனித்தனி ஈரசைச்சீர்களாகத் தோன்றி உண்மையில் மூவசைசீர்களே அவ்வாறு தனித்தனி ஈரசைச்சீர்களாக இருக்கும் வண்ணம் எழுதுவதுதான் இவ்வகை விருதத யாப்பின் தனிப்பெரும் சிறப்பாகும்.

“கண்ணீரைப் பெண்ணாக்கி உலவவிட்டாய்!
கல்லறைக்கா அவள்போக நாள்குறித்தாய்?”

இதுபோன்ற அடிகளில் ‘உலவவிட்டாய்’ என்பதும் ‘நாள்குறித்தாய்’ என்பதும் உண்மையில் ‘கருவிளங்காய்’, ‘கூவிளங்காய்’ வாய்பாடுகளுக்குள் அடங்கும் மூவசைச்சீர்களாகும். அவற்றை விட்டிசைக்க வைத்து இரண்டு தனித்தனி ஈரசைச்சீர்களாக ஆக்கிக் கொள்வதும அத்தகைய சீர்களை இயல்பாகப் பயன்படுததுவதுமே யாப்பாளுமையாகும். இந்த ஆளுமை கைவரப் பெறாதவர்கள சில ஆயத்த சீர்களைச் (Ready made templates)  செருகிவிடுவார்கள். எண்சீர் விருத்தம் நீர்த்துப் போனதற்கான காரணங்களில் இது தலையாயது. எப்போதாவது எதையாவது எழுதுபவர்கள இப்படித்தான் ‘ஆயத்த சீர்களை’ அடுக்குவார்கள்.  எப்போதும் எழுதுகிற கன்னல் முதலியோருக்கு மூன்றை நாலாக்குவது கைவந்த கலை. இந்த நூல் எண்சீர் விருத்தங்களால் நானறிந்த உண்மை இது.

நிறைவுரை

கடற்கரையில் மாதவியைக் கைவிட்டு அதற்கு ஊழ்வினை காரணம் என்றார் அடிகள். வேங்கை மர நிழலில் ‘வெந்து தணிந்த’ கண்ணகியின் முடிவுக்கும் விதியை காரணமாக்கினார். காதல் வாழ்க்கையிலும் வாழ்க்கைப் போராட்டத்திலும் பெண்களை வெற்றிபெறச் செய்து வாழவைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமுடைய கன்னல் முதலியோர் கதைக்கருவின் உருவத்தை மாற்றிக் கொள்கிறார்கள். தமிழுணர்வு, இனவுணர்வு, இயற்கை வண்ணனை, எழுச்சியான சிந்தனை, பெண் விடுதலை, காதலுறவு, கலப்படமற்ற அன்பு என்னும் பல தளங்களில் அற்றைத் திங்களைப் பவனி வரச் செய்திருக்கிறார் கவிஞர் கன்னல். துறந்தவர்களையும் இழந்தவர்களையுமே பாடிய தமிழ்க்கவிதை உலகில் தமிழாழியையும் கண்ணகியையும் வாழச் செய்திருக்கிறார். இவையெல்லாம் ஏதும் தெரியாத எனக்கே இனிக்கிறது! எல்லாம் தெரிந்த உங்களுக்கு இனிக்காதா என்ன?

(தொடரும்)

முனைவர் ச.சுப்பிரமணியன்

பேராசிரியர் முனைவர் கு.திருமாறன் எழுதிய ‘மூன்றாவது கண்’ ஒரு நக்கீரப் பார்வை

முன்னுரை

செய்யுள், கட்டுரை, சிறுகதை, நாவல் என்னும் இலக்கியத்தின் பன்முகப் பரிமாணங்களில் என்னைக் கவர்ந்ததும் நான் விரும்புவதும் கவிதையாகிய செய்யுளே!. அதற்கு அடுத்தபடியாக நான் பெரிதும் விரும்புவது கட்டுரைகளே. இதற்குக் காரணம் மூவர். ஒருவர் பேரறிஞர் அண்ணா. அடுத்தவர் அறிஞர் மு.வ.. மூன்றாமவர் கலைஞர். கலைஞர் முந்தைய இருவரைப் போல மெத்தப் படித்தவர் அல்லர். ஆனால் அவர் அன்றைய முரசொலியில் எழுதிய கடிதங்கள் எல்லாம் பொருண்மையால் கருத்து வேறுபாட்டுக்கு உரியனவாயினும் கட்டுமானத்தால் தமிழ்க்கட்டுரை இலக்கியத்திற்கு முன்னோடியாகத் திகழ்கின்றன. உரைநடையில் எழுதப்படுவனவெல்லாம் எப்படிச் சிறுகதை, நாவல் ஆகாவோ, அதுபோலவே கட்டுரையும் ஆகாது. கட்டுரை உரைநடையால் ஆனது. ஆனால் அது உரைநடையினும் வேறுபட்டது. அதனை மெய்ப்பித்துக் காட்டியவர்கள் இந்த மூவரும். இது என் பார்வை. இன்றையத் தமிழுலகில் ஏதும் தெரியாதவர்களின் துறையாகக் கவிதைத் துறை இருந்து வருகிறது. ஓரளவு தெரிந்தவர்கள் கூடக் கவனிக்காத துறையாகக் கட்டுரைத்துறை தனிமைப்பட்டுள்ளது. அந்தத் தனிமையைப் போக்கவந்த வல்லாளர் சிலருள் பேராசிரியர் கு.திருமாறனும் ஒருவர். அவர் எழுதிய ‘மூன்றாவது கண்’ என்னும் கட்டுரைத் தொகுப்பினைப் பற்றிய என் பார்வை இந்தக் கட்டுரையின் உள்ளடக்கமாக அமைகிறது. இது என் பார்வை. பார்வைகள் மாறுபடலாம்., மாறுபட வேண்டும்.

கட்டுரை இலக்கியம்

சிறுகதை, நாவல் முதலியன தவிர்த்துத், தன்வாழ்க்கை வரலாறு, பயணக் கட்டுரைகள், இலக்கிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள், உரை நூல்கள் முதலியனவெல்லாம் உரைநடையில் அமைந்தவையாகும். ஆனால் இவைகள் கட்டுரைகளே. கட்டுரை இலக்கியங்கள் அல்ல. இலக்கியக் கட்டுரை என்பது இலக்கியத்தைப் பற்றிய கட்டுரை. பழந்தமிழ் உரையாசிரியர்களுள் ஒருவரான நச்சினார்க்கினியர் பொருளதிகாரத்தில் கூறும் முதற்பொருள் அமைதியும் கருப்பொருள் அமைதியும் அகத்திணை, புறத்திணை முரணமைதியும் மிகச் சிறந்த இலக்கியக் கட்டுரைக் கூறுகள் அடங்கியனவாகும். அறிஞர் மு.வ. அவர்களின் நெடுந்தொகை விருந்து, குறுந்தொகை விருந்து, நற்றிணைச் செல்வம் முதலியன இந்தப் பகுப்பில் வரும்.

ஆனால் கட்டுரை இலக்கியம் என்பது இலக்கியம் சார்ந்துதான் வரவேண்டும் என்பதில்லை. இலக்கியம் சார்ந்தும் வரலாம். வேறு எந்தப் பொருள் பற்றியும் அமையலாம். ஆனால் அது ஒரு சுவையான இலக்கியத்தைப் படித்த உணர்வினைத் தரவேண்டும். பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள் எழுதிய ‘வெள்ளை மாளிகையில்’ அறிஞர் வ.சுப.மாணிக்கனாரின் கம்பர், இலக்கியச் சாறு, ஆய்வுக்கட்டுரைகள், மறைந்த தினமணி ஆசிரியர் திரு. ஏ.என். சிவராமன் அவர்கள் அப்போலோ விண்வெளிப் பயணம் பற்றித் தினமணியில் எழுதிய கட்டுரைத் தொடரும் ‘ஏன் இந்த வியட்நாம் போர்?’ என்னும் படைப்பும் ‘ஆனந்தவிகடன் துணை ஆசிரியர் திரு. மதன் அவர்கள் எழுதிய ‘வந்தார்கள்! வென்றார்கள்! முதலியனவும், அறிவியல் மற்றும் வரலாறு சார்ந்த பொருண்மைகளை இலக்கியமாகப் படைத்துக் காட்ட முடியும் என்பதற்குச் சான்றுகள் ஆகும். அவசரநிலைக் காலத்தில் முரசொலி நாளிதழில் கலைஞர் எழுதிய கடிதங்கள் தமிழ்க்கட்டுரை இலக்கிய வரலாற்றில் தனித்த இடம் பெறுதற்குரியன. பரந்த படிப்பும் ஆழமான சிந்தனையும் எளிவந்த மொழியாளுமையும் தனித்தன்மையும் வல்லார்க்கே கட்டுரையை இலக்கியமாக வடித்தெடுக்க இயலும். வெற்றுத் தரவுகளும் புள்ளி விவரங்களும் நீர்த்துப் போன மேற்கோள்களும் கிழிந்து போன சான்றுகளும் ஒரு நல்ல பொருண்மையை இருட்டடிப்புச் செய்துவிடும். படைப்பில் ஈடுபாடும் தொண்டு மனப்பான்மையும் கொண்ட படைப்பாளன் ஒருவன் கையில் அவை ‘தேன் கலந்து பால் கலந்து செழுங்கனித் தீஞ்சுவை கலந்து ஊன் கலந்து உயிர்கலந்து உவட்டாத’ இலக்கியமாக உருவெடுக்கும்! அத்தகைய வல்லாளர்களுள் ஒருவரான பேராசிரியர் முனைவர் கு.திருமாறன் எழுதியதே ‘மூன்றாவது கண்’ என்னும் இந்த நூலாகும்.

மூன்றாவது கண்

‘மூன்றாவது கண்’ என்னும் தலைப்புடைய கட்டுரை இந்த நூலின் முதற்கட்டுரையாக அமைந்திருக்கிறது. ஐம்புலன்களில் ஒன்றான புறக்கண்ணின்றும் வேறுபடுவது அகக்கண். முன்னது புறக்கண். இது அகக்கண். இந்த அகக்கண்ணைத்தான் ‘மூன்றாவது கண்’ என்கிறார் ஆசிரியர். இது சரியே. இதற்கான விளக்கத்தையே இந்தக் கட்டுரை முன்னெடுக்கிறது.

ஒன்றினைப் புறக்கண்ணால் காணுகிறபோது அகக்கண் மற்றொன்றினைக் காணுகிறது. ‘அகத்தில் கண்கொண்டு காண்பதே ஆனந்தம்’ என்பது திருமந்திரம். இந்த ‘மூன்றாவது கண்’ பல பரிமாணங்களை உள்ளடக்கியது. சிவபெருமானுக்கு நெற்றிக் கண் உண்டு என்பதும் அது. ‘எண்ணென்ப ஏனை எழுத்தென்ப இவ்விரண்டும் வாழும் உயிர்க்கு கண்ணென்ப’ என்றவிடத்துக் கண் என்பது புறக்கண்ணின்றும் வேறாகி நிற்பதை உணரலாம்.

கற்றல் என்பது தொழிற்பெயர். காட்சி என்பதும் தொழிற்பெயர் நீட்சி என்பது போல. முன்னது நூல்களைக் கண்ணால் கற்பதற்கும் பின்னது மனத்தால் உணர்வதற்கும் உரியது. திருவள்ளுவர் கற்றலைப் பொருட்பாலிலும் காட்சியை அறத்துப்பால் துறவறத்திலும் மிகக் கவனமாகப் பதிவிடுவதை நூலாசிரியர் திருமாறன் நுட்பமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

‘மெய்யுணர்தல் என்னும் அதிகாரத்தில் ‘காட்சி’ என்னும் சொல்லை அடைமொழி தந்து பயன்படுத்தியுள்ளார். ‘புன்மையில் காட்சி’, ‘மாசறு காட்சி’, ‘கடனறி காட்சி’, ‘நடுக்கற்ற காட்சி’ முதலியன வள்ளுவத் தொடர்கள்.

என்னும் பகுதி தரவுகளைத் தேடுவதில் ஆசிரியரின் தளரா உழைப்பைக் காட்டுகிறது. இனி உவமங்களையும் உருவகத்தையும் அகக்காட்சியாகப் பதிவு செய்யும் ஆசிரியர் அதனைக் காணும் புலமையை மூன்றாவது கண்ணாகவே கருதுகிறார். இது சரியே. முன்பே பதிவிட்ட வண்ணம் புறக்கண்கள் ஒன்றில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது வேறொன்றினைக் காண முற்படும் பொறி மூன்றாவது கண்ணாகத்தானே இருக்க முடியும்? வானத்து விண்மீன்களைக் கோள்களாகவே புறக்கண் காண, மூன்றாவது கண்ணுடைய புலவனுக்கு அவை விண்மகள் மேனியில் எழுந்த கொப்புளங்களாகக் காட்சியளிக்கின்றன.

“மண்மீதில் உழைப்பா ரெல்லாம்
வறியராம் உரிமைகேட்டால்
புண்மீதில் அம்பு பாய்ச்சும்
புலையர் செல்வராம் இதைத்தன்
கண்மீதில் பகலி லெல்லாம்
கண்டு கண்டு அந்திக்குப் பின்
விண்மீனாய்க் கொப்பளித்த
விரிவானம் பாராய் தம்பி!”

என்னும் பாவேந்தர் பெற்றிருந்த மூன்றாவது கண்ணைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார். ரோசாவிற்கு அவ்வண்ணம் வந்ததற்குக் காரணம் அதற்குக் களையெடுத்து நீர்பாய்ச்சி வளர்த்தெடுத்த உழைப்பாளர்களின் குருதியே என்னும் பாவேந்தரின் தற்குறிப்பேற்றத்தை மூன்றாவது கண்ணாகப் பதிவு செய்கிறார் ஆசிரியர். மூன்றாவது கண்ணும் முகத்துக்கண்களும் ஒன்றிணைந்து நோக்கினாலேயே ஒழிய எந்தக் கற்றலும் எந்தக் காட்சியும் பற்றாது, பதிவாகாது என்பதே இந்தக் கட்டுரையின் பொருட்சாரம் எனலாம்.

உண்மையே உயர்நெறி

‘உண்மையே உயர்நெறி’ என்னுந் தலைப்பில் அமைந்த இரண்டாவது கட்டுரை உள்ளத்தின் தன்மையாகிய உண்மையின் இயல்பையும் சிறப்பினையும் விளக்குவதாக அமைந்திருக்கிறது. உண்மை, வாய்மை, மெய்ம்மை என்னும் சொற்களுக்கிடையே நிலவும் நுண்ணிய பொருள் வேறுபாட்டினை நன்கு விளக்கி, உலகவழக்காகிய பழமொழிகளை இணைத்துக் கதம்பமாகக் கட்டியிருக்கும் சொல்லாரம் இது. திருக்குறள், மகாகவி பாரதி முதலியோர் கவிதை வரிகளை எடுத்துக்காட்டி உண்மையின் சிறப்பினை உணர்த்தியிருக்கும் பாங்கு அரிய பொருளை எளிமையாக விளக்கும் ஆசிரியரின் கட்டுரை வன்மைக்குச் சான்றாகத் திகழ்கிறது.

சினம் தவிர்த்தல்

திருவள்ளுவர் இருக்க வேண்டிய பண்புகளை உடைமையாக்கியும் இருக்கக் கூடாத பண்புகளை இயல்பாக்கியும் குறள் வடிப்பார். ‘அன்புடைமை’ என்பார். ‘அழுக்காறாமை’ என்பார். சிறியவர் முதல் பெரியவர் வரை அனைவருக்கும் அனைத்திடங்களிலும் கேடு மட்டும் தருவது சினம். தன்னையே கொல்லும் சினம் என்னும் வள்ளுவத் தொடருக்குச்,

“சினங்கொள்வார் தம்மைத்தாம் தீயாற் சுட்டுச்
செத்திடுவார் ஒப்பாவார்., சினங்கொள்வார்தம்
மனங்கொண்டு தம்கழுத்தைத் தாமே வெய்ய
வாள்கொண்டு அறுத்திடுவார் மானு வாராம்”

என்னும் பாரதியின் வரிகளை எடுத்துக்காட்டி விளக்கும் ஆசிரியர் இறுதியாகக் காட்டியிருக்கும் பெட்டிச் செய்தியில் அறிஞர் பொற்கோவின்,

“ஒருவன் சினம் கொள்ளுவானானால் அந்தச் சினத்தினால் பாதிக்கப்படுபவரும் உண்டு. பாதிக்கப்படாதவரும் உண்டு. ஆனால் சினம் கொள்ளுகிற ஒருவனை அந்தச் சினம் தப்பாமல் தீமைக்கு உள்ளாக்கும்’ என்னும் விளக்கம் தெளிவோடு அமைந்திருக்கிறது.

‘இல்வாழ்வார்க்கு ஆயின் தமரோடு விளையாட்டு வகையால் அவரை வஞ்சித்துக் கோடற்கு இயைந்த பொருள்களை அங்ஙனம் கொள்ளினும் அமையும். துறந்தார்க்கு ஆயின் அதனைக் கருதிய வழியும் பெரியதோர் இழுக்காம் ஆதலின் இது துறவறமாயிற்று. புறத்துப் போகாது மடங்கி ஒருதலைப்பட்டு  நோக்கற்பாலதாய மனம் அது ஒழித்து, புறத்தே போந்து பல தலைப்பட்டு உடம்பின் பொருட்டுப் பொருளை நோக்குதலேயன்றி அது தன்னையும் வஞ்சித்துக் கொள்ளக் கருதுதல் அவர்க்குப் பெரியதோர் இழுக்காதல் அறிக. இவ்வாறு வாய்மை முதல் கொல்லாமை ஈறாய நான்கு அதிகாரத்திற்கும் ஒக்கும்”

என்னும் பரிமேலழகரின் விளக்கத்தால் கள்ளாமை, வாய்மை, வெகுளாமை, இன்னா செய்யாமை, கொல்லாமை என்னும் ஐந்து அதிகாரங்களும் துறந்தார்க்குப் பொருந்துவதுபோல் இல்லறத்தார்க்குப் பொருந்தாது. அதனாலேயே அவற்றைக் கடைப்பிடிக்காது கைவிட வேண்டும் என்பது பொருளன்று. பிறரை வஞ்சிக்கக்கூடாது என்பதும் உள்ளத் தூய்மையும், சினம் கொள்ளாமையும், பிற உயிர்களுக்குக் கேடு செய்யாமையும், உயிர்களைக் கொல்லாமையும் எல்லார்க்கும் பொது என்னும் கருத்தினை ஆசிரியர் திறம்பட விதந்தோதுவது ஏற்கத்தக்கதே.

உயிர்களைப் பேணுதல்

தாவரங்களுக்கும் உயிருண்டு என்பது பாஸ்கரனின் அறிவியல் கண்டுபிடிப்பாகலாம். அது அறிவுப்பூர்வமான ஆய்வு முடிவு. ‘வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடியது’ வள்ளலார் உள்ளம். இது உணர்வுப் பூர்வமானது. அவர்வழி வந்த மகாகவி ‘உயிர்களிடத்தில் அன்பு வேணும்’ என்று குழந்தைகளுக்குப் பாடிக் ‘காக்கைக் குருவி எங்கள் சாதி நீள் கடலும் மலையும் எங்கள் கூட்டம்’ என்னும் அனைத்துயிர்களையும் ஒன்றாகக் கருதியதைக் காணலாம். தமிழிலக்கியத்தில் சடாயுவாகிய பறவையையும் அனுமன் மற்றும் ஜாம்பாவான் ஆகிய விலங்குகளையும் மனிதநேயத்துடன் அணுகினான் இராமன் என்பது இடைக்காலப் புலவர் கம்பனின் சிந்தனை. இந்த நூலின் ஆசிரியர் திருமாறன் மனிதநேயக் கோட்பாட்டையும் உயிரிரக்கத்தையும் சங்க இலக்கியக் குறிப்பிலிருந்து காட்டுவது மிக மிகச் சிறப்பு.

‘அன்னை கூறினள் புன்னையது நலனே’ என்னும் நற்றிணை வரிகள் உயிர்களிடத்து அன்பு மட்டுமன்றி அவற்றை உறவாக்கிக் கொள்ளும் பழந்தமிழ்ப் பண்பாட்டை அருமையாகச் சுட்டியிருக்கிறார். ‘ஒழுகுநீர் ஆரல் பார்க்கும் குருகும் உண்டு யான் மணந்த ஞான்றே’ என்னும் குறுந்தொகை வரிகள் அஃறிணை உயிர்களை உயர்திணை மாந்தர்களாக எண்ணிச் சாட்சியாக வைத்த வரலாற்றைக் காட்டுகின்றன.

நினைக்கப்படும்

திருக்குறள் தொடரைத் (169) தலைப்பாகக் கொண்ட இந்தக் கட்டுரை, மறைவுக்குப் பின்னும் நினைக்கப்படுகிற மனிதர்களையும் நிகழ்ந்ததற்குப் பின்னும் நினைக்கப்படும் நிகழ்வுகளையும் சுருக்கமாகச் சொல்வதாக அமைந்திருக்கிறது. இப்பிறவியில் எந்தத் தவறும் செய்யாத கோவலனின் கேடு மாடலமறையோனால் நினைக்கப்பட்டது. செவ்வியான் கேடு நினைக்கப்பட்டதைப் பரிமேலழகரும் நினைத்திருக்கிறார்.

பொருள் வைப்புழி

பழந்தமிழ் இலக்கியத் தொடர்கள் பலவற்றைத் தலைப்புக்களாகக் கொண்டிலங்கும் இந்த நூலில் ‘பொருள் வைப்புழி’ என்பது திருக்குறள் தொடராகும். உடம்புக்கு வருவது நோய். உயிருக்கு வருவது பிணி. ‘பிறவிப்பிணி’ என்பது காண்க. உண்மையில் பசி என்பது உடல்நோவாக இருப்பினும் விளைவு நோக்கி அதனைப் பசிப்பிணி என்றனர். செல்வத்துப் பயனே ஈதல்!. புகழுக்கு ஈதலே தலையாய காரணம். திருக்குறளில் ஈகை என்னும் அதிகாரத்தை அடுத்துப் புகழ் என்னும் அதிகாரம் இல்லறவியலின் இறுதியதிகாரமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. பொருளின்றி ஈதல் இல்லை. இவற்றையெல்லாம் உறழ்ந்து நோக்கின் பிறர்தம் பசிப்பிணியைப் போக்குவதே பொருள் சேர்ப்பதன் நோக்கம் என்பது புலனாம். இந்தக் கருத்துக்களையெல்லாம் உட்கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கட்டுரை,

“அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன்
பெற்றான் பொருள் வைப்புழி” (226)

என்னும் குறட்பாவை மையமிட்டு அமைந்திருக்கிறது. இனிச் ‘செவிக்குணவில்லாதபோழ்து சிறிது வயிற்றுக்கும் ஈயப்படும்’ என்பதில் ‘ஈயப்படும்’ என்னும் சொல்லாடலின் அடிப்படையில் கல்வியளிப்பதும் அறிவுப் பசி போக்குவதே என்று எடுத்துரைக்கிறார். பவணந்தியார் கற்பித்தலை ‘‘ஈதல்’ என்பார். ‘ஈதல் இயல்பே இயம்பும் காலை’ என்பது நன்னூல். ‘செல்வத்துப் பயனே ஈதல்’ என்பதனால் ஈதல் என்பது அழிபசி தீர்த்தல் மேலாயிற்று என்பதை நுட்பமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். எனினும் அறியாமை போக்குவதே கல்வியன்றி அறிவுப்பசிக்குத் தீனி கல்வி என்பது அவ்வளவாகப் பொருந்துமாறில்லை.

தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா

‘எங்கெங்கே போனாலும் நிழல் போகும் தன்னோட எனக்குள்ள சொந்தமெல்லாம் உன்னோட’ என்பார் புலமைப்பித்தன். நிழல் தன்னை உருவாக்கும் பொருளைப் பிரியாது என்பது இயற்கை. நிழல் நீளுவதற்கும் சுருங்குவதற்கும் பொருட்பரிமாணத்துள்ளேயே அடங்குவதற்கும் பொருளே காரணம். ‘வீயாது அடியுறைந்தற்று’(208) என்பார் திருவள்ளுவர். அதுபோல ஒருவனின் உயர்ச்சிக்கும் தாழ்ச்சிக்கும் அவனே காரணமன்றிப் பிறிதொருவர் காரணமாகார் என்பதை முன்னிறுத்தி அதற்காக இரண்டு வரலாற்று நிகழ்வுகளைச் சுட்டி இந்தக் கட்டுரையை அமைத்திருக்கிறார்.

“நன்னிலைக்கண் தன்னை நிறுப்பானும் தன்னை
நிலைகலக்கிக் கீழிடு வானும் நிலையினும்
மேன்மேல் உயர்ந்து நிறுப்பானும் தன்னைத்
தலையாகச் செய்வானும் தான்” (நாலடி. 248)

என்னும் பாடலுக்கு உரைபோல அமைந்த கட்டுரை இது.

உண்டால் அம்ம இவ்வுலகம்!

வழுதியின் தொடரைத் தலைப்பாகக் கொண்ட இந்தக் கட்டுரை புவியுள் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து மறைந்த பின்னும் வையகத்தார் மனத்துள் வாழும் மாபெரும் சான்றோர்களை நினைவுகூர்வதாக அமைந்துள்ளது. ‘நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர்பொருட்டு எல்லார்க்கும் பெய்யும் மழை’ என்னும் ஔவையின் மூதுரைக்கு விளக்கமாக அமைந்துள்ள இந்தக் கட்டுரையில்  ஔவைக்கு நெல்லிக்கனி ஈந்த அதிகனையும் பகைநாடான பிரான்சுப் பகுதியில் சென்று தன்னலம் நோக்காத தொண்டு செய்த ஜெர்மனியின் ஆல்பர்ட் ஸ்வைட்சர் அவர்களையும் ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறது.

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்

பன்னாட்டு மன்றத்தில் பேசும் இந்தியத் தலைவர்களுக்காகவே பூங்குன்றனாரால் எழுதப்பட்ட வரி இது. இந்தப் பாடலின் ஏனைய வரிகள் தமிழ்ப் பேராசிரியர்கள் உட்பட பெரும்பாலோருக்குத் தெரியாது. தெரிந்து வைத்திருக்கும் விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய சிலரை முன்வைத்து வாதம் செய்வது வாதமாகவே முடியும். பல கருத்துக்களைச் சொல்கிறார் பூங்குன்றனார். அத்தனைக் கருத்துக்களுக்கும்,

“கல்பொருது இரங்கும் மல்லல் பேரியாற்று
நீர்வழிப் படூஉம் புணைபோல் ஆருயிர்
முறைவழிப்படூஉம் என்பது திறவோர்
காட்சியில் தெளிந்தனம்” (புறம். 192)

என்னும் வாழ்வியல் உண்மையை அவர் உணர்ந்ததுதான் காரணம். இந்த வரி உட்பட பலவும் காரியமானால் ‘’திறவோர் காட்சியில் தெளிந்தமையே காரணமாகும்’. ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்’ என்ற எண்ணம் ஏன் வரவேண்டும் என்பதற்கான விளக்கமே இந்தப் பாடல். புறநானூற்றின் இந்த வரியைத் தலைப்பாகக் கொண்டு அமைந்திருக்கும் இந்தக் கட்டுரையும் ஏனைய கட்டுரைகளைப் போலவே பல எடுத்துக்காட்டுக்களைக் கொண்டு விளக்கப்பட்டுள்ளது. அந்த எடுத்துக்காட்டுக்களுள் எல்லார்க்கும் தெரிந்த பழைய இலக்கிய வரிகளைவிட ஒரு சிலரே அறிந்த பாவேந்தர் வரிகள் மிக நுட்பமாகப் பொருத்தமாக எடுத்தாளப்பட்டுள்ளன. தமிழ்த் தேசியத்தைப் பாடுவதினின்றும் இந்தியத் தேசியத்தையும் இந்தியத் தேசியத்தைப் பாடுவதினின்று உலகத் தேசியத்தையும் பாடியவர் பாவேந்தர். பாரதியாரை ‘உலககவி’ என்பார் பாவேந்தர். அது அவருடைய கருத்து. உண்மையில் பாவேந்தரே உலககவி. இது நம் கருத்து. தனித்துவம் மிக்க இந்தக் கருத்தியல் அடிப்படையில் பாவேந்தரை இவர் அணுகியிருக்கிறார். ‘பாரதிதாசன் ஓர் உலககவி’ என்பது மிகப்பெரிய ஆய்வுக்களம்.

“உன்வீடு உன் பக்கத்து வீட்டின்
இடையில் வைத்த சுவரை இடித்து
வீதிகள் இடையே திரையை விலக்கி
நாட்டொடு நாட்டை இணைத்து மேலே
ஏறு! வானை இடிக்கும் மலைமேல்
ஏறு! விடாமல் ஏறு! மேன்மேல்
ஏறி நின்று எங்கும் பாரடா இப்புவி மக்களை!
பாரடா உன்றன் மானிடப் பரப்பை!
பாரடா உன்னுடன் பிறந்த பட்டாளம்!
என்குலம் என்று தன்னுடன் ஒட்டிய
மக்கட் பெருங்கடல் பார்த்து மகிழ்ச்சி கொள்!
அறிவை விரிவு செய்! அகண்ட மாக்கு!
விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை!
அணைந்து கொள்! உன்னைச் சங்கமமாக்கு!
மானிட சமுத்திரம் நானென்று கூவு!”

இரண்டு வீட்டிற்கும் இடையில் ‘வந்த சுவர்’ இல்லை. ‘வைத்த’ சுவர்’ என்கிறார். பாரதியார் நதிகளை இணைத்து வாணிகம் பாடினார். பாவேந்தரோ நாட்டொடு நாட்டையே இணைத்து ஓருலகச் சிந்தனையை முன்னெடுக்கிறார். என்குலம் என்று தன்னுடன் ஒட்டியது மானுடச் சமுதாயம் ஆதலின் பிறப்புச் சான்றுக்கு அடுத்தபடியாக மனிதகுல ஏற்புச் சான்றை இந்தச் சமுதாயமே கொடுக்கிறது. அறிவை விரிவு செய்வதன் மூலம் பார்வையை அகலமாக்கச் சொல்கிறார். உலகம் உண்ண உண்! உடுத்த உடுப்பாய்! புவியை நடத்து! பொதுவில் நடத்து! என்றெல்லாம் உலகம் பாடிய கவிஞன் பாரதிதாசன். சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். தெரிந்த பாடலாயினும் இந்தப் பாடலைக் கண்டதும் தாய்வீட்டுக்கு வந்து தாயைப் பார்த்த மகளின் பூரிப்பு எனக்கு! உலகம் தழுவிய சிந்தனைக்குப் பாவேந்தர் வரிகளை எடுத்தாண்டிருப்பது குள்ள மனிதர்க்கும் கள்ள உள்ளங்களுக்கும் புரியாதது! அருமையான கட்டுரை.

ஏவா மக்கள் மூவா மருந்து

‘நல்ல மனைவி நல்ல பிள்ளை நல்ல குடும்பம் தெய்வீகம்!’ என்பது ஒரு திரையிசைப்பாடலின் பல்லவி. இது ஒரு மரபுவழிச் சிந்தனை. பிறக்கின்ற பிள்ளைகள் நல்லவர்களாக அமைவது மரபா? சூழ்நிலையா? என்பது உளவியல் அறிஞர்களிடையே இன்னும் தீராத சிக்கலாக இருந்து வருகிறது. தனக்கு முதுமை வந்த பின்னும் நரை காணாததற்கு மாண்ட என் மனைவியொடு மக்களும் நிரம்பினர்’ என்னும் பிசிராந்தையார் வரிகளை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கட்டுரை இது. கட்டுரைத் தலைப்பு கொன்றை வேந்தனுக்குச் சொந்தமாயினும் கருத்து விளக்கத்திற்காகப் பல நூல்களையும் அறிமுகம் செய்கிறார்.

“ஏவாது மாற்றும் இளங்கிளையும் காவாது
வைதெள்ளிச் சொல்லும் தலைமகனும் – பொய்தெள்ளி
அம்மனை தேய்க்கும் மனையாளும் இம்மூவர்
இம்மைக்கு உறுதியில் லார்” (திரிகடுகம் 49)

என்னும் நல்லாதனார் பாட்டையும் கோப்பெருஞ்சோழன், நலங்கிள்ளி, நெடுங்கிள்ளி ஆகியோரையும் முன்னிறுத்திப் பாட்டை விளக்கிக் காட்டியிருக்கிறார்.

இந்தக் கட்டுரையில் ‘மக்கள்’ என்னும் சொல்லுக்கான விளக்கமும் ‘மூ’ என்னும் ஓரெழுத்து ஒருமொழி பற்றிய விளக்கமும் கட்டுரையின் மையக்கருத்தோடு அவ்வளவாகப் பொருந்தியிருப்பதாகக் கருத இயலவில்லை. ‘சாவா மருந்து’ (82) என்னும் திருக்குறள் தொடரும் ‘மூவா மருந்து’ என்னும் இத்தொடரும் ஒப்புநோக்கத்தக்கன. ‘மூ’ என்பது மூன்றினைக் குறிக்கும் என்பதும் அது ‘மூன்றின் வேர்ச்சொல் என்பதும் எந்த அளவுக்குக் கட்டுரைப் பொருளோடு தொடர்புடையது என்பது விளங்கவில்லை. ‘மூ’ என்பது ‘மூத்தல், முதுமை அடைதல் என்னும் பொருளைத் தருகிறது’ என்பது வேர்ச்சொல் பற்றிய முந்தைய தொடருக்கு முரணாக அமைந்திருப்பது காண்க. பிந்தையதே சரியெனின் முந்தையதைத் தவிர்த்திருக்கலாம். ஒவ்வொன்று. ஈரிரண்டு. மும்மூன்று, நன்னான்கு, ஐயைந்து என்றவிடங்களில் எல்லாம் அந்தந்த எண்ணின் முதல் எழுத்தே ஓரெழுத்து ஒரு மொழியாக அமைந்திருத்தல் காண்க. அதனாலேயே அவை வேர்ச்சொல் ஆகிவிடாது. இனிச் ‘சாவா மருந்து’ என்பதற்குச் சாவாமைக்குக் காரணமாகிய மருந்து எனப் பொருள் விரிக்கும் பரிமேலழகர் ‘அமிழ்தம்’ என்னும் ஒற்றைச் சொல்லால் அதற்கு உரைகாண்பதும் நோக்கத்தக்கது.

கேள்வியும் விந்தையும்

‘கொடி அசைந்ததும் காற்று வந்ததா? காற்று வந்ததும் கொடி அசைந்ததா?’ என்ற கண்ணதாசன் வினாவிற்கு இதுவரை விடையில்லை. ஒரு கருத்தினை அல்லது கற்பனையை வினாவடிவில் அமைப்பது என்பது தமிழ்க்கவிதை உலகிற்கே சிறப்பானதொரு கவிதை உத்தியாகும். ‘அளிதோ தானோ? குளித்து மணல் கொண்ட கல்லா இளமை யாண்டுண்டு கொல்லோ?’ என்று விடைகாண முடியாத கேள்வியைத் தொடித்தலை விழுத்தண்டூன்றினார் அன்றைக்கு வினவினார். ‘கனிவரும் காலத்து ஐய! பூக்கொய்யக் கருதலாமோ?’ என்று கம்பன் வினவினான். கார்பெற்ற தோகையோ கண்பெற்ற வாள்முகமோ? என்பார் புகழேந்தி! ‘பார்சிறுத்தலின் படை பெருத்ததோ? படை பெருத்தலின் பார் சிறுத்ததோ?’ என்பார் செயங்கொண்டார். ‘கண்ணிரண்டையும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்கினால் கைகொட்டிச் சிரியாரோ?’ என்பார் பாரதி! ‘செந்தமிழுக்குத் தீமை வந்தபின்னும் இந்தத் தேகம் இருந்தொரு லாபம் உண்டோ?’ என்பார் பாவேந்தர். இந்த நெறியை விளக்குவதே கட்டுரையாசிரியர் நோக்கம் என்பது என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

உரையைக் கட்டுரையாக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தால் தலைப்பே கேள்வியும் விந்தையும் எனச் சுவையின்றி நிற்கிறது. காமத்துப்பால் எடுத்துக்காட்டுக்கள் ‘கேள்வி’ என்பதற்கு வினா என்னும் பொருண்மையையே முன்னெடுத்தலின் வினாவும் விந்தையும் என்றே இருந்திருக்கலாம் அல்லவா?

கட்டுரையாசிரியர் சொற்பொருள் விளக்கம் தேவைப்படாத இடங்களிலும் அதனைக் காண முற்படுவதும் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடாகிய கவிதைகளை அகராதிப் பொருளைக் கொண்டு சுவைக்க முற்படுவதும் கட்டுரைச் சுவை இல்லாத முடவனாகிவிடுகிறது. மேலும் இலக்கியச் சுவை பயக்க வந்த விந்தையான வினா உத்தி பற்றிய இந்தக் கட்டுரையின் இறுதி, அறிவியல் உண்மைகளுக்கு அடிப்படை வினாக்களே என அறிவியல் கட்டுரையாக நிறைவு பெறுகிறது என்பது சுட்டத்தகுந்தது.

பாப்லோ நெருதா எழுதிய Book of Questions என்னும் வினாக்களாலான கவிதைத் தொகுதியை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு ஈரோடு தமிழன்பன் எழுதிய கனாக் காணும் வினாக்கள் (2004), இன்னும் சில வினாக்கள் (2015) எனும் வினாக்களாலான கவிதைத் தொகுதிகள் இரண்டும் இங்கே நினைக்கத்தக்கன.

வாழ்வியற் சிந்தனைகள்

இந்தத் தலைப்பில் எழுதப்பட்டிருக்கும் கட்டுரைகள் மூன்றும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய வரையறை, இல்லறம், இல்லறத்தில் பொதுநலன் என்னும் பொருண்மைகளை உள்ளடக்கி நிரலாக அமைந்திருக்கின்றன.    இருப்பது (Existing) என்பது வேறு., வாழ்வது (Living) என்பது வேறு என்னும் வேறுபாட்டினைத் துல்லியமாக விளக்கும் ஆசிரியர்,

“வாழ்க்கை என்பது புகைப்படலம் போன்றது’ என்கிறது விவிலியம். ‘வாழ்க்கை என்பது ஒரு நடமாடும் நிழல்’ என்கிறார் சேக்‌ஸ்பியர். ‘வந்ததோர் வாழ்வும் இந்திரசாலக் கோலம்’ என்கிறார் தாயுமானவர். ‘வாழ்வை குடங்கவிழ் நீரோட்டம் என்றே இரு’ என்கிறார் பட்டினத்தடிகள்”

என ஆன்றோர் பலரின் கருத்துக்களை நினைவூட்டுகிறார். வாழ்க்கை என்பதன் பொருண்மை காலந்தோறும் வேறுபட்டு வந்திருக்கின்றன என்பதை முன்னெடுக்கும் ஆசிரியர், ‘உயிர் வாழ்தல்’, ‘வாழ்வாங்கு வாழ்தல்’, ‘இசைபட வாழ்தல்’, ‘பிறர்க்கென வாழ்தல்’ முதலிய வள்ளுவத் தொடர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

கிழக்கில் தோன்றும் கதிரவன் தன் பயணத்தை மேற்கு நோக்கி அமைத்துக் கொள்வதைப் போல வாழ்க்கை ஒரு குறிக்கோளோடு அமைதல் வேண்டும் என்பார் அப்பர் பெருமான். வாழ்க்கையையும் பாடலையும் முன்னெடுக்கிறார். படிப்பும் பதவியுமே வாழ்க்கை என்னும் போக்கில் நடக்கும் கற்பித்தல் பணியைச் சாடும் ஆசிரியர் மனிதநேயத்தின் அடிப்படையில் மனிதனை உருவாக்குவதே கல்வி என்பதை அண்ணல் காந்தியடிகள், தந்தை பெரியார், வ.உ.சி. முதலிய சான்றோர்களைக் கொண்டு தன் பார்வைக்கு வலிமை சேர்க்கிறார்.

“ஒவ்வொரு மனிதனும் வாழ்க்கையில் மூன்று படிநிலைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மழலைப் பருவம் முதல் மணமாகும்  வரையிலான தனிமனித வாழ்க்கை நிலை. திருமணம் ஏற்ற நாள் முதல் இறுதி வரையிலான இல்லற வாழ்க்கை அல்லது குடும்ப வாழ்க்கை நிலை இந்த இரண்டு நிலைகளிலும் இணைந்து வரும் குமுக வாழ்க்கை. இம்மூன்றும் தனித்தனி தீவுகள் அல்ல. ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையன ஒன்றின் தொடர்ச்சியாக அமைவன ஒன்றைச் சார்ந்து அமைவன” என்ற முன்னுரையுடன் வாழ்வியலின் அடுத்த நிலை பற்றிய தம் கருத்துக்களை விரிவாக்குகிறார் ஆசிரியர்.

‘தன்னம்பிக்கை, தன்னறிவு, தன்னடக்கம் ஆகிய முப்பெரும் பண்புகளே மனித மேம்பாட்டுக்கு உரிய உயரிய பண்புகளாகும்’ என்னும் டென்னிசனின் கருத்தினைத் தனிமனிதன் உயிர்வாழ்தல் நெறியாகக் கூறுகிறார் ஆசிரியர்,

“விட்டுக் கொடுத்தவர்கள் ஒருநாளும் கெட்டுப் போவதில்லை. கெட்டுப் போனவர்கள் ஒருநாளும் விட்டுக்கொடுத்ததில்லை’ என்னும் பேரறிஞர் அண்ணாவின் கருத்தினை இல்லறத்தின் வாழ்வியல் நெறிக்கான அறிவுரையாக நினைவூட்டுகிறார்.

‘பொதுவாழ்க்கை’ என்னும் சமுதாய வாழ்க்கை பெரும்பாலும் ஈதலறத்தால் ஆனது. பிறர்க்குக் கொடுத்துப் பெறுகிற இன்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பெறுகிறவன் பெறுகிற இன்பத்தைத் தான் அடைகிற இன்பமாகக் கருதுவதையே சமுதாய வாழ்க்கையின் இசைபட வாழ்தலின் சாரமாக எடுத்துரைக்கிறார். இல்லறத்தின் அடிப்படையாகப் பொதுநலம் அமைதல் வேண்டும் என்பதுதான் தமிழ்மரபு.

“காமஞ்சான்ற கடைக்கோட் காலை
ஏமஞ் சான்ற மக்களோடு துவன்றி
அறம்புரி நெஞ்சின் கிழவன் கிழத்தியொடு
சிறந்தது பயிற்றல் இறந்ததன் பயனே”

என்னும் நூற்பாவால் இதனை நன்கு புரிந்து கொள்ளலாம். இந்த நூற்பாவின் விளக்கவுரையே பாவேந்தர் எழுதிய குடும்ப விளக்கு. அதில் அமைந்துள்ள ஐந்து இயல்களையும் இல்லறம் தொடங்கிப் பொதுநலம் பேசும் சமுதாய இலக்கியமாகவே படைத்திருக்கிறார். அதனால்தான் இந்த நூலாசிரியர் திருமாறன் குடும்ப விளக்கில் அமைந்துள்ள,

“அதிகாலை தொடங்கிநாம் இரவு மட்டும்
அடுக்கடுக்காய் நமதுநலம் சேர்ப்பதல்லால்
இதுவரைக்கும் பொதுநலத்துக் கென்ன செய்தோம்?
என்பதைநாம் நினைத்துப்பார்ப் பதுவும் இல்லை!
………………………………………………………………………………………………………
தமிழரென்று சொல்லிக்கொள் கின்றோம் நாம்!
தமிழ்நாட்டின் முன்னேற்றம் விரும்பு கின்றோம்!
எமதென்று சொல்லுகின்றோம் நாடோ றுந்தான்!
எப்போது தமிழனுக்குக் கையா லான
நமதுழைப்பை ஒருகாசு செலவு செய்தோம்?
நாமிதனை என்றேனும் வாழ்நாள் தன்னில்
அமைவாகக் குந்தி நினைத்தோமா? இல்லை.,
அனைவரும் இவ்வாறு இருந்தால் எதுநடக்கும்?”

என்னும் பள்ளியறைப் புரட்சிப் பாடலை எடுத்துக் காட்டித் தனிமனிதன், குடும்பம் இல்லறத்தோடு கூடிய சமுதாயத் தொண்டு ஆகியவற்றை விளக்கிக் காட்டுகிறார்.

வரலாற்றுப் பதிவுகள்

வாழ்வியல் பதிவுகள் என்பன வாழ்க்கையைப் பற்றிய விளக்கமன்று. வாழ்ந்தவர்களின் வரலாறுகளிலிருந்து பெறப்பட்ட படிப்பினைகளின் தொகுப்பு.  எனவே வாழ்வியலை விளக்கும் எந்தப் படைப்பானாலும் சான்றோர்களின் வரலாற்று அடிப்படையில் படைக்கப்பட வேண்டும். இந்த நூலாசிரியர் பெரும்பாலும் அனைத்துக் கட்டுரைகளிலும் சான்றோர்கள் அவர்தம் வாழ்வில் கண்ட பட்டறிவு நிகழ்ச்சிகளைப் பொருத்தமாக இணைத்திருப்பது அவர்தம் கட்டுரை வன்மையையும் பன்னூற் பயிற்சியையும் வரலாற்று அறிவையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறது.

மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவியென்னும் ஐம்புலனறிவுக்கு அப்பாற்பட்டு உணரப்படும் அறிவினை மூன்றாவது கண் என உருவகப்படுத்தும் ஆசிரியர். ரே சார்லஸ் ராபின்சன் (Ray Charless Robinson) என்னும் இசைமேதையின் வரலாற்றைச் சுட்டுகிறார். ஏழு வயதில் தன் புறக்கண் பார்வையை முற்றிலுமாக இழந்த ராபின்சன் தன் மூன்றாவது கண்ணால் முயன்று உலகப்புகழ் பெற்ற பாடகராகவும் பாடலாசிரியராகவும் திகழ்ந்தார் என்பதைப் பொருத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இவ்வாறு பார்வையிழந்து அட்டாவதானம் செய்து புகழ்பெற்ற கோவில்பட்டி இராமையா அவர்களின் வரலாற்றையும் இணைத்துக் காட்டுகிறார்.

தன்னைக் காண வந்தவரிடம் (இருந்து கொண்டே) தான் இல்லை என்று சொல்லச் சொன்னார் தான் பணியாற்றிய ஒரு வணிக நிறுவனத்தின் தலைவர். பணியாளாக இருந்த சிறுவன் பொய் கூறமாட்டேன் என்று சொல்லித் தன் வேலையை இழந்தான். வேலையிழந்த அந்தச் சிறுவன் பின்னால் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராகப் புகழடைந்தான். உண்மை பேசுவதன் உயர்வை அரிச்சந்திரனை மட்டும் கொண்டு விளக்கி வந்த நீண்ட நெடிய மரபில் அறிஞர் வ.சுப. மாணிக்கம் ஐயா அவர்களின் வரலாற்றைப் பதிவு செய்து மண்வாசனை மணக்கச் செய்கிறார் கட்டுரையாசிரியர்.

முறையான பயணச் சீட்டு இருந்தும் ஏறிய புகைவண்டியில் இருந்து இறக்கிவிடப்பட்ட மோகன் என்னும் வழக்கறிஞர் ஆயிரம் மனப்போராட்டங்களுக்குப் பிறகு தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து திரும்பாமலே  விடுதலைப் போராட்டத்திற்கான அடித்தளத்தை அங்கேயே அமைத்தார். நம்முடைய இந்திய ஒன்றியம் அந்நிய ஆட்சியிலிருந்து விடுபடத் தொடங்கப்பட்ட விடுதலைப் போராட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கிய அந்த வழக்கறிஞரே அண்ணல் காந்தியடிகள் என்னும் வரலாற்றுக் குறிப்பை மற்றொரு கட்டுரையில் பதிவிடுகிறார்.

‘நினைக்கப்படும்’ என்னும் கட்டுரையில் தென்னாப்பிரிக்காவில் 22 ஆண்டுகள் தங்கி அந்த நாட்டு மக்களுக்காக விடுதலைப்போர் நடத்திய அண்ணல் காந்தியடிகளின் வரலாற்றை நினைவு கூர்கிறார். தேவாலயங்களில் நிகழும் கிறிஸ்தவத் திருமணங்கள் செல்லுபடியாகாது என்னும் சட்டத்தினை எதிர்த்து இந்துவாகிய அண்ணல் காந்தி அயல்நாட்டில் நடத்திக் காட்டிய சட்டப்போராட்டம் உலக வரலாறு காணாதது. அந்தப் போராட்டத்தில் அவருக்குத் துணைநின்ற வள்ளியம்மை என்னும் தமிழ்ப் பெண்ணின் தியாகத்தையும் கட்டுரையாசிரியர் தெளிவாகப் பதிவிடுகிறார். தென்னாப்பிரிக்காவில் காந்தி பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புக்களை ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட கட்டுரைகளில் பதிவிட்டிருக்கிறார்.

சான்றோர்கள் அவர்கள் வாழுகின்ற காலத்தில் அந்தச் சமுதாயத்தினரால் மதிக்கப்படுவதில்லை என்பது தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் வரலாறு. சான்றோர்களின் தலையெழுத்து. முதுபெரும் தமிழறிஞரும் கப்பலோட்டிய தமிழனுமாகிய வ.உ.சி. அவர்கள் சிறைத்தண்டனை முடிந்து வெளியேறும்போது சுப்பிரமணிய சிவாவும் மற்றொருவர் என இருவர் மட்டும் சிறைவாசலில் வரவேற்றனர். வரலாற்றில் நினைக்கப்படுகிற காட்சி இது. ஆனால் நிகழ்ந்திருக்கக் கூடாத நிகழ்ச்சி இது.

‘தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா’ என்னும் கட்டுரையில் சிலப்பதிகாரச் செம்மல் ம.பொ.சி. அவர்களின் கடும் உழைப்பையும் தன் முயற்சியையும் முன்னிறுத்திச் சாதாரண அச்சுக்கோப்பாளராகத் தொடங்கி மாபெரும் இலக்கிய வாதியாகத் திகழ்ந்த வரலாற்றைப் பதிவிடுகிறார். ம.பொ.சி.யின் வாழ்க்கை தனி வாழ்க்கை என்றால், தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்குத் தொடர் கேடுகளைக் கொண்டு வந்த சுந்தரபாண்டியனைப் பற்றிய குறிப்பினையும் பதிவு செய்திருக்கிறார். மாலிக்காபூரை நோக்கிச் சுந்தரபாண்டியன் வடக்கு நோக்கி வைக்கப்பட்ட தலை இன்னும் தெற்கு நோக்கித் திரும்பவில்லை என்பதும் சிந்திக்கத்தக்கதே!

‘என்னைக் கவர்ந்த இலக்கியக் காட்சிகள்’ என்னும் கட்டுரையில் சமுதாயத் தொண்டர் சௌந்தரபாண்டியனார் மகனுடன் கொடைக்கானல் ஏரியில் பயணம் கொண்டிருந்த இரத்தினவேல் தேவரைப் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்பினைப் பதிவிடுகிறார். பாண்டியனார் மகனார் ஏரியில் விழுந்து உயிர்விடப், பதறிப்போன தேவர் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தார். செய்தி அறிந்த பாண்டியனார் மகனிழந்த வேதனையை ஒரு பக்கம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுத் தேவரைப் பாதுகாத்த அந்தக் கால நிகழ்வை இந்தக் கால சமுதாயத்திற்காக எழுத்தாக்கியிருக்கிறார். இந்த நூலில் உள்ள இத்தகைய வரலாற்றுப் பதிவுகளே வரலாற்று உணர்வைத் தூண்டும் சிறப்பினையுடையன.

நிறைவுரை

பேராசிரியர் முனைவர் திருமாறன் பேராசிரியர் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர். மொழிப்புலமை பெற்ற மொழிப்பற்றாளர். ஏதும் தெரியாமலேயே எல்லா விருதுகளையும் பெற்றுவிடுவோர் இடையில் எல்லாம் தெரிந்தும் எந்த விருதும் பெறாதவர். பெற விரும்பாதவர். சொந்தக் காசைச் செலவழித்து இந்த நூலை வெளியிட்டிருக்கிறார். இன்னும் சில நூல்களையும் வெளியிட்டிருக்கிறார். பள்ளிகளில் அறநெறி வகுப்பு ஒழிக்கப்பட்ட நிலையில் இத்தகைய நூல்களைப் பள்ளித் தமிழாசிரியர்கள் வாங்கி மாணவர்களுக்குப் பரிசளிக்கலாம். சில நிமிடப் பேச்சுக்களைப் பல பக்கக் கட்டுரைகளாக உருமாற்றம் செய்கிறபோது ஏற்பட்டிருக்கும் தவிர்க்க இயலாத சில சறுக்கல்களைத் தவிர அமைப்பாலும் உள்ளடக்கத்தாலும் சிறக்கிறது இந்த நூல். ஒரு ஊரக நூலகத்துக்குள் ஊரவலம் சென்று வந்த மனநிறைவு எனக்கு. இந்த நூலை நான் படித்தேன்! சுவைத்தேன்! நீங்கள் நிறைவடைய வேண்டாமா? உங்களுக்காகப் பகிர்கிறேன்!

(தொடரும்…)

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

முன்னுரை

படைப்பாற்றல் எல்லாருக்கும் கைவரப் பெறாது. அதனுள் கவிபுனைதல் என்பது இயற்கையாற்றல். கவிபுனைவார் எல்லாருக்கும் புதியன படைக்கும் எண்ணம் வந்துவிடுவதில்லை. எண்ணம் செயலாவதற்குள் எத்தனையோ சூழல்கள்! செயல்வடிவமானாலும் பொருத்தமாக அமைந்துவிடும் என்றும் சொல்வதற்கில்லை. திருவெம்பாவை, திருப்பாவை என்றே கேட்டுப் பழகிய ‘பல தலைமுறைச் செவிகளுக்குள்’ ‘தலைமுறைப்பாவை’ என்ற புதிய தலைமுறைச் சொல் அவ்வளவு எளிதாகச் சென்றுவிடாது. பாவை இலக்கியம் என்றால் அது பக்திநெறியோடு தொடர்புடையது என்னும் கருத்தியல் அவ்வளவு எளிதில் நீர்த்துப் போகாது. மரபின் ஆழம், தாக்கம் அத்தகையது!. வடிவத்திலும் வெளிப்பாட்டு உத்தியிலும் மரபையும் பாடுபொருளில் புதுமையையும் தேக்கித் தமிழினப் பண்பாட்டுக் கூறுகளில் ஒன்றான முன்னோர்களின் பெருமை கூறுதல் என்பதை முன்னெடுப்பதாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கும் காப்பியமே தம்பி வசந்தராசன் படைத்துக் காட்டியிருக்கும் ‘தலைமுறைப் பாவை’ என்னும் இலக்கியமாகும். உடம்பின் உள்ளுறுப்புக்கள் பெரும்பாலானவை செயலிழந்து படுக்கையில் கிடக்கும் இந்த வேளையிலும் தம்பி வசந்தராசனின் தலைமுறைப் பாவையைப் படிக்கும் அரிய வாய்ப்பினைத் தமிழ்த்தாய் எனக்கு அருளியிருக்கிறாள்.  தாயின் திருவடி வணங்கி என் அன்புத் தம்பி வசந்தராசனின் தலைமுறைப் பாவையில் நான் சொக்கி நின்ற சுகமான நொடிகளை உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

தொல்காப்பியமும் பாவை இலக்கியமும்

தொல்காப்பியம் ஒரு கவிதையியல் நூல்! அதனை அறிஞர் பலரும் பழந்தமிழர்களின் வாழ்வியல் நூல் என்று கருதுவது அவர்கள் உரிமை. நுண்ணோக்கு உடையார்க்கு அரிஸ்டாட்டிலின் கவிதையியல் போன்றது அது என்பது எளிதில் புலப்படும். பொருளதிகாரத்தின் பிந்தைய ஐந்து இயல்களை முன்னாக்கிக் கற்றால் எளிதில் தெரிந்து கொள்ளலாம். தொல்காப்பியத்தின் பெருமையே வளமான மக்கள் வாழ்க்கை உணர்வுகளின் வெளிப்பாட்டை நன்கு ஆராய்ந்து செய்யப்படும் இலக்கியங்களைப் பற்றிய ஆய்வினை உலகினில் முதன் முதல் நிகழ்த்தியதுதான்! வரலாற்றுக் குறிப்புக்களைக் கூட ஆவணப்படுத்தத் தெரியாத ஒரு சமுதாயத்தில் அகப்புற வாழ்வியல் கூறுகளை ஒருவன் ஆராய்ந்திருக்கிறான் என்பது வரலாற்றுக்கும் ஆய்வு நெறிக்கும் முரணாகும். தொல்காப்பியத்தின் அமைப்பு முறையே அது ஒரு இலக்கியவியல் நூல் என்பதை நிறுவதற்குப் போதுமானதாகும். எழுத்து, சொல் என ஆராய்ந்த பிறகு அவற்றால் வடிவமைக்கப்படும் இலக்கிய ஆராய்ச்சியே பொருளதிகாரம். பொருளியலுக்கும் வாழ்வியலுக்கும் என்ன தொடர்பு? பொருளியல் என்றால் சொற்களின் ஆராய்ச்சி அல்லவா? உவம இயலுக்கும் வாழ்வியலுக்கும் என்ன நெருக்கம்? செய்யுளியலை வாழ்வியலில் எவ்வாறு பொருத்துவது? பொருளதிகாரப் பதிவுகளில் பழந்தமிழ்ச் சமுதாயக் கூறுகள் நிழல்போல் படிந்திருக்கக் கூடும். அதனாலேயே அது பழந்தமிழர் வாழ்வியல் கூறுகிறது என்பது அவ்வளவு முழுமையான கருதுகோள் ஆகிவிடாது. இத்தகைய சிறப்புடைய தொல்காப்பியத்தில் காணக் கிடைக்காத பாவை பற்றிய குறிப்புக்கள் சங்க இலக்கியங்களில் ஆங்காங்கே மின்னுகின்றன என்பதைப் பின்வரும் சான்றுகளால் அறியலாம்.

சங்க இலக்கியங்களில் மார்கழி நீராடல்

மார்கழித் திஙகள் அதிகாலைத் துயிலெழுந்து குளிர்ந்த நீரில் நீராடி இறைவனை வணங்குதல் என்பதைச் சைவமும் வைணவமும் போற்றியுரைக்கும்.  தமிழர் மரபில் இத்தகைய நீராடல் என்பது சங்ககாலம் தொடங்கியே இருந்து வந்தது என்பதனைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் எடுத்துரைக்கும்.

“கனைக்கும் அதிர்குரல் கார்வானம் நீங்கப்
பனிப்படு பைதல் விதலைப் பருவத்தை” (பரிபாடல் 11)

‘கார்வானம் நீங்க’ என்னும் குறிப்பானது கார்த்திகை மாதத்துக் கனமழை ஓய்ந்தது என்பதனையே குறிப்பதாகும். மார்கழிப் பௌர்ணமி மதியானது முழுமதியாதலால் மறு நிறைந்து காணப்படுகிறது. இந்நிலவினோடு ஆதிரை மீனும் சேர்கிறது. அத்தகைய நன்னாளில் விழா தொடங்குகிறது. ஆதிரை நாளில் தொடங்கும் இவ்விழா முப்பது நாட்கள் நடக்கும். அத்திருநாள் மார்கழிப் பாதியில் தொடங்கித் தைப் பாதியில் நிறைவு பெற்றமையால் ‘தை நீராடல்’ என்றே அழைக்கப்பட்டது, தேவகிக்கு மகனாகப் பிறந்து யசோதைக்கு மகனாக வளர்ந்த கண்ணபிரானைப் போல மார்கழியில் தொடங்கிய நோன்பு தைந்நீராடலோடு நிறைவடையும் காரணத்தால் இரு திங்களுக்கும் பொதுவானது பாவை நோன்பு என்பது பெறப்படும். பெண்கள் அனைவரும்  தைந்நீராடும் பரந்த குளத்திற்குத் தலைவனின் பரத்தமை கொண்ட மார்பினை உவமையாக்குகிறது ஐங்குறுநூறு. .

“நறுவீ ஐம்பால் மகளிர் ஆடும்
தைத்திங்கள் தண்கயம் போலப்
பலர் படிந்துண்ணும் நின் பரத்தை மார்பே” (ஐங். 84)

இவ்வாறு முதலில் ‘தை நீராடல்’ என்று குறிக்கப்பட்டதே பின்னர் ‘மார்கழி நீராடல்’ ஆயிற்று. கபிலரின் குறிஞ்சிக்கலியில் வரும் பெண் தன் சிறுவயதில் பாவையை வைத்து நோன்பு நோற்றாள். அந்த நோன்பிற்காகப் பிறர் மனையில் சென்று பிச்சையேற்றாள். அதனைச் சமைத்து ஆயத்தாருக்கும் கொடுத்துப் பாவைக்கும் ஊட்டினாள். இவ்வாறு தை நீராடிய பெண்களுள் சிலர் வையை நோக்கி மார்கழி மாதத்தில் உன்னுடைய நீர் மிகத் தெளிவாய் இருக்கும், எனவே நீ நீராடலுக்குத்  தகுதியுடையாய்! என்று கூறினர். மேலும் சிலரோ வையையிடம் காதலரைத் தழுவும் பேறு பெற வேண்டும் என வேண்டி நின்றனர். இன்னும் சிலர் பூவில் விழும் வண்டு அப்பூவினை விட்டு நீங்காததுபோல் எங்கள் தலைவர் எம்மை விட்டு நீங்காது இன்பம் தருவாராக! என வேண்டினர். வேறுசிலர் பெண்களின் ஏழாம் பருவ நிலையாகிய பேரிளம் பெண் பருவத்திலும் இளமையைத் தந்து செல்வத்தையும் தருக என வேண்டி நின்றனர் எனப் பரிபாடலின் பதினொன்றாம் பாடல் விளக்கியுரைக்கும். பாவை விளையாட்டோடு தொடங்கிய இம்மரபு பின்னர் சைவ சமயச்சார்பு பெற்று வளர்ந்ததை அகநானூற்றின் 181 ஆம் பாடல் உணர்த்தி நிற்கும்.

‘‘நான்மறை முதுநூல் முக்கட்செல்வன்
ஆலுமுற்றம் கவின்பெறத் தைஇய
பொய்கை சூழ்ந்த பொழில்மனை மகளிர்
கைசெய் பாவை துறைக்கண் இருக்கும்
புகார்”; ( அகம் – 181 )

சங்க காலத்தில் கொண்டாடப்பட்ட பாவை நோன்பிற்கு மழைவளம் பெறுதலும் நல்ல கணவன் அமைதலுமே காரணமாய் அமைந்தன. ஆனால், திருப்பாவையின் பாடல்கள் இறைவனாகிய கண்ணனே கணவனாக வரவேண்டும் என வேண்டுவதாக அமைந்துள்ளது. கண்ணனையே கணவனாக அடையவேண்டும் என ஆயர்குல மகளிர் மார்கழியில் காத்யாயினி தேவியை வேண்டி நோற்பதுவே பாவை நோன்பு எனப் பாகவதம் குறிப்பிடும். அதனையே வைணவ உரையாசிரியர்களும் ஏற்பர்.

நோன்பு எவ்வாறு நோற்கவேண்டும் என இரண்டாவது பாடலும் நோன்பு நிறைவு பெற்றமைக்குப் பின் நிகழும் செயல்களை இருபத்தேழாம் பாட்டும் குறிப்பிடுகிறது. நோன்பு மேற்கொள்ளப்படும் இடம் பாவைக் களம் எனப்படும். பாவைக்கு நீராட்டுதலை இரண்டு, மூன்றாம் பாடலும் மழை பொழிய வேண்டுவதனை மூன்று, நான்காம் பாடலும் கண்ணன் கணவனாக வரவேண்டும் என்பதனை இருபத்தைந்து, இருபத்தெட்டு, இருபத்தொன்பதாம் பாடலும் விளக்குகின்றன.

மணிவாசகப் பெருமானும் பாவை நோன்பும்

மணிவாசகர் திருப்பெருந்துறையில் உறைந்த காலத்து அங்குள்ள பெண்கள் அம்மானை, ஊசல், சாழல் போன்றவற்றை ஆடுதல் கண்டு அவற்றை இறைவன் புகழ்பாடும் பாடல்களுக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டார் என்றும் தனக்குக் கிடைத்த சிவானுபவம் உலக உயிர்களுக்குக் கிடைக்கவேண்டும் என எண்ணிச் செய்ததே திருவெம்பாவை என்றும் திருவாலவுடையார் திருவிளையாடற்புராணம் குறிப்பிடுகின்றது. மாணிக்கவாசகர் திருவண்ணாமலையில் இருந்த காலத்தில் அந்நகரில் இருந்த பெண்கள் எல்லாம் மார்கழி மாதத்தில் திருவாதிரைக்கு முந்தைய பத்து  நாட்களும் வீடுகள்தோறும் சென்று பெண்களை அழைத்து விடியற்காலத்தில் குளிர்ந்த நீருடைய தடாகத்தில் நீராடினர். அவர்களுடைய செயலைக் கண்ட மாணிக்கவாசகர் திருவெம்பாவையைப் பாடினார். திருவெம்பாவை திருப்பாவையிலிருந்து வேறுபட்டதாகும். தான் பெற்ற சிவானுபவத்தை ஏனைய உயிர்களும் பெற வேண்டும் என்பதற்காகப் பாடப்பெற்றது திருவெம்பாவை. நல்ல கணவனையும் நீங்காத மழையையும் பெறுவதற்காகப் பாடப்பெற்றது திருப்பாவை. இவையே இரண்டுக்குமான அடிப்படை வேறுபாடு. இனி நல்ல கணவனைப் பெற வேண்டிய நிலை வளர்ச்சிநிலை எய்திக் கண்ணனே கணவனாக அமையவேண்டும் என்ற நிலைக்குச் சென்றது திருப்பாவை. இதனை,

“எற்றைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் உன்தன்னோடு
உற்றோமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று – ஏலோர் எம்பாவாய் !”

என்னும் பாசுர வரிகளால் அறியமுடியும். ஆனால் திருவெம்பாவை இதற்கு நேர் எதிரானது. சிவனைக் கணவனாகக் கருதுதல் சைவ மரபன்மையின் சிவனடியார்களுக்கு வாழ்க்கைப்படுவதையே பெண்கள் விரும்பினர். அதற்கான நோன்பே திருவெம்பாவை.

“உன்னைப் பிரானகப் பெற்ற உன் சீரடியோம்
உன் அடியார் தாள்பணிவோம் ஆங்கவர்க்கே பாங்காவோம்
அன்னவரே எம் கணவர் ஆவார்! அவர் உகந்து
சொன்ன பரிசே தொழும்பாய்ப் பணிசெய்வோம்!”

என்ற வரிகள் உணர்த்தும். இவ்வாறு சங்க காலத்தில் தை நீராடலாய்த் தொடங்கிப் பின் வந்த காலத்தில் மார்கழி நீராடலாய் மாறியதே பாவை நோன்பின் வரலாறாகத் தெரிகிறது. பாடப்பெற்ற காலமும் உள்ளடக்கமும் நோக்கமும் தொடக்கநிலையிலிருந்தே மாறுபடுவது பாவை இலக்கியத்தில் வியப்பான ஒன்று அல்ல., வெகு இயல்பே என்பது இதனால் நிறுவப்படுகிறது. எனவே திறனாய்வுக்குட்படுத்தப்படும் தலைமுறைப்பாவையின் உள்ளடக்கமோ வடிவக் கட்டுமானமோ மரபு மீறியது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லாது போய்விடுகிறது. இது பற்றிக் கூடுதலான சில தகவல்கள் தொடர்கின்றன.

பாவை நூல்களின் பட்டியல்

பாவை இலக்கியத்தைப் பற்றிப் பேராராய்ச்சியை நிகழ்த்தியவர் பண்டிதமணி அவர்களே. தொல்காப்பிய உரையாசிரியர் பேராசிரியர் அவர்களின் உரைப்பகுதிகளின் அடிப்படையில் அவர் தமது ஆராய்ச்சியைச் செந்தமிழ் இதழில் நிகழ்த்தியிருக்கிறார். தொடக்கக் காலத்தில் பாவைப்பாடல்கள் வாய்மொழி இலக்கியங்களாகவே அமைந்துபோன காரணத்தால் எந்த ஒரு பாவைப்பாடலையும் முழுமையாகப் பெற முடியவில்லை என்னும் கருத்தினை முன்வைக்கிறார்.

இனிப் பாவைப்பாடல்கள் கலிப்பா வகையைச் சேர்ந்ததாகக் கொள்ளப்படுகிறது. நான்கடி முதல் பத்து அடிகளில் இவை பாடப்பெற்றன என்பதையும் பண்டிதமணி விளக்கியிருக்கிறார். கலிவிருத்தமாகப் பாடப்பட்ட இப்பாவை இலக்கியம் பின்னாளில் அதாவது ஆண்டாள், மணிவாசகர் ஆகியோர் இவர்கள் காலத்தில் கொச்சகக் கலி அமைப்பில் எட்டு அடிகளால் நிரம்பிய நூல் வடிவத்தில் அதாவது பதிகமாகவும் பாசுரமாகவும் பாடப் பெற்றிருக்கிறது. புறக்கட்டுமானத்தைப் பொருத்தவரையிலும் திருப்பாவை முப்பது பாடல்களைக் கொண்டு விளங்க, திருவெம்பாவையோ இருபது பாடல்களை மட்டுமே கொண்டு விளங்குகிறது! கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய திருப்பாவை முப்பது பாடல்களும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய திருவெம்பாவை இருபது பாடல்கள் மட்டுமே கொண்டிருப்பதும் சிந்தனைக்குரியதாகும். திருப்பாவை, திருவெம்பாவை என்னும் வைணவ மற்றும் சைவ இலக்கியப் பாவைகளைத் தொடர்ந்து தமிழில் பின்வருமாறு தோன்றிய பாவைகள் கிட்டியிருக்கின்றன.

1. 16ஆம் நூற்றாண்டில் தத்துவராய சுவாமிகள் எழுதிய இரு பாவை நூல்கள்
2. 1920 அவிரோதநாதர் எழுதிய சமணர் திருப்பாவை
3. 1954இல் எழுதப்பட்ட முருகன் திருப்பாவை
4. 1957இல் ஒன்பது துறவிகளால் எழுதப்பெற்ற திருவெம்பாவை
5. 1962இல் ஆ.மு.வேங்கட்ராமன் எழுதிய மதுரை பரிபூரண விநாயகர் திருவெம்பாவை
6. 1963இல் கண்ணதாசன் எழுதிய தைப்பாவை
7. 1965இல் பெருஞ்சித்திரனார் எழுதிய செந்தமிழ்ப்பாவை
8. 1966இல் கவியோகி சுந்தானந்த பாரதியார் எழுதிய தமிழ் திருவெம்பாவை
9. 1973இல் கா.மு.ஷெரீப் எழுதிய நோன்புத் திருப்பாவை
10. இல் காரை இறையடியான் எழுதிய திருவருட்பாவை
11. 2019இல் துரை வசந்தராசன் எழுதிய தேன்பாவை
12. 2020இல் வள்ளிமுத்து எழுதிய எழிற்பாவை
13. 2020இல் வரதராசன் எழுதிய சுறவம்பாவை

என்று பாவை இலக்கிய நூல்களின் பட்டியல் விரிவடைகிறது. எனினும் இவை எதுவும் ஒன்று போல் மற்றொன்று இல்லை என்பதும் கருத்திற் கொள்ளத்தக்கது. ‘பாவை’ என்ற சொல்லைக் கொண்டு முடிவதினாலேயே இந்த இலக்கியம் ஒரே தன்மையுடையவாயின என்றும் கருதுவதற்கில்லை.

பா(ர்)வை  பலவிதம்!

‘தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும்மாரி பெய்வதற்காகத்’ தொடங்கப் பெற்ற திருப்பாவை நோன்பு மங்கையர் நல்ல கணவனைப் பெறுவதற்கான நோன்பாகவும் அமைந்தது. ‘எம் கொங்கை நின் அன்பர் அல்லால் தோள் சேரற்க’ என்னும் திருவெம்பாவை காண்க. கவிஞர் கண்ணதாசன் திராவிட இயக்கத்தில் இருந்த வேளையில் எழுதிய நூல் தைப்பாவை. சமயப்பற்றுள்ள குடும்பத்தில் பிறப்பு, சமய நூல்களில் ஈர்ப்பு மற்றும் ரசனை ஆகியன அவரிடம் திருப்பாவை, திருவெம்பாவை ஆகிய நூல்களைக் கொண்டு சேர்த்திருந்தது. அவற்றின் யாப்பழகும் ஓசைச் செப்பமும் அவர் மனத்தில் இடம் பிடித்ததன் விளைவாக எழுந்த நூல் தைப்பாவை. திருப்பாவையும் திருவெம்பாவையும் பாவை வடிவமொன்றைச் செய்து அதனை முன்னிலைப்படுத்திப் பாவாய் என அழைத்துத் தோழியர் பாடுவதாக அமைந்திருக்கும். ஆனால் தைப்பாவையில் கவியரசு கண்ணதாசன் தைமகளையே ‘தைப்பாவாய்’ என அழைத்துப் பாடியிருப்பார். தைத்திங்கள் முதல்நாளைத் தமிழர் திருநாள் என்று கொண்டாடும் தமிழர் இயல்பையும் திராவிட இயக்கக் கருதுகோளையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழர் மரபு, வேளாண்மை, காதல் வாழ்வு, மூவேந்தர் மாண்பு உள்ளிட்ட பற்பல அம்சங்களைக் கொண்டு தைப்பாவை எனும் நூலை சுவைமிக்க கவிதைகளால் தொடுத்திருக்கிறார் கவியரசு கண்ணதாசன். தைமகள் வருகையால் தமிழர்களுக்குரிய எல்லா மேன்மைகளும் கிட்டவேண்டும் என்றும் கன்னியருக்குத் திருமணம் கைகூட வேண்டுமென்றும், மூவேந்தர் மாண்பு துலங்க வேண்டுமென்றும் பற்பல அம்சங்களை இந்நூல் பாடுகிறது.

“எந்தமிழர் கோட்டத்து இருப்பார் உயிர்வளர
எந்தமிழர் உள்ளத்து இனிமைப் பொருள்மலர
எந்தமிழர் கைவேல் இடுவெங் களம் சிவக்க
எந்தமிழர் நாவால் இளமைத் தமிழ் செழிக்க
முந்து தமிழ்ப்பாவாய் முன்னேற்றம் தான் தருவாய்
தந்தருள்வாய் பாவாய் தைவடிவத் திருப்பாவாய்
வந்தருள்வாய் கண்ணால் வாழ்த்துரைப்பாய் தைப்பாவாய்”

இப்பாடல் தமிழரின் வாழ்வியல்புகள் பலவற்றையும் சுட்டுகிறது. தைமகள் வருகையால் தமிழர் நலன் மேம்பட வேண்டும் எனும் வாழ்த்தையும் இப்பாடலில் கவியரசர் கூறுகிறார்.

தலைமுறைப்பாவை கட்டுமானச் சிறப்பு

எட்டடி கொண்ட கொச்சகக்கலியால் ஏனைய பாவைகள் எல்லாம் அமைந்திருக்க வசந்தராசன் எழுதியிருக்கும் இந்தப் பாவை பத்து அடிகளைக் கொண்டதாக அமைந்திருக்கிறது.

இந்தப் பாவை முகநூலில் வெளிவந்த போது பின்னூட்டம் இட்ட பேராசிரியர் ஒருவர் ‘முந்து நூல் கண்டு முறைப்பட எண்ணி எழுதுக’ என எட்டடிக்கு மிகாமல் எழுதவேண்டும் என்று கடடளையிட்டது என் நினைவில் இன்னும் வட்டமிடுகிறது!.

மானுடம் வளர்ச்சி நோக்கியது. சிந்தனைகளும் சிக்கல்களும் புதியனவாகத் தோன்றும். சான்றாக நான்கடி கொண்டு தனிச்சொல் பெற்று அமைவது நேரிசை வெண்பா என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். தனிச்சொல் இல்லாமல் நான்கடியாய் வந்தால் அது இன்னிசை வெண்பா என்பதும் தெரியும். ஆனால் தனிச்சொல் பெற்று மூன்றடியால் வந்தால் அது என்ன பா? இரண்டாம் அடிக்குப் பதிலாக மூன்றாவது அடியில் தனிச்சொல் பெற்று வந்தால் அது என்ன பா? ஒரு நேரிசை வெண்பாவில் கனிச்சீர் வந்துவிடுமானால், அதற்கு ஆயுள் தண்டனை கொடுத்துவிடலாமா? வெண்டளை தவிர்த்துப் பிற தளை வந்துவிடுமானால் அப்போது அது என்ன பா? எத்தனைப் பேருக்கு இது தெரியும்?

ஏதோ எனக்கு மட்டுந்தான் தெரியும் என்பது போல நான் எழுதுவதாகக் கருதிவிடக்கூடாது, நாம் கவனிப்பதில்லை! அவ்வளவுதான். அதுபோலவேதான் எட்டடிதான் கொச்சகக்கலி வரவேண்டும் என்பது விதியில்லை. அது வழக்கியல் மரபு. பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் மரபின் மாற்றம். இந்த மாற்றம் வலிந்து அமையக்கூடாது. தம்பி வசந்தராசன் தான் எழுதிய பாவை இலக்கியத்தைப் பத்தடிகளால் புனைகிறார் என்றால் சிந்தனை ஓட்டம் அப்படி! செய்திகளின் சாரம் அப்படி! இன்னும் பறையறைந்து சொல்லப் போனால் தலைமுறைப் பாவையின் பாடுபொருள் தமிழிலக்கியம் இதுவரை காணாதது! தற்கால முகநூல் கண்டது!. முற்றிலும் வேறுபட்டதொரு பாடுபொருளை மாறுபட்டதொரு வடிவத்தில் சொல்வதற்குப் படைப்பாளனுக்கு உரிமை உண்டு!

பத்தடி பாடினாலும் பாலுணர்வு கண்டதில்லை

கையாலாகாதவன் மரபினைப் பின்பற்ற இயலாமைக்கும் வல்லாளன் படைப்பில் அது மாற்றம் பெறுவதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. திருவெம்பாவை உள்ளிட்ட அத்தனைப் பாவைகளும் அவற்றுள் வரும் பெண்கள் வாய்மொழியாக அமைந்தவை. தலைமுறைப் பாவைதான் படைப்பாளன் வாய்மொழியாக அமைந்தவை. ஆம்!. ஓர் ஆண் பாவை பாடியிருக்கிறான்!  கொழுநனோடு கொஞ்சிய பாவைகள் உண்டு!. இஞ்சியையும் மஞ்சளையும் ஏற்றமிகு தமிழையும் பாடிய பாவைகள் உண்டு. இறைவனைப் பாடிய பாவைகள் உண்டு! இறைவனையே கணவனாக வேண்டிய பாவைகள் உண்டு! மழைவேண்டிய பாவைகள் உண்டு! மார்கழியில் தொடங்கித் தையில் முடிந்த பாவைகளும் உண்டு. தம்பி வசந்தராசனின் பாவை தலைமுறைப்பாவை! தன் முன்னோர்களின் பெருமை பேசும் பாவை! தமிழ்ச் சான்றோர்களின் தியாகத்தை எடுத்துரைக்கும் தண்டமிழ்க் காப்பியம்! தான் வாழ வாழ்ந்த தலைமக்களையும் தமிழ் தழைக்க வாழ்ந்த தாளாளர்களையும் தானும் போற்றிப் பிறரையும் போற்றுங்கள் என வேண்டி முரசு கொட்டும் வேறுபட்ட பாவை இந்தத் தலைமுறைப் பாவை!

வீர முனுசாமியின் வெற்றிப் பரம்பரை

தலைமுறைப் பாவை என்னுந் தலைப்பு மட்டுமே மரபு சார்ந்தது, கட்டுமானம் கொச்சகக்கலியாக அமைந்தாலும் பத்தடிப் பாவை என்பதால் அதுவும் புதுமையே. தமிழ்க்கவிதை வரலாற்றில் யாரும் சிந்திக்காத ஒரு சமுதாயக்களம். அது ஒரு புதுமை! ஒரு தனிமனிதன் தன் குடும்பம் சார்ந்த முன்னோர்களின் சொத்துக்களுக்கு வாரிசாக வருவதுண்டு. ஆனால் அந்த முன்னோர்களை இனிய இலக்கியத்தில் பாசத்தோடு பதிவு செய்வது வேறு. பெற்றவர்களுக்கு நூலை அர்ப்பணிப்பதோடு இதுவரை முடிந்து வந்த முன்னோர் வணக்கத்தை ஒரு சிற்றிலக்கியத்தின் பாடுபொருளாக ஆக்கி ஒரு மாபெரும் உள்ளடக்கப் புரட்சியைச் செய்திருக்கிறார் வசந்தராசன். அண்ணாமலையான் ஒருவனை மட்டும் பாடுபொருளாகக் கொண்டதுதான் திருவெம்பாவை! கண்ணபிரானை மட்டும் பாடுபொருளாகக் கொண்டதுதான் திருப்பாவை!. ஆனால் தலைமுறைப்பாவையில் பாடுபொருளாக ஒருவர் அல்லர் ஒரு பட்டாளமே இருக்கிறது!.

“ஈரம்வாழ் நெஞ்சன்! இரும்பையுமே ஈர்த்துவக்கும்
சோரமே காணாத சொற்கற்பன் ! என்றைக்கும்
ஊரின் நடுமரம்! உண்ணக் கனிநீட்டும்!
ஊருணித் தாய்மை! ஒழுகும் மலைமார்பு!
ஆரத் தழுவுகின்ற அன்பின் பெருங்கடல்!
சேரன்தன் வில்லம்பாய்ச் செஞ்சொல் மணிதீர்ப்பு!
ஓரமே போகாத உயராண்மை! தன்நிழலைத்
தூரம் அனுப்பாத் தொடருச்சி வெங்கதிராம்
வீர முனுசாமி வெற்றிப் பரம்பரையின்
தீரம் உரைக்கவந்தேன்!”

எனத் தொடக்கம் செய்யும் வசந்தராசன் அனைத்து உறவுகளையும் இந்தப் பாவையில் பதிவு செய்திருக்கிறார். தொகை நூல்களில் ஒன்றான பதிற்றுப்பத்தில்கூடப் பாட்டுடைத் தலைவனாகிய மன்னனின் தாயும் தந்தையும் மட்டுமே (இன்னாருக்கு இன்னார் வயிற்றில் தோன்றியவன் என்பது போல) கொளுவில் குறிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். பக்திப் பொருளைப் பாடினாலும் பாவை என்பது அகம் சார்ந்த இலக்கியம். பாட்டுடைத் தலைவர்களாகப் பலரையும் பதிவு செய்திருப்பதால் ஒருவகையில் புறம் சார்ந்த கையறுநிலையாகவும் கொள்ளலாம். கையறுநிலையில் பெருமையும் இழப்பும் குறிக்கப்படும். இதில் பெருமை மட்டும் குறிக்கப்படுகிறது. பிறப்பினால் மனிதன் என்றாலும் அவனை மனிதன் என ஏற்றுக் கொள்வது மானுடச் சமுதாயம். மானுடச் சமுதாயத்தின் முதல் அறிமுகம் பள்ளி. அந்தப் பள்ளியின் பெருமையைப் பாடுகிறார் கவிஞர்!

கவிஞன் வரலாற்றை எழுதுவதற்கும் வரலாற்றாசிரியன் கவிதை எழுதுவதற்கும் வேறுபாடு உண்டு. தலைமுறைப் பாவை கவிஞனால் எழுதப்பட்ட வரலாறு. எனவே கவிமணம் தவிர்க்க இயலாதது. அதனால் வரலாறு தடம் மாறுவதில்லை. மாறாகத் தேசிய நெடுஞ்சாலைப் பூக்களாகக் கவிநயம் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடப்பதைக் காணமுடிகிறது. ‘மனிதன் இரக்கத்தோடு வாழவேண்டும்’ என்பது கருத்து. ‘ஈரம் தான் வாழ ஒரு இடத்தைத் தேடி அந்த இடமாக முனுசாமியின் நெஞ்சைத் தேடி வாழ்ந்தது’ என்கிறது கவிதை. ஊரின் நடுமரம்! உண்ணக் கனிநீட்டும்! ஊருணித் தாய்மை!’ என்பது வள்ளுவத்திற்கு வசந்தன் எழுதிய கவிதை உரை!. ஓரம் போகாத உயர் ஆண்மையாம்! அடடா! தன் தீர்ப்புக்குக் கட்டுப்படுவர் என்பதனால் கோடிவிடக்கூடாது என்பதை அழகாகப் பாடுகிறார். ‘தன்னிழலைத் தூரம் அனுப்பாத தொடருச்சி வெங்கதிராம்’ என்று பாட்டனின் பண்பைப் பாடுகிறார். உச்சிப்பொழுதுக்கு முன்னும் பின்னும் கதிரவனின் நிழல் சாயும். சரியும்! முனுசாமி உச்சிச் சூரியனாம்! நடுநிலைக்கு இப்படியொரு உருவகம்! உவமம்!

பள்ளியையும் ஆசிரியர்களையும் பாடும் பாவை

பாவையரைப் பாட்டுடைத் தலைவராகக் கண்ட காப்பியங்கள் உண்டு. மறவர்களைப் பாட்டுடைத் தலைவர்களாகக் கொண்ட காப்பியங்கள் உண்டு. தான் படித்த பள்ளியைக் களமாக்கிப் பாடம் சொன்ன ஆசிரியர்களைப் பாட்டுடைத் தலைவர்களாக்கிய புதுமையை வசந்தன் இந்தப் பாவையில் செய்திருக்கிறார். ஒரு நூலைப் படிக்கிறபோது ஏதாவது கிடைக்காதா என்ற ஆர்வம் மேலோங்க அணுக வேண்டும்! ‘இவன் என்ன பாடிவிடப் போகிறான்? இதில் என்ன கிடைத்துவிடப் போகிறது?’ என்னும் மனப்பான்மையோடு அணுகினால் பார்வை மங்கும்! படைப்பில் புகையண்டும். பொங்கலுக்கு வாய்த்த புதுத்துணி என்பது ஆண்டுதோறும் மாறி வரும் ஆசிரியர்களைக் குறித்தது! ஒவ்வொரு பொங்கலுக்கும் புதுத்துணி என்பது குறிப்பு உவமம்! இது சிறுபான்மையாக இருந்தாலும் ஆசிரியர் அனைவரையும் வணங்கி மகிழும் இளைய நெஞ்சுகளின் இளகிய வெளிப்பாடாகக் கொள்ளலாம்! இன்றைக்கு நாம்பேசுகிற மானுடம் மனிதநேயம் எல்லாம் ‘பொதுநலச் சரிகை’ போர்த்திய போலிச் சுயநலம்! தம்பி வசந்தன் எழுதுகிறான் பாருங்கள்!

“எங்கும் உயர்த்தில் எம் பள்ளி வாரிசுகள்!”

இவன் அங்கே படிக்கப் போனது ஒரு மாணவனாய் “எம்பள்ளியாம்!” இலக்கணத்தின் தன்மைப் பன்மையை எப்படி இலக்கியமாக்குவது என்ற வித்தை இவனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது! ‘எங்கும்’ என்பது சிற்றூர், மாவட்டம், மாநிலம், நாடு என்பனவற்றைத் தாண்டி உலகளாவிய நிலையில் வாழ்ந்து வரும் மங்கலங் கிழார் பள்ளியில் கற்ற மாணவர் பலரையும் குறித்தது! பள்ளியைக் கற்பித்த கல்வி நிலையமாகக் கருதாது அதனைத் தம் உடைமையாகக் கருதிக் காக்க வேண்டுமென்பார் ‘வாரிசுகள்’ என்றார். வட்டாட்சியரிடம் சென்றால் இதற்கு வாரிசுச் சான்றிதழ் தரமாட்டார் என்பது வசந்தனுக்கும் தெரியும்! செங்கதிராய் எமை மாற்ற திங்களாய்த் தேய்ந்தார்கள் என்னும் கற்பனை அறிவியல் கண் கொண்டு நோக்குவார்க்குப் புலனாகாது. திங்கள் தேய்வதும் இல்லை வளர்வதும் இல்லை என்பது அறிவியல். ஆனால் ‘வளர்பிறை’, ‘தேய்பிறை’ என்பது கதிரவனுக்கு இல்லை.  திங்கள் தேய்வது கற்பனைச் சித்திரம்!. செங்கதிரோன் தேயாது நிலைத்திருப்பதும் கற்பனைச் சித்திரம்!

“திங்கள் ஒரு புறமும் ஔிர்
செங்கதிர் ஒரு புறமும்
தங்கியிருந்திடினும் ஒளி
தாவுதல் உண்டது போல்”

என்பார் பாவேந்தர்! திங்கள் தேய்வதற்கு ஒரு காரணத்தைத் தன் குறிப்பாகச் சொல்லுகிறான் கவிஞன்! அந்தக் காரணத்தின் நுண்ணியத்தில் இருக்கிறது கவிதை! ஆசிரியருக்கான இலக்கணத்தை அறிந்தவர்களுக்கு இது புரியும். நிலம்போலச் சகிப்புத்தன்மை, மலர்போல மென்மை, துலாக்கோல்போல நடுநிலை, மலைபோல அறிவுயர்ச்சி இவைகளெல்லாம் அவருக்கான இலக்கண வரையறைகள்! நாங்கள் குளிர்வது உங்கள் புகழ் ஒளி உலகெலாம் பரவவே என்னும் ஆசிரியர்களின் பரந்து பட்ட உள்ளக் குறிப்பைச் ‘செங்கதிராய்’ என்னும் சொல் உணர்த்தியது காண்க. ‘நீங்கள் நிமிரவே நாங்கள் குனிந்தோம்’ என்பது குறிப்பு. கண்டிப்பும் கரிசனமும் துணிவும் கனிவும் கொண்ட வேதியல் கலவையே ஆசிரியர் பணி என்பதைத் ‘திங்களாய்த் தேய்ந்தார்கள் தீயாய் ஒளிர்ந்தார்கள்’ என்னும் தொடரால்  உணரலாம்! இனித் தீயினின்றும் பிறப்பதே ஒளியாதலின் ஒளியைத் தீயாய் ஒளிர்ந்தார் என்றது என்னையெனின், தீ காரணம் ஒளி காரியம். வசந்தன் காரணத்தைக் காரியமாக்கி உரைத்தார்!. ‘சூரியப் பிறைகள்’ என்பார் தமிழன்பன்!. உள்ளடக்கம் சூரியனைப் போல் சுட்டெரிப்பன! அவைபற்றிய பாடல்கள் குறுகிய ஹைக்கூ வடிவம்! அது நிலவுக்குப் பிறை! இரண்டையும் இணைத்துத் தாம் எழுதிய நூலுக்குப் பெயர்வைக்கிறார் தமிழன்பன் ‘சூரியப் பிறைகள்’! தலைப்பே ஒரு கவிதை! இது தமிழன்பனுக்கு மட்டுமன்று, தலைமுறைப் பாவைக்கும் பொருந்தும்!

‘பொங்கு புதுப்புனலின் பேரருவிப் பாய்நதியாய்’ என்னும் அடியில் புனல், அருவி, நதி என்னும் பொருட்பெயர்களுக்குப் புணர்த்திக் காட்டியிருக்கும் அடைகள் அழகியல் படைப்பாளனின் அழகியல் உணர்வை வெளிப்படுத்துவனவாம்! இனிப் பொங்கு புனல், பாய்நதி என வினைத்தொகையாய்க் கூறியதனால் எப்பருவக் காலத்தும் வற்றாத நிலையைக் குறித்தது. ‘பேரருவி’ எனப் பண்படை புணர்த்தி நயாகராவைச் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறார். ஆசிரியர்தம் கற்பிக்கும் நெறிமுறைக்குக் காட்டப் பட்டிருக்கும் உவமங்கள் திருக்குறளைப் போலப் பத்தினி உவமங்கள்! பொருளாகிய பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கு அடைபுணர்க்காது உவமத்திற்கு அடைபுணர்த்த பாங்கு அவர்தம் உணர்ச்சியையும், சரளமான கற்பித்தலையும் உணர்த்துகிறது. நதியாய் என்னும் உவமத்தைப் பள்ளியோடு இணைக்க! ‘பள்ளி’ ஆகுபெயர் மாண்பு ஆசிரியர்க்கன்றிக் கட்டடத்துக்கு ஆகாமையின்! இப்போது படித்துப் பாருங்கள் பள்ளியைப் பாடும் பாங்கினை!

“தெங்கிளமை நன்றியினைத் தேடிச் சுமக்கின்ற
நுங்கிளமை நெஞ்சத்தார்! நூல்நிறைக்கும் ஆற்றலென
எங்கும் உயரத்தில் எம்பள்ளி வாரிசுகள்!
பொங்கலுக்கு வாய்த்த புதுத்துணிபோல் ஆசான்கள்
எங்களுக்கு வாய்த்தார்!செங் கதிராய் எமைமாற்ற
திங்களாய்த் தேய்ந்தார்கள்! தீயாய் ஒளிர்ந்தார்கள்!
இங்கும் மலையுச்சி ஏராள மாய்ப்படைத்த
பொங்கு புதுப்புனலின் பேரருவிப் பாய்நதியாய்த்
தங்குதடை யின்றித் தமிழ்வளர்க்கும் எங்களூர்
மங்கலங்கி ழார்ப்பள்ளி மாண்பினைக்காண் எம்பாவாய்!”

பள்ளியைப் பாடுகிறார். தொடர்ந்து அது உருவாக்கிய வாரிசுகளைப் பாடுகிறார்.

ஊரைத் தாயாகப் பாடிய ஒரே கவிஞன்

‘குருவராசப் பேட்டை’ என்பதன் மரூஉ குருவை! பேரிலக்கியத்தில் நாடுகாண் காதை, காடுகாண் காதை என்றெல்லாம் பாடுவார்கள். நாடு, நகர், பாடுவார்கள்! காடு, கரை பாடுவார்கள். படலங்கள் என்னும் பெயரால் பல நூறு பாடல்களைக் கம்பன் பாடியிருக்கிறான். ஆனால் பாவை என்னும் சிற்றிலக்கிய உள்ளடக்கத்தில் தான் பிறந்த மண்ணைத், தன்னை வளர்த்த மண்ணைத், தன்னை உருவாக்கிய மண்ணைப் பாடியவன் வசந்தராசனாகத்தான் இருக்க முடியும் என்பது என் பணிவான அனுமானம். அது மட்டுமன்று. அந்த ஊரின் பெருமைகளை நிரலாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்து உணர்ச்சி மேலிட்டால் பெண்ணாக அதாவது தாயாக உருவகம் செய்திருக்கிற படைப்பாளுமை பெரிதும் மெச்சத் தகுந்ததாகும்.

“தருமம் வளர்த்தெடுக்கும்! தன்வியர்வை ஊற்றளித்துத்
திருவை விதைத்திருக்கும்! தென்பொதிகைச் தமிழின்
அருமை உணர்த்திவைக்கும்!ஆர்ப்பாட்ட மேதுமின்றிப்
பெருமைப் பயிர்வளர்க்கும்! பேராண்மை நீட்டும்!
கருமமே கண்ணாகிக் காலத்தின் கைரேகை
கருவில் பதித்துவைக்கும்! கண்முன்னே கன்னல்
திருமுறைகள் நூறாய்த் திருப்பதிகம் பாடவைக்கப்
பெறுகின்ற பேரறிஞர் பேசும் வயிறுடையாள்
ஒருமுகத்தாள் எங்கள் உயிர்நிறைக்கும் தாய்மண்ணாள்
குருவை இளநகர்காண்!”                                  

இந்தப் பாட்டில் ஒவ்வொரு வினைமுற்றுக்கும் இறுதியில் குருவை என்பதை இணைக்க வேண்டும்! சான்றாகத் தருமம் வளர்த்தெடுக்கும் குருவை! திருவை விதைத்திருக்கும் குருவை! என்றவாறு இணைத்துப் பொருள் காணவேண்டும். இப்படிப் பாடிவந்தவர் பேரறிஞர் பேசும் வயிறுடையாள் என்று ஊரை உயர்திணையாக்கிவிடுகிறார். பிறந்த மண்ணைப் பெற்ற தாயாக நோக்குகிறார். பழம்பெரும் ஓர் ஊரை இளநகர் என்று பாடுவது அதன் பெருமை நோக்கி!

“ஊரின் இருபுறமும்  ஓய்ந்த இருகுளங்கள்!
தேரின் வடமாய்த் தெருக்கள்!  இவைநடுவே
சீராய்ப் பிரித்தபடிச் செல்லும் நடுச்சாலை!
நாரின்பூக் கட்டெனவே நன்றிணைந்த வீடுகள்முன்
பேரின்பம் பேசும் பெருந்திண்ணை! சூழ்ந்திருக்கத்
தூரெடுத் தூட்டும்  துணைதொடக்கப் பள்ளி !ஆங்குப்
பேரெடுத்தப் பேர்கள் பெருங்கூட்டம்!”

முதன் முதல் எழுதிய பொதுத்தேர்வுக்கான எண் நம்மில் எத்தனைப் பேருக்கு நினைவிருக்கிறது? எண்ணிப்பாருங்கள்! வசந்தராசன் இந்தப் பாவையில் குருவை தொடக்கப்பள்ளி மாணவனாகவே இருக்கிறார். ஓய்ந்த குளமாம்! மக்களும் விலங்குகளும் வாயாடி நீராடி வந்து போகிறவரைக்கும் அது ஓயாத குளம். போனபிறகு அது ஓய்ந்த குளம். திண்ணைப்பேச்சு கேள்விப்பட்டதுண்டு! திண்ணையே பேசிக் கேள்விப்பட்டதுண்டா? குருவராசப்பேட்டை வீட்டுத் திண்ணைகளும் பேசுமாம்! வீட்டுக்கு உரிமையாளரும் விருந்தினரும் வருவாரும் போவாரும் என அனைவரும் அமர்ந்து பேசி மகிழ்கிற திண்ணை அது. ‘இடத்தின் நிகழ்பொருளின் தொழில் இடத்தின் மேல் ஏற்றப்பட்டது’ என்பார்கள் இலக்கண அறிஞர்கள். குளம் நிறைந்தது என்றால் குளம் நிறையாது நீர்தான் நிறையும். நீரின் தொழில் குளத்தது வினையாகச் சொல்லப்பட்டதுதான் இடத்து நிகழ்பொருளின் தொழில் இடத்தின் மேல் ஏற்றப்பட்டது என்பது. இலக்கணம் இலக்கியத்தை இனிமையாக்குவது இப்படித்தான்!

இளைக்காத் தமிழெடுத்த மங்கலம் கிழார்

தன் குடும்பப் பரம்பரை பாடும் வசந்தராசன் ஊரைப் பார்க்கிறார். பாடுகிறார். ஐம்பதுகளில் தமிழகத்தில் கல்விப் புரட்சி ஏற்பட்டது. மூடப்பட்ட ஐயாயிரம் பள்ளிகள் திறக்கப்பட்டன. ஆனால் அவ்வட்டாரத்து ஒருவர் மட்டும் தன்னந் தனியே முயன்று முப்பத்திரண்டு பள்ளிகளைத் திறந்திருக்கிறார். ‘அன்ன யாவினும் புண்ணியங்கோடி ஆங்கோர் ஏழைக்கு எழுத்தறிவித்தல்’ என்பானே பாரதி அந்தப் புண்ணியத்தைக் கட்டிக் கொண்டவர்தான் தலைமுறைப்பாவையின் தலைப்பாத்திரம் மங்கலம் கிழார். தறிநூல் மணக்கும் அந்த வட்டாரத்தைத் தமிழ் நூல் மணக்க வைத்த தமிழ்க்கிழார்.

“யாத்த தமிழெடுத்து யாவர்க்கும் ஊட்டுதற்கே
காத்திருந்த பல்கலைக் கல்விக் கழகமாய்
மாத்தமிழால் மண்மணத்தை மாற்றிவைத்த கூத்தபிரான்!
………………………………………………………………………………………………
சேர்த்துவைத்துப் போராடி செந்தணிகை மண்மீட்ட
கூர்த்தமதியாளன்! கூடநின்ற போர்த்தலைவன்!
ஆர்த்துக் குதிக்காத ஆழ நடுக்கடலான்!
சீர்த்தமதி எங்கள் சீர்மங்கலங் கிழார்”   

இந்தப் பாடலில் அறிமுகம் செய்யப்படும் மங்கலங் கிழார் திருத்தணிகைப் போராட்டத்தை முன்னின்று நடத்திய சிலம்புச் செல்வர்தம் பக்கத்துணையாய் இருந்த பண்பாளர்! கூர்த்த மதியாளன் கூடநின்ற போர்த்தலைவன்!’. ‘ஆர்த்துக் குதிக்காத ஆழ நடுக்கடலான்’ என்னும் தொடர் அன்னாருடைய அமைதியான உருவத்தைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார் கவிஞர். தொடர்ந்து எழுதுகிறார்.

“வித்தாய் வெடித்து விண்ணோக்கி எழுந்தபடி
கொத்தாய் தான்காய்க்கும் கொடுமையதன் கோலத்தை
மொத்தம் ஒழிக்கும் முனைப்புதான் கல்வியெனச்
சித்தர் கிழாரவரின் சிந்தை குதித்ததனால்
எத்திக்கும் உண்ண இளைக்காத் தமிழெடுத்துச்
சத்துண வாக்கினார்! சங்கத் தமிழ்க்கடலின்
முத்தெடுத்துத் தந்தார்! முழுத்தணிகை முற்றத்தில்
ஒத்தையாய் உள்நுழைந்து ஊர்பதி னெட்டையும்
தத்தெடுத்துக் கொண்டு தமிழர்நம் நாட்டுக்குப்
புத்தாண்டாய் வந்தார்! புகழ்வணங் கெம்பாவாய்!”                                

பிறவியினால் மனிதன்தான்! ஆனால் சமுதாயத்தில் தோற்றமே ஒருவனை மனிதனாக்கிவிடாது. கற்றவனுக்கும் கல்லாதவனுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டினை விலங்கொடு ஒப்பிட்டுக் காட்டும் வள்ளுவம் ஓர்க! இந்த உண்மையை உணர்ந்த கிழார் பதினெட்டு ஊர்களையும் தத்தெடுத்துக் கொண்டாராம். உயர்திணையைத் தத்தெடுப்பதை அறிந்தார்க்கு ஊர்களையே தத்தெடுப்பது புதுமைதானே! அந்தப் புதுமையைத்தான் வசந்தராசன் பாடியிருக்கிறார்.

தந்தையைப் பாடும் தனையன்

பாவைகள் பாடும் பாவை இலக்கியத்தில் தந்தையைப் பாடும் தனையனாகக் காட்சியளிக்கிறார் வசந்தராசன்! மன்னர்களையே பாட்டுடைத் தலைவர்களாகப் பாடிவந்த தமிழ்மரபில் தந்தையையும் பாட்டுடைத் தலைவர்களில் ஒருவராக்கி மரபிலும் புரட்சி செய்திருக்கிறார் கவிஞர். கள்ளம் கபடமற்ற வெள்ளை உள்ளத்துக்குச் சொந்தக்காரர் துரைவேலர் என்பதையும் வாய்ச்சொல் வீரராக இல்லாமல் வினைமுடிக்கும் வீரராக வாழ்ந்திருக்கிறார் என்பதையும் தமிழ் சொட்டச் சொட்டப் பாடியிருக்கிறார்.

“துரைவேலர் எந்தையோ தொண்டர்க்குத் தொண்டர்!
நிறைமனத்தன்! நெஞ்சுக்கு நேராண்மை யாளனவன்!
திரைபோட்டுப் பேசத் தெரியாத தேன்கிண்ணம்!
விரைந்து செயலாற்றும் வேல்வீச்சின் வேகம்!
அரைத்துவைத்த சந்தனத்தை அள்ளித் தெளித்தாற்போல்
உரைவீச் சிருக்கும்! தமிழ்தெலுங்கு இந்தியெலாம்
கரைபுரளும்! காதுகளோ தேர்த்திருவி ழாகாணும்!
குறையாத பேச்சாற்றல் கூட்டத்தைக் கட்டிவைக்கும்!
தரைகூட மூச்சுவிடத் தத்தளிக்கும்! தாள்நெருக்கும்!
துரைவேலர் சீர்பாடித் தூள்படுத்து எம்பாவாய்”           

துரைவேலனார் உரைகேட்கக் கூடுவார்கள் என்பதைத் தரைகூட மூச்சுவிடத் தத்தளிக்கும்! தாள் நெருக்கும்!’ என்ற தொடரால் குறிக்கும் கற்பனைக் கொடுமுடி! ‘சந்தனத்தை அரைத்துத் தெளித்தாற் போல்’ என்னாது ‘அரைத்து வைத்த சந்தனத்தை அள்ளித் தெளித்து’ என்று பாடியது துரைவேலனாரின் புலமைத் தேக்கத்தைக் குறித்தது. கேட்பவர்தம் காதுகளுக்கு வேலனார் பேச்சு தேர்த்திருவிழாவின் ஆரவாரத்தை நினைவூட்டுமாம். ‘காதுகளோ தேர்த் திருவிழா காணும்!’ என்ன அழகிய கற்பனை? இதற்கு முன்னாலேயே,

“முந்தைத் தலைமுறையின் மூச்சுத் தொடர்ச்சிதான்
எந்தை துரைவேலர்! இந்திமொழிப் பண்டிதர்! 
சொந்த முகங்களுக்கும் சொர்க்கமாய் வந்தவர்!
விந்தையாய்ப் பேசி விளாசும் கருத்தாளர்!
நொந்த இதயத்தை நேரணைக்கும் தாயாளர்!
எந்தப் பொதுத்தொண்டும் அல்வாவின் துண்டன்றே
முந்தி பொறுப்பேற்கும் மூச்சாளர்! தொண்டரவர்
நொந்தாலும் தன்மானம் தான்நொடிக்காப் பேராளர்
வந்துதித்த வல்லெழுத்து!  வீறார்ந்த எம்குருவைச்
சிந்தை குளிரவந்த சீர்மகன்காண் எம்பாவாய்!”                          

மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்னுந் தொடர் மூன்று பொருள்களை உள்ளடக்கியதாம். இந்நால்வரும் ஒத்தவர் என்பது ஒன்று. மாதா, பிதா, குரு ஆகிய மூவரும் தெய்வத்திற்கு இணையானவர் என்பது மற்றொன்று. மாதா, குரு, தெய்வம் ஆகிய மூவரும் பிதாவுக்கு இணையானவர் என்றும் குரு என்பவர் மாதா, பிதா, தெய்வத்திற்கு இணையானவர் என்றும் கொள்ளலாம். சிந்தனைகள் இத்தொடர் பயனிலை இல்லாமல் அமைந்ததனால் இத்தகைய சிந்தனைகள் எழுவதைத் தடுக்க இயலவில்லை. இந்தப் பின்புலத்தில் ‘வீறார்ந்த எம்குருவைச் சிந்தை குளிரவந்த சீர்மகன்’ என்ற தொடர் அடர்த்தி கூடுவதைக் காணலாம்!

தனித்திருந்து வாழும் தவமணி தாய் கன்னியம்மாள்

பாவை இலக்கியத்தில் பலரையும் பாடியிருக்கிறார் இராசன். அவர்களைப் பாடவேண்டும் என்பதற்காகவே இலக்கியம் செய்திருக்கிறார். அஃறிணை, உயர்திணை எனப் பாடுபொருள் பலவானாலும் தாய் கன்னியம்மாள் ‘தனித்திருந்து வாழும் தவமணியாய்த்’ திகழ்கிறார். தாய் அல்லவா?

“இந்தக் கவிப்போத் திருந்த குகையாளர்
விந்தை உழைப்பாளி! வேராய்ப் படர்ந்தெம்மை
எந்தை உயர்த்த இணையாய்த் தம்குருதி
தந்த திருவுளம்! தணியாத காருளம்!
எந்தாய்கன் னி(ய)ம்மாள் கவிதைக் கருவறை!”

எனத் தாயைத் தானிருந்த குகை என அறிமுகம் செய்த கவிஞர், தமது கவிதைகளுக்கும் அவரே மூலம் என்பதை உணர்த்த கவிதைக் கருவறை என முடித்துக் காட்டுகிறார். மாளாத காதலால் மறுபடியும் பாடுகிறார்.

“வரிநெய்த பாட்டுக்குள் வந்துவிழும் பாநயம்போல்
தறிநெய்த தாய்வானம்! தண்ணிலவு கன்னியம்மாள்!
அறிவாயா என்அன்னை ஆற்றலதன் ஆழுயரம்?
எரிபசியி னூற்றை இமையிறகால் மூடிவைக்க
உறிச்சோற்றுப் பாசத்தில் ஊட்டிகுளிர் தோற்றொடுங்க
விரிவானம்   வெட்க விழுமழையால் விக்கிநிற்கக்
கறிசோறாய்க் கூழ்கூட கைபட்டால் காட்சிதரும்!
முறியாத பேருழைப்பின் மூச்சுக்காற் றானவள்தான்
விரிசிறகின் தாய்ப்பாசம்! வெண்பாவில் நேரிசை!அத்
திருப்பெயரைச் சொல்லிப்பார்! தித்திப்பாய் எம்பாவாய்!”

பெருமிதத்தோடு பாடுகிறார்! ‘அறிவாயா என் அன்னை ஆற்றலதன் ஆழுயரம்? நுண்ணியம் தெரிகிறதா? அன்னையின் ஆற்றல் அந்த ஆற்றலின் ஆழம் மற்றும் உயரம்! நுண்பொருளுக்கு நீள அகலம் சொன்ன கவிஞன். இது ஒரு மரபுவழிச் சிந்தனை! காதலுக்கு அளவு சொன்னாள் சங்கத் தலைவி!  ‘நிலத்தினும் பெரிது! வானினும் உயர்ந்தன்று! நீரினும் ஆரளவின்று’ என் தலைவனோடு நான் கொண்ட நட்பு’ என்று. காதலுக்கு அளவு சொன்னாள் அவள். தாய்மைக்கு அளவு சொன்னார் தம்பி வசந்தராசன்! இதுதான் மரபுக் கவிதை! பாசம் நுண்பொருள்! குளிர்ச்சியான பொருள்! பாசம் தணிவிக்கும்! எரியாது! உதகையில் ஆண்டுமுழுதும் குளிரும். தாய்மை எப்போதும்  தண்ணென்று இருக்கும் தமிழ்க்கவிதை உலகில் தட்ப வெப்ப நிலையைத் தாய்ப்பாசத்திற்கு உவமம் கண்டதுண்டா? இயேசு தொட்டார்! பச்சைத் தண்ணீர் பழரசம் ஆனது! கன்னியம்மாள் கைதொட்டுக் கொடுப்பது கூழை! என்ன அதிசயம் அது கறிசோறு ஆகிறதாம்! பேரன் பேத்தி பிறந்த காலத்திலும் பெற்ற தாயின் பெருமை பேசும் பெருங்கவிஞன்! இவன் அன்னையர் தினத்தைப் பாடியவனல்லன்! அன்னையையே பாடியவன்!.

உறவுகளும் சான்றோரும் ஊர்வாழ உழைத்தோரும்

தாய், தந்தை, தங்கை, தம்பி, பாட்டன், பாட்டி என உறவுகளைப் பாடியதைத் தொடர்ந்து ஊர்வாழத் தாம்வாழ்ந்த உத்தமர்களைப் பாடுகிறார். ஆசிரியர் குப்புசாமியைப் பாடுகிறார். பாவை இலக்கியத்தில் பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் ஒரு பாத்திரம்! தாய்மாமன் குப்புசாமி – அவர் மனைவி வள்ளியம்மாள்! வள்ளியம்மாள் வசந்தராசனின் அத்தை! அந்த அத்தை செய்த நன்றிக்கடனைக் கவித்துவத்தில் பதிவு செயதிருக்கிறார். எப்படி? இப்படி!

“ஆழ்தமிழ் ஆங்கிலம் அண்டுகிற இந்தியொடு
சூழ்தெலுங்கு சமஸ்கிருதம் சொக்கவைக்கும் ஆற்றலினால்
பாழறக் கற்றவர்! பன்மொழி வித்தகர்!
ஆழ உழுதுழைத்த ஆசிரியர்! குப்புசாமி!
வாழ்க்கைத் துணையவர்க்கு வள்ளியம்மை அத்தை!என்
வாழ்க்கைத் துணைக்கு வாய்த்த தகப்பன்தாய்!”

இந்தப் பாட்டில் நன்றிக் கடன் எங்கே வந்தது? எப்படி வந்தது? குருவராசப்பேட்டை, வளர்புரம், அத்திமாஞ்சேரிப்பேட்டை, மின்னல் நரசிங்கபுரம், அம்மையார்குப்பம், சத்திரவாடா, பொதட்டூர்ப் பேட்டை, மத்தேரி, வங்கனூர், புதுப்பேட்டை, நாராயணவனம், புத்தூர், இராமகிருஷ்ண ராஜுபேட்டை, திருவள்ளூர், சிந்தலப்பட்டடை, மத்தூர், திருவாலங்காடு, பாராஞ்சி  என ஊர்களைப் பாடுகிறார். கருஞ்சட்டை பெரியார் தொடங்கிப் பேராசிரியர் கங்காதரன் வரைத் தமிழ்ச்சான்றோர் ஒவ்வொருவரையும்  பாடிவருகிறவர் ஊர்களையும் தந்தையுடன் பிறந்த வள்ளியம்மாளையும் அவர் கணவர் குப்புசாமியையும் பாடியிருப்பது சரியே! ஆனால் வள்ளியம்மாளின் பெருமையைத் தன் மனைவியைத் தந்த தாய் என்று பாடுகிறார். அதாவது அத்தையை மாமியாக்கிப் பாடுகிறார். தந்தைவழி அத்தை என்பது மூல உறவு. தன் மனைவிக்குத் தாய் என்பது கிளைஉறவு!  தனக்கு மாமி என்பது சல்லி உறவு! மரபு என்பது இதுதான்! ஆணிவேர், கிளைவேர், சல்லிவேர் என்று மரபின் அத்தனை வேர்களையும் பாடுகிறார். இவருடைய மாமனார் குப்புசாமி அத்தையின் கணவர் மட்டுமன்று  தந்தையின் தாய்மாமன் மகன்! இவன் தந்தை என்னோற்றான் கொல்?’ என்பது மட்டுமன்று நன்றி. இவளைப் (என் மனைவியை) பெறுவதற்கு என்ன தவம் செய்தேனோ என்பதும் நன்றிக் கடனே! குறிப்பு மொழி, மனைவிக்குச் சொல்ல வேண்டிய நன்றியை மாமிக்குச் சொன்னதால்!

குத்து விளக்கான குடும்ப விளக்கு

சித்தத்தைச் சிவன்பாலே வைத்தார்க்கும் அடியேன் என்பார் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள். வசந்தராசன் இல்லாள் சாந்தகுமாரி தம் சித்தத்தைத் தம் குழந்தைகள் மேல் வைத்தாராம்.

“சித்தமெலாம் மக்களெனும் சீரால் நிறைந்தவளை’’

என்று பாடுகிறார். சிவன் மீது சிந்தை வைத்தாரை அவர் பாடினார். சிறார்கள் மீது அன்பு காட்டிய இவரை வசந்தராசன் பாடுகிறார். ஏனைய பெருமைகளையெல்லாம் நிரல்படுத்தி இந்த வரியைப் பாட்டின் இறுதியாக அமைத்துக் காட்டுகிறார். அத்தை மகள் என்பதால் உரிமை கொண்டாடும் வசந்தராசன் அந்த அம்மையார் செய்த இல்லறக் கடமைகளை, மாண்புகளாகக் காட்டுகிறார். திருமணத்திற்கு முதல்நாளே தனிக்குடித்தன ஏற்பாடுகளை செய்து முடித்த பிறகே திருமணம் செய்து கொள்ளும் தற்காலத்தில் தன் மாமன், மாமி, நாத்திமார் என அனைவர்தம் தேவையையும் உணர்ந்து தன் இல்லறப் பொறுப்புணர்ந்து செயல்பட்ட சாந்தகுமாரியை இலக்கியத்தின் பாடுபொருளாக்கியது மிகவும் சரியே. குடும்ப விளக்கில் பாவேந்தர் தங்கத்தை இப்படித்தான் படைத்திருக்கிறார். அது ஒரு கற்பனைப் பாத்திரம் எனத் தோன்றாத வண்ணம் பாவேந்தர் செதுக்கியிருப்பார். வசந்தராசனோடு சாந்தகுமாரி வடம் பிடித்த இல்லறத்தேர் மொத்த குடும்பத்தின் மூலஸ்தானத்தில் வந்து நிலைகொள்கிறது.

“அத்தை மகளென் மொத்த சுக வாழ்வினையும்
சத்துண வாக்கிய சாந்த குமாரியாள்!
மொத்த குடும்பத்தின் மூலவர் ஆனவள்!
தத்தெடுத்த தேபோலென் தாய்தந்தை தங்கையரை
ஒத்த மனத்தினால் ஓங்கி  உயர்ந்தவள்!
வித்தைகள் கற்ற வெளிச்ச நதியவள்!
எத்தனை என்நீளம்! எத்தனை என்ஆழம்!
அத்தனைக்கும் வித்தாய் அவளாய் இருப்பவளை
சித்தமெலாம் மக்களெனும் சீரால் நிறைந்தவளை
எத்திசைக்கும் சொல்ல எழுவீர்நீ ரெம்பாவாய்!”

மனைவி பெருமையை மற்றவர் அறிதல் வேண்டும் என்று இது பாடப்பெறவில்லை என்பதை உணர்தல் வேண்டும். யாருக்கும் கிட்டாத  இல்லறத்துணை தனக்குக் கிட்டிய ஆனந்தக் களிப்பைக் கொச்சகக்கலியிலே கொண்டு வந்த பூரிப்பு!. சவலை தட்டிப் போன தனது வாழ்வைப் பாசம், பரிவு எனும் சத்துணவு தந்து சவலை போக்கிய மாதரசியாக மனைவியைச் சித்திரிக்கிறார். தற்காலப் படைப்பாளர்களில் சொந்த மனைவியைத், தன் பிள்ளைகளின் தாயை எத்தனைப் பேர் இப்படிப் பாடுகிறார்கள்? பரவசமடைகிறார்கள்? தன்னுடைய மனைவி பெருமையைத் தன் பெருமையாகக் கருதும் பரந்துபட்ட கவிதையுள்ளம் இப்படித்தான் பாடும்! பரநலம் பேணுவதுதானே பாவலர்க்கு அழகு! சத்துணவு தந்த தாயையோ மனைவியையோ நாம் சந்தித்ததுண்டு!. சக வாழ்வையே சத்துணவாக்கிய மனைவியை வசந்தன் காட்டித்தான் நாம் பார்க்கிறோம்! அருமை!

தமிழ்போல் தழைக்கும் தலைமுறை

தன்னுடைய தலைமுறையை இருபத்தெட்டுப் பாடல்களால் பாடிய இராசன் தனக்குப் பின்வரும் தலைமுறையை ஒரு பாட்டில் பதிவு செய்திருக்கிறார். மக்கட் செல்வத்தின் மாண்புணரும் ஒரு தமிழ்த் தந்தையின் பாட்டனின் மரபுரிமை மணம் வீசும் பாடல் அது.

“தங்க மனச்சுரங்கத் தாய்மை இளந்தேவி!
பொங்கு புனலன்பாய்ப் பாயும் இளங்குமரன்!
எங்கள் நறவாய் இளம்பா ரதியென்றென்
சிங்கப் பரம்பரைக்குச் செங்கதி ராய்மூவர்!
சிங்கம் சிவக்குமார் சீர்நித்யா ரம்யாவாய்
இங்கிவர்க்கு வாய்த்த இணையர் பெரும்பேறு!
பொங்கலாய் வாய்த்த பெயர்த்திபே ரன்களெலாம்
நங்கூரப் பேரன்பாய் தனிஷ்தா பிரசீதா
தங்கநிறத் தீக்ஷணா தன்வந்த்சாய் இனியாளாய்
எங்கள் தலைமுறைகாண்! வாழ்த்திடுவீ ரெம்பாவாய்!”

என்று. மகன் வயிற்றுப் பேரப்பிள்ளைகளே வாரிசுகள் என்பது வரலாறு மற்றும் நடப்பியல் ஆயினும் சட்டத்தின் அடிப்படையில் கவியுள்ளம் என்ற அடிப்படையிலும் மகள் வயிற்றுப் பேரப்பிள்ளைகளையும் மருமகள்களையும் தலைமுறைப் பந்தத்தில் பிணைத்துக் காட்டிய சதுரப்பாடு பெரிதும் பாராட்டத்தகுந்தது. ஏகாம்பரம் வசந்தராசன் ஆனார். அவர் வாரிசுகள் இளந்தேவி, இளங்குமரன், இளம்பாரதி என்று அணிசெய்கிறார்கள். பேரர்களின் பெயர்கள் தமிழகத்துக் காலச்சூழலை ஒளிபரப்புச் செய்கின்றன. இராசன் நினைத்துத் தன் வல்லாண்மையைக் காட்டியிருந்தால் தனித்தமிழ்ப பெயர்களைப் பேரப்பிள்ளைகளுக்குச் சூட்டியிருக்கலாம். உரிமை கொண்ட தலைமுறையின் வாரிசு இவராதலின் தன் வாரிசுகளின் குடும்பங்களை உரிமைக்குழுக்களாக அனுமதித்திருக்கிறார் என்பதை மிக எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். இந்தப் பாவை இலக்கியம் பிந்தைய தலைமுறையின் தோற்றத்திற்குப் பிறகு என்பதையும் நினைவிற் கொண்டால் இந்த வடமொழிப் பெயர்களின் பயன்பாட்டைத் தவிர்க்க முடியா நிலையை அறிந்து கொள்ளலாம். எனினும் தமிழ் மண், தமிழ் மரபு, தமிழ்ச் சான்றோர், மொழியினத் தொண்டு, இனம் வாழ தனையிழந்தோர் புகழ்பாடும் இந்தக் காப்பியத்தில் இந்தச் சொற்கள் கொஞ்சம் இடமாறு தோற்றப்பிழையாகத்தான் தோன்றுகின்றன.

“திங்கள் கடல்வானம் தீ காற்று பூமியோடு
செங்கண் உயிரினத்துச் செல்தடங்கள் உள்ளவரை
பொங்கு தமிழ்மூச்சுப் பேர்பெருமை பேசுவரை
எங்கும் அணுக்குள் எதிர்நேர் கூறிருந்து
அங்கிங் கெனாதபடி அண்டப் பெருவெளியின்
அங்கம் நிறைத்திருந் தார்க்கின்ற நாள்வரைக்கும்
சிங்கநிகர்த் தன்மானம் சீர்வானைச் சின்னதாக்கும்
வங்காத் தலைமகுடம் வாழும் நிறைகுடமாய்
எங்கள் தலைமுறைகள் இன்னும்பல் லூழிகாலம்
பொங்கிப் புகழ்ந்தாடப் போற்றிடுவீ ரெம்பாவாய்!”

என்னும் இறுதிப்பாடல் தொய்வினைத் தூக்கி நிறுத்திவிடுவதை நாம் மறுப்பதற்கில்லை. கற்பனையின் உச்சத்திற்குச் செல்ல முயலும்,

“திங்கள் கடல்வானம் தீ காற்று பூமியோடு
செங்கண் உயிரினத்துச் செல்தடங்கள் உள்ளவரை
பொங்கு தமிழ்மூச்சுப் பேர்பெருமை பேசுவரை
எங்கும் அணுக்குள் எதிர்நேர் கூறிருந்து
அங்கிங் கெனாதபடி அண்டப் பெருவெளியின்
அங்கம் நிறைத்திருந் தார்க்கின்ற நாள்வரைக்கும்”

என்னும் வரிகள் ஏக்கத்தையும் பெருமிதத்தையும் நம்பிக்கையையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்துவதாய் அமைந்து பாவையின் தொடக்கத்திற்கு ஏற்ற முடிவாய் நிறைவு பெறுகிறது. முனிரத்தினத்தின் மகன் வீரராகவன். வீரராகவன் மகன் மாயாண்டி. மாயாண்டி மகன் முனுசாமி. முனுசாமி மகன் துரைவேலு எனப் பெருமித நடைபோடும் குருவராசப்பேட்டை தலைமுறையை இந்தத் தலைமுறைக் கவிஞரும் துரைவேலுவின் மகனுமான மாதவரத்தார் துரை. வசந்தராசன் பாடியிருக்கிறார். தன் தோற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் காரணமான முன்னோர்களைப் பாடியதால் நன்றி பாராட்டுதல், மூத்தோர்களை நினைவுகூர்ந்து வணங்கும் சமுதாய நெறிகாட்டல் எனப் பாவைக்குப் புதுத்தடம் காட்டியிருக்கிறார். அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிராமல் மாற்றியமைத்த பாடுபொருளால் தமிழ்க்கவிதை உள்ளடக்கத்தின் பரிமாணத்தைப் பெருக்கிக் காட்டிச் சிறந்து திகழ்கிற பாவை நம் தலைமுறைப் பாவை!

தலைமுறைப் பாவையில் மொழியாளுமை

கவிதை மொழி இலக்கண மொழியாகவே அமைந்துவிடக் கூடாது. முற்றிலும் கொச்சையாகவும் இருந்துவிடக் கூடாது. வட்டார வழக்குச் சொற்களாகவும் புழங்கிவிடக்கூடாது. இவை மூன்றும் ஏற்ற, பொருத்தமான அளவில் அங்கங்கே கலந்து அமைய வேண்டும். கவிஞனின் மொழியாளுமையை இப்படித்தான் அளவிட முடியும். அளவிட வேண்டும். ‘தன்காயம் தோற்றாமல் சாணகல கொல்லை கட்டி வெங்காய நாத்துவிட்டு வெகுநாளா காத்திருந்தேன்’ என்பார் அழுகணி சித்தர். ‘கண்ணன் மனநிலையைக் கண்டு வரவேணுமடி’ என்றுதான் பாரதியார் எழுதினார். இலக்கணச் சுத்தமாக ‘கண்டு வரவேண்டுமடி’ என எழுதவில்லை என்பது காண்க.

‘மந்தையில் மாடு திரும்பையிலே அவள்
மாமன் வரும் அந்தி நேரத்திலே
குந்தி இருந்தவள் வீடுசென்றாள் அவள்
கூட இருந்தாரையும் மறந்தாள்’
தொந்தி சரியவே வேட்டி கட்டி அவன்
தூக்கி வந்தானொரு வெல்லக்கட்டி!”

என்று பாரதிதாசன் குந்தி, தொந்தி என்னும் வழக்குச் சொற்களைக் கையாண்டு கவிதையைச் சிறக்கச் செய்வார். ‘அஞ்சு ரூபாய் நோட்ட கொஞ்ச முன்னே மாத்தி மிச்சமில்லே காசு மில்ல’ என்பது அந்தநாள் அந்தமான் கைதி படப்பாடல்!. ‘கையில வாங்குனேன் பையிலே போடல காசு போன இடம் தெரியலே’’ என்பது பட்டுக்கோட்டையாரின் பாமர வழக்கு. ‘எலந்த பலம்’ கண்ணதாசனின் கொச்சை வழக்கு. தம்பி வசந்தராசன் தனது தலைமுறைப்பாவையில் தலைமுறைத் தமிழைத் தவழவிட்டிருக்கிறார்.

“காலையிலே பாவு!  கடும்பகலில் சீர்நெசவு!
மாலை மளிகை! மடியுடன் ஊர்வலம்!
ஆலைச்சங் கூத அடிநெருப்பைத் தானணைக்கத்
தோலைச் செருப்பெனவே தேய்த்தபின்தான் தீமுளைக்கும்!
நாளைய பாவடிக்கு நல்லிடம்நாட் டல்!பின்
இளைத்த அடுப்பு இறக்கிக் கொடுக்கக்
களைப்பைக் கழித்தல்! கவலை  உடன்கரைத்தல்!
கிளையுடன் திண்ணைகளில் கில்லா படித்தல்!
வேளைகள் இப்படி வேகமாய்க் கரையும்
காளைகள் ஊரைநீர் காணீரோ எம்பாவாய்!”

இந்தப் பாடலில் ‘பாவு’ என்பதும் ‘பாவடி’ என்பதும் ‘மடி’ என்பதும் தொழில்சார்ந்த வட்டார வழக்கு. கடும்பகலில் சீர் நெசவு என்பது தகுதி வழக்கு. ‘அடி நெருப்பை தான் அணைக்க’ என்பது கவிதை உருவகம். ‘களைப்பைக் கழித்தல்’ என்பது புதுக்கவிதை! கிளையுடன் திண்ணைகளில் ‘கில்லா படித்தல்’ என்பது வட்டார வழக்கு. குருவராசப் பேட்டையைக் குருவை எனக் குறுக்கியது மரூஉ.

தலைமுறைப் பாவையில் உவமச் சிறப்பு

கவிதையை மட்டுமன்று கவிஞனையும் வியப்போடு நோக்க வைப்பது அவன் பயன்படுத்தும் உவமங்களே. பொருள் புலப்பாட்டுக் கருவியாக மட்டுமல்லாது, கவிஞனின் அறிவு, புலமை, கற்பனை, முதலிய பன்முகப் பரிமாணத்தையும் படைப்பாளுமையையும் வெளிப்படுத்தும் கருவியாக உவமம் செயல்படுகிறது.   தம்பி வசந்தராசன் வழக்கம் போல் இந்தப் பாவையிலும் எளிய, அழகான, பொருத்தமான உவமங்களைத் தேவையான இடங்களில் இயல்பாக இணைத்துப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அவை தனித்த பார்வைக்குரியவையாதலின் ஒன்றிரண்டு மட்டும் கட்டுரைக்காகச் சுட்டப்படுகின்றன.

“சேரன்தன்  வில்லம்பாய்ச் செஞ்சொல் மணிதீர்ப்பு!”

என்று தனது பாட்டனார் தீர்ப்புரையின் நேர்மை பற்றி ஓர் உவமத்தைச் சொல்கிறார். ‘வல்வில் ஓரி விடுத்த கணை குறி தப்புவதில்லை’ என்று சுரதா பாவேந்தர் கவிதைக்கு உவமம் சொல்வார். சேரனின் வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்பு கோணம் பிசகாது., குறி தவறாது செல்வதைப் போலச் சொல்லப்படும் நீதியும் நேராகச் சொல்லப்படும் என்கிறார். மற்றொரு இடத்தில் தன்னைச் சுமந்து பெற்ற தாய் வயிற்றை,

“இந்தக் கவிப்போத் திருந்த குகையாளர்”

என்னும் வரியில் ‘குகை’ என உவமித்துக் காட்டித் தன்னையும் கவிப்போத்து என நம்பிக்கை மொழிகிறார். ‘புலிசோர்ந்து போகிய கல்லளை போல’’ என்னும் புறநானூற்றுச் சிந்தனையும் தலைமுறைப்பாவையின் உள்ளடக்கம் போலவே பரம்பரைச் சொத்தாக வசந்தராசனுக்கு அமைந்துவிடுகிறது. ‘ஆறு கிடந்தன்ன அகல் நெடுந்தெரு’ என்னும் தெரு பற்றிய சங்க இலக்கிய உவமம் அங்குப் பெருவழக்கு. வசந்தராசன்,

“தேரின் வடமாய்த் தெருக்கள்!”

என்று பாடிக் குருவராசப்பேட்டை வரைபடத்தைப் பாவை இலக்கியத்தில் பதிவு செய்கிறார். தமிழ்நாட்டில் பெரும்பாலும் தெப்பக்குளம் இல்லாத திருக்கோயில்கள் அரிது. குருவையில் மாணிக்கவாசகர் மடாலயமாகக் கட்டப்பட்டுத் தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க. அவர்கள் சொற்பொழிவாற்றிய காரணத்தால் பின்னாள் திரு.வி.க. மாளிகையாக மாறி நிற்கும் கட்டடத்தைப் பாடுகிறார்.!

“கட்டடக் கல்லும் கனித்தமிழைப் பேசிடவே
நட்ட நடுவூரில் நங்கூரக் கப்பலெனத்
திட்டமிட்டுச் செய்த திரு.வி.க. மாளிகை!”

நட்ட நடுவூரில் என வழக்குமொழியைக் கையாண்ட வசந்தராசன், ‘நடுக்கடலில் நங்கூரம் பாய்ச்சிய கப்பலாகக் குருவையின் திருவிக மாளிகையை உவமிக்கிறார். மங்கலங்கிழார் உருவாக்கப்பட்டதைத் திட்டமிட்டுச் செய்த திரு.வி.க மாளிகை என மோனை அழகோடு முன்மொழிகிறார்.

“ஆர்த்துக் குதிக்காத ஆழ நடுக்கடலான்!”

என்று ஒரு வரி இந்தப் பாவையில் வருகிறது. மிக நுட்பமாக நான் ரசித்து மகிழ்ந்த வரி. கடலில் அலைகள் கரையில் இருக்கும் நடுக்கடலில் அலையிருக்காது. அது அமைதியாக இருக்கும். ‘ஆகுல நீர பிற’ என்பார் திருவள்ளுவர். ஆழமாகிய பக்குவம் இருந்தால் ஆரவாரம் இருக்காது! மையத்தில் நிலை கொண்டது குதிக்காது! ‘சீர்த்தமதி   சீர்மங்கலங் கிழாரு’க்குச் சொல்லப்பட்ட உவமம் இது! கடலுக்கு வந்த அடைச்சொற்களைச் ‘சீர்த்த மதி சீர் மங்கலத்தார்’ என்னும் பொருளோடு இயைபுபடுத்தி நோக்கினால் உவம ஆளுமை புரியக்கூடும்!. ஆண்டுதோறும் தேர்ச்சியடைந்து மேல் வகுப்பு மாறும் மாணவர்கள் தங்களுக்கான புதிய ஆசிரியரை எதிர்நோக்கியிருப்பதும் வந்தவரைக் கண்டு மகிழ்ச்சியடைவதும் அப்பருவப் பேரின்பம்! அழியாப் பெருநினைவு! வசந்தனுக்கும் அவர் நண்பர்களுக்கும் அந்த வாய்ப்பு கிட்டியதாம்!

“பொங்கலுக்கு வாய்த்த புதுத்துணிபோல் ஆசான்கள் 
எங்களுக்கு வாய்த்தார்!”

என்றெழுதுகிறார். நெசவுத் தொழிலையே வாழ்வாதாரமாகக் கொண்ட குருவராசப்பேட்டையில் உழவர் திருநாள் உற்சாகமாகக் கொண்டாடப்பட்டது என்பதை உவமவழிப் பதிவு செய்யும் வசந்தராசன், ஒரு பொங்கல் போனால் மறுபொங்கல் வந்தால்தான் புதுத்துணி என்னும் நடப்பியல் உண்மையையும் குறிப்பாகப் புலப்படுத்தியது காண்க.!

நிறைவுரை

ஈரோடு தமிழன்பன் எழுதுவார்! “உனக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நடுவில் மரணம் இருக்கிறது. உனக்கும் மரணத்திற்கும் நடுவே வாழ்க்கை இருக்கிறது. வாழ்க்கைக்கும் மரணத்திற்கும் நடுவே நீ இருக்கிறாய்” என்று. நான் எழுதுகிறேன்! வசந்தராசனுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நடுவே கவிதை இருக்கிறது. வசந்தராசனுக்கும் கவிதைக்கும் நடுவே வாழ்க்கை இருக்கிறது. கவிதைக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நடுவே வசந்தராசன் இருக்கிறார். வசந்தராசனுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நடுவே மரபு இருக்கிறது!. மரபுக்கும் வாழ்க்கைக்கும் நடுவே வசந்தராசன் இருக்கிறார். வசந்தராசனுக்கும் மரபுக்கும் நடுவே வாழ்க்கை இருக்கிறது. ‘இமயமே தோற்கும் உயர்தமிழில் சொல்லெடுத்து அமரகவி நெய்ய ஆசையுறும் இவ்வசந்தன்’ எனத் தன் கவிதை இலட்சியத்தைப் பதிவு செய்திருக்கும் வசந்தராசன் ‘மரபுக்கவிதை எது?’ என்பதற்கு மேலும் ஒரு கவிதைப் பதிவைக் கல்வெட்டாய்ப் படைத்திருக்கிறார். “சொல் புதிது! சுவை புதிது! வளம்புதிது! பொருள் புதிது! சோதிமிக்க நவகவிதை! எந்நாளும் அழியாத மா கவிதை!” ஆம்! அவர் எழுதிய அமர கவி இது! அமர கவிகளுள் ஒன்று இது!

(தொடரும்…)

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

(கவிஞர் திரு தாரமங்கலம் முத்துசாமி அவர்கள் எழுதிய ‘மகரந்தம் தேடும் மலர்கள்’ என்னும் கவிதை நூல் பற்றிய மதிப்பீடு)

முன்னுரை

முகநூல் பதிவுகளை ‘மின்னணுப் பதிப்புத் துறை’ எனவும் வழங்கலாம் .எத்தகைய செலவும் இல்லாமல் ஒரு கைப்பேசியின் துணைக்கொண்டே அனைத்துப் படைப்புக்களையும் பதிவிடும் ஒர் அரிய வாய்ப்பினை இன்றைய அறிவியல் நமக்கு கொடையாக்கியிருக்கிறது. அந்தப் பதிவுகளில் ‘கவிதைகள்’ என்னைப் பெரதும் கவர்நதிருக்கின்றன. முகநூல் பதிவுகள் என்ற நிலையிலோ அப்பதிவுகள் தொகுக்கப்பட்டு நூல் வடிவில் வநத பிறகோ அவற்றைப் படித்து நான் அடைந்த அனுபவத்தைப் பிறருக்கும் பந்தி வைப்பதில் எனக்கு ஒரு அடக்கமான அமைதி. பதிப்புத் துறையில் முகநூல் செய்து வருகிற பணியினைத் திறனாய்வுத் துறையில் வல்லமையின் துணைகொண்டு நான் செய்து வருகிறேன். அந்த வகையில் முகநூல் கவிஞர்களில் ஒருவரான தாரமங்கலத்தார் என அன்புடன் அழைக்கப்படும் தாரமங்கலம் முத்துசாமி அவர்கள் எழுதிய ‘மகரந்தம் தேடும் மலர்கள்’ என்னும் கவிதைத் தொகுப்பைப் பற்றிய மதிப்பீட்டினை இங்குப் பதிவு செய்கிறேன்.

1. உரைநடை செய்யுள் கவிதை ஒரு பார்வை

தற்காலத்தார் எழுதும் கவிதைகள் பெரும்பாலும் கருவிலேயே சிதலமடைவதற்குக் காரணம் அது கவிதையாக உருப்பெறாததுதான். கவிதை பற்றிய சொல்லாராய்ச்சி நடந்த அளவுக்கு இங்கே கவிதைப் படைப்பு வளரவில்லை. கவிதைக்கும் உரைநடைக்கும் உள்ள வேறுபாடு தெற்றெனப் ;புலப்படுவதுபோல்  கவிதைக்கும் செய்யுளுக்கும் உள்ள வேறுபாடு இன்னும் உணர்ந்து கொள்ளப்படவில்லை. கவியரங்கங்களீல் இரண்டு முறை படிப்பதுதான் கவிதை என்று எழுதப்படாத இலக்கணம் இருந்து வருகிறது. இதற்குக் காரணம் அந்த வரிகளில் கவிதை இருப்பதாகவோ அந்த வரிகளில் மட்டுந்தான் கவிதையிருப்பதாகவோ அவர்களாகவே எண்ணிக் கொள்வதுதான். செய்யுள் வடிவம். கவிதை பண்பு. எந்தச் சொற்களையும் செய்யுளாக்கலாம். ஆனால் கவிதைக்குச் சொல்லாட்சி இன்றியமையாத ஒன்று. எந்தக் கருத்துக்களையும் செய்யுளாக்கலாம். அதனால்தான் பழந்தமிழில் மருத்துவம் சோதிடம் வானநூல் முதலியவை எல்லாம் செய்யுள் வடிவத்தில் இருந்தன. இன்றைய ‘மரபுப்பாவலர்கள் பலரும் அறியாத உண்மை இது.  அவைகளெல்லாம் பெரும்பாலும் விருத்தங்களில் அமைந்திருப்பதாலேயே இவர்கள் அவற்றைக் கவிதை என்று ஏற்றுக் கொள்வார்களா? உரைநடையைச் செய்யுள் வடிவத்தில் எழுதிவிடலாம். கவிதை தனித்தன்மை மிக்கது. எதனையும் கவிதையாக நோக்கத் தெரிந்தவனே கவிதையாகச் சொல்லத் தெரிந்தவனே கவிதையாக்கத்தில் வெற்றி பெற முடியும். இந்த ஆற்றல் ஒரு படைப்பாளனுக்கு தினசரி  4 காட்சிகள் என்பதுபோல அமையாது. எப்போது வரும் என்று சொல்லவும். முடியாது. ‘‘தன்னை மறந்த லயம்’ என்பார் மகாகவி. தான் காணும் உலகில் தான் படைத்துக் கொண்ட உலகில் தன் சஞ்சாரத்திற்கேற்பப் படைத்துக் ;காட்டுபவனே படைப்பாளன் ஆகிறான். கவிஞன் ஆகிறான். பொங்கல் வாழ்த்து எழுதுகிறவர் எல்லாம் புரட்சிக் கவிஞர் ஆகிவிடமுடியாது.  உரைநடை என்பது சொற்கோவை. செய்யுள் என்பது சொற்கோவையின் யாப்பு வடிவம். கவிதை என்பது தனித்துவமான அனுபவங்கள் சொற்களில் வெளிப்படுவது. இந்த வேறுபாடு தெரியாதவரைக்கும் செய்யுட்களைக் கவிதை என்று எண்ணுகிற மயக்கம் நிலவிக் கொண்டே இருக்கும்.  இதனை மாற்ற நாசா செய்யும் எந்த முயற்சியும் பலனளிக்காது.

2. முகநூல் பதிவும் முத்துசாமியும்

முகநூல் பதிவுகளை மின்னணுப்பதிப்புத்துறை எனத் தொடக்கத்தில் குறிப்பிட்டேன். அதற்கேற்ப நூலாசிரியரே தனது முகநூல் பதிவு அனுபவங்களைக் கவிதையாக்கித்தந்திருக்கிறார்.

“படிக்க சுவைக்கப் பார்த்து ரசிக்க
அறிவியல் புதுமை அற்புதல் மகிமை
ஆட்டம் பாட்டம் அனைத்தும் கொண்டாட்டடம்
மனதினை ஈர்க்கும் மருத்துவக் குறிப்பு
தினமும் வெளிவரும் தீந்தமிழ் வணக்கம்!
ஆடியோ வீடியோ அனைத்தும் கிடைக்கும்
ஓடிவா என்று உரக்கக் கூவிடும்
உண்மைச் சங்கம் இலக்கியம் பாட்டு
இன்னிசை கவிதை கலக்கும் இடமே
கற்கண்டுமுகநூல் …………..
வாழ்த்து மகிழ்ச்சி வசைபல இவையெனக்
கோத்துவிட்டே கும்மாளம் ;அடிக்கும்
மார்க்கின் முகநூல் சேர்க்கும் அறிவை!

நல்ல படைப்பாளர்களுக்கு இன்றைய நிலையில் முகநூல் பதிவு என்பது ‘அருட்கொடை’ என்பதுபோல அறிவியல் கொடை எனலாம். பல்பொருள் அங்காடியாகத் திகழும் இந்த முகநூலில் கவிஞர் தாரமங்கலத்தார் எழுதிய கவிதைகள் நூலாக்கப்பட்டு ஒரு சுவைஞன் என்ற முறையில் என் பார்வைக்கு வந்தது. இந்த நூல் கவிதைகளைப் படித்த பிறகுதான் வல்லாளர்களுக்கு மட்டுமன்று வழியின்றித் திகைத்தோர்க்கும் முகநூல் அடைக்கலப் பூங்காவாகியிருக்கிறது என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இனிமை! எளிமை! நகைச்சுவை! நளினம்! மொழிஉணர்வு! அழகியல், மனித நேயம் இவை அத்தனைக்கும் முகநூலைக் கொள்கலமாக்கியிருக்கிறார் முத்துசாமி என்பதைப் பின்வரும் சில எடுத்துக்காட்டுக்கள் புலப்படுத்தக்கூடும்.

2.1. கை மேல் பலன்

நூற்பதிப்புக்கள் பிறர் கைக்குச் சென்று, படிக்கப்பட்டு அவர்களுக்குரிய பொழுதில் மனநிலைக்கு ஏற்ப சில கருத்துரைகளை நல்கலாம் நல்காமலும் போகலாம். முகநூல் அத்தகையதன்று. இந்த இலக்கியப் பதிவுகள் ஆண்ட்ராய்ட் தொழிற்சாலையின் உடனடி தயாரிப்பாதலின் வாசகர்களின் பின்னூட்டங்கள்; மறுநொடியே பதியப்படுகின்றன. எதிர் மறைக்கருத்துக்களும் பாராட்டுக்களும் கருத்துரைகளுமாக விரியும் அவை படைப்பாளனின் உறக்கத்தோடு ஒத்துப் போவதில்லை. .பின்னூட்டங்களில் காணப்படும் ஜால்ராக்களைவிட, திறனாய்வுக் கருத்துக்கள் பெரிதும் போற்றப்படுகின்றன.

3. மலர்கள் மாலையான கதை

உதிரிப்பூக்களாகிய கவிதைகளைத் தொகுத்து மாலையாகத் தொடுத்துக் காட்சிப்படுத்துவதில் முத்துசாமி மாபெரும் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். மரபுக் கவிதைகள் என்ற பெயரில் வாய்பாடுகளையே கவிதையாக எழுதி வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக் கொள்ளும் முகநூல் பதிவுகளுக்கு நடுவே இனிய எளிய சந்தங்களால் மக்கள் வாழ்வியல் வடிவங்களைக் கவிதைகளாக்கியிருக்கிறார்.

பாடுபொருளைப் பொருத்தவரையில் குழந்தைகளைக் கொணடாடுகிறார்.  கூர்வாளையும் பாடுகிறார். தடம் மாறிய தமிழனையும் அவனைத் தலைநிமிர வைக்க முயன்ற பாரதியையும் பாடுகிறார். கண்ணனூர் மாரியம்மனையும் பாடுகிறார், காதலையும் பாடுகிறார். இட்டளியைப் பாடுகிறார். இயற்கையைப பாடுகிறார். இயேசுவையும் பாடுகிறார். சிறு நெல்லியைப் ;பாடுகிறார். சிட்டுக் குருவியைப் பாடுகிறார். வறுமையைப் பாடுகிறார். வண்ணக்கிளியைப் பாடுகிறார். இத்தனைப் பாடல்களையும் எளிய தமிழில் பாடுகிறார். எல்லாவற்றைப் பற்றியும் எல்லாருக்குமாகப் பாடுகிறார்.

வாய்பாடுகளுக்காகச் சீர்களைத் தேடி, இட்டு நிரப்பும் அவலத்தை இவருடைய பாடல்களில் நான் காணவில்லை. உள்ளத்தில் தோன்றுகின்ற கருத்துக்கள், சிக்கல்கள் முதலியவற்றுக்கான வடிவங்கள் தானே அமைந்துவிடுகின்றன. நாலு வரியிலும் பாடுகிறார். நாற்பது வரிகளிலும் பாடுகிறார். நாட்டார் வழக்கைப் பல பாடல்களில் பல பொருண்மைகளில் பாடி உள்ளங் கவர்கிறார். சமுதாய அவலங்களை ஊடுருவி நோக்கும் இயல்பான கவிஞனுக்கான பார்வை இவருடைய இந்த நூலில் தொட்ட இடமெல்லாம் தட்டுப்படும் சிறப்பினைக் காணமுடிகிறது. .

3.1. தாரமங்கலத்தாரரின் தத்துவச் சிதறல்கள்

தத்துவப பார்வை இல்லாதவர்கள் கவிஞர்களாகப பரிணமிக்க முடியாது. இது ஒரு கவிதைக் கோட்பாடு. விதை முளைத்து இரு பிளவுக்கு இடையில் துளிர் விடுகிறது. .அந்தத் துளிர் பச்சைதான் என்றாலும் எல்லாப் பச்சைகளையும் போலன்று. தனித்தன்மை மிக்க பச்சை நிறம்.

“பச்சைக குழந்தைபோல்
உச்சி மெலிந்த உன்னத இலையே!
பச்சை நிறமெல்லாம்
பயணத்தைத் தொடங்கிவைக்கும்!
சிவப்பு நிறமெல்லாம்
பயணத்தை முடித்துவைக்கும்’

இது ஒரு இயல்பான சிந்தனை. குண்டும் குழியுமாகச் சாலைப்பணி நடககிற இடத்தில் செங்கொடி பறப்பதைக் கண்டிருக்கலாம். இத்தகைய காட்சி ஒன்றினை ஒருமுறை கண்ட மக்கள் கவிஞர் பட்டுக்கோட்டை சொன்னாராம் ‘எங்கே மேடுபள்ளம் இருக்கிறதோ அங்கேயெல்லாம் செங்கொடி பறந்தே தீரும்’ என்று. இதனை திரு.ஜீவபாரதி பதிவு செய்திருக்கிறார். பட்டுக்கோட்டையாரின மனநிலை பச்சைத் தளிரின் பச்சை வண்ணத்தைக் கண்ட முத்துசாமி பாவலருக்கு வந்திருக்கிறது. செம்மை தடுக்கும். பசுமை வழிவிடும்.

‘கள்ள உறவில் பிறந்த குழந்தையைக் குப்பைத் தொட்டியில் காண்கிறார் கவிஞர். குழந்தை குப்பையான கதை அது!

“குப்பையெல்லாம் கூட்டிக் குழிவெட்டிப் புதைத்திடுங்கள்!
குப்பை உரமாகும் குழந்தை மரமாகும்”

என்று உருகுகிறார். குழந்தை விதை என்றால் அது விதைக்கப்பட .குப்பையில் வீசப்படக் கூடாது. ‘குழந்தை மரமாகும்’ என்பது தத்துவத்தின் கவித்துவ வெளிப்பாடு

3.2. தாரமங்கலத்தார் பாடல்களில் கற்பனை

‘பண்புடையவர்கள் தொடர்ந்து தோன்றிக் கொண்டே இருப்பதனால்தான் இந்த உலகம் இன்னும் அழியாமல் இருக்கிறது’ என்பார் திருவள்ளுவர். நம் முத்துசாமியோ உலகம், சுற்றுவதை நிறுத்திவிட்டு ஊறுகாய்க்காக அவரிடம் வந்து அதனை இரக்குமாம்.

பழைய சோறு போட்டுப் பசுந்தயிரை ஊற்றி
பிசைந்து உண்ணும் போது பிரியமாய் மாவடுவைப்
பிட்டு நாவில் வைக்கச்
சுழலும் உலகமும் சுற்றுவதை நிறுத்தி
விழையும் வடுவை விருப்பமாய்க் கேட்கும்!

உயர்வு நவிற்சியாக இருந்தாலும் எளிய அழகான கற்பனை இது. உயர்திணைக்கு மட்டுந்தான் சிரிப்பு உண்டு. அஃறிணை சிரிக்காது. காரணம் தெரியாது. உயர் திணையிலும் சில அஃறிணைகளுக்குச் சிரிக்கத் தெரியாது. பாவலர் எழுதுகிறார்

மலர்கள் சிரித்தால் பூரிப்பாம்
மனிதர் சிரித்தால் புன்சிரிப்பாம்!
மண்மகள் சிரித்தால் பூகம்பம்!
விண்மகள் சிரித்தால் இடிமுழக்கம்!
மலைமகள் சிரித்தால் எரிமலையாம்!
மங்கையர் சிரித்தால் பனிமலையாம்!
கடல்கள் சிரித்தால் சுனாமியாம்!
கன்னியர் சிரித்தால் திவாஅலாம்!

எல்லாப் பொருளின் வினைகளையும் சிரிப்பாகக் கற்பனை செய்யும் கவிஞர் இட்டளியைக் கூடக் கற்பனை செய்கிறார்.

“உளுந்தும் அரிசியும் உறவு கொண்டதில்
மலர்நதது இட்லி மணந்தது சட்னி!”

ஆட்டுக்கல்லில் தனித்தனியாக அரைபடும் அரிசியும் உளுந்தும்  அம்மணிக்கையால் பாத்திரத்துள் கலக்க உறவு கொள்கிறதாம். அதனால் இட்லி வந்ததாம்!

4. மலர்கள் தேடிய மண் வாசனை

‘மகரந்தம் தேடும் மலர்கள்’ என்று நூலுக்குப் பெயர் வைத்திருக்கிறார். அந்த மலர்கள் நுகர்ந்த மகரந்தங்களில் மண்வாசனையும் கலந்திருக்கிறது..   மாபெரும் காப்பியக் கட்டுமானத்தில் ஆங்காங்கே வரிபபாடல்களையும் குரவைப் பாடல்களையும் இணைத்துக் கொண்டு தம் காப்பியத்தைத் தமிழர்தம் நெஞ்சுக்கு நெருக்கமாக்கினார இளங்கோவடிகள். அந்த இலக்கிய உததியைத் தாரமங்கலத்தாரும் பின்பற்றித் தாம் பாடிய கவிதை நூலில் பல பொருண்மைகளை நாட்டுப்புற பாடல் வடிவத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார். தமிழிலக்கிய வடிவங்களில் கவிதைக்குத் தனியிடம் உண்டு. அக்கவிதையுள்ளும் புலவர்களுக்கானவை தனி. கவிதைகளுக்கானவை தனி. வெண்பா> கட்டளைக் கலித்துறை முதலியவை புலவர்களுக்கானவை. தாலாட்டு, தெம்மாங்கு, சிந்து கும்மி இலாவணி முதலியன கவிதைகளுக்கானவை. பிந்தைய வடிவங்களில்தான் தமிழ்க்கவிதைகள் குதூகலித்துக் கும்மாளமிடுகின்றன. கவிதைகளை மகிழ்ச்சிப்படுத்துவதில் தாரமங்கலதத்தார் தனிக் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்.

4.1. விறகு சுமக்கும் விதவை

புரட்சி என்பது சொல்லாமலேயே திட்டமிடப்படாமலேயே வெடிப்பது. கவிஞர் பலர் தாம் எழுதிய கவிதைகளில் ‘இது புரட்சிக் கருத்து’ ‘இது வரை யாரும் சொல்லாதது’ ‘பாடாதது’ என்று தமக்குத்தாமே பாராட்டுப் பத்திரம் படித்துக் கொள்வதை கண்டிருக்கிறோம்!  இது உலக இயற்கை. தம்பி முத்துசாமி இதற்கு மாறுபட்டவர். என்பது இந்தப் பதிவால் விளங்கும். கணவனை இழந்த பெண்களையே நாம் விதவை என்கிறோம். கணவனை இழப்பது என்பது ஒரு ஆணை ஒரு பெண் இழப்பது என்னும் குறுகிய பொருளுக்குரிதன்று. அவனுடைய அன்பை, அரவணைப்பை, பாதுகாப்பை, எதிர்காலக் கனவுகளை அனைத்தும் இழந்துவிடுவதாகத்தான் பொருள். இழப்பன அவையெனின் அவற்றை ஒருத்தி அவன் மறைந்த பிறகுதான் இழக்க வேண்டும் என்பதில்லை. உயிரோடு இருக்கும்போதும் இழக்கலாம். அப்போதே அவள் விதவையாகிவிடுகிறாளாம். இது பாட்டின் உள்ளடக்கத்தில் ஒனிந்து கிடக்கும் புரட்சியான சேதி  கணவன் உயிரோடு இருக்கும்போதே ஒருத்தியை விதவையாகச் சித்திரித்தது தமிழ்க்கவிதையுலகம் காணாதது.

“கட்டியவன் சரியில்லையே!
காசு பணமும் தரவில்லையே!
வெட்டி ஆளா அவனிருக்க
வெறும் நிலவா நீயிருக்க உன்
வேதனைக்கு மருந்துமுண்டா சொல்லம்மா? உன்
விடியலுக்கு வழியுமுண்டா செல்லம்மா?

என்று அவளையே கேட்கிறார் கவிஞர். இந்தப் புரட்சி சேதிக்குப் பின்னால் நடப்பியல் உலகத்தை மிக நுட்பமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார்.

“கால்வயிற்றுக் கஞ்சிக்காக
காலமெல்லாம் உழைச்சுழைச்சு
கட்டெறும்பா தேயிறியே கண்ணம்மா! உன்
சாதிசனம் சொந்த பந்தம்
சல்லிக் காசு கொடுத்ததுண்டா செல்லம்மா?”

உண்மையல்லவா? இங்கே உறவுகளெல்லாம் சடங்குகளுக்காக!. திருமணத்திற்கும்  சாவுக்கும் ;ஆள்சேர்ப்பதுதான் நடப்பியல் வாழ்க்கை.  சொந்தச் சாதிக்காரனுக்கு எவனும் அவன் துன்பத்தில் கைகொடுப்பதில்லை. மரணப் படுக்கையில் கிடந்தாலும் ‘உடம்பைப் பாரத்துக்க’ என்னும் ஒற்றை வரிகொண்டு ஆண்ட்ராய்ட் போனில் தன் அனுதாபத்தைச் சேமித்துவிடுகிறார்கள்.

4.2. ஆசை உறவாகுமா? ஆதரவு சோறாகுமா?

ஆசை உறவாகாது ஆதரவு சோறாகாது’. பள்ளிக்குச் செல்லவேண்டிய பருவத்தில் பாரம் சுமக்கும் குழந்தைகளின் கல்விக்கு உதவும் உறவுகள் இல்லாததை இப்படிப் பாடுகிறார் கவிஞர்.

“பெற்றவர்கள் கூட இல்லை புரிய மான உறவும் இல்ல!
உற்றவர்கள் என்று சொல்லி உதவி செய்ய யாருமில்ல!
கற்பதற்கு வழியுமில்ல! கண்கலங்கி நிற்பதுதான் சதியா?  நான்
கைபிசைந்த நிற்பதுதான் விதியா?

என்று சமுதாய நடப்பியலில் காணும் கசப்பான உண்மைகளை நாட்டுப்புற வடிவத்திலேயே பதிவு செய்து காட்டுவது ஒரு வடிவ நுண்ணியம்.

4.3. கண்ணீர்ப்பால் தந்த தாய்

நாட்டார் இலககிய வடிவங்களில் ஒப்பாரியும் தாலாட்டும் உள்ளம் உருக்குபவை. கற்பனையும் உணர்ச்சியும் கைகோத்து எக்காளமிடும் அத்தகைய கவிதைகளில் உள்ளம் பறிபோவது புதுமையன்று, தாய் தாலாட்டுப் பாடுகிறாள்

“கடைப்பால் கொடுத்தால் கால்;வயிறு ரொம்பாதுன்னு
கண்ணீரால் பால்கொடுத்தேன் கண்மணியே நீயுறங்கு!’”

உலகியலில் தாய் அழுதுகொண்டு பால் கொடுக்கமாட்டாள். கூடாது, ஆனால் வறுமையின் உச்சம். தாய் அழுதுகொண்டு கொடுப்பதைப் பாடுகிறார் கவிஞர்

“ஆன்றோர் சபையும் இருக்குது ஐ நா மன்றமும் கிடக்குது!
அத்தனையும் இருந்துமென்ன அநியாயம்தானே நடக்குது?
பசிக்கொடுமை தீர வேண்டும் வீட்டிலே  இந்தப்
பட்டினிச் சாவு மறைய வேண்டும் நாட்டிலே”

சமுதாயச்சிக்கல்களில் வறுமையும் பசியும் தலையானவை.  அவற்றைப் பாடாத கவிஞனை வரலாறு  தன் கணக்கில் வரவு வைக்காது. முத்துசாமி வரவுவைக்கப்பட்டவர்.!

5. மலர்கள் தேடும் மழலைகள்.

மலர்கள் தேடும் மழலைகள் என்னுந் தொடர் தம்பி முத்துசாமி எழுதிய பாடல்களில் குழந்தைப் பாடல்களைக் குறிப்பது. குழந்தைப் பாடல்களில் தமிழிலக்கியம் இன்னும் சவலையாகவே இருக்கிறது என்பது மழலை புரியாது’ என்பதுபோல உண்மை. காரணம் குழந்தைகள் பாடுவது என்பது முழுமையும் கற்பனை. குழந்தைகளுக்கு அறிவைவிடக கற்பனை மிகுந்து நிற்கும். இந்தக் கற்பனையின் பேரளவு படைப்பாளனுக்கு வராது. அவன் தன் உயரத்திலேயே நின்று கொண்டிருப்பான். மகாகவியின் பாப்பாப் பாட்டில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் கருத்துக்கள் எல்லாம் அறிஞர்களின் சிந்தனைக்கே பிடிபடாதவை.  ‘தேம்பி அழுங்குழந்தை நொண்டி’ என்பது குழந்தையின் பிஞ்சு அறிவுக்குப் புலப்படுமா என்ன? குழந்தைப் பாடல்களில் மழலை தவழ வேண்டும். கன்னிமாரா நூலகம் நுழைந்து விடக்கூடாது. படைப்பாளன் தன்னை முன்னிலைப் படுத்துவது அல்ல குழந்தைப் பாடல்கள். மழலையாக மாற வேண்டும். எம்.எஸ்.இராஜேஸ்வரி பாடுவதும் பி.சுசீலா பாடுவதும் ஒன்றாகாது. கவிஞர் பலரும் ஒதுங்கிக் கொள்ளும் இந்தப் பகுதியில் தம்பி முத்துச்சாமி துணிச்சலுடன் இறங்கிச் சில பாடல்களைப் பதிவு செய்திருப்பதே பெரிதும் பாராட்டத்தக்கதாக அமைகிறது. கூடிப்பேசும் குருவிகள் என்னுந்; தலைப்பில் இவர் எழுதியிருக்கும் பாடல் குழந்தைகளுக்கும் இனிக்கும் பெரியவர்களுக்கும் பிடிக்கும்.

“கூடிப்பேசும் குருவிகளே கொஞ்சிப் பேசுங்க!
நாடிவரும் தென்றலிடம் நலததைக் கேளுங்க!
பாடுகின்ற குயிலினமும் உங்கள் பந்தமே!
ஆடுகின்ற மயிலினமும் உங்கள் சொந்தமே!”

என்னும் பாடலில் பறவைகளோடு குழந்தைகளைப் பழக வைக்கும் பாங்கும் எலலா உயிர்கள் மேலும் அன்பு காட்ட வேண்டும் என்ற உயரிய பண்பாக்க முயற்சியும் ஒரு சேர வெளிப்படுவது காண்க. பஞ்சவர்ணக்கிளி பற்றி அனைவருக்கும் தெரிந்த பாடல் பச்சைக் கிளியே பறந்துவா! பாலும் சோறும் உண்ண வா! கொச்சி மஞ்சள் பூச வா! கொஞ்சி விளையாட வா!” என்பது. இந்தப் பாடலை இசையமைப்பாளர்கள் குழநதைகளுக்கு வாயில நுழையாத மெட்டுக்களிலெல்லாம் பாடி வதம் செய்திருக்கிறார்கள்.

“பார்க்க பார்க்க அழகு — எங்கள் பக்கம் வந்து பழகு
செக்கச் சிவந்த ;அலகு நீ சிறகடித்தால் அழகு!”

“கொட்டை உனக்குப் பிடிக்குமா அதைக்
கொண்டு வந்து தரட்டுமா?”

“மினுமினுக்கும் கிளியக்கா உன்
மேனியெல்லாம் ஒளியக்கா!”

தும்பியோடு விளையாடு தம்பி! நீ
துன்புறுத்த நினைக்காதே தம்பி!

என்னும் வரிகளில் குழந்தைகளோடு குழந்தையாய்க் கவிஞர் ஒன்ற முயல்வதைக் காணலாம். குழந்தைப் பாடல்களில் பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல், உரிச்சொல், இடைச்சொல் என்னும் இலக்கணவகைச் சொற்களைப் பெரிதும் தவிர்த்து இயற்சொல், திரிசொல் இவற்றோடு வழக்குச் சொற்களையும் கலந்து அமைத்தாலே பாடல்கள் மழலைகளின் நெஞ்சில் பதியும். நினைவில் தங்கும். வாயில் நுழையும் மழலைகள் மகிழும். அன்றிப் புலவன் தன்னுடைய புலமைக்கு வடிகால் தேடினால் பாடல்களையும் புலமையையும் அலமாரியில் அடக்கம் செய்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

“நேசம் உனது வாசம் என் நெஞ்சில் வநது வீசும்!
வேசம் இல்லாப் பாசம் உன் வியர்வை கலந்து பேசும்!”

என்ற வரிகளில் சகர வர்கக எதுகைகளைக் கொண்டு குழந்தைகளோடு குழந்தையை  விளையாடி மகிழ்கிறார் கவிஞர்

6. கலையியல் கவிதைகளில் அழகியல் தொடர்கள்

சொற்கள் கவிதைகளைச் சிறக்கச் செய்யும். தொடர்கள் நூல்களை நிலைநிறுத்தும். ‘நாங்கள் நிர்வாணத்தை விற்பனை செய்கிறோம் ஆடைவாங்குவதற்காக’ என்னும் ஒரு தொடர் நா காமராசனைப் புதுக்கவிதையின் நாயகனாக்கியது காண்க. ’மந்திரம் போல் சொல் வேண்டும் என்பார் பாரதியார். அதுபோல பல சொற்களைச் சீர்களாக்கிப் பந்திவைத்திருக்கிறார் முத்துச்சாமி.

6.1. செடிவைக்கும் மலர்கள்

பள்ளி செல்லும் பெண்பிள்ளைகள் செடிகளை அதாவது நாற்று நடுகிறார்கள். கன்றுகளை நடுகிறார்கள். இதனைக் காணும் கவிஞர் செடிவைக்கும் மலர்கள்’ என்று வண்ணனை செய்கிறார்.

6.2. தங்க நிற நெருப்பில் தவத்தில் இருந்தவை

காலைச் சிற்றுண்டியாக இட்டளியும் பொங்கலும் தயாரிக்கிறார்கள். அவற்றுள் பொங்கலில் இடுவதற்கு முந்திரிப் பருப்புக்களை வாணலியில் இட்டு வதக்குகிறார்கள். இந்தக் காட்சி ‘முந்திரி நெருப்பில் தவம் செய்வதுபோல்’ தோன்றுகிறதாம். ‘தங்க நிற நெருப்பில் தவம் செய்யும் முந்திரி’! அடடா! என்ன அழகிய கற்பனை வெளிப்பாடு?

6.3. வறுமைக்குப் பஞ்சமில்லை

விருந்தினரைப் போற்ற இயலாத நிலையைத்தான் வறுமையின் உச்சம் என்பார் வள்ளுவர். ‘கொல்வறுமை தாளவில்லை என்பார் ஜீவா. உண்மையில் அந்த வீட்டில் பஞ்சமேயில்லையாம்! எதற்கு? வறுமைக்கு! எவ்வளவு ஆழமான அழகான கற்பனை கலந்த சொற்றொடர்? இதுதான் கவிதை!

7. மகரந்தம் தேடும் மலர்களில் வடிவக் கோட்பாடுகள்

முறையாகத் தமிழ் படித்தவர். பட்டங்கள் பல பெற்றவர். யாப்பிலக்கணம் தெரிந்தவர்.  பாவகைகளையும் அவற்றின் இனங்களையும் பகுத்தறிந்தவர். இருந்தாலும் இந்த நூலில் அவற்றை முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்து மக்கள் மொழியில் கவிதை எழுதியுள்ளார் முத்துசாமி. இந்தத் துணிச்சல் பட்டுக்கோட்டைக்கு இருந்தது பாவலர் வரதராசனுக்கு இருந்தது. ஜீவாவுக்கு இருந்தது. கே.சி.எஸ..அருணாசலத்திற்கு இருந்தது கொத்தமங்கலம் சுப்பு அவர்களுக்கு இருந்தது. இன்றைக்கு இவருக்கு இருக்கிறது. மக்கள் வாழ்வியல் சிக்கல்களை வரையறுக்கப்பட்ட யாப்புக்குள் கொண்டுவர இடர்ப்படுவதைவிட மக்கள் மொழியிலேயே அவர்களுக்குத் தெரிந்த நடையிலேயே எடுத்துமொழிவதையே தனது வடிவக்கோட்பாடாகக் கொண்டிருக்கிறார் முத்துசாமி. இது இந்த நூலுக்கு மட்டும்!

சில கருத்துரைகள்

கவிஞனைப் பாராட்டுவதற்கான கட்டுரையன்று இது. அது என் வேலையுமல்ல. கவிதையின் சுவையனுபவத்தைப் பிறர்க்குப் பநதிவைப்பது பரிமாறுவது அவ்வளவுதான்! அவ்வாறு சுவைக்கிறபோது எல்லாமே இனிபபாகத்தான் இருக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை. அந்த வகையில் நூலின் அகப்புறக் கட்டுமானம் பற்றிய சில கருத்துரைகளைப் பதிவிட நேர்கிறது. .

1. ஆண்ட்ராய்டில் தட்டச்சுச் செய்யப்பட்டு நூல்வடிவமாக்க அச்சுக்கு அனுப்புகிறபோது எழுத்துரு சிறுபான்மை மாறுபடும். எனவே மெய்ப்பு திருத்துகிறபோது தனிக்கவனம் இருந்திருக்க வேண்டும். இந்த நூலில; ‘லி’ என்ற எழுத்தே அச்சடிக்கப்படாமல் அடிக்கோடாகக் காட்சியளிக்கிறது.
2. வந்த பையன் என்பதுபோலப் பெயரெச்சத்திற்குப் பின்னால் வல்லினம் மிகாது என்பது மிக மிகச் சாதாரண இலக்கணம் என்பதை மெத்த படித்த நூலாசிரியர் கவனததிற் கொள்ள வேண்டும்.

3. உள்ளடக்கத்தால் சிறக்கும் இந்த நூலின் அட்டைப்படம் அலட்சியமாகக் கையாளப்பட்டிருப்பது வருத்தத்தற்குரியது. பன்முகப் பொருண்மைகளைப் பாடுபொருளாகக் கொண்ட இந்த நூலுக்கு இந்தப் படம் பொருந்தாமல் போகிறது. ஒரு நூலுக்கு அட்டைப்படம் என்பது தாயின் முந்தானை!  தாவணியன்று!

நிறைவுரை

பணிக்காலததில் பாடம் நடத்தி பணி ஓய்வு பெற்றவுடன ஓய்வூதியத்தில் ஒளிந்து கொண்டு உலகமும் தெரியாமல் உலகததிற்கும் தெரியாமல் மறைந்த தமிழாசிரியர் பலர். தம்பி முத்துசாமியோ வேறுபட்டுத் திகழ்கிறார்.  தன்னை மனிதனாக ஏற்றுக் கொண்ட தன்னைச் சூழ்நதிருக்கும் சமுதாயத்தை இந்த எழுபது வயதில் அவர் ஏறெடுத்துப் பார்க்கிறார். எழுத்தில் வடிக்கிறார. இதுவே ஒரு சமுதாயப்பணி! நாமும் எதனையாவது இந்தச் சமுதாயத்திற்குச் செய்ய வேண்டும், சொல்ல வேண்டும் என்ற துடிப்பு இந்த நூலின் ஒவ்வொரு பககததிலும் எதிரொலிப்பதை என்னால் உணரமுடிகிறது. நீங்களும் அந்தத் துடிப்பை உணரவேண்டும் என்பதற்காகத்தான் படித்துச் சுவைத்ததைப பந்திவைத்துப் பகிர்ந்திருக்கிறேன். வண்டுகள்; தேட வேண்டிய மகரந்தத்தை மலர்களைத் தேடவைத்திருக்கிறார் முத்துசாமி! நாம் என்ன மலர்களைவிடத் தாழ்ந்தவர்களா?

(தொடரும்)

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்                                

துரை. வசந்தராசனின் ‘தேன்பாவை’ — ஓர் அழகியல் பார்வை

முன்னுரை

ஒரு அறிவியல் கண்டுபிடிப்பை ஆக்கப்பூர்மான முறையில் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதற்கும் சில எடுத்துக்காட்டுக்கள் இருக்கின்றன. சில நிகழ்வுகளும் நடக்கின்றன. முகநூல் குழுமங்களில் ஓர் இலக்கிய ராஜாங்கத்தையே சிலர் நடத்தி வருகின்றனர். அவருள் தம்பி மாதவரம் பண்ணைக் கவிக்கோ வசந்தராசனும் ஒருவர். வெற்று ஆரவாரங்களில் ஆர்வம் காட்டாத வினோதமான இந்தத் தம்பி தமிழ்நாட்டில் வாழுகின்ற கவிஞர்கள் எழுதும் கவிதைகளுக்குத் தலைமைதாங்கும் கவிதைகளை எழுதிக் கொண்டிருப்பவர். கவிஞர்களை ஒப்பிடுகிறவர்களுக்கு இந்த உண்மை அவ்வளவாகப் புலப்படாது. என்னைப்போல் முன்பின் அறியாதவர்களின் கவிதைகளை ஒப்பிடுகிறவர்கள்  மிக எளிதாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். அவருடைய முகநூல் பதிவுகளில் சென்ற 2021ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த காதலென்னும் பொருண்மை பற்றிய கவிதைகள் தேன்பாவை என்னுந் தலைப்பில் நூல் வடிவாகி என் பார்வைக்கு வந்தது. அட்டையைப் பார்த்தும் மயங்கினேன் அனைத்தையும் பாரத்தும் மயங்கினேன். அந்த மயக்கம் பித்த மயக்கம் அன்று என்பதையும் பின்னர்த் தெளிந்து கொண்டேன். இருக்கிற காதலியிடம் தோன்றாத காதலை இல்லாத காதலியிடம் தோன்றியதாகக் கற்பனை செய்து கொண்டு எழுதியிருக்கும் இந்தப் பாவியம் வைணவ இலக்கியங்களைப் போல அழகியல் சார்ந்தது., அமைதியானது., ஆரவாரம் இல்லாதது. கற்பனையானது.,காதலைப் பாடுவது!. சுவைத்தனால் அறிந்தேன் நான்! சுவைப்பீர்களேயானால் நீங்களும் அறிவீர்கள்! சொந்தங்களே வாருங்கள்! கவிதைச் சுகம் காண்போம்!

படித்தவன் எழுதுகிறேன்

‘பாவை பாடிய வாயால் ஒரு கோவை பாடுக’ என மணிவாசகரிடம்  திருப்பெருந்துறையுடையார் வேண்டுகோள் விடுத்ததாக ஒரு தகவல் உண்டு. வசந்தராசன் இனி கோவை பாடுவாரா என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். இந்த நூல் முன்னுரையில் தம்பி வசந்தராசன் பாடியவன் பேசுகிறேன் என்று எழுதியிருக்கிறார். அதனால் நான் படித்தவன் எழுதுகிறேன். மணிவாசகப்பெருமான் எழுதிய ‘பாவை’ என்பது தனி நூல் அல்ல என்பதும் திருவாசகத்தின் ஒருபகுதியே என்பதும் யாவரும் அறிந்ததே. வைணவத் திருப்பாவை, அதனைத் தொடர்ந்து தோன்றிய சைவத் திருவெம்பாவை ஆகிய இரண்டுமே பாவை இலக்கிய வகைமாதிரிகளில் கோலோச்சுகின்றன. இந்தப் பின்புலத்தில் தம்பி வசந்தராசன் எழுதிய தேன்பாவையால் நான் பெற்ற சுகததை ஊரறிய கடைவிரிப்பது எல்லாருக்கும் உதவக்கூடும் என்னும் நம்பிக்கையில் இந்தக் கட்டுரை விரிகிறது.

தேன்பாவை பாவை இலக்கியமா?

‘பாவை’ என்ற சொல் சங்க இலக்கியத்தைச் சார்ந்தது. ‘யவனர் இயற்றிய வினைமாண் பாவை’ என்பது நெடுநல்வாடை. ‘கொல்லிப் பாவை’ என்பது அகப்புற இலக்கியங்களில் பெருவழக்கு. பாவை மன்றம் என்பது பூம்புகார் கண்டது, நாம் காணாதது. ‘மரப்பாவை’ என்பதை மரப்பாச்சி என்பது உலகியல்.

“இரப்பாரை இல்லாயின் ஈர்ங்கண் மா ஞாலம்
மரப்பாவை சென்று வந்தற்று” (1058)

“நாணகத் தில்லார் இயக்கம் மரப்பாவை
நாணால் உயிர் மருட்டியற்று” (1020)

என்பன திருக்குறள் பயன்பாடுகள். “தென்தமிழ்ப் பாவை செய்தவக் கொழுந்து” என்பது சிலப்பதிகாரம். ‘பாவை’ என்பது அறிஞர் மு.வ. எழுதிய ஒரு நாவலின் பெயர். பாவை விளக்கு என்ற பெயரில் திரு. அகிலன் எழுதிய நாவல் பெரும்புகழ் பெற்றுத் திரைப்படமாகவும் வெளிவந்துள்ளது. ‘சித்திரப் பாவையின் அத்தகவு அடங்கி’ என்பது பவணந்தியாரின் தொடர். அத்தொடரைச் ‘சித்திரப்பாவை’ என்று திரு. அகிலன் தன் நாவல் ஒன்றனுக்குத் தலைப்பாக்கினார். பாவை நோன்பு என்பது அக்கால உலகியலில் மகளிர் பண்பாட்டுக் கூறுகளுள் ஒன்று. மண்ணால் செய்து வைக்கப்பட்ட பாவை உருவைத் தெய்வமாகப் பாவித்து நாடும் தானும் நலிவற்று வாழ வேண்டும் என்பதற்கான வேண்டுதல் நெறிக்குப் பாவை நோன்பு என்று பெயர். இவ்வாறு பன்முகமாக விவரிக்கப்பட்ட பாவை என்ற சொல்லுக்கும் துரை. வசந்தராசனின் ‘தேன்பாவை’ என்ற நூலின் உள்ளடக்கத்திற்கும் எள்ளின் முனையளவும் இயைபில்லை. முள்ளின் முனையளவும் உறவில்லை. இது அவருக்கு மட்டுந்தானா?  இல்லை. எல்லாப் பாவை நூல்களுக்கும் இப்பொருந்தாமை பொருந்தும்! ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வகையானது.

‘எம்பாவாய்’ என்றால் என்ன?

பாவை இலக்கியங்களைப் படிக்கின்ற எவரும் ‘எம்பாவாய்’ என முடிவதினாலேயே அது பாவை இலக்கியம் எனக் கருதிக் கொண்டிருப்பதுபோல் தோன்றுகிறது. உண்மையில் பாவை இலக்கியங்களின் தோற்றம் பாவை போன்ற பிரதிமையை வழிபடுவதில் தொடங்கியது. “நாங்கள் நம் பாவைக்குச் சாற்றி நீராடினால்” என்பது திருப்பாவை. திருவெம்பாவைக்குப் பின்னாலே வந்த இலக்கியங்களில் பாவை நோன்பு என்பது மறக்கப்பட்டுப் ‘பாவாய்’ என்னும் விளியில் முடிந்தால் போதும் என்ற அளவில் வந்து நின்றது. பாட்டின் சுவைக்கும் தலைப்புப் பற்றிய காரண காரிய அறிவிற்கும் தொடர்பில்லை. இருப்பினும் இவ்வாறு முடிந்ததனால் அவ்விலக்கியங்களின் தரவரிசை ஒன்றும் குறைவுபடுவதில்லை. தமிழ் இலக்கியங்கள் அனைத்தும் மக்கள் வாழ்க்கைச் சூழலில் அவற்றைப் பின்னனியாகக் கொண்டு தோன்றியவை என்பது அறிஞர் கைலாசபதியின் கருத்தாகும். எனவே எந்த இலக்கியமானாலும் தனிப்பாடலானாலும் அவற்றுள் நாட்டுப்புறவியலின் தாக்கம் தவிர்க்க முடியாமல் இழைந்திருக்கும். சிலப்பதிகாரத்தின் வரிப்பாடல்களும் குரவைப் பாடல்களும் கலித்தொகையின் வள்ளைப் பாடல்களும் இக்கூற்றினை உறுதி செய்யக்கூடும். திருவாசகத்தில் மணிவாசகப் பெருமான் பயன்படுத்தியிருக்கும் திருச்சாழல், திருக்கோத்தும்பீ, திருப்பொன்னூசல் முதலிய கட்டமைப்புக்கள் எல்லாம் நாட்டுப்புற இலக்கியங்ளின் தாக்கமே என்பதில் ஐயமில்லை. இதே நிரலில் வந்ததுதான் ‘ஏலோர் எம்பாவாய்’ என்பதும். இது சொல்லாராய்ச்சிக்கு உரிய தொடர் அல்ல. தற்போதைய திரைப்பாடல்களில் வரும் ‘ஹோய்’ என்பது போல. ‘ஏலேலங்கடி! ‘ஐலசா’ போன்ற சொற்களும் இத்தகையனவே! இதற்குப் பிறகும் இது பாவை இலக்கியம் என்று சொல்லி மல்லுக்கட்டுகிறபோதுதான் நமக்குச் சங்கடமும் கண்ணீரும் சம அளவில் ததும்பி நிற்கின்றன.

பாவைகள் பலவிதம்

‘பறவைகள் பலவிதம் ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம்’ என்று கண்ணதாசன் பாடியிருக்கிறார். பாவைகளும் அப்படியே! பாவைகளின் உள்ளடக்கத்தைப் பொறுமையாகப் படிததுப் புரிந்து கொண்டால் ‘எம்பாவாய்’ என்ற சொல் ஒலி நிரப்பும் பணிசெய்யும் ஒரு வெற்றசைச் சொல் என்பது தெள்ளத் தெளிவாகிவிடும். நாடும் வீடும் செழிக்கப் பாவையை நோற்றதைப் பாடுவன திருவெம்பாவையும் திருப்பாவையும். தமிழ் ;மரபுகாக்கவும் தைத்திங்களைச் சிறப்பிக்கவும் திராவிட இயக்கச் சிந்தனையாளராக ஒளிர்ந்த கண்ணதாசன் எழுதியது தைப்பாவை. இந்தப் பாடலில்; தைத் திங்களையே பெண்ணாக உருவகம் செய்திருக்கிறார். இதனை அப்படியே பின்னாளில் திரு.வரதராசன் என்பார் ‘சுறவம் பாவை’ என்னும் ‘பாவை’ இலக்கியத்தை எழுதியிருக்கிறார்.  இதுவும் முகநூல் பதிவே. செந்தமிழுக்குக் கேடு வந்தபின்னும் அறியாது விழிமுடித் தூங்கும் மகளிரை எழுப்புவதாக அமைந்த பாவை பாவலர் பெருஞ்சித்திரனார். மார்கழித் திங்களின் காலையெழிலை திரு.வள்ளிமுத்து என்பார்; எழுதிய எழிற்பாவை கரட்சிப்படுத்துகிறது. தம்பி வசந்தராசன் எழுதிய இந்தத் தேன்பாவை கற்பனைக் காதலியை அவள் பேரழகைப் பிற பெண்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதாய் அமைந்துள்ளது. இப்படி அமைந்த பல்வகைப பாவை இலக்கியங்களில் திருவெம்பாவை திருப்பாவை தனித்து விளங்குவதப் போலவே பாவலர் பெருஞ்சித்திரனாரின் செந்தமிழ்ப் பாவை தனிதது விளங்குகிறது என்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

கட்டுமானச் சிறப்பு

நாட்டுப்புறவியல் தாக்கத்தின் விளைவாகத் தோன்றியதாதலின் பாவை இலக்கியத்திற்கு அடி வரையறை இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. நடப்பியல் மரபு பற்றி இயல் தரவிணைக் கொச்சகக்கலியால் நான்கடிகளால் (இணை) இயற்றப்படும் இந்தப் பாடல்களில் தொடைவிகற்பங்கள் பொதுவாகவே சிறப்பாக அமைந்திருக்கும். தேன்பாவை இலக்கியத்தில் அமைந்திருக்கும் இருபத்தொன்பது பாடல்கள் இரண்டடித் தரவுகளாக எட்டு வரிகள் அமைய, ‘மின்னல் வரியெடுத்து வானம் மடல் எழுதும்’ என்ற ஒரே ஒரு பாடல் ஒன்பது வரிகளைக் கொண்டதாக அமைந்திருக்கிறது. இந்த ஆசிரியர் எழுதிய மற்றொரு வரலாற்றுப் பாவையான தலைமுறைப்பாவை பத்து வரிகளை அதாவது இரண்டடித் தரவுகளாகப் பத்து வரிகள் கொண்டதாக அமைந்துள்ளது. பொதுவாகப் பாக்களின் அடிகளுக்கும் குறிப்பாக அளவடிகளுக்கும் இனிமை சேர்க்கின்ற பொழிப்பு விகற்பங்கள் அதாவது பொழிப்பு மோனை, பொழிப்பு எதுகை முதலியவைகள் மிகச் சிறப்பாக அமைந்துள்ளன எனினும்,

“கட்பூவில் வண்டமர்ந்து காதல் சிறகெழுதி
உட்போகும் காற்றால் உயிரெழுதி, யானெழுதும்
பொற்பூவின் தேனால் மகரந்தக் கூடெழுதி
விற்பூவை வீசி விளையாடும் தேன்பாவை
நற்பூவாம் நாசிவழி நாற்றிசையும் வாசித்தே
எட்பூவாய் என்னை இழுத்துப் பதுக்குகிறாள்!
எட்பூவில் வண்டமர ஏலுமோ? ஏலுமெனப்
பொற்பூவாள் காட்டுகிறாள்! போய் காண்நீர் எம்பாவாய்!

என்னும் பாடலில் முற்றெதுகைகள் உருவகச் சீர்வரிசைகளோடு  உலாவருவதைக் காணமுடிகிறது. சொற்பூவின் தேனாய்க் கவிதைப் பொருள் சிறக்க எழுதும் காதல் மடலில் ‘மகரந்தக் கூடெழுதி’ என்றும் புருவத்தால் பேசுகிறாள் என்பதை ‘விற்பூவை வீசி’ என்றும் செய்திருக்கும் உருவகம் கற்பனையின் எல்லை தொடுகின்றன. இது பற்றி விரிப்பின் பெருகும்.

மரபிழையும் பாவை

தமிழ் மரபில் ஆழங்கால்பட்ட கவிஞர்கள் சிலர் புதுக்கவிதை எழுதுவதாகப் புறப்படுவார்கள். ‘பொருள் புதிது’ என அச்சமூட்டி பாரதிக்கு நேரடி வாரிசாவார்கள். பிள்ளையார் பிடிக்க சிவபெருமான் ஆன கதையாக அவர்கள் என்ன எழுதினாலும் மரபு அவர்களையும் அறியாமல் அவர்கள் எழுத்தில் ஒளிந்து கொள்ளும். தம்பி வசந்தராசன் இந்தக் கவிக்குழுவின் புதிய உறுப்பினர். மரபின் இயல்பே அதுதான். அது அறிந்து பதிவது அன்று. அறியாமல் படிவது. திருவள்ளுவர் கண்ட தலைவன் ஊழ்வினை காரணமாகத் தலைவியைக் கண்டு,

“அணங்குகொல்? ஆய்மயில் கொல்லோ? கனங்குழை
மாதர் கொல்? மாலும் என் நெஞ்சு”

என ஐயுறுகிறான். சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்,

“கற்பகத்தின் பூம்கொம்போ?
   காமன்தன் பெருவாழ்வோ?
பொற்புடைய புண்ணியத்தின்
   புண்ணியமோ புயல்சுமந்து
விற்குவளை பவளமலர்
   மதிபூத்த விரைக்கொடியோ?
அற்புதமோ? சிவனருளோ?
   அறியேனென் றதிசயித்தார்”

என்று பரவை நாச்சியாரைக் கண்டு அதிசயித்து நின்றதாகப் பாடுகிறார். ‘பேசுவது கிளியா இல்லை பெண்ணரசி மொழியா?’ என்றும் திரைநாயகன் ஐயப்பட்டதுண்டு. ‘நிலவு ஒரு பெண்ணாகி உலவுகின்ற அழகோ’ என்றும் அவன் தடுமாறியதுண்டு. அது சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் வரலாறு. இவை இயக்குநர் சொல்கிறபடி நடிக்கின்ற கதைநாயகனுக்கு வருகின்ற ஐயம்!  அது சுந்தரமூர்த்தித் திருப்பாவை அன்று. ஆனால் இது தம்பி வசந்தராசன் எழுதிய தேன்பாவை இலக்கியத்தில் அவர் நினைத்திருந்தால் ஐயக்கிளவியை அகற்றியிருக்கலாம். முடியாது. முடியவில்லை. காரணம் அவர் கொண்ட காதல் மரபு சார்ந்தது. தன் கற்பனைக் காதலியைக் கண்டு தானே மனக்கண்ணால் ரசித்துப் பாடுவது. தானே ஐயுறுவது. இந்த மரபின் தாக்கத்தை அவரையும் அறியாமல் இப்படிப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

“முன்னைத் தவப்பயனோ? மூத்தோர் வினைப்பயனோ?
தன்னை முழுதீந்து தண்டமிழின் வேர்பாவி
என்னைக் கவியாக்க ஏற்றும் திருவிளக்கோ?
கன்னல் கனிமொழியைக் காலத் திருமொழியை
மின்னும் விழிமொழியை விண்ணளக்கும் பேரெழிலைத்
தன்னை அழகூட்டித் தானே தருகின்ற
பொன்னின் புதுநிறத்தைப் பூக்காட்டின் ஊர்வலத்தைக்
கண்ணில் படம்பிடித்துக் காண்கிலரோ ரெம்பாவாய்!”

தன்னை முழுதீந்து தண்டமிழின் வேர்பாவி என்னைக் கவியாக்க ஏற்றும் திருவிளக்கோ? என்னும் திராவிட மரபில் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் வசந்தராசன் “முன்னைத் தவப்பயனோ? மூத்தோர் வினைப்பயனோ?  என்னும் சான்றோர் மரபில் தன்னை இழந்துவிடுவதைக் காண்க. இங்கே தண்டமிழின் வேர் பாவி என்பது திராவிட மரபு. முன்னைத் தவப்பயனோ? மூத்தோர் வினைப்பயனோ என்பது சான்றோர் மரபு. தவப்பயன், வினைப்பயன் ஆகியன இரண்டும் திராவிடவியல் அன்று.

துள்ளலோடு விளையாடும் சிந்து

கண்ணதாசன் எழுதிய தைப்பாவையில் எந்த அளவுக்குக் கொச்சகக்கலி மரபு பின்பற்றப்பட்டுள்ளது என்பது ஆராய்வதற்கு உரியது. ‘கலிச்சீர்’ என்று ஒன்று தமிழில் இல்லை என்பதும் காய்ச்சீரின் பிறழ்ச்சியே கலித்தளை என்பதும் அத்தளையால் பெயர் பெறுவதே கலிப்பா என்பதும் அனைவரும் அறிந்ததே. ஆனால் இலக்கணம் சரியாக அமைந்துவிடுவதாலேயே குறிப்பிட்ட ஒலியும் சந்தமும் அமைந்துவிடும் என்று கருதுவது அவ்வளவு சரியானதன்று. குறிப்பிட்ட ஒலியமைதி கிட்டுவதற்கு அத்தகைய இலக்கண தளையமைதி இன்றியமையாதது என்பதுதான் கருத்து. அமைகின்ற பாட்டுக்குள் இலக்கணம் என்பதுதான் நெறி. இலக்கணத்தால் பாட்டு என்பது கவிதைக்கு முரண். இந்த அடிப்படையில்,

“வா என்றன இமைகள்; மண்நோக்கின விழிகள்
தா என்றன இதழ்கள்; தழுவென்றது மேனி
பார் என்றது பருவம்;படை கொண்டது நாணம்;
நேர்கின்றது யாதோ..நிலை கொண்டது காதல்.
தேர்கொண்டொரு தெய்வம் தெரு வந்தது போலே
ஊர்கின்றவன் மனதில் உழல்கின்றது காமம்;
சீர்கொண்டவன் எதிரே சிலை கொண்டவள் வந்தாள்
யார் வென்றனர் அறிவாய்;அறிவாய் தைப்பாவாய்” .

என்னும் தைப்பாவைப் பாடலை நோக்க வேண்டியதிருக்கிறது. ‘மார்கழிக்குப் பெண்ணாகி மாசிக்குத் தாயாகிப் பேர்கொழிக்க வந்த பெட்டகமே தைப்பாவாய்! என்னும் சந்தத்திற்கும் மேலே காட்டப் பெற்றிருக்கும் பாடலின் சந்தத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டினை ஓதுவார் உணர்வார்.

‘எட்டின் மெலிந்தஇடை! எழுத்தில் ஒளிந்தபொருள்!
பட்டின் குறைந்தவிழை! பாட்டில் இயைந்தநயம்!
கொட்டுமழைத் தூறல் குறுக்கில் நடந்தகுடை!
வெட்டும் விரிமின்னல் வானில் படருகணம்!
மொட்டின் முதல்விரியின் மோனத்தின் ஓசையெனும்!
வட்டத் தொடக்கமென வாழும் இடையுடையாள்
சுட்டும் சுடர்விழியால் சொர்க்கம் திறந்துவைத்துக்
கட்டி எனையணைப்பாள் !காண்கிலரோ ரெம்பாவாய்?”          (22)

என்ற இந்த நூலில் காணப்படும் ஒரு பாடல் கொச்சகக்கலிக்குப் புதிய பரிமாணம் சேர்ப்பதாக அமைந்துள்ளதைக் காணலாம். ‘கருவி தொகுதி’ என்பது தொல்காப்பியம். ‘கருவி வானம்’ என்பது சங்க இலக்கியத்தில் பெருவழக்கு.! மின்னல், இடி, மழை என்னும் தொகுதியையுடைய வானம் என்பது பொருள். தொகுதிக்குக் கணம் என்பதும் பெயர். பேய்க்கணம், தேவகணம் என்பது போல. “கொட்டுமழைத் தூறல் குறுக்கில் நடந்தகுடை!  வெட்டும் விரிமின்னல் வானில் படருகணம்!” என்கிறார். காதல் மீதூறும் ஒரு படைப்பில் மரபு சார்ந்த இலக்கணப் பதிவுகளை மிக இலாவகமாகச் செருகியிருக்கிறார் தம்பி இராசன் அவர்கள். முற்றெதுகைகளால் அமைந்த கலியில் கூழை மோனைகளும் இணை மோனைகளும் பொழிப்பு மோனைகளும் கைகோத்து சந்த இசையோடு நடைப்பயணம் புறப்பட்ட அழகை என்னென்பது?

செந்தமிழ்ப்பாவையும் தேன்பாவையும் 

அரிமாப் பாவலர் துரை மாணிக்கம் சிறைச்சாலையில் எழுதியது செந்தமிழ்ப்பாவை. இனத்துக்கும் மொழிக்கும் உள்ள கேடு உணராது கண்ணயரும் இளமங்கையரைத் துயிலெழுப்புவதாய் அமைந்த கட்டமைப்பு.

“காக்கை கரையும்! கடிமுல்லை மொக்கலரும்!
மேற்கில் மதிகரையும்! கீழ்க்கதிரும் மேலெழும்பும்!
ஈர்க்குமா றோசை இரையும் தெருவெல்லாம்!
யாக்கை வளர்ப்பார் தவிர எவர் இப்பொழுதில்
சேக்கை புரள்வார்? சிறுதுயிலும் கொள்ளுதியே!”

என்பது செந்தமிழ்ப் பாவையில் ஒரு பாடல். மிக நுண்ணியத்துடன் எழுதப்பட்ட பாடல். காக்கை விழித்துக் கொண்டு கரைகிறது. முல்லை மலர்ந்துவிட்டது (காலையில் முல்லை மலரும் என்பது மயக்கம்). மேற்குத் திசையில் நிலவு கரையும்! கிழக்கில் கதிரவன் கடலின் மேல் எழும்பும்! யாக்கைமேல் பற்றுக் கொண்டு வளர்ப்பாரேயன்றி மொழிப்பற்றும் இனப்பற்றும் கொண்டோர் அவற்றுக்குக் கேடுவந்துள்ள சூழல் கண்டும் உறங்குவார்களா? என்று வினவுகிறாள். இந்தப் பாட்டில் காலைப்பொழுதை ஒருசில வண்ணனைகளால் காட்சிப்படுத்துகிறார் பெருஞ்சித்திரனார். நம் வசந்தராசனோ,

“கார்மேகம் வெட்கும்! கருமை நிறங்குன்றும்!
நீரருவி போல்நெளியும்! நின்றபடிக் கீழிறங்கும்!
நீர்வான் ஒளிப்படகு நீந்தும் நிலவுக்குப்
போர்வையாய் நின்று புறத்தே கரைகொடுக்கும்!
தார்மலர்கள் வந்து தவம்செய்தால் நன்மணத்தைச்
சீராய்க் கொடைகொடுக்கும்! சிந்தாமல் பூப்பறிக்கும்!
நேராய் வரும்காற்றின் நெஞ்சுக்கும் சிக்கெடுக்கும்
சீரான கருங்கூந்தல்! சீக்கிரம்காண் எம்பாவாய்!”                                  

எனப் பாடல் முழுமையும் நிரலாக வண்ணனைகளை அடுக்கிக் காட்டுகிறார். கற்பனை கலந்த காட்சிகள் மனக்கண் முன் விரிகிறபோது அவற்றை நிரல்படக் கோப்பது அரிதான செயல் அன்று. ஆனால் முதலில் காட்சிகள் வரவேண்டும்!

துள்ளும் சிறுமீன்கள் தோற்றும் அலைவட்டம்
மெல்லக் கரைதொட்டு மீண்டும் குளம்போகும்!
புல்லில் பனிசருகும்! பூவும் முகங்கழுவும்!
கல்லும் குளிர்மேவும் காலுக்கு இதமாகும்!
வெள்ளம் விழுந்தவளை அல்லி மலரசைக்கும்!
அள்ளும் பேரழகை அன்பீர் மறந்தீரோ?
வில்லடியின் கீழிரண்டு மீன்களைத் தான்புதைத்து
மெல்ல உறங்குதியோ? மீளுமேலோர் எம்பாவாய்

என்னும் எழிற்பாவையும்

குயில்கூவிக் கொண்டிருக்கும் கோல மிகுந்த
மயிலாடிக் கொண்டிருக்கும்! வாச முடையநற்
காற்று குளர்ந்தடிக்கும்! கண்ணாடி போன்றநீர்
ஊற்றுக்கள் உண்டு! கனிமரங்கள் மிக்க உண்டு!
வேட்டுவப் பெண்கள் விளையாடப் போவதுண்டு!
காட்டு மறவர்களும் காதல் மணம் செய்வதுண்டு!
நெஞ்சில் நிறுத்துங்கள்! இந்த இடத்தைத்தான்
சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல்; என்று சொல்லிடுவார்”

என்னும் பாரதிதாசன் பாடலும் இங்கே ஒப்பு நோக்கத்தக்கன. இயற்கையோடு வாழ்கின்ற கவிஞர்களுக்குத்தான் இது இயலும். வசந்தனுக்கு இது இயல்பு. இந்த மாதிரியான வண்ணனைக் களங்கள் ஏராளம்! ஏராளம்!

தேனினும் இனிய தொடர்கள்

கவிதை இலக்கியப் படைப்புக்களில் குறிப்பாக அக இலக்கியப் பதிவுகளில் காலத்துக்கும் நிற்பன தொடர்கள். இவற்றை அடுத்துக் கற்பனைகள். கற்பனைகள்கூடத் தற்காலிக இன்பத்தையே நல்கும். தொடர்கள் காலத்துக்கும் நிலைத்த இன்பத்தைத் தரும். ‘அன்னை கூறினள் புன்னையது நலனே’ நற்றிணைத்  தொடரும் நீயலது உளரோ என் நெஞ்சமர்ந்தோரே என்னும் ஐங்குறுநூற்றுத் தொடரும் காலத்துக்கும் ;மங்காது! மறையாது! தற்காலத் திரையிசையில் கூட,

“அமுதம் உண்டு வாழ்ந்தால் ஆயுள் முடிவதில்லை
உன் அழகைப் பார்த்து வாழ்ந்தால் அமுதம் தேவை இல்லை
உன்னைத் தேடும்போது இதயம் இங்கு சுகமாகத் தொலைந்ததே”

‘உன்னைத் தேடும்போது இதயம் இங்கு சுகமாகத் தொலைந்ததே’ என்னும் தொடர் எண்ணற் கினிக்கும். எடுத்தியம்ப வாயினிக்கும். மனைவியிடம் கணவன் தான் அனுபவித்த இன்பத்தைக் கொஞ்சம் சொல்லலாம். ஆனால் மனைவி அவ்வாறு வெளிப்படச் சொல்ல இயலுமா? இயலாது. ஆனால் சொல்கிறாள். எப்படி?

‘பரிமாறும்போது நான் பசியாறினேன்’

என்கிறாள் மனைவி. இந்தப் பக்குவப் பதிவுகள் எல்லாருக்கும் வந்துவிடாது. ஆபாசத்தை அமுதமாக்கிக் கொள்பவர்களுக்கு அது இயலாது.   வசந்தராசனுக்கு அது கைவரப் பெற்றிருக்கிறது. காதலைக் கற்பனையில் வைத்துப் பாடுவதைவிடத் தொடர்களில் வைத்துக் காட்டுகிற உத்தியில் அவர் தனித்து விளங்குகிறார். வசந்தராசன் தன்னைத்தன் காதலியிடம் தொலைத்துவிடுகிறார்.

“தொலைந்து விட்டேன் உன்னிடம்நான்! தேடித் தாயேன்!”

கற்பனையின் ஆழத்தைத் தொடரில் வைத்துக் காட்டும் இந்தச் சதுரப்பாட்டினை அவருடைய பல கவிதைகளில் நான் கண்டிருக்கிறேன். இந்தப் பாவையிலும்,

“நெஞ்சுக்கும் சிக்கெடுக்கும் சீரான கருங்கூந்தல்”

என்ற தொடரைக் கையாள்கிறார். சிக்கெடுக்கப்பட வேண்டியது கூந்தல். இங்கே அந்தக் கூந்தல் தன் அழகால் தலைவனின் நெஞ்சைக் சிக்கெடுக்கிறதாம். காதலியைச் ‘சேலைச் சோலையே’ என்பார்கள். வசந்தன் எழில் தவழும் தொடர்களைக் கையாள்கிறார்.

‘தாகம் தணிக்க வந்த தாவணிப் பேரருவி’

உருவகம் என்ற பெயரில் எதனையும் உருவகித்துவிட முடியும். “பாலிருக்கும் கிண்ணம் மேலிருக்கும் வண்ணம் நீ செய்த கோலமில்லையா? என்று கூட உருவகம் செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அதில் கற்பனை நயம் இருக்க வேண்டும். நயத்தை நாற்றுநடும் நாகரிகச் சொற்பயன்பாடு இருக்க வேண்டும். தாகம் தீர தண்ணீர் தேவை! இங்கே தண்ணீர் தலைவி! அவள் அருவி! பேரருவி! மலைகளுக்கு இடையில் விழுகிற அருவி! குற்றாலம் சென்றவர்களுக்குத் தெரியும். இந்த அருவியில் தாவணி அருவியாகிறது. இதுதான் எல்லை! இந்த எல்லைக்கோட்டுக்குள் மிகக் கவனமாகச் சொற்சிலம்பு ஆடுகிறார்.

“நான் காதலென்னும் கவிதை சொன்னேன் கட்டிலின் மேலே”          

என்று கணவன் சொல்ல,

“அந்தக் கருணைக்கு நான் பரிசு தந்தேன் தொட்டிலின் மேலே”

என்று மனைவி சொல்ல களைகட்டிய காதல் கச்சேரியைக் கண்ணதாசன் நிகழ்த்தியிருந்த காலம் ஒன்றுண்டு. கத்திமேல் நடக்கிற விளையாட்டு! காயம் படாமல் இறங்கிய வெகுச்சிலருள் தம்பி இராசனும் ஒருவர்! ‘தாவணிப் பேரருவி’ என்ற சொல்லால் தண்டகாருண்யத்தையே மறைத்திருக்கிறார். மறைப்பதுதான் அழகு என்னும் மந்தணம் புரிந்தவர்!

பொங்கு புனலலையாய் தொங்கு நீர் காரருவி
தங்கும் கதிர்நிலவு தாங்கம் மலைமுகடு
திங்கள் விழியிரண்டில் கூரம்புக் கேடயங்கள்
பங்கமிலாப் பல்முத்து வாய்பவத் தேனிதழ்கள்
தெங்கின்கள் தோற்றோடும் தேறல் இதழ் கன்னம்
தங்கவைர ஆரமென வானவில் தோரணங்கள்
நுங்கு கழுத்தொன்றே தாங்குகின்ற அதிசயத்தை
எங்கினிதான் காண்பீர் நீர்? இயம்பலோர் எம்பாவாய்!

என்னும்  இராசனின் உள்ளுறை வண்ணனையை

“இடையின் பின்னழகில் இரண்டு குடததைக் கொண்ட
புதிய தம்புராவை மீட்டிச் சென்றாள்”

என்று காதலியின் பின்னழகைப் பாடுவதோடும்

“பொன்பகட்டில் வார்த்து வைத்த
பெண்ணுடலை என்னவென்பேன்?
மடல் வாழை தொடை இருக்க
மச்சம் ஒன்று அதிலிருக்க
படைத்தவனின் திறமையெல்லாம்
முழுமை பெற்ற அழகென்பேன்”

என்று காதலியின் தொடைழகைப் பாடுவதோடும் ஒப்பிட்டுப பாரத்தால் வசந்தனின் பண்பாட்டு நுணணியமும் உயரமும் தெளியக் கூடும்.

உவமச் செல்வர் வசந்தராசன்

உவமம் பொருள் விளக்கக் கருவி மட்டும் அன்று. படைபபாளனின் முழுமையான ஆளுமையை வெளிப்படுத்துவதில் தலையாய பங்கு வகிக்கும் தனியாற்றல். அவனுடைய உலகியல் பார்வையையும் பரந்துபட்ட இலக்கியப் புலமையையும் ஒரே நேரத்தில் பலப்படுத்தும பேராற்றல் ஒரு கவிஞன் பயன்படுத்தும் உவமங்களுக்கு உண்டு. தம்பி வசந்தராசன் ஓர் உவமச் செல்வராகவே எனக்குக் காட்சி தருகிறார்!

1. பெண்களுடைய கழுத்துக்குச் சங்கை மட்டுந்தான் உவமம் சொல்லி வந்தார்கள். மிகச் சிலர் ‘பாக்கு மரத்தை’ உவமித்தார்கள். தம்பி வசந்தராசன் ‘நுங்கு கழுத்து என்கிறார். உவமத்தில் கவிதை உறங்குகிற இடம் இது!

2. கவிராஜன் கதையில் பாரதியின் உடல் இளைத்துப் போனதற்கு வைரமுத்து வெண்பாவின ;ஈற்றடியை உவமித்துக் காட்டுவார். தம்பி வசந்தராசன் காதலிக்கு முன்பாகத் தான் ஒரு ஈற்றசையாக மெலிந்து விடுவதாகப் பதிவு செய்கிறார்.

3. உள்ளத்தில் உண்மையொளி உணடாயின் வாக்கினிலே வாய்மையுணடாகும என்பார் மகாகவி. தும்பைப்பூவை மனத்திற்குத்தான் உவமித்துப் பாரத்திருக்கிறோம். அந்தத் தூய்மை விழிகளுக்குள் வெளிப்படுகிறதாம். உவமத்திற்கு உவமம். கற்பனைக்குக் கற்பனை!. ‘தும்பை மனவிழிக்குள் தூளிகட்டு எம்பாவாய்’ என்பது தேன்பாவை!

4. நிலவைப் பெண்ணின் முகத்திற்கு உவமம்; சொல்வது பழந்தமிழ் தொடங்கி நேற்றுவரை நிலைத்துவிட்ட மரபு. ஒட்டுமொத்த பெண்ணின் மெல்லுடலுக்கு உவமம ;சொல்கிறார் வசந்தராசன் ‘‘கிள்ளிவைத்த பால்நிலவு’ நடக்கிற விஷயமா இது?

5. உடுக்கையை இடைக்கு உவமம் சொல்லியே ஓய்வெடுத்துக் கொண்ட கவியுலகில் எட்டை உவமமாக்கி வளைந்த எட்டை நிமிர்த்திவிடுகிறார வசந்தராசன்! அந்த எட்டுக்கு ஒரு இறுமாப்பு அவளுக்கு உவமம் ஆனதற்காக!

6. ‘எள்ளின் மேலேறி எழுதும் கண்வினாவின் துள்ளும் தொடர் முற்றாய் தொங்கும் வினாக்குறிகள்’ என்று முகததை உவமக் களஞ்சியமாக்கியிருக்கிறார்!

தன்னை இழக்க வைக்கும் காதல்

கடலுக்கு ஏன் நீல நிறம் என்று ஆராய்ந்தவர்களும் வானத்திற்கு ஏன் நீல நிறம் என்று ஆராய்ந்தவர்கள் உண்டு. அவர்கள் விஞ்ஞானிகள். ‘கண்களில் நீலம் விளைத்தவளோ அதைக் கடலினில் கொண்டு கரைத்தவளோ? என்று கடல் நீல வண்ணமானதற்குச் சர்.சி.வி இராமனுக்குத் தெரியாத உண்மையைக் கண்டறிந்து சொன்னவர் கண்ணதாசன். கொஞ்ச நாள் கழித்து அவரே இன்னொரு ஐயத்தையும் கிளப்புகிறார்!

“நீல நிறம் வானுக்கும் கடலுக்கும் நீல நிறம்
காரணம் ஏன் கண்ணே! உன் கண்ணோ ?”

வானம் நீலம் பூத்து நிற்பதற்கும் அவள் கண்தான் காரணமாம். ஏற்கனவே தென்றலுக்குள் தேன் வைத்து வியர்த்து நின்ற வசந்தராசன், இங்கே தன் காதலியைப் பார்த்து இப்படி ஐயப்படுகிறார்.

“சந்தனக் குழம்புக்குள் தென்றலை நீந்த வைத்து
செந்தமிழில் சொல்லெடுத்துத் தேனில் குழைத்தெடுத்து
வந்தமரும் வண்டுக்கு வாசல் திறந்து வைக்கும்
நந்தவனப் பூக்களுக்கும் நாணம் சிவக்க தர
எந்த லோகத்தில் இருந்து பிறந்தவளோ?”

என்று தன் காதலியின் பேரழகைத் தற்பெருமையாகப் பாடுகிறார். நாம் பொறாமைப்பட்டு ஆகப்போவது ஒன்றுமில்லை. என்ன நமக்கெல்லாம் வருத்தம்? கற்பனைக் காதலிக்கே இத்தகைய ஆலாபனை கிட்டியிருக்கிறது என்றால் உண்மைக் காதலி ஒருத்தி கிட்டியிருந்தால் எத்தகைய காதல் காப்பியம் கிடைத்திருக்கும் என்பதுதான்! ‘இந்தப் பாராட்டைக் காதலின் வெளிப்பாடாக மட்டும் கருதாமல் அவர் கவியாற்றின் ஊற்றினைத் திறந்துவிட்டதற்கான நன்றியுணர்ச்சியாகவும் வண்ணனை செய்திருக்கிறார்.

நிறைவுரை

உள்ளது கொண்டு உள்ளது புணர்த்தல், உள்ளது கொண்டு இல்லது புணர்த்தல், இல்லது கொண்டு இல்லது புணர்த்தல், இல்லது கொண்டு உள்ளது புணர்த்தல் என இலக்கிய உருவாக்கம் நான்கு வகைப்படும். தம்பி வசந்தராசனின் இந்தத் தேன்பாவை இல்லாத காதலியிடத்துத் தோன்றாத காதலைப் பாடியது ஆதலின் இல்லது கொண்டு இல்லது புணர்த்தலே! பொருளும் படைப்பின் உள்ளடக்கமும் இல்லதாயினும் இலக்கியம் உள்ளதே. புகழைத் தேடுகிறவன் அழிவான். புகழ் அழியாது. படைப்பாளன் மறைவான். அவன் படைப்பு அழியாது. எல்லாப் படைப்புக்கும் இது பொருந்தாது. மக்கள் உள்ளத்தில் அழியாது நிற்கும் படைப்புக்களுக்கே இது பொருந்தும். ‘மானுடக்காதல்’ என்னும் அநித்தியத்தை நித்தியமாக்கி அதனையும் ஒரு பாவையை முன்னிலைப்படுத்தி அவளையொத்த ஒருத்தியிடமே அவளை வண்ணனை செய்து காட்டியிருக்கும் தம்பி துரை. வசந்தராசனின் துணிச்சலும் படைப்பாளுமையும் உறுப்பு வண்ணனை என்னும் ஆபத்தான இலக்கியக் களத்தில் காட்டியிருக்கும் பொறுப்பும் எச்சரிக்கை உணர்வும் மெச்சத்தகுந்தன! பாராட்டும் மேன்மைக்குரியது! தேன்பாவை நூலுக்குச் சாற்றுக்கவி பாடவந்த ஆற்றல்சால் கவிஞர் திரு. ஆரூர் தமிழ்நாடன் இப்படிப் பாராட்டுகிறார்.

“நான் பார்த்த மாகவிஞன் நல்வசந்த ராசனிடம்
நாள்கோள்கள் பார்க்காமல் நற்றமிழாள் தோள்சாய்ந்து
தேன்முத்தும் தந்திடுவாள்”

என்னும் தம்பி இராசனுக்குரிய அந்தக் கோளறு பதிகத்தை அப்படியே வழிமொழிந்து அவருடைய அசுரத் திறமைக்கு ஓர் அணுவாக இந்தப் பாவையைக் கருதி நாமும் வாழ்த்தி மகிழ்கிறோம்! களங்களும் சொற்களும்  கவலையுடனும் ஏக்கத்துடனும் காத்திருக்கின்றன, தம்பி வசந்தராசனின் பார்வைக்கு! வாழ்த்துக்கள்!

(தொடரும்)

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

கவிஞர் திரு. விக்டர் தாஸ் அவர்கள் தன் பாசத்தந்தை மறைந்தபொழுது தாளின்மேல் கோல்கொண்டு எழுதாது தரையின் மேல் விழுந்து வாய்விட்டு அரற்றிய வெண்பாக்களைப் பற்றிய ஒரு கண்ணீர்ப் பார்வை

‘தந்தைக்கு அழுத தமிழ்’

முன்னுரை

திறனாய்வுகளால் அல்லது உரைகளால் சிறக்கும் மூலங்கள் உண்டு. மூலங்களைத் திறனாய்வு செய்யும் பேறு அல்லது உரையெழுதும் பேறு சில உரைகளுக்கு அமைவதும் உண்டு. முன்னதற்கு வியாக்கியான சக்கரவர்த்தி பெரியவாச்சான்பிள்ளையின் பாசுர உரையால் சிறப்படைந்த நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தமும் பின்னதற்குத் திருக்குறளுக்குப் பரிமேலழகர் செய்த உரையும் எடுத்துக்காட்டுக்களாகும். தம்பி விக்டர் தாஸ் அவர்களின் கண்ணீர் வெண்பாக்களைத் திறனாய்வு செய்ய இயலாத நிலையில் அவை கொட்டப்பட்ட சூழலையும் கொட்டிய முறையையும் கருத்திற்கொண்டு கொட்டப்பட்டவைகளில் கிடக்கும் கண்ணீர் முத்துக்களைக் கைகளில் அள்ளிக் காட்சிப்படுத்தும் எண்ணத்தின் விளைவே இந்தக் கட்டுரை. செத்துப் போன கவிதைகளுக்குப் பரிசுகளையும் விருதுகளையும் அளித்துத் தாமும் தவணை முறையில் செத்துக் கொண்டு மரத்துப்போன சில அமைப்புக்கள் நிறைந்த இந்தத் தமிழகத்தில் உயிரிழந்த தன் பாசத் தந்தைக்கு உயிர்ப்போடு வைத்த ஒப்பாரியின் மூலம் தமிழ்க்கவிதை உலகிற்குப் புதிய தடம் காட்டியிருக்கிறார் விக்டர். அதனை அதன் உச்சத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் முயற்சியில் தனிப்பயணம் மேற்கொண்டிருக்கிறார். மரபுக்கவிதை பற்றிக் குழப்பத்துக்குள் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டு  வேகாத சொற்களையெல்லாம் வெண்பா என்று எழுதி வன்முறைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிடுகிறவர்கள் பலரும் நின்று நிதானித்து விக்டரை ஆசிரியராகக் கொள்வது நேரிசை வெண்பாவின் ஆயுளை நீட்டிக்கச் செய்யும் அவசர கால வழியாகலாம்.

அவலமே அணியாக்கிய விக்டர்

‘தனிமனிதச் சோகத்தையே தனியொரு கவிதைப் பொருளாக்க  முடியும்’ என்ற வியப்பான இலக்கிய உள்ளடக்கக் கோட்பாட்டைக் கண்ணதாசனிடமிருந்து நான் கற்றேன். அவலத்தை இலக்கியச் சுவைகளில் ஒன்றாக நான் படித்திருக்கிறேன். ஆனால் அவலத்தையே இலக்கியமாக்கிய வித்தையை நாட்டுப்புறப்பாடல்களில், நல்லதங்காள் கதைப் பகுதிகளில் அண்ணன்மார் கதையில், நான் உணர்ந்தது உண்டு. அவற்றின் தொடர்ச்சியாகச் சோகத்தைச் சுகமாக அருந்தியது கண்ணதாசன் பாடல்களில்தாம். எந்தப் பொருளைப் பற்றிப் பாடியிருக்கிறார் என்ற தெளிவில்லாதவர் கூட அவர் பாடாத பொருளில்லையோ என்னும் மயக்கத்திற்காளாவது இயல்பு. கள்ளம் கபடமற்ற அவருடைய மனம், இழுத்த இழுவைக்கு அவரோடு ஊடாது ஒட்டிக் கொள்ளும் தமிழ் இந்த இரண்டுமே அவருடைய இமாலய வெற்றிக்குக் காரணம். அத்தகைய கண்ணதாசனின் ஒட்டுமொத்த கவிதைச் சோகத்தைப் பாவலர் விக்டர்தாஸ் அவர்கள் கொட்டிய இந்த எழுபத்தாறு முகநூல் வெண்பா முத்துக்களைக் கண்ணுற நேர்ந்தபோது நான் முழுமையாக உணர்ந்து கொண்டேன். அந்த அனுபவத்தை என் மொழியில் நான் இங்கே பதிவு செய்ய முயல்கிறேன்!

‘நேர்ந்தது’ ஒரு சொல்லாய்வு

சென்ற பத்தியில் வெண்பா முத்துக்களைக் கண்ணுற நேர்ந்தது என நான் எழுதியது இலக்கண நெறிப்படி தவறு. அரியவற்றைக் காணும் பேறு பெற்றேன் என்று எழுத வேண்டும். தாஸ் அவர்களின் வெண்பாக்களைப் பற்றிய இலக்கிய மதிப்பீட்டை நான் பதிவுசெய்கிறபோது ‘காணும் வாய்ப்பினைப் பெற்றேன்’ என்றுதான் எழுத வேண்டும். ‘நேர்தல்’ என்பது தவிர்க்கப்பட வேண்டியது. ‘வாய்ப்பு’ என்பது பெறப்பட வேண்டியது. நான் தந்தை பெரியாரைக் காணும் வாய்ப்பினைப் பெற்றேன் என்று எழுத வேண்டுமே தவிர நான் தந்தை பெரியாரைக் கண்ணுற நேர்ந்தது என்று எழுதக்கூடாது. அது நெறியன்று. ‘காண’ என்னும் எச்சம் கண்ணுக்கானது. கண்ணுற என்னும் எச்சம் பொருளுக்கானது. காணக்கூடாதது கண்ணில் பட்டால் கண்ணுறுதல்! காணக்கிட்டாதது கண்ணில் படுமானால் அது காணும் வாய்ப்பு! இவ்வளவும் தெரிந்த நான் தாஸ் அவர்களின் வெண்பாக்களைக் ‘காண நேர்ந்தது’ என்று எழுதுவானேன்? ஒன்றுமில்லை. அவற்றை நான் படித்த பிறகு சில நாள்கள் தூங்கவில்லை என்பதுதான் சத்தியம். என் உறக்கத்தைக் கெடுத்த வெண்பாக்கள் அவை. என் நிம்மதியைக் கெடுத்த வெண்பாக்கள் அவை! அண்மையில் ஒரு திங்கள் திருச்சிராப்பள்ளி அப்பல்லோ மருத்துவமனையில் நான் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த போது என் மனைவி, பிள்ளைகள், மருமகள்கள், பேரப்பிள்ளைகள் ஆகியோர் என்னை அருகிருந்து கவனித்துக் கொண்டனர். அந்த மருத்துவமனைச் சூழலில் மனரீதியாக நான் வாழ்ந்திருந்தது இந்த வெண்பாக்களோடுதான்!  எனவேதான் இறக்கக்கூடாதவர் இறந்து போனால் என்ன சோகமோ அதனையே இந்த வெண்பாக்களைப் படித்த போது நான் உணர்ந்தேன்! கவிதையின் காரியம் கண்ணீர் என்பது இலக்கியத்தின் உச்சம்! அந்த உச்சத்தைத் தாள் இல்லாமல், தூவல் இல்லாமல் எழுதியிருக்கிறார் இல்லை கொட்டியிருக்கிறார் விக்டர் தாஸ் அவர்கள்! தந்தையை இழந்த அவருடைய துன்பத்தில் பங்கு கொள்வதுதான் இந்த வெண்பாக்களுக்கு நான் செலுத்தும் நன்றி என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறேன்.

வெண்பா உரிச்சீர் காய்ச்சீரா? கண்ணீரா?

இப்படியொரு வெண்பா இலக்கியத்தைத் தமிழிலக்கிய உலகமோ கவிதை உலகமோ கண்டதும் இல்லை. கேட்டதும் இல்லை. தந்தையும் தாயும் கொரானா மரணப்படுக்கையில் அச்சமின்றிப் பெற்றோருக்கான கடனை மகன் செய்கிறான். தந்தையை எப்படியும் காப்பாற்றிவிடலாம் என்று நம்பிக்கையுடன் மரணத்தோடு மல்லுக்கட்டுகிறான். சாவோடு சண்டையிடுகிறான். வெல்ல முடியாத பகை மரணம் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். இருந்தும் தந்தைக்காக, அவர் காட்டிய பாசத்துக்காக, ஊட்டிய அறிவுக்காக அவரைக் காக்கப் போராடுகிறான். போராடியவன் வீரன் என்பதால் வெற்றிகரமாகத் தோற்கிறான்.

இலக்கணம் இல்லாமல் பெண்கள் வைக்கும் ஒப்பாரியில் இலக்கியம் குடியமர்ந்து கொள்ளும். இலக்கணப் புலவர்கள் சொல்லும் கவிதையில் இலக்கியம் வாழாவெட்டியாகிவிடும். தந்தையை இழந்த விக்டர் தாஸ் தன் மனக்குமுறலை மொழியில் இறக்கி வைக்கிறார். இதயத்துக் கண்ணீரை எழுத்தாக்கிவிடும்போது எந்தப் பாரமும் குறைந்துவிடும் என்பது அவர் அறிந்த தத்துவம்! ஆனால் இறக்கி வைத்த சுமைதாங்கிக் கல் வெண்பா! அதுவும் நேரிசை வெண்பா. பதினான்கு இடங்களில் தளைகள் சரியாக அமைதல் வேண்டும். யாப்புச் சர்வாதிகாரிக்குப் பிறந்த பேரழகி வெண்பா! விக்டர் தாஸின் தந்தையைப் போலவே வெண்பாவும் கண்டிப்பானது!. அதனால்தான் தன் கண்ணீரை வெண்பாவில் சேர்த்து வைத்திருக்கிறார்.

சீர்களை இறவாணத்தில் தேடுகிற எவனும் இலக்கிய ஆக்கத்தில் வெற்றி பெற முடியாது. ஏற்கனவே இதயத்தில் இருந்த சீர்களைக் கண்ணீரில் இறக்கிவைத்தவர் விக்டர் தாஸ். தமிழ்க்கவிதையின் பெருமை கூடியிருக்கிறது. தாளோடு கோலோடு எழுதப்படுகிற வெண்பாக்களில் ஓராயிரம் ஓட்டைகள். கண்ணதாசனைப் போலக் கொட்டிய பாடல்களில் யாப்பு கோலோச்சுகிறது. உருவகங்கள் என்ன? உவமங்கள் என்ன? வழக்குச் சொற்கள் என்ன? வாழ்க்கைத் தத்துவங்கள் என்ன? அவலச் சுவை என்ன? அழுகையின் ஆலாபனை என்ன? உணர்வுகளும் உணர்ச்சிகளும் கைகோத்துக் கொண்டு செல்லும் ஊர்வல நேர்த்தி என்ன? அடடா!

விக்டர்தாஸின் வெற்றி

படைப்போடு கலந்து விடுகிற எவனும் படைப்பாளனை மறந்துவிடுகிறான். அது சரியே. ஆனால் விக்டர்தாஸின் இந்தப் புலம்பலைப் படிக்கிறபோது அவரை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டுப் படிக்க இயலவில்லை. ‘வெண்பாவிற் புகழேந்தி’ என்பது ஒரு கல்வெட்டுச் செய்தியாக மாறிக் காலம் பல ஆகிவிட்டது. புகழேந்தியைப் புறங்கொண்ட வெண்பாக்களும் வெண்பாக்களால் ஆக்கப்பட்ட நுல்களும் தமிழில் எண்ணற்றன. புறப்பொருள் வெண்பாமாலையின் வெண்பாக்களோடு போராடுவதற்கு நளவெண்பாக்கள் தனிப்பயிற்சி எடுக்க வேண்டும். இந்த உண்மை ‘வெண்பாவிற் புகழேந்தி’ என்னும் பாடற்குறிப்புப் பேர்வழிகளுக்குத் தெரியாது. காளமேகம் உட்படப் பெரும்புலவர்கள் எழுதிய தனியன்கள் நேரிசை வெண்பாக்களைப் பெண்கள் விளையாடும் கூழாங்கற்களாக்கியிருக்கின்றன. சோமேசர் முதுமொழி வெண்பா திருக்குறள் விளக்கக் கதைகளையும் கருத்துக்களையும் விளங்குகிறது என்றால் பாவேந்தரின் மணிமேகலை வெண்பா இன்னொரு புரட்சி செய்திருக்கிறது. கரூர் புலவர் குழந்தையும் கடவூர் மணிமாறனும் வெண்பா நானூறு என்பதுபோலத் தனி நூல்களையே வெளியிட்டு இருக்கிறார்கள். வலங்கை வேல்முருகனுக்குக் காலைக் குளியலே வெண்பாக் குளத்தில்தான்!. இவற்றை விட இன்னொன்றும் சொல்ல வேண்டும். மாதவரம் பால் பண்ணையில் பால்கோவா தயாரிக்கிறார்கள். பக்கத்தில் இருக்கும் கவிக்கோவின் பண்ணைவீட்டில் பால்கோவாவைப் ‘பா’கோவாக மாற்றி நாளும் பரிமாறிக் கொண்டிருக்கிறான் தம்பி வசந்தராசன்! இரண்டுமே பண்ணையில் தயாரிப்பதால் இனிப்பில் விஞ்சி நிற்பது எது? என அடிக்கடி பட்டிமன்றம் நடப்பதாகவும் தகவல். ஆனால் இத்தனையும் உட்கார்ந்து எழுதியவை என்பதை மறக்கக்கூடாது. மாமுன் நிரையா? காய்முன் நேரா? விளம் முன் நேரா? என்று ஒவ்வொரு சீராகப் பதம்பார்த்துச் செய்யப்பட்ட கட்டடப் பணியாகத்தான் நடந்திருக்கிறது. காரணம் இவற்றுள் எதுவும் வாய்மொழியாகச் சொல்லப்பட்டதில்லை. தம்பி விக்டர்தாஸ் கொட்டியிருக்கிறார், குமுறியிருக்கிறார். அவர் கொட்டியதை அன்பர் ஒருவர் அள்ளியிருக்கிறார். வெண்பாக்களாக அவர் கைகளில் வந்திருக்கின்றன. கண்ணீர் கவிதையாக மாறிய விந்தையான தருணம் அது! புகழேந்தி பூரித்துத் தன் தோல்வியை ஒத்துக் கொண்டு தன் தனையனை உச்சி மோந்தத் தருணமும் அதுதான்!

நேரிசை வெண்பாவின் நதிமூலம்

பொதுவாக நான் எழுதும் இலக்கியம் (பெரும்பாலும் கவிதை) பற்றிய திறனாய்வுகளில் கவிதைகளின் வடிவம் பற்றிய தெளிவினை இயன்றவரைச் சுருக்கமாகப் பதிவிடுவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறேன். காரணம் முகநூல் அன்பர்கள் பலரும் தவறாக யாப்பிலக்கணம் கற்பிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது அவர்கள் பதிவிலிருந்தும் பின்னூட்டங்களுக்குத் தரும் புலமை குறைவான பொறுப்பற்ற பதிலுரைகளிலிருந்தும் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது. தம்பி விக்டர் தாஸ் அவர்களின் புலம்பலை அசைபிரித்து ஆராய்வதற்கு முன்னால் நேரிசை வெண்பா பற்றிய ஒரு தெளிவினைத் தருவது எனது கடமையாகிறது. வடிவம் பற்றிய தெளிவு இல்லாவிடின் திறனாய்வு முழுமை பெறாது என்பது என் பணிவான கருத்து.

என்னுடைய யாப்பறி புலமை, ஆராய்ச்சி எல்லாம் அமிதசாகரர் என்னும் பெருமகனார் எழுதிய யாப்பருங்கலக்காரிகை என்னும் இலக்கண நூலை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைந்தது. அவரே எழுதிய யாப்பருங்கலமோ தொல்காப்பியச் செய்யுளியலோ எனக்குத் தெரியாது. காரிகையில் நேரிசை வெண்பா என்ற சொல்லே இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். தமிழ் யாப்பிலக்கணத்தில் பாக்களைப் பற்றிய கட்டுமானத்தைப் பற்றிய புலமை பெறுவது மிகவும் எளியது. குறள் வெண்பா என்ற ஒரு பாட்டுக்குத்தான் இலக்கணம் இருக்கிறது. மற்றவையெல்லாம் அதனுடைய விரிவே! சாயலே!

நேரிசை வெண்பா என்பது 24 டயர்கள் கொண்ட டிரெய்லர் வண்டி போன்றதாகவே காரிகை கருதுகிறது. அதற்கு நேரிசை வெண்பா எனப் பெயரிடாது இருகுறள் நேரிசை வெண்பா என்றுதான் பெயரிட்டிருக்கிறது. இரண்டு குறட்பாக்களின் அர்த்தநாரீஸ்வரர் வடிவந்தான் ஒரு நேரிசை வெண்பா என்பது அமிதசாகரர் கருத்து. இரண்டு குறள்வெண்பாக்களை இணைக்கிறபோது முதல் வெண்பாவின் ஈற்றுச்சீரினைத் தொடர்ந்து தனிச்சொல் ஒன்று வரவேண்டும். ஈற்றுச் சீருக்கும் தனிச்சொல்லுக்கும் தளை இசைவு இருக்க வேண்டும். அதுபோலவே தனிச்சொல்லுக்கும் மூன்றாவது அடியின் முதற்சீருக்கும் தளை இசைவு இருக்க வேண்டும்.

“குறட்பா இரண்டாய், ஆயிடைக்கண்
சீரியவான் தனிச்சொல் அடி மூய்ச் செப்பலோசை குன்றாது
ஓரிரண்டாயும் ஒரு விகற்பாயும் வருவதுண்டேல்
நேரிசையாகும்”

என்பது காரிகைப் பகுதி. சுருங்கச் சொன்னால் கட்டடத்துக்குக் கான்கிரீட் போடுகிற நாளில் வரும் கலவை இயந்திரமாகவே அந்நாளில் நேரிசை வெண்பா கருதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் வரலாறு வேறாக இருக்கிறது.

இரண்டு குறள் வெண்பாக்களை இணைக்கும் வேலை இல்லாமலேயே சங்க இலக்கியங்களின் பிற்பகுதியில் நேரிசை வெண்பாக்கள் அமைந்துள்ளன. இவை தனிச்சொல் என்ற அளவில் இல்லாமல் முழுமையான வெண்பாவின் ஒரு சீராகவே அமைந்திருக்கிறது. இது ஆய்வுக்குரியது. அதாவது இரண்டு குறள் வெண்பாக்களை இணைக்கிறபோதுதான் தனிச்சொல் முதலடியின் முதற்சீருக்கு ஏற்ப அமைய வேண்டும் என்பது. இவ்வாறு ஈரலகாக  அன்றி ஒரே அலகாக அமைகிறபோது ‘தனிச்சொல்’ என்னும் சொற் பயன்பாடு வலுவிழக்கிறது. நேரிசை வெண்பாவின் இரண்டாவது அளவடியாகவே அது கருதப்பட வேண்டும். இன்னும் நுட்பமாக நோக்கினால் வெண்பாவைப் பற்றிய இலக்கணத் தெளிவு இல்லாத காலத்திலேயே முழுமையான நேரிசை வெண்பாக்கள் எழுதப்பட்டுள்ளன.

திருமுருகாற்றுப்படையில் நேரிசை வெண்பா

பத்துப்பாட்டின் தலைப்பாட்டான திருமுருகாற்றுப்படையின் இறுதியில் நேரிசை வெண்பாக்களால் அமைக்கப்பட்ட முருகன் துதி பத்துப்பாடல்களால் அமைந்துள்ளன. ஆய்வாளர்களில் பிற்காலத்தில் இது சேர்க்கப்பட்டிருக்கலாம் என்னும் கருத்துடையவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவற்றுள் ஒரு வெண்பா இப்படி அமைந்திருக்கிறது.

“உன்னை யொழிய ஒருவரையும் நம்புகிலேன்
பின்னை யொருவரையான் பின்செல்லேன் – பன்னிருகை
கோலப்பா! வானோர் கொடியவினை தீர்த்தருளும்
வேலப்பா செந்தில் வாழ்வே”

பாட்டை ஒரு முறை நோக்குவார்க்கும் இது ஓரலகாகப் பாடப்பட்டுள்ளது என்பதை உணர்வர். ‘பன்னிருகை’ என்பது ஈரடிகளை ஒட்ட வந்த பசையாகிய தனிச்சொல் அல்ல. அது கோலப்பனின் அழகடை!. நம் விவாதம் இருகுறள் இணைப்பே நேரிசை வெண்பா என்னும் கருத்தியல் ஒழிந்து விட்டது என்பதுதான். அது தொடக்கநிலை யாப்பறிக் கல்வியாக இருந்திருக்கலாம். தற்காலம் உட்பட எந்தக் காலத்திலும் அதாவது வெண்பா கோலோச்சிய தனிப்பாடல் காலம் வரை இணைப்பு என்பதே இல்லை என்பதுதான். இது இப்படியிருக்க ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் ஒன்றான சிலப்பதிகாரத்திலும் ஒவ்வொரு காதையின் இறுதியிலும் ஒரு நேரிசை வெண்பா இடம் பெற்றுள்ளது. அவற்றையும் பின்னால் வந்தவர்கள் சேர்த்திருக்கலாம். ஆனால் அப்படிச் சேர்த்தவர்கள் காரிகைக்கு முன்போ பின்போ இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள் தனிச்சொல் பயன்பாட்டைப் புறக்கணித்து ஓரலகாகவே எழுதியுள்ளனர் என்பது தெளிவாவது போல அந்த வெண்பாக்கள் அமைந்துள்ளன.

“மெய்யிற் பொடியும் விரித்த கருங்குழலும்
கையில் தனிச்சிலம்பும் கண்ணீரும் – வையைக்கோன்
கண்டளவே தோற்றான் அக்காரிகைதன் சொற்செவியில்
உண்டளவே தோற்றான் உயிர்”

என்று அமைந்துள்ள நேரிசை வெண்பா காரிகை இலக்கணத்தின் இணைப்புப் பணிக்கு ஆட்படாது தனித்தன்மையுடைய அரிய நேரிசை வெண்பாவாக அமைந்துள்ளதைக் காணலாம். ‘வையைக்கோன்’ என்பது தனிச்சொல்லா? காண்டலின் வினைமுதலா?

மேற்கண்ட தரவுகளிலிருந்து ‘இரண்டு குறள் வெண்பாக்களைப் தட்டான் பாணியில் பழுது பார்த்து பற்ற வைத்து இணைத்து ஒரு நேரிசை வெண்பாவை அமைக்கின்ற காலக்கட்டத்திலிருந்து தமிழியல் யாப்புலகம் விலகிப் பல நூற்றாண்டுக் காலம் ஆகிவிட்டது என்பதுதான். இந்த நெறியைத்தான் தம்பி விக்டர்தாஸ் பின்பற்றிக் கண்ணீரோடு கலந்து வெண்பாக்களைக் கொட்டியிருக்கிறார்.  தந்தை மாண்டு சவப்பெட்டியில் துயில்கிறபோது தளை பார்த்து எழுதுகிறவன் மகனும் அல்லன் அவன் கவிஞனும் அல்லன். உணர்ச்சியின் கொந்தளிப்பில் கொட்டப்படுகிற பாட்டில் யாப்பு தானாக வந்து அமையும் என்னும் தமிழியல் யாப்பிலக்கணக் கோட்பாடு தம்பி விகடர்தாஸ் அவர்களின் கண்ணீர் வெண்பாக்களால் மீண்டும் ஒரு முறை உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.

கண்ணீரில் மிதக்கும் கற்பனை

தங்குதடையின்றி நுங்கும் நுரையுமாகப் பொங்கிவருவதே கவிதை என்பார்கள். அதற்கு ஓர் இலக்கிய எடுத்துக்காட்டு தேவை என்றால் தம்பி விக்டர்தாஸின் இந்த வெண்பாக்களுக்கு இணையாக வேறு இலக்கியம் இருக்குமென்று என்னால் நம்ப முடியவில்லை. இழந்து அரற்றியவள் கண்ணகி. இருந்தும் அரற்றியவள் சீதை. ஐந்து பேர் இருந்தும் அரற்றியவள் பாஞ்சாலி! அந்த அரற்றல்களையெல்லாம் அமைதியாக்கிச் சுனாமியாய்க் கொந்தளித்துக் கொட்டும் தாஸின் வெண்பாக்களில் கற்பனை தானாக வந்து அமர்ந்து கொள்கிறது.

உடம்பு தாழ்வாகவும் உயிர் உயர்வாகவும் பேசப்படுவதே தமிழ்க்கவிதை மரபு. உடம்பை ‘ஒன்பது வாய்த்தோல்பை’ என்பார் பட்டினத்தடிகள். ஆனால் விக்டர்தாஸின் புலம்பலில் இது மாபெரும் புரட்சிக்கு ஆளாகிறது. தமிழில் உடம்பின் பெருமையை உணர்ந்து பாடிய முதல் கவிஞர் திருமூலர்.

“உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர்
திடம்பட மெய்ஞ்ஞானம் சேரவும் மாட்டார்
உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தேன்
உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர்வளர்த்தேனே”

என்று பாடுகிறார். உடம்பின்றி ஞானம் பெற இயலாது என்பது அவர் கருத்தாதலின் உடம்பின் இன்றியமையாமையை நுட்பமாகப் பாடிப் பதிவுசெய்திருக்கிறார். உயிருக்கும் உடம்புக்கும் ஒரே அளவான மதிப்பினைத்தான் திருமூலர் தந்திருக்கிறார் என்பதை மிக எளிதில் புரிந்து கொள்ளலாம். அதாவது தரவரிசையில் மூன்றாவது இடத்தில் இருந்த உடம்பினைத் திருமூலர் இரண்டாவது வரிசைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். தம்பி விக்டர் தாஸ் தன்னுடைய புலம்பலில் உடம்பு உயிரினும் மேலானது என்ற தர்க்கத்தை முன்னெடுக்கிறார். என்னைப் பொருத்தவரையில் இது தமிழ்க்கவிதை உலகின் சிந்தனைப் புரட்சி என்பதில் ஐயமில்லை.

“கூடுவிட்டு நன்றியற்று கூண்டோடு கொன்று விட்டு
கேடுகெட்ட ஆவி போச்சே கீறிவிட்டுப்!– பாடுபட்ட
மெய்யோ அனாதையாய் வெந்த பராரியாய்!
அய்யோ உயிரே! வந்(து) ஆற்று”.

“சட்டை கழற்றுதல் போல் சட்டென்று அவிழ்த்ததேன்
முட்டாள் உயிர்ப் பறவை? மொத்தமாய்க்–கட்டையை
விட்டுவிட்(டு) ஏன் போச்சோ? விறகென்(று) உடல் ஆச்சோ?
கெட்ட உயிர்தான் எங் கே”.

“பாடாய்ப் படுத்திவிட்டே பாழாய்க் கிடத்திவிட்டே
ஓடாய் உடைத்துவிட்டே ஓடியதே–கேடான
நன்றிகெட்ட ஆவியது நச்சுவகைச் சாதியது
மண் இரையாய் மெய் போச்சே மாய்ந்து!”

“வம்பாய் வலிபட்டு வாழ்ந்த உடல் கெட்டு
தெம்பு திறன் அற்று சீவனிற்(று)-அம்பலத்தில்
மெய் கிடக்க, ஆவி எங்கே? மேய்ந்த உயிர்ப் பாவி எங்கே?
கைவிட்டுப் போனதே காற்று.!”

‘உடலுக்கு உயிர் காவல்’ என்று எழுதினார் கண்ணதாசன். நம்முடைய தாஸ் உயிருக்கு உடல் காவல் என்று கற்பனை செய்கிறார். இந்தக் கற்பனை சுவையானது என்பதைவிடத் தத்துவச் சாரம் கொண்டது. உண்மையில் கவிஞர் உயிரைத் தாழ்வாக எண்ணவில்லை. உயர்வாகத்தான் எண்ணியிருக்கிறார் ‘உடம்பை வாழவிடாமல் உயிர் சென்றது நியாயமா?’ என்பதுதான் அவர் ஆதங்கம். இயக்குவது உயிர் என்பதும் இயங்குவது உடல் என்பதும் தாஸ் அறியாததா? இயக்கிய உயிர் போனதற்கான தமது ஏமாற்றத்தை உடலைக் கைவிட்டு உயிர் போனதாகக் கற்பனை செய்கிறார். காரணம் அழியக் கூடிய தந்தை உடம்பு கிடக்கிறது. அழியாத உயிர் ஓடிவிடுகிறது. கிடக்கிற உடம்புக்கு அழுகை எதற்காக? இங்கேதான் மணிமேகலை சொன்ன தத்துவம் நினைவுக்கு வருகிறது. எதற்கு மானுடம் அழுகிறது? உடலுக்கா? உயிருக்கா? இந்த வினாவுக்கு மணிமேகலை சொன்னதைத்தான் தனக்கே உரிய உத்திச்சிறப்பினால் கற்பனையாக்குகிறார் தாஸ்.

“உடற்கு அழுதனையோ உயிர்க்கு அழுதனையோ
உடற்கு அழுதனையேல் உன்மகன் தன்னை
எடுத்துப் புறங்காட்டில் இட்டனர் யாரே?
உயிர்க்கு அழுதனையேல் உயிர்புகும் புக்கில்
செயப்பாட்டு வினையால் தெரிந்துணர்வு அரியது
அவ்வுயிர்க்கு அன்பினை யாயின்”

நாவலர் நாட்டார் அவர்களின் உரைகண்டு இப்பகுதிக்கு உரை தெளியலாம். எங்கிருந்தாலும் தனக்கு அழிவில்லை என்று தெரிந்தும், தான் பிரிந்துவிட்டால் உடல் நாற்றமெடுத்து அழியும் என்பது அறிந்தும் இந்நாள் வரை இருந்த பழக்கத்தை மறந்து உடம்பை அனாதையாய் விட்டுப் போன உயிர்கண்டு புலம்பிய கற்பனை புதியது! சிறந்தது!

உறவாடி கெடுத்த உயிர்

தாஸின் புலம்பல் பாக்கள் அனைத்தும் கண்ணீர் மூலம். உயிரைக் கட்டிவைக்க முடியாமற் போனதே! கைதிபோலக் கால்விலங்கு பூட்ட முடியாமல் போயிற்றே! சில நொடிவரை இந்த உடம்போடு அது ஆடிய ஆட்டத்தை அப்படியே மறந்ததே! பறந்ததே!

“கட்டிவைக்க மாட்டாமல் கால் விலங்கு பூட்டாமல்
கொட்டமிட்ட ஆவி போச்சே கூறாமல் – திட்டமிட்டே
மெய்க்கூட்டைக் கேளாமல்மேல் பறந்தாய் வாழாமல்
பொய் உயிர்மெய் என்றுணர்ந்தேன் போ”.

மிக இலாவகமாகச் சொற்கள் விழுந்திருக்கின்றன. உடம்பு ‘மெய்க்கூடாம்’ நாம் இதுவரை உடம்பைப் ‘பொய்க்கூடு’ என்றும் ‘ஒன்பது வாய் மலக்கூடு’ என்றுமே அறிந்திருக்கிறோம். ‘மெய்க்கூடு’ என்றால் இரட்டுற மொழிதலால் மெய்யாகிய கூடு என்பதுமாம். உயிரும் உடம்பும் சம மதிப்புடையன எனினும் உடல் அழியும் தன்மையது. உயிர் அழியாதது. உடம்பின்றி உயிர் இயங்க முடியுமா என்றால் அது உறுதியாக முடியாது. நன்றி கொன்ற பாவத்தைச் செய்த உயிரைப் பொய் என்று உணர்ந்தாராம். கிடக்கின்ற உடம்பை மெய் என்று அறிந்தாராம். ‘படிக்க வேண்டும் புதிய பாடம் வாத்தியாரையா’ என்று கண்ணதாசன் சொல்லியது இதுதான்! சொல் புதிது சுவை புதிது, பொருள் புதிது, வளம் புதிது, சோதிமிக்க நவகவிதை எந்நாளும் அழியாத மாகவிதை என்பதும் இதுதான்! எப்படி? அழியாத உயிரை மெய் என்றும் அழிகின்ற உடம்பை மெய்யென்றும் உணர்வதுதான் ஞானம். ‘காயமே இது பொய்யடா’ என்பது மரபு. அந்த மரபு தானாகத் தன் சட்டையைக் கழற்றிக் கொள்கிறது. உயிரைப் பொய் என்று உணர்வதும் உடம்பை மெய் என்று உணர்வதும் தாஸின் அரிய ஞானம். இது என்னுடைய பார்வை!

சாவு செய்த தவம்

‘விடியும் விடியும் என்றிருந்தேன் அது முடியும் பொழுதாய் விடிந்ததடா’ என்பார் கண்ணதாசன். தந்தை எப்படியும் பிழைத்துக் கொள்வார் என்று தனையன் எதிர்பார்க்க அவனை ஏமாற்றித் தான் செய்த தவத்திற்கான வரமாய் அந்தத் தந்தையைச் சாவு காவு கொண்டதோ என்பதே தாஸின் வேதனை.

“விடியும் என்றேதான் விழிபார்த் திருந்தேன்
முடியும் என்றா நான் முயன்றேன் – ஒடிந்ததேன்
வானளந்த காலமரம்? வாழ்வுதந்த ஞானவரம்?
தானமாய் வாங்கியதேன் சாவு?”

“வானளந்த காலமரம் ஒடிந்ததாம்” எவ்வளவு ஆழமான கற்பனை? சாவு தவம் செய்ததாம்! எந்த வரத்தைப் பெறுவதற்காக? தாஸ் அவர்களுக்கு ஞானவரமாக இருந்த அவருடைய தந்தையைத் தானமாகப் பெறுவதற்காக!. சாவு தவம் செய்த கதை தாஸ் சொல்லித்தான் நமக்குத் தெரிய வருகிறது. சாவுக்குச் சாபம் கொடுத்த கண்ணதாசனைத்தான் தமிழ்க்கவிதை உலகம் இதுவரை அறிந்திருக்கிறது. தேர்ந்தெடுத்த மரணங்களுக்காகச் சாவு தவம் செய்வதை இப்போதுதான் பார்க்கிறது. சாவும் தவம் செய்யும் என்னும் கற்பனை கற்பனையின் உச்சம்!

உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு

‘அறம் பொருள் இன்பம் வீடு அடைதல் நூற்பயன்’ என்பது தமிழிலக்கியக் கொள்கையாதலின் கவிதைக்கும் அதுவே கொள்கையாயிற்று.  இக்கொள்கை வெற்றிபெற வேண்டுமாயின் படைப்பின் உள்ளடக்கம் கருத்துக்களோடு பரிணமிக்க வேண்டும். கவிதை உட்பட அனைத்துப் படைப்புக்களுக்கும் கருத்துக்களாகிய உள்ளடக்கமே தலை. இது தமிழ்க்கவிதைக் கொள்கை. ஆனால் இலக்கியத் திறனாய்வு என்னவோ கி.பி. 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்தான் தமிழுக்கு அறிமுகமானதுபோல்  எண்ணிக் கொள்ளும் அறிஞர் சிலர் உணர்ச்சியே கவிதைக்குப் தலைமை எனச் சொன்னர்கள். POETRY IS THE SPANTNEOUS OVERFLOW OF POWER FEELINGS’ என்பதை எடுத்துக்காட்டாக்கிக் கொண்டார்கள். தம்பி விக்டர் கொட்டியிருக்கும் இந்த முத்துக்களில் அருவப் பொருளாகிய சோகம் பாடுபொருளாகியிருக்கிறது. இழப்பின் உச்சம் உணர்ச்சியாகியிருக்கிறது.

“ஏன்யா அழுற? இடிஞ்சு விழுற?நீ
தான்யாநம் பிக்கைத்தருற! ஆங் – வீணா
கவலைப் படாத! ஓங்கண்ணீர் விடாத!
செவியிலின்னும் அப்பா குரல்!”

எல்லாவற்றையும் விட இந்தப் பாட்டில் இறைந்துகிடக்கும் வழக்குச் சொற்கள் உணர்ச்சிக்குத் திரைபோடாமல் அப்படியே காட்டுகின்றன. ‘ஏன்யா அழுற? இடிஞ்சு விழுற? கவலைப்படாத! கண்ணீர் விடாத! என்ன அருமையான சொல்லடக்கம்!. இந்தச் சொல்லடக்கத்துக்குள்ளேயல்லவா அவர் தந்தை நல்லடக்கமாகியிருக்கிறார்!

“ஏதோ உளறுகின்றேன்! என்னை உதறுகிறேன்!
சேதாரம் ஆகிச் சிதறுகிறேன் – ஆதாரம்
வீழ்ந்ததால் விம்முகிறேன்! வேதனையைச் சிந்துகிறேன்!
வாழ்வோம் மறுபடிவாப் பா!”

‘என்னை உதறுகிறேன்’ அடடா! என்ன அருமையான தொடர்? தன்னை உதறிக் கொள்வதால் உதிர்ந்து போகிறானாம் தனையன். அதனால் அவனே அவனுக்குச் சேதாரமாகிறானாம். “சேதாரம் ஆகிச் சிதறுகின்றேன்” இன்னொரு பாட்டில் உணர்ச்சி இப்படிச் சிதறியிருக்கிறது.

“ஆறாப் பெருஞ்சோகம் ஆறான தென் ஓலம்
தேறா நிலை நான் தெருக்கோலம் – மாறாதா
இந்தக்கொடுங்காலம் ஈனத் துயர்க்கோலம்?”

உணர்ச்சிவசப்பட்டுச் சொல்லிவிட்டார் என்ற அமைதியை நாம் கேட்டிருக்கிறோம் அது எதிர்மறை. தம்பி விக்டர் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் கொட்டிய சொற்கள் சீராய் மாறியிருக்கின்றன. அவருடைய உணர்ச்சி அவருடைய படைப்பைச் சிகரத்திற்குக் கொண்டு சென்றிருக்கின்றன.

தோரணமான தொடை விகற்பங்கள்

எதுகை, மோனை என்பதைக் கூடச் சகித்துக்கொள்ள முடியாத இசைத்தமிழன் எகனை, மொகனை என்றான். மக்கள் வழக்கின் வீரியம் அது. உண்மையான தொடைவிகற்பங்களுக்கும் இது பொருந்தும். தம்பி விக்டரின் அழுகையில் ஆங்காங்கே கிடக்கும் இந்த விகற்பங்கள் இட்டுக் கட்டியவை அல்ல. எடுத்துக் கோத்தவை அல்ல. குமுறிக் கொட்டியவை. கொட்டி அழுதவை!

முழுப்பானை சோற்றுக்கு ஒரு மோனை போதாதா?

“தாழ்வுகள் தாங்கியெமை தக்க வைத்தாய்!” மோனை இணையாகும். “கண்ணில் மிரட்சியில்லை கைகால் பதட்டமில்லை”, “என்றிருந்தார் அந்தமலை இன்றவரோ எங்குமிலை” பொழிப்பில் புன்னகை செய்யும். “கட்டலாகாக் காற்றவரை கட்டிலே பார்த்ததில்லை” என்ற வரியில் ஏழையாகாத மோனை கூழையாகும். “சாவின் அலையடித்து சாய்ந்துவிட்டேன் பாவிமகன்” என்று ஒரூஉவில் ஒப்பாரி வைக்கும். “நாவின் நதி வறண்டேன் நாடி நரம்புருண்டேன் அப்பா அரூபமாய் அங்கிருந்தார்  அப்பாவின்” புன்னகைக்கும் பூவனம் நீ! பொய்யறியா புத்தகம் நீ! என்றெல்லாம் முற்றாகும்.

‘வருவார்’, ‘தருவார்’, ‘விடியும்’, ‘முடியும்’, ‘புகழ் பூத்த’, ‘நிகழ் பூத்து’ என்றெல்லாம் அமைந்தன முற்றெதுகைகள். ‘என்றிருந்தார் அந்த மலை இன்றவரே எங்குமிலை’, ‘சிந்திவிடும் என்றெவர்க்கும் சிந்தை வரா மயக்கம்’ என்றெல்லாம் இறைந்துகிடக்கும் பொழிப்பெதுகைகள், ‘தந்தைமேல் நம்பிக்கை தான் எனக்கும் அந்த உயிர் என்றவாறு அமையும் ஒரூஉ எதுகை என அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் சிதறிக்கிடக்கும் தொடைவிகற்பங்களைக் கோப்பதே ஓர் ஆய்வுப் பணி.

வினா உத்தி

கருத்துக்களை வினா வடிவில் வெளிப்படுத்துவது தமிழ்க்கவிதைகளின் வெளிப்பாட்டுக் கொள்கைகளில் ஒன்று. இந்நெறி சங்கக்காலத்திலிருந்தே கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. நாம் தொல்காப்பியத்தை ஒரு கவிதையியல் நூல் என்று தொடர்ந்து சொல்லி வருவதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.  அதாவது பண்பாடு சிறந்து பக்குவப்பட்ட ஒரு சமுதாயத்தில் இலக்கியப் படைப்பும் ஆராய்ச்சியும் ஒரே காலத்தில் நிகழ்ந்திருக்கிறது. இதனைச் சரியான புள்ளியில் நிறுத்தி ஆராய்ந்தால் இன்றைய மேனாட்டுத் திறனாய்வுக் கொள்கைகளை வைத்துக் கொண்டு அடிக்கும் பெருங்கூத்தும் வெற்று ஆரவாரமும் குறையக் கூடும்.

1. ‘குளித்து மணல் கொண்ட கல்லா இளமை அளிதோ தானோ யாண்டுண்டு கொல்லோ?’ என்று வினவியவர் தொடித்ததலை விழுத்தண்டினார்.

2. ‘சான்றோரும் உண்டு கொல் சான்றோரும் உண்டுகொல்?’ என்று வினவியவள் கண்ணகி.

3. ‘கனிவரும் காலத்து ஐய! பூக்கொய்யக் கருதலாமோ?’ என்று கேட்டவன் கம்பன்.

4. ‘கண்ணிரண்டையும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்கினால் கைகொட்டிச் சிரியாரோ?’ என்று வினவியவன் மகாகவி.

5. ‘காரிருளால் சூரியன்தான் மறைவதுண்டா? கறைச் சேற்றால் தாமரையின் வாசம் போமா?’ என்று வினவியவர் பாவேந்தர்.

7. ‘கொடி அசைந்ததும் காற்று வந்ததா? காற்று வந்ததும் கொடி அசைந்ததா?’ என்னும் கண்ணதாசன் கேட்ட வினாவிற்கு இன்னும் பதில் இல்லை.
8. ‘மீனில்லாமலே நீரிருக்கலாம்! நீரில்லாமலே மீனிருக்குமோ?’ என்னும் வாலியின் வினா அப்படியே இருக்கிறது.

8. ‘நிலவுக்கு வானம் பகையானால் அது நடந்திட வேறே வழியுமுண்டோ?’ என்னும் ஆலங்குடியாரின் வினாவுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

9. ‘தண்ணீரிலே மீன் அழுதால் கண்ணீரைத்தான் யார் அறிவார்?’ இராஜேந்தரின் கண்ணீரை அறிந்தார் இலர்.

10. ‘எரிமலை எப்படி பொறுக்கும் நம் நெருப்புக்கு இன்னுமா உறக்கம்?’ என்று வைரமுத்து கேட்ட வினா பலருக்கும் சென்று சேர்ந்ததாகத் தகவல் இல்லை.

தமிழ்க்கவிதைகளைத் திறனாய்வு செய்யும் ஆய்வாளர்கள் இவற்றை  அதாவது இந்த வினாவுத்தி போன்றவற்றைக் கருத்திற் கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய வகைமாதிரிகள் தமிழ்க்கவிதைகளிலிருந்து தரவிறக்கம் செய்யப்பட்டுத் தொகுக்கப்படல் வேண்டும். தம்பி விக்டர் தாஸ் கொட்டிய பாக்களில் இத்தகைய வினாக்கள் சரளமாக மிகச் சரளமாக வந்து விழுந்திருக்கின்றன. மரபை விழாமல் தாங்கியிருக்கின்றன.

“பார்க்கஇனி ஏலாதா? பால் குரல் கேளாதா?
நீர் பொழியும் பாசமழை நீளாதா? – வேர்வனம் நீ
எங்கும் கிடையாதா?”யெப்போ” இனி இராதா?
சங்கறுத்து விட்டதே சாவு!”

“இந்த வலி தீராதா? எந்தை மொழி வாராதா?
சிந்தையெல்லாம் நிம்மதியும் சேராதா? தந்தை முகம்
காண முடியாதா? கண்ணீர் ஒடியாதா?
போனதினி மீளாதா? போ!”

“நோயென்ன கள்வனா? நூதனமாய்க் கொல்வானா?
தீயென உள்நுழைந்து தின்பானா? – மாயமாய்த்
தந்தையைக் கொய்தானா? தள்ளாடச் செய்தானா?
வெந்து போய்விட்டதே வேர்!”

“ஈவிரக்கம் இல்லையா? இந்த உடல் தொல்லையா?
காவு கொண்ட சீவனே! நீகல்லாய்யா?—  நோவு வழி
போனசெயல் தப்பைய்யா புத்திகெட்டக் குப்பைய்யா
கேணை நடத்தை இது கேள்.”

‘காவு கொண்ட சீவனே நீ கல்லாய்யா?’ என்ற ஒற்றை வரியில் வழக்குக்கு வாழ்வு கொடுக்கிறார். சீவனோடு சேர்த்து வெண்பாவையும் தெறிக்கவிடுகிறார். சிவனோடு போர் தொடுத்தவர் உண்டு. சீவனோடு போர்தொடுத்து இலக்கிய நயத்தின் உச்சம் தொடுகிறார் விக்டர் தாஸ். ‘நோவு வழி சீவன் போன செயல் தப்பையா?’ என்று கற்பனையின் கொடிமுடிக்குச் செல்கிறார். உயிரைக் கேணையன் என்று எள்ளி நகையாடி அவனுக்கான நடத்தைச் சான்றிதழில் கை வைக்கிறார். மை வைக்கிறார். இத்தனை நுண்ணியங்களையும் வினா உத்தியில் வைத்துக் கொட்டியிருக்கிறார் தம்பி விக்டர்!

காலத்தால் அழியாக் கவிதைத் தொடர்கள்

கவிதைகள் உத்திகளால் சிறக்கின்றன. நூல்கள் தொடர்களால் சிறக்கின்றன. தொகையாகவும் பாட்டாகவும் பரிணமிக்கும் சங்க இலக்கியக் களத்திற்கே ஓர் அடையாளமாக நிற்கும் தொடர் “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்பதை மறுப்பாரும் உளரா? ஒரு கால இலக்கியத்தையே தன்னுள் செறித்துக் கொள்ளும் ஆற்றல் அந்த ஒரு தொடருக்கு இருந்திருக்கிறதென்றால், ஒரு நூலைத் தனதாக்கிக் கொள்வது ஒன்றும் அவ்வளவு இடர்ப்பாடானதன்று.

1. ‘நம்மை மறந்தாரை நாம் மறக்க மாட்டேமால்’ என்றால் சிலப்பதிகாரம் நினைவுக்கு வரும்.
2. ‘உண்டி கொடுத்தோர் உயிர்கொடுத்தோரே’ என்றால் மணிமேகலை நினைவுக்கு வராதா?
3. ‘பார் பெருத்ததோ படை சிறுத்ததோ’ என்றால் கலிங்கத்துப் பரணி.
4. ‘தொடுக்கும் கடவுட் பழம்பாடல்’ என்றவுடன் மீனாட்சி வந்து நிற்கமாட்டாளா?
5. ‘வாராதிருக்க வழக்குண்டோ’ என்றால் பகழிக்கூத்தர் பக்கத்தில் நிற்பாரே!
6. ‘ஓடும் செம்பொன்னும் ஒக்கவே நோக்குவார்’ கேட்டவுடன் பெரியபுராணம் அல்லவா விரியும்?
7. ‘அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்’ என்று செவியில் விழுந்தவுடன் சிவதனுசல்லவா முரியும்?
8. ‘கற்பூரம் நாறுமோ? கமலப்பூ நாறுமோ?’ பாசுர வாசனை நம் வீட்டுப் படிக்கட்டில் வீசாதா?
9. ‘நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்’ என்றவுடன் சீரிய சிங்கம் அறிவுற்றுத் தீவிழித்துத் திருநாவுக்கரசராய் முன் நிற்காதா?
10. ‘வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்’ என்றால் வள்ளலார் திருவருட்பாவோடு திருக்காட்சி தருவாரே!
11. ‘வாழிய செந்தமிழ்! வாழ்க நற்றமிழர்! வாழிய பாரத மணித்திருநாடு’ என்ற அடைகொடுத்து இனம் பாடிய பாரதியின் தொடர் அவன் கவிதைக் கொள்கை அல்லவா?
12. ‘தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர்’ என்ற ஒற்றைத் தொடர் பாவேந்தரின் ஒரு நூறு நூல்களுக்கும் ஒற்றைத் தலைப்பல்லவா?
13. ‘வாழைத்தண்டுக்கா தடுக்கின்ற கணுக்கள் உண்டு?’ என்ற உவமம் போதாதா சுரதாவை உவமைக் கவிஞர் என்று அடையாளப்படுத்துவதற்கு?
14. ‘மழைகூட ஒரு நாளில் தேனாகலாம்! மணல் கூடச் சில நாளில் பொன்னாகலாம்’ என்ற ஒரே பல்லவி சாதாரண முத்தையாவைக் கவியரசு ஆக்கிய விந்தையை நாம் அறிவோமே!

15. ‘உனைநிரப்ப என்பசியை நானே உண்டேன்’ என்றால் மனவாசலில் வந்து நிற்பவர் வசந்தராசன் அல்லவா?

கவிதை பற்றிய பன்முக ஆராய்ச்சிகளில் சொல்லாக்க உத்திகள் அவ்வளவாகக் கவனிக்கப்படுவதில்லை. கற்பனை, உணர்ச்சி, வடிவம், கருத்து என்ற அளவிலேயே ஆய்வுகள் நின்றுபோவதால் அவற்றுக்கு மேலான கவிதைக் கூறுகள் திறனாய்வுலகில் போதிய இடம் பெறுவதில்லை. மேற்கண்ட நான்கும் கவிதைக்கு அதன் கட்டுமானப் பொலிவிற்கு அடிப்படையேயாயினும் படைப்பாளனாகிய கவிஞனின் உள்ளம் கடலினும் ஆழமுடையது என்பதையும் ‘விரிவானப்’ பரப்பையுடையது என்பதையும் மறந்துவிடலாகாது. குறிப்பிட்ட திறனாய்வுக் கொள்கைகளை ஆய்வு நெறியாக வைத்துக் கொண்டு பல்வகை உள்ளத்து வண்ணங்களைத் தரமதிப்பீடு செய்வது ஏற்புடையதாகாது. எனவே ஒவ்வொரு படைப்பும் தனக்கான தரமதிப்பீட்டுக் கருவியைத் தானே படைத்துக் கொள்கிறது. படைத்துக் கொள்ள வேண்டும். தம்பி விக்டர் தாஸின் புலம்பலில் காணப்படும்,

1. கந்தலாகிப் போச்சே கடல்
2. கண்ணீர் ஒடியாதா?
3. சத்தமின்றிக் கொத்தியதே சாவு
4. மல்லிகைச் செண்டுக்குள் குண்டுமழை
5. பூச்சரமேல் சாவின் புயல்
6. அவஸ்தை நெடி
7. அவிழ்க்காத பாசம்
8. அந்த உயிர் சிந்திவிடும்
9. ஆன்மா பிளவு கொண்டேன்
10. உயிரு சேறாச்சே
11. என்னை உதறுகின்றேன்
12. தண்டுவடம் எங்கும் தகராறு
13. நீர்வழிந்து கீறலாச்சு! நெஞ்சில் தீத் தூறலாச்சு!
14. உன் வாசத்தை நீட்டினாய்
15. வருத்தங்கள் யாவும் வழிமறிக்கும்

என்பன போன்ற சொல்லாட்சிகளெல்லாம் எந்தத் திறனாய்வுக் கொள்கைக்கும் பிடிகொடுக்காமல் தனித்தியங்கும் ஆற்றல் கொண்டவை என்பதைத் தெளிவாகச் சுட்டுகிறேன். கவிதை ஆராய்ச்சி என்பது வடிவ ஆராய்ச்சி அல்ல. கருத்துக்களின் ஆராய்ச்சி அல்ல. கற்பனை ஆராய்ச்சி அல்ல. கவிஞனின் உள்ளத்தை ஆராய முயல்வது. இத்தகைய சொல்லாக்கங்கள் எல்லாம் கவிதைக்கு நிலைப்பேற்றைக் கொடுப்பதில் ஏனைய கூறுகளைவிட முதன்மை பெறுகின்றன என்பதைக் கருத்திருத்துதல் வேண்டும். ஒட்டுமாங்கனியைப் போன்ற சொல்லாக்கங்கள் தற்காலக் கவிஞர்களில் தம்பி வசந்தராசனின் படைப்புக்களில் இயல்பாக அமைந்து கிடக்கின்றன என்பது ஒப்பீட்டுக்காக இங்கே சுட்டப்படுகிறது.

அகத்திலும் இனிக்கும் ‘ஐயோ’

கவிதை வல்லாளர்களுக்குச் சொற்கள் அடிமைகள். தமிழின் நால்வகை இலக்கணச் சொற்களில் பெயர்ச்சொல், வினைச்சொல், உரிச்சொல் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தும் ஆற்றலுடையார் இருக்கலாம். ஆனால் இடைச்சொல்லைச் சீராகப் பயன்படுத்திக் கவிதைத் தொழில் செய்வார் அரியர். திருவள்ளுவர் இதில் தலைமையிடம் பெறுகிறார்.

“ஒண்ணுதற் கோஒ உடைந்ததே ஞாட்பினுள்
நண்ணாரும் உட்கும் என் பீடு” (1088)

என்பது தலைவியிடம் மனம் பறிகொடுத்த தலைவனின் கூற்று. தன்னை எதிர்த்துக் களத்திற்கு வராதவர் கூட எண்ணி அச்சப்படும் தன் பீடு ஒளி நெற்றி உள்ளவளுக்கு உடைந்ததே என்று அவன் கைபிசைகிறான். களத்திலே காட்டிய வீரம் காரிகையின் முன் தோற்றது என்பது கருத்து. இந்தப் பாட்டில் இரண்டாவது சீரில் நெடில் குறிலாக அமைந்திருக்கும் ஓகார ஒகரங்கள் விட்டிசைத்துத் தனித்தனி நேரசையாக நின்று தேமா என்னும் வாய்பாட்டில் கவிதைப் பணி செய்வதைக் காணலாம். ‘ஓ’ என்பது ஒண்ணுதற்கோ என்னும் தலைவனின் வியப்பு கலந்த சொல்லோடு இணைந்து வியப்பை மிகுவிக்கிறது. அடுத்து நின்ற மற்றொரு ஒகரம் வியப்பினை இன்னும் கூடுதலாக்குகிறது. ஓகாரம் ஒரு இடைச்சொல். அந்த ஓகாரத்திற்கு ஒலித்துணையாக இருப்பது ஒகரம். பொருள் தராத அந்த இடைச்சொற்களைப் பிணைத்து வியப்பு என்னும் உணர்ச்சிக்குக் குறியீடாக்கித் தலைவனின் காதல் உணர்வை மிகுவிக்கிறது. இடைச்சொல் சீராகிறது. அளபெடைக்குத் துணையாகிறது. தளை காக்கிறது. தலைவனின் தவிப்பையும் உணர்த்துகிறது.

“ஏவவும் செய்கலாம் தான் தேரான் அவ்வுயிர்
போஒ மளவுமோர் நோய்” (848)

என்னும் பாட்டில் சொல் புத்தியும் இல்லாது சுயபுத்தியும் இல்லாதவன் இவ்வுலகைவிட்டுப் போகிற காலம் வரைச் சமுதாயத்திற்கு ஒரு நோயாகவே இருப்பான் என்று பொருள் தரும் குறட்பாவில் ‘அவன் விரைவில் போகமாட்டான், இருந்து உயிரை வாங்குவான்’ என்னும் கருத்தினை இடைச்சொற்களைக் கொண்டு கட்டமைக்கப்பட்ட அளபெடையால் குறிப்பாக உணர்த்துவது காண்க. இத்தகைய வல்லாண்மையைக் கம்பன் பல இடங்களில் பயன்படுத்துகிறான். அதில் ஒரு இடம். இராமன் வனவாசம் புறப்படுகிறான்.

“வெய்யோன் ஒளி தன் மேனியின்
விரி சோதியின் மறைய,
பொய்யோ எனும் இடையாளொடும்,
இளையானொடும் போனான் –
‘மையோ?, மரகதமோ, மறி
கடலோ? மழை முகிலோ?
ஐயோ!, இவன் வடிவென்பதோர்
அழியா அழகுடையான்”

படைப்பாளன் தோற்கிற இடமும் இதுதான் வெல்கிற இடமும் இதுதான். இராமனின் தோற்றப் பொலிவுக்குக் கருப்பு, மரகதம், கடல், மேகம் என்றெல்லாம் சொல்லியும் மாளாத கம்பன் சொல்லில்லாமல் திண்டாடுகிறான் என்பது படைப்புத் தோல்வி. பாடுபொருள் பரம்பொருள் ஆதலின் சொல்லுக்குள் அடங்காதவனைக் கண்டு வியப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்ற நிலையில் ‘ஐயோ’ என்னும் இடைச்சொல்லால் வியந்து நோக்குவது படைப்பின் மாபெரும் வெற்றி. ஏனைய பொருளுடைய சொற்களை விட இந்த ஐயோ என்னும் இடைச்சொல் உணர்ச்சியின் உச்சத்தைத் தொடுவதைச் சொல்வார் உணரலாம். இந்த ‘ஐயோ’ என்னும் இடைச்சொல்லை,

“வேகுதே தீயதனில் வெந்துபொடி சாம்பல்
ஆகுதே பாவியேன் ஐயகோ! – மாகக்
குருவி பறவாமல் கோதாட்டி என்னை
கருதி வளர்த்தெடுத்த கை”

என்னும் நேரிசை வெண்பாவில் பட்டினத்தடிகள் பதிவு செய்திருக்கிறார்.  இந்தப் பாடலை அவர் உட்கார்ந்து சீர், தளை பார்த்து எழுதியிருக்க இயலாது. காரணம் அவருடய தாயாரின் உடல் தீயில் எரிகிற போது செய்யப்பட்ட களக்காட்சியின் நேரடி ஒளிபரப்பு!  இந்த ஐயோ என்ற சொல்லைக் கவிஞர் கண்ணதாசன் அவலத்தின் உச்சத்தில் வைத்துப் பாடுவதையும் பார்க்க முடிகிறது. பண்டித சவகர்லால் நேரு அவர்கள் மறைந்தபோது,

“நீரோடும் கண்களுக்கு நிம்மதியை யார்தருவார்?
நேரில்லாத பாரதத்தை நினைவினில்யார் வைத்திருப்பார்?
ஐயையோ! காலமே! ஆண்டவனே! எங்கள் துயர்
ஆறாதே! ஆறாதே! அழுதாலும் தீராதே!”

என்று முந்தைய வரிகளுக்கும் பிந்தைய வரிகளுக்கும் எந்தப் பொருள்  தொடர்பும் இல்லாத நிலையில் சொற்களால் எழுத முடியவில்லை என்பதை ‘ஐயையோ’ என்னும் இடைச்சொல்லால் குமுறியிருப்பதைக் காண்க. இந்த நெறியைத்தான் அதாவது இந்த மரபைத்தான் விக்டர்தாஸ் தம்மையும் அறியாமல் தன் தந்தை இழந்த தருணத்திலும் அழுது கொட்டியிருக்கிறார்! எதனையோ எழுதி வைத்துக் கொண்டு மரபுக் கவிதை என்பார் கவனத்திற்கு நான் பல எடுத்துக்காட்டுக்களை என் கட்டுரைகளில் பதிவிட்டு வருகிறேன். கொள்வாரில்லை. அவர்கள் தேமாங்காய், புளிமாங்காய் தவிர வேறு மரபு எதனையும் தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பதில் எச்சரிக்கையுணர்வுடன் செயல்படுகிறார்கள். இப்படிப் பயன்பட்ட அந்த ஐயோவை மிக அருமையான இடங்களில் அவலத்தின் உச்சந்தொடும் நோக்கில் விக்டர் அவர்கள் பாட்டில் விழுந்திருக்கிறது.

“கூடுவிட்டு நன்றியற்று கூண்டோடு கொன்று விட்டு
கேடுகெட்ட ஆவி போச்சே கீறிவிட்டுப்!– பாடுபட்ட
மெய்யோ அனாதையாய் வெந்த பராரியாய்!
அய்யோ உயிரே! வந்(து) ஆற்று.”

“வானம் உதிரவிட்டேன் மண்ணில் சிதறவிட்டேன்
காணும்போ தாவி காடுவிட்டேன் – மோனவுடல்
ஐயோ புதைத்துவிட்டேன் அப்பா தொலைத்துவிட்டேன்!
பொய்யாச்சே தந்தையெனும் பொன்”

“இருப்பாய்நீ நூறாண்டென்றிருந்தேன்! நோயின்
நெருப்பெரிக்க அய்யையோ! நீர்த்தேன் – அருந்தவமே
மூச்சுடைய பார்த்திருந்தேன்! மொத்தமாய் வேருடைத்தேன்!
பூச்சரம் மேல் சாவின் புயல்”

மேற்கண்ட புலம்பலில் ‘அய்யோ’ அல்லது ‘அய்யையோ’ என்னும் சொல் இருவினைகளுக்கு இடையில் செயல்பட முடியாத இயலாமையைச் சுட்டுகிறபோது பயன்பட்டிருப்பது காண்க. ‘நெருப்பெரிக்க’ என்னும் வினையெச்சத்திற்கும் நீர்த்தேன் என்னும் வினைமுற்றுக்கும் இடையில் விக்டரின் தவிப்பைத், துடிப்பை இந்த அய்யோ என்னும் இடைச்சொல் வெளிப்படுத்துவது உணர்க. ‘இடிகளை அனுப்பியா பூக்களை நலம் விசாரிப்பது?’ என்று எழுதுவார் வைரமுத்து. ‘வீணை தடவக் கோடரி கொண்டு வந்தவர்களை’ வைரமுத்து காட்டியிருக்கிறார். ‘பூவுக்குள் பூகம்பம்’ என்ற சொல்லை யாவரும் கேட்டிருக்கக்கூடும். விக்டர் தாஸ் ‘பூச்சரம் மேல் சாவின் புயல்’ என்று சொல்கிறார். இதற்கு எப்படி நயம் சொல்வது? எப்படி உள் வாங்குவது? திறனாய்வு நாணுகின்ற இடங்களில் இதுவும் ஒன்று. திறனாய்வு தொடமுடியாத உச்சிக்குப் படைப்புச் சென்றுவிடுமானால் இதுதான் நிலை. ‘சாவின் புயல்’ என்பது உருவகம் என்று உரையெழுதலாம். அது 16 வயது குமரிக்குப் பள்ளிக்கூட ஆண்டுவிழாவில் மூதாட்டி வேடம் போட்ட கதையாகிவிடும்.

நிறைவுரை

காய்ச்சீர்களால் அமைந்த ‘வெண்பா’ உலகில் கண்ணீரால் கொட்டப்பட்ட கவிதைகள் இவை. எதுகைக்கும் மோனைக்கும் இலக்கியச் சொற்களை இற்றுப்போன இறவாணத்தில் தேடுகின்ற படைப்புலகில், வாயிலிருந்து விழுந்த வழக்குச் சொற்களால் வழுவாமல் அமைந்தவை. காது மடல்களைக் கூடத் தொட முடியாத வரிகளை எழுதிவைத்துக் கொண்டு ஐந்தாறுபேர் கூடித் தங்களுக்குத் தாங்களே பாராட்டித் தட்டிக் கொடுத்துவரும் போலி உலகில் விழியில் வழிந்து உயிரில் நனைந்து ஆன்மாவின் அந்தரங்கத்தை அசைத்துப் பார்க்கும் உண்மையான பாசத்தின் வெளிப்பாடு! வாழ்வியலில் இலக்கியத்திற்குத் தலையாய இடம் உண்டு. ஆனால் வாழ்வியலே இலக்கியமாகும் என்னும் மாபெரும் புதிய உண்மையை உணர்த்தியிருக்கிறார் விக்டர்தாஸ்!  எழுதிவைத்துக் கொள்ளப்பட்ட ஒரே மாதிரியான திறனாய்வுக் கொள்கைகளைக் கொண்டு பன்முகத் திறன்களின் வெளிப்பாடான படைப்புக்களை ஆராய்வது நெறியன்று. படைப்பின் சூழலும் காரணிகளும் மாறுபடுகிறபோது திறனாய்வுக் கொள்கைகளும் மாற்றப்பட வேண்டும். வெண்பாக்களை விளையாட்டுப் பொம்மைகளாக்கிக் கொண்ட விக்டர்தாஸ் தமிழ்க்கவிதை உருவாக்கத்திற்கான புதிய மூலத்தைக் கண்டறிந்த கவிதை கொலம்பஸ் என்பதில் எனக்கு எத்தகைய ஐயமும் இல்லை! திறனாய்வுக் கொள்கைகளால் அளக்கமுடியாத அரிய வெளிப்பாட்டினைப் ‘படித்தேன் சுவைத்தேன் பகிர்ந்தேன்’ என்பது பொருந்துமா? படித்தேன்! பதறினேன்! கலங்கினேன்! கண்ணீர் விட்டேன்! காய்ந்து போன ஈரத்தைக் கட்டுரையாக்கியிருக்கிறேன். தந்தையை இழந்து வாடும் அவர் மனம் அமைதி பெறட்டும்!. இந்தத் திறனாய்வை அவருடைய தந்தையாகிய நம் தந்தைக்கான அஞ்சலியாகவே அர்ப்பணிக்கிறேன்!

(தொடரும்…)

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

நூல் மதிப்பீடு

முன்னுரை

இலக்கண, இலக்கியப் படைப்பு நுகர்ச்சியில் பழந்தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்களும் அவற்றிற்கு உரையாசிரியப் பெருமக்கள் தந்திருக்கும் அரிய விளக்கப் பகுதிகளும் திரையிசைப் பாடல்களும் செயப்படுபொருட்களாக அமைந்து அவற்றுள் நான் கரைந்து போனது காலம் எனக்குத் தந்த கொடை என்றே கருதுகிறேன். போலிச் சடங்குகளால் நிறைந்த இந்தச் சமுதாயப் பெருவெளியில் என் சஞ்சலத்தைப் போக்கும் மாமருந்துகளாக அவை எனக்கு அமைந்திருக்கின்றன. அஞ்சலிக் கண்ணீர் உப்பில் கரிப்பில்லை. வாழ்த்துக்களில் ஈரமில்லை. எல்லாம் செயற்கை. போலிப்படைப்புக்களைப் புறங்கையால் ஒதுக்கும் பேராற்றலை அந்த இலக்கியப் பயிற்சியும் இலக்கணப் பயிற்சியும் எனக்களித்திருக்கிறது. என்னின் சிறு திறனுடையார் யாவரே எனினும் அவரெல்லாம் என் வணக்கத்திற்குரியவரே!. கவிதைகளில் நான் கரைந்து போகிறேன் என்பதைவிடக் காணாமல் போகிறேன் என்பதுதான் உண்மை. சொற்பயன்பாடும், கற்பனையும் எளிய யாப்பமைதியும் இடைமறிக்காத தொடை விகற்பங்களும் உள்ளத்தை வருடும் சந்தங்களும் கவிதையை ஒரு சதிராடு மண்டபமாகவே என் கண்களுக்குக் காட்டுகின்றன. சமுதாயத் தாக்கத்திலிருந்து இதயத்தை மூடியிருக்கும் பெரிகார்டியத்தைப்போல (PERICARDIUM) நான் என்னையும் என் உள்ளத்தையும் காத்து வருகிறேன். அந்த உள்ளத்தை ஊடுருவும் கவிதைகளைக் கவிதை வல்லாளர்கள் சிலர் அவ்வப்போது நறுக்குத் தெறித்தாற் போலப் பதிவிடுகிறார்கள். சிலர் பொருட்செலவைக் கருதாது நூலாக்கம் செய்து வருகிறார்கள் அத்தகைய ஆற்றலையும் திறனையும் தொண்டுள்ளத்தையும் கண்டு அவர்தம் படைப்புக்களுக்கு ஏற்பளிப்பதும் அதனை வெளியுலகிற்கு அறிமுகம் செய்வதும் ஒரு சாதாரண தமிழனின் இனம் சார்ந்த நித்திய கடமையாகும். அத்தகைய கடனை வலங்கைமான் வேல்முருகனுக்கு நான் செய்ய வேண்டிய தருணம் இது! இங்கே வேல்முருகன் என்பது ஆகுபெயர்!

வரலாற்றில் வலங்கைமான்

நாயன இசையில் தங்களை இழந்த எவரும் தவில் இசைக்கலைஞர் திரு. சண்முகசுந்தரத்தை மறந்துவிட இயலாது, அப்பெருமகனார் தோன்றிய ஊர்தான் வலங்கைமான்! இடங்கைப் பிரிவு, வலங்கைப்பிரிவு என்னும் இரண்டு பிரிவுகள் பத்தாம் நூற்றாண்டு அளவில் இயங்கி வந்த அரசியல், சமுதாயக் குழுக்கள் ஆகும். வரலாற்றுப் பேராசிரியர் திரு.நீலகண்ட சாஸ்திரியாரும் இதன் தோற்றத்தைக் கணிக்க முடியவில்லை.   உண்மையான வரலாற்று நிகழ்வுகளைத் தொன்மமாக்கியும் கற்பனைக்கெட்டாத தொன்மச் சித்திரிப்புக்களை வரலாறாக்கியும் திரிபுவாதம் செய்வதில் வல்லோர் சிலர் வரலாற்றில் எல்லாக் காலத்திலும் இருப்பார்கள். அவர்கள் வரலாற்றுப் பேராசிரியர்கள் என்னும் பாசாங்கு மொழிக்கும் உரியவர்கள். அத்தகைய திரிபுவாதத்தால் உருவானதுதான் இடங்கை – வலங்கைப் போர் என்பது! களத்தில் நிகழ்ந்தது அன்று. தெருவில் நடந்தது. உயர்சாதி அரசு அலுவலர்களால் கொல்லப்பட்ட ஆதித்திய கரிகாற் சோழனை ஆதரித்தவர்களுக்கும் ஆதித்திய சோழன் கொல்லப்படுவதற்குக் காரணமானவனும் அவசரமாக அரச பதவியேற்றுக் கொண்டவனுமான உத்தமச் சோழனை ஆதரித்தவர்களுக்கும் இடையே நடைபெற்ற தெருச்சண்டைதான் வலங்கை இடங்கைப்போர். தெருச்சண்டை என்றால் குழாயடிச் சண்டையில்லை. திருக்கோயில்களிலும் செழித்த வயல்களிலும் தங்கள் உரிமைகளை இழந்த பாட்டாளி வர்க்கத்தினருக்கும் அடியாட்கள் சிலரை வைத்துக் கொண்டு அவர்களை ஏமாற்றிக் கொள்ளையடித்த சில பிரிவினருக்கும் ஏற்பட்ட உரிமைப்போர்! கவிதை பற்றிய ஆராய்ச்சியில் ஊராராய்ச்சி தேவையா? ஒரு ஆராய்ச்சியில் மற்றொரு செய்தியைத் தெரிந்து கொள்வதை ஏன் ஒரு இலவச இணைப்பாகக் கருதிக் கொள்ளக் கூடாது? உள்ளடக்கம் அதனால் கனத்துவிடக் கூடாது. நமத்துவிடக் கூடாது அவ்வளவுதான். பயன் தெரிவார் எங்கும் இருப்பர் எண்ணிக்கையில் குறைவானாலும்! அரசியல் வரலாற்றில் இடம்பெற்ற அந்த ஊரின் பெருமையைத் தற்போது தமிழ்க்கவிதை வரலாற்றிலும் தக்க வைக்க வேண்டும் என்னும் தாளாத் தமிழ்க்காதலால் கவிதைப் பணி செய்துவருபவரே திரு.வலங்கைமான் வேல்முருகன்!. பொறியியல் துறை மற்றும் நிர்வாகத்துறையில் உயர்கல்வி பெற்ற அன்னார் படைத்துள்ள  நூல்களில் ‘நீர்வழி ராகம்’ என்னும் கவிதை நூலும் ஒன்று. அந்த நூலைப் படித்தேன்! அனைத்துப் பரிமாணங்களையும் உணர்ந்தேன். படிப்பார் உள்ளங்களின் கொள்ளளவு தெரியாமல் பரிமாறுகிறேன்!

வடிவமே கவிதையாகாது!

ஒருவர் சொல்கிறார் ‘நான் காணாமல் போன என் காதலியைப் பற்றிக் காவடிச் சிந்து பாடியிருக்கிறேன்!’ சரி! இன்னொருவர் சொல்கிறார்! ‘நான் முச்சந்தியில் நிற்கும் முனியாண்டிக்குப் பாடிய நேரிசை வெண்பாக்கள் முந்நூறைத் தாண்டும்’ சரி! ‘பிறக்காத பிள்ளைக்கு நான் பாடிய பிள்ளைத் தமிழ் குமரகுருபரரைத் தூங்க விடாது!’ சரி! ‘என் ஆசிரியர் பற்றி நான் பாடிய ஆசிரியர் ஆற்றுப்படையை நச்சினார்க்கினியர் அறியாமற் போனது அவரது போகூழ்!’ சரி! ‘கந்துவட்டி கண்ணுசாமிக்கு நான் பாடிய கலம்பகத்திற்கு உரையெழுத ஆள் கிடைக்காத காரணத்தால் வட்டியில்லாமலே கடன் கொடுக்க வந்திருக்கிறான் கண்ணுசாமி!’ சரி! இன்னும் சொன்னான்! நான் இத்தனையும் கேட்டுக் கொண்டேன்! பிறகுதான் அவனைக் கேட்டேன்! “நீ சொல்வதெல்லாம் சரிதான்! உன் படைப்பாற்றலைப் பாராட்டுகிறேன்!. ஆனால் நீ எழுதியவற்றுள் கவிதையாக ஏதேனும் சொல்லி என் இதயத்திற்கு நெருக்கமாக முடியுமா? என்று. இத்தனை வடிவங்களில் எழுதியிருக்கிறேனே? இவைகள் எல்லாம் கவிதைகள் இல்லையா? இல்லை உனக்குத்தான் இதயம் இல்லையா? என்றான். ‘இலை சோறாகுமா?’ என்றேன்! சோறுதானே விருந்து? இலை மட்டும் எப்படி விருந்தாகும் என்றேன்! விழித்தான்! அவன்மீது தவறில்லை! .அவன் அவ்வாறு நம்பவைக்கப்பட்டிருக்கிறான். கவிதையை எழுதுவதற்கு முன்னாலேயே அதுபற்றிய கற்பனை, உணர்ச்சி, கருத்து ஆகியன கருவறைக்குள் நுழைவதற்கு முன்பாகவே வாய்பாடுகளை எழுதி வைத்துக் கொள்ளும் ஒரு பரிதாப நிலை! இசையமைப்பாளர் எழுதிவைத்துக் கொள்ளும் ‘NOTATIONS’ என்பன தேமா புளிமா வாய்பாடுகளிருந்து வேறுபட்டன என்பதைக் கூட இவனால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. ஏடுகள் கவிதைகளை வெளியிடுவதில்லை என்பது சரியான ஏக்கமே! “நாமும் வருந்தி இந்தப் பொங்கல் நாளில் வாசகர்களையும் வருத்த வேண்டுமா?” என்ற நல்லெண்ணமும் காரணமாக இருக்கலாம் அல்லவா? இதழில் வெளிவரவில்லையே என்பது எழுதியவரின் ஏக்கமென்றால் நல்ல கவிதையை எழுதமாட்டார்களா என்னும் என்னையொத்தார் ஏக்கத்தைப் புரிந்து கொள்வது யார்? புரிந்து தீர்த்து வைப்பது யார்? ஒரு நல்ல திரைப்படத்தில் கேமரா தன் இருப்பைக் காட்டாது! காட்டக் கூடாது! படத்தோடு ஒன்றாமல் போவதற்கு அதன் வேறுபட்ட கோணங்கள் காரணமாகிவிடக்கூடாது!. மார்க்கஸ்பார்ட்லே, பாலுமகேந்திரா முதலிய ஒளிப்பதிவாளர்கள் இதற்குச் சான்று. இதற்கு எதிரணியில் இருப்பவர்கள் வின்சென்ட், கர்ணன் மற்றும் ஜிகே இராமு போன்றோர். ஒரு நல்ல கவிதையில் வடிவம் முந்திரிக்கொட்டையாகிவிடக் கூடாது. வடிவங்களுக்கான ஓசையைப் பாடலுக்கேற்பப் பிரித்துக் காட்டிய நுண்ணியத்திற்கு அதுதான் காரணம். ‘மாசறு பொன்னே வலம்புரி முத்தே’ என்றால் கண்ணகியின் முகம் நம் கண்முன் வந்தால்தான் அது கவிதை!  அதனைவிட்டுத் கூவிளம் தேமா கருவிளம் தேமா என்பன முன்னிற்கக் கூடாது! கருத்து, உணர்ச்சி, கற்பனை இவற்றுக்குத் துணையாக இருப்பதுதான் வடிவம். இவற்றைப் பின்னுக்குத் தள்ளித் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொண்டால் கவிதை சடுகுடுவில் சிக்கிக் கொள்ளும்.

நீர்விழி ராகத்தின் உள்ளடக்கத் தலைப்புக்கள்

கவிஞன் ஒருவனுக்கு அவனுடைய கவிதையே முகவரி. அவன் எழுதுகிற கவிதைக்கு அவன் தெரிவு செய்து வைத்திருக்கும் தலைப்பே முகவரி. ஒரு நூலின் தலைப்பு அல்லது ஒரு கவிதையின் தலைப்பே உள்ளடக்கத்தை உரசிப் பார்க்கும் உரைகல்லாகும். சிலப்பதிகாரம் என்னுந் தலைப்பு எத்தகைய விவாதங்களுக்கும் இடம் கொடுத்து நின்றதை வரலாறு பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது. ‘இராமகாதை’ என்று பாத்திரத்தின் பெயரால் பெயரைப் படைப்பாளன் வைக்க, இலக்கிய உலகமோ அதனை அப்படியே புறந்தள்ளிக் ‘கம்பராமாயணம்’ என்று எழுதியவனுக்கு உரிமையாக்கியது.  ‘பாஞ்சாலி சபதம்’ என்று மகாகவி இட்ட பெயரை அவருக்கு முன்னாலே இருந்த வியாசரோ வில்லியோ வைக்கவில்லை. வியாசர் இந்தப் பகுதிக்குத் ‘திரௌபதியின் துயரம்’ என்று பெயரிட்டிருக்கிறார். வில்லியார் ‘சூதுபோர்ச்சருக்கம்’ என்று தலைப்பிட்டார். வைணவச் சமயச் சொற்பொழிவாளர்கள் ‘திரௌபதை மான சம்சரட்சணம்’ என்று சொன்னார்கள். பாரதிதான் இவர்களிடமிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டுப் ‘பாஞ்சாலி சபதம்’ என்று பேர் வைத்தான். பாஞ்சாலியை வைத்துச் சூதாடியவர்கள் பாண்டவர்கள். பாஞ்சாலியை வைத்துப் பாரதத்தை அடையாளப்படுத்தியவன் பாரதி. எனவே ஒரு நூலின் தலைப்பும் ஆய்வுப் பொருளாகும். உள்ளடக்கங்களின் தலைப்பும் ஆய்வுப் பொருளாகும். படைப்பாளனின் உள்ளக் கிடக்கையினை அறிய முற்படுவதே ஆய்வு. அதற்கு உதவும் எதுவும் ஆய்வுப்பொருளே!

உள்ளடக்கத்தால் உயர்ந்து நிற்கும் ‘நீர்விழி ராகம்’

‘நீர்விழி ராகம்’ என்னும் இந்தக் கவிதை நூல் உள்ளடக்கத்தாலும் சிறக்கிறது உள்ளடக்கத்திற்கான தலைப்புக்களாலும் சிறக்கிறது. வழக்கமான தமிழ் வாழ்த்தையும் இவர் விட்டுவைக்கவில்லை. மேகம் போடும் தாளம் என்றும் ‘மேகமே மேகமே’ என்றும் மேகத்தைத் தூது விடுகிறார். ‘நிலவோடு ஒரு பயணம்’, ‘நிலவே வா’ என்றெல்லாம் நிலவைப் பாடுகிறார். ‘நதிக்கரை நாணலை’யும் பாடுகிறார். ‘கிணற்றுத் தவளை’யையும் பாடுகிறார். அகவை எத்தனையானாலும் காதல் யாரை விட்டது? ‘‘ஏறுமயில் ஏறிவிளையாடும் முகம் ஒன்று’’ என்று அருணகிரியார் பாடுவார். அவர் பாடிய வேல்முருகன் ‘மைதீட்டிய ஏவுகணை ஒன்று’ என்று அன்பு விழியை அம்புவிழியாக்கிப் பாடுகிறார். அடுத்த பாட்டிலேயே ‘மையூறும் கண்ணாள்’ என்றும் மயங்கி விழுகிறார். ‘வைகைக்கரை காற்றே நில்லு’ என்னும் இராஜேந்தரின் சொற்கள் இவர்வழியாக வருகிறபோது ‘தென்னையிளம் காற்றே கேளு’ என்று மாறுகிறது. ‘தென்னையிளம் காற்றுக்குக் காப்புரிமை பெற்றவர்  கண்ணதாசன் ‘தென்னையிளங்கீற்றினிலே தாலாட்டும் தென்றலது’ என்பது ஆண்டவன் கட்டளை! பரிசல் பற்றிப் பாடியவர் ‘கரிசல்’ பற்றியும் பாடியிருக்கிறார். நெருஞ்சி முள்ளையும் பாடி ஆவாரம்பூவையும் பாடியிருக்கிறார். பெண்கள் தாலாட்டை மறந்து போனதால் அவரிடத்தில் வந்து நின்ற வேல்முருகன் தாலாட்டையும் பாடியிருக்கிறார். பெண்ணுரிமை அமைப்புக்கள் காப்புரிமை கோரமாட்டார்கள் என்பது தம்பி வேல்முருகனுக்குத் தெரியும்.

இந்தத் தலைப்புக்களைத் தொகுத்தும் பகுத்தும் நோக்கினால் எதனையும் பாட கைவந்திருக்கும் இவரது படைப்பாற்றல் தெற்றெனப் புலப்படுகிறது. நாட்டுப்பாடல்கள் அமைப்பில் இவர் பாடியிருக்கும் பாடல்கள் பண்பாட்டுப் பதிவுகளாகும். ‘கனவுகள் ஆயிரம்’ என்னும் கவிதை கவிஞரின் சமுதாயப் பார்வையையும் ‘இரவும் பகலும்’ என்ற கவிதை தனிமனித நம்பிக்கையை வலியுறுத்துவதாக அமைந்திருக்கின்றன.

நீர்வழி ராகத்தில் கற்பனை

கற்பனை என்று சொல்ல முடியாது. சமுதாயத்தில் நாளும் பரவலாக நிகழ்கின்றவைதான். முறை மாப்பிள்ளை இருக்கிறபோது காதலனை வரச்சொல்லிப் பெண்ணே கவிதை பாடுவது தற்காலத்தில் வழக்கமாகிப் போன ஒன்று. பொதுவாகக் காதல் உணர்வுகளைப் பெண்கள் தாமே முன்வந்து முதலில் வெளிப்படுத்துவதில்லை என்பது அகத்திணை மரபு மட்டுமன்று. தமிழ்ப்பண்பாட்டு மரபும் கூட. பலர் புரட்சி என்ற பெயரில் எதனையோ எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பட்டுப்புடவையின் சரசரப்பைச் சுடிதாரில் எதிர்பார்ப்பவன் கோமாளி! போலிப்பெண்ணுரிமைக்காக நாம் கொடுத்திருக்கிற விலை எவ்வளவு என்பதை வைரமுத்து தான் எழுதிய இரத்த தானம் என்னும் நூலில் ‘அவசரத் தாலாட்டு’ என்னுந் தலைப்பில் அற்புதமாகச் சித்திரித்திருக்கிறார். நாம் அதற்குள் செல்வது கட்டுரைப் பொருளுக்கு அன்னியமாகிவிடும். ‘உன்வருகைக்காய்த் தவமிருக்கேன்’ என்னும் பெண்ணின் ஏக்கத்தில்,

“கண்வருகைக்காய் காத்திருப்பேன் உன்
‘காட்சியைத் தந்து விடு’

என்று பாடுகிறாள். ‘கண் வருகை’ என்பது ‘உன் வருகை’ என்பதற்காகப்  போடப்பட்ட இன எதுகையன்று, கற்பனைத் திறனே!. உன் பார்வைக்காகத் தவங்கிடந்த அனுபவ வெளிப்பாடு. இதனை ஆகுபெயராக்கி உரைசொன்னால் கவிதை ‘பாலிடால்’ குடித்துவிடும். கவிதை உணர்வதற்கு., உரைக்கல்ல! தொடர்ந்து தலைவி பாடுகிறாள்!

“என்னுயிர் என்னுடல் காத்து நிற்கும்
தெய்வமாய் நின்றுவிடு!  —நானும்
உன்னுயிர் தன்னை என்னுயிராக
உரிமையாய்ப் பார்த்திருப்பேன்!”

தலைவி பாடுவதாகக் கவிஞர் பாடுகிறார். இது நடப்பியல் அன்று என்பதும் வேல்முருகனுக்குத் தெரியும். அவருடைய ஆதங்கத்தை இப்படிப் பதிவு செய்திருக்கிறார். கணவனுக்கு மனைவி தெய்வம் என்பதும் மனைவிக்குக் கணவன் தெய்வம் என்பதும் சகாராப் பாலைவனத்துத் தொலைத் தூரக் குடிலில் அணையப்போகும் சிறு அகல்விளக்குச் சுடராக இருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை. தமிழக மகிளா நீதிமன்றங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் மணமுறிவு வழக்குகளின் எண்ணிக்கை தெரியாமலேயே இங்கே பலர் பெண்ணுரிமை பற்றிப் பேசிவருகின்றனர். கவிஞரின் கற்பனைத் திறத்தினை ஓரிடத்தில் ஓர் உவமத்தால் காணமுடிகிறது.

‘பூ’ என்பதாலேயே ‘வாழைப்பூவைத் தலையில் வைக்க முடியாது, பூத்தரு புணர்ச்சியில் தலைமகன் தலைமகளுக்கு வாழைப்பூவையோ காலிபிளவரையோ கொடுத்துக் காதல் செய்ய முடியாது. ‘சாமத்திலே வந்தாலும் சாமந்திப்பூ’வைத்தான் கங்கை அமரன் கொண்டு வரவேண்டும்.  மருத்துவக் குணம் உடைய இந்தப் பூவை அதாவது மரத்ததில் இந்தப் பூ தொங்குகிற அழகைப் பார்த்த சுரதா ‘வாழைப்பூ வேதாந்தம்’ என்று பயன்படுத்தியிருக்கிறார். திரைப்படப் பாடலாசிரியர் வாலி ‘வாழை மலர் போலப் பூமி முகம் பார்க்கும் கோழை குணமாற்று தோழா!’ என்று எழுதியிருக்கிறார். கொண்டையில் பூ வைத்தவர்களைக் கவிஞர்கள் பாடியிருக்கிறார்கள். கொண்டையையே பூவாக்கிய கவிஞராக வேல்முருகன்  திகழ்கிறார்.

“வட்ட வட்டப் பொட்டுக் காரி
வாழைப்பூ கொண்டைக்காரி!

வாழைக்குருத்தினைச் சடைப்பின்னலுக்கு உவமம் சொல்வது உண்டு. இங்கே கோடாலிக் கொண்டையைத்தான் கவிஞர் இவ்வாறு வாழைப்பூ கொண்டை என்று கற்பனை செய்திருக்கிறார்!. நானறிந்தவரையில் இவ்வளவு நுண்ணியமாகக் கொண்டையையும் நோக்கி வாழைப்பூவையும் கவனித்து உவமித்தவர் வலங்கையாராகத்தான் இருக்க இயலும்!

“இல்லாத இடைதன்னைத் தேடி நான்
இருக்குமிடம் ஓடிடுவேன் நாடி!
சொல்லாத வரிகளையே போட்டு எனைச்
சொக்க வைத்த அவள்புதிய பாட்டு!

என்று தலைவன் பாடுகிறான். ‘சொல்லாத சொல்’, ‘பாடாத பாட்டு’ என்பன உலகத்தரம் வாய்ந்த இலக்கியத் தொடர்கள். ‘Heard Melodies Are Sweet, but Those Unheard Are Sweeter” என்று ஆங்கிலக் கவிஞன் ஜான் கீட்ஸ் கிரேக்கத்தின் தாழியின் மீது வரையப்பட்ட ஓவியங்களைப் பார்த்துப் பாடியிருக்கிறான். ‘சொல்லாத சொல்லுக்கு விலையேதும் இல்லை’ என்பார் கண்ணதாசன்! ‘பார்க்காமல் பார்க்கின்றான்’ என்பார் வாணிதாசன்! காதலைப் பற்றிப் பாடுகிற எவருடைய உணர்வுகளும் அடுத்த நொடியே இருபத்துக்கும் கீழ் இறங்கிவிடுவது ஒரு விந்தையே!

நீர்விழிராகத்தில் நாடகப் பாங்கு

நாடகப் பாங்கில் மகிழ்ச்சியைப் பரிமாறிக் கொள்வதும் கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொள்வதும் தொடர்ந்து வரும் மரபு சார்ந்த இலக்கிய உத்தியே! இந்த உத்தி பள்ளு இலக்கியத்தில் உச்சம் பெற்றது. வினாவிடையாக,

“காளையரின் கோமகன் உன்
கவிதைகளை நாடும் – இரு
கண்கள் உனைத் தேடும் என்
கால்களுமே ஆடும் உன்
காந்தவிழிப் பார்வைகளோ
காவியப்பண் பாடும்!

தலைவியில்லாக் காவியங்கள்
தமிழிலெங்கே உண்டு? உன்
தயவதனைக் கொண்டு நான்
தமிழ்க்கனியை உண்டு தினம்
தங்கமென வைரமெனத்
தாங்கிடம் பூச்செண்டு!

கன்னித் தமிழ் நாட்டினில் நீ
காளையிளங் கன்று
தமிழ்க்காவியத்தில் நின்று
என் கடிமனதை வென்று – தினம்
களிப்புடனே ஏறிடுவாய்
காதலெனும் குன்று!”

இந்தப் பாட்டில் இழையும் ஓசை நயம் நம்மையும் அறியாமல் உள்ளத்தை ஈர்ப்பதை உணரலாம். தேமா புளிமா என்ற அளவுகோல்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட நிலையில் சந்த ஒழுங்கை அடிப்படையாகக் கொண்ட புனையப்பட்ட இந்தக் காதல் பரிமாற்றத்தில் இளமை, இனிமை, அழகு, ஆழம் அனைத்தும் உள்ளன என்பதைப் பாடலை வாய்விட்டுப் படிப்பார் உணர முடியும்.

செவிக்கினிமையான இந்த ஓசை ஒழுங்கு, தலைவியில்லாத காப்பியங்களாகிய சீவக சிந்தாமணி, பெரியுராணம் ஆகியவற்றையும் கவனிக்காது பாடியிருக்கும் தலைமகனுடைய அறியாமையையும் ரசிக்க வைத்திருக்கிறது. காரணம் தலைவியை உயர்த்திப் பாடி எல்லாக் காப்பியங்களுமே தலைவியைப் பெற்றுத்தான் அமைந்திருக்கிறது என்று படைத்து மொழிகிறான்! காதலில் ‘பேதைமை’ உள்ளம் உணர்வு சார்ந்தது!. அங்கே ஆராய்ச்சிக்கு வேலையில்லை. கால் மீட்டர் தலை முடியைக் கார் கூந்தல் என்று சொல்வதில்லையா அதுபோல! அப்போதுதான் காதல் கைகூடும்!. அதனால்தான் ‘மனத்தை’ என்று அத்துச் சாரியைப் பெற்றுச் சொல்ல வேண்டியதை அல்லது எழுத வேண்டியதை நூலாசிரியர் ‘மனதை’ என்று பாட வைக்கிறார்!. அத்துச் சாரியை மொழியைச் சரியாகச் சொல்வது. சாரியை இன்றி உச்சரிக்கப்படுவது தலைவியின் மனதுக்கு இதமாகும்! அருமை! தலைவியின் முந்தானையில் மயங்கிக் கிடப்பவன் தலைவன்! அவன் ஒரு மொழியாராய்ச்சி வித்தகன் அல்லன்! இலக்கியம் இதயத்திற்கு நெருக்கமான தருணம்!

நீர்விழி ராகத்தில் கவிதைக் கட்டுமானம்

கவிதை எழுதுவதாகச் சொல்லிக் கொள்ளும் தற்காலப் படைப்பாளர்களில் பலரும் மரபுக்கவிதை என்ற சொல்லை அடிக்கடிப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்கள் யாப்பற்றவை புதுக்கவிதைகள் எனப்படுவதால் யாப்புடையவை மரபுக்கவிதைகளே என்னும் கருத்தியலை முன்னெடுப்பதாகத் தெரிகிறது. உண்மையில் இரண்டுமே இமாலயத் தவறுகள். யாப்பில் சொற்களை அடைத்துக் காட்டுவதாலேயே ஒன்று மரபுக் கவிதையாகிவிடாது. அதுபோல யாப்பில்லாததாலேயே ஒன்று புதுக்கவிதையாகிவிட முடியாது. மரபுசார்ந்த பொருண்மைகளை மரபு சார்ந்த வடிவங்களில் மரபுசார்ந்த சொற்களாகிய சீர்களைக் கொண்டு மரபுசார்ந்த உத்திகளால் உருவாக்கப்படுபவையே மரபுக்கவிதை. சமுதாயத்தில் நாளும் தோன்றும் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களை அதன் பரிமாணத்திற்கும் பாதிக்கப்படுவோன் அளவுக்கும் ஏற்ப நீட்டி முழக்காமல் நறுக்குத் தெறித்தாற்போலப் பொருண்மைக்கு முன்னுரிமை தந்து சொல்வதுதான் புதுக்கவிதை. புதுக்கவிதை என்பதில் உள்ள புதுமை என்னும் அடை பாரதியின் ‘சொல்புதிது பொருள் புதிது…. நவகவிதை’ என்ற ஆளுகையின் பொருளையே தருமேயன்றி அது யாப்பினைக் குறிக்கும் என்பது மயக்கம் கலந்த அறியாமை. புதுக்கவிதை கூறுகளைப் புறநானூற்றில் தேடுவது இமயமலையில் இலந்தமரத்தைத் தேடுவது போல!

‘நீர்விழி ராகம்’ என்னும் இந்தக் கவிதை நூலில் பல்வகை யாப்புக்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

• ‘கரிகால் சோழன் வாழ்க’ என்னுந் தலைப்பில் அமைந்த பாடலும் ‘முகில்விடு தூது’ என்ற பாடலும் முறையே நிலைமண்டில ஆசிரியப்பாவிலும் நேரிசையாசிரியப்பாவிலும் அமைந்துள்ளன.

• நீர்விழி ராகம் என்னும் நூற்தலைப்புக்குரிய பாடல் அறுசீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் என எண்ணிக் கொண்டு எழுதப்பட்டதாகத் தெரிகிறது.
• ‘நாட்டார் பாடல்கள்’, ‘பேரண்டப் பெருவெளி’, ‘கல்வீச்சு’ முதலிய பாடல்கள் எண்சீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தங்களால் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆசிரியரின் யாப்பறிப் புலமை பற்றி ஐயமில்லை!. கற்பனை, உணர்ச்சி, கருத்து என்னும் கவிதைகளின் ஏனைய கூறுகளைச் சிறப்பிப்பதாக அமைவதே வடிவத்தின் பணி. வடிவம் ஒரு கவிதைத் தாங்கி! பாடல்களை எழுதி வெளியிடுவதற்குமுன் செப்பம் செய்வது இன்றியமையாக் கடன். ஒரு காப்பியம் பல யாப்புக்களைக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு பாடலே பல யாப்புக்களைக் கொண்டிருந்தால் கவிதை நொண்டியடிக்கும்.

“கூடியே கழித்த காலம்
குறையாகப் போன தோடி
பாடியே திரிந்த காலம்
பாதியாய் போன தோடி?
ஆடிநாம் ரசித்த காலம்
அரைகுறை ஆகிப் போமோ?
வாடியே போனேன் இன்று!
வசந்தமே போன தேனோ?”

“காரணம் சொல்ல மறுத்தே – என்
கழுத்தையே அறுப்பதும் ஏனோ?
நாரதர் எவரும் வந்தே – மனக்
குட்டையைக் குழப்பி னாரோ
பாரினில் காதலுக் கென்றும்
பெற்றோரே எதிரி யானாரோ?
ஆரிடம் சொல்வேன் நானே?
அறுக்குதே நெஞ்சம் தோழி!”

இவ்விரண்டு பாடல்களும் நூற்தலைப்புக்கான பாடல் வரிகள். அறுசீர் விருத்தத்தில் அல்லது எண்சீர் விருத்தத்தில் தனிச்சொல்லைப் பெய்து எழுதுவது ஒரு நடைதான். பல பாடல்கள் உண்டு. ஆனால் ஒரே பாட்டில் இருவேறு நிலைப்பாடுகள் இருக்கலாமா என்பதுதான் ஐயம்? முதல்பாட்டில் விருத்த யாப்பு திருத்தமாக அமைந்திருக்க இரண்டாவது பாட்டில் முதல் இரண்டு வரிகள் தனிச்சொல் பெற்றதொரு செப்பமில்லாத யாப்பு. மூன்றாவது அடியில் முதல் அரையடி ‘காதலுக்’ என்னும் தவிர்க்கப்பட்ட கூவிளம் வாய்பாடு! இரண்டாவது அரையடியில் ‘ஆனாரோ’ என்னும் மூவசைச்சீர்! ஒரே குழப்பமாக இருக்கிறதா இல்லையா? இவற்றுக்கெல்லாம் ஒரே காரணம் பாடல்களை மீள்பார்வை செய்யாமையே! எண்சீர் விருத்தங்கள் பலவற்றிலும் இந்த நிலை நீடிக்கிறது என்பது தகவலுக்காகப் பதிவு செய்யப்படுகிறது!

நிறைவுரை

எதனையாவது எழுத வேண்டும் அதுவும் கவிதையில் எழுத வேண்டும் என்னும் உந்துதல் எல்லார்க்கும் வந்துவிடாது. அடுத்த நிலையில் போலி இலக்கியச் சுவைஞர்களால் பாராமுகத்திற்கு ஆளாகியிருக்கும் இன்றைய தமிழ்க்கவிதைகளை நூலாக வெளியிடுவதற்கு இட்லரின் துணிச்சலும் இந்திராகாந்தி துணிச்சலும் தேவை. தம்பி வேல்முருகன் அந்தத் துணிச்சலைப் பெற்றிருக்கிறார். பாவலர் என்பதனினும் மிகச் சிறந்த பண்பாளர். கூடித் தமிழ்வளர்க்கும் கொள்கையாளர். என் பார்வைக்கு வரும் ஆய்வேடுகளில் பெரும்பாலும் பாரதிக்குப்பின் வந்த படைப்புக்களிலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவதை ஆய்வாளர்களுக்கு முன்மொழிகிறேன். முன்மொழிந்த நானே செயல்படுத்திக் காட்டிக்கொண்டு வருகிறேன். அத்தகைய பெருமைக்குரிய படைப்புக்களில் கவிஞரின் கன்னித் தொகுப்பான ‘நீர்விழி ராகமும்’ ஒன்று! படித்துச் சுவைத்தவன் பகிர்ந்திருக்கிறேன், நீங்களும் பகிர வேண்டாமா?

(தொடரும்…)

கவிஞர் வலங்கைமான் திரு.இராம வேல்முருகன் M.A.,M.Sc.,M.Lib.Sc.,M.Ed.,

முனைவர் ச.சுப்பிரமணியன்                  

நூல் மதிப்பீடு

முன்னுரை

முதல் மரியாதை’ படத்தைப் பற்றிக் கவிஞர் வைரமுத்து கூறுகையில் ‘தென்றலின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நந்தவனத்தற்குள் நடந்துபோன திருப்தி எனக்கு’ என்று நந்தவனத்தில் நடைபயின்று அனுபவித்த இன்பத்தை  உவமமாக்கிப் பார்த்துக் களித்த படத்தைப் பொருளாக்குவார். நான் அந்த நந்தவனத்தையே பொருளாக்குகிறேன். வைரமுத்துக்கு நந்தவனமாக இருந்தது கவிஞர் அந்தோணிசாமிக்குச் சோலையாகியிருக்கிறது. நந்தவனம் வடநூல் வழக்கு. சோலை தமிழ்வழக்கு. பழமுதிர்ச்சோலை, திருமாலிருஞ்சோலை, திருவளர்சோலை, என்பன போல!  படத்தின் பன்முகச் சுவையை அனுபவித்த வைரமுத்து பல்வகை தருக்கள நிரம்பிய சோலை நிழலின் குளிர்சசியோடு ஒப்பிட்டார்.  கவிதைப் பூக்கள் பூத்திருக்கும் இந்தச் சோலைக்கு இதற்கு முந்தைய கட்டுரையின் பொருளான கவிதை ஊருணியைத்தான் உவமமாக்க வேண்டியிருக்கும். ‘கவிதை ஊருணி’ என்னும் நூல் தணிக்கையாளர் திரு தணடபாணி அவர்களால்  எழுதப்பட்டது எனின், தமிழக்கவிதைகளால் நிரம்பியிருக்கும் இந்த நூல் ஆங்கிலப் பேராசிரியர் ஒருவரால் எழுதப்பட்டதாகும். சுவையுணர்விலும் திறனாய்விலும் எந்த நிலையிலும் சமரசம் செய்துகொள்வதை விரும்பாத நான் இந்த நூலின் கவிதைகளால் கவரப்பட்ட பாங்கினை இந்தக் கட்டுரை வழியாகச் சுருக்கமாக பந்தி வைக்க முயல்கிறேன்!.

தமிழ் இலக்கியமும் பிறதுறை அன்பர்களும்

இலக்கியப் புலமை என்பது வேறு இலக்கிய ஆர்வம் என்பது வேறு. இவையிரண்டும் வேறுபட்டனவேயன்றி முரண்பட்டவை அல்ல. ஒரு மொழியில் புலமை என்பது அம்மொழிச் செவ்விலக்கியங்களில் ஆழங்கால்படுவதும் இலக்கணத்தில் மீயுயர் புலமை பெறுவதுமாகும். வாகீச கலாநிதி, அறிஞர் மு.வ. முதலியோர் இந்த நிரலில் வருவர். இலக்கிய ஆர்வம் காரணமாகத் தமிழின் பல்வகை இலக்கியங்களைத் தாமே கற்று அவற்றின் நுண்ணியம் தேர்ந்து சுவைத்துப் பிறருக்கும் பரிமாறுபவர்கள் சிலர். சிலம்புச் செல்வர், கலைஞர், ஜீவா கண்ணதாசன், வாலி  முதலியோர் ,இந்த நிரலில் அடங்குவர். இவர்களுடைய தமிழார்வமும் உணர்ச்சியும் புலமையினும் சிறந்தது. இந்தக் குழுவில் பிறதுறை அன்பர்களும் பிறமொழிப் பேராசிரியர்களும் சில நேர்வுகளில் ஒளிர்வதுண்டு. தூத்துக்குடி பேராசிரியர் அ.சீனிவாசராகவன், மதுரை  எஸ்.இராமகிருஷ்ணன் பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக ஆங்கிலத்துறை முன்னாள்  தலைவர் பேராசிரியர் கா. செல்லப்பன் முதலியோர் .இதில் வருவர். கா.நமசிவாய முதலியார், ஆய்வறிஞர் வையாபுரிபிள்ளை, பல்கலைச்செல்வர் ;தெ.பொமீ முதலிய அறிஞர்கள் வழக்கறிஞராய் இருந்து தமிழ்வளர்த்த செம்மல்கள். அந்த நிரலில் வந்திருப்பவர்தான் நல்லாசிரியர் திரு. அந்தோணிசாமி அவர்கள். ஆங்கிலத்தில் முதுகலைப் படடம் பெற்று அத்துறை ஆசிரியராகப் பணியாற்றித் தமிழில் கவிதை யாக்கும் அளவில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்.

படைப்பாளரும் படைப்பும்

ஆங்கிலத்தில் ஒன்றும் தெரியாமல் முற்றும் கற்றவர்போல் போலித் தகுதியைத் தாமே கற்பித்துக் கொள்பவர் ஒருபுறம் தமிழில் பட்டம் பெற்றிருந்தும் ‘எனக்கு ‘ஆங்கிலத்தைப்போல் தமிழ் வராது’ என்று தம்மையே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் இரண்டுங்கெட்டான்கள் இன்னொரு புறம்! சுருங்கச் சொன்னால் ஆங்கிலத்தை அறிந்தாலேயே ஆண்டவனை அறிந்தது போன்ற மயக்கம் நிலவுகிற ஒரு போலிச் சமுதாயக் கட்டமைப்பு இது. இந்தக் கட்டமைப்பில் ஆங்கிலத்தை முறையாகக் கற்று அத்துறையில் கல்விப் பணியாற்றிவரும் ஆசிரியர் ஒருவர் தமிழைப் படிப்பது என்பது முதல் நிலை! அதில் உரைநடை இலக்கியங்களைப் படைப்பது இரண்டாவது நிலை! கவிதைகளைப் படித்துப் புரிநது கொள்வது மூன்றாவது நிலை! அதில் கவிதை படைப்பது நான்காவது நிலை! ஆங்கில ஆசிரியர் திரு அந்தோணிசாமி அந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறார்! நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தியிருக்கிறார்!  சமுதாயத்திற்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டுன் என்ற அவர்தம் துடிப்பைத் தாமறிந்துணர்ந்த ஆங்கிலத்தில் வெளிப்படுத்தாமல் தாய்மொழி தமிழில் வெளிப்படுத்தயிருப்பதே ‘கவிதைச் சோலை’ பிறரை ஈரக்கின்ற தலையாய காரணியாக அமைந்துவிடுகிறது.

சான்றோர்களை மதிக்கின்ற மரபு!  

பணிவும் இன்சொல்லும் தனிமனிதனுக்கே பெருமை தருவதெனின் கவிஞனுக்குச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நல்ல மனிதனாக இல்லாத எவனும் நல்ல கவிஞனாக ஒளிர இயலாது.. கள்ளமில்லாத வெள்ளை உள்ளமே கண்ணதாசனின கவிதை மூலதனம். முரண்பட்ட தத்துவங்களோடு அவர் உறவு வைத்துக் கொண்டாடினார்.  எந்தச் சூழலில் எந்தக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தாரோ அந்த நேரத்தில் அந்தக் கொள்கைக்கு நம்பிக்கையானவராக அவர் இருந்தார். அந்த உள்ளம் தன்னல மறுப்புக்கு வழிகாட்டும். காட்டவே அனைவரையும் மதிக்கச் சொல்லும். கவிஞர் அந்தோணிசாமி தன்னைச் சூழ்ந்திருப்பவர்களையும் தன் சமுதாய முன்னேற்றத்திற்குப் பாடுபட்ட தலைவர்களையும் பாடி மகிழ்கிறார். சுருங்கச் சொன்னால் பாடாண் திணை பாடாத கவிஞனை நாம் எளிதில் எடைபோட்டு விடலாம்.

அந்தோணிசாமி பார்வையில் பெரியார்

பெரியாரின் போராட்டக்களம் உலகளவில் சற்று வேறுபட்டது. மககளால் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டுப் பின்பற்றப்பட்டு வந்த வேர் பிடித்த மரபுகளை விசாரணை வளையத்துக்குள் கொண்டு வந்த பெருமை அவருக்கு உண்டு. அந்த விசாரணைக் கூண்டில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவற்றுள் சாதியமும் ஒன்று

“சாதிவெறி பரப்பியதால் சாதித்த கூட்டத்தில்
சாதியத்தை வேரறுத்துச சமதர்மம் படைத்திடவே
பாதித்த மக்களிடம் பாசமுடன பகுத்தறிவைப
வதத்தால் வளர்த்தாரே இறுதிவரை பெரியாரே!

என்று பாடுகிறார். பெரியாரின் எல்லாக் கொள்கைகளையும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. எலலாக் கொள்கைகளையும் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாகக் கருத்துக்களைக் கூறிய மகான் இது வரை பிறக்கவில்லை. ஒருவன் தான் தனிப்பட்ட முறையிலும் சமுதாய அளவில் பிறருடைய பார்வையில் மதிக்கப்படுவதற்கும் முன்னேற்றமடைவதற்கும் காரணமாயிருந்தவரை அடையாளம் காண்பதும் அவரை வணங்குவதும் மானுட இயல்பு. இங்கே இராமனைப் பாடிய கம்பரும் கவிஞர்தான். சிவனைப் பாடிய சேக்கிழாரும் புலவர்தாம். இருவர் கொள்கைகளையும் ஒருவர் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அவ்வாறு எறறுக் கொள்ளப்படாததால் அவர்கள் குறையுடையவர்கள் என்றோ கறைபடிந்தவர்கள் என்நோ தரமதிப்பீடு செய்யும் தகுதி நம்மில் யாருக்கும் இல்லை. பெரியாரின் சமூக நீதிக் கொள்கைகள் பரவியிருந்திருக்காவிட்டால் கைம்மைத் துன்பததைப் போக்கியிருக்க முடியாது. பெண்கள் தங்களைப் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது. மனித நேயத்தின் மாண்பினை நாம் உணர்நதிருக்க முடியாது. இநத அளவிலே அந்தோணிசாமி பெரியாரைப் பாடுகிறார். பாராட்டுகிறார்.

கவிதை மதிப்பீடு

ஒரு கவிதை நூலையோ அந்த நூலில் உள்ள கவிதைகளின் தரத்தையோ அதனை எழுதிய ஆசிரியரையோ மதிப்பிடுகிறபோது அந்த நூல் முழுமையும் அருமையான கவிதைகளால் நிரம்பியிருக்க வேண்டும என்பதில்லை. எலலாக் கவிதைகளும் கவிதை மூலங்களான கற்பனை உணர்ச்சி, கருத்து வடிவம் என எல்லாக் கூறுகளிலும் செப்பம் உடையதாக இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை. கவிஞனும் ஒரே கொள்கை சார்ந்தவனாக முரண்பாடே இல்லாதவனாக தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும என்பதுமில்லை.காரணம் அது கவிதை. அது ஒரு பரப்புரை சாதனமன்று. அதனைப் பரப்புரையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வது படைப்பாளனின் தனித்திறன். கவித்துவம் நம்மை அசைத்துப் பார்த்தால் அதனைக் கவனிப்போம்! நமக்கு அறிவுரை மட்டும் கூறுவதாக இருந்தால் பழைய ஔவையாரின் ஆத்திசூடிக்குள் போய்விட மாட்டோமா? கவிதையின் ஏதாவது ஒரு கூறு நம்மை அசைத்துப் பாரத்தால் அது போதும் நமக்கு! வைக்கப்படுகிற பந்தியில் ;உட்கார்ந்து எழுந்திருப்பவரும் இருக்கிறார்கள். இலையை மார்கழி மாதத்து வானமாக்கி வழித்தெடுப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அது இலைகளின் உள்ளடக்கத்தைப் பொருத்தது.

கடுகும் வேம்பும் நிறைந்த கவிதைச் சோலை

முனைப்புடைய கவிஞர் என்பாரைக் காசு நெருங்கலாம். கவிதை நெருங்காது. இரக்கம், அன்பு, மனிதநேயம், ஒப்புரவறிதல் என்னும் மனிதகுல விழுமியங்களே சாதாரண மனிதன் ஒருவனை பிறரிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. வள்ளலாரும் பாரதியும் இதற்குச் சரியான எடுத்துக்காட்டு. அவர்கள் இருவரும் மாபெரும் அருளாளர்களாயிருந்து கவிஞராய் பரிணமித்தவர்கள். அவர்கள் தேமா புளிமா கவிஞர்கள் அல்லர்! உலகியலில் நகலுக்கு; இருக்கிற மதிப்பு அசலுக்கு இருப்பதில்லை. கவர்ச்சிக்கு இருக்கிற செல்வாக்கு அடக்கத்திற்கு இல்லை

“கண்கவரும் வண்ணவண்ண விளக்கெரிய
கண்ணாடிக் கதவுகளால் கவர்ந்திழுக்க
சொன்னவிலை கொடுத்துவார்க்கும் கடைகளிலே
சொக்கிப்போய் பொருள் வாங்கும் நண்பர்களே”

என்று போலித்தனத்திற்கு மயங்கிச் செல்வாரைப் பாசத்துடன் அழைத்துப் பேசுகிற கவிஞர் என்ன சொல்கிறார்?

வீடு தேடி வருவதாலே விலை குறைத்து
விற்கத்தான் வேண்டுமென ஏதிர்பார்த்தல்
பாடுபடும் எளியோரின் வாழ்வினையே
பாதிக்கும் என்றுணர மறுப்பதேனோ?

“அஞ்ஞானத்தைத் தேடிச் சென்று அறியாமையை வாங்கிவருகிறீர்கள். வெளிசசத்துக்குள் சென்று ;இருளில் மறைகிறீர்கள்1 வீடு தேடிவரும் ஞானத்தைப் புறக்கணிக்கிறீர்கள்.” என்கிறார். பழ வணிகர்கள், பூவிற்கும தாய்மார்கள், வேர்க்கடலை விற்றுப் பிழைக்கும் முதியவர்கள்  ஆகிய  இவர்களிடம் பேரம் பேசுவதும் ஒருவகை சுரண்டல்தானே!

கவிதைச் சோலையில் கற்பனை மணம்

இயற்கையைப் பேணுவோம் என்று எல்லாரும் முழங்குகிறார்கள். விழித்துக் கொண்டே இருப்பவர்களுக்கும் விழிப்புணர்வு ஊர்வலம் நடத்துகிறார்கள். அவர்களும் தூங்கிக் கொண்டே நடக்கிறார்கள். இது ‘தினசரி மூன்று காட்சிகள்’ என்பது போல நடந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது ஆற்றுநீரைச் சுரண்டுவது பற்றி அந்தோணி எழுதுகிறார்

‘ஆறுகளின் முதுகெலும்பு தண்ணீர’

இத்தகைய அழகியல் சார்ந்த வளமான கற்பனை ஆங்கில ஆசிரியர் ஒருவருக்கு வந்திருக்கிறது. முதுகெலும்பு உள்ளவனைப் பார்த்து முதுகெலும்பு இல்லாதவன் என்று சொல்லும் உலக வழக்கை நோக்கியவர்க்கு இந்தக் கற்பனையின் அழகு இன்னும் அழகு பெறும். கண் அழுவது உண்டு. காற்றுமா அழும்? அந்தோணிசாமிக்கு நீரில்லாத ஆறு நிற்க முடியாமல் படுத்துக்கிடப்பதன் காரணமாக முதுகெலும்பு இல்லாத ஆறு கற்பனை வந்திருக்கிறது! பெருவெள்ளக் கோலமே ஆறு ‘நின்ற கோலம்!’

“மணல்அள்ளித் துகிலுரித்த போதெல்லாம் செயலற்று
மண்ணாக இருந்து விட்டு
அனலிடை அகப்பட்டுத் துடிக்கின்ற புழுவாக
அவனியிலே தவிப்ப தேனோ?”

என்று அதே பாட்டில் அவருடைய  மற்றொரு கற்பனைப் பதிவைக் காணலாம். இந்த இடத்தில் மரபு சார்ந்த கற்பனையைத் தன் பார்வையில் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஆற்றினைப் பெண்ணாகக் கருதி பாடுவது தமிழ்க்கவிதை மரபு! கண்ணகியின் துன்பத்தைக் கண்ட வையை ஆறு.

“வையை என்ற பொய்யாக் குலக்கொடி
தையற் குறுவது தானறிந்தனள் போல்
புண்ணிய நறுமலர் ஆடைபோர்த்த
கண்ணிறை நெடுநீர் கரந்தனள் அடக்கிப்
புனல்யாறு அன்றிது பூம்புனல் ஆறு”

சென்றதாக அடிகள் பாடியிருக்கிறார். அடிகள் போர்த்திய ஆடையை இங்கே பல முதலாளிகள் அவிழ்க்கிறார்கள். பண்பாடு குறைவான செயல் மட்டுமன்று பாதகமான செயலும் கூட!. அந்தப் பாதகத்தை இவர் பாட்டிலே பதிவு செய்திருக்கிறார்.

கவிதைச் சோலையில் கட்டுமானச் சிறப்பு

யாப்பு என்பது கற்பு, காப்பு, கலைப்பு என்பன போன்றதொரு  தொழிற்பெயர். கவிதையில் யாப்பு என்பது அதன் புறக்கட்டுமானத்தைக் குறிப்பது. படைப்பாளன் தான் எடுத்துக் கொண்ட அல்லது அவன் உள்ளத்தில் தோன்றிய பாடுபொருளுக்குத் தக்கவாறும் தன் மனநிலைக்கும் தக்கவாறும் அமைத்துக் கொள்கிற வெளிப்பாட்டு உத்தி. இந்தச் சிறிய கவிதை நூலில் காணப்படும் ஒரு சில கவிதைக் கட்டுமானத்தை ஆராய்வதாக இப்பகுதி அமைகிறது.

“நான்விட்டுத் தரமாட்டேன் என்று சொல்லும்
நட்பினரும் அதுபோலே நினைப்ப தாலே
நானிலத்தில் குழப்பங்கங்கள் முற்றிப் போக
நாள்தோறும் துன்பங்கள் தொடரும்போது
நான் நினைக்கும் அத்தனையும் சரியே என்று
நாள்தோறும் வாதிடுதல் சரியா சொல்வீர்?
நானுணர்ந்தேன் என்தவற்றை! நாளும் வெற்றி
நனிபெறவே தடைகளின்றி முயல்வோம் நாமே!”

என்பது போன்ற எண்சீர் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம் படைப்பாளின் ஆற்றொழுக்கான நடைக்கும் கவிதை படைப்பதில் அவருக்கிருக்கும் ஆர்வத்திற்கும் சான்றாகத் திகழ்கிறது!. தமிழ்க்கவிதைப் படைப்புலகில் மிகவும் நீர்த்துப்போன யாப்பு இது! இந்த யாப்பினைத் தக்க முறையில் தன் கவிதைப் பயிற்சிக்குப் பயன்படுததிக் கொண்டிருக்கிறார் பாவலர்!.

சினத்தைத் தூண்டும் சொற்களையே
சிறிதும் சொல்ல வேண்டாமே
மனத்துள் சினத்தை அடக்குவதால்
மனத்தில் அழுத்தம் உயர்கிறதே!
குணத்தை யாரும் ஒப்பிட்டே
குறையாய்க் கூற வேணடாமே!
பணத்தைச் சிறுகச் சேர்ப்பதுபோல்
பண்பை வளர்க்க முயல்வோமே!

என்னும் பாட்டு அறுசீர் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தங்களின் பல வடிவங்களில் ஒன்று. மா மா காய் என்று அரையடிக்கான இலக்கணத்தைப் பெற்று அமைகின்ற இநதப் பாட்டின் சந்தம் மகாகவிக்குப் பிடித்தமான சந்தங்களுள் ஒன்று. இதனை

“மொய்க்கும கவலை பகைபோக்கி
முன்னோன் அருளைத் துணையாக்கி
எய்க்கும் நெஞ்சை வலியுறுத்தி
உடலை இரும்புக் கிணையாக்கிப்
பொய்க்கும் கலியை நான்கொன்று
பூலோ கத்தார் கண்முன்னே
மெயக்கும் கிருத யுகத்தினையே
கொணர்வேன தெய்வ விதியிஃதே!

என்னும் பாடலால் அறியலாம். ‘விநாயகர் நான்மணி மாலையில்’ அமைந்துள்ள நான்கு வடிவஙகளில் ஒன்றினை இந்த யாப்பிற்கு அவர் அளித்திருக்கிறார். இனி இந்த அறுசீர்களை இதே வாய்பாட்டில் பன்னிரு சீர்களாக அமைத்துக் கொண்டு அமைப்பதே பிள்ளைத் தமிழ். இதனை

பேரா தரிக்கும் அடியவர் தம்
பிறப்பை ஒழித்துப் பெருவாழ்வும்
பேறும் கொடுக்க வரும் பிள்ளைப்
பெருமான் என்னும் பேராளா!!
சேரா நிருதர் குல கலகா,
சேவற் கொடியாய்த் திருச்செந்தூர்த்
தேவா, தேவர் சிறைமீட்ட
செல்வா என்று உன் திருமுகத்தைப்
பாரா மகிழ்ந்து முலைத் தாயார்
பரவிப் புகழ்ந்து விருப்புடன் அப்பா
வா வா என்று உன்னைப் போற்றப்
பரிந்து மகிழ்ந்து வரவழைத்தால்
வாரா திருக்க வழக்குண்டோ?
வடிவேல் முருகா வருகவே
வளரும் களபக் குரும்பை முலை
வள்ளிக் கணவா வருகவே!!

என்னும் பகழிக்கூத்தர் எழுதிய திருச்செந்தூர்ப் பிள்ளைத் தமழின் வழியும் ஏனைய பிள்ளைத் தமிழ் நூல்களின் வழியும் உணர்க. இது பிள்ளைத் தமிழில் பெருவழக்கு இனி இந்த கட்டுமானத்தின் முதலடியிலும மூன்றாம் அடியிலும் தனிச்சொல் பெய்து சந்த இனிமையைக் கூட்டி அதனைச சிந்தாக்கும் முயற்சியும் நடந்தேறியிருக்கிறது.

“அஞ்சி நடுங்கி வாழ்வதுவும்  — பிறர்
அடிமையாக உழல்வதுவும்
கெஞ்சித் திரிவதும் வாழ்வாமோ?  பிறர்
கேட்டில் மகிழ்வது அறமாமோ?”

என்று கவிஞர் கடவூர் மணிமாறன் பாடியிருக்கிறார். ஆற்றல் மிக்க கவிஞர் வல்லாளர வைரமுத்து

“மாயக் கனவுகள் தின்பவரை – உயிர்
மயங்கிக் கிடக்கும் தோழர்களை
தீயைத் தின்னும் இளைஞர்களாய் – கவி
செய்யாதொழிந்தால் ஏது பயன்?”

என்று பாடியிருக்கிறார். பிறரும் பாடியிருக்கிறார்கள். விரிப்பின் பெருகும்.

“குறுக்கிட்டுப் பேசுவதால் இருவ ருக்கும்
குறைவான புரிதலுடன் மனவ ருத்தம்
பொறுமையாய் இறுதிவரைக் கேட்ப தாலே
பொன்னான நட்புகளைத் தொடர லாமே!”

என்பதை யொத்த பாடல்களால் தனக்குக கலித்தாழிசையும் கைவந்ததே என்பதைக் காட்டியிருக்கிறார் அந்தோணிசாமி.

“பொருதடக்கை  வாளெங்கே? மணிமார் பெங்கே?
போர்முகத்தல் எவர்வரினும் புறங்கொடாத
பருவயிரத் தோளெங்கே எங்கே என்று
பயிரவியைக் கேட்பாளைக் காண்மின்! காண்மின்!

என்பது கலிங்கத்துப் பரணி! எனவே எளிய சொற்களில் இனிய சந்தங்களக் கொண்ட பாடல்களை இயற்றுவதிலும் யாப்பிலக்கண நெறி பற்றி எழுதுவதிலும் அந்தோணிசாமி அவர்களின முயற்சி பாராட்டத்தக்க வகையில் அமைந்துள்ளது.. இவர்தம் கவிதைகளில் இழையும் தொடைவிகற்பங்களைப் பற்றி ஆராய்ந்து சொல்லலாம். அது கட்டுரையின் அளவை விஞ்சக்கூடும். யாப்பமைக் கவிதைகளில் காணப்படும் ஒரு சில பிழைகள் கவிதை வல்லாளர்களுக்கும் ஏற்படக்கூடியனவே என்பதாலும் எதிர்காலத்தில் மிக எளிதாக தவிர்க்கப்படலாம் என்பதாலும் அவை கருத்திற் கொள்ளப்படவில்லை.

ஆன்றோரை மதிக்கும் அந்தோணிசாமி

பண்பாட்டு விழுமியங்களின் அருமையறியா யாரும் மரபுக்கவிதை எழுதுவதாகச் சொல்லிக் கொள்வது அருவெறுப்பாக உள்ளது. வள்ளுவனுக்கு என்ன  தெரியும்? கபிலர் பாடல்களில் கற்பனை உண்டா? கதை சொன்னதைத் தவிர கம்பன் வேறு என்ன செயதான்? பாரதிக்கு யாப்பிலக்கணம் தெரியுமா? பாரதிதாசனுக்கு எந்தப் பல்கலைக்கழகமாவது டாக்டர் பட்டம் கொடுத்திருக்கிறதா?’ என்று சான்றோர்களை எள்ளி நகையாடும் ஒரு கூட்டம் தமிழகத்து உயர்கல்வி நிலையங்களிலேயே இடம் பெற்றுள்ளது. இது என் நேரடி அனுபவம். என் முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தவர் ஒரு முறை என்னிடம் சொன்னார். ‘திருக்குறளில்;  ‘கூறியது கூறல்’ என்ற குற்றம் அதிகமாக இருககிறது’ என்று. நான் திருப்பிக் கேட்டேன். ‘அப்படியானால் குறைவாக இருக்கலாமா? என்று. அதாவது திருக்குறளில் குறை காணும் அளவிற்குத் தன்னை தன் முனைப்பை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் பேராசரியர் (?) ஒருவர் எப்படி மரபாளுநராக பணியாற்ற முடியும்?

அந்தோணிசாமி அவர்கள் அந்த வகையில் பண்பின் கொள்கலமாகத் திகழ்வதைக் காணமுடிகிறது. ஆங்கிலப பேராசிரியர் ஷெல்லியைப் பாராட்டலாம். பைரனைப் புகழலாம். சேக்‌ஸ்பியரைச் சிலாகிக்கலாம். வால்ட் விட்மனை வாயாரப் புகழலாம். ராபர்ட் பிராஸ்ட் கவிதைகளை மெச்சலாம். அவர் முடியரசனைப் பாராட்டுகிறார். பாரதியைப் பேசுகிறார்!.சுரதாவின் உவமங்களில் இவர் சொக்கிக் கிடந்ததை இவருடைய கவிதைகளில் காணப்படும் மயக்கமே உணர்த்துகிறது. அதிலிருந்து இன்னும் எழவில்லை இவர்!

“இல்லத்தில் பாராட்டைத் தொடங்கிடுவோம்!
இளையோரை முதியோரைப் புகழ்ந்திவோம்1
நல்ல செயல் செய்தவுடன சிறிதெனினும்
நற்பண்பாய்ப் பாராட்டி ஊக்குவிப்போம்!

என்று உளவியல் கற்ற இந்த ஆசிரியர் பின்னும் தொடர்கிறார்!  விடுதலைக் கவிஞர் நாமக்கல்லாரை நாவினிக்கப் போற்றுகிறார்! நகைச்சுவைப் புயல் சின்ன அண்ணாமலையை நினைவு கூர்ந்து பாடுகிறார். நான் சின்ன அண்ணாமலை அவர்களைச் சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சி. அவர்களோடு கண்டவன். அந்த நகைச்சுவை இமயத்தை அந்தோணிசாமி பாடியிருக்கிறார். எனக்குத் தெரிந்து சின்ன அண்ணாமலையின் படத்தைக்கூடத் திறக்காத தமிழகத்தில் அவரைக் கவிதையின் பாடுபொருளாக்கிய பெருமை அந்தோணிசாமிக்கு உண்டு.  அவருக்கு மட்டுமே உண்டு!

நிறைவுரை

‘படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! என்ற பகுதியில் எழுபத்தாறு வயதான நான் எழுதிவரும் கட்டுரைகள் முழுமையும் என் நலன்  நோக்கியதே!  எனது தனிமைக்கு இந்தப் பிள்ளைகள் எழுதும் கவிதைகள் துணையாகின்றன.  இவர்களில் பெரும்பாலோரை நான் நேரில் சந்தித்தது கூட கிடையாது. சிலர் அலைப்பேசியில் தொடர்பு கொள்வர். அவ்வளவதான்! தம்பி அந்தோணிசாமி  ஆங்கிலமொழியிலக்கியத்தில் மேனிலைக் கல்வி ஆசிரியர் அவர் கொஞ்சம் முயன்றிருந்தால் ஒரு சிறிய நூலை ஆங்கிலத்திலேயே வெளியிட்டிருக்க இயலும். அவர் தமிழில் பாடியிருக்கிறார். சொந்தச் செலவில் பதிப்பித்தும் இருக்கிறார். பாராட்ட வேணடாமா? சமுதாய நோக்கு, கற்பனை, வடிவம், உணர்ச்சி என்னும்  கவிதைக்கான பல கூறுகளையும் கலந்த கலவையாகப் படைத்துக் காட்டியிருக்கும் இந்த நூலில் சொத்தைக் கருத்துக்கள இல்லை!. தூங்க வைக்கும் வடிவம் இல்லை!. தொட்ட இடமெல்லாம் தட்டுப்படுவது எளிமை! எளிமை! எளிமை! எளிமையுடையவர் பேறு பெற்றார். அந்தோணிசாமி கவிதைகள் உட்பட!

நல்லாசிரியர் ம.அந்தோணிசாமி M.A.,M.A.,M.Ed.,M.Phil.,

(தொடரும்)

முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

நூல் மதிப்பீடு

முன்னுரை

‘நீ நொண்டி சிந்து எழுதினாய் தமிழ் எழுந்து நடந்தது’ என்று எழுதினான் ஒரு கவிஞன். நொண்டி சிந்து எழுதியவன் பாரதி! அவனைப் பாராட்டி எழுதிய கவிஞன் பெயர் தெரியவில்லை. யார் எழுதினால் என்ன? உண்மையை யார் சொன்னால்தான் என்ன? கவனிப்பதற்கு ஒன்று உண்டு.  எழுந்து நடந்தது என்று பாராட்டுகிறானே கவிஞன், அது எங்கே விழுந்து கிடந்தது? எங்கே முடங்கிக் கிடந்தது? இடைக்கால மன்னர் அரண்மனைகளின் அந்தப்புரங்களிலிருந்து எட்டையபுரத்து இளைக்காத சமஸ்தானம் வரை தமிழ் உள்ளூரிலேயே அடிமைப்பட்டுக் கிடந்தது. தமிழைப் பிணித்திருந்த அந்த அடிமைச் சங்கிலியை நொறுக்கி எளிய பதங்கள், மக்களுக்கு ஏற்ற மெட்டு எனப் புதியன பெய்து தமிழுக்குப் புதுமுகம் காட்டிய புலவன் பாரதி! அதனாலே என்ன ஆனது? தமிழ் புலவர்களுக்கானது அன்று நமக்கானது! நம் தாய்மொழி தமிழ்’ என்னும் புரிதல் தமிழர்களுக்கு வந்தது. இதுதான் பாரதி செய்த வித்தை! பாரதி பிறந்திருக்காவிட்டாலும் நாடு விடுதலையடைந்திருக்கும்! ஆனால் அவன் பிறந்திருக்காவிட்டால் இந்தக் கட்டுரை இந்த நேரத்தில் வல்லமையில் வெளிவந்திருக்க முடியாது. இந்தப் பின்புலத்தில் பாட்டுக் கட்டும் உரிமை மக்களுக்குச் சென்றது. புலவர்களின் தனியுடைமை நிராகரிக்கப்பட்டது. மக்களைப் பற்றிப் பாடியவர்கள் மக்கள் கவிஞர்கள் என அழைக்கப்பட்டனர். மக்களே கவிஞரும் ஆனார்கள். மக்களால் மக்களுக்காக மக்களைப் பற்றி எழுதப்படும் கவிதையே தமிழ்க்கவிதை என்னும் புதிய வரைவிலக்கணப் பரிமாணத்தை வரையறை செய்தனர். தமிழை முறையாகப் படித்தவர்கள்தாம் எழுத வேண்டும் என்ற நிலை மெல்ல மெல்ல ஆனால் நிலையாக உறுதியாக மாறியது, உட்கார்ந்து தமிழைப் படிக்காதவர்கள் ஓராயிரம் நூல்களைப் படைத்தார்கள். ஆர்வத்தால் யாப்பிலக்கணம் கற்றார்கள். அதன் கடுமையை உணர்ந்தார்கள். இருப்பதைக் கொண்டு எழுதிப் பார்ப்போமே என்று எழுதினார்கள். தங்கள் வாழ்க்கையில் தாங்கள் பட்ட இன்னலை எழுதினார்கள். எல்லார்க்கும் பாடமாக்கினார்கள். யாப்பிலக்கணத்தோடும் எழுதினார்கள். யாப்பு இல்லாமலும் எழுதினார்கள். யாப்பு இருந்தால்தான் அது கவிதை என்னும் மரபையும் உடைத்தெறிந்தார்கள். கல்லுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் சிற்பத்தைக் கண்டறிவதுபோலத் தங்கள் திறமையைத் தாங்களே அறிந்து கொண்டார்கள். அவ்வாறு அறிந்து கொண்டவர்களில் ஒருவர்தான் குளித்தலை அன்பர் தண்டபாணி. தொழிற்சாலைகளின் கணக்கு வழக்குகளின் தணிக்கையாளர் அவர். கணிதத்தைத் தணிக்கை செய்யலாம். அவர் கவிதையைத் தணிக்கை செய்ய இயலுமா? இதயத்தை மூளையால் அளப்பது எப்படி? அவர் எழுதிய ‘கவிதை ஊருணி’ என்னும் அளவில் சிறிய கவிதை நூல் என் பார்வைக்கு வந்தது! படித்தேன்! சுவைத்தேன்! சுவைத்ததைச் சுருக்கமாக இங்கே பகிர்கிறேன்! பந்தி வைக்கிறேன். இது ஏழைவீட்டுப் பந்தி! பலகாரங்களின் எண்ணிக்கை குறையலாம். சுவை குறையாது!

புரியாதவன் இன்னும் தேடுகிறான்

கண்ணப்ப நாயனார் புராணத்தில் பெரும்பாலோர் திண்ணனின் ஆழமான பக்தியைச் சிலாகித்துப் பேசுவார்கள். பெரியபுராணத்தை நோக்குவார்க்கு ஒன்று நன்கு புரியும். அறுபத்து மூன்று தனியடியார்களும் தொண்டினால் உயர்ந்தவர்கள். சிவபதம் பெற்றவர்கள்! ‘தொண்டு’ என்பது மனித நேயத்தின் பழைய வழக்கு. காளத்திநாதரைச் சிவகோசரியார் சிலையாகத்தான் எண்ணினார். கடவுளாக எண்ணி வழிபட்டார். ஆனால் கண்ணப்பன் தன் தந்தையாகக் கருதினான்! ‘அத்தனார்க்கு அடுத்த தென்னோ?’  கடவுளுக்குக் கேடு வருமா? என்பது பகுத்தறிவாகக் கருதுவர். தந்தைக்குக் கேடு வரலாம் அல்லவா? தாய் மட்டுமன்று தந்தையும் பசித்திருக்கக் கூடாது என்பதுதான் மனித நேயம்!

“கையில் சூலம் கொண்டோ
சங்குச் சக்கரம் கொண்டோ
ஒளியின் திருவாய் மலர்ந்தோ
இறைவன் நம்மிடம் வருவதில்லை!”

“வீழும்போது தூக்கி விடுவோரும்
தாழும் போது தோள் கொடுப்போரும்
நற்செயலை நாளும் செய்வோரும்
நான் காணும் கடவுளின் வடிவங்கள்”

“புரிந்தவன் கடவுளைக் காணுகிறான்
புரியாதவன் இன்னும் தேடுகிறான்”

தனக்குப் பல நூற்றாண்டுக் காலம் முன்னே தோன்றிய திருமூலர் சொன்ன அறச் சிந்தனைதான் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு வள்ளலாருக்கு வந்தது.

“படமாடக் கோயில் பகவற்கு ஒன்று ஈயில்
நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கு அங்குஆகா
நடமாடக் கோயில் நம்பர்க்கு ஒன்று ஈயில்
படமாடக் கோயில் பகவற்கு அதுஆமே”

என்னும் திருமந்திரத்தைப் பசிப்பிணி என்னும் கொடுநோய் போக்கி வள்ளலார் நடைமுறைப்படுத்தினார். பொதுவாகக் கவிதை எழுதுபவர்கள் இன்றும் ஆறு, குளம், குட்டை, ஏரி, மேகம், வான் என்று புவியியல் தலைப்புக்களாகவே சிந்திப்பார்கள். கேட்டால் இயற்கையைப் பாடுகிறேன் என்பார்கள். அவர்கள் பார்வையில் மனிதன் செயற்கைபோலும்! மனிதனுடைய வாழ்வியல் சிக்கல்கள் செயற்கை போலும்! ஆனால் விதிவழியே எல்லாம் நடக்கும் என்றும் சொல்வார்கள்! ஆனால் அல்துறைக் கவிஞர் தண்டபாணி சமுதாயத்தையே தனது கன்னிப்படைப்பின் கருப்பொருளாக்கியிருக்கிறார்!

பெரு வியப்பின் நுண் இருப்பு

எதனையாவது யாருக்காவது எப்பொழுதாவது எப்படியாயினும் சிலவற்றைச் சொல்ல வேண்டும் என்னும் உள்ளத் துடிப்பு எல்லார்க்கும் இயல்பு. கவிஞர்களுக்கு அல்லது கவியுள்ளம் படைத்தவர்களுக்கு வெகு இயல்பு. நேர்மையாக வாழ வேண்டும் என்ற தேவை கூட இல்லை. இனியாவது நேர்மையாக வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு முதலடி எடுத்து வைக்கிறபோதே அதற்கு எதிர்மறையானதொரு சமுதாயக் கட்டமைப்பை ஒருவன் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் இருக்கிறது.  அங்கிங்கு எனாதபடி ஒரு போலித்தனத்தையே போர்வையாகப் போர்த்திக் கொண்டு நிற்கும் இரங்கத்தக்க நிலை நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. மனம், மொழி, மெய்களால் சத்தியம் காக்க வேண்டும் என்ற உயரிய நெறிக்குப் பதிலாக மானுடத்தைச் சீரழிக்கும் சிந்தனைகள்!, வெளிப்பாடுகள்!, செயல்பாடுகள்!.

“ஒப்பனை செய்த சிரிப்பு
ஒத்திகை பார்த்த அழுகை
கடன்
கொடுத்தவனிடம் கனிவு
கொடுத்த கடன்
கேட்பவனிடம் கோபம்

வாழ்பவனைக் கண்டு வயிற்றெரிச்சல்
வழுக்கி
வீழ்ந்தவனைக் கண்டால் எகத்தாளம்!
காசு பணம் தேவைக்காக நட்பு!
நம்பிக்கைக்காகக் கொஞ்சம் நடிப்பு!
எளியவனைக் கண்டால் அகங்காரம்
வலியவனைக் கண்டால்…
காலில் விழும் கலாச்சாரம்”