வல்லமை

Author: admin

  • எட்டுக் கோணல் பண்டிதன் – 7

    எட்டுக் கோணல் பண்டிதன் – 7

    தி. இரா. மீனா

                      அத்தியாயம் ஐந்து

    உலகமும், உலக அனுபவங்களும் கற்பனையென்று உணர்ந்து அனைத்திலும் சமத்துவமுற்று சொரூபத்தில் கரைந்து போ என்று ஜனகருக்கு அஷ்டவக்கிரர் உபதேசிப்பது இவ்வத்தியாயமாகும்.

    1.எதனோடும் பற்றும் உனக்கில்லை; தூயவனாகிய நீ துறக்க விரும்புவதேன்? அனைத்துணர்வுகளையும்  கரைத்து நீ அவ்வாறே கரைந்து போ.

    2. கடலிலிருந்து எழும் குமிழிகள் போல உலகம் உன்னிலிருந்து உதிப்பதில்லை. ஒன்றாகிய ஆத்மாவை உணர்ந்து நீ அவ்வாறே கரைந்து போ.

    3. கயிற்றிலரவு போல வெளிப்படையாகக் கண் முன் தோன்றினாலும் அது ஒரு தனிப்பொருள் இல்லாததால் உன்னிடம் உலகில்லை என்று இவ்வாறே நீ கரைந்து போ.

    4. இன்ப ,துன்பங்களிலும் ஆசை நிராசைகளிலும் ,வாழ்விலும் சாவி லும் கூட சமமாகப்  பூரணமாக இவ்வாறே நீ கரைந்து போ.

        அத்தியாயம் ஆறு

    வரையுற்ற ஜடவுலகிற்கு ஆதாரமாக இருப்பவனே நான். ஆதலால் அதைத் தள்ளுவதும், ஏற்றுக் கொள்ளுவதும் ,ஒழிப்பதும் இல்லையென ஜனகன் கூறுவது இந்த அத்தியாயமாகும்.

    1. வானம் போல எல்லையற்றவன் நான், உலகம் குடம் போன்ற ஜடம் என்னும் இதுவே ஞானம். ஆதலால் இதைத் தள்ளுவதும், கொள்ளுவதும், ஒழித்தலுமில்லை.

    2. மஹா சமுத்திரம் போன்றவன் நான்; உலகமோ அலை போன்றது. இதுவே ஞானம். ஆதலால் இதைத் தள்ளுவதும், கொள்ளுவதும், ஒழிப்பதுமில்லை.

    3. கிளிஞ்சல் போன்றவன் நான்; உலகக் கற்பனை வெள்ளி போன்றது. இதுவே ஞானம். ஆதலால் இதைத் தள்ளுவதும், கொள்ளுவதும், ஒழிப்பதுமில்லை.

    4.அகிலப் படைப்பிலும் உள்ளவன் நானே; மேலும் அகிலப் படைப்பே என்னிடம் உள்ளது. இதுவே ஞானம். ஆதலால் இதைத் தள்ளுவதும், கொள்ளுவதும் ,ஒழிப்பதுமில்லை.

                          அத்தியாயம் ஏழு

    அகண்ட அனுபவத்தே நிலை பெறின், உலகத் தோற்றத்தால் சாதக பாதகங்கள் எதுவுமில்லையென்றும், அதனிடம் விருப்பமோ வெறுப்போ உண்டாகாது என்று ஜனகன் கூறுவது இவ்வத்தியாயமாகும்.

    1. எல்லையில்லாக் கடலாம் என்னிடம் உலகக் கப்பல் மனக்காற்றால் இங்குமிங்கும் அலைகிறது. அதனால் எனக்கொன்றும் வருத்த மில்லை.

    2.எல்லையில்லாக் கடலாம் என்னிடம் உலகத்திரை உண்டானாலும், ஒடுங்கினாலும், அதனால் வளர்வும் தேய்வும் எனக்கில்லை.

    3. எல்லையில்லாக் கடலாம் என்னிடம் ஜகம் ஒரு கற்பனையே; நான் அமைதியானவன்; வடிவற்றவன் என்னும் ஞானத்தில் நான் நிலை பெற்றேன்.

    4. ஆத்மா விஷயங்களில் இல்லை; வரையற்ற, மாசற்ற அங்கே விஷயமில்லை – என்று பற்றற்று, அவாவற்று அமைதியுடைய நான் இதனில் நிலை பெற்றேன்.

    5. நானோ ஞானமயமானவன்; உலகமோ இந்திரஜால நிகர். ஆதலால் எவ்வாறு எதனிடம் எனக்கு வேண்டல் வெறுத்தல் உண்டாம்?

                      அத்தியாயம் எட்டு

    ஜனகருக்கு பந்தங்களின் இயல்பைக் கூறி ,அகந்தையில்லாமல் எதையும் ஏற்றுக் கொள்ளாதும், தள்ளாதும் இருக்க வேண்டுமென  அஷ்டவக்கிரர் கூறுதல்

    1.எப்போது மனம் ஏதோ ஒன்றை விரும்புவதும், வருந்துவதும், தள்ளுவதும், உவப்பதும் சீறுவதும் உண்டோ, அப்போதே பந்தம்.

    2. எப்போது சித்தம் எதையும் விரும்பாது வருந்தாது தள்ளாது மகிழாது சீறாதிருக்குமோ, அப்போதே முக்தி.

    3. எப்போது மனம் சில விஷயங்களில் பற்றுமோ அப்போதே பந்தம். எப்போது சித்தம் எவ்விஷயத்திலும்  தோயாதோ, அப்போதே வீடு.

    4. நானற்ற போது விடுதலை, நானுற்ற காலை பந்தம் என்று   விளையாடல் போலறிந்து எதையும் ஏற்றுக் கொள்ளாமல், தள்ளாமலிரு.

    [தொடரும்]

    Share
  • வசனக்காரர்கள் – சிவனைப் பேசியவர்கள்; சிவனோடு பேசியவர்கள்-40

    வசனக்காரர்கள் – சிவனைப் பேசியவர்கள்; சிவனோடு பேசியவர்கள்-40

    தி. இரா. மீனா

    அக்கம்மா

    கல்யாணைச் சேர்ந்தவர். ’ஆசாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வரலிங்கா’ என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

    1. “பற்றற்றவனுக்கன்றி ஆசையுள்ளவனுக்கு விரதமுண்டோ?
    அமைதியுடையவனுக்கன்றி சினமுடையவருக்கு விரதமுண்டோ?
    கொடையாளிக்கல்லாமல் கருமிக்கு விரதமுண்டோ?
    தன்னாற்றலுக்கு ஏற்றாற்போல் மனத்தூய்மையுடன்
    இருக்கும் மாயபக்தனே உலக வினைகளற்ற சரணர்
    அவர் பாதம் என்னுள்ளத்தில் வார்ப்புப் போலுள்ளது.
    சரணரின் மாட்டுக் கொட்டகையாம்
    ஆச்சாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கம்“

    2. “குருவாக இருந்தாலும் ஒழுக்கக் கேடுடையவனெனில்
    பின்பற்ற முடியாது.
    இலிங்கமாயிருப்பினும் ஒழுக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டிருப்பின்
    வழிபட முடியாது.
    ஜங்கமனாயிருப்பினும் ஆசாரத்தைப்
    பின்பற்றவில்லையாயின் சேர இயலாது.
    ஆசாரமே பொருள், விரதமே உயிர்,செயலே அறிவு
    அறிவே ஆசாரம்
    ஆச்சாரமே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கம் அதுவே“

    3. “தான் மூழ்கிய பின்னர் கடலின் ஆழம் தனக்கேன்?
    தான் ஆயுதமொன்றில் அகப்பட்ட பின்னர்
    தன்னுடலை ஆயுதங்கள் பல தளைப்படுத்தினாலென்ன?
    ஒரு முடிவுக்கு வந்த பின்னர்
    இந்த உலகோருடன் வேறு பேச்செதற்கு?
    இது கட்டுப்பாடுடன் கூடிய நியமம்
    நியமத்தால் வந்த முடிவு
    ஆச்சாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கத்தின் விருது.“

    4. “பக்தன் வீட்டிற்கு அடியார் வந்தால்
    திருமண  மகிழ்ச்சியை விட அதிகமென நினைத்து
    உடலுருகி மனமிணைந்து கண்கள் நிறைந்து
    வஞ்சனை ஐயம் தோன்றாமல்
    ஐயமற்றவனாகிச் செய்கின்ற பக்தனுடைய
    முற்றத்தின் வாசலே
    ஆச்சாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வர இலிங்கத்தின் சிரமாம்.”

    5. “ஐயமுள்ள வரையில் தவமிருப்பவன் இல்லை
    வாள்முனைக்கு அஞ்சும் வரையில் வீரமுடைய வீரனல்ல.
    மூவகையுடல்  உள்ளவரையில் இலிங்கமுள்ள
    அங்கமுடையவனல்லன்.
    நிந்தனை வந்தபின்னும் அங்கத்தை விடவில்லையெனில்
    ஒழுக்கமுடையவன் அல்லன்.
    இந்த நியமங்களில் உட்பட்டவனுக்கு
    அங்கிங்கெனும் பயமெங்குமில்லை.
    ஆச்சாரவே பிராணவாத இராமேஸ்வரலிங்கத்திலுமில்லை.”

    உரிலிங்க பெத்தியின் புண்ணியஸ்திரி காளவ்வே

    உரிலிங்க பெத்தியின் மனைவி.’உரிலிங்க பெத்தியிகளா அரசா ’இவரது முத்திரையாகும்.

    1. “கடமை காயகமற்றவர் பக்தரல்லர்
    வாய்மை தூய்மையற்றது காயகமல்ல
    ஆசையென்பது பிறப்பின் மூலம்
    ஆசையற்றது நித்திய முக்தியாம்
    உரிலிங்கப் பெத்திகளரசனுள், சுலபமல்ல காண் தாயே.”

    3. “தும்பையின் கொள்ளிபோல் எரிகின்றவன் பக்தனா?
    பொய்யுரைத்துப் பெற்றுச் செய்பவன் பக்தனா?
    பக்தர் குலத்தை இகழ்பவன் பக்தனா?
    தன்னுயிருக்குத் துன்பம் வரினும் இவரைவிடவேண்டும்
    விடவில்லையெனில் உரிலிங்கப் பெத்திகளரசன்
    விரும்பான் தாயே“

    எடேமட நாகிதேவய்யாவின் புண்ணியஸ்திரி மசணம்மா 

    ’ நிஜகுணேஸ்வர ’இவரது முத்திரையாகும்.

    “காகம் நாய் இரண்டையும் உண்டவரில்லை;
    விரதம் கெடுத்தவரோடு இணைந்தவரில்லை;
    நாய்க்கு ஆரஞ்சு செரிக்குமா?
    உலக மாந்தருக்கு விரதம் பொருந்துமா ,
    சிவமூலத்துக்கன்றி?
    நிஜகுணேஸ்வர இலிங்கத்தில் தாங்களே சாட்சி“

    எச்சரிகே காயகதா முக்திநாதய்யா :

    இவருக்கு முத்தண்ணா  என்ற பெயருமுண்டு.காயகம் இரவுநேர காவலாளி. ’சுத்த சித்த பிரசித்த பிரசன்ன குரங்கேஸ்வரலிங்கா’ என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

    “உடல் மாற்றம் போதும் எழுக,
    வஞ்சகச் செயல்கள் பல மறந்தெழுக,
    பக்தியும் முக்தியும் உமக்களிக்கும் இலிங்க நட்பை
    நினைத்தெழுக.
    உமது குருவின் ஆணை
    உமது பற்றற்ற அறிவின் விழிப்புணர்வறிந்தெழுக.
    சுத்த சித்த பிரசித்த பிரசன்ன குரங்கேஸ்வர
    இலிங்கத்துடன் இணைய வேண்டுமெனில்.”

    [தொடரும்]

    Share
  • பரிமேலழகர் உரைத் திறன் – 8

    பரிமேலழகர் உரைத் திறன் – 8

    புலவர் முனைவர் கோ. சுந்தராம்பாள் 
    உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை 
    பான் செக்கர்ஸ் மகளிர் கல்லூரி, 
    விளார் புறவழிச்சாலை, 
    தஞ்சை மாவட்டம் – 613006. 
    மின்னஞ்சல் முகவரி –  egowrisss@gmail.com

    “மோப்பக்  குழையும்  அனிச்சமும்  நோக்கக் குழையும்  விருந்தும்”

    முன்னுரை

    திருக்குறளில் ‘ஒன்று மற்றொன்றை விடச் சிறந்தது, ஒன்று மற்றொன்றைவிடத் தாழ்ந்தது’ என்பன போன்ற பதிவுகள் வரும். ஆனால் அவை எப்படிச் சிறந்தது? எப்படித் தாழ்ந்தது? என்பதற்கான காரணத்தைத் திருவள்ளுவர் கூறமாட்டார். அவற்றிற்கான காரணங்களைக் கண்டறிவது கற்பார் கடன். அல்லது உரையாசிரியர் பணி. இது ஓர் உரை நெறி. இந்நெறியில் பரிமேலழகர்  உரை தனித்தன்மை பெற்றது. “பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள?” என்னும் திருவள்ளுவரின் வினாவிற்கு விடையிறுத்த பரிமேலழகர், “கற்புடையாள்போல் அறம் முதலிய மூன்றற்கும் ஏதுவாவன பிற இன்மையின் யாவுள?” (54) என்றார் என எழுதுவதையும், “செல்லா இடத்து சினம் பயப்பது இம்மைக்கண் அவரான் வரும் ஏதமே! ஏனையது இம்மைக்கண் பழியும் மறுமைக்கண் பாவமும் பயத்தலின் அதனின் தீய பிற இல்லை என்றார்” (3020) என எழுதுவதும் காண்க. இந்த வகையில் எதிர்பாராச் சூழலில் இல்லத்திற்கு வரும் விருந்தின் இயல்பு  அனிச்சப்பூவினும் மென்மையானது என்பதற்கான காரணத்தைக் கண்டறிந்து கூறும் பரிமேலழகரின் உரைத்திறன் இக்கட்டுரையில் ஆராயப்படுகிறது.

    திறனறியப்படும் குறளும் உரையும்

    திருக்குறள் அறத்துப்பாலில் ஒன்பதாவது அதிகாரத்தின் பத்தாவது இறுதிப் பாடலாக அமைந்தது,

    “மோப்பக் குழையும் அனிச்சம் முகந்திரிந்து
    நோக்கக் குழையும் விருந்து” (90)

    என்னும் குறட்பாவாகும். இதற்கு,

    • அனிச்சம் மோப்பக் குழையும் — அனிச்சப்பூ மோந்துழியன்றிக் குழையாது
    • விருந்து முகந்திரிந்து நோக்கக் குழையும் – விருந்தினர் முகம் வேறுபட்டு நோக்கக் குழைவர் எனப் பரிமேலழகர் பொழிப்புரை எழுதியிருக்கிறார்.

    பொழிப்புரையின் நுட்பம் காண்பதற்கு முன்பாக இவ்வதிகாரத்தின் பொருட் பாகுபாடுகளை அறிந்து கொள்வது இந்தக் குறட்பாவின் மையக்கருத்தினைப் பரிமேலழகர் கண்டறிந்த நெறி புலப்பட உதவக் கூடும்.

    அதிகாரக் கருத்துப் பகுப்பு

    ஒவ்வொரு அதிகாரத்து உட்பொருளையும் பாகுபடுத்திக் கொள்ள பரிமேலழகர் பெரிதும் முயன்றிருக்கிறார். இந்தப் பகுப்புத்தான் திருக்குறளுக்கான புத்துரைகள் அனைத்தையும் தவிடுபொடியாக்குகின்ற உரைத்தளவாடங்கள் ஆகும். பரிமேலழகர் வகுத்துக் காட்டும் பகுப்புமுறையைப் புறந்தள்ளித் திருக்குறளுக்கு உரைசொல்லப் புகுந்தால் ஒவ்வொரு அதிகாரத்திலும் அதிகாரத் தலைப்புக்குப் பொருத்தமில்லாத குறட்பாக்கள் இருப்பதைக் காட்டிவிட இயலும். ‘கடவுள் வாழ்த்து’ என்ற அதிகாரத் தலைப்பிற்கும் “இறைவனடி சேராதார் பிறவிக்கடலை நீந்தார்” என்பதற்கும் என்ன தொடர்பு? ‘ஒழுக்கமுடைமை’ என்ற அதிகாரத் தலைப்பிற்கும் “மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும், பார்ப்பான் பிறப்பு ஒழுக்கம் குன்றக் கெடும் என்பதற்கும்” என்ன தொடர்பு?” என்று ஆயிரம் வினாக்களைத் தொடுத்துவிட முடியும். “ஒரு தலைப்பின் கீழ் அதுபற்றிய பன்முகப் பரிமாணங்களைத் திருவள்ளுவர் ஆராய்ந்திருக்கிறார்” என்பதுதான் பரிமேலழகரின் உரைப்பணியின் தொடக்க நிலையாகும்.

    1. விருந்தோம்பலின் சிறப்பு (1-2)
    2. விருந்தோம்புவார் இம்மைக்கண் எய்தும் பயன் (3-5)
    3. விருந்தோம்புவார் மறுமைக்கண் எய்தும் பயன் (6)
    4. இருமைப் பயனுக்கான காரணம் (7)
    5. விருந்தோம்பாவழிப் படும் குற்றம் (8-9)
    6. விருந்தோம்புவார்க்கு வேண்டிய இன்முகம் (10)

    எனப் பகுத்துக் காட்டி, விருந்தோம்பலின் பன்முகப் பரிமாணத்தை எடுத்து விளக்கியதால்தான், ‘இத்தகைய சிறப்புக்கள் உடைய விருந்தினை ஓம்புவார்க்கு இருக்க வேண்டிய எளிய ஆனால் தலையாய இயல்பு இன்முகமே’ என்பதை அவரால் இறுதிக் குறட்பாவிற்கான விளக்கமாக்க முடிந்தது.

    பொழிப்புரை நுட்பம்

    • ‘அனிச்சம் குழையும்’ என உடன்பாட்டில் குறளிருக்க ‘மோந்துழியன்றிக் குழையாது’ என எதிர்மறை வாய்பாட்டில் உரை காண்கிறார். அதிகாரம் விருந்தோம்பல். விருந்தினர் மனம் குழைவதே பரிமேலழகரின் கருத்தில் நின்றதாதலின் உடன்பாட்டு உவமத்தை எதிர்மறை வாய்பாட்டிலும் பொருளை உடன்பாட்டிலும் வெளிப்படுத்துகிறார். ‘(காண்டல் தொடுதல் அன்றி,) மோந்தால்தான் அனிச்சம் குழையும்., திரிபு நோக்கினாலேயே விருந்து குழையும்’ என்பது கருத்து.
    • ‘திரிதல்’ என்பது இலக்கணத்துள் மூவகை விகாரங்களுள் ஒன்று. இயல்புதான் திரியும். விருந்தோம்புதற்குரியார், விருந்து வருவது கண்டு மகிழ்வதற்கு மாறாக தமது இசைவின்மையை (விருப்பமின்மையை), முகத்தால் மாறுபட நோக்கின், வந்தவர் மனம் குழைந்துவிடுமாம். நுட்பம் என்னவென்றால் இயல்பாக இருப்பதைச் செயற்கையாக மாற்றிக்கொள்வதைக் ‘கண்டுழி’ “முகம் வேறுபட்டு நோக்குதல்” என்னும் சொல்லாட்சிகளால் பரிமேலழகர் உணரவைப்பதுதான்.

    விளக்கவுரை

    ‘அனிச்சம்’ ஆகுபெயர். சேய்மைக்கண் கண்டுழி இன்முகமும், அதுபற்றி நண்ணியவழி இன்சொல்லும், அதுபற்றி உடன்பட்டவழி நன்றாற்றலும் என விருந்தோம்புவார்க்கு இன்றியமையாத மூன்றனுள், முதலாய இன்முகம் இல்வழிச் சேய்மைக்கண்ணே வாடி நீங்குதலின், தீண்டியவழி அல்லது வாடாத அனிச்சப் பூவினும் விருந்தினர் மெல்லியர் என்பதாம். இதனான் விருந்தோம்புவார்க்கு முதற்கண் இன்முகம் வேண்டும் எனப்து கூறப்பட்டது.

    விளக்கவுரையில் கண்ட உரை நுட்பம்

    • திருக்குறளில் ‘அனிச்சம்’, ‘குவளை’ ஆகிய இரண்டு பூக்கள், முறையே மென்மைக்கும் கண்ணுக்கும் ஒப்புமையாகக் கூறப்பட்டுள்ளன. ‘வாழி அனிச்சமே’ (1111) (மென்மையால்), ‘அனிச்சப்பூ’ கால்களையாள்’ (1115) (மென்மை கருதாது) ‘அனிச்சமும்’ (1120) (மென்மைக்காக எடுக்கப்பட்ட) என்னும் இடங்களிலெல்லாம் ‘அனிச்சம்’ என்னும் சொல் தலைமகன் தலைமகள் நலத்தைப் புகழ்வது ஆதலின் பூவை நேரடியாகக் குறித்தது. இக்குறட்பா ஆசிரியர் கூற்றாக அமைந்ததாதலின் ‘அனிச்சம்’ என்னும் மரத்தின் பெயர் மலருக்கு ஆகுபெயர் ஆயிற்று. அதாவது தலைவன் மரத்தைப் பற்றிப் பேசாது மலரைப் பற்றித்தான் பேசுவான் என்பது குறிப்பு. பாட்டில் ‘குழையும்’ என்ற வினையால் ‘அனிச்சம்’ ஆகுபெயராயிற்று, குழைவது மரத்திற்கின்மையின். தலைமகன் கூற்றில் அனிச்சம் ஆகுபெயராகாததற்கு அவன் கருத்தில் அனிச்சப் பூ மட்டுமே நின்றதனான் என்க.
    • மேம்போக்காக இந்தப் பாடலைக் கண்ணுறுவார் இதனை எடுத்துக்காட்டுவமமாகவே கொள்ளக் கூடும். மோந்தால் அனிச்சம் குழையும் (மாறுபட்ட) நோக்கினால் விருந்து குழையும்’ என்னும் பாட்டின் கிடக்கை நிலையும் அவ்வாறு கொள்ளுமாறு அமைந்திருப்பதும் உண்மை. ஆனால் பரிமேலழகரின் சிந்தனையாற்றலால் பாட்டில் வெளிப்படும் நுண்ணியம் இறுதியில் விளக்கப்படும்.
    • மென்மைக்கு எடுத்துக்காட்டு அனிச்சப்பூ. ‘பூ’ என்னும் சொல்லுக்கே ‘மென்மை’ என்பது பொருள். ‘பூந்தென்றல்’, ‘பூங்கோதை’, ‘பூங்கதவு’ என்பன காண்க. அனிச்சம் பூக்களில் மென்மையானது. அதனினும் விருந்தினர்கள் மென்மையானவர்கள் என்றுதான் வள்ளுவர் சொல்ல வருகிறார் என்பது பரிமேலழகர் அனுமானம். பாட்டில் அதற்கான காரணம் வெளிப்பட இல்லை. அக்காரணத்தை ‘மோப்ப’, ‘நோக்க’ என்னும் இரு சொற்களைக் கொண்டு கண்டறிய முற்படுகிறார். முற்பட்டு ‘மோத்தல்’ என்பது ‘காண்டல், தொடுதல், மோத்தல் என்னும் நிரலில் மூன்றாவதாகவும் ‘நோக்குதல்’ என்பது அவற்றின் தொடக்க வினையாகவும் அமைந்திருப்பதை அறிகிறார். கண்ணால் காணுகிறபொழுது அனிச்சம் வாடாது. விரல்களினால் தீண்டுகிறபோதும் வாடாது. மூக்கினால் மோந்தால்தான் அது வாடும். தொலைவில் வரும் விருந்தினர்களைக் காண்பது ஒரு வினை. அவர்களை இன்சொல்லால் வரவேற்பது அடுத்த வினை. அவர்களை அறுசுவை உண்டியளித்து ஓம்புதல் அவற்றின் தொடர்வினை. ஓம்புபவர் தொலைவில் வரும் விருந்தினர்களைத் தம் பார்வையால் மாறுபட்டு நோக்கினாலேயே மனம் வாடுவர். எனவே மூன்றாம் நிலையில் வாடும் அனிச்சப் பூவினும் முதல் நிலையிலேயே வாடிவிடும் விருந்தினர் மென்மையானவர் என்னும் உண்மையைப் பதிவு செய்கிறார் பரிமேலழகர். இதனைச் “சேய்மைக்கண் கண்டுழி இன்முகமும், அதுபற்றி நண்ணியவழி இன்முகமும், அதுபற்றி உடன்பட்டவழி நன்றாற்றலும் என விருந்தோம்புவார்க்கு இன்றியமையாத மூன்றனுள் முதலாய இன்முகம் இல்வழிச் சேய்மைக்கண்ணே வாடி நீங்குதலின் தீண்டியவழி அல்லது வாடாத அனிச்சப் பூவினும் விருந்தினர் மெல்லியர் என்பதாம்” என்னும் பகுதி உணர்த்துவது காண்க.
    • அதிகார உள்ளடக்கக் கருத்துப் பகுப்பில் பெரிதும் நம்பிக்கை கொண்ட பரிமேலழகர் விருந்தோம்புவார்க்கு முதற்கண் வேண்டுவது இன்முகம் என்பதை வலியுறுத்தவே இக்குறள் இறுதியாக வைக்கப்பட்டுள்ளது எனக் கருதுகிறார். கருதி, “இதனான் விருந்தோம்புவார்க்கு முதற்கண் இன்முகம் வேண்டும் என்பது கூறப்பட்டது” எனக் குறட்பாவின் மையக்கருத்தினைப் புலப்படுத்துகிறார்.

    விருந்து பற்றிய விளக்கம்

    இல்லறத்தான் ஓம்புகின்ற அறங்களுள் விருந்து சிறந்தது. ‘விருந்து’ என்னும் சொல் விருந்தினரைக் குறித்தாலும் இவ்வறம் பற்றிய அனைத்துச் சிந்தனைகளும் ஓம்புவாரையே களமாகக் கொண்டுள்ளன என்பதைக் கருத்திற் கொள்ளல் வேண்டும். அதாவது விருந்தோம்பலில் ஓம்புகிறவனே தலைமகன், அறம் செய்வானும் அதற்கான அனைத்துப் பயன்களையும் அனுபவிப்பவன் அவனேயாதலின். தேனும் மீனும் கொடுத்து ஓம்பிய குகனைப் (தெய்வத்தை ஓம்பிய அடியவன்) பற்றியே இராமாயணம் பேசுகிறது. குசேலனை ஓம்பிய கண்ணனைப் (மானுட நண்பனை ஓம்பிய இறைவன்) பற்றியே குசேலோபாக்கியானம் பேசுகிறது. சிவனடியாரை மழையிரவில் ஓம்பிய இளையான்குடி மாறனாரையே (சிவனை ஓம்பிய சிவனடியார்) பெரியபுராணம் பேசுகிறது. விருந்தோம்பலில் ஓம்புகிறவன் (அறம்) செய்பவனாகவும் விருந்து செயப்படுபொருளாகவும் அமைந்துவிடுவதே இதற்குக் காரணம்.  விருந்தோம்பலாகிய அறத்தில் பயன் செய்பவனுக்கே என்பது குறிப்பு. ஓம்புகிறவன் உயர்ந்தவன் என்பது தத்துவம். இந்தப் பின்புலத்தில் பரிமேலழகர் உரையருமையை நோக்கினால் அதன் நுட்பம் புரியக்கூடும்.

    பரிமேலழகரின் உரையருமை

    • ‘விருந்தோம்பல்’ என்னும் பொருண்மை திருக்குறளின் ஒன்பதாவது அதிகாரத்தில் ஆராயப்படினும் ஐந்தாவது அதிகாரத்தின் 43 ஆவது குறட்பாவிலிருந்தே இது பற்றிய சிந்தனையைப் பரிமேலழகர் தொடங்கிவிடுகிறார். இதனை “இருவகை விருந்தினரையும் புறந்தருதல். தென்புலத்தார் முதலிய ஐம்புலத்துள் முன்னைய இரண்டும் (தென்புலத்தார், தெய்வம்) கட்புலனாகாதன நினைந்து செய்வன ஆகலானும், பின்னைய இரண்டும் (ஒக்கல், தான்) பிறர்க்கு ஈதல் அன்மையானும் இடைநின்ற விருந்தோம்பல் சிறப்புடைத்தாய் இல்லறங்களுக்கு முதலாயிற்று.” என்னும் அதிகாரப் பொருண்மை விளக்கத்தினால் உணர முடியும்.
    • ‘அறிந்து வருவது’, ‘அறியாது வருவது’ என்னும் இருவகையில் எவ்வகையாயினும் எதிர்பாராமல் வருவதே ‘விருந்து’ எனப்படும். ‘விருந்தே புதுமை’ என்பதற்கு அதுதான் பொருள்! அவ்வெதிர்பாராச் சூழலில் வருகின்ற விருந்தினை ஓம்புங்கால் இன்முகமே தலையாயது என்பதனையே திறனறியும் குறட்பாவின் (90) மையக்கருத்தாகப் பரிமேலழகர் கொள்கிறார். விருந்தோம்புவார்க்குரிய முகமலர்ச்சியே இவ்வதிகாரத்தில் கண்ட அனைத்துப் பயன்களையும் தரும் என்பது குறிப்பு. மேற்கண்ட விளக்கங்களையெல்லாம் உள்ளடக்கி “விருந்து என்பது புதுமை. அஃது ஈண்டு ஆகுபெயராய்ப் புதியவராய் வந்தார்மேல் நின்றது.  அவர் இரு வகையர். பண்டு அறிவுண்மையின் ‘குறித்து’ வந்தாரும் அஃது இன்மையின் ‘குறியாது’ வந்தாரும் என.” என்னும் விளக்கத்தாலும் இவ்வைந்து அறங்களுள் விருந்தோம்பலையே இல்லறத்தின் தலையாய அறமாக விதந்தோதிய திருவள்ளுவரின் உள்ளக்கிடக்கை அறிந்த நுட்பத்தானும் உணர்க.

    ஒரே அலைவரிசையில் “திருவள்ளுவர் – பரிமேலழகர் — பாவேந்தர் “

    குறிப்பிட்ட குறட்பாவிற்குரிய பரிமேலழகர் உரைத்திறனை மட்டும் எதிர்பார்க்கின்ற சிலர் இந்தப் பகுதியில் இவ்வளவு விளக்கமும் எடுத்துக்காட்டுக்களும் சான்றுகளும் தேவையா என எண்ணக் கூடும். பழந்தமிழ்  உரையாசிரியப் பெருமக்களின் ஒரு பொருள் பற்றிய சிந்தனை, பல தளங்களிலும் வேர்கொண்டிருந்தது என்பது ஓர் இன்றியமையாக் குறிப்பு. ‘விருந்தோம்பல்’ என்பது தமிழர்களின் தலைசான்ற பண்பாட்டுக் குறிப்பு. உலக நீதி உரைக்க வந்த திருவள்ளுவரே “இன்மையுள் இன்மை விருந்தொரால்” (153) என்றும், “உடைமையுள் இன்மை விருந்தோம்பா மடமை” (89) என்றும் இருவகை வாய்பாட்டில் நுட்பமாக இத்தமிழ்ப் பண்பாட்டை ஆராய்ந்திருக்கிறார்.

    கணவனைப் பிரிந்துறைந்த நாளில் தான் இழந்த அறங்ளை நிரல்படுத்திய கண்ணகி விருந்தோம்ப இயலாமையைச் சுட்டி வருந்துவதை இளங்கோடிவகள்  “தொல்லோர் சிறப்பின் விருந்து எதிர்கோடல் இழந்த என்னை” (சிலம்பு. கொலைக்களக்காதை – 73) என்னும் வரிகளில் கண்ணகி வாய்மொழியாகவே பதிவு செய்திருக்கிறார் என்பதும் அசோகவனத்தில் தனிமைச் சிறையில் வாடிய சீதை வனத்தில் இராமனின் நிலையெண்ணி வருந்தியபோது, ‘விருந்து கண்டபோது என்னுறுமோ என விம்மும்” (கம்ப…சுந்தரகாண்டம் – 5083) எனக் கம்பர் பதிவு செய்திருப்பதும் பலராலும் அறியப்பட்டவையே.

    விருந்தோம்பலாகிய மரபுவழிப் பண்பாட்டைத் திருவள்ளுவர் வழி நின்று விளக்கியவர் பரிமேலழகர் என்பது மேற்சொன்ன விளக்கங்களால் புலப்படக் கூடும். திருவள்ளுவரையும் பரிமேலழகரையும் முற்றும் உள்வாங்கிய பாவேந்தர் தமக்கே உரிய தமிழ்ப் பண்பாட்டு உணர்ச்சியுடன் எழுதிய ‘குடும்பவிளக்கு’ என்னும் அரிய காப்பியத்தில் ‘விருந்தோம்பல்’ என்பதை இரண்டாவது பகுதியாக  வைத்திருக்கிறார். அது மட்டுமன்று. குடும்பத்தலைவியாகிய தங்கம் விருந்து வரக் கண்டபோது அடைந்த மகிழ்ச்சியைச்,

    “சுடுவெயிலில் காயவைத்த சோளம் துழவி
    உடல் நிமிர்ந்தாள்., கண்கள் உவந்தாள். —  நடைவீட்டைத்
    தாண்டி வரும்விருந்தைத் தான்கண்டாள்! கையேந்திப்
    பூண்ட மகிழ்வாள் புகழேந்தி – வேண்டி
    வருக!  அம் மாவருக! ஐயா வருக!
    வருக! பாப்பா தம்பி என்று – பெருகன்பால்
    பொன்துலங்கு மேனி புதுமெருகு கொள்ள, முகம்
    அன்றலர்ந்த செந்தாமரையாக – நன்றே
    வரவேற்றாள்” (பாரதிதாசன் குடும்பவிளக்கு “விருந்தோம்பல்”)

    என வெளிப்படுத்துவதில் பரிமேலழகருக்கு உரையெழுதுகிறார். மாவரசர், மலர்க்குழலி, நாவரசு நகைமுத்தும் வந்திருக்கிறார்கள் எனக் கேட்டவுடன் மகிழ்ந்த தங்கத்தின் மாமன், மாமி மகிழ்ந்து மருமகள் தங்கத்திடம் விருந்தோம்பலின் சிறப்பைக் கூறுவதில் திருவள்ளுவர், பரிமேலழகர் வார்த்தெடுத்த தமிழ் மரபுப் பாவேந்தரிடம் குடிகொண்ட பாங்கினை வெளிப்படுத்துவதாக உள்ளது.

    “வீட்டுக்கு வந்த விருந்தோம்பு! நாட்டிலுறு
    நற்றமிழர் சேர்த்த புகழ் ஞாலத்தில் என்னவெனில்
    ‘உற்ற விருந்தை உயிரென்று — பெற்றுவத்தல்’
    மோந்தால் குழையும் அனிச்சம்பூ முகமாற்றம்
    வாய்ந்தால் குழையும் வருவிருந்தென்று – ஆய்ந்த திரு
    வள்ளுவனார் சொன்னார்! அதனைநீ எப்போதும்
    உள்ளத்து வைப்பாய்! ஒரு போதும் – தள்ளாதே!
    ஆண்டு பல முயன்றே ஆக்குவை ஊண் எனினும்
    ஈண்டு விருந்தினர்க்கும் இட்டுவத்தல் வேண்டுமன்றோ?
    வந்தாரின் ‘தேவை, வழக்கம்’ இவையறிய
    நந்தா விளக்குன்றன் நல்லறிவே! செந்திருவே!
    இட்டுப்பார்! உண்டவர்கள் இன்புற்றிருக்கையிலே
    தொட்டுப்பார் உன் நெஞ்சைத் தோன்றுமின்பம்!
    கரும்பென்பார் பெண்ணைக் கவிஞரெலாம் வந்த
    விருந்தோம்பும் மேன்மையினால் அன்றோ?”

    (பாரதிதாசன் குடும்பவிளக்கு “விருந்தோம்பல்”)

    தமிழிலக்கியத்தில் விருந்தோம்பல் என்னும் தலைப்பில் சிந்தித்து எழுதப்படும் படைப்பு எதுவாக இருந்தாலும் அது பாவேந்தர் சித்திரித்துக் காட்டிய குடும்ப விளக்குக்குப் பிறகுதான் என்பதை இந்தப் பகுதி காட்டும். வள்ளுவரை மனக்கோயிலில் வைத்துக் கொண்டாடும் பாவேந்தர் பரிமேலழகரின் உரைநயத்தையும் ஆழத்தையும் உள்வாங்கியே இந்தப் பகுதியை எழுதியிருக்கிறார் என்பதைக் கற்பார் உணரக்கூடும். “தொல்லோர் சிறப்பின்’ என்ற தொடருக்கு “நற்றமிழர் ஞாலத்தில் சேர்த்த புகழ்” என்று கவிதையில் உரையெழுதுகிறார் பாவேந்தர். விருந்து கண்டவுடன் தங்கத்தின் மேனி பூரித்தது என்பதைப் “பொன்துலங்கு மேனி புதுமெருகு கொள்ள, முகம் அன்றலர்நத செந்தாமரையாக” என்று வண்ணனை செய்கிறார். உரைத்திறன் அறியும் இந்தக் குறட்பாவை  முற்றாக எடுத்தாள்கிறார்.  எல்லாவற்றையும் விட திருக்குறளில் சொல்லாத ஆனால் பரிமேலழகர் சொன்ன (சேய்மைக்கண் கண்டுழி இன்முகமும் என்னும் முதல் நிலை தவிர்த்து) நண்ணியபழி இன்சொல்லும், உடன்பட்டவழி நன்றாற்றலும் என்ற விருந்தோம்புவார்க்கு இன்றியமையாதனவாகிய மற்ற இரண்டு கடமைகளையும் இல்லறக் காட்சிகளாகவே சித்திரித்துக் காட்டியுள்ளார். இதனால் பரிமேலழகர் உரை பாவேந்தரை எப்படிப் பாதித்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். திருவள்ளுவர் இல்லறத்தின் தலையறமாக விருந்தோம்பலை விதந்தோத, அதற்குப் பரிமேலழகர் ஆழ்ந்த உரையெழுதினார். குறளையும் பரிமேலழகர் உரையையும் செரித்துக் கொண்ட மரபுவழிக் கவிஞர் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் அதனைக் குடும்ப விளக்கில் எல்லாருக்குமாகச் சித்திரித்துக் காட்டினார். “வாழையடி வாழையென வந்ததிருக் கூட்ட மரபு” என்றால் இப்படித்தான் இருக்கும்!

    நிறைவுரை

    பொருட்பகுப்பில் தெளிவு கொண்ட பரிமேலழகர் விருந்தினர்க்கு உவமமாக்கிய அனிச்சத்தின் திறமறிகிறார். அறிந்து ‘அனிச்சத்தை விருந்துக்கு ஒப்பாக்கவில்லை’ என்னும் உண்மை உணர்கிறார். உணர்ந்து ‘ஒப்பு நிலை மாற்றி உறழ்வு நிலையில்’ உரை காண்கிறார். கண்டு ‘அனிச்சமும் விருந்தினரும் ஒப்பு’ என்னும் கருத்தியலைப் பின்னுக்குத் தள்ளுகிறார். தள்ளி, மூன்றாம் நிலையில் வாடுகின்ற அனிச்சத்தினும் முதல் நிலையிலேயே வாடிவிடும் விருந்தினரின் மென்மையின் உயர்ச்சியை வேறுபடுத்தி விளக்குகிறார். இந்த விளக்கத்தால் பெரும்பாலோர்க்கு எடுத்துக்காட்டுவமமாகத் தோன்றும் இந்தப் பா வேற்றுமையணியாக தனது உண்மை உருவத்தைக் காட்டி நிற்கிறது. இதுவே இக்குறட்பாவில் பரிமேலழகர் உரைத்திறனாகும்.

    (தொடரும்…)

    Share
  • திருவள்ளுவர் யார்? – 8

    திருவள்ளுவர் யார்? – 8

    புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

    பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
    இறைவனடி சேரா தார்

    என்பது இந்த அதிகாரத்தின் கடைசிக் குறட்பா.

    பகவானின் திருவடியை அடைந்தவர்களே பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்தி, பிறவியில்லாப் பெருவாழ்வான மோக்ஷத்தை அடைவார்கள் என்பது இக்குறட்பாவின் கருத்து.

    “विष्णोर्यत्परमं पदं” (ரிக்-1-22-6) என்று திருமாலின் உலகையே மோக்ஷலோகம் என்று ரிக்வேதம் முழங்குகிறது. “विज्ञानसारथिर्यस्तु मनः प्रग्रहवान्नरः।सोऽध्वनःपारमाप्नोति तद्विष्णोःपरमं पदम्॥” (எவனொருவன் புத்தியை ஸாரதியாகவும் மனதைக் கடிவாளமாகவும் கொண்டு இந்திரியங்கள் என்ற குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட இந்த உடல் என்னும் தேரைச் செலுத்துகிறானோ அவன் இந்த ஸம்ஸாரக் கடற்பயணத்தின் அக்கரையிலிருக்கும் விஷ்ணுவின் அந்தப் பரமபதத்தை அடைகிறான்) என்று கடோபநிஷத்தும் (கட-1-3-9) விஷ்ணுவின் பரமபதமே ஸம்ஸாரக் கடலைக் கடந்தவர்கள் சென்றடையும் இடம் என்று சொல்கிறது.

    “ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्पराः।अनन्येनैव योगेन मां ध्यायन्त उपासते॥तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युसंसार सागरात्।भवामि न चिरात्पार्थ मय्यावेशितचेतसाम्॥” (பார்த்தா! எவர்கள் எல்லாக் கர்மங்களையும் என்னிடம் அர்ப்பணம் செய்து, என்னை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு, மற்றொன்றை மனதில் நினைக்காத யோகத்தினால் என்னைத் தியானித்து உபாஸனை செய்கிறார்களோ, அவர்களை ஜனன மரணங்களாகிய ஸம்ஸாரக் கடலிலிருந்து உடனே கரை சேர்த்துவிடுவேன். கீதை-12-6,7) என்று கீதையில் பகவானும் சொல்கிறான்.

    (“மாஅயோயே மாஅயோயே மறுபிறப்பறுக்கும் மாசில் சேவடி மணிதிகழ் உருவின் மாஅயோயே” (பரிபாடல்-3), “நாறிணர்த்துழாயோன் நல்கின் அல்லதை ஏறுதல் எளிதோ வீறுபெறு துறக்கம்” (பரிபாடல்-15) என்ற சங்க இலக்கிய வரிகள் திருமாலின் மாசில்லாத திருவடியே பிறவியில்லாப் பெருவாழ்வான மோக்ஷத்தை அளிக்கும் என்றும் திருமால் ஒருவனே வீடுபேற்றை அளிக்கமுடியும் என்றும் கம்பீரமாக முழங்குகின்றன. ஆகவே பரம வைதிகரும் சங்கத் தமிழருமான திருவள்ளுவர் இக்குறட்பாவில் இறைவன் என்ற சொல்லால் திருமாலையே குறிப்பிடுகிறார் என்பது தெளிவாகிறது.

    இங்கு நாம் எடுத்துக் காட்டிய கடவுள் வாழ்த்து அதிகாரத்தில் உள்ள பத்துக் குறட்பாக்களிலும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸித்தாந்தக் கருத்துகள் நிறைந்து இருப்பதை நாம் காண முடியும். நற்றாள் தொழாஅர், மாணடி சேர்ந்தார், அடி சேர்ந்தார்க்கு, தாள் சேர்ந்தார்க்கு, தாளை வணங்காத் தலை, அடி சேராதார் என்ற சொற்றொடர்களால் பகவானது திருவடியைப் பற்றியே பேசுகிறார் திருவள்ளுவர்.

    பகவானது திருவடியில் சரணாகதி செய்வது என்பது, ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸிந்தாந்தக் கோட்பாடுகளில் முக்கியமான ஒன்று. ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தில் பகவானின் மற்ற அங்கங்களைவிட அவனது திருவடிக்கே பெருமை அதிகம். இக்கருத்தையே “நின்னின் சிறந்த நின் தாள் இணையவை” (பரிபாடல்-4) என்று சங்க இலக்கியமும் கூறுகின்றது. மேலும் பாஞ்சராத்ர ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆகமத்தின் தத்துவமே இந்த பத்துக் குறட்பாக்களிலும் காணப்படுகிறது.

    பாஞ்சராத்ரம் மிகத் தொன்மையான ஆகமம் என்பதைக் கல்வெட்டு ஆதாரங்கள், வரலாற்று ஆவணங்கள் இவற்றின் மூலம் அறிய முடிகிறது. பழந்தமிழ்ச் சங்க இலக்கியங்களிலும் பாஞ்சராத்ரத்தின் கூறுகள் காணப்படுவதால் அதன் தொன்மையைத் தெளிவாக அறிய முடிகிறது. பரம், வ்யூஹம், விபவம், அர்ச்சை, அந்தர்யாமி என்று ஐந்து நிலைகள் பகவானுக்கு இருப்பதாகப் பாஞ்சராத்ரம் கூறுகிறது. இந்த ஐந்து நிலைகளையும் இந்தப் பத்துக் குறட்பாக்களிலும் காட்டுகிறார் திருவள்ளுவர்.

    “தனக்குவமை இல்லாதான்”, “கோளில் பொறியில்”, “பிறவிப்பெருங்கடல்” என்ற குறட்பாக்கள் மூலம் பகவானின் பரநிலையையும், “அகரமுதல”, “கற்றதனால் ஆயபயன்” என்ற குறட்பாக்களால் வியூக நிலையையும், “வேண்டுதல் வேண்டாமை”, “இருள்சேர் இருவினையும்”, “பொறிவாயில்” என்ற குறட்பாக்களில் விபவ நிலையையும், “அற ஆழி அந்தணன்” என்ற குறட்பா மூலம் அர்ச்சை நிலையையும், “மலர்மிசை ஏகினான்” என்ற குறட்பா மூலம் அந்தர்யாமி நிலையையும் காட்டுகிறார்.இது தவிர முற்றும் துறந்த தவ யோகிகள் சென்றடையும் மோக்ஷலோகம் தாமரைக்கண்ணனான செங்கண்மாலின் உலகமே என்று “தாம்வீழ்வார் மென்தோள் துயிலின் இனிதுகொல் தாமரைக்கண்ணான் உலகு” என்ற குறட்பாவின் மூலம் மிகத்  தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றார் திருவள்ளுவர்.

    இக்குறட்பாவில் பகவானைத் “தாமரைக்கண்ணான்” என்று குறிப்பிடுவது குறிப்பிடத்தக்கது. “தாமரைக்கண்ணன்” என்பது திருமாலுக்குரிய சிறப்பான திருநாமங்களில் ஒன்று. மேலும் இக்குறட்பாவின் மூலம் சிற்றின்பத்தில் ஈடுபாடு உள்ளவர்கள் மோக்ஷலோகமான செங்கண்மால் உலகை அடைய முடியாது என்பதையும் நிரதிசய இன்பமான மோக்ஷ இன்பத்தை விழைபவர்கள் உலகியல் இன்பங்களிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட வேண்டும் என்பதையும் தெளிவுபடுத்திவிட்டார்.  ஒரு பெண்பித்துப் பிடித்தவனின் கூற்றாக இக்குறளை அமைத்திருக்கிறார்.

    நிரதிசய இன்பமான மோக்ஷம் என்பது திருமாலின் உலகுதான் என்பது திருவள்ளுவருக்குத் தெரிந்திருந்ததால்தான் மோக்ஷத்தைப் பற்றிய பேச்சு வருமிடத்தில் “தாமரைக்கண்ணான் உலகு” என்ற சொற்றொடர் மூலம் செங்கண்மால் உலகைக் காட்டுகிறார். மோக்ஷத்திற்கு சிற்றின்பம் எதிர்தட்டானது என்பதைக் காட்டவே இக்குறட்பாவைக் காமத்துப்பாலில் வைத்தார். உலகியல் ஆசைகளில் மூழ்கியிருப்பவனுக்கு மோக்ஷத்தின் அருமை தெரியாதென்பதும் மோக்ஷத்தை விரும்புவோர் உலகியல் ஆசைகளை அறவே விடவேண்டும் என்பதும்தான் இந்தக் குறட்பா நமக்குத் தரும் செய்தி.

    பிறவித் தளையிலிருந்து விடுதலை என்று சொல்லக்கூடிய மோக்ஷம் என்பதைத் திருமால் தான் கொடுக்க முடியும் என்ற சங்கத் தமிழரின் கோட்பாட்டை அப்படியே வழிமொழிந்திருக்கிறார் திருவள்ளுவர்.

    நிறைவுப் பகுதி 

    திருவள்ளுவர் தனது நூலில் குறிப்பிடும் தெய்வங்கள் எல்லாமே வைதிக தெய்வங்கள்தான். அந்தத் தெய்வங்களுள் அவர் மனதில் நிறைந்து நின்ற தெய்வங்கள் திருமாலும் திருமகளும்தான். சங்கத் தமிழரின் மரபுப்படி தனது நூலில் திருமாலையே பரம்பொருளாக முழங்கியிருக்கும் திருவள்ளுவர், பெரிய பிராட்டியாரான திருமகளின் அனுக்ரஹம் பற்றியும் சில குறட்பாக்களில் குறிப்பிடுகிறார். இவற்றையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கின்ற பொழுது அவர் அப்பழுக்கற்ற சிறந்த ஸ்ரீவைஷ்ணவர் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது.

    தனது நூலில் வேதம், வைதிக கர்மங்கள், வேதம் ஓதும் அந்தணர்கள், இவற்றின் சிறப்பையெல்லாம் தெளிவாக எடுத்துரைக்கும் திருவள்ளுவர் ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கோட்பாடுகளையும் ஆங்காங்கே காட்டுவதால் அவர் ஒரு ஸனாதன வைதிக நெறியைப் பின்பற்றும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ அந்தணர் தான் என்பதே அவரது நூலிலிருந்து வெளிப்படுகிறது. ஆகவே அவருக்கு ஒரு உருவம் கொடுக்க வேண்டுமென்றால், நெற்றியிலும் உடலிலும் பன்னிரண்டு திருமண்காப்புகள், தூய மெல்லிய வெண்ணிற ஆடை, கழுத்தில் தாமரை, துளசி மணிமாலைகள், மார்பில் யஜ்ஞோபவீதம் (பூணூல்) இவற்றுடன் கூடிய ஒரு உருவத்தைத்தான் கொடுக்க முடியும். அவ்வுருவம் தான் அவருடைய நூலில் சொல்லப்பட்ட கருத்துகளுக்குப் பொருத்தமான உருவமாக இருக்கும். வேறு எந்த உருவத்தைக் கொடுத்தாலும் அது அவரது நூலில் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்துக்களுக்கு முரணாகத்தான் இருக்கும்.

    ஆகவே திருவள்ளுவர் ஸனாதன வைதிக மதத்தைப் பின்பற்றும் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவ அந்தணர்தான் என்பதில் எவ்வித ஐயமும் இல்லை. ஒருவனுடைய குலத்தை அவனது வாய்ச்சொல்லே காட்டிவிடும் (குறள்-959) என்று திருவள்ளுவரே கூறியிருப்பதால் அவரது சொல்லான திருக்குறளே இதற்குச் சான்று. திருக்குறளுக்குப் பண்டைக் காலத்தில் பல உரைகள் இருந்தாலும் பரிமேலழகரின் உரைதான் சிறந்ததாகக் கொள்ளப்பட்டது. திருவள்ளுவர் வைணவராகவும் திருக்குறள் வைணவ நூலாகவும் இருந்ததால் தான் பரம வைணவரான பரிமேலழகர் அதற்கு உரை எழுதினார். வைணவ ஆசார்யர்களில் பலர் தங்களது தத்துவ விரிவுரைகளில் திருக்குறளை மேற்கோள் காட்டியிருக்கின்றனர்.

    காஞ்சீபுரம் உலகளந்த பெருமாள் கோயில் அர்ச்சகராக இருந்தவர் பரிமேலழகர். திருவள்ளுவரின் திருவுள்ளத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு திருக்குறளுக்கு உரை எழுதியவர் அவர். ஆனால் அவரது உரை, சிலருக்குப் பிடிக்காது. ஏனெனில் உண்மையைச் சொன்னால் சிலருக்குப் பிடிக்காது என்பது உண்மைதானே? ஆரியச் சார்போடு உரை எழுதிவிட்டார் என்று அவரைச் சாடுவார்கள். “ஆரியன்” என்றால் “உயர்ந்தவன்”, ”அறிவாளி” என்று பொருள். திருவள்ளுவரும் பரிமேலழகரும் ஆரியர்களே.

    “ஆய்வு” என்ற பெயரில் தங்கள் எண்ணத்துக்கு முரண்பாடான குறட்பாக்களையெல்லாம் இடைச்செருகல் என்பார்கள் சிலர். திருக்குறள் மேல் தங்களின் எண்ணம் என்னும் வண்ணத்தைப் பூச அந்நூலில் உள்ள சொற்களுக்கு நேர்மையற்ற முறையில் வலிந்து பொருள்கொண்டு இன்றும் எத்தனையோ பேர் புதிது புதிதாக உரை எழுதிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். தங்களின் எண்ணத்தைப் பிரதிபலிக்கும்படியாக இவர்கள் உரை எழுதிவிட்டதால் திருக்குறள் இவர்களின் எண்ணத்தை பிரதிபலிக்கும் நூலாகிவிடாது. திருவள்ளுவரும் இவர்களைச் சேர்ந்தவர் ஆகிவிடமாட்டார்.

    மேலும் மாட்டுக்கறி, ஆட்டுக்கறி முதலிய புலால் வகைகளை உண்ணுதல், விதவிதமான மதுபானங்களை அருந்துதல், சுயஒழுக்கம் இல்லாமல் வைப்பாட்டிகளோடும் விலைமாதரோடும் இன்பம் துய்த்தல், பெண்களின் சுதந்திரத்துக்குக் கற்பு, ஒழுக்கம் இவையெல்லாம் தடையாக உள்ளவை என்று பிரசாரம் செய்தல், அடுத்தவன் மனைவியை ஒருவன் விரும்புவதும், ஒருவனின் மனைவி வேறொருவனை விரும்புவதும் தவறில்லை என்று பிரசாரம் செய்தல், இறை நம்பிக்கை இல்லாமல் ஸனாதன மதத்தில் உள்ள தெய்வங்களை இழிவுபடுத்துதல்- இவையே இன்று “பகுத்தறிவு”வாதிகள் என்று தங்களைச் சொல்லிக்கொள்பவர்களின் பண்புநலன்கள்.

    இந்தப் “பகுத்தறிவு”வாதிகள் கொல்லாமை, புலால் மறுத்தல், கள்ளுண்ணாமை, ஒழுக்கமுடைமை, பிறனில்விழையாமை, கற்பு, இறை நம்பிக்கை முதலிய நல்லறங்களைப் போதிக்கும் திருக்குறளையும் திருவள்ளுவரையும் உரிமை கொண்டாடுவதற்கு என்ன யோக்யதை இருக்கிறது? திருக்குறளையும் திருவள்ளுவரையும் பற்றிப் பேசுவதற்குக் கூட இவர்களுக்குத் தகுதி இல்லை. இவர்களின் பண்புகளுக்கும், திருக்குறளின் கொள்கைக்கும் ஏதாவது ஸம்பந்தம் உண்டா? இன்று, பசுவதை செய்து மாட்டுக்கறி தின்பதை ஆதரிப்பவர்களும், குடிகாரர்களும், கூத்தியருடன் கும்மாளம் அடிப்பவர்களும், ஸநாதன மதத்தின் தெய்வங்களை இழித்துரைப்பவர்களும் “திருவள்ளுவர்“ எங்கள் தமிழ் இனத்துக்கே தலைவர்”, ”எங்கள் பாட்டன்”, ”எங்கள் பூட்டன்”, “எங்கள் ஐயன்” என்றெல்லாம் சொல்லித் திருவள்ளுவரைச் சொந்தம் கொண்டாடிக் கொண்டு திரிகிறார்களே, இவர்களுக்கெல்லாம் கொஞ்சம்கூட வெட்கம் இல்லையா?

    ஆகவே இந்தப் “பகுத்தறிவு”வாதிகளும், இவர்களது கொள்கைளையும் நடைமுறைகளையும் பின்பற்றும் அரசியல் கட்சிகளைச் சேர்ந்தவர்களும் திருவள்ளுவரையும் திருக்குறளையும் சொந்தம் கொண்டாடுவது என்பது மிகவும் வெட்கக்கேடான விஷயம் என்பதோடு திருவள்ளுவரையும் திருக்குறளையும் அசிங்கப்படுத்தும் விஷயமும் ஆகும். திருவள்ளுவரை வைத்து இவர்கள் செய்வது ஈனத்தனமான அரசியல் என்பதைத் தவிர வேறு என்ன சொல்ல முடியும்? திருவள்ளுவரையும் திருக்குறளையும் பெருமைப்படுத்த விரும்புவோர் திருக்குறளில் சொல்லப்பட்ட அறங்களைத் தங்கள் வாழ்வில் முடிந்த அளவு பின்பற்ற முயல வேண்டும். அது ஒன்று தான் திருவள்ளுவருக்கும் திருக்குறளுக்கும் செய்யும் உண்மையான மரியாதையாக இருக்கும்.

    -முற்றும்-

    Share
  • எட்டுக் கோணல் பண்டிதன் – 6

    எட்டுக் கோணல் பண்டிதன் – 6

    தி. இரா. மீனா

                         அத்தியாயம் மூன்று

    இந்த அத்தியாயத்தில் அஷ்டவக்கிரர் அகப்பற்றையும், புறப் பற்றையும் நிந்தித்து ஞானியின் இயல்பை ஜனகருக்கு விளக்குகிறார்.

    1. அழிவில்லாத ஒன்றாகிய ஆத்மாவை உண்மையில் உணர்ந்த ஆத்ம ஞானியும் தீரனுமாகிய உனக்குப் பொருள் தேடுவதில் எப்படி மகிழ்ச்சி உண்டாக முடியும் ?
    2. கிளிஞ்சல் என்று அறியாததால் வெளித் தோற்றத்தில் ஆசை ஏற்படுவது போல, ஆத்மாவை உணராத போது மோகத்தால் காணும் விஷயங்களில் விருப்பமுண்டாகும்.
    3. கடலில் அலைகள் போல எதனிடம் இந்த உலகம் விளங்குமோ அதுவே நான் என்று அறிந்த பிறகும் ஏழை போல நீ பதறுவது எதற்காக?
    4. ஒருவன் அழகான தூய அறிவைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருப்பினும், தனது அதிகமான சிற்றின்பப் பற்று இயல்பால் மாசுடையவன் ஆகிறான்.
    5. தன்னிடம் படைப்பு அனைத்தையும், படைப்பனைத்திலும் தன்னையும் காணும் முனிவனுக்கு, நான் அல்லது என்னுடையது என்ற மமகாரத் தொடர்பிருப்பது மிகுந்த அதிசயமே.
    6. அத்வைத உயர்நிலையை நாடும் யோகி, காமவயப்பட்டுக் காதல் கொண்டு சீரழிதல் விந்தையானதாகும்.
    7. ஒருவன், பலம் மிகக் குறைந்து முடிவு காலத்தை நெருங்கியிருந்தும் ஞானப் பகையானது என்றறிந்த காமத்தை விரும்புவது விந்தையே.
    8. விவேகம் கொண்டும், இம்மை மறுமைகளில் விருப்பமற்றும் உள்ள யோகிக்கு முக்தியின்பால் பயமேற்படுதல் விந்தையே.
    9. ஆத்மாவையே என்றும் காண்பவனாக உள்ள தீரன் உபசரிக்கப்பட்டாலும், துன்புறுத்தப்பட்டாலும் மகிழ்ச்சியும் கோபமும் அடைவதில்லை.
    10. இயங்கும் தன்னுடலைப் பிறர் உடலெனக் காண்பவன் புகழ்ச்சியிலும் இகழ்ச்சியிலும் குழம்புவதில்லை.
    11. மாயமயமாக இந்த உலகத்தை மகிழ்ச்சியின்றிப் பார்க்கும் அறிவுடையோன் தன்னை இறப்பு நெருங்கும் போது அச்சமடைவானோ?
    12. ஆத்மஞான நிறைவு கொண்டு, ஆசை- நிராசைகளிலிருந்து விடுபட்டு, பற்றற்ற மனமுடையவனாக வாழ்பவனுக்கு யார் நிகராக முடியும் ?
    13. தனது இயல்பினாலேயே தோன்றுவதேயன்றி வேறொன்றுமில்லை என்றுணர்ந்த அறிவுடையவன், தான் ஏற்றுக்கொள்ளுவதற்கும், ஒதுக்குவதற்கும் உரிய பொருளாக எதையும் காண்பதில்லை.
    14. இருமையும், மனவெழுச்சியும்,உள்ளத்தில் அழுக்கும் இல்லாதவனுக்குத் தானாக ஏற்படும் அனுபவத்தால் இன்பமுமில்லை, துன்பமுமில்லை.

                அத்தியாயம் நான்கு

    இந்த அத்தியாயம் ஜனகர், தானுணர்ந்த ஞானநிலையின் பெருமையை அஷ்டவக்கிரரிடம் சொல்வதாக அமைகிறது.

    1. விஷய அனுபவங்களுடன் செயல்படும் ஆத்மஞானியை, சம்சார பந்தத்தைச் சுமக்கும் பாமரருடன் ஒப்பிடுதல் பொருந்தாது.
    2. இந்திரன் முதலான தேவர்கள் தீனர்களாக எந்த நிலையை அடைய விரும்புவார்களோ அந்த நிலையைத் தன் பயிற்சியால் அடைந்த போதிலும் ஒரு யோகி அதனால் மகிழ்ச்சி அடைவதில்லை.
    3. பாவ, புண்ணியங்களின் தன்மை ஞானியின் உள்ளத்தைத் தீண்டுவதில்லை, வானத்தில் புகை படிந்தது போலக் காணப்பட்டாலும், படியாதது போல.
    4. இந்தவுலகம் முழுவதும் ஆத்மாவே என்றுணர்ந்து சுதந்திரமாக வாழ்பவரைத் தடை செய்யும் தகுதி யாருக்கிருக்கிறது?
    5. பிரமன் முதல் புழு வரையுள்ள நான்கு வகை படைப்புக் கூட்டத்தில் விருப்பு வெறுப்புகளை விலக்குகிற திறமுடையவன் மெய்யறிவு ஞானி ஒருவனே.
    6. உலகிறையாகிய இரண்டில்லாப் பொருளே தானென்று யாரோ ஒருவன் உணர்கிறான். அவன் சித்தம் போல வாழ்பவன். அவனுக்கு எந்தப் பயமுமில்லை.

    தீரன் – வடமொழியில் இச்சொல்லுக்கு புலன் செயல்பாடுகளுக்கோ, வாழ்க்கையின் பல்வகையான போக்குகளுக்கோ ஆட்படாமல்  உறுதியாகவும் தெளிவாகவும் செயல்படக் கூடிய யோகி என்பது பொருள்.

    [தொடரும்]

    Share
  • திருவள்ளுவர் யார்? – 7

    திருவள்ளுவர் யார்? – 7

    புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

    “பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான்”

    “பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க
    நெறி நின்றார் நீடு வாழ்வார்”

    என்பது அடுத்த குறட்பா.

    ஐம்பொறிகளை அடக்கிய இறைவனின் பொய்யில்லாத ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றி நடப்பவர்கள் நீண்ட காலம் வாழ்வார்கள் என்பது இக்குறட்பாவின் கருத்து.

    விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தில் “ஜிதேந்த்ரிய:” என்ற ஒரு நாமமுண்டு. அதற்கு ‘புலன்களை வென்றவன்’ என்று பொருள். பகவான் மனிதனாக அவதாரம் செய்தாலும் சராசரி மனிதனுக்குள்ள புலன் விஷயங்கள் அவனிடம் நெருங்குவதில்லை. ராமாவதாரத்தில் அவன் வாழ்ந்து காட்டிய நெறிமுறைப்படியும் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் அவன் உபதேசித்த நெறிமுறைப்படியும் வாழ்பவன் இவ்வுலகில் நீண்டகாலம் வாழ்வான் என்பதே திருவள்ளுவர் இங்கு கூற வரும் கருத்து.

    ‘பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான்’ என்பதற்கு இன்னொரு பொருளும் உண்டு. ’பொறி’ என்ற சொல்லுக்கு ‘தீப்பொறி’, ‘அழகு’ என்ற பொருள்களும் உண்டு. ப்ரளய காலத்தில் தீப்பொறிகளை உமிழ்கின்ற அல்லது அழகான தனது திருவாயில் (‘திருப்பவழச் செவ்வாய்தான் தித்தித்திருக்குமோ’ என்று கோதையார் அனுபவித்த கோலத்திருவாயன்றோ அது!) ஐந்தின் மடங்கான தத்துவங்களை எல்லாம் உள்ளடக்கிய ப்ரபஞ்சத்தை அவித்துக்கொள்ளும் அல்லது விழுங்கிவிடும் திருமால் என்ற பொருளும் உண்டு. தனது அடியார்களின் புலன் விஷயமான உணர்வுகளை அறவே அழித்துவிடுபவன் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். இதைத்தான் “ஐந்து இருள் அறநீக்கி நான்கினுள் துடைத்து தம் ஒன்றாற்றுப்படுத்த நின் ஆர்வலர் தொழுதேத்தி, நின் புகழ் விரித்தனர்” (பரிபாடல்-4) என்று சங்க இலக்கியமும் கூறுகிறது. ஆகவே இந்தக்குறட்பாவும் திருமாலைப் பற்றியே பேசுகிறது என்பது தெளிவாகிறது.

    “தனக்குவமை இல்லாதான்”

    அடுத்த குறட்பாவில் பகவானைத் “தனக்குவமை இல்லாதான்” என்று அழைக்கிறார் திருவள்ளுவர். “न ते विष्णो जायमानो न जातो देव महिम्नःपरमन्तमाप” (ந தே விஷ்ணோ ஜாயமானோ ந ஜாதோ தேவ மஹிம்ந பரமந்த மாப-ரிக் வேதம்-7-99-2) என்று ரிக்வேதம் பகவானைத் துதிக்கிறது. “பகவானே! விஷ்ணோ! பிறக்கின்றவனும் பிறந்தவனும் உன் பெருமையின் மேல்எல்லையை அறியவில்லை” என்பது இந்த ரிக்வேத வாக்யத்திற்குப் பொருள்.

    விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தில் ‘அனுத்தம’, ‘அதுல:’ என்று இரண்டு நாமங்கள் வருகின்றன. ‘அநுத்தமன்’ என்றால் ‘தனக்குமேல் உயர்ந்தவன் இல்லாதவன்’ என்று பொருள். ‘அதுலன்’ என்றால் ‘தனக்கு ஸமமானவன் எவனும் இல்லை’ என்று பொருள். “न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकःकुतोऽन्यो लोकत्रयेऽप्यप्रतिमप्रभाव”(ந த்வத் ஸமோஸ்த்யப்4யதி4க:குதோந்யோ லோகத்ரயேப்யப்ரதிம ப்ரபா4வ -கீதை-11-43) என்று கீதையிலும் சொல்லப்பட்டது. “மூவுலகிலும் உனக்கு ஸமமானவன் இல்லாதபோது உயர்ந்தோர் எங்கிருப்பர்” என்பது இந்த கீதை வசனத்தின் பொருள்.

    “இன்னோர் அனையை இனையயால் என அன்னோர் யாம் இவண் காணாமையின்” (பரிபாடல்-1) என்றும் “நின்னைப்புரை நினைப்பின் நீ அலது உணர்தியோ முன்னை மரபின் முதுமொழி முதல்வ” (பரிபாடல்-3) என்றும் எம்பெருமான் விஷயமாகச் சங்க இலக்கியம் பேசுகின்றது. அதனால் திருவள்ளுவர் குறிப்பிடும் தனக்குவமை இல்லாதான் திருமால்தான் என்பதில் ஐயமில்லை.

    “அற ஆழி அந்தணன்”

    அடுத்த குறட்பாவில் பகவானை “அற ஆழி அந்தணன்” என்று குறிப்பிடுகிறார். இதன் மூலம் பகவானின் அஸாதாரண அடையாளமான ஆழிப்படையை நினைவுபடுத்துகிறார் திருவள்ளுவர். பகவான் தன் கையில் வைத்திருக்கும் ஸுதர்ஶனச் சக்கரத்தால் உலகில் தர்மத்தைக் குலைக்கும் துஷ்டர்களை வதம் செய்து தர்மத்தை நிலைநாட்டுகிறார். உலகில் தர்மத்தை நிலைநாட்டவே சக்கரத்தைத் தனது கையில் தரித்திருக்கிறான் பகவான். அதனாலேயே “அறஆழி” என்று குறிப்பிட்டார்.

    “चतुर्भिस्साकं नवतिञ्च नामभिश्चक्रं न वृत्तं व्यतीनवीविपत्” (தனது ஸுதர்ஶனச் சக்கரத்தைச் சுழற்றுவதுபோல், தொண்ணூற்று நான்கு அவயவங்களைக் கொண்ட காலச் சக்கரத்தையும் விஷ்ணு தன் கையில் வைத்துக்கொண்டு சுழற்றுகிறார்) என்று ரிக்வேதம் (ரிக்-1-155-6) கூறுகிறது. இதனால் ஸுதர்ஶனமே காலச் சக்கரமாகவும் இருக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது. “மாநிலம் இயலா முதல்முறை அமையத்து நாம வெள்ளத்து நடுவண் தோன்றிய வாய்மொழி மகனொடு மலர்ந்த தாமரைப் பொகுட்டு நின் நேமி நிழலே”(பரிபாடல்-3) என்று எல்லா உலகத்தின் பாதுகாப்பும் பகவானது திருச்சக்கரத்தின் நிழலில் தான் உள்ளது என்று சங்க இலக்கியமும் கூறுகிறது.

    உலகில் அந்தணர்களையும் அவர்களது தர்மமான வைதிக நெறியையும் ஒரு மன்னன் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று ‘ஆபயன் குன்றும்’ ‘அந்தணர் நூற்கும்’ என்ற குறட்பாக்கள் மூலம் திருவள்ளுவரே கூறுகிறார். வேத வைதிக நெறியான அந்தணரின் அறம் தான் உலகில் உள்ள மற்றவர்களின் அறங்களுக்கும் அடிப்படையாக உள்ளது. உலகில் அந்தணருக்கும் அவர்களது அறத்திற்கும் நலிவு ஏற்படுகின்ற பொழுது அதர்மம் தலைதூக்கி விடுகிறது. பகவான் அந்த அறத்தை நிலைநாட்டி உலகத்தைக் காக்கவே தனது அவதார காலங்களில் அந்தணர் வடிவிலும் தோன்றியிருக்கிறான். அதனால்தான் ‘அந்தணன்’ என்று பகவானைக் குறிப்பிட்டார் திருவள்ளுவர். அதனால் இக்குறட்பாவும் திருமாலைப் பற்றியே பேசுகிறது என்பது தெளிவாகிறது. 

    எண்குணத்தான்

    அடுத்த குறட்பாவில் பகவானை எண்குணத்தான் என்ற சொல்லால் அழைக்கிறார் திருவள்ளுவர். சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் “एष आत्माऽपहतपाप्मा विजरो विमृत्युर्विशोको विजिघत्सोऽपिपास्सत्यकामः सत्यसंकल्पः” (பாபமற்றவன், கிழத்தன்மையற்றவன், மரணமற்றவன், ஶோகமில்லாதவன், பசியற்றவன் தாக மற்றவன், உண்மையான எல்லா இன்பங்களையும் உடையவன், வீணாகாத ஸங்கல்பத்தை உடையவன்) என்று பரமாத்மாவுக்கு எட்டு குணங்கள் இயல்பாக இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதை குணாஷ்டகம் என்று கூறுவர். முக்தி பெற்ற நிலையில் தான் ஜீவாத்மாவுக்கு இக்குணங்கள் ஏற்படுகின்றன.

    கோரர் என்ற ரிஷி, ஒரு க்ருஷ்ண பக்தர். ஸ்ரீ கிருஷ்ணனைப் பரமாத்மா எனப் புரிந்துகொண்டு தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஸ்ரீகிருஷ்ண உணர்வில் ஈடுபட்டிருந்ததால் அவரது இறுதிக் காலத்தில் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைக் காணும் பேறு பெற்றதுடன் மேற்படி எட்டு குணங்களை அடைந்து முக்தரானார் என்ற விஷயம் மேற்படி உபநிஷத்திலேயே சொல்லப்படுகிறது. பகவான் அநந்த கல்யாண குணங்களை உடையவன். அவனது குணங்களை எண்ண முடியாது. முக்தி பெறும் ஜீவாத்மாக்கள் பகவானிடமுள்ள பல்வேறு குணங்களில் குறிப்பாக எட்டு குணங்களை மட்டும் அடையும் தகுதி பெறுகிறார்கள் என்பதை உணர்த்தவே மேற்படி எட்டு குணங்களை மட்டும் உபநிஷத் எடுத்துக் காட்டுகிறது. அதுவே குணாஷ்டகம் என்று ப்ரஸித்தி பெற்றுவிட்டது. முக்தி பெற்றோருக்குத் தனது எட்டு குணங்களை மட்டும் அநுக்ரஹிப்பவன் என்பதால் தான் பகவான் “எண்குணத்தான்” என்றும் ப்ரஸித்தியடைந்தான்.

    பரமாத்மாவின் இந்த எட்டு குணங்களை மட்டும்தான் முக்தி பெற்ற நிலையில் ஒரு ஜீவாத்மா பெற முடியுமேயொழிய பகவானின் மற்ற குணங்களைப் பெற முடியாது. அதனால் முக்தி பெற்ற நிலையில் ஒரு ஜீவாத்மா, பரமாத்மாவோடு எல்லா வகையிலும் ஸாம்யத்தை அடைந்து விட முடியாது. இதுவே வேதாந்தத்தின் முடிவு. பரம வைதிகரான திருவள்ளுவர் அதை மனதிற் கொண்டுதான் பகவானை எண்குணத்தான் என்கிறார்.

    பகவானது குணங்களை எண்ணினால் எண்ணிக்கொண்டே இருக்கலாம். அதற்கு முடிவில்லை. அதனாலும் எண்குணத்தான் என்பது பொருத்தம்தான். ‘எண்பதத்தான்’(குறள்-548) ‘எண்பதத்தால்’ (குறள்-991) என்ற இடங்களில் போல பகவானின் ஸௌலப்ய குணத்தைக் குறிப்பிடுவதற்காகக் கூட ‘எண்குணத்தான்’ என்று சொல்லலாம். இவ்விடத்துக்கு உரை செய்த பரிமேலழகர் எண்வகைப்பட்ட குணங்களை உடையானது என்று பொதுவாகச் சொல்லிச் செல்கிறாரேயொழிய அந்த குணங்கள் எவை என்னும் விஷயத்தில் தன் கருத்தாக எதையும் குறிப்பிடவில்லை.

    இது குறித்துப் பலருடைய கருத்தை வெளிப்படுத்துமிடத்தில் ஶைவ ஆகமத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளதையும் குறிப்பிடுகிறார் பரிமேலழகர். ஶைவாகமத்தில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது என்று தான் கூறுகிறாரேயொழிய, திருவள்ளுவர் ஶைவாகமத்தைப் பின்பற்றியே எண் குணத்தான் என்று கூறினார் என்று அவர் சொல்லவில்லை. ஏனெனில் ஶைவாகமம், ஶைவ ஸித்தாந்தம் இவையெல்லாம் திருவள்ளுவர் காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் இல்லை.

    திருவள்ளுவர் சங்கத் தமிழர்களின் மரபில் வந்தவர். சங்கத் தமிழர்கள் இடம் சார்ந்து பல தெய்வங்களை வழிபட்டிருந்தாலும் வைதிக தெய்வமான திருமாலையே பரம்பொருளாகக் கருதி வழிபாடு செய்தனர். வேறொரு தெய்வத்தை அவர்கள் பரம்பொருளாகக் கருதவில்லை. இதற்கு சங்க இலக்கியங்களே சான்றாக உள்ளன. சங்க இலக்கியங்கள் முழுவதிலும் திருமாலின் அவதாரச் செய்திகளும் பரத்வமும் தான் பேசப்படுகின்றன.

    ருத்ரனைக் குறித்த சில குறிப்புகள் சில இடங்களில் வருகின்றனவேயொழிய ஶைவாகமம் ஶைவ ஸித்தாந்தம் இவற்றில் கூறப்படும் ஶிவனைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்புக் கூடச் சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படவில்லை. ஶிவன். ஶைவம் என்ற சொற்களே சங்க இலக்கியங்களில் இல்லை. சங்கத் தமிழர்கள் வேத வைதிக நெறியையும் அதைப் பின்பற்றும் அந்தணர்களையும் ஆதரித்துப் போற்றியவர்கள் என்பதைச் சங்க இலக்கியங்களிலிருந்து நாம் அறிய முடிகிறது. அந்த வகையில் இந்தக் குறட்பாவில் சொல்லப்படும் எண்குணத்தான் என்பது தமிழர்களின் வைதிக தெய்வமான திருமாலைத்தான் குறிக்கும் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது.

    தொடரும்…

    Share
  • அக இலக்கியச் சிறுபாத்திரங்கள் – 12 (சேரிமக்கள்)

    அக இலக்கியச் சிறுபாத்திரங்கள் – 12 (சேரிமக்கள்)

    ச. கண்மணி கணேசன் (ப.நி.),
    முன்னாள் முதல்வர் & தமிழ்த்துறைத் தலைவர்,
    ஸ்ரீகாளீஸ்வரி கல்லூரி, சிவகாசி.

    முன்னுரை

    சிறுபாத்திர வரிசையில் அடுத்து இடம்பெறுவது சேரிமக்கள்  என்னும்   தொகைப்பாத்திரம் ஆகும். ‘சேரிமக்கள்’ என்னும் தொடர் ஒரு பாடலிலும் இல்லை. பாடல் காட்சியில் சேரி மக்கள் நேரில் இடம் பெறவுமில்லை. ‘சேரி’ என்னும் இடவாகு பெயர் சேரிமக்கள் அனைவரையும் குறிப்பாகச் சுட்டுகிறது. தொல்காப்பியரின் ‘பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்கி’ல்  சேரிமக்கள் கூற்றிற்கு உரியவராக   இடம் பெறவில்லை. அகப்பாடல்களில் தோழி,   தலைமக்கள் ஆகியோர்  கூற்றில் அவர்கள் பேசியவராக இடம் பெறுகின்றனர்.

    இடவாகுபெயர்ச் சிறுபாத்திரம்
    செவிலித் தாயிடம் அறத்தோடு நிற்கும் தோழி;
    “……………………………. அலர்வாய்
    அம்மென் சேரி கேட்பினும் கேட்க” (அகம்.- 110)

    என்கிறாள். ‘வேண்டுமாயின் அலர் தூற்றும் சேரிமக்களிடம் சென்று கேட்டுக்கொள்; நாங்கள் கடலில் ஆடி; சிற்றில் இழைத்து; சிறுசோறு சமைத்து ஆயத்தோடு விளையாடிய போது; அவன் தான் விருந்துண்ண வரட்டுமா? என்று கேட்டான். இது இழிந்த மீனுணவு; உன்னால் உண்ணலாகாது என்று தான் பதிலிறுத்தோம்…’ எனத் தம்மைத் தாமே காத்துக் கொள்ளும் விதமாகப் பேசும் தோழி சேரியை நமக்கு அலர் தூற்றும் மக்கட்கூட்டமாகத் தான் அறிமுகப் படுத்துகிறாள்.

    “கவ்வை தூற்றும் வெவ்வாய்ச் சேரி
    அம்பல் மூதூர் அலர் நமக்கு ஒழிய”த் (அகம்.- 347)

    தலைவன் பிரிந்து செல்கிறான் என்று தோழியிடம் வருந்துகிறாள் தலைவி. ‘சேரிமக்கள் பழி கூற; அது கமுக்கமான அம்பலாகத் தொடர்ந்து; ஊர்மக்களால் ஆரவாரமிக்க அலராவதை நாம் மட்டுமே எதிர்கொள்ளும்படி; நம்மைத் தவிக்கவிட்டு நீங்குகிறான்’ என்கிறாள். இங்கும் சேரி இடவாகு பெயராயிற்று.

    தலைவியின் பண்பைத் துலக்கும் சேரி

    தலைவியின் பாத்திரப் படைப்பைத் துலங்க வைக்க சேரி என்னும் இடவாகு பெயர்ச் சிறுபாத்திரம் பயன்பட்டுள்ளது.

    “சேரியும் மறைத்தாள் என்தோழி” (கலி.- 44)

    எனத் ‘தன் துன்பத்தைச் சேரிமக்கள்  அறியாவண்ணம் பொறுத்துக் கொண்டு மறைத்து வாழ்ந்த தலைவி; தலைவனுக்கு அவப்பெயர் வராமல் காத்தவள் என்னும் பெருமைக்கு உரியவள்’ என்பது தோழி கூற்றாக இடம்பெறும் தலைவி பற்றிய புகழ்மொழி ஆகும். இங்கும் சேரி இடவாகு பெயராக அங்கு வாழ்ந்த மக்களைக் குறிக்கிறது.

    இடப்பெயராகும் சேரி

    பல பாடல்களில் சேரி  இடப்பெயராக அமைந்துள்ளது.

    “ஊரும் சேரியும் ஓராங்கு அலர்எழ”த்  (அகம்.- 383)

    தன் மகள் சென்று விட்டாளே எனச் செவிலித்தாய் புலம்புமிடத்து; சேரி இடப்பெயராகவே பயின்று வருகிறது.

    “வருகதில் அம்ம எம் சேரி” (அகம்.- 276)

    என்று பரத்தை கூறுமிடத்தும்; ‘குதிரையின் மேல் ஏறி எம் சேரிக்கு வந்து தன் தாரும் கண்ணியும் காட்டினான்’ என்று பரத்தை தலைவர்க்குப் பாங்காயினோரிடம் கூறும் போதும் சேரி இடப்பெயரே.

    “கலிமா கடைஇ வந்து எம் சேரி
    தாரும் கண்ணியும் காட்டி” யதால் (நற்.- 150)

    நான் அவனிடம் மயங்கினேன் என்கிறாள் பரத்தை.

    சேரியின் தன்மைகள் 

    சேரி ஊர்ப்புறத்தில் இருந்தது. ஊரை ஒட்டி அமையாத சேரிகள். ஒன்றுக்கு மேற்பட்டனவாய்ச் சேர்ந்து சீறூர் எனப்பட்டன. சேரி புல் வேய்ந்த  குடிசைகளுடன் வளம் மிகுந்ததாகத் தலைவருடன் இருந்தது.

    “ஊர் அலரெழச் சேரி கல்லென” (குறுந். – 262)

    எனும் போதும்; இரவுக்குறி வந்து நீங்கும் தலைவனை எதிர்ப்படும் தோழி;

    “ஊரும் சேரியும் உடனியைந்து அலர் எழ” (அகம்.- 220)

    எனச் சூழலை உணர்த்தும் போதும்; ஊரும் சேரியும் அடுத்தடுத்து இருந்தமை உறுதிப்படுகிறது.

              “…… நல்லூர்……
    ……தமர்தம் அறியாச் சேரியும் உடைத்தே” (நற்.- 331)

    எனத் தலைவனை இரவுக்குறிக்கு ஊக்கும் தோழி ‘இவ்வூரைச் சார்ந்த சேரியில் இரவில்  இவர் நம் உறவினர் என்று கூட  அடையாளம் காண இயலாது; ஆகையால் அயலானாகிய நீ தயங்காமல் வா’ என்கிறாள். இங்கும் ஊரும் சேரியும் அடுத்தடுத்து இருந்தமை தெளிவாகிறது.

    “உறைக்கிணற்றுப் புறச்சேரி” (பட்டி.- அடி- 76)

    என்ற தொடர் இங்கு ஒப்புநோக்கத் தக்கது.

    “ஊரலம் சேரி சீறூர்” (நற்.- 77)

    எனத் தலைவன் தன் நெஞ்சோடு கூறும் போது; ஊரளவு பெரிதாக இல்லாமல் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்த சேரிகள் சீறூர் என்று சொல்லத்தக்க அளவு நிலவின என அறிகிறோம். அதனால் தான்;

    “நெல்லும் உப்பும் நேரே ஊரீர்
    கொள்ளீரோ எனச் சேரிதொறும்” (அகம்.- 390)

    பண்டமாற்றுக்குக் குரல் கொடுக்கும் உமட்டி சிற்றூரின் ஒவ்வொரு சேரியிலும் ஓங்கிக் கூவியதாகத் தலைவன் பாங்கனிடம் விவரிக்கிறான்.

    “புலாலம் சேரி புல்வேய் குரம்பை” (அகம். 200)

    என்று சுட்டுவதில் சேரி புல்வேய்ந்த குடிசைகளுடன் இருந்தமை தெரிகிறது.

    “மல்லல் எம் சேரி கல்லெனத் தோன்றி
    அம்பல் மூதூர் அலரெழ” (நற்.- 249)

    என்ற தலைவியின் கூற்றில் சேரியின் வளம் முதன்மை பெற்றுக் கௌவை பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது.

    சேரியின் தலைவரும் இருந்தனர். அகப்பாடல் தலைவி தன்னை;

         “சேரி கிழவன் மகளேன் யான்” (கலி.- 91)

    என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறாள்.

    இரவுக்குறியை மறுக்கும் தோழி;

    “அம்பல் சேரி அலர் ஆங்கட்டே” (ஐங்.- 279)

    எனச் சேரிமக்களின் தன்மையை நறுக்குத் தெறித்தாற் போல உணர்த்துகிறாள். ‘தம்முள் முகிழ்த்த பழிச்சொல்லை யாவரும் அறியச் சென்று தூற்றும் மக்கள் வாழுமிடம்’ என்ற இவ்விமர்சனம் ஊர்மக்களுக்கும் பொருந்துவதே.

    சேரியின் வகைகள் காட்டும் சமூகநிலை

    வாழும் மக்கள் அடிப்படையில் பரதவர் சேரி, பரத்தையர் சேரி, கூத்தர் சேரி, பாணர் சேரி, மறவர் சேரி எனச் சேரிகளைத் தொகைநூல்கள் வகைப்படுத்துகின்றன.

    “வாலிழை மகளிர் சேரி” (நற்.- 380)

    என்ற பயன்பாடு பரத்தையர் சேரி இருந்தமையை உணர்த்துகின்றது.

    “ஒள்ளிழை மகளிர் சேரி” (அகம்.- 146);

    அதே பரத்தையர் சேரியை மாற்றுச் சொற்களால் உரைக்கிறது.

    “புன்னை ஓங்கிய புலாலம் சேரி” (குறுந்.- 351);

    “புன்னையம் சேரி” (குறுந்.- 320)

    என்றெல்லாம் பரதவர் சேரி பாடப்பெற்றுள்ளது. அங்கு சங்கு வளையல் செய்வோரின் குடியிருப்பு;

    “இலங்குவளை இருஞ்சேரி” (மது.- அடி- 136)

    எனப் பெயர் பெறுகிறது.  வையை வெள்ளம்

    “ஆடுவோர் சேரி அடைந்தென”ப் (பரி.-7)

    பாடப்படுவதால் கூத்தர் சேரி இருந்தமை அறிகிறோம். பாணர் சேரியை;

    “மீன் சீவும் பாண்சேரி” (புறம்.- 348& மது.- அடி- 269)

    என்கிறது செவ்விலக்கியம். பொருநர் என்று ஆங்காங்கு சுட்டப்படும் வீரர் வாழ்ந்த சேரி;

    “மறம்கொள் சேரி” (மது.- அடி- 594)

    ஆயிற்று.   வயலில் பணிசெய்யும் உழவராகிய  திணைமாந்தரும் பிறரும் ஊரில் வாழச்; சேரியில் பிற தொழில் செய்பவர் வாழ்ந்தமை அறிகிறோம். வேளாண்மை செய்வோர் ஊர்மன்றங்களில் எல்லாம் விழாக் காலங்களில் குரவை அயர்ந்ததாகப் பாடும் தொகைநூல்கள்; சேரியில் துணங்கைக்  கூத்து நிகழ்ந்ததாகப் பாடுவது; ஊர்மக்களுக்கும் சேரிமக்களுக்கும் இடையில் இருந்த கலாச்சார வேறுபாட்டைச் சுட்டுவதாக அமைகிறது.

    “துணங்கை அம்தழூஉவின் மணம்கமழ் சேரி” (மது.- 329);

    “மன்றுதொறும் நின்ற குரவை
    சேரிதொறும் உரையும் பாட்டும் ஆட்டும் விரைஇ” (அகம்.-390) போன்ற தரவுகள் ஒப்பீட்டு ஆய்விற்குரியன.

    முடிவுரை 

    சேரிகள் ஊர்ப்புறத்தில் இருந்தன. ஊரை ஒட்டி அமையாத சேரிகள் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டனவாய்ச் சேர்ந்து சீறூர் எனப்பட்டன. சேரி புல் வேய்ந்த  குடிசைகளுடன் வளம் மிகுந்ததாகத் தலைவருடன் இருந்தது. பல பாடல்களில் சேரி  இடப்பெயராக அமைந்துள்ளது. வயலில் பணிசெய்யும் உழவராகிய  திணைமாந்தரும் பிறரும் ஊரில் வாழச்; சேரியில் பிற தொழில் செய்யும் பரதவரும், பாணரும், பொருநரும், ஆடல் கலைஞரும், பரத்தையரும் வாழ்ந்தனர். வாழும் மக்கள் அடிப்படையில் சேரிகளைத் தொகை இலக்கியம் வகைப்படுத்துகிறது.  ஊர்மன்றங்களில் எல்லாம் விழாக் காலங்களில் குரவை அயர; சேரியில்  துணங்கைக் கூத்து நிகழ்ந்தமை; ஊர்மக்களுக்கும் சேரிமக்களுக்கும் இடையில் இருந்த கலாச்சார வேறுபாட்டைச் சுட்டுவதாக அமைகிறது. சேரிமக்கள்  என்னும்  தொகைப்பாத்திரம் தலைவியின் பண்பைத் துலங்க வைக்கும் இடவாகு பெயர்ச் சிறுபாத்திரமாகவும்; அலர் தூற்றும் மக்கட்கூட்டமாகவும் இடம்பெறுகிறது.

    Share
  • வசனக்காரர்கள் – சிவனைப் பேசியவர்கள்; சிவனோடு பேசியவர்கள்-39

    வசனக்காரர்கள் – சிவனைப் பேசியவர்கள்; சிவனோடு பேசியவர்கள்-39

    தி. இரா. மீனா

    ஹெண்டத மாரய்யா

    கள் விற்கும் தொழிலைச் செய்து வந்த இவர் சரணராக மாறியவர். ’தர்மேஸ்வரலிங்கா’ இவரது முத்திரையாகும்.

    “மண்ணெனும் குடத்தின்  நடுவே
    பொன்னெனும் கள் உற்பத்தியானது
    பெண்ணெனும் வட்டிலில் பருக போதை தலைக்கேறியது.
    இந்த போதையில் மூழ்கியவர்களை
    எப்படி மிக உயர்ந்தவர்களென்பது?
    பக்தி பற்றற்றவன் என்பது இப்பக்கமே எஞ்சியது
    தர்மேஸ்வரலிங்கத்தை எட்டவில்லை“

    ஹொடே ஹூல்ல பங்கண்ணா

    புல் விற்கும் காயகம் இவரது.’ கும்பேஸ்வரலிங்க ’இவரது முத்திரையாகும்.

    1. “கட்டையை நெருப்பில் வைக்க
    ’நான் இருக்கிறேன், வேண்டாமென’
    உள்ளிருந்த நெருப்பு உரைத்ததோ?
    தான் உள்ளிருந்து உணவானது புறமிருந்த கட்டைக்கு
    இங்ஙனம், பிறருக்குத் தன்னுள் இடந்தராதவனுக்குப் பதிலில்லை
    கும்பேஸ்வர இலிங்கத்துள்ளிருக்கும்
    ஜெகந்நாதவனை அறிந்தவருக்கு“

    2. “கூலி வேலை செய்தும் விவசாயம் செய்தும்
    தூய மனத்துடன் குரு, இலிங்கம் ஜங்கமனுக்குக்
    காயகம் ஆற்றுவோனின் நிலை எப்படிப்பட்டதெனில்;
    தானாற்றும் செயலைப் பிறரிடம் செய்ய வைக்கமாட்டான்,
    தான் பெற்றது பிரசாதம், பிறர் பெற்றது
    உணவெனச் சொல்ல மாட்டான்.
    எஞ்சிய உணவுக்கும் பிரசாதத்துக்கும்
    வேற்றுமை பார்க்க மாட்டான்; இரண்டும் சமமென்பான்.
    இத்தகைய பிரசாதி கொடுக்கும் பிரசாதம் தூய்மையானது.
    அது இலிங்கமெனும் உடலில் நிலைத்த பிரசாதம்
    இங்ஙனம் வேற்றுமை காட்டாத அருவத்தின் பிரசாதியை
    கும்பேஸ்வர இலிங்கத்திலுள்ள ஜெகந்நாதன் சாட்சியாக
    நமோ நமோ என்பேன்!“

    ஹேமகல்ல ஹம்ப்பா

    ’ பரமகுரு படுவிடு சித்தமல்லி நாத பிரபுவே ’ இவரது முத்திரையாகும்.

    1. “உணவின் தேவையில்லாதவனுக்கு
    உழவின் தொடர்புண்டோ?
    வானில் பறப்பவனுக்கு
    பூமியில் நடமாடும் ஆசையேன்?
    வைரக் கவசமணிந்தவனுக்கு
    அம்பின் பயமுண்டோ ஐயனே?
    மாயமற்றவனுக்கு மாயையின் தயவேன்?
    பரமகுரு படுவிடி சித்தமல்லிநாதனுள் இணைந்தவனுக்கு
    பிறதெய்வங்களின் தயவேன்? “

    2. “நடக்க முடியாதவனுக்கு அழகிய மனைவி வாய்த்தால்
    அவர்தம் இல்லறம் நடப்பதெங்ஙனம் ஐயனே?
    பேச்சு வராதவருக்கு அரசுப் பட்டம் கிடைத்தால்
    குடிமக்கள் பரிவாரம் அரசு நடத்த முடியுமா ஐயனே?
    அஞ்ஞான குணத்தின் மாயாவி போகும் வரையில்
    மெய்ஞ்ஞான சம்சாரமுண்டோ ஐயனே?
    சம்சாரகுணம் உள்ளவரையில் பரமாத்மாவின் எண்ணமிகுமோ
    சம்சார மாயை உயிராயிருப்பவருக்கு
    தூய சம்சாரமுண்டோ ஐயனே?
    பரமகுரு படுவிடி சித்தமல்லிநாதப் பிரபுவே ”

    3. “படகு பாய்மரம் நம்பியோர்
    கடல் ஆறு தாண்டமாட்டார்களா ஐயனே?
    வில் வாளேந்தி போர்க்களம் புகுந்தோர்
    போரினை வெல்ல மாட்டார்களா ஐயனே?
    குருவை நம்பியோர் பிறப்பை வெல்லமாட்டார்களா ஐயனே?
    பரமகுரு படுவிடி சித்தமல்லிநாதப் பிரபுவே.”

    கரஸ்தல மல்லிகார்ஜூனதேவா

    ’பரமகுரு சாந்தமல்லிகார்ஜூனா ’இவரது முத்திரையாகும்.

    1. “அகத்தில் தெளிவில்லாதவனுக்கு
    புறத்தில் செயலிருந்து பயனென்ன?
    பார்வையற்றவனின் வாழ்வு போலாம் அது.
    புறத்தில் செயலின்றி அகத்தில் தெளிவிருந்து என்ன பயன்?
    அது சூன்யத்தின் தீபம் போலாம்
    அகத்தின் தெளிவு, புறத்தின் செயல்
    இவ்விரண்டும் இணையவேண்டும்.
    அது எங்ஙனமெனில் அகத்தில் தெளிவு புறத்தில் செயலுள்ளவனே
    பக்தனாம் மகேஸ்வரனாம் பிரசாதியாம்
    பிராணலிங்கியாம் ஐக்கியமான அடியவனாம்
    நம் பரமகுரு சாந்த மல்லிகார்ஜூனன் தானாம்.”

    2. “கடலிலுள்ள ஆலங்கட்டியைச் செதுக்கி
    தூணாக்கி வீடு கட்டிக் கொண்டு
    குடித்தனம் செய்ய முடியுமா ஐயனே?
    நெருப்பினுள்ளிருக்கும் கற்பூரத்தின் குடுவையுள்
    நறுமணம் நிரப்பி பசையாக்கி
    மகிழ முடியுமா ஐயனே?
    காற்றிலுள்ள மணம்பிடித்து
    மாலைகட்டித் தலையில் சூட முடியுமா ஐயனே?
    பாலையின் கானல் நீரைக் குடத்திலேந்தி
    சுமந்து வந்து சமைத்துண்ண முடியுமா ஐயனே?
    உமது மேன்மையறிந்து நிறைமனதுடன் பரவசமாகி
    தன்னை மறந்த பரசிவயோகிக்கு
    மறுபிறவி மீண்டுமுண்டோ?
    பரமகுரு சாந்தமல்லிகார்ஜூனனே?”

    [தொடரும்]

    Share
  • (Peer Reviewed) வினாச் சொற்கள் சிலவற்றின் தொடரியற் பண்புகள்

    (Peer Reviewed) வினாச் சொற்கள் சிலவற்றின் தொடரியற் பண்புகள்

    தி. மோகன்ராஜ்
    முனைவர்ப் பட்ட ஆய்வாளர்
    இலக்கியத்துறை
    தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்
    தஞ்சாவூர்
    mohr_d12@yahoo.co.in

    ஆய்வுச் சுருக்கம்

    வினா வாக்கியங்கள் மொழியாய்வில் தனியாகப் பகுத்து ஆராயப்படும் சிறப்புடையவை. வினா வாக்கியங்கள் அவற்றின் அமைப்பு நோக்கில் இரண்டாக வகுக்கப்படும். ஆம்-இல்லை வகை வினா வாக்கியங்கள் என்றும் வினாச் சொற்களை உள்ளடக்கிய வினா வாக்கியங்கள் என்றும் அவை வழங்கப்பெறும். இரண்டாம் வகை வினாக்களை எவன், எவள், எவர், யார், எது, எங்கு/எங்கே, எதனால், எத்தனை, என்ன போன்ற வினாச் சொற்களைக் கொண்டு உருவாக்கலாம். அவ்வாறு பயன்படும் வினாச் சொற்கள் சில தொடரியல் நிலையில் குறிப்பிடத்தகுந்த பண்புகளை உடையனவாக விளங்குகின்றன. அப்படிப்பட்ட வினாச் சொற்கள் சிலவற்றின் தொடரியற் பண்புகளை விளக்குவதே இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

    முக்கியச் சொற்கள்

    வினா வாக்கியங்கள், வினாச் சொற்கள், தொடரியற் பண்புகள்.

    வினா வாக்கியங்கள்

    மொழியின் துணைக்கொண்டு நிகழ்த்தப்படும் உரையாடல்கள் யாவற்றையும் செப்பு அல்லது வினா என்னும் இருபிரிவிற்குள் அடக்க இயலும். ‘உலகத்துப் பொருளுணர்த்தும் சொல் எல்லாம் வினாவும் செப்பும் ஆகிய பொருள்மேல் நிகழ்தலின்’ என்பர் தெய்வச்சிலையார்.1 எனவே, மொழியாய்வில் வினா வாக்கியங்கள் தனியாகப் பகுத்து ஆராயப்படும் சிறப்பினை உடையவை. தமிழ் மொழிக்குக் கிடைத்துள்ள முதல் இலக்கண நூலான தொல்காப்பியமும் வினா வாக்கியங்கள் பற்றியும் அவற்றை உருவாக்கும் வினாச் சொற்கள் பற்றியும் பல இடங்களில் விளக்கியுள்ளது. வினாவும் அதற்கான செப்பாகிய விடையும் எவ்வாறு அமையலாம் என்று தொல்காப்பியக் கிளவியாக்கத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது(தொல்.சொல்.13-16). அந்நூற்பாக்கள் தமிழ்மொழிக்கு மட்டுமன்றி உலக மொழிகள் யாவற்றுக்கும் பொதுவான விதிகளாக அமைபவை. மேலும், வினாச் சொற்களான யாவன், யாவள், யாவர் போன்றவற்றைப் பற்றியும் அவ்வவ்விடங்களில் தொல்காப்பியம் குறிப்பிட்டுள்ளது.

    வினா வாக்கியங்களின் வகைகளைப் பற்றித் தொல்காப்பியம் வெளிப்படையாக எதையும் குறிப்பிடவில்லை. எனினும், தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் பல்வேறு வகைகளாக வகுத்துள்ளனர். உரையாசிரியர்களின் வகைப்பாட்டை அட்டவணை 1’இல் காணலாம்.

    உரையாசிரியர்கள் வினா வகைகள்
    இளம்பூரணர் (5 வகை) அறியான் வினாதல், அறிவு ஒப்புக் காண்டல், ஐயம் அறுத்தல், அவனறிவு தான் கோடல், மெய்யவற்குக் காட்டல்
    சேனாவரையர் (3 வகை) அறியான் வினா, ஐய வினா, அறிபொருள் வினா
    தெய்வச்சிலையார் வகைப்படுத்தவில்லை
    நச்சினார்க்கினியர் (3 வகை) அறியான் வினா, ஐய வினா, அறிபொருள் வினா
    கல்லாடனார் (5 வகை) அறியான் வினாதல், அறிவு ஒப்புக் காண்டல், ஐயம் அறுத்தல், அவனறிவு தான் கோடல், மெய்யவற்குக் காட்டல்
    ஒருவர் (5 வகை) அறியான் வினாதல், அறிவு ஒப்புக் காண்டல், ஐயம் அறுத்தல், அவனறிவு தான் கோடல், மெய்யவற்குக் காட்டல்

    அட்டவணை 1 :தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களின் வினா வகைகள்

    பிற்கால இலக்கண நூல்களும் இதே அமைப்பில் வினாக்களை வகைப்படுத்தியுள்ளன. சான்றாக, நன்னூல்,

                            அறிவுஅறியாமை ஐயுறல் கொளல்கொடை
                            ஏவல் தரும்வினா ஆறும் இழுக்கார் (நன்.385)

    என்று ஆறு வகைகளாகப் பகுத்துள்ளது. தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களும் தமிழ் இலக்கண நூல்களும் வினவுவாரின் நோக்கத்தை அடிப்படையாக வைத்தே வினாக்களை வகைப்படுத்தியுள்ளன. வினாக்களின் மொழியமைப்பினை அடிப்படையாகக் கொண்ட பாகுபாடு மேற்கொள்ளப்படவில்லை. எனினும், மொழியியல், வினாக்களை அவற்றின் அமைப்பினைக்கொண்டு இரண்டு பிரிவுகளாக வகைப்படுத்துகிறது.2 அவை,

    1. ஆம் – இல்லை வகை வினாக்கள் (Yes-No Type)

    2. வினாச் சொற்களை உள்ளடக்கிய வினாக்கள் (wh-type)

    1. ஆம் – இல்லை வகை வினாக்கள் (Yes-No Type)

    ஆம்-இல்லை வகை வினாக்கள் வினவப்பட்டார் ஆம் அல்லது இல்லை என விடை தரும் வகையில் அமைபவை. இடைச்சொற்களின் துணைக்கொண்டோ ஒலிக்கப்படும் முறையிலோ தமிழில் இவை உருவாகின்றன. தொல்காப்பியம் வெளிப்படையாக வினாக்களின் அமைப்பினை விளக்கவில்லை எனினும் ஆ, ஏ, ஓ ஆகிய மூன்று ஒலிகளையும் வினா ஒலிகளாகத் தனித்துச் சுட்டியுள்ளது(தொல்.எழுத்.32). இம்மூன்று ஒலிகளும் இடைச்சொற்களாக அமைந்து ஆம்-இல்லை வகை வினாக்களை உருவாக்குபவை. மேலும் ஆ மற்றும் ஓ ஆகிய இடைச்சொற்கள் வினாப் பொருளில் வருபவையாக இடையியலிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன(தொல்.சொல்.251-252). எனவே, அமைப்பு நிலையிலான வேறுபாடு தொல்காப்பியத்தில் குறிப்பாக உணர்த்தப்பட்டுள்ளது எனக் கருதலாம்.

    தற்கால எழுத்துத் தமிழில் ஆ மற்றும் ஓ ஆகிய இரண்டும் ஆம்-இல்லை வகை வினாக்களை உருவாக்கும் இடைச்சொற்களாகப் பயன்படுகின்றன.

    1. ஆசிரியர் வந்தாரா?
    2. ஆசிரியர் வந்தாரோ?

    இடைச்சொற்களே அன்றி ஒலிப்பு முறையாலும் ஆம்-இல்லை வகை வினாக்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

    1. ஆசிரியர் வந்தார்?

    என்னும் வாக்கியத்தில் வெளிப்படையாக வினாவினைக் குறிக்கும் இடைச்சொற்கள் இல்லையெனினும் ‘வந்தார்’ என்னும் சொல்லின்கண் வழங்கப்படும் ஒலி அழுத்தம் அந்த வாக்கியத்தை வா.1 மற்றும் வா.2’இன் பொருளில் வரும் வினாவாக மாற்றிவிடும்.

    2. வினாச் சொற்களை உள்ளடக்கிய வினாக்கள் (wh-type)

    வினாச்சொற்களான எவன், எவள், எவர், என்ன, எந்த, எங்கு/எங்கே, எத்தனை, எவ்வளவு, ஏன், ஏது, யார் போன்றவற்றைக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் வினா வாக்கியங்கள் இவ்விரண்டாம் வகையில் அடங்கும். இவ்வினாக்களுக்கு ஆம்-இல்லை என்று பதில் கூற இயலாது. ஏதேனும் ஒரு நபரையோ பொருளையோ இடத்தையோ எண்ணையோ இன்ன பிறவற்றையோ இவ்வகை வினாக்கள் விடையாக ஏற்கும். இந்த நிலையில்தான் இவை ஆம்-இல்லை வகை வினாக்களிலிருந்து வேறுபடுகின்றன.

    இங்குக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள வினாச் சொற்கள் யாவும் தற்கால எழுத்துத் தமிழில் பயன்படுபவை. இக்கட்டுரை இந்த வினாச் சொற்கள் சிலவற்றில் காணப்படும் மாறுபட்ட தொடரியல் பண்புகளை ஆய்ந்து விளக்குகிறது. அவையாவன,

    1. எங்கு/எங்கே?

    2. எதனால்?

    3. எத்தனை?

    4. என்ன?

    1. எங்கு/எங்கே?

    எங்கு என்னும் சொல்லும் எங்கே என்னும் சொல்லும் இடப்பொருளில் வரும் வினாச்சொற்கள் ஆகும். சொல்லமைப்பில் எங்கே என்பது எங்கு என்னும் சொல்லை உள்ளடக்கிய சொல்லாகும்.

    எங்கே → எங்கு + ஏ

    இவை இரண்டும்  ஓர் இடத்தை விடையாக ஏற்பவை. இரண்டும் வினா வாக்கியங்களில் உறழ்ச்சி நிலையில் இடம்பெறுவன. அதாவது, எங்கே இடம்பெறும் வாக்கியத்தில் எங்கு என்பதையும் பயன்படுத்தலாம்.

    1. ஆசிரியர் எங்கே சென்றார்?
    2. ஆசிரியர் எங்குச் சென்றார்?

    வா.4 மற்றும் வா.5 ஆகிய இரண்டும் ஒரே பொருளில் வந்துள்ள வினா வாக்கியங்கள். இந்நிலையில்தான் எங்கே மற்றும் எங்கு ஆகிய இரண்டும் உறழ்ச்சி நிலையில் வாக்கியத்தில் இடம்பெறுவன என்று விளக்கப்படுகின்றன.

    வினைமுற்று இல்லாமலும் இவ்வகை வினா வாக்கியங்கள் அமையும். அவ்வாறு  அமையும் வினா வாக்கியங்களில் எங்கே என்னும் சொல் மட்டுமே பயன்படுகிறது. எங்கு என்னும் சொல்லை இந்த வகை வாக்கியங்களில் பதிலீடு செய்யமுடிவதில்லை.

    1. ஆசிரியர் எங்கே?
    2. * ஆசிரியர் எங்கு? – இது பிழையான வாக்கியமாகும்.

    இவ்வாறு வினைமுற்று இல்லாமல் வரும் வினா வாக்கியங்கள் எல்லா வகை வினைகளுக்கும் பொருந்துவதில்லை என்பதும் இங்குக் குறிப்பிடத்தகுந்தது. செல்லுதல், இருத்தல், போதல் போன்ற தொழில்கள் இறந்த காலத்தில் அல்லது நிகழ்காலத்தில் இருக்கும் நிலையில் மட்டுமே இவ்வாறான வினா வாக்கியங்கள் உருவாகின்றன.

    1. ஆசிரியர் எங்கே சென்றார்? என்னும் வினா வாக்கியத்தை
    2. ஆசிரியர் எங்கே?

    என்றும் வழங்கலாம். ஆனால்,

    1. ஆசிரியர் எங்கே விழுந்தார்? என்னும் வினா வாக்கியத்தை
    2. * ஆசிரியர் எங்கே?

    என்று வழங்கமுடியாது.

    1. ஆசிரியர் எங்கே/எங்கு இருக்கிறார்?
    2. இங்கிருந்த வண்டி எங்கே போனது?

    போன்ற வாக்கியங்களை வினைமுற்று இல்லாமல்,

    1. ஆசிரியர் எங்கே?
    2. இங்கிருந்த வண்டி எங்கே?

    என்றும் வழங்கலாம்.

    எங்கு, எங்கே ஆகிய இரண்டு வினாச் சொற்களும் வினைமுற்றை வெளிப்படையாகக் கொண்டுள்ள வினா வாக்கியங்களில் உறழ்ச்சி நிலையில் வருவன என்றும் வினைமுற்று வெளிப்பட வாரா வினா வாக்கியங்களில் எங்கே என்பது மட்டுமே பயன்படும் என்றும் வெளிப்பட வாரா அமைப்பு எல்லா வகை வினைமுற்றுகளுக்கும் பொருந்தாது என்றும் இதன்வழி அறியலாம்.

    2. எதனால்?

    எதனால் என்னும் வினாச் சொல் தொடரியல் நிலையில் இரண்டு பொருள்களில் வருகின்றது. எனவே, இதன் தொடரியல் பண்பு இங்கு விளக்கப்படுகிறது.

    இது மூன்றாம் வேற்றுமையை உணர்த்தும் ‘ஆல்’ உருபினை ஏற்று வந்துள்ள வினாச்சொல் ஆகும். எனவே, இவ்வினாச் சொல் எந்தப் பொருளால்/கருவியால் என்று கருவியை நோக்கிய வினாவாகவும் எந்தக் காரணத்தால் என்று காரணத்தை நோக்கிய வினாவாகவும் இரண்டு பொருள்களில் வருகிறது. இவற்றை முறையே நச்சினார்க்கினியர் காரகக் கருவி என்றும் ஞாபகக் கருவி என்றும் வகைப்படுத்தியுள்ளார்.3

    1. அவர் மரத்தை எதனால் வெட்டினார்? – (கோடரியால்)
    2. அவர் மரத்தை எதனால் வெட்டினார்? – (வீட்டிற்கு இடையூறு ஏற்படுத்தியதால்)

    வா.16 கருவியை எதிர்பார்த்துக் கேட்கப்பட்ட வினாவாகவும் வா.17 காரணத்தை எதிர்பார்த்துக் கேட்கப்பட்ட வினாவாகவும் அமைந்துள்ளன. எனினும், அமைப்பு நிலையில் இவை இரண்டிற்கும் இடையில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. மாற்றிலக்கணத் தொடரியல் பின்னணியில் இந்த இரண்டு வாக்கியங்களுக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாடு காணப்படுகிறது. வா.16’இன் பொருளில்,

    1. எது மரத்தை வெட்டியது? (கோடரி)

    என்னும் வினா வாக்கியத்தையும் உருவாக்கலாம். மாற்றிலக்கண முறைப்படி இதன் வருகையைப் பின்வருமாறு விளக்கலாம்.

    அவர் மரத்தை எதனால் வெட்டினார்? à மரம் எதனால் வெட்டப்பட்டது?(வினைமுதல் நீங்கிச் செயப்பாட்டுவினையாக மாறுதல்) à எது மரத்தை வெட்டியது? (மூன்றாம் வேற்றுமையில் உள்ள கருவி எழுவாய் நிலையை அடைதல்)

    ஆனால், வா.17’இன் பொருளில்,

    1. *எது மரத்தை வெட்டியது? (வீட்டிற்கு இடையூறு)

    என்னும் வினாவினை உருவாக்கமுடியாது. இதுவே இவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபட்ட தொடரியல் பண்பாகும்.

    3. எத்தனை?

    எத்தனை என்னும் வினாச் சொல்லில் இரண்டு வகையான தொடரியல் பண்புகள் காணப்படுகின்றன. அவை

    அ. பெயருக்குப் பின்னர் வருதல்

    ஆ. பெயர் இல்லமால் தனித்து வருதல்

    அ. பெயருக்குப் பின்னர் வருதல்

    பொதுவாக எத்தனை என்னும் வினாச் சொல் ஒரு பெயருக்கு அடையாக நின்று ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணை/ எண்ணிக்கையை விடையாக எதிர்பார்த்து நிற்கும். அகராதிகளும் எத்தனை என்னும் சொல்லை பெயரடை என்னும் பொருளில் ‘Adjective’(Tamil Lexicon) என்றும் குறிப்புப் பெயரெச்சம்(செந்தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் பேரகரமுதலி) என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளன. எனவே இந்தச் சொல் பெயருக்கு அடையாக வரும் என்னும் கருத்தே ஏற்கப்பட்டுள்ளது.

    1. எத்தனை மாடுகள் வந்தன?

    வா.20’இல் எத்தனை என்னும் சொல் பெயருக்கு முன்னர் அடையாக நிற்கின்றது. எனினும், பெயருக்குப் பின்னரும் இந்தச் சொல்லை நிறுத்தி எந்தப் பொருள் மாற்றமும் இன்றி வினா வாக்கியத்தை உருவாக்கலாம்.

    1. மாடுகள் எத்தனை வந்தன?

    பெயரடைகள் தற்காலத் தமிழில் பெயருக்கு அடுத்ததாகவும் வருகின்றன என்று செ.வை.சண்முகம் குறிப்பிட்டுள்ளார்.4 அக்கருத்திற்குச் சான்றாக,

    ஒரு மாணவன் – மாணவன் ஒருவன்; ஒரு நூல் – நூல் ஒன்று என்னும் தொடர்களைக் காட்டியுள்ளார்.

    இவ்வாறு கொள்வதேயன்றி மாணவனாகிய ஒருவன் என்றும் நூலாகிய ஒன்று எனவும் இருபெயரொட்டுப் பண்புத்தொகையாகவும் கொள்ளலாம். மேலும், மாணவர்கள் இருவர், நூல்கள் மூன்று எனவரும் தொடர்களை மாணவர்களில் இருவர், நூல்களில் மூன்று என்று எல்லைப் பொருளில் வந்த ஐந்தாம் வேற்றுமைத் தொகையாவோ இருபெயரொட்டுப் பண்புத்தொகையாகவோ கருதலாம். இதே அமைப்பில்தான் வா.21’இல் உள்ள மாடுகள் எத்தனை என்பதையும் மாடுகளில் எத்தனை என்று ஐந்தாம் வேற்றுமைத் தொகையாகக் கொள்ளவேண்டும். இதில் எத்தனை என்னும் சொல் பெயரடையாக அல்லாமல் பெயராகவே நிற்கிறது. ஏனெனில் இந்த அமைப்பில் எத்தனை என்னும் வினாச்சொல்  வேற்றுமை ஏற்கவும் செய்கிறது.

    1. நீ மாடுகள் எத்தனைக்கு மருந்து கொடுத்தாய்?
    2. நீ மாடுகள் எத்தனையைப் பார்த்தாய்?

    போன்ற வினா வாக்கியங்களும் அமைகின்றன. இவற்றில் எத்தனை என்னும் சொல் பெயர்ச்சொல் போன்று வேற்றுமை ஏற்று நிற்பதைக் காணலாம்.

    1. நினைத்தது எத்தனையில் தவறாமல் (திருப்புகழ்.278)

    என்னும் திருப்புகழிலும் எத்தனை என்னும் சொல் வேற்றுமை உருபேற்று வந்துள்ளதைக் காணலாம்.

    ஆ. பெயர் இல்லமால் தனித்து வருதல்

    உரையாடலில் முன்னர்க் குறிப்பிட்டு உணர்த்தப்பட்ட ஒரு பொருள் பின்னரும் எத்தனை என்னும் சொல்லை அடுத்து வரவேண்டிய நிலை ஏற்படும்போது அங்கு அந்தச் சொல் இல்லாமல் எத்தனை என்னும் சொல் மட்டுமே நிற்கும் வகையில் வினா வாக்கியங்கள் அமைகின்றன.

    1. ஒருவர்: சந்தையில் மாடுகள் விற்பனைக்கு வந்துள்ளன.

                 மற்றவர்: எத்தனை வந்துள்ளன?

    மேற்கண்ட உரையாடலில் மற்றவர் கூற்றில் எத்தனை என்னும் வினாச் சொல் பெயரைக் கொண்டு முடியாமல் தனித்து நின்று மாடு என்னும் சொல்லையும் உள்ளடக்கிய பொருளைத் தந்து நிற்கிறது. முன்னர் ஒரு பொருள் குறிப்பிடப்பட்டு உரையாடல் நிகழும் நிலையில் அந்தப் பொருளின் எண்ணிக்கையைக் குறித்துப் பின்னர் எழுப்பப்படும் வினாவில் எத்தனை என்னும் சொல் தனித்தும் நிற்கும் என்பதை இதனால் அறியலாம்.

    இவ்வாறு தனித்து நிற்கும்போதும் இவ்வினாச் சொல் பெயர்ச்சொல் போன்று வேற்றுமை ஏற்கிறது.

    1. ஒருவர்: சந்தையில் மாடுகள் விற்பனைக்கு வந்துள்ளன?

                 மற்றவர்: நாம் எத்தனையை வாங்கலாம்? அல்லது
    நாம் எத்தனைக்குப் பணம் செலுத்தலாம்?

    மேற்கண்ட உரையாடலில் மற்றவர் கூற்றில் உள்ள இரண்டு விதமான வினா வாக்கியங்களிலும் எத்தனை என்னும் சொல் தனித்து நின்று மாடு என்னும் சொல்லையும் உள்ளடக்கி வேற்றுமை ஏற்கவும் செய்கிறது.

    எனவே, முன்னர்க் குறிப்பிட்டது போன்று, எத்தனை என்னும் சொல்லை வினாப்பெயராகக் கொள்ளலாமா என்பது சிந்தித்தற்குரியது. உரையாடலின் தொடர்ச்சியாக அன்றித் தனித்த நிலையிலும் எண்களைக் குறித்த வினா வாக்கியங்களிலும் எத்தனை என்னும் சொல் வேற்றுமை ஏற்று வருகின்றது.

    1. எத்தனையிலிருந்து ஐந்தைக் கழித்தால் பத்து வரும்?
    2. ஐந்தை எத்தனையுடன் பெருக்கினால் பத்து வரும்?

    எத்தனை என்னும் வினாச்சொல் பெயரடையைப் போன்று பெயருக்கு முன்னர் வருவதேயன்றி பெயருக்கு அடுத்து வருவதும் அந்நிலையில் பெயர்ச்சொல் போன்று வேற்றுமை ஏற்பதும் பெயர் இன்றித் தனித்து வருவதும் அந்நிலையில் வேற்றுமை ஏற்பதும் எனப் பலவாறாக இதன் தொடரியல் பண்புகள் அமைந்துள்ளன.

    4. என்ன?

    என்ன என்னும் சொல்லை யாது என்னும் பொருளில் வரும் வினாப் பெயராக(Interrogative Pronouns) அகராதிகள்(Tamil Lexicon மற்றும் செந்தமிழ்ச் சொற்பிறப்பியல் பேரகரமுதலி) சுட்டியுள்ளன.

    1. இந்தச் சொல்லுக்குப் பொருள் என்ன?

    என்னும் வினா வாக்கியம் அகராதிகள் தரும் பொருளுக்குச் சான்றாக அமைகிறது. எனினும், இந்தச் சொல், பெயரடையாகவும் வந்து வா.29’இன் பொருளைத் தருகிறது.

    1. இந்தச் சொல்லுக்கு என்ன பொருள்?

    இது புறநிலை வாக்கியமாகும். இது வா.29’ஐப் புதைநிலை வாக்கியமாகக் கொண்டு மாற்றிலக்கண முறையில் உருவான புறநிலை வாக்கியம் என்று கொள்ளலாம். அல்லது,

    1. இந்தச் சொல்லுக்கு என்ன பொருள் உண்டு/உள்ளது?

    என்னும் புதைநிலை வாக்கியத்திலிருந்து வினைமுற்று நீக்கப்படுவதன் மூலம் உருவான புறநிலை வாக்கியமாகவும் கொள்ளலாம். எவ்வாறு இருப்பினும் எழுவாய்-பயனிலை அமைப்பு இல்லாத நிலையில் வா.29 புறநிலை வாக்கியமாகவே கொள்ளத்தக்கது.

    என்ன என்னும் வினாச் சொல் வேறொரு தொடரியல் பண்பினையும் கொண்டுள்ளது. பின்வரும் இரண்டு வாக்கியங்களைக் காண்க.

    1. ஆசிரியர் என்ன கூறினார்?
    2. ஆசிரியர் கூறியது என்ன?

    மேற்கண்ட இரண்டு வாக்கியங்களும் ஒரே பொருளில் அமைந்தவை எனினும் வா.33’இன் தொடரமைப்பு சிக்கலானது. வா.32 தனிநிலை வாக்கியமாகும்(Simple Sentence). ஆனால், அதே பொருளைத் தரும் வா.33 கலவை வாக்கியமாகும்(Complex Sentence). அது,

    1. ஆசிரியர் ஒன்று கூறினார்; அது என்ன?

    என்னும் இரண்டு வாக்கியங்கள் இணைவதன் மூலம் உருவான வாக்கியமாகும். இதில் கூறினார் என்னும் வினைமுற்று கூறியது என வினையாலணையும் பெயராக மாற்றமுறுகிறது.

    எனவே, என்ன என்னும் சொல் புறநிலை வாக்கியத்தில் பெயரடையாக வருவதும் தனிநிலை வாக்கியத்திலும் அதேபொருள் தரும் கலவை வாக்கியத்திலும் இடம்பெறுவதும் இதன் தொடரியல் பண்புகளாகக் கருதத்தகுந்தவை.

    முடிவுரை

    தமிழில் சில வினாச் சொற்கள் குறிப்பிடத்தகுந்த தொடரியற் பண்புகளைப் பெற்றுள்ள நிலையில் தொடரியல் நோக்கில் அவ்வாறான வினாச் சொற்களை இக்கட்டுரை ஆராய்ந்துள்ளது. இதன்வழிப் பெறப்பட்ட முடிவுகள் கீழ்வரும் அட்டவணையில் தொகுத்துத் தரப்பட்டுள்ளன.

    வ.எண் வினாச் சொல் தொடரியற் பண்புகள் எடுத்துக்காட்டு
    1 எங்கு/எங்கே? எங்கு/ எங்கே என்னும் இரண்டு வினாச்சொற்களும் வினைமுற்றை ஏற்றுவரும் வாக்கியங்களில் உறழ்ச்சி நிலையில் வருவனவாகும். 1. ஆசிரியர் எங்குச் சென்றார்?

    2. ஆசிரியர் எங்கே சென்றார்?
    வினைமுற்று இல்லாத வாக்கியங்களில் எங்கே என்பது மட்டுமே இடம்பெறுகிறது. ஆசிரியர் எங்கே?
    2 எதனால்? கருவிப் பொருளில் அமைந்த வினா வாக்கியத்தை மாற்றிலக்கண முறையில் வேறொரு அமைப்புடைய வினா வாக்கியமாக உருவாக்கலாம். ஆனால், காரணப் பொருளில் வரும் வாக்கியத்தை அவ்வாறு உருவாக்கமுடியாது. 1.மரம் எதனால் வெட்டப்பட்டது? (கோடரியால்)

    2. எது மரத்தை வெட்டியது? (கோடரி)
    3 எத்தனை பெயருக்கு அடையாக வருதல் 1. எத்தனை மாடுகள் வந்தன?
    பெயருக்குப் பின்னர் வருதலும் வேற்றுமை ஏற்றலும் 1. மாடுகள் எத்தனை வந்தன?

    2. நீ மாடுகள் எத்தனைக்கு மருந்து கொடுத்தாய்?
    பெயரில்லாமல் தனித்து வருதலும் வேற்றுமை ஏற்றலும் 1. எத்தனை வந்துள்ளன?

    2. எத்தனையை வாங்கலாம்?

    3. எத்தனையிளிருந்து ஐந்தைக் கழித்தால் பத்து வரும்?
    4 என்ன வினாப் பெயராக வரும் இந்தச் சொல்லுக்குப் பொருள் என்ன?
    புறநிலையில் பெயரடையாகவும் வரும். இந்தச் சொல்லுக்கு என்ன பொருள்?
    ஒரே வினாப் பொருள் தரும் தனிநிலை வாக்கியத்திலும் கலவை வாக்கியத்திலும் வரும். 1. ஆசிரியர் என்ன கூறினார்?

    2. ஆசிரியர் கூறியது என்ன?

    அட்டவணை 2: வினாச் சொற்களின் தொடரியற் பண்புகள்

    சான்றெண் விளக்கம்

    1. சிவலிங்கனார் ஆ(பதி.), தொல்காப்பியம் உரைவளம் சொல்லதிகாரம் – கிளவியாக்கம், 1982, சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், ப.147.

    2. Radford Andrew, Transformational Grammar: A First Course, 1988, Cambridge University Press, p.462

    3. சிவலிங்கனார் ஆ(பதி.), தொல்காப்பியம் உரைவளம் சொல்லதிகாரம்–வேற்றுமையியல், 2015-2016, சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், ப.

    4. சண்முகம் செ.வை., இக்கால எழுத்துத் தமிழ், 2001, சென்னை: குமரன் பப்ளிஷர்ஸ், ப.31

    ஆய்வறிஞர் கருத்துரை (Peer review):

    ‘வினாச் சொற்கள் சிலவற்றின் தொடரியற் பண்புகள்’ என்னும் தலைப்பில் அமைந்த இக்கட்டுரையைப் பலமுறை பயின்று கட்டுரையின் அனைத்துக் கூறுகளையும் உள்வாங்கி ‘வல்லமை’ முன்மதிப்பீட்டு விதிகளைக் முழுமையாகக் கருத்திற்கொண்டு செய்யப்படும் முன் மதிப்பீடு.

    1. பெரும்பாலும் நாவல், சிறுகதை புதுக்கவிதை, நாளிதழ்கள் என்னும் தளங்களிலேயே  நடைபெற்றுவரும் தமிழியல் ஆய்வுக் களத்தில் தொடரியல் சார்ந்த இத்தகைய ஆய்வுகள் வரவேற்கத்தக்கன.

    2. தடம் புதியதாகவும் சராசரி திறனுடையவர்களால் எளிதில் புரிந்து கொள்ள இயலாததாகவும் ஒரு குறிப்பிட்ட துறை சார்ந்ததாகவும் இருப்பதால் இத்தகைய பொருண்மையைக் கற்பார் உள்ளத்தில் பதியச் செய்வது பெரும் சவாலாகவே அமையும். இது இயல்பு. தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் வழக்கொழிந்து போனது இங்கே சுட்டப்படலாம்.

    3. தொல்காப்பியம் சொற்களைப் பற்றி மட்டுமே ஆராய்ந்த நிலையில் தொடர்களைப் பற்றி ஆராயும் வளர்ச்சிநிலையில் இக்கட்டுரை இன்றியமையாத இடத்தினைப் பெறுகிறது.

    4. வழக்கு நோக்கிய எளிமையான எடுத்துக்காட்டுக்கள் தொடரியல் வழக்குகளில் காணப்படும் மாற்றங்களை விளக்கிக் காட்டுவதில் பெருந்துணை புரிகின்றன.

    5. ‘ஞாபகஏது காரகஏது’ பற்றி  நச்சினார்க்கினியரின் கருத்துக்களைப் பொருத்தமான  இடத்தில் கட்டுரையாளர் காட்டியிருப்பது கட்டுரைப் பொருளுக்கு வலிமை சேர்க்கிறது.

    6. கட்டுரையில் வினாத்தொடர்களுக்கு விடைகளின் அடிப்படையில் பெயரளித்திருப்பதுபற்றி கட்டுரையாளர் தருகின்ற விளக்கம் (ஆம்-இல்லை வகை வினாக்கள் வினவப்பட்டார் ஆம் அல்லது இல்லை என விடை தரும் வகையில் அமைபவை. இடைச்சொற்களின் துணைக்கொண்டோ ஒலிக்கப்படும்) பொருத்தமாக இல்லை. அவர் சொலல வருகின்ற கருத்து சரியே. ஆனால் குறியீடு பொருத்தமாக இல்லை. வினாக்களின தன்மைகள் வேறு விடைகளின் தன்மைகள் வேறு. கட்டுரையாளர் தந்திருக்கின்ற பழந்தமிழ் இலக்கண உரையாசிரியர்கள் வினாக்கள் பற்றிய பட்டியலே இதற்குச் சான்றாகும்.

    7. வாக்கியம். தொடர் இவற்றில் ஒன்று வடமொழியாகவும் மற்றொன்று தமிழாகவும் அமைத்திருப்பது மயக்கத்தை ஏற்படுத்தும். ‘வாக்யம் – பதம்’ என்று எழுதலாமே! ‘வாக்யம்’ என்பதற்கிணையான தமிழ்ச்சொல் இல்லை என்ற முடிவுக்குக் கட்டுரையாளர் வந்தபிறகு ‘வாக்யம்’ என்றே எழுதுவது பிழையன்று. அவ்விரண்டு சொற்களின் பொருள் வரையறையைச் எடுத்துக்காட்டுக்களுடன் விளக்கிக் காட்டிக் கட்டுரை அமைந்திருக்க வேண்டும். இரண்டு சொற்களும் வடமொழியிலேயே அமைத்துக் கொள்வதும் . இரண்டும் தமிழாகவே அமைத்துக் கொள்வதும் கட்டுரையாளர் உரிமையே. ஆனால் இரண்டு சொற்களுக்கு இரண்டு மொழி என்பது சரியன்று. ‘கட்டுரையின் தொடககத்திலேயே வாக்கியம் (SENTENCE) தொடர், (PHRASE)  தனிவாக்கியம் (SIMPLE  SENTENCE) கலவை வாக்கியம் (COMPLEX SENTENCE) என்பவற்றை எடுத்துக்காட்டுக்களுடன் விளக்கியிருந்தால் கட்டுரைப் பொருளைப் புரிந்து கொள்ளல் எல்லார்க்கும் எளிதாய் இருந்திருக்கும்.

    8. ‘மாற்றிலக்கண நெறி’ ‘புதைநிலை வாக்கியம்’  போன்ற தொடர்களுக்கு எடுத்துக்காட்டுடன் பொருள் வரையறை செய்து காட்டினால்தான் கட்டுரை  அதன் உண்மைப் பயனைத் தரும். இல்லையாயின் குழூஉக்குறிபோல துறைசார்ந்தவர்க்கே புலனாகும். இலக்கிய உரைகளில் ‘அனுவாதம்’ என்பது இன்னதென அறியார்க்கு ‘அனுவாதம்’ என்பதை விளக்கினால்தானே புரியும்?

    9. ‘ஆய்வுச்சுருக்கம்’ என்னும் தலைப்பில் தொடங்கப்பட்ட ‘முன்னுரை’ ‘கட்டுரையின் நோக்கமாகும்’ என முடிந்திருப்பதில் மயக்கம் நிலவுகிறது.

    10. “ஆசிரியர் வந்தார்?என்னும் வாக்கியத்தில் வெளிப்படையாக வினாவினைக் குறிக்கும் இடைச்சொற்கள் இல்லையெனினும் ‘வந்தார்’ என்னும் சொல்லின்கண் வழங்கப்படும் ஒலி அழுத்தம் அந்த வாக்கியத்தை வா.1 மற்றும் வா.2’இன் பொருளில் வரும் வினாவாக மாற்றிவிடும்”. என்னும் பகுதி வினாச்சொற்கள் தொடரியற் பண்புகள் பற்றிய ஆய்விலிருந்து மொழியியலுக்குள் சென்றுவிடுவதை ஆய்வாளர் நோக்கியிருக்க வேண்டும்.

    11. “28.  ஐந்தை எத்தனையுடன் பெருக்கினால் பத்து வரும்?”  என்று கட்டுரையாளர் காட்டும் எடுத்துக்காட்டு முற்றிலும் செயற்கையானது. ‘ஐந்தை எதனால்’ பெருக்கினால் பத்துவரும் என்பதுதான் பெருவழக்கு. ‘உடன்’ என்பது கூட்டலுக்கும் எதனை அல்லது எத்தனை என்பது கழித்தலுக்கும் .‘எதனால்’ என்பது பெருக்கலுக்கும் வகுத்தலுக்குமான உலகியல்.

    12. “இவ்வாறு கொள்வதேயன்றி மாணவனாகிய ஒருவன் என்றும் நூலாகிய ஒன்று எனவும் இருபெயரொட்டுப் பண்புத்தொகையாகவும் கொள்ளலாம்”.  ஏன் கொள்ள வேண்டும்? ஒரு சொல்லுக்கு இலக்கணக்குறிப்பு என்பது பொருள் சார்ந்த நிலையில் அடர்த்தி மிகுவிக்கும் நிலையன்றித் தேவையற்ற நிலையில் இவ்வாறு கொள்வது பயனற்றது. மேலும் இது உண்மையான தொடரியல் பண்புகளை விளக்குவதாக அமையுமா என்பது சிந்தனைக்குரியது.

    13. “24.நினைத்தது எத்தனையில் தவறாமல் (திருப்புகழ்.278) என்னும் திருப்புகழிலும் எத்தனை என்னும் சொல் வேற்றுமை உருபேற்று வந்துள்ளதைக் காணலாம்.

    “கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
    நிற்க  அதற்குத் தக”

    என்னும் குறட்பாவில் ‘கற்றபின்’ என்னும் சொல்லில் உள்ள ‘‘பின்’ என்பது ‘கற்றதற்குப் பின்னால்’ என்பதைக் குறிக்குமா? ‘இல்’ என்று வருவதனாலேயே அது வேற்றுமையாகிவிடுமா? அது வேற்றுமை என்றால் அது குறிக்கும் பொருள் பற்றிய விளக்கம் தரவேண்டும் அல்லவா?

    ‘பயனென் கொல்?’ என்பதில கொல் அசைநிலை (2). ‘இலனாகும் மற்றும் பெயர்த்து’ (205) என்பதில் ‘மற்று’ என்பது: அசைநிலை. ‘ஓரும்’ (366) இருவழியும் அசைநிலை. ‘கனவினும் இன்னாது மன்னோ’ (819) என்பதில் மன் ஓ அசைநிலை. இடைச்சொற்கள் உணர்த்தும் பொருள் பலவாயினும் அவை பொருளுணர்த்தியே ஆக வேண்டும் என்பதில்லை.

    Share
  • திருவள்ளுவர் யார்? – 6

    திருவள்ளுவர் யார்? – 6

    புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

    ஆதி பகவன்

    திருக்குறளில் கடவுள் வாழ்த்து என்ற அதிகாரத்தில் 10 குறட்பாக்கள் காணப்படுகின்றன. இந்த பத்துக் குறட்பாக்களிலும் குறிபிட்ட தெய்வத்தின் பெயரைக் குறிப்பிடாமல் ஆதி பகவன், வாலறிவன், மலர்மிசை ஏகினான், வேண்டுதல் வேண்டாமையிலான், இருள் சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன், பொறிவாயில் ஐந்தவித்தான், தனக்கு உவமை இல்லாதான், அற ஆழி அந்தணன், எண்குணத்தான்  என்று கடவுளுக்குரிய அசாதாரணப் பண்புகளை மட்டுமே குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார் திருவள்ளுவர். இதைவைத்து இவர் குறிப்பிடும் கடவுள் யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

    முதற் குறட்பாவில் வரும் ‘பகவன்’ என்ற சொல் ஒரு முக்கியமான சொல். மண்டல புருடன் இயற்றிய பதினோராவது தமிழ் நிகண்டில் பகவன் என்ற சொல்லுக்கு“பகவனே ஈசன் மாயோன் பங்கயன் சினனே புத்தன்” என்று விளக்கம் தரப்பட்டுள்ளது. அதாவது பகவன் என்ற சொல் சிவன், திருமால், ப்ரஹ்மன், சமண மதக் கடவுள், புத்தன் ஆகியோரைக் குறிக்கும் என்று அந்த நிகண்டு நூல் குறிப்பிடுகிறது. இந்த ஒரே சொல் ஐந்து தெய்வங்களுக்கும் பொருந்தும் என்றாலும் இவற்றுள் ஏதோ ஒரு தெய்வத்தைக் குறித்துத்தான் திருவள்ளுவர் அச்சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்க முடியும். சமண,  பௌத்த மதங்களின் கொள்கைகளுக்கும் திருக்குறளின் கொள்கைக்கும் ஸம்பந்தமில்லை என்பதால் இச்சொல் அம்மதங்களின் தெய்வத்தைக் குறித்துப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது தெளிவாகிறது . மீதமுள்ள மூன்று தெய்வங்களில் யாரைக் குறித்து இச்சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

    ஓருசொல்  ஒரு காரணத்திற்காக ஒருவரைக் குறித்து முதலில் பயன்படுத்தப்படும். பிறகு அச்சொல் உபசாரத்திற்காக மற்றவர்களைக் குறித்தும் பயன்படுத்தப்படுவது உண்டு. அது பயனாகும் இடத்தை வைத்துத்தான் உண்மையில் அச்சொல் யாரைக் குறிக்கிறது என்பதை அறிய முடியும். அதாவது தலைமைப் பண்பு உள்ளவனைத் “தலைவன்”என்று சொல்கிறோம். சில நேரங்களில் உபசாரத்திற்காக மற்றவர்களையும் “தலைவா”என்று அழைக்கிறோம். அதுபோலத் தான் ‘பகவன்’ என்ற சொல் பரம்பொருளுக்குரிய காரணப் பெயர்ச்சொற்களில் ஒன்று. இந்த முதல் குறட்பா, ஜகத் காரணமான பரம்பொருளைப் பற்றிப் பேசுகிறது. மற்றவர்களையும் குறிக்கும் உபசாரச் சொல்லாக இச்சொல்லை யாரும் கருதிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தான் இச்சொல்லுக்கு முன்னால் ‘ஆதி’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

    ‘ஆதி’ என்றால் முதல் என்று பொருள். அதாவது உலகத் தோற்றத்துக்குக் காரணமான முதற்பொருள் என்று கருத்து. ஸநாதன வைதிக சமயத்தில் ப்ரஹ்மா, ருத்ரன் உள்ளிட்ட அனைவரையும் படைத்த ஜகத்காரணன் திருமால்தான். “ஐந்தலை உயரிய அணங்குடை அருந்திறல் மைந்துடை ஒருவனும் மடங்கலும் நீ:நலமுழுது அளைஇய புகரறு காட்சிப் புலமும் பூவனும் நாற்றமும் நீ” என்ற சங்க இலக்கிய வரிகள் இவ்விஷயத்தைத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகின்றன. தொன்மையான சங்க இலக்கியங்கள் ப்ரஹ்மனையோ ருத்ரனையோ ஜகத்காரணமாக எவ்விடத்திலும் காட்டவில்லை. திருவள்ளுவர் ஸநாதன வைதிக மதத்தைச் சேர்ந்த சங்கத் தமிழர் மரபில் வந்தவராகையால் ஆதி பகவன் என்ற சொல்லால் அவர் குறிப்பிடும் பரம்பொருள் திருமால்தான் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது. மேலும் அவ்விடத்தில் அவர் காட்டியுள்ள உவமை, இவ்விஷயத்தை மேலும் உறுதி செய்கிறது.

    “अक्षराणाम् अकारोस्मि” (அக்ஷ்ராணாம் அகாரோஸ்மி) என்கிறார் பகவான் கீதையில். அதாவது எழுத்துகளுக்குள் நான் அகரமாக இருக்கிறேன் என்று சொல்கிறார் பகவான்.  இக்குறட்பாவில் இடம்பெற்றுள்ள உவமையை வைத்துப் பார்த்தால் எழுத்துகளுக்குள் அகரமாக இருக்கும் பகவானே ஜகத் காரணமான ஆதிபகவன் என்பதே இக்குறட்பாவின் உட்பொருளாகத் தேறுகிறது. ஆகவே திருவள்ளுவர் கூறும் ஆதிபகவன், திருமால்தான்.

    மேலும் அகரம், தமிழ் மொழிக்கு மட்டும் முதல் எழுத்தன்று. உலகில் உள்ள எல்லா மொழிகளுக்குமே அகரம்தான் முதல் எழுத்து. அதைப் போல திருமாலே அகில உலகிற்கும் காரணமான ஸர்வலோகேஶ்வரன் என்ற உண்மையைக் காட்டுவதற்காகவே இந்த உவமையை இங்கு பயன்படுத்துகிறார் திருவள்ளுவர். திருமாலே ஸர்வேஶ்வரன் என்பதை சங்கஇலக்கியமும் “இருநிழல் படாமை மூவேழுலகமும் ஒரு நிழலாக்கிய ஏமத்தை” என்று தெளிவுபடுத்துவது குறிப்பிடத்தக்கது.

    “வாலறிவன்”

    இரண்டாவது குறட்பாவில் பகவானை “வாலறிவன்” என்ற சொல்லால் அழைக்கிறார் திருவள்ளுவர். ”வாலறிவன்” என்றால் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன் என்று பொருள். பரம வைதிகரான திருவள்ளுவர் முண்டகோபநிஷத்தில் சொல்லப்படும் “यःसर्वज्ञःसर्ववित्” (ய:ஸர்வஜ்ஞ:ஸர்வவித்) என்பதையே “வாலறிவன்” என்ற சொல்லால் குறிப்பிடுகிறார்.”वेदाहम् समतीतानि वर्तमानानि चार्जुन।भविष्याणी च भूतानि माम् तु वेद न कश्चन॥”(வேதாஹம் ஸமதீதாநி வர்தமாநாநி சார்ஜுந| பவிஷ்யாணி ச பூதாநி மாம் து வேத ந கஶ்சந||) என்று பகவானும் கீதையில் கூறுகிறான். “கழிந்து போனவையும், இருப்பவையும், இனி வரப்போகின்றவையுமான எல்லாப் பூதங்களையும் நான் அறிவேன். ஆனால் என்னை மட்டும் எவனும் அறியமாட்டான்” என்பது மேற்படிகீதை ஶ்லோகத்தின் கருத்து.

    விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்திலும் “ஸர்வஜ்ஞ:” என்ற நாமம் இரண்டு இடங்களில் வருவது குறிப்பிடத்தக்கது. படைப்புக்கு முன்னும் படைப்புகள் அழிந்த பின்னும் பகவான் ஒருவனே இருக்கிறான் என்பதால் படைக்கப்பட்டவர்களான ப்ரஹ்மனுக்கும் ருத்ரனுக்கும் இச்சொல் பொருந்தாது. மேலும்,“நீயா நினைவ” என்றும் “நூறாயிரம் கை ஆறு அறி கடவுள்” என்றும் சங்க இலக்கியம் திருமாலை வர்ணிக்கிறது. அந்தக் கருத்தைக் கொண்ட சொல்தான் ‘வாலறிவன்’ என்னும் சொல். ஆகவே “வாலறிவன்” என்ற சொல்லால் திருவள்ளுவர் குறிப்பிடும் தெய்வம் திருமாலே என்பது தெளிவாக விளங்குகிறது.

    “மலர்மிசை ஏகினான்”

    மூன்றாவது குறட்பாவில் வரும் “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பது ஹ்ருதய கமலத்தில் வசிப்பவன் என்ற பொருளில் பகவானையே குறிக்கிறது. மலரில் இருப்பவன் என்பதால் இது ப்ரஹ்மனையும் குறிக்கலாம் என்று சிலர் எண்ணக்கூடும். ஆனால் அது பொருந்தாது. “कारणम् तु ध्येयः”(காரணம் து த்யேய:) -“ஜகத் காரண வஸ்துவே த்யானிக்கதக்கது” என்ற வைதிக நெறியைப் பின்பற்றி திருவள்ளுவர் ஜகத்காரண வஸ்துவைப் பற்றியே பத்துக் குறட்பாக்களிலும் பேசுகிறார். ப்ரஹ்மனுக்கும் காரணமானவன் பகவான் விஷ்ணுவே என்பதால் “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பது திருமாலையே குறிக்கும். மேலும் இந்த குறட்பாவில் இடம்பெறும் மாணடி, நிலமிசை நீடு வாழ்வார் என்ற விஷயங்களெல்லாம் ப்ரஹ்மனுக்குப் பொருந்தாது. இங்கு குறிப்பிடப்படும் நிலம் என்பது மோக்ஷ லோகத்தைக் குறிக்கும். வேதமும் சங்க இலக்கியமும் திருமாலின் உலகம்தான் மோக்ஷலோகம் என்று கூறுகின்றன. ஆகவே இந்தக் குறட்பா, திருமாலைப் பற்றிய விஷயம்தான்.

    “पद्मकोशप्रतीकाशं” (பத்மகோஶப்ரதீகாஶம்) என்ற வேதவாக்யம் ஹ்ருதயம் தாமரை மலர்போல் இருப்பதாகக் கூறுகிறது. அங்கு வசிக்கும் பகவானைக் குறிப்பிடவே மலர்மிசை ஏகினான் என்றார். இவ்விடத்தில் “மலர்மிசை” என்பதற்கு “நினைவாரது உள்ளக் கமலத்திங்கண்” என்று பரிமேலழகர் உரையிட்டிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இந்த “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பதற்கு இன்னொரு பொருளும் உண்டு. ‘மலர்’ என்பதற்கு விரிந்த அல்லது பரந்த என்ற பொருளும் உண்டு. ‘மிசை’ என்பதற்கு வானம் என்ற பொருளும் உண்டு. “மலர்மிசை” என்பதை வினைத்தொகையாகக் கொண்டு “பரந்து விரிந்த வானத்தின்கண் ஏகிய த்ரிவிக்ரமன்” என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். ஆகவே எல்லா வகையிலும் “மலர்மிசை ஏகினான்” என்பது திருமாலையே குறிக்கும்.

    வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான்

    அடுத்த குறட்பாவில் பகவானை, வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான் என்கிறார். வேண்டுதல் வேண்டாமை இல்லாதவன் என்றால் விருப்பு வெறுப்பு அற்றவன் என்று பொருள். உலகமே அவனுடையது என்று சொல்லும் போது அவனுக்கு விருப்பு வெறுப்பு ஏற்பட வழியில்லை. அவனுக்கு வேண்டியவன் வேண்டாதவன் என்று யாரும் இல்லை. அதனால் தான் சங்க இலக்கியம், “நினக்கு மாற்றோரும் இலர்: கேளிரும் இலர்”என்று திருமாலைக் குறித்துப் பேசுகிறது.

    இதையே பகவானும் “समोऽहं सर्वभूतेषु न मे द्वेष्योऽस्ति न प्रियः” (ஸமோஹம் ஸர்வபூதேஷு ந மே த்வேஷ்யோஸ்தி ந ப்ரிய:) என்கிறான் கீதையில். “எல்லா உயிர்களிடத்தும் நான் ஸமமாகத்தான் இருக்கிறேன். எனக்கு பகைவனோ அன்பனோ இல்லை” என்பது இந்த கீதை வரியின் பொருள். மேலும் பகவான் கீதையில் நான் அடையவேண்டிய பொருள் என்று எதுவும் இல்லை என்று கூறுகிறான். அதனால் அவனுக்கு விருப்பு வெறுப்பு ஏற்பட வேண்டிய அவஶ்யம் இல்லை. அந்த வகையில் திருவள்ளுவர் கூறும் வேண்டுதல் வேண்டாமை இலான் திருமாலே என்பது தெளிவாகின்றது.

    இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்

    அடுத்த குறட்பாவில் இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன் என்று பகவானைக் குறிப்பிடுகிறார் திருவள்ளுவர். அதாவது சராசரி ஜீவராசிகளுக்கு உள்ளது போல் பகவானுக்குக் கர்மவினையால் ஆன பிறவி கிடையாது என்பதே திருவள்ளுவரின் கருத்து. பகவானுடைய அவதாரங்கள் எல்லாம் கர்மவினையாலான பிறப்புகள் இல்லை என்பதை “முதல்முறை இடைமுறை கடைமுறை தொழிலின் பிறவாப் பிறப்பிலை பிறப்பித் தோரிலையே” என்று சங்க இலக்கியங்களும் கூறுகின்றன.

    பகவானும் கீதையில் “न मां कर्माणि लिम्पन्ति” (நமாம் கர்மாணி லிம்பந்தி) என்று கூறுகிறான். ஆதாவது “என்னைக் கர்மங்கள் ஒட்டாது” என்று சொல்கிறான் பகவான். அதனால் இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன் என்று திருவள்ளுவர் குறிப்பிடுவது திருமாலையே என்பது தெளிவாகிறது. இக்குறட்பாவில் இடம்பெறும் பொருள் சேர் புகழ் என்ற சொற்றொடர் குறிப்பிடத்தக்கது.

    தகுதியுள்ளவரைப் புகழும் புகழுரைகளே உண்மையான புகழுரையாக இருக்கும். தகுதியில்லாதவரைப் புகழ்ந்தால் உண்மையில் அது முகஸ்துதியாகவோ பக்ஷபாதமாகவோதான் இருக்கும். பரம்பொருளும் ஸர்வேஶ்வரனுமான திருமாலே எல்லாப் புகழுரைகளுக்கும் தகுதி உடையவன். பொருள்சேர் புகழ் என்பது அவனைக் குறித்த புகழ் உரைகளே. மற்றவர்களைக் குறித்த புகழுரைகள் பொருள்சேர் புகழ் ஆகாது. அதனால்தான் சங்க இலக்கியங்கள் புகழைப் பற்றிய பேச்சு வருமிடங்களிலெல்லாம் திருமாலைப் பற்றியே குறிப்பிடுகின்றன.

    “தாவா விழுப்புகழ் மாயோன்”என்று தொல்காப்பியத்திலும், “தேயா விழுப்புகழ் தெய்வம்” என்று கலித்தொகையிலும் “அருந்திறல் கடவுள்” என்று பெரும்பாணாற்றுப்படையிலும் “புள் அணி நீள்கொடிச் செல்வன்” என்று திருமுருகாற்றுப்படையிலும் “எண்ணிறந்த புகழவை, நின் புகழ் உருவின கை, ஏவலின் முதுமொழி கூறும் நற்புகழவை, நின்னொக்கும் புகழ் நிழலவை, நல் புகழவை” என்று பரிபாடலிலும் “விண் உயர் புட்கொடி விறல் வெய்யோன், புகழ்தல் உற்றார்க்கு மாயோன் அன்ன” என்று புறநானூற்றிலும் கூறப்படுகின்றன. அதனால் சங்கத் தமிழர்கள் உயர்ந்த புகழுக்கும் உண்மையான புகழுக்கும் உரிய தெய்வமாக திருமாலையே கொண்டாடினர் என்பது தெளிவாகிறது.  அந்த வகையில் பொருள் சேர் புகழ் என்று திருவள்ளுவர் குறிப்பிடுவது திருமாலின் புகழ்தான்.

    தொடரும்…

    Share
  • பரிமேலழகர் உரைத் திறன் – 7

    பரிமேலழகர் உரைத் திறன் – 7

    புலவர் முனைவர் கோ.சுந்தராம்பாள் 
    உதவிப்பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை 
    பான் செக்கர்ஸ் மகளிர் கல்லூரி, 
    விளார் புறவழிச்சாலை, 
    தஞ்சை மாவட்டம் – 613006. 
    மின்னஞ்சல் முகவரி –  egowrisss@gmail.com

    பலரும் பரவிய பத்தினி ‘ஆற்றல்’!

    முன்னுரை

    திருக்குறளில் பெரும் விவாதத்திற்கும் கருத்து மாறுபாடுகளுக்கும் ஆளான குறட்பாக்களில் ஒன்று இந்தக் கிழமை ‘பரிமேலழகர் உரைத்திறன்’ என்ற தலைப்பில் ஆராயப்பட உள்ளது. இக்கட்டுரையினால் அக்குறட்பாவின் எளிய பொருளை எல்லாரும் புரிந்து கொண்டு சிக்கலுக்கு முடிவு வந்துவிடும் என்னும் நம்பிக்கையெல்லாம் கட்டுரையாளருக்கு அறவே கிடையாது. ‘தூங்குபவனை  எழுப்பலாம். தூங்குவதுபோல நடிப்பவனை எழுப்ப இயலாது’ என்னும் உண்மை இலக்கிய விவாதங்களுக்கும் பொருந்தும். திருக்குறள் அதிகாரம் ‘ஒரு பொருளே நுதலியது’ என்ற கருத்தியல் நிலையும், திருக்குறளைத் தனித்தனி அலகாகக் கொண்டு உரை செய்யலாம் என்னும் தாராளமய ‘உரைநெறியும்’ நிலவும் வரையிலும் இத்தகைய உரைக்குழப்பங்களையும் குளறுபடிகளையும் நீக்கவே முடியாது. திருக்குறளைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளவும் முடியாது. புத்துரை காண்பார்தம் அவசரத்தையும் துடிப்பையும் யாரும் தடுக்கவும் இயலாது.

    திறனறியும் குறட்பாவும் உரையும்

    ‘வாழ்க்கைத் துணைநலம்’ என்னும் அதிகாரத்தில் ஐந்தாவதாக அமைந்திருப்பது

    “தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
    பெய்யெனப் பெய்யும் மழை” (55)

    என்னும் குறட்பாவாகும். இதற்குத்,

    • தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள் — பிற தெய்வம் தொழாது தன் தெய்வமாகிய கொழுநனைத் தொழாநின்று துயில் எழுவாள்
    • பெய்யெனப் பெய்யும் மழை — ‘பெய்’ என்று சொல்ல மழை பெய்யும்

     என்று பொழிப்புரை எழுதிய பரிமேலழகர் விளக்கவுரையையும் தந்திருக்கிறார்.

    பொழிப்புரை நுட்பம்

    • ‘தெய்வம்’ என வாளா திருக்குறளில் இருக்கப், பரிமேலழகர் ‘பிற தெய்வம்’ என உரை காண்கிறார். இதனால் கணவன் உள்ளிட்ட தெய்வங்களுள் பிறதெய்வத்தினும் கணவனையே தெய்வமாகக் கருதும் மனைவியின் மனநிலையைப் பெற வைக்கிறார். அதாவது மற்ற தெய்வங்கள் எல்லாருக்கும் பொது. ‘கணவனோ தனக்கு மட்டுமே தெய்வம்’ என்பது பெறலாயிற்று. இந்த நுட்பத்தைத் ‘தன் தெய்வம்’ என்னும் தொடரால் அவர் குறிப்பது காண்க.
    • ‘பெய்யெனப் பெய்யும் மழை’ என்பதற்குப் ‘பெய்’ என்று சொன்னால் மழை பெய்யும்.’ என மிக எளிமையாக உலகியல் நோக்கி உரை காண்கிறார்.

    விளக்கவுரை

    “தெய்வம் தொழுதற்கு மனம் தெளிவது துயில் எழும் காலத்தாகலின் தொழுது எழுவாள்” என்றார். ‘தொழா நின்று’ என்பது தொழுது எனத் திரிந்து நின்றது. தெய்வம் தான் ஏவல் செய்யும் என்பதாம். இதனால் கற்புடையாளது ஆற்றல் கூறப்பட்டது”.

    விளக்கவுரையில் கண்ட உரையருமை 

    • இறைவழிபாடு என்பது மனந் தெளிந்தார்க்கே உரியதாம். திருக்குறள் கடவுள் வாழ்த்தில் ‘மனநிலை – மெய்ந்நிலை’ ஆகிய இருவகை வழிபாட்டில் ‘மாணடி சேர்தல்’ என்பதனான் மனவழிபாட்டையும் ‘எண்குணத்தான் தாளை வணங்காத் தலை’ என்பதனான் மெய்வழிபாட்டையும் திருவள்ளுவர் குறித்திருப்பதைக் காணலாம். இந்தக் குறட்பாவில் இல்லத்தரசி தன் கணவனையே வழிபடுதற்குரிய தெய்வம் என்னும் தெளிவு பெற்றவள் என்பதனைத் ‘தெய்வம் தொழுதற்கு மனம் தெளிவது’ என்னும் பரிமேலழகர் குறிப்பால் உணர்க.
    • தொழுதல் மனத்தது வினை. எழுதல் மெய்யினது வினை. எழுதல் என்னும் வினையால் துயில் நீங்கும் காலம் பெறப்பட்டது. இறை வழிபாட்டிற்கு ஏற்றதும் உரியதும் வைகறைப் பொழுதே என்பது தமிழ்ப்பண்பாடு. ‘திருப்பள்ளியெழுச்சி’, ‘திருவெம்பாவை’, ‘திருப்பாவை’ என்பவைகளும் வைகறையில் பாடப்படும் இலக்கியங்கள் என்பது அறிக.
    • இனித் ‘தொழுதெழுவாள்’ என்பதற்கு மனத்தால் தொழுதுகொண்டே துயில் நீங்குவாள் என்றே பரிமேலழகர் உரை கொள்ள, பிற உரையாசிரியர்கள் தொழுதெழுவாள் என்பதனை முன்பின்னாக மாற்றி ‘எழுந்துத் தொழுவாள்’ என உரை காண்கின்றனர். ‘சிரித்து வந்தான்’, ‘ஓடி வந்தான்’ என்பன போலத் ‘தொழுது எழுவது’ என்பது ஆகாது என்பது அவர் கருத்து.
    • ‘தொழாஅநின்று எழுவாள் என்னும் நிகழ்கால வினையெச்சம் தொழுது எழுவாள் என இறந்தகால வினையெச்சமாகத் திரிந்து நின்றது என்பதைத் ‘’தொழா நின்று’ என்பது ‘தொழுது’ எனத் திரிந்து நின்றது என்னும் தொடரால் குறிக்கின்றார். இதனால் ‘தொழுது முடித்த பின் எழுவாள்’ என்றில்லாமல் ‘தொழுதுகொண்டே எழுவாள்’ என்பது பெறப்படும்.
    • ஐம்பெரும்பூதங்களில் ஒன்றாகிய மழையைப் ‘பெய்யென’ ஏவல் கொள்ளும் பேராற்றல் உடையவள் என்பதனால் தெய்வத்தையும் ஏவல் கொள்ளும் ஆற்றல் உடையவள் என்பார், ‘தெய்வந்தான் ஏவல் செய்யும்’ என்பதாம் என நுண்பொருள் காண்கிறார். என்ன நுண்பொருள்? இவள் ஆணைக்காகத் தெய்வம் காத்திருக்குமாம்!
    • இந்தக் குறட்பாவின் ஒருவரிக் கருத்தாக (இதன் விரிவு பின்வரும் பத்தியில் காணலாம்) ‘இதனான் கற்புடையாளது ஆற்றல் கூறப்பட்டது’ என எழுதிக் காட்டுகிறார். அதாவது இந்தப் பாட்டுக் கற்பின் சிறப்பையோ, கற்புடையாளது சிறப்பையோ கூறவில்லை. கற்புடையாளது ஆற்றலைக் கூறுகிறது எனத் தெளிவுபடுத்துகிறார். இதனால் ஒரு பண்பின் சிறப்பு வேறு, அப்பண்பை உடையார் சிறப்பு அதனினும் வேறு, அப்புண்புடையாரின் ஆற்றல் அவற்றினும் வேறு என்பது தெளிவாகும்.

    அதிகாரப் பொருண்மை பகுப்பு

    திருக்குறள் அவ்வதிகாரக் கருத்துக்கள் அதிகாரத் தலைப்பினை விளக்குவதாக மட்டுமே அமைந்துள்ளன என்பதில் பரிமேலழகருக்கு உடன்பாடில்லை. பிறருக்கும் பரிமேலழகருக்கும் உள்ள அடிப்படை வேறுபாடே அதுதான். அவர் தலைப்பின் பல பரிமாணங்களையும் திருக்குறள் ஆராய்வதாகக் கருதுகிறார். அதாவது கடவுள் வாழ்த்து என்னும் தலைப்பை மட்டுமே கருத்திற் கொண்டால் ‘கடவுளை வாழ்த்துவது’ மட்டுமே பொருளாகிவிடும். ஆனால் அந்த அதிகாரத்தில், கடவுளை வாழ்த்துவது மட்டும் பொருளாக அமைந்திருக்கவில்லை. இத்தொடரின் முந்தைய கட்டுரைகள் பலவற்றிலும் இக்கருத்து தொடர்ந்து முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகிறது. .’வாழ்க்கைத் துணை நலம்’ என்பதற்கு அவ்வில்வாழ்க்கைக்குத் துணையாகிய இல்லாளது நன்மை. வாழ்க்கைக்குத்தான் அவள் துணையே தவிர கணவனுக்கு அல்ல. இருந்திருந்தால் ‘கணவன் துணை நலம்’ என எழுதியிருப்பார். இந்த நுண்ணியம் பிறிதொரு கட்டுரையில் விளக்கப்படும்.

    வாழ்க்கைத் துணைநலம் அதிகாரப் பொருண்மை பகுப்பு

    வாழ்க்கைத் துணைநலம் (6) என்னும் அதிகாரப் பொருண்மையைப் பின்வருமாறு பரிமேலழகர் பகுத்துக் கொள்கிறார். பத்துப் பாடல்களும் ஒன்பது வகையான கருத்துக்களைச் சொல்வதற்காகத் திருவள்ளுவர் எழுதியிருக்கிறார் எனக் கருதுகிறார்.

    1. இரண்டு நன்மையும் சிறந்தன (நற்குண நற்செய்கைகள் வருவாய்க்குத் தக்க வாழ்க்கை என்னும் இரண்டு) (1)
    2. இல்வாழ்க்கைக்கு வேண்டுவது இல்லாளது மாட்சியே, பிற அல்ல (2-3)
    3. கற்பு நலத்தது சிறப்பு (4)
    4. கற்புடையாளது ஆற்றல் (5)
    5. கற்புடையாளது சிறப்பு (6)
    6. தற்காத்தற் சிறப்பு (7)
    7. புத்தேளிரால் பேணப்படுவாள் (8)
    8. தகைசான்ற சொற்காவா வழிப் படும் குற்றம் (9)
    9. வாழ்க்கைத் துணைக்கு ஆவதோர் அணிகலன் (10)

    இதுபோல அதிகாரப் பொருண்மை பகுப்பு எல்லா அதிகாரங்களிலும் செய்திருந்தாலும் அறன் வலியுறுத்தல் (4), மெய்யுணர்தல் (36), அவா அறுத்தல் (37), கயமை (108) ஆகியன உட்பட ஐந்து அதிகாரங்களில் மட்டுமே ‘பத்துக்கு ஒன்பது’ எனப் பகுத்துக் கொள்வதைக் காணமுடிகிறது. வான்சிறப்பு (2) என்னும் அதிகாரத்தை மட்டும் ‘உலகம் நடத்தற்கு ஏது’ என்பதாக ஏழுகுறட்பாக்களையும் (1-7) ‘அறம் பொருள் இன்பம் நடத்துவதற்கு ஏது’ என்பதாக மூன்று குறட்பாக்களையும் (8-10) பகுத்துக் குறைவான பகுப்புக்கு உரிய அதிகாரமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார். இந்த அடிப்படையில் ‘தெய்வந்தொழாஅள்’ எனத் தொடங்கும் இக்குறட்பா ‘கற்புடையாளது ஆற்றல் கூறியது’ எனத் தெளிவுபடுத்திக் காட்டுகிறார். இந்தப் பாட்டில் வேறு எதனையும் எதிர்பார்க்கக்கூடாது. அவற்றுக்கான களம் இப்பா அன்று. பரிமேலழகரின் இந்த உரை புலனெறி வழக்கம் மற்றும் உலகியல் ஆகிய இரண்டும் சார்ந்து எழுதப்பட்டது என்பது இனி விளக்கப்படும்.

    புலனெறி வழக்கத்தில் கற்பின் பேராற்றல்

    உலகியலைச் சாராத புலனெறிவழக்கு நிலைக்காது. அது வெற்றுப் புனைவாகவே முடியும். அதனால்தான் சான்றோர்கள் இலக்கியப் புனைவினை “உள்ளோன் தலைவனாக இல்லது புணர்த்தலும், உள்ளோன் தலைவனாக உள்ளது புணர்த்தலும், இல்லோன் தலைவனாக உள்ளது புணர்த்தலும்,  இல்லோன் தலைவனாக இல்லது புணர்த்தலும்’ எனப் பகுத்துக் கொண்டார்கள். உலகியல் என்பது நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. போலிப்பகுத்தறிவுக்கு அங்கு இடமில்லை. அந்த நம்பிக்கை தொடர்ச்சியாகப் பலிக்க வேண்டும் என்னும் தேவையும் இல்லை. நம்பிக்கை மக்கள் சமுதாயத்து உரிமை. மூடநம்பிக்கையையும் மரபு சார்ந்த பழக்கவழக்கங்களையும் ஒன்றாகக் கருதிக் குழப்பிக் கொள்ளுதல் நெறியன்று.

    “என்தோழி அருமழை தரல்வேண்டின் தருகிற்கும் பெருமையளே!” (குறிஞ்சிக் கலி)

    “வள்ளி கீழ்விழா., வரைமிசைத் தேன் தொடா., கொல்லை குரல் வாங்கி ஈனா., – மலை வாழ்நர் அல்ல புரிந்தொழுகலான்” (குறிஞ்சிக்கலி 3)

    “கொண்டான் குறிப்பறிவாள் பெண்டாட்டி கொண்டன
    செய்வகை செய்வான் தவசி, கொடிது ஒரீஇ
    நல்லவை செய்வான் அரசன் இவர்மூவர்
    பெய்யெனப் பெய்யும் மழை” (திரிகடுகம் 96)

    “நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லார்க்கும்
    பெய்யும் மழை’ (மூதுரை) என்பது ஔவையின் நம்பிக்கை.

    “வேதம் ஓதிய வேதியர்க்கோர் மழை
    நீதி மன்னர் நெறியினுக்கோர் மழை
    மாதர் கற்புடைய மங்கையர்க்கோர் மழை
    மாதம் மூன்று மழையெனப் பெய்யுமே!”

    என்னும் விவேக சிந்தாமணி மக்கள் சமுதாயத்தின் நம்பிக்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறது.

    • ‘தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள் மும்மாரி’ என்பது ஆண்டாள் வாக்கு.
    • பாரதி ஒருபடி மேலே போய் ‘மூவருக்கு மூன்று மழை’ என்பதை மாற்றி,

     “முன்னாளில் ஐயரெல்லாம் வேதம்— ஓத
    மூன்று மழை பெய்யுமடா மாதம்
    இந்நாளிலே பொய்மைப் பார்ப்பார்—இவர்
    ஏது செய்தும் காசு பெறப் பார்ப்பார்” (பாரதி  மறவன் பாட்டு)

    வேதம் ஓதிய அந்தணர்களுக்காகவே மழை என்கிறார். இது அவரது நம்பிக்கை. இவைகளெல்லாம் மூட நம்பிக்கைகள் அன்று. என்ன பாவம் செய்தாலும் இறைவன் மன்னிப்பார் என்பதுதான் மூடநம்பிக்கை. ‘பரிகாரத்திற்காகவே பாவம்’ என்பதுதான் மூடநம்பிக்கை. இவைபோக புலவர்களும் கவிஞர்களும் இயலாததையெல்லாம் இயலும் என்பதாக உலகியல் நோக்கிப் பாடியிருப்பதையும் காணமுடியும்.

    • ஒரு நாட்டில் பத்தினிப் பெண்டிர் வாழ்வார்களேயானால் அந்நாட்டில் “வானம் பொய்யாது, வளம் பிழைப்பு அறியாது, நீணில வேந்தர் கொற்றம் சிதையாது” (சிலப். 2475-77) என்னும் கருத்தியல் கவுந்தியடிகள் காலத்துக்கும் முற்பட்ட சமுதாய நிலைப்பாடு.
    • “ஆடகப் பூம்பாவை அவள்போல்வார் நீடிய மட்டார் குழலார் பிறந்த பதிபிறந்தேன்” என்பதற்காகப் பெருமைப்பட்டுப் “பட்டாங்கு யானுமோர் பத்தினியே யாமாகில் ஒட்டேன் அரசொடு ஒழிப்பேன்” (சிலப். 3160- 62) என்று வஞ்சினம் கூறிய கண்ணகிக்குத் தகுதியாக இருந்தது அவள் பத்தினி என்பதுதான்.
    • “மாபத்தினி நின்னை” (சிலப். 3174) என அங்கியங்கடவுள் கண்ணகியை வழிபட்டதற்கும், “யார் பிழைப்பா ஈங்கு?” (சிலப். 3176) எனக் கண்ணகியின் ஏவல் கேட்டதற்கும் அவள் மாபெரும் பத்தினி என்பதுதான் காரணம்.
    • ‘எல்லை நீத்த உலகங்கள் யாவும் என் சொல்லினால் சுடுவேன்’ (கம்ப. 5362) என்னும் சீதையின் மன உறுதி அவளுடைய கற்பொழுக்கத்தின் மேல் வைத்த நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது
    • “காற்றிலேறி அவ்விண்ணையும் சாடுவோம் காதல் பெண்களின் கடைக்கண் பார்வையிலே” (பெண்மை) என்று பாரதி சொல்வது கடைக்கண் பார்வை தரும் ஆற்றலால் அல்லவா?
    • “கார்த்தடங்கண்ணி எந்தேவி அவள் கண்ணிலும் காண்டிவ வில்லினும் ஆணை” (பாஞ்சாலி சபதம்) என அர்ச்சுணன் செய்யும் சபதத்தைக் காண்பார்க்கு என்ன தோன்றும்? காண்டிவத்தின் மீது ஆணை என்பது சரி! பாஞ்சாலியின் கடைக்கண்ணை மையமாக்கி வஞ்சினம் கூறுவது எப்படிக் கொள்வது?
    • “கண்ணின் கடைப்பார்வை காதலியர் காட்டிவிட்டால்

    மண்ணில் குமரர்க்கு மாமலையும் ஓர் கடுகாம்!”

    (சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல்) பாரதியின் நண்பர் பாரதிதாசன் தன் குருவை அப்படியே பின்பற்றுகிறார்.

    நிறைவுரை

    திருக்குறளில் “ஒவ்வொரு அதிகாரமும் பல பொருண்மைகளை ஆராய்வதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது” என்னும் செந்நெறி கண்டவர் பரிமேலழகர். அந்நுண்ணியத்தால் “தெய்வம் தான் ஏவல் செய்யும் என்பதாம்., இதனால் கற்புடையாளது ஆற்றல் கூறப்பட்டது” என இரண்டு தொடர்களில் ‘இதுவே இப்பாட்டுக்கான மையக்கருத்து’ என உலகியல் நோக்கி உரைகண்டதே பரிமேலழகரின் உரைத்திறனாகும்.

     (தொடரும்…)

    Share
  • திருவள்ளுவர் யார்? – 5

    திருவள்ளுவர் யார்? – 5

    புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

    திருவள்ளுவருடைய பெயரைக் காரணம் காட்டி அவர் தாழ்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். அவர்களுடைய கருத்து மிக மிகத் தவறானது.

    திருவள்ளுவருக்குத் திருவள்ளுவர் என்ற பெயரைத் தவிர நாயனார், தேவர், முதற்பாவலர், தெய்வப் புலவர், நான்முகனார், மாதானுபங்கி, செந்நாப்போதார், பெருநாவலர் என்ற பெயர்களும் உண்டு. “திருவள்ளுவர்” என்ற அவருடைய பிரபலமான பெயரே “திருவல்லவன்” என்ற பெயரின் மருவிய வடிவம்தான். பிங்கல நிகண்டிலும் சூடாமணி நிகண்டிலும் கணவனைக் குறிக்கும் பெயர்களின் வரிசையில் “வல்லவன்” என்ற பெயரும் இடம் பெற்றுள்ளது. “திருவல்லவன்” என்றால் திருமகளின் கணவனான திருமால் என்று பொருள். ஆகவே “திருவல்லவன்” என்பது திருமாலின் பெயர்.

    ‘குறள்’ என்றால் குட்டையான என்று பொருள். திருமால் குறள் வடிவெடுத்து வந்து தன் திருவடிகளால் உலகங்களை அளந்தார். இவரும் குட்டையான குறள் வெண்பாக்களால் அறிவுலகை அளந்தார். அதனால் இவருக்குத் “திருவல்லவன்” என்ற பெயர் பொருத்தமானதுதான். இந்தத் “திருவல்லவன்” என்ற பெயர்தான் நாளைடைவில் “திருவள்ளுவன்” என்று மருவிவிட்டது. ஆகவே இவரது பெயரை வைத்து இவரைத் தாழ்ந்த குலத்தவர் என்று கூறுவது பரம அபத்தமாகும். நீதிநூல் என்பது மனித சமூஹத்திற்கான சட்டம். அதை அரசனுக்கு அறிவுரை கூறும் ஸ்தானத்தில் இருப்போரால் தான் எழுத முடியும்.

    இதுதவிர, அவரது படைப்பான திருக்குறளே அவர் யார் என்பதை நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. எந்த ஒரு வர்ணத்தவனும் தன் வர்ணத்தைப் பற்றிய குறை நிறைகளைப் பற்றித்தான் சிந்திப்பானேயொழிய மற்ற வர்ணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படமாட்டான். ஒழுக்கம் எல்லோருக்கும் பொதுவானது என்றாலும் ஒழுக்கத்தைப் பற்றிக் கூறவந்த இடத்தில் மற்ற வர்ணத்தவரைப் பற்றிப் பேசாமல் அந்தணரின் ஒழுக்கம் பற்றிப் பேசுகிறார் திருவள்ளுவர். அதுவும் அந்தணனின் பிறப்பு, உயர்ந்த பிறப்பு என்கிறார். கீழ்க்குலத்தைச் சேர்ந்தவனால் இப்படிக் கூற முடியுமா?

    மேலும் எல்லா உயிர்களிடத்தும் செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகுவதால் அந்தணர் அறவோர் எனப்படுகின்றனர் என்று அந்தணருக்கு ஓர் இலக்கணத்தைக் கூறுகிறார். அந்த இலக்கணப்படி வாழ்ந்த அந்தணராக அவர் இருந்ததால் தான் கொல்லாமை பற்றி அவரால் எழுத முடிந்தது. மாட்டுக்கறி தின்னும் ஒரு மனிதனால் கொல்லாமை பற்றியும் புலால் மறுத்தல் பற்றியும் மதுப் பழக்கத்தைக் கண்டித்தும் எழுத முடியுமா? அதனால் திருவள்ளுவர் அந்தணர் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்தான். அதற்கு அவர் எழுதிய திருக்குறளே சாட்சி.

    திருவள்ளுவர் தனது நூலில் வேதத்தையும் வைதிக வேள்விகளையும் வைதிக அந்தணர்களையும் வர்ண தர்மங்களையும் ஆதரித்துப் பேசியிருக்கிறார் என்பதை இதுவரை விரிவாகப் பார்த்தோம். இனி அவர் எந்தச் சமயத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது பற்றிப் பார்ப்போம்.

    திருவள்ளுவரின் சமயம்

    திருவள்ளுவர் ஸநாதன வைதிக சமயத்தில் சொல்லப்படும் மனித வாழ்வின் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு இலக்குகளைப் பற்றியும் கல்வி, இல்வாழ்க்கை, விலகல், துறவு என்ற நான்கு ஆஶ்ரம தர்மங்களைப் பற்றியும் தனக்கே உரிய முறையில் தனது நூலில் எழுதியிருக்கிறார். இதுதவிர தெய்வங்கள் என்று எடுத்துக்கொண்டால் திருமால், இந்திரன், லக்ஷ்மி, பிரஹ்மா, பித்ருக்கள், யமன் என்ற வைதிக தெய்வங்களைப் பற்றிய குறிப்புகள் தான் திருக்குறளில் காணப்படுகின்றன.

    திருமாலை இரண்டு (610, 1103) குறட்பாக்களிலும் திருமகளை ஐந்து (84, 179, 519, 617, 920) குறட்பாக்களிலும் நேரடியாகவே குறிப்பிடுகிறார். யமனை ஐந்து (269, 326, 765, 1083,1085) குறட்பாக்களில் குறிப்பிடுகிறார். பிரஹ்மாவைப் பற்றி 1062ஆம் குறளிலும், இந்திரனைபற்றி 25ஆம் குறளிலும் பித்ருக்களைப் பற்றி 43ஆம் குறளிலும் குறிப்பிடுகிறார். இவற்றையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கின்ற போது திருவள்ளுவர் ஒரு ஸநாதன வைதிக மதத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பது தான் புலப்படுகிறது.

    ஸநாதன வைதிக சமயம் தான் திருவள்ளுவர் காலத்திலும் அவருக்கு முற்பட்ட சங்க காலத்திலும் தமிழ்நாட்டில் நிலவி வந்த ஒரே சமயம். ஸநாதன வைதிக சமயத்தில் பரம்பொருளாகச் சொல்லப்படும் கடவுள் திருமால்தான். வேதத்தை அடிப்படையாகக்கொண்ட வேள்வி மூலமான வழிபாடே திருமாலைக் குறித்த வழிபாடுதான்.

    “கெடு இல் கேள்வியுள் நடு ஆகுதலும்”, “வேதத்து மறை நீ”, “விறல் மிகு விழுச்சீர் அந்தணர் காக்கும் அறனும் நீ”, “கேள்வியுள் கிளந்த ஆசான் உரையும் படி நிலை வேள்வியுள் பற்றி ஆடு கொளலும், புகழ் இயைந்து இசை மறை உறு கனல் முறை மூட்டி, திகழ் ஒளி ஒண்சுடர் வளப்பாடு கொளலும், நின் உருபுடன் உண்டி பிறர் உடம்படுவரா, நின்னொடு புரைய அந்தணர் காணும் வரவு” , “ஏந்தல் சான்ற இடனுடை வேள்வி, ஆக்கிய பொழுதின் அறத்துறை போகி, மாயவண்ணனை மனன் உறப்பெற்று” முதலிய சங்க இலக்கிய வரிகள் வேதத்தில் சொல்லப்படும் பரம்பொருளும் வேள்வியால் ஆராதிக்கப்படும் பரமனும் திருமாலே என்பதைத் தெளிவாக முழங்குகின்றன.

    சங்கத் தமிழர்கள் தாங்கள் வாழ்ந்த நிலப் பகுதிக்குத் தக்கவாறு நான்கு தெய்வங்களையும் மற்றும் சில சிறு தெய்வங்களையும் வழிபட்டிருந்தாலும் அவர்கள் பரம்பொருளாகக் கருதிய ஒரே தெய்வம் திருமால்தான். வேறு தெய்வங்களை அவர்கள் பரம்பொருளாகக் கருதவில்லை. இவ்விஷயம் சங்க இலக்கியங்களில் தெளிவாக உள்ளது. ”அருள் குடையாக அறம் கோலாக இருநிழல் படாமை மூவேழுலகமும் ஒரு நிழலாக்கிய ஏமத்தை” என்று தமிழகம் மட்டுமல்லாது அகில உலகிற்கும் திருமாலே பரம்பொருள் என்று கூறியிருக்கிறார்கள் சங்கத் தமிழர்கள்.

    வேள்வி வழிபாட்டின் நீட்சியாக ஆலய வழிபாடு தோன்றிய காலத்திலும் நம் நாட்டில் முதலில் தோன்றிய ஆலயங்கள் திருமாலுக்குரிய ஆலயங்களே. காலத்தால் முற்பட்ட சங்க இலக்கியங்களில் திருவரங்கம், திருவேங்கடம், திருவெஃகா, திருவனந்தபுரம் முதலிய திருமாலின் திவ்ய தேசங்களைப் பற்றிய செய்திகள் வருகின்றனவே ஓழியத் தற்காலத்தில் பிரபலமாகவுள்ள மற்ற தெய்வக் கோயில்களைப் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்புக்கூடக் காணப்படவில்லை.

    மேலும் பகவானுடைய அவதாரப் பெருமைகளும் பரத்வமும் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸிந்தாந்தக் கோட்பாடுகளும் பாஞ்சராத்ர ஆகமக் குறிப்புகளும் சங்க இலக்கியங்களில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இதனால் தொல்பழம் வைதிக சமயமான ஸ்ரீவைஷ்ணவ மதம் தான் பழம் தமிழரின் மதம் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது. பழந்தமிழரான திருவள்ளுவரின் மதமும் அந்த மதம் தான் என்பதை அவரது நூலான திருக்குறளே தெளிவாகக் காட்டுகிறது. எப்படியென்று பார்ப்போம்.

    – தொடரும்

    Share
  • அக இலக்கியச் சிறுபாத்திரங்கள் – 11 (குறமகள்)

    அக இலக்கியச் சிறுபாத்திரங்கள் – 11 (குறமகள்)

    ச. கண்மணி கணேசன் (ப.நி.),
    முன்னாள் முதல்வர்& தமிழ்த்துறைத் தலைவர்,
    ஸ்ரீகாளீஸ்வரி கல்லூரி, சிவகாசி.

    முன்னுரை

    குறமகள்  என்னும் பாத்திரம் தேவைக்கேற்ப சிறுபாத்திரமாகவும், தலைமைப் பாத்திரமாகவும், முருகனின் காதல் மனைவி வள்ளியைக் குறிப்பதாகவும் அமைவதே அதன்  தனித்தன்மை ஆகும். குறிஞ்சித் திணை சார்ந்த தலைவியும்; புனம் காக்கும் பெண்டிரும் குறமகள்கள் எனினும்; வெளிப்படையாகத் தலைவியைக் ‘குறமகள்’ என்று சொல்லும் பாடல் ஒன்றே ஒன்று தான் (அகம்.- 188). அகப்பாடலில் வள்ளியும் ‘குறமகள்’ என அழைக்கப்படுகிறாள் (பரி.- 8).   அவற்றைத் தவிர்த்து குறமகள் என்னும் சிறுபாத்திரம் இடம் பெறும் பாடல்கள் மூன்று. அப்பாடல்களில் ‘குறமகள்’ தோழியின் கூற்றிலும் தலைவியின் கூற்றிலும் இடம் பெறுகிறாளே அன்றிக் காட்சியில் நேரடியாக இடம் பெறவில்லை.

    உவமை உருவாக்கத்தில் குறமகள்

    ஒரு மலைப்புறம்; அது நறவுமலி பாக்கம். அதாவது கள் மிகுந்த மலைப்பக்கத்துச் சீறூர்; அங்கே குறமகள் ஈன்ற புதல்வர். எந்த அளவு பிள்ளைமைப் பருவமெனின்; முன்கை மிகவும் சிறிது. அதைக் ‘குறியிறைப் புதல்வர்’ என்னும் தொடரால் புலவர் நமக்குப் புரிய வைக்கிறார். பெயர் தெரியாத அப்புலவருக்கு இந்தத் தொடரே பெயராகவும் அமைந்தது. ஆம்; குறுந்தொகையைத் தொகுத்தோர் அவருக்குச் சூட்டிய பெயர் குறியிறையார்.

    இந்தப் புதல்வருடன் அவர் முரண்படுத்திக் காட்டுவது ஒரு யானைக்கன்று. அக்கன்று இரும்பிடி ஈன்ற கன்று; அதாவது கருமையான பெண்யானையின் கன்று. அந்தக் கன்றும் இளம்பருவத்தினை உடையதே. மெல்லிய தலையை உடைய கன்றாக  இருப்பினும்  யானையின் முழந்தாள் குறிப்பிட்டுச் சுட்டிக்  காட்டக்கூடிய அளவு தோற்றமளித்தது.

    “நறவுமலி பாக்கத்துக் குறமகள் ஈன்ற
    குறியிறைப் புதல்வ”ரோடு (குறுந்.- 394) அக்கன்று சுற்றிச்சுற்றி ஓடி விளையாடி இனிமை பயக்கிறது. காலம் செல்லச் செல்ல நிலைமை  மாறுகிறது. யானைக்கன்று வளர்ந்த பிறகு தினைப்புனத்தை மேய்ந்து துன்பத்தைத் தருவதாகி விட்டது.

    ஆக இருவேறு சூழல்கள்; ஒன்று குழந்தைப் பருவத்துச் சூழல்; மற்றொன்று வளர்ந்த பிறகு தோன்றும் சூழல்.  முதல் காட்சியில் யானைக்கன்றுடன் சேர்ந்து விளையாடும் சிறார்; இரண்டாம் காட்சியில்  புனத்தில் மேய வந்த யானையை விரட்டும் இளைஞர். அதுபோல…; என்று தலைவனை இயற்பழித்துத் தோழி பேசுகிறாள். ஆற்றவியலாத தலைவியை ஆற்றுவிக்கிறாள்.

    மேற்சுட்டிய உவமையோடு ஒப்பிடப்படுவது தலைவன் தலைவியின் கேண்மை. முதலில் தலைவனின் நகைவிளையாட்டு இனிதாக இருந்தது; பின்னர் தலைவியின் நற்பெயருக்குப் பகை ஆகிவிட்டது. இந்த உவமையை வடிவமைக்கக் கருவியாக குறமகள் என்னும் சிறுபாத்திரம் பயன்பட்டுள்ளது.

    உள்ளுறை உருவாக்கத்தில் குறமகள்

    கிள்ளைப் பத்தில் சிறப்பிடம் பெறுவது கிளி தான் எனினும்; அக்கிளியைக் கடியும் குறமகள் உள்ளுறையில் சிறப்பிடம் பெறுகிறாள்.

    “பின்னிருங் கூந்தல் நன்னுதற் குறமகள்” (ஐங்.- 285)

    ‘மென்தினை நுவணை உண்டு பசி தீர்கிறாள்; பின்னர் தட்டையைப் புடைத்து மலைநெற் கதிர்களைக் கொய்யவரும் சிறுகிளிகளை ஓட்டுகிறாள். இதற்கிடனான நாட்டை உடைய தலைவனே’ என்று தோழி விளிப்பதில் உள்ளுறை அழகு சேர்க்கிறது. குறமகள் தினைமாவினை உண்டு பசியாறுவது தலைவி தலைவனோடு சேர்ந்து  நுகரும் இன்பத்திற்கு ஒப்பானது. சிறுகிளி ஓட்டிக் காவலில் ஈடுபடுவது;  தலைவனது மனைச் செல்வத்தைப் பிறரொழியத் தானே நுகரும் வேட்கையைப் புலப்படுத்துவது. இத்தன்மையுடைய தலைவியைப் பற்றி அறிந்திருந்தும் அவள் மெலியும்படி நீ பிரிந்து சென்றது தகுமோ என்று தோழி தலைவனிடம் வினவுகிறாள்.

    உள்ளுறையில் இடம்பெறும் குறமகள் தான் நாடனின் தலைவியோ என்னும் ஐயம் எழாமல் இல்லை. ஆயினும் நாடனை விளிக்கும் பகுதி உள்ளுறை இடம்பெறும் பகுதியாக இருப்பதே அகப்பாடலின் பொதுவான அமைப்பு. அந்த மரபு மீறிய பாடல் எதுவும் தொகைநூல்களில் இல்லை. எனவே இங்கு ‘குறமகள்’ சிறுபாத்திரமே.

    படிமப்பொருளாகும் குறமகள்

    செவிலித் தாயிடம் தோழி அறத்தொடு நிற்பாள் எனவுணர்ந்த தலைவி ‘உயிரே போனாலும் சரி; கண்களின் பசலைக்குக்  காரணம் காமநோய் என்று சொல்லிவிடாதே’ எனப் பதறுகிறாள். அவளது பேச்சில் இடம்பெறுபவள்;

    “கிளர்ந்த வேங்கைச் சேணெடும் பொங்கர்ப்
    பொன்னேர் புதுமலர் வேண்டிய குறமகள்” (அகம்.- 52)

    ஆவாள்.   தலைவியின் கூற்று தொடர்கிறது.  மலைப்புறத்தில் வள்ளிக்கொடி சுற்றிய வேங்கை மரத்தில் மிகவுயர்ந்த கிளையில் பொன்னை ஒத்துப் பூத்திருக்கும் பூக்களைப் பெற விரும்பிய குறமகள் ‘இன்னா இசைய பூசல் பயிற்று’கிறாள். அதாவது ‘துன்பத்தை வரவழைக்கக் கூடிய ஆரவாரம் செய்கிறாள்’  என்பது பாடலடியிலிருந்து தெரிகிறது. அதற்கு மேல் அந்த ஆரவாரம் என்ன என்பது பற்றிய விளக்கம் மற்றொரு அகப்பாடல் மூலமே நமக்குப் புரிகிறது.

    “ஒலிசினை வேங்கை கொய்குவம் சென்றுழிப்
    புலிபுலி என்னும் பூசல் தோன்ற” (அகம்.- 48)

    என்றும் செவிலியிடம் அறத்தோடு நிற்கும் தோழியே பேசுகிறாள். இப்போது துன்பத்தை வரவழைத்த பூசல் ‘புலிபுலி’ என்று ஆரவாரிப்பதென்பது ஐயமின்றிப் புலனாகிறது. அப்படிப் பூசலிட்டால் எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் வேங்கைப்பூ உதிரும்  என்று ஒரு நம்பிக்கை. நாம் புத்தகத்திற்குள் மயிலிறகை வைத்து மூடி ‘அது குட்டி போடும்’ என்று காத்திருந்தோமே அது போன்ற நம்பிக்கை தான்.

    இந்த ஆரவாரத்தைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு;  அப்பூசலுக்குக் காரணம் பக்கமலையிலுள்ள குகையில் இருந்து பசுவினைக் கவரும் வலிய புலி என்று கருதித் தம் சீறூர் தனித்தொழியக் குன்றத்து மக்களெல்லாம் ஆரவாரித்து வில்லோடு சென்றனர். இது தலைவன் நாட்டில் காணக் கூடிய நிகழ்வு.

    இங்கு வள்ளிக்கொடி சுற்றிய வேங்கைமரம் தலைவன் தலைவியின் கேண்மையை உள்ளுறையாக உரைக்கும் படிமமாக உள்ளது. ஒன்று இன்னொன்றாக மனதில் படிவதே படிமம் ஆகும். புராணத்து வள்ளி ஒரு குறமகள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த தொன்மக்கருத்து. அதனால் வள்ளிக்கொடியும் வேங்கை மரமும் கட்புல உருக்காட்சியாகத் தோன்றியவுடன் முறையே வள்ளிக்குறத்தி, முருகன் என்று நம் மனதில் படிகிறது.

    வேங்கை பூத்தமை கண்ட குறமகளின் ‘புலி புலி’ எனும் ஆரவாரம் ஊர் முழுவதும்  பேரிரைச்சல் எழக் காரணமாயினமை; அவர்களது கேண்மையால் பிறந்த கௌவை ஊர் முற்றும் பரவி அலராயிற்று என்னும் பொருளையும் தருகிறது.

    உள்ளுறையோடு தெரிய வரும் அக்கால மக்களின் நம்பிக்கையைப் புரிய வைப்பதற்கும், படிமப்பொருளாக்குவதற்கும் குறமகள் எனும் சிறுபாத்திரம் பயன்பட்டுள்ளது.

    முடிவுரை

    குறமகள் தோழியின் கூற்றிலும் தலைவியின் கூற்றிலும் இடம் பெறுகிறாளே அன்றிக் காட்சியில் நேரடியாக இடம் பெறவில்லை. உவமை உருவாக்கத்திற்கும், உள்ளுறை உருவாக்கத்திற்கும் துணை செய்பவளாகக் காணப்படுவதுடன்; படிமப்பொருளுக்குத் துணையாகி அக்கால மக்களின் நம்பிக்கையையும் புலப்படுத்துகிறாள்.

    Share
  • எட்டுக் கோணல் பண்டிதன் – 5

    எட்டுக் கோணல் பண்டிதன் – 5

    தி. இரா. மீனா

                   அத்தியாயம் – 2 தன்னை ’உணர்தல் ’

    ‘இதுவரை மாயையால் துன்பப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நான் இப்போது அதிலிருந்து விடுபட்டு குறைபாடுகளற்று, அமைதியானேன்’ என ஜனக மன்னர் தத்துவத்தின நுட்பமுணர்ந்து வியப்புடன் சுவானுபவம் உணர்த்தல் இரண்டாவது அத்தியாயமாகும். இதில் இருபத்தைந்து வசனங்கள் உள்ளன.

    1. படைப்பிற்கப்பால் குற்றமற்ற அமைதிமயமான அறிவே நானாகயிருக்க இத்தனை காலம் மயக்கத்தில் நான் ஏமாறினேனே.
    2. நானொருவன் இந்த உடலை ஒளிர்விப்பது போல உலகத்தையும் ஒளிர்விக்கிறேன். ஆதலால் உலகமனைத்தும் என்னுடையது அல்லது ஒன்றுமே எனதல்ல.
    3. உடலுடன் உலகை விட்டு நீங்குவதும், ஏதோ ஒரு நுட்பத்தால் என பரம்பொருள் எனக்குக் காட்டுகிறது.
    4. அலைகளும் நீர்க்குமிழிகளும் நீரிலிருந்து வேறானவையில்லை என்பது போலவே ஆத்ம வெளிப்பாடான உலகம் ஆத்மாவிலிருந்து வேறானதில்லை.
    5. ஆராய்ந்து பார்க்கும் போது ஆடை என்பது நூல் என்ற ஒன்றே என்பது போல படைப்பும் ஆன்மமயமானதாக உள்ளது.
    6. கரும்பின் சாற்றில் உண்டாகும் சர்க்கரை அதனாலேயே [சாற்றால்] வியாபிக்கப்படுவது போல உலகம் என்னிடம் உண்டாகி இடைவிடாமல் என்னால் வியாபிக்கப்படும்.
    7. தன்னையுணராத போது உலகம் உண்டாகும்; தன்னையுணர்ந்தால் உலகம் தோன்றாது. கயிற்றைப் பார்க்காதபோது அரவு தோன்றும்; கயிற்றைக் கண்டால் அரவு தோன்றாது.
    8. எனது சுயவடிவம் ஒளியேயன்றி வேறில்லை; உலகம் ஒளிரும் போது நானே ஒளிர்கிறேன்.
    9. கிளிஞ்சலில் வெள்ளியென, கயிற்றில் பாம்பென, வெயிலில் கானலென அறியாமையால் உலகம் என்பால் விகர்ப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
    10. என்னிடமிருந்து வெளிப்பட்ட உலகம் என்னிடம்தான் ஒடுங்கும். மண்ணில் குடமும், நீரில் அலையும் பொன்னில் பணியும் போல.
    11. பிரமன் முதல் புழுவரை உலகின் அழிவிலும், அழிவின்றி நிற்கும் வியப்பு மிகும் யான் போற்றி.
    12. உடலுற்றாலும் ஒருவனாயிலகும் நானே நான்! எனக்கே வணக்கம். வருவது, போவது எங்குமெனக்கில்லை. உலகம் முழுவதும் நிறைந்திருப்பவன் நானே.
    13. உடலால் எதையும் தொடாமல், தொன்று தொட்டு உலகு தாங்குமெனக்கு நிகர் சமர்த்தானவர் எவர்? நானே நான்! என்னை வணங்குகிறேன்.
    14. என்னை வணங்குகிறேன். ஒன்றுமில்லையெனக்கு. இல்லையெனில் மனம், வாக்குகளுக்கு, இலக்கு எல்லாம் என்னுடை யதே.
    15. அறிபவன், அறிவு, அறிகின்ற பொருள் என்ற இந்த மூன்றும் உண்மையல்ல. அறியாமையால் இவை எங்கிருக்குமோ அங்கு களங்கமில்லாப் பொருள் நான்
    16. துன்பத்தின் மூலம் துவைதம். அதற்கு முன்பு பார்ப்பது முழுவதும் பொய். ஏகமாம் தூய ஞான ரஸமே நான் என்பதிலும் வேறு மருந்தில்லை.
    17. ஞானமுடையவன் நான்; அறியாமையால் சிலவற்றைக் கற்பிதம் செய்து கொண்டேன். தொடர்ந்து ஆய்ந்ததன் மூலம் எனக்கு விகற்பமில்லா நிலை வாய்த்தது.
    18. பந்தமெனக்கில்லை; மோட்சமுமில்லை. ஆதாரமற்ற குழப்பம் அடங்கியது. உலகம் என்னிடமுள்ளது; [ஆயினும்] உண்மையில் என்னிடமில்லை.
    19. உடலுடன் இவ்வுலகம் ஒன்றுமேயில்லையென்றும், ஆத்மா தூய அறிவு மயமென்றும் துணிந்தேன். ஆனால் இப்போது கற்பனை எதனிடம்?
    20. உடலும், சொர்க்க – நரகங்களும், பந்த முக்திகளும், பயமும் – இவையெல்லாம் கற்பனையே. ஞான ஆத்மாவாம் எனக்கு இதனாலென்ன பயன்?
    21. துவைதம் காணாத எனக்கு மக்கள் கூட்டம் காடு போலாகியது. எதனிடம் நான் மகிழ்வடைவேன்?
    22. உடல் நானல்ல; எனக்கு உடலில்லை. ஜீவனும் நானல்ல; ஞானமே நான். வாழ்க்கை விருப்பமே என் பந்தமாக இருந்தது.
    23. எல்லையில்லாத பெரும் கடலாகிய என்னிடம் மனமாகிய காற்றெழ பற்பல உலகத் திரைகள் திடீரென விந்தையாய்க் கிளம்புகின்றன.
    24. எல்லையில்லாத பெருங்கடலாகிய என்னிடம் மனக்காற்று ஒடுங்க, ஜீவனாகிய வியாபாரியின் உலகக் கப்பல் அழிவடைகிறது.
    25. கரையில்லாத பெருங்கடலாகிய என்னிடம் ஜீவ தரங்கங்கள் இயற்கையாகவே உண்டாகி மோதி விளையாடி ஒடுங்குகின்றன.

    [தொடரும்]

    Share
  • திருவள்ளுவர் யார்? – 4

    திருவள்ளுவர் யார்? – 4

    புதுக்கோட்டை பத்மநாபன்

    திருவள்ளுவர் கூறும் ஒழுக்கம் என்பது, அவரவரின் வர்ணத்திற்குரிய ஒழுக்கம்தான்.

    “மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான்
    பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்”

    இந்தக் குறட்பா, ஓர் அந்தணனுக்கு அறிவுரை சொல்வதுபோல் அமைந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. ஓதல் முதலிய ஆறு தொழில்களே அந்தணருக்கு உரியவை. திருவள்ளுவர் வாழ்ந்த காலத்தில் அந்தணர்களில் சிலர் தங்களது அறுதொழிலை விட்டுவிட்டு, அத்தொழில்களுக்கு அடிப்படையான வேதத்தையும் மறந்துவிட்டு, வேறு தொழில்களை நாடிச் சென்றிருக்கின்றனர். வேள்வி முதலிய வைதிக கர்மங்களை விட்டுவிட்டு வேறு தொழில் செய்பவர்களை ‘வேளாப் பார்ப்பான்’ என்று அழைக்கும் வழக்கம் இருந்ததாகச் சங்க இலக்கியங்களில் சொல்லப்படுகிறது. அந்த வகை அந்தணர்களை நோக்கித்தான் இந்தக் குறட்பாவின் மூலம் திருவள்ளுவர் அறிவுரை கூறுகிறார்.

    வேதத்தை அந்தணர் மறக்கலாகாது. அந்தணர்களின் அறு தொழில்களுக்கு அடிப்படையே வேதம்தான். வேதம் மறந்து போய்விட்டால் அவர்கள் தங்களது தொழிலைச் செய்ய முடியாது. வேதம் நினைவில் இருக்க வேண்டுமானால் தங்களது அறுதொழில்களையும் அவர்கள் செய்து கொண்டிருக்க வேண்டும். தங்கள் தொழிலைச் செய்ய முடியாத நிலையில் ஜீவனத்துக்காக அவர்கள் வேறு தொழிலை நாட வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டுவிடுகிறது. அப்படி வேறு தொழிலை நாடிச் செல்லும் அந்தணர்களை நோக்கித்தான் திருவள்ளுவர், இக்குறட்பாவின் மூலம் அறிவுரை கூறுகிறார். அதாவது, “நீங்கள் வேதத்தை மறந்து விட்டாலும் மறுபடி கற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் வேதம் மறந்து போய்விட்டது என்பதற்காக நீங்கள் வேறு தொழிலை நாடிச் சென்றால் அத்தொழிலுக்கு உரிய பழக்க வழக்கங்கள் உங்களைப் பற்றிக் கொண்டுவிடும். உங்களது ஒழுக்கம் போய்விடும். அதனால் உங்கள் உயர்வு கெட்டுப் போய்விடும். பிறப்பால் அமைந்த உங்களது சிறப்பை இழந்துவிடுவீர்கள். ஆகவே வேறு தொழிலை நாடிச் செல்லாதீர்கள்”என்று கூறுகிறார் திருவள்ளுவர்.

    எல்லாக் காலங்களிலுமே அறுதொழில் செய்யும் அந்தணரை சமூஹம் உயர்ந்த இடத்தில் வைத்துத்தான் மதித்திருக்கிறது. அறுதொழில் செய்யும் அந்தணரை அரசனே வணங்கியிருக்கிறான் என்று சங்க இலக்கியம் சொல்கிறது. ஆனால் ஜீவனத்துக்காகத் தன் தொழிலை விட்டுவிட்டுத் தாழ்ந்த தொழிலைச் செய்யும் அந்தணருக்கு அவரது பிறவிக்குரிய மரியாதை கிடைப்பதில்லை. வேள்வி செய்யும் பார்ப்பானுக்குக் கிடைக்கும் மரியாதை, சங்கறுத்து வளையல் வியாபாரம் செய்யும் பார்ப்பானுக்குக் கிடைக்காது. வேறு தொழிலை நாடிச் சென்றாலும் தன் பிறவிக்குத் தாழ்வு ஏற்படுத்தும் தொழிலை நாடி ஓர் அந்தணன் செல்லக் கூடாது. தான் பிறருக்கு அறிவுரை கூறும் அளவிற்குத் தலைமைத் தன்மை உள்ள தொழிலைத்தான் அந்தணன் எப்போதும் செய்யவேண்டும். தன் தகுதிக்குத் தாழ்ந்த தொழிலைச் செய்தால் அத்தொழிலுக்குரிய தாழ்ந்த ஒழுக்கங்கள் அவனைப் பற்றிக்கொண்டு அவனது அந்தணத் தன்மையைப் போக்கிவிடும். இந்தக் குறட்பாமூலம் வர்ண தர்மத்தை சிறப்பாக ஆதரிக்கிறார் திருவள்ளுவர்.

    அந்தணர்கள் வேதத்தை ஏன் மறக்கிறார்கள் என்றால் அதற்கும் திருவள்ளுவரே காரணம் கூறுகிறார். ‘ஆபயன் குன்றும்’ என்ற குறட்பாவில் அரசன் நல்லாட்சி புரியாத நாட்டில், அந்தணர்கள் வேதத்தை மறந்துவிடுவார்கள் என்று கூறுகிறார். அதாவது ஓர் அரசன், அந்தணர்களுக்கு உணவு, உடை, உறைவிடம் முதலிய சௌகர்யங்களை ஏற்படுத்திக் கொடுத்து அவர்களை மதித்து ஆதரித்துப் பாதுகாக்க வேண்டும். அப்படி அரசனால் கௌரவிக்கப்படும் அந்தணர்கள், தங்களுக்குரிய அறுதொழில்களைச் செய்துகொண்டு ஜீவனம் செய்வார்கள். அரசன் அவர்களை இம்முறையில் ஆதரிக்கவில்லை என்றால் அவர்கள் தங்கள் தொழிலை விட்டுவிட்டு ஜீவனத்துக்காக வேறு தொழிலை நாடவேண்டிய சூழ்நிலை தான் ஏற்படும். வேறு தொழிலில் வேதத்தின் தேவை இல்லாததால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேதத்தை அவர்கள் மறந்துவிடுவார்கள். அதனால்தான், ‘காவலன் காவான் எனின் அறுதொழிலோர் நூல் மறப்பர்’ என்கிறார். எனவே தான் அந்தணர்களைப் பாதுகாப்பது அரசனுடைய கடமை என்கிறார்.

    அந்தணரின் அறுதொழிலின் சிறப்பையும் அவர்களது பண்பட்ட வாழ்க்கை முறையின் சிறப்பையும் எடுத்துக் காட்டத்தான் மற்றவர்களின் தொழில்களைப் பற்றி எல்லாம் பேசாமல், நல்லாட்சியில்லாத நாட்டில் அந்தணர்கள் தங்கள் தொழிலை விட்டுவிடுவார்கள் என்று கூறினார். அரசன் எல்லோரையும் பாதுகாக்க வேண்டியவன் என்றாலும் குறிப்பாக அந்தணரை அவன் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று சொன்னது அந்தணரின் பெருமை கருதியே.

    திருவள்ளுவர் தன் வாழ்நாளில் ஒரு கொடுங்கோல் அரசனையும் சந்திக்க வேண்டி இருந்திருக்கிறது என்பதை இதனால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அந்தக் கொடுங்கோலனின் ஆட்சிக் காலத்தில் இருந்த அந்தணர்கள், தங்களை அரசன் முறைப்படி ஆதரிக்காததால் தங்கள் தொழிலை விட்டுவிட்டனர். அதனால் அவர்களுக்கு வேதம் மறந்துபோய்விட்டது. அந்த நிலையில் அவர்கள் வேறுதொழிலை நாடிச் செல்ல நினைத்த போதுதான் அவர்களுக்குக் கூறும் அறிவுரையாக ‘மறப்பினும் ஓத்துக்கொளலாகும்’ என்ற குறட்பாவை எழுதினார் திருவள்ளுவர்.

    “அந்தணர்களே! அரசன் உங்களை ஆதரிக்காததால் உங்கள் தொழிலைக் கைவிட்ட நீங்கள் அத்தொழிலுக்கு ஆதாரமான வேதத்தையும் மறந்து விட்டீர்கள். நீங்கள் கற்ற வேதத்தை மறந்துவிட்டாலும் திரும்பக் கற்றுக் கொள்ளலாம். மறந்து போய்விட்டதே என்று கவலைகொள்ள வேண்டாம். அந்த வேதம் உங்களுக்கு என்றும் பாதுகாப்புத் தரும். ஆனால் ஜீவனம் போய்விட்டதே என்பதற்காக வேறு தொழிலுக்குப் போய்விடாதீர்கள். வேறு தொழிலுக்கு நீங்கள் சென்றால் அத்தொழிலுக்குரிய பழக்கவழக்கங்களால் ஈர்க்கப்பட்டு உங்கள் வர்ண ஒழுக்கம் குறைந்துவிடும். அதனால் உங்களது உயர்வு கெட்டுப் போய்விடும்” என்பதுதான் திருவள்ளுவர் அந்தணர்களுக்கு கூறும் அறிவுரை.

    ஜீவனத்துக்காக அந்தணர்கள் எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தங்கள் தகுதிக்குப் பொருந்தாத தொழிலைச் செய்யக்கூடாது என்பதும், தங்களது பெருமைக்குக் குறைவு ஏற்படுத்தாத தொழிலைத்தான் எப்போதும் அவர்கள் செய்யவேண்டும் என்பதும் இதனால் தெளிவாகிறது. ”சிறப்பொவ்வா செய்தொழில் வேற்றுமையான்”என்ற இடத்தில் தொழில்களில் உயர்வு தாழ்வு உண்டு என்பதையும் காட்டிவிட்டார் திருவள்ளுவர். அதனால் திருவள்ளுவர், வர்ண தர்மத்தை முழுக்க முழுக்க ஆதரித்த ஒரு வைதிகர் என்பது தெளிவாகிறது.

    உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த ஒருவனிடம் உயர்ந்த குணம்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் சில இடங்களில் இவ்விஷயம் மாறுபட்டுக் காணப்படுகிறது. அதாவது நடைமுறையில் சில இடங்களில் உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவனிடம் இழிவான குணங்களும் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவனிடம் உயர்ந்த குணங்களும் காணப்படுகின்றன. இவ்விஷயம் குறித்தும் விளக்குகிறார் திருவள்ளுவர்.

    “மேல்பிறந்தார் ஆயினும் கல்லாதார் கீழ்ப்பிறந்தும்
    கற்றார் அனைத்திலர் பாடு”

    “மேலிருந்தும் மேலல்லார் மேலல்லர் கீழிருந்தும்
    கீழல்லார் கீழ்அல் லவர்”

    என்ற குறட்பாக்கள் மூலம் கல்வி ஞானம், ஒழுக்கம், நற்பண்பு இவையெல்லாம் மேற்குலத்தில் பிறந்தவனிடம் இல்லையென்றால் அவன் மேற்குலத்தில் பிறந்தவனாகக் கருதப்படமாட்டான் என்றும் மேற்படி விஷயங்கள் கீழ்க்குலத்தில் பிறந்தவனிடம் காணப்பட்டால், அவன் கீழ்குலத்தில் பிறந்தவனாகக் கருதப்படமாட்டான் என்றும் கூறுகிறார் திருவள்ளுவர். மேற்குலத்தில் பிறந்தவனிடம் கல்வி, ஞானம் முதலிய நற்பண்புகள் இல்லாமற் போவதற்கும் கீழ்க்குலத்தில் பிறந்தவனிடம் அந்த நற்பண்புகள் காணப்படுவதற்கும் என்ன காரணம் என்றால் அதற்கும் அவரே பதிலளிக்கிறார். குடிமை என்ற அதிகாரத்தில்,

    “நலத்தின்கண் நாரின்மை தோன்றின் அவனைக்
    குலத்தின்கண் ஐயப் படும்”

    என்று ஒரு குறட்பா இடம்பெறுகிறது. உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்த ஒருவனிடம் நற்பண்பு காணப்படாவிட்டால் அவனது பிறப்பு சந்தேகத்துக்குரியது என்பது இக்குறட்பாவின் கருத்து.

    “நிலத்தில் கிடந்தமை கால்காட்டும் காட்டும்
    குலத்தில் பிறந்தார்வாய்ச் சொல்.”

    என்பது அதற்கு அடுத்த குறட்பா. நிலத்தின் தன்மையை அந்நிலத்தில் முளைத்து வரும் முளையை வைத்து நாம் அறிந்துகொள்வது போல ஒருவன் உயர்குலத்தில் பிறந்தவன் என்பதை அவனது வாய்ச்சொல் காட்டிவிடும் என்பது இக்குறட்பாவின் கருத்து. அதாவது நல்ல நிலத்தில் நல்ல விதையை விதைத்தால் நல்ல பயிர் உருவாகும். கெட்ட நிலத்தில் நல்ல விதையையோ நல்ல நிலத்தில் கெட்ட விதையையோ விதைத்தால் விளையும் பயிர் நல்ல பயிராக இருக்காது. இதுதான் திருவள்ளுவர் சொல்ல வரும் விஷயம்.

    மஹாபாரதம் வனபர்வத்தில் தர்மராஜரான யுதிஷ்டிரருக்கும் ஒரு மலைப் பாம்புக்கும் இடையில் நடந்த ஓர் உரையாடல் சொல்லப்படுகிறது. அவ்வுரையாடலில் தர்மராஜர் “அந்தணனாகப் பிறந்த ஒருவனிடம் நான்காம் வருணத்தவனுக்குரிய குணங்களும் பழக்கவழக்கங்களும் காணப்பட்டால் அவன் அந்தணனாகமாட்டான். நான்காம் வர்ணத்தில் பிறந்த ஒருவனிடம் அந்தணனுக்கு உரிய குணங்களும் நடவடிக்கைகளும் காணப்பட்டால் அவன் நான்காம் வர்ணத்தவன் ஆகமாட்டான்” என்று கூறுகிறார். அதைக் கேட்ட அந்த மலைப்பாம்பு “ஒழுக்கத்தினால் தான் ஒருவன் அந்தணன் என்று சொல்லப்படுவான் என்றால் அந்தணனுக்குரிய ஒழுக்கம் இல்லாதபோது ஜாதி பயனற்றதாகிவிடுமே” என்று கேட்டது. அதற்கு தர்மராஜர், “ஆம், இந்த மானிட ஜாதியில் தற்காலத்தில் வர்ணபேதமின்றி ஆண்களும் பெண்களும் உறவு வைத்துக்கொள்வதால் அதற்குத் தக்கபடி அவர்களுக்குக் குழந்தைகளும் பிறக்கின்றன. ஆகவே, வர்ணக் கலப்பு ஏற்படுவதால் எல்லாவிதத்திலும் ஜாதி ஆய்வு செய்யத்தகாது என்பது என் கருத்து. இவ்விஷயத்தில் ஆசாரத்தையே (ஒழுக்கம்) பிரதானமாகக் கொள்ளவேண்டும் என்று தத்துவமறிந்தோர் கூறுகின்றனர்” என்று பதிலளிக்கிறார்.

    கல்வி ஞானமும் உயர்ந்த ஒழுக்கங்களும் இல்லாத ஒருவன் உயர்ந்த குலத்தில் பிறப்பதற்கும் கல்வி ஞானமும் உயர்ந்த ஒழுக்கங்களும் உள்ள ஒருவன் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறப்பதற்கும் குலக் கலப்பே காரணமென்கிறார் தர்மராஜர். இதைத்தான் “நிலத்தில் கிடந்தமை கால் காட்டும்” என்ற குறட்பா மூலம் திருவள்ளுவரும் சொல்கிறார். உயர்ந்த குலத்தவனான ஓர் அந்தணனுக்கு மூடனும் துர்புத்தி உள்ளவனுமான ஒரு பிள்ளை பிறப்பதற்கும், தாழ்ந்த குலத்தவனுக்கு நற்பண்புகளும் கல்வி ஞானமும் நிறைந்த ஒரு பிள்ளை பிறப்பதற்கும் நிலம், விதை இவற்றின் தன்மைதான் காரணம் என்று திருவள்ளுவரும் தர்மராஜரும் சொல்கிறார்கள். இவ்விடத்தில்,

    वाङ्मैथुनमथो जन्म मरणम् च समम् नृणाम् (வாங்மைதுநமதோ ஜந்ம மரணம் ச ஸமம் ந்ருணாம்) என்று தர்மராஜர் சொன்னதையே திருவள்ளுவர் “பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” என்கிறார். ஆகவே சில அம்சங்களில் பிறப்பு எல்லோருக்கும் பொதுவானதாக இருந்தாலும், ஒருவனுடைய உயர்வுக்கும் தாழ்வுக்கும் அவனுடய பிறப்பே காரணமாகிறது என்று கூறுவதால் திருவள்ளுவர், வர்ணக் கலப்பை ஆதரிக்காத ஸநாதன வைதிகர் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக விளங்குகிறது.

    -தொடரும்

    Share