Author: மேகலா இராமமூர்த்தி

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தவக்கோலத்தோடு இராமன் மேற்கொண்டிருந்த பதினான்கு ஆண்டுக்கால வனவாசம், இராவணன் வீழ்ச்சிக்குப்பின் முடிவுக்கு வந்தது. தான் விரைவில் அயோத்திக்கு அணித்தேயுள்ள நந்தியம்பதிக்குச் சென்று பரதனைச் சந்திக்காவிடில் அவன் எரியில் வீழ்ந்து மாள்வான் எனும் உண்மையை நினைந்த இராமன், ”விரைந்துசென்று பரதனைக் காண வழியுண்டா?” என வீடணனிடம் வினவ, அவன் இராவணனின் புட்பக விமானத்தை வரவழைத்துத் தர, அதில் சீதையொடும் இலக்குவனொடும் ஏறினான் இராமன்.

வீடணனை இலங்கை நகருக்கும், சுக்கிரீவனையும் வாலிசேயான அங்கதனையும் ஏனைய வானரரையும் கிட்கிந்தைக்கும் செல்லப் பணித்தான். அதனைக் கேட்டுத் துணுக்கமடைந்த அவர்கள், ”ஐயனே! நின் பட்டாபிடேகத்தைக் கண்டு மகிழும்வரை நின்னைப் பின்தொடர எங்களை அனுமதிப்பாயாக!” என்று வேண்டவே அதற்கு இசைந்தான் இராமன்.

அனைவரும் விமானத்தில் ஏறினர் மகிழ்வோடு. விமானம் இலங்கையை வலமாய்ச் சுற்றிப் பறக்கவே வழியிலுள்ள காட்சிகளையும், கடலில் அமைக்கப்பெற்றிருந்த சேதுவையும் அதன் சிறப்பையும் சீதைக்கு விளக்கியுரைத்தான் இராமன்.

விரைந்து சென்றுகொண்டிருந்த விமானத்தில் கோதாவரி ஆற்றையும் முன்பு தங்கியிருந்த இடங்களையும் பார்த்துக்கொண்டே இராமனும் இலக்குவனும் சீதையும் சென்றுகொண்டிருந்த வேளையில் பரத்துவாச முனிவர் கீழே நிற்கக் கண்ட இராமன், அவரின் குடில்வாயிலில் விமானத்தை இறக்கினான்.

இராமனை உவகைக் கலுழ்ச்சியோடு எதிர்கொண்ட அந்தத் தவசீலர், ”ஐயனே! விராதன், கரன், மானாய் வந்த மாரீசன், கவந்தன், ஏழு மராமரங்கள், வாலியின் வீரமார்பு, வருணன் வாராதபோது சீறியதால் கடல்நீர், இராவணன் உரம், கும்பகருணனின் உயர்வு ஆகிய அனைத்தையும் அராவிச் செய்யப்பட்ட உன் பகழியால் அழித்து உலகினைக் காத்தாய்!” என்று புகழ்மொழிகள் உரைத்தார்.

விராதனும் கரனும் மானும் விறல்கெழு கவந்தன்தானும்
மராமரம் ஏழும் வாலி மார்பமும் மகர நீரும்
இராவணன் உரமும் கும்பகருணனது ஏற்றம்தானும்
அராவ அரும் பகழிஒன்றால் அழித்து உலகு அளித்தாய் ஐய. (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10140)

தம் மனையில் அன்று விருந்துண்டுதான் இராமனும் அவன் தோழர்களும் செல்லவேண்டும் என அன்புக்கட்டளை இட்டார் பரத்துவாசர். அதனை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்டான் இராமன். எனினும், தான் நந்தியம்பதி போய்ச் சேர்வதற்குள், ”14 ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன; அண்ணன் இன்னும் சொன்னபடி வரவில்லையே” எனச் சிந்தைநொந்து அருமைத் தம்பி பரதன் தீப்பாய்ந்து தன் ஆருயிரை இழக்காமலிருக்க வேண்டுமே என்றெண்ணி அனுமனை அருகழைத்து,

”மாருதி! நான் இன்றைக்கு அயோத்தி வருமுன் நீ விரைந்து சென்று எனக்கொரு தீமையும் இல்லை என்று பரதனிடம் செப்பி அவனைத் தீப்புக விடாமல் தடுத்து அங்கிருக்கும் வேளையில் நான் அங்கு வந்துவிடுவேன்” என்றுரைத்துத் தன் கணையாழியை அனுமனிடம் அடையாளமாய்க் கொடுத்தான்; அனுமனும் கணையாழியை வணக்கத்தோடு பெற்றுக்கொண்டு அங்கிருந்து அகன்றான்.

தன் தந்தையான வாயுவின் வேகமும் தலைவனான இராமனின் கோதண்டத்திலிருந்து புறப்படும் அம்பின் வேகமும் பின்னிட முந்திச்சென்ற அனுமன், ”இராமன் வனவாசம் முடிந்து திரும்பிவிட்டான்” எனும் செய்தியைத் தான் போகும் வழியில் குகனுக்கும் தெரிவித்து வான்வழியே தொடர்ந்து சென்றான்.

நந்தியம்பதியில் தவ வாழ்க்கை மேற்கொண்டிருந்த பரதனின் நிலையை இப்போது கண்ணுறுவோம் வாருங்கள்.

இராமன் சென்ற தென்திசையையே நோக்கியவண்ணம் ”அண்ணனார் எப்போது வருவார்; அரச பாரத்தை எப்போது அவர் வசம் ஒப்படைக்கலாம்?” என்று ஏக்கத்தோடு காத்திருந்தான் பரதன். அவனிடம், ”இராமன் ஈண்டு வந்துசேரவேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது” என்றனர் சோதிடர்கள்.

அதுகேட்ட பரதன், ”பின் ஏன் இராமன் இன்னும் வரவில்லை? பரதன் இன்னும் அரசாளும் ஆசை உடையவனாக உளன்; அப்படியிருந்தால் அவன் அரசாண்டு கொண்டிருக்கட்டும் என்று நினைத்திருப்பானோ? இனிச் செய்யவேண்டியதைச் சிந்தித்தவன் நாம் காட்டில் இருப்பதே நல்லது என்று இருந்துவிட்டானாகும்!” என்று இராமன் வாராமைக்குத் தானே கற்பனையாய்க் காரணம் கற்பித்துக்கொண்டான்.

என்னை இன்னும் அரசியல் இச்சையன்
அன்னன் ஆகின் அவன் அது கொள்க என்று
உன்னினான் கொல் உறுவது நோக்கினான்
இன்னதே நலன் என்று இருந்தான்அரோ. (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10165)

”அண்ணன் இராமனின் விருப்பம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்; நான் இனியும் உயிர்வாழ மாட்டேன்” எனும் முடிவுக்கு வந்து தற்கொலைக்குத் துணிந்த பரதன், இளவல் சத்துருக்கனைத் தூதுவரை அனுப்பி அழைத்துவரச் செய்தான்.

விரைந்துவந்து தன்னைக் கண்ட சத்துருக்கனை இறுகத் தழுவிக்கொண்ட பரதன், ”தம்பி! இராகவன் குறித்த நாளில் இங்கு வந்துசேரவில்லை; எனவே, நான் தீயில் வீழ்ந்து இறக்கத் தீர்மானித்துவிட்டேன்; நீ அயோத்தியின் அரசனாய் இருந்து ஆள்வாயாக!” என்றான்.

அதுகேட்ட சத்துருக்கன், நடுக்கத்தோடு தன் காதுகளைக் கைகளால் பொத்திக்கொண்டு, ”நான் உனக்கு என்ன தவறு செய்தேன்?” என்று கண்ணீர் சிந்தினான். கிளர்ந்தெழும் மானவுணர்வோடு நிமிர்ந்தவன்,

”காட்டில் வாழ்வதற்காக நிலமகளைக் கைவிட்டுப் போன இராமனைக் காப்பாற்றி அவன் பின்னே போனவனும் ஒரு தம்பியாகிய இலக்குவன்; காடுபோன இராமன் தான் திரும்பிவிடக் குறித்த காலம் கடந்தது எனச் சொல்லி ஆற்றாமை உடைய உயிரைவிட முயல்கின்றவனும் ஒரு தம்பியாகிய பரதன்; இவர்களுடன் பிறந்த மற்றொருவனாகிய நான் மட்டும் நாணமில்லாமல் இந்த அரசை ஆளுவேனாம்! இந்த அரசாட்சிதான் எத்தனை இனிது!” என்றான் உள்ளம் துடிக்க.

கான் ஆள நிலமகளைக் கைவிட்டுப்
போனானைக் காத்துப் பின்பு
போனானும் ஒரு தம்பி போனவன்
தான்வரும் அவதி போயிற்று என்னா
ஆனாத உயிர்விட என்று அமைவானும்
ஒரு தம்பி அயலே நாணாது
யானாம் இவ் அரசு ஆள்வென் என்னே 
இவ் அரசாட்சி இனிதே அம்மா. (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10172)

இராமாயணத்தில் சத்துருக்கனின் வாய்மொழியை நாம் கேட்பது இந்த ஓரிடத்தில் மட்டுமே. மற்ற இடங்களிலெல்லாம் பரதனின் நிழலாக அவனோடு சென்றுவரும் இணைபிரியா இளவலாகவே அவன் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளான்.

தான் அரசாள வேண்டும் என்பதற்காக உடன்பிறந்தோரையெல்லாம் இரக்கமின்றி எமபுரிக்கு அனுப்பும் இளவரசர்களை வரலாற்றில் நாம் காணலாம். ஆனால், அரசாட்சி வேண்டாம் என்று விட்டுக்கொடுப்பதில் போட்டிபோடும் தியாக உள்ளங்களான இராமனையும் அவனின் உத்தம இளவல்களையும் இராமகாதையில்தான் காண்கின்றோம்; அவர்களின் உயர்ந்த பண்பு நம்மை விம்மிதம் கொள்ள வைக்கின்றது.

தான் எரியில் வீழ்ந்து இறப்பது எனும் முடிவில் பரதன் உறுதியாய் இருக்கும் செய்தி கோசலையின் காதுகளுக்கு எட்டியது. அதனை விலக்கும்பொருட்டு விரைந்து பரதனின் இருப்பிடம் வந்துசேர்ந்தாள் அந்த மாதரசி. பரதனின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, ”இராமன் இன்று வரைவில்லையேல் நாளை வந்துசேர்வான் மகனே! தீப்புகல் தவிர்க!” என்றாள் நீரொழுகும் கண்களோடு.

அதனை மறுத்த பரதன், ”வாய்மையைக் காத்தலும் வாக்குத் தவறாதிருத்தலும் தயரதன் பிள்ளையாகிய என்னுடைய கடன்; அதனை எரியிடை வீழ்ந்து நிரூபிப்பேன்” என்றுரைத்து நெருப்பருகே சென்று அதனைப் பூசித்து நின்றபோது, சுற்றியிருந்தோர் அனைவரும் அதுகண்டு கூக்குரலிட்டு அழுதனர்; அவ்வேளையில் மாருதி ஆங்கு வந்தான்.

வந்தவன், “தலைவனாகிய இராமன் வந்தான்; மேலோன் வந்தான்; மெய்யுக்கு (சத்தியம்) மெய் (உடல்) போன்றவனாகிய உனது உயிர் அழிந்துபட்டால் அந்த இராமன் உயிர் வாழ்வானா?” என்றுகேட்டு மக்களை விலக்கி உள்நுழைந்து தன் கரங்களால் நெருப்பை அணைத்துக் கரியாக்கினான்.

அய்யன் வந்தனன் ஆரியன் வந்தனன்
மெய்யின் மெய்யன்ன நின்னுயிர் வீடினால்
உய்யுமே அவன் என்றுரைத்து உள்புகா
கய்யினால் எரியைக் கரி ஆக்கினான். (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10189)

எரியை அணைத்துக் கரியாக்கினான் எனும் நேரடிப் பொருளோடு எரியையே சான்றாக (கரி) வைத்து இராமனின் வருகையை உறுதிப்படுத்தினான் என்றோர் உட்பொருளும் கொள்ளத்தக்க வகையில் இப்பாடலை வடித்திருக்கும் கம்பரின் சொல்லாற்றல் நயக்கத்தக்கது.

பரதனை நோக்கிய அனுமன், ”ஐய! இராமன் உன்னைச் சந்திப்பதாகச் சொன்ன நேரம் முடிவுற இன்னும் நாற்பது நாழிகை மீதமுள்ளது; அதன்பின்னரும் இராமன் வாரானாயின் உனக்கு முன்னர் நான் எரியில் வீழ்ந்து மாள்வேன்!” என்று உறுதியளித்துவிட்டு இராமன் அடையாளமாய்க் கொடுத்தனுப்பிய கணையாழியைப் பரதனிடம் காட்டினான்.

அதுகண்டு மகிழ்ச்சி மீதூரப்பெற்ற பரதன், அனுமனை யார் என்று வினவி அறிந்தான். அதனைத் தொடர்ந்து இராமனை எதிர்கொண்டு அழைக்க அங்கிருந்தோர் அனைவரும் புறப்பட்டனர்; அனுமனோடு இணைந்துசென்றான் பரதன். போகின்ற வழியில் இராமன் வனவாசத்தின்போது புரிந்த செயல்களையெல்லாம் அனுமனிடம் கேட்டறிந்தான்.

இதற்கிடையில் இராமனைச் சந்திக்கத் தன்னுடைய இருப்பிடமான சிருங்கிபேரத்திலிருந்து, கடல்போன்ற சேனையோடு, குகன் புறப்பட்டுப் பரத்துவாச முனிவரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான். நலவிசாரிப்புகள் முடிந்த பின்னர் சீதை, இளவல் இலக்குவன், வந்திருக்கும் நண்பர்களோடு விமானம் ஏறினான் இராமன். அயோத்தி நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த அவ்விமானத்தையும் அதிலிருந்த இராமனையும் பரதனுக்குச் சுட்டிக் காட்டினான் அனுமன்.

விமானத்திலிருந்து இறங்கிய இராமன் தன் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கிய தம்பி பரதனைத் தழுவிக்கொண்டு கண்ணீர் உகுத்தான். அடுத்து, தாயர் மூவரையும் வணங்கினான். அவர்களிலும் கேகய அரசன் மகளாகிய கைகேயித் தாயின் திருவடிகளில் முதலில் வீழ்ந்து வணங்கிவிட்டுப் பின்னர் கோசலை, சுமித்திரை ஆகியோரின் கால்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான் இராமன் என்கிறார் கம்பர்.

காட்டுக்கு அனுப்பிய கைகேயியின் மாட்டுத் தனக்குக் கோபமோ வருத்தமோ ஏதுமில்லை என்பதனைச் சுட்டவே முதல் வணக்கத்தை அவளுக்களித்தான் இராமன் என்று நாம் கருதுவதில் பிழையில்லை.

தன்னோடு வந்த சுக்கிரீவன் வீடணன் முதலாய நண்பர்களைப் பரதனுக்கும் சத்துருக்கனுக்கும் அறிமுகப்படுத்தினான் இராமன். அனைவரையும் ஏற்றிக்கொண்டு அயோத்தி நோக்கிப் பறந்தது புட்பக விமானம்.

அயோத்தி அரண்மனையை இராமனின் விருப்பப்படி வானரர்க்கும் வீடணனுக்கும் சுற்றிக்காட்டினான் பரதன். அதன் அழகையும் விலைமதிப்பில்லா செல்வ வளத்தையும் கண்டு வியப்பில் வாய்பிளந்தனர் பார்த்தவர்கள்.

அடுத்து, இராமனின் பட்டாபிடேகத்திற்கு வேண்டிய மங்கல நீரை ஏழு கடல்களிலிருந்தும் புனித நதிகளிலிருந்தும் கொணர்ந்தான் அனுமன். மறுநாளே இராமன் முடிசூடுதற்கு உகந்த நாள் என்று வசிட்டர் இராமனிடம் தெரிவிக்க, அதற்குரிய ஏற்பாடுகள் விரைந்து நிகழ்ந்தன.    

பிற வேந்தர்களும், மாதவத்தோரும், சான்றோரும், சுக்கிரீவன், அனுமன், வீடணன் போன்றோரும் இராமனை மங்கல நீரால் அபிடேகம் செய்தனர். அதனையடுத்து, சிங்காதனத்தை அனுமன் காத்து நிற்க, அங்கதன் உடைவாளை ஏந்தி நிற்க, பரதன் வெண்கொற்றக் குடையைக் கவிக்க, இலக்குவ சத்துருக்கர் இருவரும் கவரி ஏந்த, மணங்கமழ் கூந்தலாளான சீதை பெருமிதத்தோடு விளங்க, திருவெண்ணெய்நல்லூர்ச் சடையப்ப வள்ளல் மரபுளோர் எடுத்துக்கொடுக்க மகுடத்தை வசிட்ட முனிவன் இராமனுக்குச் சூட்டினான் என்று இராமனின் பட்டாபிடேக நிகழ்வை நேரடி வர்ணனை செய்வதுபோல் நமக்குக் காட்சிப்படுத்துகின்றார் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர்.

அரியணை அனுமன் தாங்க அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த
பரதன்வெண் குடை கவிக்க இருவரும் கவரி பற்ற
விரைசெறி குழலி ஓங்க வெண்ணெயூர்ச் சடையன் தங்கள்
மரபுளோர் கொடுக்க வாங்கி வசிட்டனே புனைந்தான் மௌலி. (கம்ப: திருமுடிசூட்டுப் படலம் – 10327)

இப்பாடலில் கம்பர் தம்மை வாழ்வித்த சடையப்ப வள்ளலுக்கு என்றும் அழியாத நன்றி மகுடத்தைச் சூட்டியுள்ளமையைக் காண்கின்றோம். மன்னர்க்கு முடிகவிக்கும் உரிமை அந்நாளில் வேளாளருக்கு இருந்ததைச் சோழநாட்டு வரலாறு கூறும்; அத்தமிழ் மரபை ஈண்டு இணைத்து மகிழ்கின்றார் கம்பநாடர்.

”பதினான்கு ஆண்டுக்கால வனவாசத்தில் இராமனுக்குக் கிடைத்த உற்ற தோழர்கள் அனுமனும் அங்கதனும். ஆதலின் அவர்களை இராமனின் இளவல்களுக்கு முன்னதாகவே இப்பாடலில் கூறினார் கம்பர்; இராம இலக்குவரையும் சீதையையும் பரதனையும் மீட்டுத்தந்த பெருமைக்குரியவன் அனுமன்; ஆதலால், அரியணை அனுமன் தாங்க என்றார்; வாலிவதைக்குப் பின் அங்கதனுக்கு அடைக்கலம் அளித்தபோது ”பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீ இது பொறுத்தி” என்றான் இராமன். அதனை நினைவிற்கொண்டு அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த எனப் பொருத்தமாய் இங்குக் கூறினார்” எனக் கம்பரின் இப்பாடலுக்கு உரிய விளக்கமளிக்கின்றார் மகாவித்துவான் மயிலம் வே. சிவசுப்பிரமணியன் அவர்கள்.

இராமன் முடிசூட்டிக்கொண்ட உடனேயே தம்பியர் மூவர்க்கும் மணிமகுடம் சூட்டச்செய்தான்; பரதனைச் செங்கோலாட்சி நடத்துமாறு கட்டளையிட்டு மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான் என்கின்றார் கம்பர்.

தான் மட்டுமே அனைத்து அதிகாரங்களையும் கையில் வைத்திருக்கவேண்டும் எனக் கருதாது, பொறுப்புக்களைத் தம்பியர்க்குப் பகிர்ந்தளித்து, ஆட்சியில் பரதனுக்கும் பங்களித்த இராமனின் செயல், அவனுடைய ஆட்சிமுறையானது பகிர்ந்தாளும் பண்பாடுடையது என்பதை மன்பதைக்குக் காட்டுகின்றது. ’Delegation of duties’ என்று நாம் இக்காலத்தில் இதைத்தான் குறிப்பிடுகின்றோம்; இன்றியமையாத் தலைமைப் பண்புகளுள் ஈதொன்று!

இவ்வாறு தம் காப்பியமெங்கும் ஆட்சியாளர், குடிமக்கள் என அனைவர்க்குமேற்ற அறக்கருத்துக்களைக் குறைவின்றி வழங்கியிருக்கின்றார் கம்பர். அவர் காப்பியக் கவிஞராக மட்டுமல்லாது நாடகக் கவிஞராகவும், பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளை அற்புதமாய் வெளிப்படுத்தும் உணர்ச்சிக் கவிஞராகவும் திகழ்கின்ற பாங்கை இக்கட்டுரைத் தொடர் நெடுகிலும் நாம் கண்டோம். மாக்கவி கம்பரின் சொல்லாற்றல் அண்ணல் இராமனின் வில்லாற்றலுக்குச் சற்றும் குறைந்ததன்று!

’பிறனில் விழைவோர் கிளையொடுங் கெடுப’ எனும் காப்பியப் பாவிகத்தை வாரணம் பொருத மார்பும், வரையினை எடுத்த தோளும், நாரத முனிவர்க்கேற்ப நயம்பட உரைத்த நாவும், சங்கரன் கொடுத்த வாளும், முக்கோடி வாணாளும் உடைய மாவீரன் இராவணனின் வீழ்ச்சியின் வாயிலாய் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கம்பர், ’அறம் வெல்லும் பாவம் தோற்கும்’ என்பதனை இதன்மூலம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

உயிர்கள் அனைத்தையும் இனபேதமின்றி இடபேதமின்றி நேசிக்கும் ஆன்மநேய ஒருமைப்பாட்டையும் இக்காப்பியம் நமக்குக் கற்பிக்கின்றது.

”கற்றனைத்தூறும் அறிவு” எனும் வள்ளுவர் வாக்கு, காப்பியத்திற்குச் சிறப்பாய்ப் பொருந்தும். ஏனெனில் பிற இலக்கியங்கட்கு ஒரு துறையே பொருளாய் அமையும்; ஆனால், காப்பிய இலக்கியத்துக்கு உலகமே பொருளாய் அமைகின்றது. காப்பியக் கல்வி தரும் அறிவு பரந்தது; விரிந்தது; சிந்தனையை வளர்ப்பது. அதுவும் கம்பனின் காப்பியத்தில் கிடைப்பதுபோன்ற சிந்தனைச்செல்வம் வேறொரு காப்பியத்தில் கிடைக்காது” என்பார் தமிழ் மூதறிஞர் வ.சுப. மாணிக்கனார்.

மூதறிஞர் மாணிக்கனார் உரைத்தபடி பெருங்கவியான கம்பனின் சிந்தனை வளத்துக்கும் கவிப் புலமைக்கும் கட்டியங்கூறுகின்ற வகையில் கம்ப வாரிதியில் கருத்து முத்துக்கள் வித்தாரமாய்க் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றுள் சிலவற்றை நான் அள்ளியெடுத்து இக்கட்டுரைத் தொடரில் ஆரமாய்க் கோத்தளித்தேன். மீதமுள்ளவற்றையும் தமிழ்மக்கள் கற்றுப் பயன்கொள்ள வேண்டும் என்பதே என் வேண்டுகோளும் வேணவாவும்!

என்றுமுள தென்றமிழ்க்கு ஏற்றந் தந்த
கம்பன் புகழ் வாழ்க!
கன்னித் தமிழ் வாழ்க!

[முற்றும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இறந்த இராவணனுக்கு இறுதிக் கடன்களைச் செய்யும் பணியை வீடணனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தன்னைக் கண்டு வாழ்த்தவந்தவர்களைக் காணச் சென்றான் இராமன்.

வீழ்ந்துகிடந்த இராவணனின் உடலைக் கண்டு வருந்திய வீடணன், ”ஆற்றலின் உறைவிடமாயிருந்த அண்ணனே! அசுரர்களுக்குப் பிரளயமாய் உருவெடுத்தவனே!  தேவர்களுக்கு எமனாய் இருந்தவனே! எந்த நஞ்சும் உண்ணாவிட்டால் உயிரை உண்ணாது; ஆனால் சானகி எனும் நஞ்சு கண்ணால் கண்ட மாத்திரத்தில் உன் உயிரைப் போக்கியதே! நீயும் சாமானியன் போன்று படுகளப்பட்டு வீழ்ந்தாயே! எண்ணத் தெரியாதவனென்று உன்னால் கருதப்பட்ட நான் எண்ணி உரைத்த சொற்களை இந்த இறுதிக் காலத்தில்தான் எண்ணுகின்றாயா?

கொல்லத் தகாத மைத்துனனை நீ கொன்றுவிட்டாய் என்று அக்கொடுமையை மனத்தில் குறித்துவைத்துக் கொண்டு கொடுமைசூழ்ந்து, உன்னைப் பழிவாங்குவதற்குச் சமயம் பார்த்துப் பல்லைக் கடித்துப் பொறுத்துக்கொண்டிருந்த கொடிய பாவியான சூர்ப்பனகை, தன் நெஞ்சையழுத்திக் கொண்டிருந்த நெடுநாள் பகையை இன்று தீர்த்துக்கொண்டாளோ?” என்று புலம்பினான்.

இதன்மூலம் ஓர் உண்மை தெரியவருகின்றது. சூர்ப்பனகை இராமனோடு இராவணனை மோதவிட்டது தான் இராமனை அடையவேண்டும் என்பதற்காகவோ இராவணன் சீதையை அடையவேண்டும் என்பதற்காகவோ அல்ல. அவள் கணவனான வித்துருசிங்கன் என்பவனைத் திக்குவிசயம் செய்யச் சென்ற சமயத்தில், யாது காரணத்தாலோ, இராவணன் கொன்றுவிடுகின்றான். அதனால் அவன்மீது கடுங்கோபமும் தீராப்பகையும் கொண்டிருந்த சூர்ப்பனகை, அதற்குப் பழி தீர்க்கவே சீதை குறித்து அவனிடத்தில் கூறி காமத்தைத் தூண்டி அவன் அழிவுக்கு வித்திடுகின்றாள். இச்செய்தியை இங்கே வீடணன் மூலம் நமக்கு அறியத்தருகின்றார் கம்பர்.

நீல மாமணிநிற நிருதர் வேந்தனை
மூல நாசம்பெற முடிக்கும் மொய்ம்பினாள்
மேலைநாள் உயிரொடும் பிறந்துதான் விளை
காலம் ஓர்ந்து உடன்உறை கடிய நோய் அனாள்.  (கம்ப: சூர்ப்பனகைப் படலம் – 2836) என்று இராமகாதையில் சூர்ப்பனகையை அறிமுகப்படுத்தும்போதே அவள் உட்கிடையைக் கம்பர் இப்பாட்டில் வடித்துக் காட்டியமை இங்கே நினையத்தக்கது.

அவ்வேளையில் தன் கணவன் இராவணன் மாண்ட செய்தியறிந்து களம்புகுந்த மண்டோதரி மண்ணில் கிடந்த அவன் உடல்மீது வீழ்ந்தாள். ”அந்தோ! அரக்கர் வேந்தன் இறந்த பின்னேயோ யான் இறப்பது? இராவணனார் வாழ்வு இவ்வாறா முடியவேண்டும்?” என வருந்தி, ”ஒப்பற்ற வீரனான இராமனின் அம்பு, வெள்ளெருக்கம் பூவைத் தன் சடையில் சூடும் சிவனின் கயிலை மலையைத் தூக்கிய இராவணனின் திருமேனியில் மேலும் கீழும் எள்ளிருக்கும் இடமின்றி உயிர் இருக்கும் இடத்தை ஆராய்ந்ததோ? கள்ளிருக்கும் மலர்க் கூந்தலாள் சானகியை மனச்சிறையில் அடைத்த காதல் இராவணனின் உள்ளே எங்கேனும் பதுங்கியிருக்கும் என்றெண்ணி உடல் முழுதும் நுழைந்து தடவிப் பார்த்ததோ? என்று வேதனையோடு உரைத்தாள்.

வெள்எருக்கஞ் சடை முடியான் வெற்பு எடுத்த
திருமேனி மேலும் கீழும்
எள்இருக்கும் இடனின்றி உயிர் இருக்கும்
இடன்நாடி இழைத்தவாறோ
கள்இருக்கும் மலர்க் கூந்தல் சானகியை
மனச் சிறையில் கரந்த காதல்
உள் இருக்கும் எனக் கருதி உடல் புகுந்து
தடவியதோ ஒருவன் வாளி. (கம்ப: இராவணன் வதைப் படலம் – 9940)

இராவணனின் உடலை இராமனின் அம்பு துளைத்தது எனக்கூற விரும்பாத மண்டோதரி, ”தடவியதோ” எனக் கேட்பது, தன் கணவன்மேல் அவள் கொண்டிருந்த அளவற்ற அன்பைப் புலப்படுத்துகின்றது.

”யாருடைய கணைகளாலும் துளைக்கமுடியாத இராவணனின் தோள்வலிமை மாரனின் கரும்பு வில்லுக்கும் மலரம்புக்கும் இலக்காகி நைந்தழிந்ததே!” என்று ஏங்கியழுத மண்டோதரி, இராவணனின் மார்பினைத் தன் கரங்களால் தழுவி உயிர்நீத்தாள்.

புலனடக்கமின்றிக் கழிகாமம் மிக்கோனாய்ப் பல பெண்டிரொடு வாழ்ந்தவன் இராவணன்; அவன் மனைவி மண்டோதரியோ, மாசுமறுவற்ற கற்புக்கரசியாய் வாழ்ந்து, கணவனின் மரணத்தைத் தாங்கவியலாது உயிர்விடுகின்றாள். இக்காட்சி நம் நெஞ்சை உருக்குகின்றது. அத்தோடு, சிலப்பதிகாரத்தில் பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் இறந்ததும் ”கணவனை இழந்தோர்க்குக் காட்டுவது இல்” என்றுரைத்து உயிர்நீத்த கோப்பெருந்தேவியின் செயலையும் நினைவுபடுத்துகின்றது.

இறந்துபட்ட இராவணனுக்கும் மண்டோதரிக்கும் ஏனைய அரக்கர்கட்கும் வீடணன் ஈமக்கடன்கள் ஆற்றினான்; வருத்தத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவனை இராமன் அருள்மொழிகளால் தேற்றினான்.

அதனைத் தொடர்ந்து இராமனின் விருப்பப்படி இலக்குவன் வீடணனுக்கு முடிசூட்டினான்; முடிசூடிக்கொண்ட வீடணன் இராமனைப் பணிந்தான். அவனை ஆரத்தழுவிய இராமன், ஓர் அரசன் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நீதிநெறிகளை, முன்பு சுக்கிரீவனுக்கு உரைத்தது போலவே, வீடணனுக்கும் உரைத்தான்.

அடுத்து, அனுமனை அருகில் அழைத்த இராமன் நடந்தவற்றைச் சீதைக்கு உரைத்துவருமாறு அவனைப் பணித்தான். அசோகவனம் சென்ற அனுமன், ”அன்னையே! உன்னைப் பணிகின்றேன்; மங்கலச் செய்தி கொணர்ந்துள்ளேன். இலங்கையில் மகளிரன்றி ஆடவர் அனைவரும் போரில் அழிந்துபட்டனர்” என்றான் சீதையிடம்.

அதுகேட்டு மகிழ்ச்சி மீதூரப்பெற்ற சீதை, சொல்லுதற்கு வார்த்தைகளின்றி மௌனித்திருந்தாள். அவளின் மௌனத்திற்கான காரணத்தை அனுமன் வினவ, ”ஐய! நீ செய்திருக்கும் பேருதவிக்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்வேன் என்றறியாது திகைத்திருக்கின்றேன்” என்றாள் சீதை.

அப்போது அனுமன் சீதையிடம், ”தாயே! மலர்ந்த முகமுடையவளான திரிசடை நீங்கலாக அனைத்து அரக்கியரையும் நான் அழித்திட உம் அனுமதி வேண்டுகின்றேன்” என்றான். அதுகேட்டு அஞ்சி நடுங்கிய அசோகவனத்து அரக்கியர், ”அன்னையே எம்மைக் காத்திடு” என்று அச்சத்தோடு சீதையைச் சரணடைந்தனர். ”அஞ்சல்மின்” என்று அவர்களுக்குத் துணிவுரைத்த சீதை, ”தாயைக் காட்டிலும் என்பால் அன்புடையோனே! அறிவிற் சிறந்தவனே! எனக்கு ஏற்பட்ட துயர்களுக்கு என் தீவினையே காரணம்; இவ் அரக்கியர் இராவணன் சொன்னதைச் செய்தனர்; அவ்வளவே! இவர்கள் கூனியினும் கொடியோர் அல்லர்; ஆதலால், நடந்துமுடிந்தவற்றை மனத்தில் வைத்து இவர்களை வருத்த எண்ணாதே!” என்றாள் அனுமனிடம்.

யான் இழைத்த வினையினின் இவ் இடர்
தான் அடுத்தது தாயினும் அன்பினோய்
கூனியின் கொடியார் அலரே இவர்
போன அப்பொருள் போற்றலை புந்தியோய். (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 9886)

சீதையின் பெருந்தன்மை கண்டு நெஞ்சு நெகிழ்ந்தான் அனுமன்.

இதற்கிடையில் இராமன் வீடணனிடம், ”வீடணா! நீ சென்று நம் தேவியைச் சீரொடும் தா!” என்றான். அதனையேற்றுச் சீதையைக் காணவந்த வீடணன், ”இறைவியே! இராமபிரான் உன்னைக் காண விரும்புகின்றான். அணியத்தக்க அணிகலன்களை விரைவாய் அணிவித்துச் சீதையை இங்கே அழைத்து வா” என்று எனக்குக் கட்டளையிட்டான்” என்றான்.

இராமன், ”சீதையைச் சீரொடும் தா” அதாவது ”சிறப்பாக அழைத்து வா” எனும் பொருளில் சொன்னதைச் சீதை தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு வரவேண்டும் என இராமன் சொல்வதாகப் புரிந்துகொண்ட வீடணன் அவ்வாறே சீதையிடம் செப்பினான். அதனை ஏற்க மறுத்த சீதை, ”வீரனே! நான் அசோகவனத்தில் எத்தகு கோலத்தில் இருந்தேனோ அக்கோலத்துடனேயே என் தலைவன் இராமனையும் ஏனையோரையும் காண்பதே சிறப்புடைத்து; கோலம் பூண்டு வருவது பீடன்று!” என்றாள்.

வீடணனும் விடாமல், ”தாயே! நீ அணிபுனைந்து வரவேண்டும் என்பது ஐயன் இராமனின் கட்டளை” என்றுரைக்கவே வேறுவழியின்றி அதனையேற்றுக் கோலம்புனைந்தாள் அந்தக் கோதை; அவளை அரம்பையர் சூழ விமானத்திலேற்றி இராமன் இருக்குமிடம் அழைத்துவந்தான் வீடணன்.

பச்சிலை வண்ணனாய், பவளச் செவ்வாயனாய் நின்றிருந்த இராமனைக் கண்டு உவந்தாள் சீதை; அண்ணலும் அவளை நோக்கினான். ஆனால், அப்பார்வையில் மகிழ்ச்சியின் மலர்ச்சியில்லை; மாறாக வெறுப்பே வெளிப்பட்டது; அதனை அனைவர்க்கும் புலப்படுத்தும் வகையில், ”நீ ஒருத்தி தோன்றியதால் பெண்மைக் குணங்களும் பெருமையும் நற்குடிப் பிறப்பும் கற்பும் ஒழுக்கமும் சத்தியமும், கொடைத்தன்மை இல்லாத அரசனின் புகழ் கெடுவதுபோல் அடியோடு அழிந்தன” என்றான் சீற்றத்தோடு.

பெண்மையும் பெருமையும் பிறப்பும் கற்பு எனும்
திண்மையும் ஒழுக்கமும் தெளிவும் சீர்மையும்
உண்மையும் நீ எனும் ஒருத்தி தோன்றலால்
வண்மைஇல் மன்னவன் புகழின் மாய்ந்தவால். (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10017)

தன் கொடுமொழிகளை மேலும் தொடர்ந்தவன், “உன்னை மீட்பதற்காக நான் இலங்கைக்கு வந்ததாகவா எண்ணுகின்றாய்? இல்லை! என்னைத் தவற்றிலிருந்து நீக்கிக்கொள்ளவே வந்தேன்; உன் செயல் என் உணர்வுகளை வெட்டிவிட்டது; உன் ஒழுக்கத்தை நீ சாதிப்பாயாக!” என்றான்.

நஞ்சினும் கொடிய இராமனின் மொழிகள் பூங்கொடியன்ன சீதையை நிலைகுலையச் செய்தன; அவள் கண்கள் அருவியாய் நீரைப் பொழிந்தன. ”ஆடவர் திலகனே! நான் இத்தனை காலமும் செய்த தவமும், காத்த கற்பும் நீ சிந்தையில் உணராமற் போனதால் எனது பைத்தியக்காரச் செயல் எனும்படியாய்ப் பயனற்றுப் போயின.

இனி நான் யாருக்கு என் குற்றமற்ற தவத்தை நிரூபித்துக் காட்டவேண்டும்? சாதலின் சிறந்தது எனக்கு வேறொன்றில்லை; அதுவே எனக்குத் தகுதியும் விதியும் ஆகும்” என்று வேதனையோடுரைத்து இராமனின் அருகில் நின்ற இலக்குவனை அழைத்துத் தனக்கு நெருப்பை உண்டாக்கித் தருமாறு வேண்டினாள். அதுகேட்டுக் கலக்கமுற்ற இலக்குவன், ”இதனைத் தான் ஏற்பதா தவிர்ப்பதா?” எனும் அச்சத்தோடு இராமனைப் பார்க்கவே, ”அவ்வாறு செய்க” என இராமன் தன் கண்ணினால் குறிப்புக் காட்டினான் இலக்குவனுக்கு.

இவ்விடத்தில், சீதை தீயில் இறங்க விரும்பிய செயல் குறித்தும் அதற்கு இலக்குவனை உதவப் பணித்த இராமனின் எண்ணம் குறித்தும் இராமாயண ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கும் கருத்துக்களைக் காண்போம்.

”அசோகவனத்திலிருந்து மீண்டுவந்த சீதை இராமனின் கடுஞ்சொற்களால் மனம்நொந்து தீயில் இறங்குவது என்று முடிவுசெய்தபோது தீமூட்டித் தருமாறு இலங்கையைச் சேர்ந்தவனான வீடணனிடந்தான் கேட்டிருக்க வேண்டும்; ஆனால், அவளோ அவ்வாறு செய்யாமல் இலங்கைக்குப் புதியவனான இலக்குவனிடம் கேட்கிறாள்; இதற்குக் காரணமென்ன?

பஞ்சவடியில் இராமன் இலக்குவன் சீதை மூவரும் தங்கியிருந்தபோது மாய மானைத் துரத்திச்சென்ற இராமனின் அபயக் குரல் தொலைவினில் கேட்கவே, உடனே அங்குச்சென்று அண்ணனுக்கு உதவுமாறு இலக்குவனை வேண்டினாள் சீதை; அவனோ அதனையேற்க மறுத்து, ”அண்ணனுக்கு ஊறுசெய்வோர் அகிலத்தில் எவரும் இல்லை” என்று உறுதிபடத் தெரிவித்து ”அவளுக்குக் காவலாய் இருப்பதே அண்ணன் தனக்கிட்ட ஆணை” என்றுரைத்தபோது, மனக்கொதிப்படைந்து தகாத மொழிகளால் அவனைத் தீட்டினாள் சீதை. அதனையெண்ணி அவள் அசோகவனத்தில் சிறையிருந்தபோது பெரிதும் வருந்தினாள்.

அவளின் அந்த வருத்தத்தைப் போக்குதற்கும், தூயவனான இலக்குவனைத் தீயவனாய் அடையாளப்படுத்திய தீச்செயலுக்கு அவள் கழுவாய் தேடிக்கொள்வதற்கும் வாய்ப்பாகவே சீதையை இராமன் கொடுமொழிகளால் திட்டி அவளே தீயில் இறங்கும் நிலைக்குக் கொண்டுவந்தான் எனவும் இலக்குவனைத் தீ உண்டாக்கித் தருமாறு சீதை கூறியமைக்குக் காரணம் அவனிடம் அன்று நடந்துகொண்ட விதம் குறித்த அவளின் குற்றவுணர்ச்சியே” எனவும் தெரிவிக்கின்றார்கள்.

இவை ஏற்புடைய கருத்துக்கள் தாமா?

தன் மனைவி சீதையிடம் இரக்கமின்றியும் மனச்சான்றின்றியும் நடந்துகொண்டு அவளை ’அக்னிப் பிரவேசம்’ செய்யும் நிலைக்குத் தள்ளிய இராமனின் முறையற்ற செய்கையை நியாயப்படுத்துவதற்குச் சொல்லப்பட்ட சமாதானங்களாகவே இவை தோன்றுகின்றன.

சீதை இலக்குவனிடம் பேசிய வார்த்தைகள் தகாதவையே; அவளின் தகுதிக்குச் சிறிதும் பொருத்தமற்றவையே. எனினும், அதற்குக் கழுவாய் அவளைத் தீக்குளிக்க வைத்தலா? இல்லை!

இலக்குவனிடம் தன் தவற்றுக்குச் சீதை மனம் வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்று இராமன், அவர்கள் மூவரும் தனித்திருக்கும் பொழுதொன்றில், சொல்லியிருந்தால் அது சரியானதாக இருந்திருக்கும்; ஏற்கனவே அதுகுறித்துக் குற்றவுணர்ச்சி கொண்டிருந்த சீதை அதனை மறுக்காது ஏற்றுச் செய்திருப்பாள். அதனைவிடுத்து, கற்புக்கனலியான அவள் நடத்தையை அருவருக்கத்தக்க வகையில் பலர் முன்னிலையில் இழித்துப் பேசியதும் அவளைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டியதும் இராமன்செய்த மன்னிக்க முடியாத குற்றங்களே.

இனி, அடுத்து நடந்தவற்றைக் காண்போம்.

இலக்குவன் உண்டாக்கிய தீயில் இறங்கினாள் சீதை; கண்டோர் நடுங்கிநிற்க, தீக்கடவுள் அவளின் கற்புத் தீயில் வெந்தான்; வெம்மை பொறாது கதறியபடி எழுந்துவந்த அவன், அம்மை சீதையை ஊறின்றிக் கொண்டுவந்து இராமனிடம் சேர்ப்பித்து அவள் கற்பின் மேன்மையைச் சாற்றினான்; உயர்மொழிகளால் அதைப் போற்றினான். அதன்பின்னர் இராமன் சீதையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

உயிர்நீத்துத் துறக்கம் சென்ற தயரதன் அப்போது தன் மகன் இராமனைக் காண வருகின்றான்; வந்தவன், இராமனைத் தழுவி மகிழ்ந்தபின், சீதையைப் பார்த்து, ”நங்கையே! நின் கற்பினை உலகுக்கு நிலைநாட்டவே நெருப்பின்கண் புகும்படி உன்னை இராமன் கூறினான்; அதற்காக அவனை வெறுக்காதே! அவனுக்கு உன்மீது ஐயம் ஏதுமில்லை” எனக் கூறித் தன் மருமகளைத் தேற்றுகின்றான். இராமனின் அடாத செயலுக்கு நியாயம் கற்பிக்கவே விண்ணிலிருந்து இறங்கிவந்து தயரதன் இவ்விடத்தில் பேசுவதாய்ச் சாதுரியமாகக் காப்பியம் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

தயரதன் சொல்வதுபோல் உலகுக்குச் சீதையின் கற்பை நிரூபித்துக் காட்டும்பொருட்டு இராமன் சீதையைத் தீயில் இறங்கச் சொல்லியிருந்தாலும் அது குற்றமே. தன் மனைவி எப்படிப்பட்டவள் என்பதைக் கணவன் மட்டும் அறிந்தாலே போதுமானது; அதனை ஊருக்கும் உலகுக்கும் மெய்ப்பித்துக் காட்டவேண்டியது அவசியமற்றது!

’நடையின் நின்றுயர் நாயகனாக’ப் போற்றப்படும் இராமன் அதனின்று சறுக்கும் இடங்களாக இராமகாதையில் இரண்டைச் சொல்லலாம்; ஒன்று மறைந்திருந்து வாலிமீது அம்பெய்து அவனைக் கொன்றது; இரண்டாவது சீதையைத் தீயில் இறக்கியது.

அரியகற்று ஆசற்றார் கண்ணும் தெரியுங்கால்
இன்மை அரிதே வெளிறு. குறள்: 503) எனும் குறளை நினைவூட்டுகின்றன இராமனின் இச்செயல்கள்.

தவக்கோலம் புனைந்து இராமன் மேற்கொண்டிருந்த பதினான்கு ஆண்டுக்கால வனவாசத்தின் பெரும்பகுதி இளவல் இலக்குவனோடும் மனைவி சீதையோடும் அமைதியாகக் கழிந்தது; ஆனால், இறுதிப்பகுதியோ சீதையைப் பிரிந்த துயரத்தோடும் அவளைச் சிறையெடுத்துச் சென்ற இலங்கையர்கோனிடமிருந்து மீட்பதற்காக நிகழ்த்திய பெரும்போர்களோடும் கழிந்து ஒரு முடிவுக்கு வந்தது.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப்
(மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இந்திரசித்தைக் கொன்ற இளவல் இலக்குவனைப் பாராட்டிய இராமன் இலக்குவனிடம், ”ஆடவர் திலகனே! இந்த வெற்றி நின்னால் கிடைத்ததன்று; அனுமன் எனும் உயர்ந்தவனால் கிடைத்ததன்று; வேறோர் தெய்வத்தின் சிறப்பினால் விளைந்ததும் அன்று! இது வீடணன் தந்த வெற்றி!” என்று வீடணனைப் புகழ்ந்தான்.  

ஆடவர் திலக நின்னால் அன்று இகல் அனுமன் என்னும்
சேடனால் அன்று வேறு ஓர் தெய்வத்தின் சிறப்பும் அன்று
வீடணன் தந்த வென்றி ஈது என விளம்பி மெய்ம்மை
ஏடு அவிழ் அலங்கல் மார்பன் இருந்தனன் இனிதின் இப்பால். (கம்ப: இந்திரசித்து வதைப் படலம் – 9185)

இந்திரசித்தைக் கணை எய்து கொன்றது இலக்குவன்தான்! அப்படியிருக்க ”இது வீடணன் தந்த வென்றி” என்று இராமன் புகழ்ந்துரைக்கக் காரணம் என்ன?

நாகபாசப் படலத்தின் இறுதியில் இலக்குவன் நாகக் கணையால் கட்டுண்டு வீழ்ந்துகிடந்தது கண்டு மனம்பதைத்த இராமன், ”இலக்குவனுக்கும் இந்திரசித்தனுக்கும் போர் ஏற்பட்டது பற்றி நீ என்னிடம் கூறாததால் இந்திரசித்தனை நான் கொல்ல இயலாமல் கெடுத்துவிட்டாய் வீடணா!” (கம்ப: 8227) என்று வீடணனைக் கடிந்துகொண்டதைக் கண்டோம்.

அவ்வாறு தேவையில்லாமல் வீடணனைக் கடிந்துகொண்டது இராமனுக்கே பின்னர் வருத்தத்தை அளித்திருக்கக்கூடும்; அதற்குக் கழுவாய் தேடும் வகையில் இப்போது வீடணன் நேரடியாக இந்திரசித்தோடு போரிட்டு அவனைக் கொல்லாதபோதிலும் அவ்வெற்றியை வீடணனுக்குச் சமர்ப்பித்துத் தன் மனத்தை இராமன் ஆறுதல்படுத்திக்கொண்டதாகக் கருதலாம் என்கிறார்  கம்பனில் தோய்ந்தவரான மகாவித்துவான் வே. சிவசுப்பிரமணியன்.

இந்திரசித்து இறந்ததை இராவணனிடம் சொல்லச் சென்ற தூதுவர்கள் தம் உடலும் மனமும் நடுங்கியவாறே, ”அவன் இறந்தான்” என்று அமங்கலமாய்ச் சொல்ல அஞ்சி, ”உன் மகன் இன்று இல்லாமற் போனான்!” என்று சொல்லினர்.

அதனைக் கேட்ட அளவில் கண்கள் தீயைக் கக்கச் செய்திசொன்ன தூதுவர்களின் கழுத்துக்களை வாளால் வீசித் துண்டித்துவிட்டுச் சோர்ந்த இராவணன், தன் மகனை நினைந்து துன்பமும் பகைவரை நினைந்து சீற்றமும் கொண்டவனாய்த் தரையைக் கைகளால் அறைந்தான். வெந்தபுண்ணில் வேல்பாய்ந்ததுபோல் நொந்தவனாகி, என் சிறந்த மகனே என்பான்; என் தந்தையே என்பான்; என்னுயிரே என்பான்; உனக்குமுன்னர் உயிர்விட வேண்டிய நான் இன்னுமிருக்கிறேனே என்பான். இவ்வாறு இந்திரசித்தின் பெருமைகளைச் சொல்லிச் சொல்லிப் புலம்பினான் இராவணன்.

மைந்தவோ எனும் மாமகனே எனும்
எந்தையோ எனும் என்னுயிரே எனும்
முந்தினேன் உனையான் உளனே எனும்
வெந்த புண்ணிடை வேல்பட்ட வெம்மையான். (கம்ப: இராவணன் சோகப் படலம் – 9195)

பின்பு புலம்பலை நிறுத்திவிட்டு எழுந்த இராவணன் தன் மகனின் உடலைத் தேடுவதற்காகப் பொருகளம் நோக்கிப் புறப்பட்டான். அங்கே பல பிணங்களையும் புரட்டிப்பார்த்து இந்திரசித்தின் கையையும் தோளையும் அதைத் தொடர்ந்து அவன் மெய்யையும் (உடல்) கண்டெடுத்தான். அவ்வுடலின்மீது வீழ்ந்து கதறியவன்,

”சினத்தொடு நின்று வெற்றியெய்தி இந்திரனுடைய செல்வத்தையடைந்து நினைத்ததை முடித்துநின்ற நான், சீதை என்கின்ற ஒருத்தியின் காரணமாக அந்நிலையிழந்து, எனக்கு நீ செய்யத்தக்க இறுதிக் கடன்களையெல்லாம் வருந்தி வருந்தி உனக்கு நான் செய்யும் நிலையை அடைந்தேன்! என்னைவிட இழிந்தவர் இவ்வுலகில் யாருளர்?” என்று அரற்றினான்.

சினத்தொடும் கொற்றம் முற்றி இந்திரன் செல்வம் மேவி
நினைத்தது முடித்து நின்றேன் நேரிழை ஒருத்தி நீரால்
எனக்கு நீ செய்யத்தக்க கடன் எலாம் ஏங்கி ஏங்கி
உனக்கு நான் செய்வதானேன் என்னின் யார் உலகத்து உள்ளார். (கம்ப: இராவணன் சோகப் படலம் – 9224)

பெறலரும் மைந்தனான இந்திரசித்தின் மறைவு தந்த வேதனையால் இராவணனின் அகமனம் திறந்து தன்னுடைய முறையற்ற கழிகாமமே இத்துயரத்துக்குக் காரணம் என்று அவனை ஒத்துக்கொள்ள வைப்பதை இங்கே காண்கின்றோம். அம்மட்டோ? தந்தைப் பாசத்தின் ஆழத்தையும், எப்படிப்பட்ட வீரத் தந்தையாலும் புத்திர சோகத்தைத் தாங்கவியலாது என்பதையும் இப்பாடல் அங்கை நெல்லியெனப் புலப்படுத்திப் படிப்போர் கண்களைக் குளமாக்கி விடுகின்றது.

இந்திரசித்தின் உயிரற்ற உடலையெடுத்துக்கொண்டு (தலையை இலக்குவன் எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டபடியால் அஃது இராவணனுக்குக் கிட்டவில்லை.]  இலங்கைக்குச் சென்றான் இராவணன். இந்திரசித்தின் மனைவியர் தம் கணவனின் உயிரற்ற உடலம் கண்டு தரையில்வீழ்ந்து புரண்டு அழ, இந்திரசித்தைப் பெற்றவளும் மயன்மகளுமான மண்டோதரி தலைவிரி கோலமாய் அங்குவந்து, மலைமீது மயில்வீழ்ந்ததுபோல், மகன் உடல்மீது வீழ்ந்து மூர்ச்சையுற்றாள். சிறிதுநேரத்தில் மூர்ச்சைதெளிந்து எழுந்தவள்,

”நாளுக்குநாள் கலையினால் வளர்கின்ற சந்திரனைப்போல் வளர்கின்ற இளம் பருவத்திலே உன் வில்லினால் இந்திரனை வெல்லக்கண்டு மகிழும் தவத்தை முன்பு செய்திருந்தேன்; தலையில்லாத உன் உடலைக் காண ஐயோ…என்ன தவத்தை (இங்கே பாவத்தைக் குறித்தது) செய்தேன்! நல்ல நினைவு இல்லாத நான் இனியும் இந்த நிலையில்லாத வாழ்வை மதிப்பேனா?” என்றாள்.

கலையினால் திங்கள் என்ன வளர்கின்ற காலத்தே உன்
சிலையினால் அரியைவெல்லக் காண்பதுஓர் தவம்முன் செய்தேன்
தலைஇலா ஆக்கைகாண எத்தவம் செய்தேன் அந்தோ
நிலைஇலா வாழ்வை இன்னும் நினைவெனோ நினைவுஇலாதேன். (கம்ப: இராவணன் சோகப் படலம் – 9232)  

இவ்வாறு இந்திரசித்தின் இளமைக்காலச் சாதனைகளை ஒவ்வொன்றாய்ச் சொல்லி அரற்றிய மண்டோதரி, ”பஞ்சுப்பொதியில் நெருப்புப் பற்றி எரிந்ததுபோலக் கடல்போன்ற அரக்கர்படை அனைத்தும் மனிதர் இருவரால் மாண்டதே தவிர மீண்டதில்லை; சீதையெனும் பெயருடைய அமுதத்தால் செய்த நஞ்சினால் நாளை இலங்கைவேந்தன் நிலையும் இஃதே என்பதை எண்ணி நான் அஞ்சுகின்றேன்” என்றுரைத்தாள்.

தன் கணவன், சீதையை அவள் விருப்பத்துக்கு மாறாய் வலிந்து பற்றிக்கொணர்ந்து சிறைவைத்திருக்க, அவன்மீது குற்றம் காணாதவளாய்ச் சீதையை அமுதாகத் தோன்றிய நஞ்சு என்று மண்டோதரி விளிப்பது கணவன்மீது அவள் கொண்ட மூடத்தனமான ’பதிபக்தி’யாகவே தெரிகின்றது.

மண்டோதரியின் மொழிகளால் சீதைமீது சீற்றங்கொண்ட இராவணன், ”கல்நெஞ்சினளாகிய வஞ்சகி சீதையை இப்போதே வாளால் வெட்டிக் கொல்லுகின்றேன்” என்று கிளம்பினான். இராவணன், தான்செய்த தவற்றுக்குச் சீதையை வஞ்சகி என்றுரைப்பது அடாதது அல்லவோ?

அப்போது இராவணனைத் தடுத்த அவன் அமைச்சன் மகோதரன்,  ”புலத்திய முனியின் மரபில் வந்தவனே! பெண்கொலை புரிதல் மண்ணுலக நீதியன்று! அறமுமன்று! அதனால் அழியாத பழிவந்து உன்னைச் சேரும்!” என்று எடுத்துரைக்கவே வாளைக் கீழேபோட்டான் இராவணன்.

அடுத்து, இராவணன் ஆணைப்படி உலகிலிருந்த அரக்கர்படை அனைத்தும் அவனைக் காண வந்துசேர்ந்தது. அவர்களைப் போருக்கழைத்த காரணத்தை அவர்களிடம் விரிவாய் விளக்கினான் இராவணன். வேற்றுப் பகுதிகளிலிருந்து வந்திருந்த அந்த அரக்கர்படை போர்க்களம் நோக்கிப் புறப்பட்டது; அப்படையோடு இராவணனின் மூலசேனையும் இணைந்துசென்றது.

அப் படைப்பெருக்கத்தைக் கண்டு வானரக் கூட்டம் தொடைநடுங்கி அஞ்சியோடவே, அவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கி அடுகளத்துக்கு அழைத்துவந்தனர் அங்கதன், அனுமன் போன்ற வானர வீரர்கள். களத்தை அடைத்துநின்ற அரக்கர்படையைத் தனியொருவனாய் எதிர்த்த இராமன், பெரும்பாலானவர்களைக் கொன்று குவித்தான்; அரக்கரின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட குருதிவெள்ளம் கடலென இலங்கைக்குள் பாய்ந்ததுகண்டு அரக்கியர் அஞ்சியோடினர்.

தன்பொருட்டுப் பொருதோர் அனைவரும் பொன்னுலகு சேர்ந்துவிட, பாரிலும் விசும்பிலும் நீரிலும் நெருப்பிலும் செல்லும் பேராற்றலுடைய தன் தேரிலேறிய இராவணன், “நறுமணமிகு அழகிய கூந்தலையுடைய சீதை தன் மலர்க்கையால் வயிற்றிலடித்துக்கொண்டு துயரத்தில் மூழ்குதல்; அவ்வாறு நடக்காதெனின் மயன்மகள் மண்டோதரி அச்செயல்களைச் செய்தல்; இந்த இரண்டில் ஒன்றை இன்று போரில் நடைபெறச் செய்வேன்” என்று சூளுரைத்துப் போருக்குப் புறப்பட்டான்.

மன்றல்அம் குழல்சனகி தன்மலர்க் கையான் வயிறு
கொன்று அலந்தலைக் கொடு நெடுந்துயரிடைக் குளித்தல்
அன்றுஇது என்றிடின் மயன்மகள் அத்தொழில் உறுதல்
இன்று இரண்டின் ஒன்று ஆக்குவென் தலைப்படின் என்றான். (கம்ப: இராவணன் தேர்ஏறு படலம் –  9667)

ஒன்று, இராவணனாகிய தான் உயிரோடு இருக்கவேண்டும் அல்லது இராமன் உயிரோடிருக்க வேண்டும்; அந்த இரண்டில் ஒன்று இன்றைய போரில் முடிவாகிவிட வேண்டும் என்பதே இராவணன் சொன்னதன் உட்பொருள். போரின் இறுதிக்கட்டம் நெருங்கிவிட்டதை இஃது உணர்த்துகின்றது.

இராவணன் போருக்கு வருகின்றான் என்பதை வீடணன் உரைக்க, விரைவாய்ப் போருக்கெழுந்தான் இராமன். பெருவீரர்களான இராமனுக்கும் இராவணனுக்குமிடையே எழுந்தது கடும்போர். இராவணன் அம்புகளை மாரியாய் விட, அவ் அம்புகளைத் தன் கணைகளால் விலக்கினான் இராமன். தன் தேரொடு விண்ணிலேறினான் இராவணன்; அதுகண்டு, இந்திரன் தந்த தேரிலேறிப் போர்புரிந்துகொண்டிருந்த, இராமனும் விண்மிசைத் தன் தேரைச் செலுத்தினான். விண்ணில் தொடர்ந்தது வெம்போர். இருவரும் ஒருவர்மீது ஒருவர் தெய்வக் கணைகளை மாறி மாறிச் செலுத்தித் தம் வலிமையை வெளிப்படுத்தினர். இராவணன் சூலப்படையை விடுத்தான்; அதனை இராமன் தன் உங்காரத்தால் (’ஹூம்’ எனும் ஒலியெழுப்பி) பொடிப்பொடியாக்கியது கண்டு வியந்த இராவணன்,

”என் மிகச்சிறந்த வரபலத்தையெல்லாம் அழிக்கிறான்; இவன் சிவனோ? அல்லன்! திருமாலோ? அவனும் அல்லன்! தவம்செய்து ஆற்றல் பெற்றவனோ என்றால் இத்தகு பேராற்றலைத் தவத்தால் முடிக்கும் தகுதியுடையவன் ஒருவனும் இல்லை; அப்படியாயின் வேதங்களுக்கெல்லாம் மூலகாரணமான ஆதிப் பரம்பொருள் இவன்தானோ?” என்று தனக்குள் சொல்லி பிரமித்தான்.

மும்மூர்த்திகளும் திக்குவிசயம் செய்தபோது இராவணனிடம் தோற்றவர்கள் ஆதலின் அவர்களை விலக்கினான்; தானே மிகப்பெரும் தவங்களைச் செய்து  வரங்களைப்   பெற்றவன் ஆதலின் தன் வரங்களை அழிப்பவன் தன்னினும் மிகப்பெரிய தவம் செய்யவேண்டும்; அப்படி ஒருவன்  இருக்க இயலாது என்று இராவணன் ஈண்டு எண்ணுவது அவனுடைய தற்செருக்கால் வந்ததாகும்.

சிவனோ அல்லன் நான்முகன் அல்லன் திருமாலாம்
அவனோ அல்லன் மெய்வரம் எல்லாம் அடுகின்றான்
தவனோ என்னின் செய்துமுடிக்கும் தரன் அல்லன்
இவனோதான் அவ்வேத முதல் காரணன் என்றான். (கம்ப: இராவணன் வதைப் படலம் – 9837)

”யாராயினும் சரி…இனிப் போரைக் கைவிடுவதில்லை” எனும் உறுதியோடு போரைத் தொடர்ந்தான் இராவணன். அப்போது இராவணனின் சிரத்தைப் பிறைமுகச் சரத்தால் கொய்தான் இராமன். ஒரு தலை அற்றுவீழ மீண்டும் முளைத்தது மற்றொரு தலை அவனுக்கு. புதிதாய் இராவணனுக்குத் தலைகள் முளைக்க முளைக்க அவற்றை அறுத்துத் தள்ளினான் இராமன். அதனைத் தொடர்ந்து, இராவணனின் உடலைத் தன் அம்புகளால் மூடினான். தன்னுடலெங்கும் துளைத்த இராமனின் அம்புகளால் சோர்ந்து செயலற்றுப் போனான் இராவணன். அவன் செயலற்ற நிலைகண்ட இராமன் அவன்மீது கணைகளைத் தொடுப்பதை நிறுத்தினான். அப்போது இராமனின் தேர்ப்பாகன் ”இதுதான் இராவணனைக் கொல்ல ஏற்ற சமயம்; அம்புகளைத் தொடர்ந்து செலுத்துக!” என்று கூறிய யோசனையை இராமன் ஏற்கவில்லை; ”நினைவிழந்து கிடப்பவனைத் தாக்குதல் போர்நெறியினின்று பிறழ்ந்த செயலாகும்” என்றுகூறி அதனைச் செய்ய மறுத்துவிட்டான்.

இராவணன் தெளிந்து எழுந்தபின் அவனுக்கும் இராமனுக்கும் மீண்டும் போர் தொடர்ந்தது. இராவணன் வில்லையுடைத்த இராமன், ”இவனை முடிக்கும் வழி யாது?” எனச் சிந்தித்து, அயன்படையை (பிரமாத்திரத்தை) எடுத்து இராவணனின் மார்பைக் குறிவைத்து விடுத்தான்.

இராகவன் எய்த தூய்மையான அந்த பிரமாத்திரம், இராவணனின் மூன்றுகோடி வாணாளையும், முயன்று பெற்றிருந்த பெருந்தவப் பயனையும், தேவர்களுள் ஒருவனான நான்முகன் முற்காலத்தில் ”எத்தேவராலும் நீ வெல்லப்பட மாட்டாய்” எனக் கொடுத்த வரத்தையும், மற்றுமுள்ள திசைகளையும், உலகங்கள் அனைத்தையும், போர்வெற்றிகளை ஈட்டித்தந்த இராவணனின் தோளாற்றலையும் உண்டுவிட்டு அவன் மார்பில் நுழைந்து உடலெங்கும் ஓடி உயிரைத் தேடிப் பருகிவிட்டு வெளியே போயிற்று.  

முக்கோடி வாழ்நாளும் முயன்றுடைய
பெருந்தவமும்  முதல்வன் முன்நாள்
எக்கோடி யாராலும் வெலப்படாய்
எனக்கொடுத்த வரமும் ஏனைத் 
திக்கோடும் உலகனைத்தும் செருக்கடந்த
புயவலியும் தின்று மார்பில்
புக்கோடி உயிர்பருகிக் புறம்போயிற்று
இராகவன்தன் புனித வாளி. (கம்ப: இராவணன் வதைப் படலம் – 9899)

உடலை விட்டு உயிர் நீங்கியதால் இராவணனின் மனத்தில் நீங்காதிருந்த சினம் அடங்கியது; அடங்காமல் முறையற்ற வழிகளில் திரிந்துகொண்டிருந்த மனம் அடங்கியது; பகைவுணர்வு அடங்கியது; சானகிமீது கொண்டிருந்த மையல் அடங்கியது; இவ்வாறு தீயன அனைத்தும் அடங்கியதால் அவன் முகங்கள் முன்பைவிட மும்மடங்கு பொலிந்தன என்கிறார் கவியின் வேந்தராகிய கம்பர்.

இராமனின் புனித வாளி ஏற்றிய ஒளியால் இராவணனின் அகம் பொலிவுற்றது; அஃது அவனுக்கு முகத்திலும் மும்மடங்கு பொலிவைத் தந்தது.

கீழே விழுந்துகிடந்த இராவணனின் உடலைப் பார்க்கின்றான் இராமன். அவன் முதுகில் திசை யானைகளின் கொம்புகளால் ஏற்பட்ட சிவந்த தழும்புகள் தெரிகின்றன. அதுகண்டவன், ”நான் பெருவீரன் இராவணனை வென்றேன் என்று பெருமிதம் கொள்ளமுடியாத வகையில் இவன் முதுகில் ஏற்கனவே புறப்புண்பட்ட தழும்புகள் உள்ளனவே! கார்த்தவீர்யன் எனும் மானுடனிடத்தில் இராவணன் ஏற்கனவே தோற்றவன் என்ற சொல்லுண்டு; இவன் தழும்புகள் அதனை மெய்ப்பிக்கின்றன” என்றான் அருகில் நின்றிருந்த வீடணனிடம்.

தன் அண்ணனின் வீரத்தை இராமன் இழித்துரைத்தது கேட்ட வீடணன் அதனைப் பொறாது கண்களில் நீரோடு, ”ஐய! கார்த்தவீர்யனும் வாலியும் பெற்ற வெற்றிகள், தேவர்கள் இராவணனுக்கு இட்ட சாபங்களால் விளைந்தவை; தையல் சீதையின்மேல் கொண்ட மையலும், உன் சீற்றமும் அல்லால் அவனை வெல்லவல்ல வீரர் இவ்வுலகில் யாருளர்?

உலகத்தையே வென்றுவிட்டபின் போரிட யாருமில்லாத காரணத்தால் எட்டுத் திக்குகளின் காவலாய் நின்ற குன்றனைய யானைகளின் நீண்ட கொம்புகளைத் தன் மார்பில் அழுத்திக்கொண்டான் இராவணன்; அவை முதுகின் வெளிப்புறமும் அழுந்தியதால் ஏற்பட்ட புண்களே இவை; பகைவர் ஆயுதங்களால் ஏற்பட்ட புறப்புண்கள் அல்ல!” என்று தமையன் இராவணனின் இணையில்லா வீரத்தை வீடணன் இராமனிடம் விளம்பவே, தன் வெற்றியில் மனநிறைவு பெற்ற இராமன், இராவணனுக்கு இறுதிக் கடன்களை ஆற்றும் பணியை வீடணனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, இராவணனை வீழ்த்தியமைக்காகத் தன்னை வாழ்த்தவந்தவர்களைக் காணச் சென்றான்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

வண்டின் உருவினொடு அசோகவனம் சென்ற வீடணன், அங்கே சீதை யாதோர் அபாயமுமின்றி உயிரோடிருப்பதைக் கண்டு, அவளை இந்திரசித்தன் கொன்றதுபோல் காட்டியது மாயச்செயல் என்பதைத் தெற்றென உணர்ந்துகொண்டான். அத்தோடு, நிகும்பலை என்ற கோயிலில் இந்திரசித்தன் வேள்வி செய்துகொண்டிருக்கின்றான் என்பதனையும் அறிந்துகொண்டு தன் இருப்பிடம் திரும்பியவன், அருந்ததி அனைய கற்பினளான சீதை நலமாக உள்ளாள் என்பதையும், நிகும்பலை வேள்விசெய்து இராம இலக்குவரை ஒழிக்க இந்திரசித்தன் திட்டமிட்டுச் செயலில் இறங்கியிருப்பதையும் இராமனுக்குத் தெரிவித்தான்.   

சீதை நலமாக உள்ளாள் எனும் செய்தியறிந்து மகிழ்ந்த இராமன், அவ்வுண்மையை அறிந்துவந்து சொன்ன வீடணனை மெய்யுறத் தழுவிக்கொண்டான். அப்போது வீடணன், ”அண்ணலே! இந்திரசித்தன் நிகும்பலை வேள்வியை வெற்றியோடு முடிப்பானாயின் அவனை யாரும் வெல்லவியலாது; வெற்றியும் அரக்கர் படைக்கே வசமாகும். ஆகவே, நான் இப்போதே இலக்குவனோடு அங்குச்சென்று அவ்வேள்வியை அழித்துவருகின்றேன்; விடை தருக!” என்றான்.

 “நன்று! அவ்வாறே செய்வீர்!” எனவுரைத்த இராமன், இலக்குவனுக்குச் சில அறிவுரைகளை வழங்கினான்.

”ஐய! இந்திரசித்தன் உன்மீது பிரமாத்திரத்தை விடுவானாயின் அதனை விலக்குதற்குப் பொருட்டு நீ பிரமன் கணையைச் செலுத்தலாமேயொழிய மற்று எக்காரணத்திற்காகவும், வானுலகையும் இவ்வுலகையும் ஒருசேர அழிக்கவல்ல பிரமன் கணையை அவன்மீது எய்யாதே! அவ்வாறே சிவபெருமானின் பாசுபதாத்திரம், திருமாலின் நாராயணாத்திரம் ஆகியவற்றையும் இந்திரசித்தன் ஏவினால் அவற்றின் ஆற்றலை அழித்தற்பொருட்டு நீ பயன்படுத்து; இல்லையேல் பயன்படுத்தாதே! உன் வில்லாற்றலின் துணைகொண்டே அவனை வீழ்த்து!” எனச்சொல்லித் திருமாலின் வில்லையும் கவசத்தையும் அளித்தான். இந்த வில்லும் கவசமும் அகத்தியரைக் கானத்தில் இராமன் சந்தித்தபோது அவர் அவனுக்கு அளித்தவை.

பகைவன் எத்தகைய ஆயுதத்தையும், மாய மந்திரங்களையும் செய்து தம்மையும் தம் படையினரையும் வீழ்த்திவிடக்கூடும் என்பதை அறிந்திருந்தும்கூட உலகவுயிர்களுக்குத் துன்பம் தரத்தக்க கணைகளை நாமாக முதலில் செலுத்தக்கூடாது; தற்காப்பின் பொருட்டு மட்டுமே செலுத்தவேண்டும் என்பதைப் பல சமயங்களில் இராமன் திரும்பத் திரும்ப இலக்குவனிடம் வலியுறுத்துவதைக் காண்கையில், எத்தகைய சூழலிலும் அறமல்லாத வழியில் போரிட்டு வெற்றியை ஈட்டவிரும்பாத – புகழை நாட்டவிரும்பாத ”அறத்தின் நாயகன்” இராமன் என்பது நமக்குத் தெளிவாய்ப் புலப்படுகின்றது.  

அண்ணனை வலம்வந்து வணங்கிய இலக்குவன், “இந்திரசித்தனின் தலையோடு மீள்வேன்!” எனச் சூளுரைத்துச் சென்றான்.

”தன்னால் பிரிந்துவாழ இயலாதவனாகிய தன் தம்பி இலக்குவன் விரைந்து செல்பவன், உடம்பினை விட்டுப் பிரிதலறியாத உயிரைப் போன்று மறைந்த அளவில், இராமனாகிய தான் வளர்ந்துவருகின்ற இளம்பருவத்தில் விசுவாமித்திரரின் உயர்ந்த வேள்வியைக் காத்தற்பொருட்டுப் பிரிந்துசெல்வதைக் கண்ணுற்ற தயரதனை ஒத்தான்” என்று இலக்குவனைப் பிரிந்த இராமனின் நிலையை இராமனைப் பிரிந்த தயரதனோடு ஒப்பிட்டுக் காட்டுகின்றான் கம்பன். 

தான் பிரிகின்றிலாத தம்பி வெங்கடுப்பின் செல்வான்
ஊன் பிரிகின்றிலாத உயிர் என மறைதலோடும்
வான்பெரு வேள்வி காக்க வளர்கின்ற பருவநாளில்
தான் பிரிந்து ஏகக் கண்ட தயரதன் தன்னை ஒத்தான். (கம்ப: நிகும்பலை யாகப் படலம் – 8947)

அரக்கர் சேனையும் நிகும்பலையை அடைந்த குரக்குச் சேனையும் கைகலந்தன. இலக்குவன் புரிந்த போரினால் அரக்கர்குழாம் அழிந்தது; அரக்கரின் இறந்த உடல்களும் அறுபட்ட தலைகளும் ஓமகுண்டங்களில் வீழ்ந்ததனால், ஓமத் தீ அவிந்தது; இந்திரசித்தன் செய்யத் தொடங்கிய யாகம் சிதைந்தது.

அதனைத் தொடர்ந்து இந்திரசித்தனின் யாகம் சிதைந்தது குறித்தும், அயோத்திக்குப் போர்செய்யப் போவதாய்ச் சொன்ன அவன் பொய்யுரை குறித்தும் அனுமன் பகடிசெய்ய, அதுகேட்டுச் சினங்கொண்ட இந்திரசித்தன், ”என்னால் உயிரிழந்து மருந்துகளின் உதவியால் பிழைத்த நீவிர் மீண்டும் என் கையால் சாவது உறுதி!” என்று முழக்கமிட்டுத் தேரேறிப் போரைத் தொடங்கினான். அவனை எதிர்ந்த வானரப் படை அழிய, வீடணனின் அறிவுரைப்படி இந்திரசித்தனோடு மீண்டும் போருக்கு வந்தான் இலக்குவன். நெடுநேரப் போரில் சலிப்புற்ற இந்திரசித்தன், காற்றின்படையை ஏவ, அதே காற்றின்படை கொண்டு அதனைத் தடுத்தான் இலக்குவன்; இந்திரசித்தன் மீண்டும் பிரமாத்திரத்தை ஏவத் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளும்பொருட்டுப் பிரமாத்திரத்தை ஏவி அதனைத் தடுத்தான் இலக்குவன். அடுத்து ஆற்றல்மிகு நாராயணாத்திரத்தை இலக்குவன்மேல் செலுத்தினான் இராவணன் சேய். தன்னைத் திருமாலாகவே எண்ணிக்கொண்டு அதனெதிர் சென்ற இலக்குவனை அக்கணை தாக்காது விலகி, அவனை வலம்செய்து கொண்டு ஆகாயம் சென்றவிந்தது.

அடுத்து, சிவன்படையை இந்திரசித்தன் செலுத்த, அதனை அழித்தற்கு இலக்குவனும் சிவன்படையை ஏவ இந்திரசித்தனின் அத்திரத்தை அது விழுங்கியது.

இராமன் சொன்னதுபோலவே தானாகக் கொடிய படைகள் எதனையும் இந்திரசித்தன்மீதோ அரக்கர்படைமீதோ ஏவவில்லை இலக்குவன்; தன்மீது இந்திரசித்தன் கொடியபடைகளை ஏவித் தன்னையழிக்க முற்பட்டவேளையில் மட்டும் அதே படைகளை ஏவித் தன்னையும் உலகையும் அழிவினின்று காத்தான் என்பதை அறிகின்றபோது ”இவனல்லவா தமையன்சொல் தட்டாத தம்பி!” என்று பாராட்டத் தோன்றுகின்றது.

தன் அத்திரங்கள் பயனற்றதுபோனது இந்திரசித்தனுக்கு எரிச்சலூட்டியது. இலக்குவன் அருகில் தன் சிறியதாதை வீடணன் நிற்பதைக் கண்டபோது தன் முயற்சிகள் அனைத்தும் விழலுக்கு நீராய்ப் போனதற்கு இவன்தானே காரணம் எனும் சீற்றமும் உடனெழுந்தது; வீடணனை வெகுண்டு நோக்கிய இந்திரசித்தன், ”குளிர்ந்த தாமரை மலர்மேல் உள்ளவனாகிய பிரமனை முதல்வனாகக் கொண்ட வேதியர்குலத்துக்கெல்லாம் தனிமுதல் தலைவனாகிய உன்னைத் தேவர்கள் வந்து வணங்குவர்; ஆனால் நீயோ இழிந்த மனிதர்களுக்கு அடிமைச்சேவகம் செய்து நின் தமையன் இராவணனின் அரசச் செல்வத்தை ஆளுதற்கு உள்ளாய்; இனி உனக்கு மானம் என்ன இருக்கின்றது? அப்பெருமை போரில் இறந்தொழியும் எங்களோடு அடங்கி ஒழிந்தது!” என்று இகழ்ந்துரைத்தான்.

பனிமலர்த் தவிசின் மேலோன்
பார்ப்பனக் குலத்துக்கு எல்லாம்
தனிமுதல் தலைவன் ஆன
உன்னைவந்து அமரர்  தாழ்வார்
மனிதருக்கு அடிமையாய் நீ
இராவணன் செல்வம் ஆள்வாய்
இனிஉனக்கு என்னோ மானம்
எங்களோடு அடங்கிற்று அன்றே. (கம்ப: நிகும்பலை யாகப் படலம் – 9100)

அதுகேட்ட வீடணன், ”நான் அறத்தைத் துணையாகக் கொள்வேனேயன்றி பாவத்தையும் அதனால் வரும் பழியையும் துணையாகக் கொள்ளேன். எப்போது இராவணன் பிறனில் விழையும் பிழையைச் செய்தானோ அப்போதே நான் அவனுடைய பின்னோனாய்ப் (தம்பி) பிறவாதவன் ஆனேன்” என்றான்.

தொடர்ந்தவன்…“நான் மதுவினை மாந்தவில்லை; பொய்ம்மொழி புகலவில்லை; பிறர்பொருளை வஞ்சத்தில் கவரவில்லை; மாயச் செயலால் எவரையும் அழிக்கும் செயலை மனத்திலே குறிக்கவில்லை; என்பால் எவரும் எக்குற்றமும் கண்டிலர்; ஏன்… நீங்களெல்லாரும் என்னை நன்கு அறிந்தவர்கள்தாமே; என்பால் ஏதேனும் குற்றமுளதோ? கற்புடைய பெண்டிரிடத்து முறைதவறி நடந்தவரைவிட்டு நான் நீங்கியது பிழையான செயலோ?” என்றான் இந்திரசித்தனைப் பார்த்து.

உண்டிலென் நறவம் பொய்ம்மை உரைத்திலென் வலியால் ஒன்றும்
கொண்டிலென் மாய வஞ்சம் குறித்திலென் யாரும் குற்றம்
கண்டிலர் என்பால் உண்டே நீயிரும் காண்டிர் அன்றே
பெண்டிரின் திறம்பினாரைத் துறந்தது பிழையிற்று ஆமே. (கம்ப: நிகும்பலை யாகப் படலம் – 9106)

அதற்குத் தக்க மறுமொழி கூறவியலாத இந்திரசித்தன், சிற்றப்பன் வீடணனைக் கொல்லும்பொருட்டுச் சிறகுடைய கருடனையொத்த அம்பொன்றை அவன் கழுத்தைநோக்கிச் செலுத்த, அதனைத் தன் அம்பால் இடைவெட்டி முறித்தான் இலக்குவன். அடுத்து வேற்படையை இந்திரசித்தன் வீடணனை நோக்கி ஏவ, அதனையும் தன் வேற்படையால் வீழ்த்தினான் இலக்குவன்.

இந்திரசித்தனின் தேர்ப்பாகனையும் குதிரைகளையும் காற்றினும் கடுகிச்சென்று அழித்தான் வீடணன். சிதைந்த தேரில் நின்றவண்ணம் எதிர்நின்றோர் மீதெல்லாம் அம்புமழை பொழிந்துவிட்டு ஆகாயத்தில் மறைந்த இந்திரசித்தன், ஒருவருக்கும் தெரியாமல் இராவணனைச் சென்றடைந்தான்.

இந்திரசித்தனின் தளர்ந்த தோற்றத்தைக் கண்ட இராவணன், ”கருடன் நெருங்கியதால் படம் ஒடுங்கின பாம்புபோல் தோன்றுகின்றாய்! நிகழ்ந்தது என்ன? சொல்!” என்றான்.

நான் செய்த மாயங்கள், யாக முயற்சி அனைத்தையும் உன் தம்பிவாயிலாக அறிந்து இலக்குவன் தடுத்துவிட்டான்; மூன்று தெய்வப்படைகளை வீசினேன்; அவற்றையும் முறியடித்துவிட்டான். இதுவரை விடாது வைத்திருந்த நாராயணப்படையை ஏவினேன்; அதுவோ இலக்குவனைத் தாக்காது வலம்செய்து போயிற்று! நம் அரக்கர்குலம் செய்த பாவத்தினால் நீ கொடுமையான பகையைத் தேடிக்கொண்டாய்; இலக்குவன் நினைத்தால் அவன் ஒருவனே உலகம் மூன்றையும் அழிப்பான்” என்றான் இந்திரசித்தன் இராவணனிடம்.

மந்திராலோசனைக் கூட்டங்களில் இராம இலக்குவரை அற்பமாய்க் கருதி இறுமாப்புடன் பேசியவனான இந்திரசித்தன், ”கெட்ட பின்பு ஞானி” என்பதுபோலப் போர்க்களத்தில் தன் வரபலம் தவபலம் தெய்வப்படைகளின் பலம் ஒன்றும் பலிக்காதது கண்டு உண்மைநிலை உணர்ந்து தன் தந்தையிடம் பேசிய பேச்சு இது.

”ஆதலால் தந்தையே! அச்சீதையினிடத்தில் வைத்த ஆசையை விட்டுவிடு! அவ்வாறு விடுவாயேல் அவர்கள் சீற்றம் தணிவர்; நம்மோடு போர்செய்யாது போகவும் செய்வர்; அத்தோடு நாம் செய்த தீமையையும் பொறுத்துக்கொள்வர்; உன்மேல் வைத்த அன்பினால் இதைச் சொல்லுகின்றேன்; அவர்களுக்கு அஞ்சிச் சொன்னதாக எண்ணாதே!” என்றான் உலகத்தைப் போர்களால் கலக்கிய வீரனான இந்திரசித்தன்.

ஆதலால் அஞ்சினேன் என்று அருளலை ஆசைதான்அச்
சீதைபால் விடுதிஆயின் அனையவர் சீற்றம் தீர்வர் 
போதலும் புரிவர் செய்த தீமையும் பொறுப்பர் உன்மேல்
காதலால் உரைத்தேன் என்றான் உலகுஎலாம் கலக்கிவென்றான். (இந்திரசித்து வதைப் படலம் – 9121)

கும்பகருணன் போருக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்பாகத் தன் அண்ணனுக்கு நல்லறிவு கொளுத்த விரும்பி, ”இராம இலக்குவரோடு பகையொழி; சீதையை அவர்களிடத்து ஒப்படை” என நன்மொழி பகன்றான்; அதனை இராவணன் ஏற்கவில்லை. இப்போது போர்கள் பலபுரிந்து இராம இலக்குவர் மனிதரினும் மேம்பட்ட ஆற்றலாளர்; அவர்களை வெல்லுதல் அரிது என்பதனைத் தன் அனுபவத்தின் வாயிலாய் உணர்ந்த இந்திரசித்தனும் ”சீதையை விடுத்தல் அரக்கர் இனத்துக்கு நலம் பயக்கும்” என இராவணனுக்கு அதே நன்மொழிகளை உரைக்கக் காண்கின்றோம். ஆனால், கும்பனின் மொழிகளை எள்ளி நகையாடியது போலவே இந்திரசித்தனின் மொழிகளையும் நகையாடிப் புறக்கணித்த இராவணன்,

”ஏற்கனவே போருக்குச் சென்று இறந்தோர் இப்பகையை முடிப்பர் என்றோ, பின்பு போர்செய்பவர்கள் பகைவரை வென்று மீள்வர் என்றோ, நீ எனக்குப் போரில் வெற்றிதேடித் தந்துவிடுவாய் என்றோ கருதி நான் இப்பகையைத் தேடிக்கொள்ளவில்லை. என்னையே நோக்கி (என் வலிமையை எண்ணி),  யான் இந்நெடும்பகை தேடிக் கொண்டேன். ஆகவே, உலகங்கள் அழிந்தாலும் என் கதை அழியாது நிலைபெறும் வகையிலும் அதனைத் தேவர்கள் காணுமாறும், நீர்மேல் குமிழிபோன்ற நிலையில்லாத இந்த உடம்பை விடுவதல்லால் சீதையை விடுவது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை!

நான் போரில் வெற்றிபெற வில்லையாயினும் வெற்றிபெற்ற அந்த இராமன் பேர் நிற்குமாயின் அவனால் வெல்லப்பெற்ற யானும் வேதமிருக்கின்ற காலம் வரையில் நிலைபெற்றிருப்பேன் அன்றோ? இறத்தல் என்பது ஒரு காலத்தும் தவிர்க்கக் கூடியதோ? அஃது எவ்வுயிர்க்கும் பொதுவானது அன்றோ? இன்றிருப்பார் நாளை இறப்பார்; ஆனால் புகழுக்கு அத்தகு இறுதி உளதோ?” என்றான் இந்திரசித்தனிடம்.

வென்றிலென் என்றபோதும் வேதம் உள்ளளவும் யானும்
நின்றுளென் அன்றோ மற்றுஅவ் இராமன்பேர் நிற்கும்ஆயின்
பொன்றுதல் ஒருகாலத்தும் தவிருமோ பொதுமைத்து அன்றோ
இன்றுஉளார் நாளை மாள்வர் புகழுக்கும் இறுதிஉண்டோ. (கம்ப: இந்திரசித்து வதைப் படலம் – 9125)

இறப்பு என்றவொன்று தவிர்க்கவொண்ணாதது; ஆனால், புகழுக்கு என்றும் இறப்பில்லை எனும் இப்பாடலின் இறுதி அடிகள் அற்புதமானவை!

”ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால்
பொன்றாது நிற்பதொன்று இல்.” (குறள்: 233) என்ற குறளினையும்,

”மன்னா உலகத்து மன்னுதல் குறித்தோர்
தம்புகழ் நிறீஇத் தாம் மாய்ந்தனரே.” என்ற புறப்பாட்டு அடிகளையும் இக்கருத்தோடு நாம் இணைத்துக் காணலாம்.

”சரி நீ போய் ஓய்வெடு! நான் போருக்குப் புறப்படுகின்றேன்” என்று இந்திரசித்தனிடம் உரைத்த இராவணன், ”என் தேரைக் கொணர்க!” எனத் தேர்ப்பாகனிடம் கூறவே, அதுகேட்ட இந்திரசித்தன், ”வேண்டாம் எந்தையே! நானே போருக்குப் புறப்படுகின்றேன்; நான் இறந்தபிறகு என் சொற்களை நல்லனவாய் நீ காணுவாய்!” என்று சொல்லிவிட்டுத் தேரேறிப் புறப்பட்டான்.

இலக்குவனுக்கும் இந்திரசித்தனுக்கும் மீண்டும் கடும்போர் தொடங்கியது. இந்திரசித்தனின் தேரும் அவன் கையிலிருக்கும் வில்லும் சிவபிரான் அருளால் அவனுக்குக் கிட்டியவை; அவையிருக்கும் வரை அவனைக் கொல்ல இயலாது என்பதனை வீடணன் வாயிலாய் அறிந்த இலக்குவன், தன் வில்லின் திறத்தால் அவன் தேரின் கடையாணியைக் கழற்றித் தேரின் சக்கரங்களை அச்சிலிருந்து பிரித்தான். அதுகண்டு விண்ணில் சென்று மறைந்து நின்று ஆரவாரித்தான் இந்திரசித்தன். அவன் குரல்வந்த திக்கில் அம்புகளைப் பொழிந்தான் இலக்குவன்; மேகக்கூட்டத்தில் திடீரென்று வில்லோடு இந்திரசித்தன் தோன்றவே, அம்பெய்து அவன் கையை வில்லோடு கொய்து வீழ்த்தினான் இலக்குவன். உடனே சிவனார் தந்த சூலத்தைக் கையிலேந்திக்கொண்டு இலக்குவனைக் கொல்வதற்காக நின்றான் இந்திரசித்தன்.

”இவனைக் கொல்லும் காலம் வந்துவிட்டது” எனவுணர்ந்த இலக்குவன், வேதங்களே தெளியத்தக்கவனும், வேதியர் வணங்கத்தக்கவனுமாகிய இறைவன் இராமன் எனும் நல்லற மூர்த்தியே என்பது உண்மையாயின் பிறைச்சந்திரனைப் போன்ற வளைந்த பல்லினையுடைய இந்த இந்திரசித்தனைக் கொல்வாயாக” என்றுகூறிப் பிறைபோன்ற வாய்கொண்ட அம்பொன்றைத் தன் ஆற்றல் முழுவதையும் பயன்படுத்தி விண்ணில் செலுத்தினான். விரைந்துசென்ற அந்த அம்பானது இந்திரசித்தனின் தலையை அறுத்துத் தள்ளியது.

அந்தத் தலை விண்ணில் முட்டிவிட்டுத் திரும்ப வருவதற்குள் இந்திரசித்தனின் உடல் மண்ணில் வீழ்ந்தது; அதனைத் தொடர்ந்து அவன் தலையும் மண்மேல் வந்துவீழ்ந்தது; அதுகண்ட அரக்கர்சேனை அச்சத்தோடு சிதறியோடியது. இராமனைத் தேடிச்சென்ற இலக்குவன், அவன் காலடியில் இந்திரசித்தனின் தலையை வைத்தான்.

தம்பியின் வெற்றியால் களிப்புற்ற இராமன், ”சனகன்பெற்ற பூங்கொம்பு போன்றவளான சானகி என்னை நெருங்கிவிட்டாள் என்று மனங்குளிர்ந்தேன். ”தம்பி உடையவன் பகைக்கு அஞ்சமாட்டான்” எனும் பெருமையை எனக்குத் தந்துவிட்டாய்!” என்று இலக்குவனைப் பாராட்டினான்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இந்திரசித்தனின் பிரமாத்திரத்தால் தாக்குண்டு இலக்குவன் உள்ளிட்ட அனைவரும் உயிரற்ற உடல்களாய்த் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டு மராமரம்போல் மண்ணில் சாய்ந்தான் இராமன்.

போர்க்கள நிகழ்வுகளைக் கண்ட இராவணனின் தூதுவர்கள் அவனிடம் விரைந்துசென்று ”நின்சேய் விட்ட நெடுஞ்சரத்தால் படைவீரர்களும், இன்னுயிரனைய இளவல் இலக்குவனும் இறந்ததைக் கண்டு பெருந்துயருற்று இராமனும் மடிந்தான்; ஆதலால் முடிந்தது உன் பகை” என்றனர்.

…..நின்  மைந்தன்தன்  நெடுஞ் சரத்தால்
 துணைவர் எல்லாம்  நிலம்சேர
பின்வந்தவனும் முன்மடிந்த
பிழையை நோக்கி பெருந்துயரால்
முன்வந்தவனும் முடிந்தான் உன்
பகைபோய் முடிந்தது என மொழிந்தார். (கம்ப: பிரமாத்திரப் படலம் – 8670)

இராமன்   போர்க்களத்தில் நினைவிழந்து  கிடந்ததனை அவன் மரணமடைந்து விட்டதாய்த் தவறாகக் கருதிய தூதுவர் இராவணனுக்கு இங்ஙனம் அறிவிக்கின்றனர். அதுகேட்டு நனிமகிழ்ந்த இராவணன், வெற்றிவிழாக் கொண்டாட்டங்களுக்கு ஏற்பாடு செய்தான்.

இராவணன் கட்டளைப்படி மருத்தன் எனும் அரக்கன் களத்தில் மாய்ந்துகிடந்த அரக்கர் சேனையைக் கடலில் எறிந்தான்; அதன் நோக்கம் அரக்கர் யாருமே களத்தில் மாயவில்லை எனும் தோற்றத்தைக் காண்போர்க்கு உண்டாக்குவதே!

அடுத்ததாக இராம இலக்குவர் போர்க்களத்தில் மாண்டதைச் சீதைக்குக் காட்டவிரும்பிய இராவணன், அரக்க மகளிரை அழைத்து, ”சீதையைப் புட்பக விமானத்தில் ஏற்றி இராம இலக்குவரின் கதியை அவள் காணுமாறு காட்டுவீர்!” என்று ஏவ, அவர்களும் நடைபிணமாய் வாழ்ந்துவந்த நங்கை சீதையை விமானத்தில் ஏற்றிப் போர்க்களத்துக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

தரையில் வீழ்ந்துகிடந்த தன் கணவன் உருவைக் கண்டாள் சீதை; விடத்தை உண்டதுபோல் உடலும் உள்ளமும் ஓய்ந்தாள்; குளிர்ந்த தாமரைப் பூவொன்று தழலில் வீழ்ந்ததுபோல் பெருந்துயரில் தீய்ந்தாள். இலக்குவனின் உயிரற்ற உடலைக் கண்டவள் மேலும் மனம்நொந்து அரற்றினாள். முடிவில் தானும் இராமன்மீது வீழ்ந்து இறக்க முடிவுசெய்து எழுந்தவளைத் தடுத்த திரிசடை, சீதையை ஆதரவாய்த் தழுவிக்கொண்டு,

”அன்னம் போன்ற அன்னையே! மாரீசனாகிய மாய மானை முன்பு விடுத்த தன்மையும், மாயா சனகனை உண்டாக்கிய தன்மையும், சென்றநாளில் இலக்குவன் முதலானோரைப் பிணித்த நாகபாசம் அழிந்துபோன தன்மையும் எண்ணிப் பார்! நன்னெறியில் செல்லாதவர்களாகிய இந்த அரக்கரின் மாயச் செயல்களை அறியாது நீ மாள நினைக்கின்றாயோ?”

மாயமான் விடுத்தவாறும் சனகனை வகுத்தவாறும்
போயநாள் நாகபாசம் பிணித்தது போனவாறும்
நீஅமா நினையாய் மாள நினைதியோ நெறி இலாரால்
ஆயமா மாயம் ஒன்றும் அறிந்திலை அன்னம் அன்னாய்! (கம்ப: சீதை களம்காண் படலம் – 8693)

”கவனித்துப் பார்! இராமனின் திருமேனியில் அம்பு ஒன்றும் அழுந்தவில்லை; இலக்குவனின் முகம் ஊழியிறுதியில் தோன்றும் சூரியனைப் போல் ஒளிவீசிக் கொண்டிருக்கின்றது! எனவே, அவ்விருவருக்கும் அழிவில்லை என்பதை உணர்ந்துகொள்! வீணில் வருந்தாதே!” என்று தேற்றினாள். பெற்ற தாயினும் உற்றதுணையினளாய்த் தனக்கு விளங்கிவந்த திரிசடையின் சொற்களைக் கேட்டு உள்ளம் தேறினாள் சீதை. புட்பக விமானம் மீண்டும் அசோக வனத்திற்குத் திரும்பியது.

இராமன் ஆணைப்படி படையினர்க்கு உணவுகொண்டுவரச் சென்ற வீடணன், தான் கொணர்ந்த உணவைப் பாசறையில் வைத்துவிட்டுப் போர்க்களத்துக்குத் திரும்பினான். படையினர் களத்திலே உயிரற்று வீழ்ந்துகிடக்கும் காட்சிகண்டு மூர்ச்சையானவன், சற்றுநேரத்தில் மூர்ச்சைதெளிந்து எழுந்து இராமனைத் தேடிச்சென்றான்; இராமன் இலக்குவன்மீது மயங்கிச் சாய்ந்துகிடப்பதைக் கண்டான். அவன் மேனியில் அம்பின் வடுவில்லை என்பதனால் அவன் இறக்கவில்லை என்றுணர்ந்து, வேறு யாரும் உயிருடன் உள்ளனரா எனத் தேடிச் சென்றான். இறந்த யானைக் குவியல்களின்மேல் அனுமன் வாய்மடித்துக் கைகளை முறுக்கிய நிலையில் கிடப்பதைக் கண்ணுற்றான். புண்ணுற்ற அவன் மேனியிலிருந்த அம்புகளை மெல்லப் பிடுங்கி அவன் முகத்தில் குளிர்ந்தநீரைத் தெளித்தான்; உடன் கண்விழித்தான் அனுமன்! விழித்தவுடன் இராமனின் நிலையை வீடணனிடம் உசாவி அறிந்தான்.

அதனைத் தொடர்ந்து, ”சாம்பன் (ஜாம்பவான் – கரடிவேந்தன்) எங்கே?” என்று வீடணனிடம் அனுமன் விசாரிக்க, ”அவன் உயிருடன் உள்ளானோ இறந்துபட்டானோ யானறியேன்” என வருத்தத்தோடு மொழிந்தான் வீடணன். ”அவனுக்கு அழிவில்லை; அவன் சிரஞ்சீவியாய் வாழும் பேறுபெற்றவன்; அவனைச் சென்று காண்போம்” என்று அனுமன் கூறவே அவனைத் தேடிச் சென்றனர் இருவரும்.

மூப்பினாலும் புண்பட்ட வலியினாலும் சாய்ந்துகிடந்த சாம்பன், காலடி ஓசையால் வீரர் இருவர் அருகில் வருவதை அறிந்தான். அவர்கள் வீடணனும் அனுமனும் என்றறிந்து பூரித்தான். படையினரும் இராம இலக்குவரும் இருக்கும் நிலையறிந்த சாம்பன், ”மேருமலையையும் அதற்கு அப்பால் உள்ள நீலகிரி மலையையும் கடந்து சென்றால் மருந்துமலை ஒன்று உள்ளது. இறந்தவரை உயிர்பெறச் செய்யும் மருந்து ஒன்றும்; உடம்பு வெவ்வேறு பிளவுகளாய்க் கிழிந்தாலும் முன்புபோல் பொருந்தச் செய்யும் மருந்து ஒன்றும்; (உடம்பில் தைத்திருக்கும்) படைக்கலங்களை வெளிப்படுத்தும் மருந்து ஒன்றும்; பண்டைய உருவை மீட்டளிக்கும் மருந்து ஒன்றும் அங்குள்ளன எனச்சொல்லி அவற்றின் அடையாளங்களையும் எடுத்துரைத்து அவற்றை விரைவில் கொணர்வாய்” என்று அனுமனைப் பணித்தான். [இந்த மலையைத்தான் சஞ்சீவி மலை என்றழைப்பர்.]

மாண்டாரை உய்விக்கும் மருந்து ஒன்றும்
      உடல்வேறு வகிர்களாகக்
கீண்டாலும் பொருந்துவிக்கும் ஒரு மருந்தும்
     படைக்கலங்கள் கிளைப்பது ஒன்றும்
மீண்டேயும் தம்உருவை அருளுவது ஓர்மெய்ம்
     மருந்தும் உளநீ வீர
ஆண்டுஏகி கொணர்தி என அடையாளத்தொடும்
     உரைத்தான் அறிவின் மிக்கான். (கம்ப: மருத்துமலைப் படலம் – 8729)

மாண்டாரை   உய்விக்கும் மருந்து, மிருதசஞ்சீவினீ; உடற்கிழிவைப்
பொருந்துவிப்பது,  ’சந்தானகரணீ;   படைக்கலங்கள் கிளைப்பது, விசல்யகரணீ; மீண்டும் தம் உருவை அருளுவது சாவர்ண்ய  கரணீ என்று மூலிகைகளின் பெயர்களை அளிக்கின்றது முதனூலாகிய வான்மீகம்.

பேருருவெடுத்து மருந்துமலையை அடைந்த அனுமன், ”இங்கிருந்துகொண்டு சாம்பன் சொன்ன அடையாளப்படி, மூலிகைகளை ஆராயத் தொடங்கினால் நேரமாகும்; எனவே, இந்த மருந்துமலையை அப்படியே பெயர்த்துச் செல்வோம்” என்று எண்ணமிட்டவனாய் அதனைப் பெயர்த்தெடுத்துக் கொண்டு வான்வழியே விரைந்துசென்றான் இலங்கைப் போர்க்களம் நோக்கி!

இதற்கிடையில் மயக்கம் தெளிந்து எழுந்த இராமன் தன்னருகில் அமர்ந்திருந்த சாம்பனையும் வீடணனையும் கண்டு நிகழ்ந்தவற்றுக்கு வருந்திக்கொண்டிருந்தான். அப்போது சாம்பன் இராமனிடம், ”மூலிகைகளைக் கொணர வடதிசைக்கண் அனுமன் சென்றுள்ளான்; அவன் அம்மூலிகைகளைக் கொண்டுவந்ததும் களத்தில் மாண்டோரெல்லாம் மீண்டெழுவர், வருந்தற்க!” என்று இராமனுக்குத் தேறுதல் உரைத்திருந்த வேளையில், பேர்த்தெடுத்த மருந்துமலையோடு வானில் ஆர்த்தபடி அவ்விடம் வந்துசேர்ந்தான் அனுமன். அந்த மருந்துமலையின் காற்றுப்பட்டதும் களத்தில் பட்டோரெல்லாம் பட்டென்று கண்விழித்தனர். சாம்பன் இயம்பியபடி மீண்டும் மருந்துமலையை அதனையெடுத்த இடத்திலேயே வைப்பதற்குச் சென்றான் அஞ்சனை மைந்தன்.

இடைப்பிறவரலாய் இன்னொரு செய்தி: இந்தச் சஞ்சீவி மலையையும் அதிலுள்ள மூலிகைகளைச் சாப்பிடும் நாயகனும் நாயகியும் (குப்பன் – வஞ்சி) என்ன பயன் கண்டார்கள் என்பதையும் மையமாக வைத்துப் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் ’சஞ்சீவி பர்வதத்தின் சாரல்’ எனும் காப்பியம் ஒன்றைப் படைத்துள்ளார். பகுத்தறிவுக் கருத்துக்களைத் தமிழ்ச்சுவையோடு தாங்கிநிற்கும் அக்காப்பியமும் படித்தற்குரிய ஒன்று!

இலங்கையில் இராவணன் அரண்மனை விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது. ”அயன்படை (பிரமாத்திரம்) பயன் நல்கியது; அதனால் பகையழிந்தது” என்றெண்ணிய இராவணன், தேவலோக மாதர்களின் ஆட்டத்தில் திளைந்திருந்தான். அப்போது வானரர்களின் ஆரவாரவொலியும் இராம இலக்குவரின் வில்நாணொலியும் கேட்கவே, நிகழ்ந்தவற்றை ஒற்றர் வாயிலாய் அறிந்த இராவணன் மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்தவனாய் ஆலோசனை மண்டபம் அடைந்தான்.

இராவணன் ஆலோசனை மண்டபம் சென்றதறிந்த இந்திரசித்தனும் மகோதரனும் பாட்டன் மாலியவானும் ஏனைய அரசியல் சுற்றத்தாரும் அங்கே வந்தனர்; அவர்களிடம் தன் துன்பத்தை விளக்கினான் இராவணன்.

”களத்தில்பட்ட அரக்கர்குழாத்தைத் தீய எண்ணத்தோடு நீ கடலில் எறியச்சொல்லாமல் இருந்திருந்தால் அவர்களும் மருந்துமலையின் உதவியால் பிழைத்திருப்பர்; பிரமாத்திரமே பயனற்றுப் போனபின் இனி எந்த அத்திரம் நமக்குப் பயனளிக்கப் போகின்றது?” என்றுரைத்த பாட்டன் மாலியவானைச் சினந்து நோக்கிய இராவணன்,

”என் மகனென்ன? மற்றவர்கள் என்ன? இவ்வாறு அச்சங்கொண்டவர்களாய் உயிர்வாழ்க்கையை விரும்பிய நீங்கள் பிழைத்துப் போங்கள்! நாளை, ஊழிக்காலத்து வடவைத் தீயைப்போல் பொங்கி, எனது சேனையை அழித்த அம்மனிதரோடு, அக்குரங்கினையும் (அனுமன்) சேர்த்தொழிப்பேன்” என்றான் வெந்திறல் அரக்க வேந்தன் இராவணன்.

மைந்தன்என் மற்றையோர்என் அஞ்சினிர் வாழ்வு வேட்டிர்
உய்ந்துநீர் போமின் நாளை ஊழிவெந் தீயின் ஓங்கி
சிந்திய மனித்தரோடு அக் குரங்கினைத் தீர்ப்பென் என்றான்
வெந்திறல் அரக்கர் வேந்தன்…(கம்ப: மாயாசீதைப் படலம் – 8849)

அப்போது இந்திரசித்தன் எழுந்து, ”ஐய! பிரமனின் அத்திரத்தை நான் இராமனையும் கொன்றிடுக என்று சொல்லியே விடுத்தேன்! ஆனால், அவ் அத்திரம் அவனைத் தீண்டாது மீண்டது வியப்புக்குரியது. ஆதலால், அவன் மானிடனோ வானவனோ முனிவனோ அல்லன்; வீடணன் ஆய்ந்துசொன்னதுபோல் ’யான் எனது’ எனும் செருக்கறுத்த ஒப்பற்ற ஒருவன் ஆவான் என்பது தெளிவு” என்று இராமனின் இயல்பை இராவணனுக்கு உணர்த்திய இந்திரசித்தன், ”அவ்வுண்மை ஒருபுறம் இருக்கட்டும்! நீ வருந்தாதே! நான் நிகும்பலை எனும் கோயிலை விரைவில் அடைந்து வேள்வி இயற்றினால் உன் துன்பம் தீரும்!” என்றான்.

அதுகேட்ட இராவணன், ”நல்லது! நிகும்பலையில் வேள்வி செய்க!” என்று உடனே தன் சம்மதத்தை இந்திரசித்தனிடம் தெரிவித்தான். ”செய்யலாம்! ஆனால் உன் தம்பி வீடணன் அந்த வேள்வி பற்றிய இரகசியத்தை இராம இலக்குவரிடம் கூறி அது முற்றுப்பெறாவண்ணம் தடுத்துவிட்டால் என்ன செய்வது?” என்று இராவணனைக் கேட்டான் இந்திரசித்தன். ”அவர்கள் அதனைத் தடுக்காவண்ணம் செய்வதற்கு உபாயம் ஏதுமில்லையா?” என்று இந்திரசித்தனை இராவணன் வினவ, சற்றுச் சிந்தித்த இந்திரசித்தன்,

”ஓர் உபாயம் உள்ளது! சீதையைப்போல் மாய உருவம் செய்து அவளை அனுமன் முன்பு கொண்டுபோய்க் கொன்றுவிட்டு, அயோத்திக்குப் போய் அங்குளோரையும் கொல்வேன் என்று அவனிடம் சொல்லி அயோத்தி அமைந்துள்ள வடக்குத் திசைநோக்கிச் செல்வதுபோல் சென்று நிகும்பலை புகுந்து என் வேள்வியை முடிப்பேன்; நின் பகைவரை வெல்வேன்” என்றான்.

”நல்லது; அவ்வாறே செய்!” என்றான் இராவணன். அதைத் தொடர்ந்து மாயா சீதை உருவத்தைச் சமைக்கச் செய்த இந்திரசித்தன், அவள் கூந்தலைப் பற்றி இழுத்துக்கொண்டு கோட்டைக்கு வெளியே வந்தான். மருந்துமலையை அதன் இருப்பிடத்தில் வைத்துவிட்டு ஆரவாரித்தபடித் திரும்பிவந்துகொண்டிருந்த அனுமனின் எதிரேபோய் நின்ற அவன், ”இப்போது சீதையை நான் கொல்லப்போகிறேன்” என்று கர்ச்சிக்கவே, இந்திரசித்தன் பற்றியிருப்பது உண்மையான சீதையே என நினைத்து அச்சமடைந்த அனுமன், “பெண்கொலை புரிதல் பெரும்பழியாகும்; இப்புன்செயல் உன் புகழினைக் கெடுக்கும்” என்றான் நடுக்கத்தோடு!

அதனைப் பொருட்படுத்தாத இந்திரசித்தன் அனுமனிடம், “இவளைக் கொன்றுவிட்டு அயோத்திமேற் செல்வேன்; இராமன் தம்பியரையும் தாயரையும் கொல்வேன்” என்றுகூறி, மாயா சீதையை அனுமன் கண்முன்னர் வாளால் வெட்டிக்கொன்று மாய்த்துவிட்டுத் தன் சேனையோடு அயோத்தி செல்வதாய்ப் போக்குக் காட்டிவிட்டு, அத்திசையிலிருந்து மாறி நிகும்பலை புகுந்தான்.

இங்கே அனுமனோ சீதையின் மறைவைத் தாளாது கண்ணீர் பெருக்கினான்; இராமனிடம் சென்று அவன் தாள்களில் வீழ்ந்து புரண்டழுதான். செய்தியறிந்த இராமனும் இலக்குவரும் மெய்சோர்ந்து மயங்கினர். அப்போது அனுமன் இந்திரசித்தன் இராமனின் தம்பியரையும் தாயரையும் அழிக்கவேண்டி அயோத்திக்குச் சென்றிருக்கும் செய்தியைக் கூறவே உணர்வுமீண்ட இராமன், உடனே அயோத்திக்குச் சென்று அவ் அழிவைத் தடுக்க விரும்பினான். அனுமனின் தோள்களில் ஏறிக்கொண்டு இராமனும் இலக்குவனும் அயோத்திநோக்கிப் புறப்பட எத்தனித்த வேளையில் அருகிலிருந்த வீடணன், ”ஐயனே! சீதையை இந்திரசித்தன் கொன்றசெயல் மாயம் என்று ஐயுறுகின்றேன்! பத்தினியாகிய சீதையை அப்பாதகன் தீண்டிக் கொன்றிருப்பானேல் மூவுலகும் வெந்து சாம்பலாகியிருக்கும்; அத்தோடு அவன் அயோத்திக்குப் போனான் என்ற வார்த்தையும் அதியசமாயிருக்கின்றது; அவை உண்மைதானா என்பதைச் சிறிது நேரத்தில் தெரிந்துகொள்ளலாம்” என்றான்.

பத்தினி தன்னைத் தீண்டிப் பாதகன் படுத்தபோது
முத்திறத்து உலகும் வெந்து சாம்பராய் முடியும் அன்றே
அத்திறம் ஆனதேனும் அயோத்திமேல் போன வார்த்தை
சித்திரம் இதனை எல்லாம் தெரியலாம் சிறிது போழ்தின். (கம்ப: மாயா சீதைப் படலம் – 8926)

தொடர்ந்தவன், ”ஐய! நான் இமைப்பொழுதில் அசோகவனத்துக்குச் சென்று சீதையின் நிலையறிந்து வருவேன்; பின்பு என்ன செய்வது என்று முடிவுசெய்வோம்” என்றான்.

”நீ சொன்னது பொருத்தமான யோசனைதான் வீடணா!” என்று இராமன் அதனை ஆமோதிக்கவே, தன் உருவை வண்டுபோல் மாற்றிக்கொண்ட வீடணன், அசோகவனம் நோக்கிப் பறந்துசென்றான் சீதையைக் கண்டுவர!

[தொடரும்]

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

இலக்குவனையும் ஏனைய வானரப் படையினரையும் பிணித்திருந்த இந்திரசித்தனின் நாகக் கணையானது அப்போது போர்க்களத்துக்கு வருகை புரிந்த கலுழனால் (கருடன்) சின்னபின்னம் ஆகிவிட, அவர்கள் அனைவரும் ஆர்த்தெழுந்தனர் முன்னிலும் அதிக வலிமையோடு!

போர்க்களத்திலிருந்து எழுந்த ஆர்ப்பொலி அரண்மனையில், சீதையின் நினைவால், துயிலாது கிடந்த இராவணனின் செவிகளில் விழவே, அவன் இந்திரசித்தனை அரண்மனையில் சந்தித்து வானரப் படையினர் நாகக் கணையிலிருந்து விடுபட்ட செய்தியை உரைத்து மீண்டும் போர்க்களத்துக்குச் சென்று அவர்கள் அனைவரையும் வீழ்த்துமாறு பணித்தான்; ஏற்கனவே கடும்போர் புரிந்து புண்களோடு வருந்திக்கொண்டிருந்த இந்திரசித்தன் நாளை மீண்டும் போருக்குச் செல்வதாய் உரைக்க, அதனை ஏற்றுக்கொண்டான் இராவணன்.

அவ்வேளையில் இராவணனின் படைத்தலைவர்களான மாபெரும்பக்கனும் (மகாபார்சுவன்), புகைநிறக்கண்ணனும் (தூம்ராட்சன்), ”தம்மைப் போருக்கு அனுப்புக” என இராவணனிடம் வேண்டினர். அதுகண்ட தூதர்கள், ”இந்திரசித்தனை அடுகளத்தில் தனியேவிட்டு ஓடிப்போன இவர்கள் இப்போது திரும்பி வந்திருக்கின்றனர் போலிருக்கின்றது” என இராவணனிடம் சொல்லவே, அதுகேட்டுக் கடுஞ்சினத்தனாகிய இராவணன் அவர்களைத் தண்டிக்கவேண்டிக் கிங்கரர்களை அழைத்தான். அவ்விருவரின் மூக்கையும் அரிந்திடக் கருவிகளோடு கிங்கரர்கள் வரவே, அதனைத் தடுத்த மாலி எனும் படைத்தலைவன், ”போரில் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்; அதற்காகக் கோபிப்பதா? நமது நாற்பது வெள்ளம் சேனையையும் இலக்குவனும் வானரப் படையினரும் அழித்தொழித்தனர். எஞ்சியிருப்போர் இந்திரசித்தனும் மாபெரும்பக்கனும் புகைநிறக்கண்ணனுமே. எனவே, இவர்களின் வீரத்தைக் குறைத்து மதிப்பிடலாகாது” என்றான் இராவணனிடம்.

மாலியின் சொற்களால் இராவணனின் சினம் சற்றுத் தணிந்தது. அதுதான் சமயம் என்று மாபெரும்பக்கனும் புகைநிறக்கண்ணனும் இராவணனைப் பார்த்து, ”எமக்குத் தந்தை போன்றவனே! எங்கள் இருவரையும் போருக்கு அனுப்புக! நாங்கள் கொடிய போர்செய்து இறந்தோம் என்ற செய்தியையோ, பகைவர்கள் முடிந்தனர் என்ற செய்தியையோ அன்றிப் போரில் தோற்றுவிட்டோம் எனும் சொல்லைக் கேட்கமாட்டாய் இனி” என்றுரைத்து உயிரைக் கொடுக்க மகிழ்ச்சி கொண்டவர்களாய்ச் சபதம் செய்தனர்.

விட்டனை எம்மை விடுத்து இனி வெம்போர்
பட்டனர் ஒன்று படுத்தனர் ஒன்றோ
கெட்டனர் என்பது கேளலை என்னா
ஒட்டினர் ஆவி முடிக்க உவந்தார். (கம்ப: படைத்தலைவர் வதைப் படலம் – 8320)

இராவணன் அதற்குச் சம்மதிக்கவே, சூரியன் பகைஞன் (சூரியசத்ரு), வேள்வியின் பகைஞன் (யக்ஞசத்ரு), மாலி, பிசாசன், வச்சிர எயிற்றன் எனும் படைத்தலைவர்களோடு மாபெரும்பக்கனும், புகைநிறக்கண்ணனும் இணைந்து பெரும்படையுடன் போர்க்களம் புக்கனர்.

அரக்கர்படையைக் கண்ட இராமன் அதனைத் தலைமை வகித்து நடாத்திவருவது இந்திரசித்தனா என்று வீடணனிடம் வினவினான். வருபவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் இராமனுக்கு அறியத்தந்தான் வீடணன்.

தொடங்கிற்று போர்! அனுமனோடு பொருது புகைநிறக்கண்ணனும் அங்கதனோடு பொருது மாபெரும்பக்கனும் மாண்டனர்; மாலியின் தோளை இலக்குவன் துணித்து, கையற்றவனோடு பொருதல் தகாது என்று அவனைக் கொல்லாது விடுத்தான்; வேள்வியின் பகைஞனின் மார்பில் அம்பைத் தொடுத்து அவன் கதையை முடித்தான். சூரியன் பகைஞனைச் சூரியன் மகனான சுக்கிரீவன் கொன்றான்; வச்சிர எயிற்றனை அனுமன் விண்ணுலகுக்கு அனுப்பினான். பிசாசனைத் தன் வலிமிகு வாளிக்கு இரையாக்கினான் இலக்குவன்.

அரக்கர்படையின் அழிவைத் தூதர்கள் அறிவித்தனர் அரக்கர்கோன் இராவணனுக்கு; துயருற்ற அவனைத் தேற்றும் விதமாக மகரக்கண்ணன் எனும் அரக்கன், ”ஐயனே! என் தந்தையை (மகரக்கண்ணனின் தந்தை கரன் – பஞ்சவடியில் சூர்ப்பனகை பொருட்டு இராமனோடு பொருது மாண்டவன் இவன்.) கொன்றவனான இராமனைக் கொல்ல என்னை ஏன் ஏவாமல் விடுத்தாய்? தேவையில்லாமல் மற்றையோரைப் பலி கொடுத்தாய்!

என்னுடைய தாய் அழுத கண்களை உடையவளாய்க் கடத்தற்கரிய துயர்க்கடலுள் ஆழ்ந்திருக்கின்றாள்; பெருமைக்குரிய மங்கலநாணை இன்னும் கழித்திட ஆற்றாளாய், தன் கணவனைக் கொன்ற இராமனின் கரிய தலையென்னும் ஓடாகிய பாத்திரத்தில் அல்லாது தன் கணவனுக்குச் செய்யவேண்டிய கடனைச் செய்யமாட்டேன் என்று கூறிவிட்டாள். பருந்துகளுக்கு விருந்தளிக்கும் இனிய வேற்படையை உடையவனே! என் தாயின் வஞ்சினத்தை முடிக்கும் வகையில் இன்று போருக்குச் செல்ல என்னைப் பணித்திடுக!” என்றான்.

அருந்துயர்க் கடலுளாள் என்அம்மனை அழுத கண்ணள்
பெருந்திருக் கழித்தல் ஆற்றாள் கணவனைக் கொன்று பேர்ந்தோன்
கருந்தலைக் கலத்தின் அல்லால் கடனது கழியேன் என்றாள்
பருந்தினுக்கு இனிய வேலாய் இன்அருள் பணித்தி என்றான். (மகரக்கண்ணன் வதைப் படலம் – 8407)

கணவனைக் கொன்றவனைப் பழிவாங்கும் வரை மங்கலநாணைக் கழற்றாமலும் மரணச் சடங்குகள் செய்யாமலும் இருப்பதாய் வஞ்சினம் கூறுதல் மறக்குல மகளிர் மரபு. அதனை நிறைவேற்றிக் கொடுப்பது அவர்தம் மைந்தரின் கடன். எனவே, அரச சேவையில் தன் கடமையும் சேர்ந்திருப்பதால் ”இன்னருளோடு என்னைப் போரிடப் பணித்திடு” என இராவணனை இரக்கின்றான் மகரக்கண்ணன்.

இராவணன் இசையவே வேறுசில வீரநண்பர்களையும் துணைக்கழைத்துக் கொண்டு பெருஞ்சேனையோடு இராமனை எதிர்க்கச் சென்றான் மகரக்கண்ணன்.

கமலக்கண்ணனாம் இராமனொடு பொருதபோது இராமன்விட்ட ஒரு கணை மார்பிலே பாய்ந்து குருதிசோர அதனைப் பொருட்படுத்தாது ஓர் இமைப்போதில் விண்ணில் ஏறிய மகரக்கண்ணன், தான்பெற்ற வரத்தின் பலனாய், அங்கிருந்து இடி காற்று மழை நெருப்பு ஆகியவற்றை மிகுதியாய் உண்டாக்கினான். அவன் உண்டாக்கிய இடியும் கடுங்காற்றும் கல்மழையும் நெருப்பும் போர்க்களத்தைத் தாக்கவே வானரர்கள் கணக்கற்ற எண்ணிக்கையில் மடிந்தனர்.

”மகரக்கண்ணனின் இவ் ஆற்றலுக்குக் காரணம் அவன் கற்ற மாயங்களா? பெற்ற வரங்களா?” என வீடணனைக் கேட்டான் இராமன். ”மகரக்கண்ணனின் கடுந்தவத்தை மெச்சி வாயுதேவனும் வருணதேவனும் தந்த வரங்களின் விளைவுகள் இவை” என்றான் வீடணன்.

இராமன் அவற்றுக்கு மாற்றுக் கணைகள் விடவே, மழையும் காற்றும் நெருப்பும் மறைந்தன; தன் மாயச்செயல் இடையிலேயே அழிந்தமை கண்ட மகரக்கண்ணன் மாயத்தால் வான்வெளியெங்கும் தன் உருவங்களை உருவாக்கி நிரப்பினான். தன் காயத்தை (உடம்பு) மறைக்க அவன் செய்துவரும் மாயங்கள் கண்டு வியந்த இராமன், அவ்வுருவங்களில் ஒன்றில் மட்டும் மார்பிலிருந்து குருதிவழிவது கண்டு இவனே உண்மையான மகரக்கண்ணன் எனத் தெளிந்து அவ்விடம் நோக்கித் தன் அம்பைச் செலுத்தத் தலை அறுபட்டுத் தரையில் வீழ்ந்தான் மகரக்கண்ணன்.

மகரக்கண்ணனோடு சென்ற மற்றையோரும் போரிலே பட்டனர். இச்செய்தியைத் தூதர்கள் இராவணனிடம் செப்ப, இந்திரசித்தனை மீண்டும் போருக்கு அனுப்பச் சித்தமானான் அவன். தகப்பனின் வேண்டுகோளை ஏற்று மீண்டும் போருக்குப் புறப்பட்டான் இந்திரசித்தன். போர்முனை வந்த அவனை இராமனும் இலக்குவனும் முறையே அனுமன் அங்கதன் ஆகியோரின் திண்தோள் மீதமர்ந்து எதிர்த்தனர்.

அப்போது இலக்குவன் இராமனை நோக்கி, ”அனைவரையும் வாழ்விக்க வல்லவனே! இந்திரனுக்குப் பகைவனாகிய இந்த இந்திரசித்தனின் சிரத்தை என் சரம் விசும்பிடையே அறுத்துத் தள்ளாது போகுமாயின் கொலைத்தொழிலைத் தன் செய்கையாய்க் கொண்ட கூற்றுவனுக்கு நான் விருந்தாகி, இவ்வுலகின் பெருமைமிகு வீரர்களில் கடையானவன் எனும் பழிப்புரைக்கு ஆளாவேன்!” என்று வெஞ்சினத்தோடு வஞ்சினமுரைத்தான்,

இந்திரன்பகை எனும் இவனை என்சரம்
அந்தரத்து அருந்தலை அறுக்கலாது எனின்
வெந்தொழிற் செய்கையன் விருந்தும் ஆய்நெடு
மைந்தரில் கடைஎனப் படுவன் வாழியாய். (கம்ப: பிரமாத்திரப் படலம் – 8481)

இந்திரசித்தன் இராம இலக்குவரைப் பார்த்து, ”நீங்கள் இருவரும் ஒருங்கே என்னுடன் போர் புரிய வருகிறீர்களா? ஒருவர் ஒருவராய் வருகிறீர்களா?” என வினவ, ”உன்னை முடிப்பதாய் நான் சபதம் செய்திருக்கின்றேன்; ஆகையால் நானே முதலில் வருகின்றேன்” என்றான் இராமனின் இளவல். அதுகேட்ட இந்திரசித்தன், ”உன் அண்ணனுக்குப் பின் பிறந்த உன்னை அவனுக்கு முன் இறந்தவனாக்குவேன்; இல்லையேல் நான் இராவணனுக்கு மகனாய்ப் பிறந்து என்ன பயன்? உம்மிருவரையும் கொன்று உம் குருதியால் என் தம்பிமார்களுக்கும் சிற்றப்பன் கும்பகருணனுக்கும் இறுதிக்கடன் ஆற்றுவேன்!” எனச் சினத்தோடு சாற்றினான்.

அதனை மறுத்த இலக்குவன், ”உம்மினத்தார் அனைவர்க்கும் ஈமக்கடன் ஆற்றுதற்கே எமை அடைந்துள்ளான் உன் சிற்றப்பன் வீடணன்!” என்றுரைக்க, வெகுண்ட இந்திரசித்தன் கடும்போரைத் தொடங்கினான். மாற்றி மாற்றி இலக்குவனும் இந்திரசித்தனும் சரங்களைத் தொடுத்துக்கொண்டிருக்க, குறுக்கே தான் சரங்களை விடுவது முறையன்று என எண்ணிய இராமன் இலக்குவனுக்குப் பின்னே வாளா நின்றிருந்தான்.

இலக்குவன் இந்திரசித்தனின் வீரக் கங்கணத்தையும் கவசத்தையும் தன் அம்பால் உடைக்க, விண்ணில் சென்று மறைந்தான் இந்திரசித்தன். ”இவனை நான் பிரமாத்திரம் (அயன்படை) எய்து கொல்வேன்” என இலக்குவன் இராமனிடம் கூற, “அறநெறி வழுவாதவனே! நீ பிரமாத்திரம் எய்தால் அஃது இந்திரசித்தனை மட்டுமல்லாது மூவுலகங்களையும் சேர்த்து அழித்துவிடும்! ஆகையால், அதனை எய்யாதே!” என்றான் இராமன்; இலக்குவனும் அச்செயல் தவிர்ந்தான்.

ஆனால், இராம இலக்குவரின் உரையாடலை மறைந்திருந்து கேட்ட இந்திரசித்தன் அவர்கள் தவிர்த்த அந்தத் தெய்வ அத்திரத்தைத் தான் எய்வது என முடிவுசெய்துகொண்டு, யாருக்கும் தெரியாமல், இலங்கைக்குத் திரும்பினான். அவனைக் காணாததால் இராம இலக்குவரும் ஏனைய வானர வீரர்களும் போர்க்கோலம் களைந்தனர். களைத்திருக்கும் படைவீரர்களுக்கு உணவு கொண்டுவரும்படி வீடணனைப் பணித்துவிட்டுச் சேனைகளைக் காக்கும் பொறுப்பை இலக்குவனிடம் ஒப்படைத்துவிட்டுத் தன் தெய்வப் படைக்கலங்களுக்குப் பூசனை செய்யும்பொருட்டு அங்கிருந்து அகன்றான் இராமன்.

இலங்கைக்குச் சென்ற இந்திரசித்தன், பிரமாத்திரம் எய்யவிருக்கும் தன் திட்டத்தை இராவணனிடம் தெரிவித்து அதற்கு அனுமதிபெற்றான். அவன் பிரமாத்திரம் எய்வதற்கு முற்பட்ட வேளையில் மாயப்போர் புரிய மகோதரன் எனும் அரக்கனை அனுப்பினான் இலங்கையர்கோன். வானரப் படையும் அரக்கர் படையும் மீண்டும் கைகலந்தன. அரக்கர் படை நடுவில் போரிட்டுக்கொண்டிருந்த வானரர்கள் மகோதரன் செய்த மாயத்தால் ஒருவரை ஒருவர் காணமுடியாது தவித்தனர்.

அவ்வேளையில் இலக்குவனின் நாணொலி கேட்டு மகிழ்ந்த அனுமன் இலக்குவனை வந்தடைந்தான். அரக்கர்செய்த மாயத்தால் வானர வீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் காணவியலாது இருளில் தவித்துவருவதையும் இலக்குவன் தெய்வப் படைக்கலத்தை ஏவி அவ்விருளை ஒழித்தாலன்றி வானரர்கள் இலக்குவனை அடைய இயலாது என்பதையும் தெரிவித்தான் அவன். அதனையேற்று, இராமனை மனத்தில் தியானித்து, சிவனாரின் பாசுபத அத்திரத்தை அம்பிலே பொருத்தி அரக்கர்மேல் இலக்குவன் ஏவ, அரக்கர்படை அழிந்தது; இருள் ஒழிந்தது; மாயப்போர் புரிந்துகொண்டிருந்த மகோதரனும் அவ்விடத்தினின்று மறைந்தான்.

அரக்கர் செயல்களைத் தூதர்வாயிலாய் அறிந்த இந்திரசித்தன், தான் பிரமாத்திரம் எய்தற்கு ஏற்ற காலம் இதுவென உணர்ந்து பெரிய ஆலமரமொன்றை அடைந்து பிரமாத்திரத்திற்கு முறையாக வேள்விகள் செய்துவிட்டு அப்படைக்கலத்தோடு வானில் மறைந்திருந்தான்.

வானரப் படையினரை திசைதிருப்பும் வகையில் அப்போது மகோதரன் இந்திரன்போல் தோற்றங்கொண்டு ஐராவதமெனும் வெள்ளையானையில் ஏறி தேவர்கள் சூழப் போர்க்களத்துக்கு வந்தான். ”இந்திரனும் வானவரும் நம்மோடு போர்புரிய இங்கேவரக் காரணமென்ன?” என்று இலக்குவன் குழப்பத்தோடு அனுமனை வினவ, அச்சூழலைத் தன் வேலைக்குச் சாதகமாய்ப் பயன்படுத்திக்கொண்ட இந்திரசித்தன், காலத்தால் முன்னவனாகிய பிரமனின் படைக்கலத்தை வானில் மறைந்திருந்தபடி இலக்குவன் உடல்மீது செலுத்தினான்; பொன்மயமான மலையைக் குருவிக்கூட்டங்கள் மொய்ப்பதுபோல் சொல்லற்கரிய ஒளிமிகு அம்புகள் இலக்குவனின் உடலைத் தைத்தன!

இன்ன காலையின் இலக்குவன் மேனிமேல் எய்தான்
முன்னை நான்முகன் படைக்கலம் இமைப்பதன் முன்னம்
பொன்னின் மால்வரைச் குரீஇஇனம் மொய்ப்பது போலப்
பன்னல்ஆம் தரம் அல்லன சுடர்க்கணை பாய்ந்த. (கம்ப: பிரமாத்திரப் படலம் – 8610)

கோடிக்கணக்கான அம்புகள் ஒரே நேரத்தில் உடலில் பாயவே, அதனைச் சற்றும் எதிர்பாராத இலக்குவன் நாடிதளர்ந்து வலிமிகு யானை துயில்கொண்டதுபோல் தரையில் வீழ்ந்தான்; இலக்குவனைத் தொடர்ந்து அனுமன் அங்கதன் சுக்கிரீவன் என மற்றுள்ள வானரரும் உணர்வொடுங்கி மண்ணில் சாய்ந்தனர்.

போர்க்களத்துளோரை அழித்துவிட்ட நிறைவில் வெற்றிச் சங்கம் முழங்கியபடி இலங்கையை அடைந்தான் இந்திரசித்தன். செய்தியறிந்த இராவணன் ”இராமன் இறக்கவில்லையா?” என்றான் அவனிடம். ”நான் அத்திரம் எய்தவேளையில் அவன் போர்க்களத்தில் இல்லை; அதனால் உயிர்பிழைத்தான்; இல்லையேல் அவனையும் ஒழித்திருக்கும் அயன்படை” என்று பதிலிறுத்துவிட்டுத் தன்மனை புகுந்தான் இந்திரசித்தன்.

படைக்கல பூசை முடித்துவிட்டு அடுகளம் புகுந்த இராமன், அங்கிருந்த இருளை விரட்ட அக்கினிதேவனின் அம்பைக் கொளுத்தினான். அவ்வெளிச்சத்தில் அவன் கண்ட காட்சி அவனைத் திடுக்கிடவைத்தது. சுக்கிரீவனும் அனுமனும் அங்கதனும் இளவல் இலக்குவனும் உயிரற்றவர்களாய் குருதிவெள்ளத்தில் கிடப்பதைக் கண்டவன் இடியால் தாக்குண்ட மராமரம்போல் மண்ணில் சாய்ந்தான்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

“கல்லெடுத்துப் போர்புரியும் நீங்களா வில்லெடுத்துப் போர்புரியும் எம்மை வெல்ல முடியும்?” என்று அனுமனைப் பார்த்து ஏளனமாய்க் கேட்ட இந்திரசித்தனை நோக்கி, “வில்லெடுத்துப் போர்புரியும் வீரர் எம்முளும் உளர்; அதனால் வெற்றுரை விடுத்து, நீ யாரோடு போர்புரிய விரும்புகின்றாய்…என்னுடனா? என் தலைவனாகிய இலக்குவனுடனா? உந்தையின் தலைகளை அறுத்துத் தள்ளுவதற்காகவே வந்துள்ள இராமபிரானுடனா என விளம்புவாய்!” என்றான், பொன்மலையைத் தவிர வேறெதனொடும் ஒப்பிடவியலாத் தோள்களையுடைய, அஞ்சனை மைந்தன்.

என்னொடே பொருதியோ அது அன்று எனின்
    இலக்குவப் பெயரின் எம்பிரான்
தன்னொடே பொருதியோ உன் உந்தை தலை
    தள்ள நின்ற தனி வள்ளலாம்
மன்னொடே பொருதியோ உரைத்தது
    மறுக்கிலோம் என வழங்கினான்
பொன்னொடே பொருவின் அல்லது ஒன்றொடு
    பொருப் படா உயர் புயத்தினான். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8076)

“சிங்கம் போன்றவனான என் தம்பி அதிகாயனைக் கொன்ற இலக்குவன் எனும் பெயர்கொண்ட அந்த அறிவிலி எங்கிருக்கின்றான்? தன்னுயிரை நான் கொல்வதற்காகவே வைத்திருக்கும் அவனை அவனிருக்கும் இடத்திலேயே போரிட்டுக் கொன்று சினந்தணியவே வந்திருக்கின்றேன்” என்று முழங்கிய இந்திரசித்தன், “என் படைவீரர்களின் துணையின்றியே நான் மட்டுமே தனியனாய் உங்கள் அனைவரையும் இன்று பகலுக்குள்ளாகவே பொருதழித்து எமனுலகு அனுப்புவேன்; யாரை வேண்டுமானாலும் நீங்கள் துணைக்கழைத்துக்கொண்டு  என்னோடு போரிட வாருங்கள்!” என்று அறைகூவல் விடுத்தான்.

அதுகேட்ட அனுமன் இந்திரசித்தனோடு போரைத் தொடங்கினான். அனுமன் வீசிய குன்று இந்திரசித்தன் மார்பில் பட்டுப் பொடிப்பொடியாய் நொறுங்கிற்று. பதிலுக்கு இந்திரசித்தன் ஓராயிரம் கணைகளை ஒன்றுசேர்த்து அனுமன்மேல் செலுத்தவே அனுமன் தளர்ச்சியுற்றான்.

அடுத்து நீலன் அங்கதன் என ஒவ்வொருவராய் வந்து இந்திரசித்தனோடு போரிட்டுத் தளரவே, அதனையறிந்து அங்கு விரைந்துவந்த இலக்குவன், நான் இவனோடு போரிடாமல் மற்றைய வானரத் தலைவர்களைப் போரிட வைத்தது பெரும் பிழையாகிவிட்டது என்று வீடணனிடம் வருந்திக்கூறவே, அதனை ஆமோதித்த வீடணன், ”ஆம்! உன்னொருவனால்தான் இந்திரசித்தனை வீழ்த்தமுடியும்; மற்றவரால் இயலாது!” என்றான்.

தன்னை எதிர்த்துவந்த அரக்கர் படையை மறலிக்கு விருந்தாக்கிய இலக்குவன், அனுமன் தோளில் ஏறிக்கொண்டு தேரில் நின்ற இந்திரசித்தனை எதிர்த்துப் போரிட்டான். அவ்விருவரும் நிகழ்த்திய வெம்போரில் அம்புகள் திக்கை மறைத்தன. இலக்குவன் விட்ட வாளியொன்று இந்திரசித்தனின் கவசத்தை அறுத்து உள்ளே புகுந்ததால் அவன் உடலினின்று குருதி கொட்டியது.

இலக்குவனின் விரைந்த வில்லாற்றலை வியந்த இந்திரசித்தன், வேறொரு தேரிலேறிப் போரைத் தொடர்ந்தான். நெடுநேரம் போர் நீடித்தது. பகலவன் விடைபெற்றுப் போகவே, அறிவற்றோரின் மனம்போல் காரிருள் சூழ்ந்தது பாரெங்கும்.

அப்போது வீடணன், ”யானைபோல் பலம்பொருந்திய இலக்குவனே! இன்னும் கால் நாழிகை நேரத்துக்குள் கொன்றாயாகில் இந்திரசித்தன் இறப்பான்; அல்லாக்கால் அரக்கர்கள் மாயங்கள் புரிவதற்கேற்ற இராக்காலம் வந்துவிடும்; வஞ்சனை செய்வதில் வல்லவனான இந்திரசித்தன் மாயைகள் செய்ய ஆகாயம் செல்வானாகில் உனை வெல்வான்” என்றான்.

நாகமே அனைய நம்ப நாழிகை ஒன்று நான்கு
பாகமே காலம்ஆகப் படுத்தியேல் பட்டான் அன்றேல்
வேகவாள் அரக்கர் காலம் விளைந்தது விசும்பின் வஞ்சன்
ஏகுமேல் வெல்வன் என்பது இராவணற்கு இளவல் சொன்னான். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8181)

அதுகேட்ட இலக்குவன் சித்திர வேலைப்பாடமைந்த இந்திரசித்தனின் தேரை இலக்குவைத்து அம்பெய்து அழித்தான்; அவ்வேளையில் வானர சேனையை நாக பாசத்தால் பிணித்துவிட எண்ணிய இந்திரசித்தன், போர்க்களத்திலுள்ளோர் கண்மூடித் திறப்பதற்குள் தன் வில்லோடு விசும்பில் ஏறினான்.

மேக மண்டலத்திற்கு அப்பால் சென்ற இராவணனின் புதல்வனான இந்திரசித்தன், தன் தவத்தினாலும், பிரமனிடம் பெற்ற வரத்தினாலும், ஓதிய மந்திரங்களின் பலத்தினாலும் யாருக்கும் புலப்படாவண்ணம் அணுவையொத்த நுண்ணுடம்பை எடுத்துக்கொண்டு, சிறந்த ஒளியுடைய பாம்பின் பெயருடைய ஒப்பற்ற கணையைச் சிந்தித்து அதற்குரிய மந்திரம் சொல்லிக் கையிலெடுத்தான்.

களத்தில் நின்றிருந்த இந்திரசித்தன் திடீரென்று மாயமாய் மறைந்த காரணத்தை ’விளைவினை அறியும் வென்றி‘ வீடணன்கூடத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. தம்மோடு போர்புரிய அஞ்சி இந்திரசித்தன் களத்தைவிட்டுப் போய்விட்டான் என்றெண்ணி வானரர்களும் இலக்குவனும் சிரித்து ஆரவாரித்துவிட்டு ஓய்வுகொள்ளத் தொடங்கினர்.

அவ்வேளை பார்த்து, ”அரக்கன் இந்திரசித்தன் கொடிய நாகப் படையைச் செலுத்தினான் விண்ணிலிருந்து; அதை அவன் செலுத்திய அளவில் பத்துத் திசைகளிலும் இருள் நிலைகெட்டு ஓட, காகுத்தனுக்கு (இராமன்) இளைய காளையான இலக்குவனின் வயிரத் திண்தோள் மலைகளை அக்கணை கட்டியது என்று சொல்வார்கள்” என்கிறார் கம்பர். இதனை நேர்க்கூற்றாகச் சொல்லாமல் அயற்கூற்றாக அவர் கூறியமை, இலக்குவனை நாகப்படை கட்டியது என்று நேரடியாய்க் கூற அவருக்கு விருப்பமில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றது.

விட்டனன் அரக்கன் வெய்ய படையினை விடுத்தலோடும்
எட்டினோடு இரண்டுதிக்கும் இருள்திரிந்து இரியஓடி
கட்டினது என்ப மன்னோ காகுத்தற்கு இளைய காளை
வட்டவான் வயிரத் திண்தோள் மலைகளை உளைய வாங்கி. (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8190)

தன்னை இறுக்கிக் கட்டியிருப்பது நாகக் கணை என்றும், அஃது இந்திரசித்தனின் மாயச் செயலென்றும் உணராது ஒடுங்கினான் இலக்குவன். இந்திரசித்தனைப் பிடித்துவிட வேண்டுமென எழுந்த அனுமனையும் ஏனைய வானர சேனையையும் சேர்த்துக் கட்டியது அந்நாகக் கணை.

அனைவரும் மண்ணில் மயங்கிச் சாய்ந்திருக்கும் நிலைகண்ட இந்திரசித்தன் நெடுநேரம் செய்த போராலும் பட்ட புண்களாலும் நைந்த உடலோடு அரண்மனைக்குத் திரும்பினான்.

இராவணனிடம் போர்க்களத்து நிகழ்வுகளையெல்லாம் விவரித்து ”எந்தையே நீ துன்பம் நீங்குக! யான் இப்போது உடல் வருத்தத்தோடு இருக்கின்றேன்; மேற்செய்ய வேண்டியவற்றை நாளை சொல்கின்றேன்” எனக் கூறிவிட்டுத் தன் இருப்பிடம் சேர்ந்தான்.

வானர சேனையும் இலக்குவனும் கட்டுண்டு கிடப்பதைக் கண்டு செய்வதறியாது திகைத்த வீடணன், ”நான் அவ்விடத்தில் இராவணனுக்குப் பகையானேன்; நான் சேர்ந்தவரைக் காக்கத் தவறியதால் இவ்விடத்துள்ளோர்க்கும் இப்போது வேண்டாதவனானேன்” என்று அரற்றினான்.

அதுகண்ட வீடணனின் துணைவனான அனலன், ”வருந்தாதே!” என்று அவனைத் தேற்றிவிட்டு இராமனிடம் சென்று நிகழ்ந்தவற்றை உரைத்தான். பெருவருத்தமுற்ற இராமன் போர்க்களம் வந்துசேர்ந்தான். இருள்சூழ்ந்த அவ்விடத்துக்கு அனல் அம்பினால் வெளிச்சமூட்டினான்.

அங்கே கணையால் கட்டுண்டு கிடக்கும் இலக்குவன் உடல்மீது வீழ்ந்து கண்ணீர்பெருக்கிய இராமன், ”இலக்குவா! இலக்குவா!” எனப் பன்முறை அழைத்தான்; அவன் மூக்கின்மீது கைவைத்து மூச்சிருக்கின்றதா எனப் பார்த்து, ”ஐயா! நீ பிழைப்பாயா?” என்று கேட்டு மெய்சோர்ந்தான்.

வீரத் தம்பியை இழந்த வருத்தத்தோடு வீடணனை நோக்கிய இராமன், ”இலங்கை வேந்தன் மகனாகிய இந்திரசித்தனோடு இளைய கோவான இலக்குவனுக்குப் பெரும்போர் ஏற்பட்டது என்றுகூறி என்னை நீ விரைவாக அழைக்காமல் போனாய்; அதனால் நாகக் கணை தொடுத்த இந்திரசித்தனின் கைகளையும் தலையையும் கொய்து உயிர்குடிக்க இயலாமல் என்னைக் கெடுத்துவிட்டாய் வீடணா!” என்றான் சினத்தோடு.

எடுத்தபோர் இலங்கைவேந்தன் மைந்தனோடு இளையகோவுக்கு
அடுத்தது என்றுஎன்னை வல்லை அழித்திலை அரவின்பாசம்
தொடுத்தகை தலையினோடும் துணித்து உயிர்குடிக்க என்னைக்
கெடுத்தனை வீடணா என்றான் கேடுஇலாதான். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8227)

இந்நிகழ்வில் இராமன் வீடணனைக் குறைகூறுதற்குத் தக்க காரணம் ஏதுமில்லை. நாகக் கணையை இந்திரசித்தன் பயன்படுத்துவான் என்று வீடணன் எதிர்பார்த்திருக்கமாட்டான்; அத்தோடு பேராற்றல் படைத்தவனான இராமனின் இளவல் இலக்குவனை அக்கணை ஏதும் செய்யாது என்றுகூட அவன் எண்ணியிருக்கலாம். அதன்பொருட்டே அவன் இராமனைக் களத்துக்கு அழைக்கவில்லை என்று நாம் கருதினால் அதில் பிழையில்லை.

பின்பு ஏன் இராமன் வீடணனைத் தேவையில்லாமல் குறைகூற வேண்டும்?

தம்பிக்கு நேர்ந்த அவலத்தால் மனம் பேதலித்த நிலையில் அவன் பேசிய பேச்சுக்கள் இவை என்றுதான் நாம் இவற்றை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

களத்தில் இலக்குவனின் இணையற்ற போர்த்திறத்தை இராமனுக்கு விளக்கிய வீடணன், “இந்திரசித்தனின் மாயச் செயலால் இத்தீங்கு நிகழ்ந்துவிட்டது; ஆனால், இவர்கள் யாரும் உயிர்துறக்கவில்லை; இந்த நாகக் கணை நீங்கினால் இவர்கள் அனைவரும் எழுந்துவிடுவர்; அறத்தினைப் பாவம் ஒருநாளும் வெல்லாது; கலங்காதே ஐய!” என்றான் நீர்நிறைந்த கண்களோடு.

”இந்திரசித்தனுக்கு இந்த நாகக் கணையைக் கொடுத்த தேவன் யார்? இதன் தன்மை என்ன? இதிலிருந்து விடுபடும் வழியென்ன? இவை குறித்து நீ அறிந்தவற்றை எனக்குச் சொல்வாயாக!” என்று அண்ணல் இராமன் வீடணனிடம் வினவ,

”ஐய! பிரமனால் படைக்கப்பட்ட இக்கணையை அவனிடமிருந்து சிவன் பெற்றான். இந்திரசித்தனின் தவத்தினை மெச்சிச் சிவன் அவனுக்கு இக்கணையை அளித்தான். வலிமைமிகு இக்கணை ஆயிரம் கண்ணுடையவனான இந்திரனின் திண்தோள்களைப் பிணித்தது. தேவியைத் தேடிச்சென்ற அனுமனை இறுகக் கட்டியதும் இக்கணையே!

இந் நாகக் கணை தானே விட்டால்தான் விடும்; விண்ணவராலும் மண்ணவராலும் ஏதும் செய்ய இயலாது; உடலழிந்து உயிர்போன பின்புதான் விட்டு நீங்கும்; பிழைக்க வேறு வழியில்லை!” என்றான் வீடணன் வேதனையோடு.

இலக்குவனையும் அவனைப் பிணித்திருந்த நாகக் கணையையும் உற்றுநோக்கிய இராமன், ”இக்கணையால் இலக்குவன் இறந்துபடின் யானும் உடனே இறப்பேன்” என்று எண்ணியவாறு கலங்கிநின்றான்.

”அப்போது இராமன் உற்ற துயரைத் தீர்ப்பதற்காக வானில் கலுழன் (கருடன்) பறந்து வந்தான். இராமனைத் துதித்தபடி சிறகுகளை விரித்து அவன் தாழப் பறந்துவரவும், அவன் நிழல்பட்ட அளவில், பாதகனாகிய இந்திரசித்தன் இலக்குவன்மீதும் வானரப்படை மீதும் செலுத்தியிருந்த நாகக் கணை, மேகங்கள் ஐயங்கொள்ளுதற்கு இடமாக உரிய, கொடையளிப்பதில் வலிமை மிக்க பெரியோனாகிய சடையப்ப வள்ளலுக்குரிய திருவெண்ணெய் நல்லூரைச் சேர்ந்த, ஒளிபொருந்திய அந்தணர்களும் செஞ்சொல் புலவர்களும் என்றிவர்களைச் சுற்றமாய்க் கொண்டோரை அடைந்த பசிபோல் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைந்துவிட்டது; அவ்வாறு அழிந்து மறைந்த நாகங்களை, மணம்பொருந்திய தாமரை மலரின் தண்டினுள்ளே உள்ள மெல்லிய நூலின் தன்மையை அடைந்துவிட்டது என்று சொல்வதில் என்ன சிறப்புளது?” என்கிறார் கம்பநாடர்.

வாசம் கலந்த மரைநாள நூலின்
    வகை என்பது என்னை மழை என்று
ஆசங்கை கொண்ட கொடைமீளி அண்ணல்
    சரராமன் வெண்ணெய் அணுகும்
தேசம் கலந்த மறைவாணர் செஞ்சொல்
    அறிவாளர் என்று இம் முதலோர்
பாசம் கலந்த பசிபோல் அகன்ற
    பதகன் துரந்த உரகம். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8264)

[சரராமன் – சடையப்ப வள்ளல்; உரகம் – பாம்பு]

இராமனின் கதை நடுவே தம்மைப் புரந்த சடையப்ப வள்ளலின் சிறப்பைப் பாடிய கம்பரின் செய்ந்நன்றி மறவாச் செம்மை நம்மை நெகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்துகின்றது.

நாகக் கணை விடுபடவே, உறக்கத்தினின்று நீங்கியவர்போல் வானரப் படையினரும் இலக்குவனும் எழுந்தனர்.

கலுழனின் கைம்மாறிலாப் பேருதவிக்கு அளவிலா நன்றி பாராட்டினான் இராமன். அவனிடம் விடைகொண்டு அவ்விடம் விட்டகன்றான் கலுழன். அப்போது அனுமன் இராமனைப் பார்த்து, ”ஐயனே! இலக்குவன் இறந்துவிட்டான் என்றெண்ணிச் சீதை வருந்துவாள்; அவளைத் தெளிவிக்கும் பொருட்டும், அரக்கர் படையை மீண்டும் மருட்டும் வகையிலும் நாம் ஆரவார முழக்கமிடுவோம்” என்றான். ”ஆகட்டும்” என்றான் இராமன். உடனே திக்கெட்டும் கேட்கும் வகையில் ஆரவாரித்தனர் வானரர்.

சீதையின் நினைவால் துயிலின்றிக் கிடந்த இராவணனின் காதில் வானர முழக்கம் கேட்டது. உடனே இந்திரசித்தனின் ஆடகப் பொன்னால் ஆன அரண்மனை நோக்கிச் சென்ற அவன், அங்கே இலக்குவனின் அம்புகள் தைத்து உண்டான புண்களில் குருதிபொங்க வருந்திச் சாய்ந்திருந்த இந்திரசித்தனைக் கண்டான். நாகக் கணையால் கட்டுண்ட வானரப் படையும் இலக்குவனும் விடுபட்டமையை உரைத்தான். ”இவ்வாறு நிகழவும் கூடுமோ?” என வியந்தான் இந்திரசித்தன்.

அப்போது அங்குவந்த இராவணனின் தூதர்கள், திடீரென்று போர்க்களத்திற்கு வருகை புரிந்த கலுழனால் நாகக் கணைகள் சின்னபின்னங்கள் ஆயின; முன்னினும் அதிக வலிமை பெற்றனர் அப்படையினர் என்றுரைக்கவே, சினங்கொண்ட இராவணன், ”கலுழன் நாணுமாறு அப்படையினரை மீண்டும் அழித்தொழிக்கப் போருக்குப் புறப்படுக!” என்றான் தன் வீரமகன் இந்திரசித்தனிடம்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17

-மேகலா இராமமூர்த்தி

தன் குலத்தைக் காக்கும்பொருட்டு இராவணனோடு இணைந்து வாழ்வாயாக என்று சீதையிடம் மன்றாடிய மாயாசனகனைக் கண்டு கடுங்கோபம் கொண்ட சீதை, ”பேசத் தகாத வார்த்தைகளை நீ பேசினாய்; இராமனால் காப்பாற்றப்பட்டால் உயிர்வாழ்வாய் அல்லது இறந்தொழிவாயாக!” என்று ஏசினாள்.

அப்போது சீதையை மேலும் அச்சுறுத்தும் வகையில் மாயாசனகனைத் தான் கொல்லப்போவதாக வாளை உருவினான் இராவணன். அதுகண்டு அஞ்சாத சீதை, ”உன்னால் என்னையும் கொல்லமுடியாது; (மாயாசனகனைச் சுட்டிக்காட்டி) இவனையும் கொல்லமுடியாது; இராமனின் அம்புக்கு நீயோ உன் உறவுகளோ பிழைத்திருக்கப்போவதில்லை” என்றாள் அலட்சியமாக.

அதுகேட்டு மாயாசனகனைக் கொல்லப் பாய்ந்த இராவணனைத் தடுத்த மகோதரன், ”இவன் உனக்கு இழைத்த தீங்கென்ன? எதற்காக இவனைக் கொல்லவேண்டும்? பகைவனாகிய இராமனை நீ வெற்றிகொண்டால் தானாகச் சீதை உன் வசமாவாள்” என்று கூறி அவ்விடத்திலிருந்து இராவணனை நகர்த்திச் சென்றான்.

அவ்வேளையில், வானரப் படையின் ஆர்ப்பும் வானவரின் ஆர்ப்பும் இராவணனின் செவிகளில் விழ, ”தம்பி போர்க்களத்தில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளானோ? அதனால்தான் இந்த ஆர்ப்பொலியோ?” என்று சிந்தித்தான். போர்க்களத்திலிருந்து விரைந்துவந்த தூதுவர் கும்பகருணன் இறந்த செய்தியை இராவணனுக்குத் தெரிவித்தனர். அதுகேட்ட இராவணன் அதிர்ச்சியடைந்து நிலத்தின்மேல் வீழ்ந்தான். ஈருடலும் ஓருயிருமாய் வாழ்ந்திருந்த தங்கள் சகோதர பாசத்தை எண்ணி,

”நீ எனக்கு தம்பி மட்டுந்தானா? தேவர்களாகிய தாமரைக் காட்டைக் கலக்கி அழிக்கும் மதயானை போன்றவனே! நான்முகன் பிரமனின் மகனாகிய புலத்தியன் மகனாகிய விச்சிரவசுவின் வழித் தோன்றலே! ஆடவர்குல திலகனே! இந்திரனின் புகழுக்குக் காரணமான நல்வினைப் பயனைத் துடைத்த என் தம்பியே! நான் உன்னைப் பற்றி இவ்வாறான சொற்களைக் கேட்கும்படி ஆனேனே!” என்று பெருங்குரலெடுத்து அரற்றினான்.

தம்பியோ வானவராம் தாமரையின் காடு உழக்கும்
தும்பியோ நான்முகத்தோன் சேய்மதலை தோன்றாலோ
நம்பியோ இந்திரனை நாமப் பொறி துடைத்த
எம்பியோ யான் உன்னைஇவ் உரையும் கேட்டேனோ. (கம்ப: மாயாசனகப் படலம் – 7709)

”வலிமைமிகு தோளனே! நீ குளிக்கும்போது உன் பாதங்களைத் தேய்க்க வடக்கிலுள்ள மேருமலையன்றோ கல்லாய்ப் பயன்படும்? அத்தகு பெருவீரனான நீ, சாதாரண மானுடர்களின் அம்புக்கு இரையாகி மாண்டாய் எனும் சொல் என்னை வேதனையில் ஆழ்த்துகின்றதே!” என்றான் துயரத்தோடு.

கும்பகருணன் இறந்த செய்தியையும், அதுகேட்டு இராவணன் அரற்றிக்கொண்டிருப்பதையும் கண்ட சீதை உவகை கொண்டாள். அப்போது மந்திரிகள் தேற்ற அங்கிருந்து அகன்று சென்றான் இராவணன்.

சீதையின் அருகில்வந்த திரிசடை, அங்கே மாயாசனகனாக வந்துநின்றவன் மாயங்கள் செய்வதில் வல்லவனான மருத்தன் எனும் அரக்கன்; உன் தந்தையல்லன் என்ற உண்மையை உணர்த்தச் சீதை நிம்மதியடைந்தாள்.

அரண்மனைக்குச் சென்ற இராவணன் தன் தம்பிக்குத் துணைநின்று அவனைக் காக்காது களபலி கொடுத்துவிட்டு வந்திருக்கும் தன் அமைச்சர் முதலானோரைப் பார்த்து, ”போரில் வெல்ல இயலுமென்றால் போருக்குச் செல்லுங்கள்! இல்லை எங்களால் போர்க்களத்தில் பகைவனிடம் அடிபட்டுச் சாகத்தான் முடியும் என எண்ணுதிராயின் போருக்கே போகவேண்டாம்; உங்கள் கருத்தைக் கூறுங்கள்!” என்றான் கடுஞ்சினத்தோடு.

அதுகேட்டு இராவணனின் வீரமகன் அதிகாயன் எழுந்து,

“உன் தம்பியின் உயிருக்கு இறுதி செய்தவனான இராமனின் தம்பி உயிருக்கு அழிவுசெய்து அவனுக்கு நடுக்கந்தரும் வன்துயரைச் செய்யாமல் போவேனாயின் ஆடவரில் சிறந்தவனான உனக்கு நான் மகனல்லன்!” என்று வெஞ்சினத்தோடு வஞ்சினம் உரைத்தான். [இவன் இராவணனுக்கும் அவனுடைய இரண்டாவது மனைவி தான்யமாலிக்கும் பிறந்தவன். அதிகாயன் என்ற சொல்லுக்குப் பேருடல் படைத்தவன் என்ற பொருள்.]

உம்பிக்கு உயிர்ஈறு செய்தான் ஒருவன்
தம்பிக்கு உயிர்ஈறு சமைத்து அவனைக்
கம்பிப்பது ஓர் வன்துயர் கண்டிலனேல்
நம்பிக்கு ஒருநன் மகனோ இனிநான். (கம்ப: அதிகாயன் வதைப் படலம் – 7737)

”நன்று சொல்லினை மைந்தா! நீ இலக்குவனின் உயிரை முடித்தால் அதன்பின்பு நான் அந்த இராமனின் உயிரை முடிப்பேன்” என்றுரைத்துப் பெருஞ்சேனையோடு அதிகாயனைப் போர்க்களத்துக்கு அனுப்பினான் இராவணன்.

களத்தில் சிறிய தந்தை கும்பகருணனின் தலையற்ற உடலைக்கண்டு வருந்திய அதிகாயன், மயிடன் எனும் அரக்கனை அழைத்து ”இலக்குவனிடம் சென்று என்னோடு பொருத வரச்சொல்!” என்று புகன்றான்; அதனை நிறைவேற்ற மயிடன் விரைந்து அங்கிருந்து அகன்றான்.

இராம இலக்குவர் இருக்குமிடம் சென்ற மயிடன், இலக்குவனிடம் அதிகாயனின் உட்கிடையை உரைக்க, இலக்குவனைத் தழுவிப் போருக்குச் செல் என்று விடைகொடுத்தான் இராமன்.

”பெருவீரனான அதிகாயனுடன் இலக்குவனைப் போர்புரியத் தனியே அனுப்பலாகாது; நாமும் துணை செல்வோம்” என்றான் வீடணன். அதுகேட்டு முறுவலித்த முகில்வண்ணன் இராமன், ”எண்ணாயிரங்கோடி இராவணரும், விண்ணோரும் மண்ணோரும், நெருங்குதற்கரிய மும்மூர்த்திகளும் போருக்கு வந்தாலும் அவர்களையும் எதிர்க்கவல்ல ஆற்றல்வாய்ந்த என் தம்பியின் வில்லாற்றைக் கண்ணால் காண்பாய்!” என்றான்.

எண்ணாயிர கோடி இராவணரும்
விண்நாடரும் வேறுஉலகத்து எவரும்
நண்ணா ஒருமூவரும் நண்ணிடினும்
கண்ணால்இவன் வில்தொழில் காணுதியால். (கம்ப: அதிகாயன் வதைப் படலம் – 7803)

அரக்கர் சேனைக்கும் குரக்குச் சேனைக்கும் பெரும்போர் தொடங்கிற்று. தேரிலிருந்து அதிகாயன் போரிட, இலக்குவனைத் தன் தோளில் தாங்கிக்கொண்டு போரிட உதவினான் அங்கதன். அனுமனும் இலக்குவனோடு இணைந்து போரிட்டு அரக்கர் படையை அழித்தான்; திரிசிரன் (முத்தலையன்) எனும் இராவணனின் மற்றொரு மைந்தனைத் தேய்த்துக் கொன்ற அனுமன், போரிடுவதற்கு மேற்கு வாயில் நோக்கிப் போயினான். அனுமனின் செயல்கண்டு விக்கித்துப் போன அதிகாயன், இலக்குவனோடு போர்புரிய முனைந்தபோது, இலக்குவன் அவனைப் பார்த்து, “எறிதற்குரிய படைக்கலங்கள் வைத்துள்ள உன் சேனைகள் எல்லாம் அழிந்தபின்பு நீ போர் செய்வாயா? நீ மட்டும் தனித்து என்னோடு நெடிய போரினைச் செய்வாயா? உன் விருப்பமென்ன?” என்று வினவினான்.

மன்னவன் தம்பி மற்றுஅவ் இராவணன் மகனை நோக்கி
என்உனக்கு இச்சை நின்ற எறிபடைச் சேனை எல்லாம்
சின்னபின்னங்கள் பட்டால் பொருதியோ திரிந்து நீயே
நல்நெடுஞ் செருச் செய்வாயோ சொல்லுதி நயந்தது என்றான். (கம்ப: அதிகாயன் வதைப் படலம் – 7913)

”உன்னை நான் போருக்கழைத்தது தனியாகப் போரிட்டு வெல்லத்தான்!” என்று அதிகாயன் உரைக்கவும், குறுநகை சிந்திய இராமனின் இளவல் அதிகாயனோடு போரைத் தொடங்கினான். வானும் நிலனும் கடலும் அதிகாயனின் பகழிகளால் நிறைந்தன; இவன் கொலைத் தொழில் கற்றது காலனிடமோ என்றஞ்சும்படி வானர சேனையைக் கொன்று குவித்தான் அவன்.

இலக்குவனின் அம்புகள் அதிகாயனின் மார்பைத் துளைத்தபோதும் அவற்றுக்குச் சற்றும் சளைக்காதவனாய்த் தன் அம்புகளை மாரிபோல் தொடர்ந்து சொரிந்தான் அதிகாயன்.

இலக்குவன் அம்புகளைத் தொடர்ந்து எய்தும் அதிகாயன் வீழ்ந்துபடவில்லை; அப்போது இலக்குவன் அருகில் தோன்றிய காற்றரசன் (வாயுதேவன்) நான்முகன் படையாலன்றி (பிரம்மாத்திரம்) இவன் சாகமாட்டான் என்பதை அவனுக்குரைக்க, ”நன்று” என்று உவந்த இலக்குவன், நான்முகன் படையைத் தன் அம்போடு சேர்த்துச் செலுத்த, அஃது அதிகாயனின் தலையைக் கொய்துகொண்டு ஆகாயவழியில் சென்றது. அதன்பின்னர் அங்கதன் தோளினின்று இறங்கினான் இலக்குவன்.

அப்போது அதிகாயனின் தம்பி நராந்தகன் இலக்குவனோடு போர்புரிய வாளோடு வந்துவிட, இடைபுகுந்த அங்கதன் அவன் கை வாளினாலேயே அவனை வீழ்த்திக் கொன்றான்.

அதிகாயன் உள்ளிட்ட அரசகுமாரர்கள் இறந்த செய்தியைத் தூதர்கள் வாயிலாய் அறிந்த இராவணன், ஆற்றொணாத் துயரில் ஆழ்ந்தான். தன் மகன் இறந்த செய்தியை அறிந்த அதிகாயனின் தாய் தான்யமாலி இராவணனின் தாள்களில் வீழ்ந்து புரண்டழுதாள்.

அவள் அரற்றக் கண்டு மௌனமாய் அமர்ந்திருந்த இராவணனைப் பார்த்து, ”என்ன ஐயா சிந்தித்திருக்கின்றாய்? இறந்துபோன அரக்கர்களையெல்லாம் திரும்பிவருமாறு கூப்பிடமாட்டாயோ? காமத்தைக் கைக்கொண்ட நீ உயிர்பிழைப்பாயோ? இன்னமும் இந்தச் சீதை காரணமாய் இன்னும் வரவிருக்கும் துன்பங்கள் சிலதானோ? (இல்லை பல!) என்று கனன்றுரைத்தாள்.

இலங்கை மாநகரெங்கும் அழுகுரல் ஒலித்தது. அது முழுமதி நாளில் தோன்றும் கடலோசையை ஒத்திருந்தது. ஊரெங்கும் ஒலித்த அரக்கியரின் அவலக்குரல் கேட்டு, ”இராவணனுக்கு ஏதேனும் ஆகிவிட்டதோ?” என்று ஐயுற்று அவன் அரண்மனை அடைந்தான் இந்திரசித்தன். அங்கே இராவணனைக் கண்டு ஒருவாறு மனந்தேறியவன், ”ஏனிந்த அழுகுரல்? என்னவாயிற்று?” என்று ஐயத்தோடு வினவினான்.

அதிகாயன் உள்ளிட்ட உன் தம்பியர் உயிரைக் காலன் கவர்ந்து சென்றுவிட்டான்” என்று இராவணன் உரைக்கவும், ”போர்க்களத்தில் அவர்களைக் கொன்றது யார்?” என்று கேட்டான் இந்திரசித்தன். ”அதிகாயனை இலக்குவனும் அவன்பின்னால் நின்றிருந்த கும்பநிகும்பரை அனுமனும் கொன்றனர்” என்றான் இராவணன் வேதனையோடு.

கடுங்கோபத்தோடு தந்தையை நோக்கிய இந்திரசித்தன்,

”அரசே! வலிமைமிகு குரங்குப் படையை உடைய மானிடராகிய இராமலக்குவரின் போர்வன்மையை நீ முதல்நாள் போரில் அறிந்திருந்தும் அவர்களோடு போரிட என்ன காரணத்தாலோ என்னை ஏவவில்லை; அதனால் எம்பியரைக் கொன்றவர் அவரில்லை; இவர்களைக் கொலைசெய்யுங்கள் என்று நீயே கொடுத்தாய்; அவர்கள் இறந்துபட்டதால் நம் வலிமை குறைந்துவிட்டது” என்றுரைத்து நீண்டநேரம் அதனையே நினைந்து சினத்தோடு நெருப்புப்போல் பெருமூச்சு விட்டுநின்றான் இந்திரசித்தன்.

கொன்றார் அவரோ கொலை சூழ்க என நீ கொடுத்தாய்
வன்தானையர் மானிடர் வன்மை அறிந்தும் மன்னா
என்றானும் எனைச்செல ஏவலை இற்றது என்னா
நின்றான் நெடிதுஉன்னி முனிந்து நெருப்பு உயிர்ப்பான். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8008)

”போனதை நினைத்து வருந்தியும் உன்னைக் குறைசொல்லியும் இனியென்ன பயன்?” என்று இராவணனிடம் கூறிய இந்திரசித்தன், என் தம்பி அதிகாயனைக் கொன்ற இலக்குவனின் உயிரை அவன் உடலிலிருந்து பிரிக்காமல் இனி இலங்கை திரும்பேன்! அதைச் செய்யாது போவேனேல் உயிர்வாழேன்!

சாவாமருந்து (அமுதம்) போன்றவனாகிய என் தம்பி அதிகாயனின் அரிய உயிரைக் கவர்ந்த இலக்குவனை எமனுக்கு விருந்தாக்காமல் வானவர் நகைக்குமாறு நான் போர்க்களத்தில் வில்லை ஏந்தி நிலத்தில் நின்றேனேல் நான் இராவணன் மகனல்லன்!” என்று வஞ்சினமுரைத்துப் பல்லாயிரங் கோடிப் படைக்கலங்களோடு பேய்க்கொடி பறக்கும் தேரிலேறி ஆறாச்சினத்தோடு போர்க்களத்துக்குப் புறப்பட்டான்.

அங்கே போர்க்களத்தைவிட்டு நீங்காமல் நின்றுகொண்டிருந்த இலக்குவன் இந்திரசித்தன் பெரும்படையுடன் வருவதைக் கண்டு, ”யாரிவன்?” என்று வீடணனிடம் வினவினான்.

அவன், ”ஐய! இவன் தேவர் தலைவனைப் போரில் வென்றவன்; இன்றைய போர் கடுமையானதாய் இருக்கும்; எனவே, நீ தக்க துணைவரோடு போரிடுதல் நன்று” என்றான்.

அப்போது இலக்குவனுக்குத் துணையாகக் காற்றின் மைந்தன் அனுமன் விரைந்துவர, கூடவே சுக்கிரீவனும் அவன் சேனையும் வந்திணைந்தனர்.  

கடும்போரில் இருபக்கமும் பெருஞ்சேதம் விளைந்தது. அனுமன் எறிந்த குன்றைத் தன் அம்புகளால் தூளாக்கிய இந்திரசித்தன், அனுமனைப் பார்த்து ”நில்லடா சற்று நில்லடா! உன்னை எண்ணித்தான் நான் போர்க்களத்துக்கு வந்தேன்; நீ வில்லெடுத்துப் போர் செய்யாமல் உனது வலிமையைப் புகழ்ந்து சொல்லிக்கொண்டு இன்னும் உயிரோடிருந்து விளையாடுகின்றாய்; வெல்லும் நோக்கத்தோடு போர்க்களம் வந்த என் வலிமையடக்க இருப்பவை கல்லும் நீண்ட மரங்களுமா? அடா! சொல்வாயாக!” என்று இகழ்ச்சியோடு கூறினான்.

நில்லடா சிறிது நில்லடா உனை
நினைந்து வந்தனென் முனைக்கு நான்
வில்எடாமை நினது ஆண்மை பேசி உயி
ரோடு நின்று விளையாடினாய்
கல் அடா நெடு மரங்களோ வரு
கருத்தினேன் வலி கடக்கவோ
சொல் அடா என இயம்பினான் இகல்
அரக்கன் ஐயன் இவை சொல்லினான். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8074)

அதுகேட்ட அனுமன், ”வலிமையற்ற மெல்லியனே! எங்கள் பக்கத்திலும் வில்லெடுத்துப் போர்செய்வதற்குரிய கொடிய வீரர் சிலர் உளர்; கல்லெடுத்துப் போர்செய்வதற்கு உரியவனான நானும் நிற்கின்றேன்; அவ்வாறு இருத்தலை இன்று அல்லது நாளைக்குள் நீ காணலாம்; ஒளிபொருந்திய படைக்கலங்களைத் தாங்கிய இந்திராதியர் உன்னிடம் தோற்று உயிரைத் தாங்கிக்கொண்டு செல்வார்கள்; ஆனால், போரில் தோற்றுப் புல்லை வாயினால் கவ்வ வந்தவர்கள் அல்லோம் நாங்கள்; வேறுசில போர்வகைகளைத் தொடங்கி உன்னோடு போரிட வந்துள்ளோம்.” என்றான்.   

வில் எடுக்க உரியார்கள் வெய்ய சில
வீரர் இங்கும் உளர் மெல்லியோய்
கல் எடுக்க உரியானும் நின்றனன்
அது இன்று நாளையிடை காணலாம்
எல் எடுத்த படை இந்திராதியர் உனக்கு
இடைந்து உயிர் கொடு ஏகுவார்
புல் எடுத்தவர்கள் அல்லம் வேறு சில
போர் எடுத்து எதிர் புகுந்துளோம். (கம்ப: நாகபாசப் படலம் – 8075)

இப்பாடலில் பயின்றுவந்துள்ள “கல் எடுக்க உரியானும் நின்றனன்” என்ற தொடருக்கு அரக்க இனத்தை அழித்து அவர்களுக்கு வீரக் கல்லெடுப்புச் சடங்கு நடத்தற்குரிய அனுமன் என்ற பொருளும் உரையாசிரியர்களால் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது.

போரில் தோற்றவர் வாயினால் புல்லைக் கவ்வுதல் அன்றைய மரபு. தற்காலத்தில் தோற்றவனை மண்ணைக் கவ்வினான் என்று கூறுவதை இதனோடு ஒப்பிடலாம்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17

-மேகலா இராமமூர்த்தி

மூக்கையும் காதுகளையும் சுக்கிரீவனிடம் இழந்த கும்பகருணன் கடுங்கோபத்தோடு போர்புரியத் தொடங்கினான். தன் கேடகத்தை எடுத்து வீசினான்; அது வானிலுள்ள விண்மீன்களைக் கீழே உதிர்த்தது.

கும்பகருணனின் போராற்றல் கண்டு அஞ்சிய சாம்பன் இராமனைப் பார்த்து, “இது நமக்கு மிகவும் நெருக்கடியான தருணம்; இப்போது நீ இவனைத் தடுத்துப் போர் புரியாவிட்டால் குரக்குச் சேனையை முற்றாய் அரக்கர் படை ஒடுக்க வழிவகுத்தவனாவாய்; எனவே போரிடுக!” எனத் தூண்டினான்.

அதுகேட்டுக் கும்பனுக்கு நேரெதிரே வந்த இராமன், தன் அம்பு மழையால் கும்பனின் கையிலிருந்த கேடகம், வாள், கவசம் என அனைத்தையும் அறுத்தெறிந்தான்; இராவணன் அனுப்பிய படை அப்போது கும்பகருணனின் உதவிக்கு வந்தது. அவற்றையும் அழித்தொழித்த இராமன், தனியே நின்ற கும்பகருணனை நோக்கி,

”படைக்கலங்களோடு எதிர்க்கவல்ல பெருந்துணையான படைகளை இழந்தாய்; தன்னந்தனியனாய் எதிர்நிற்கின்றாய்; நீதிநெறி தவறாத வீடணனோடு பிறந்தனை ஆதலின் உன் உயிரை உனக்குத் தருவேன்; இப்போது இலங்கைக்குத் திரும்பிப் போய்விடுகிறாயா? பின்பு மீண்டும் வருகிறாயா? அல்லது போர்செய்து இப்போதே இறந்துபடுகிறாயா? உனக்குப் பொருந்தியதை ஆய்ந்து சொல்லுக!” என்றான்.

ஏதியோடு எதிர் பெருந்துணை இழந்தனை
எதிர்ஒரு தனி நின்றாய்
நீதியோனுடன் பிறந்தனை ஆதலின்
நின்உயிர் நினக்கு ஈவென்
போதியோ பின்றை வருதியோ அன்றுஎனின்
போர் புரிந்து இப்போதே
சாதியோ உனக்கு உறுவது சொல்லுதி
சமைவுறத் தெரிந்து அம்மா. (கம்ப: கும்பகருணன் வதைப் படலம் – 7594)

தன்னோடு போரிட்டுத் தோற்ற இராவணனுக்கு, ”இன்றுபோய் நாளை வா!” என்று வாய்ப்புக் கொடுத்ததைப் போலவே கும்பகருணனுக்கும் ”போய் வா!” என்று வாய்ப்பளிக்கின்றான் இராமன். முன்னவனுக்கு மதிப்புக்குரிய அரசன் என்ற முறையிலும், பின்னவனுக்கு அறநெறி வழுவா வீடணனின் அண்ணன் என்ற முறையிலும் இவ்வாய்ப்புகள் இராமனால் வழங்கப்படுகின்றன; இராவணன் அதனையேற்று வீரத்தைக் களத்தே போட்டு வெறுங்கையோடு இலங்கை புக்கான்; ஆனால், கும்பகருணன் அவ்வாறு செய்ய விரும்பவில்லை.

அவன் இராமனைப் பார்த்து, ”அழிவற்றவனே! எங்களால் தேவர்கள் பெருமை இழந்தார்கள்; அவ்வகையான பெருமித நிலைநோக்கி, தீண்டி வருத்தும் அணங்கையொத்த சீதை பிறர் மனைவி அவளைக் கைப்பற்றலாகாது எனத் தடுத்தேன்; அது ஏற்றுக்கொள்ளப் படாமையால் அதுகுறித்துத் தொடர்ந்து பேசும் வாக்கை இழந்தேன்; இப்போதோ உங்களால் என் செவியொடு மூக்கை இழந்தேன்; இத்தகு அவமானத்திற்குப் பிறகும் நான் இலங்கை நகருக்குத் திரும்புவது எங்ஙனம்? ஆதலால் போரிட்டு ஆவி துறந்தாலும் துறப்பேன்; நகருக்குத் திரும்பேன்” என்று மானவீரனாய் முழங்கிய கும்பகருணன், இராமன்மீது ஒரு குன்றைப் பெயர்த்து வீசினான்; இராமன் அதனைத் தன் அம்புகளால் தூளாக்கினான். எனினும், கும்பகருணன் மார்பிலிருந்த சங்கரன் ஈந்த கவசத்தை இராமனால் உடைக்க முடியவில்லை.

சங்கரன் கவசத்தை அவனது படையாலேயே வெல்லவேண்டும் என்பதை உணர்ந்த இராமன், கும்பகருணனின் சிவ கவசத்தைத் தன்னிடமிருந்த பாசுபதக் கணையால் வீழ்த்தினான்.

தொடர்போரில் இராமன் கும்பகருணனின் வலக்கையை வாளோடு அறுத்து எறிந்தான்; அறுத்து வீழ்த்தப்பட்ட அக்கையை இடக்கையில் எடுத்துக்கொண்டு அதனால் வானர சேனையை அடித்துக் கொன்றழித்தான் அந்த வீரன்! இன்றே வானர குலம் முற்றாய் எமனுலகு எய்திடுமோ எனும் அச்சத்தில் வானரர்களும் வானவர்களும் கும்பகருணனைப் பார்த்திருக்க, தன் அம்பால் அவனுடைய இடக்கையையும் வெட்டிக் கடலில் வீழ்த்தினான் இராமன்.

தோள்வளையுடன் கடலில் வீழ்ந்த கும்பகருணனின் கையானது, பாற்கடலில் நடப்பட்டு, வாசுகி எனும் பாம்பு சுற்றிய மந்தரமலைபோல் தோற்றமளித்தது. அப்போதும் கும்பகருணனின் போர்வேகம் குறையவில்லை. அடுத்து இராமன் அவனுடைய வலக் காலை வெட்டி எறிய, அவன் தன் இடக் காலால் நொண்டிக்கொண்டு போரிட்டான். இடக் காலையும் இராகவன் தன் கணையால் துணிக்கவே, கைகளும் கால்களும் இழந்த நிலையிலும் அயராத கும்பகருணன், தீயினால் செய்யப்பட்டதுபோல், சினத்தினால் சிவந்த கண்களை உடையவனாய் தன் சிகையிலிருந்து கிளம்பிய தீயினால் திசைகளெல்லாம் கருக, மூங்கில்களால் நெருங்கிய மலை ஒன்றினை நாவினால் வானத்தைத் தீண்டுமளவு வளைத்து, பேய்கள் ஆரவாரிக்கும் பெரிய போர்க்களம் எரிந்து விழுமாறு பிலம்போன்ற தன் வாயைத் திறந்து நெடுந்தொலைவு வீசியெறிந்தான். அச்செயல்கண்டு வியந்த இராமனும் தன் மலர்க் கரங்களில் நடுக்கம் கொண்டான்” என்று கும்பகருணனின் மாவீரத்தை விதந்தோதுகின்றார் கம்பர்.

தீயினால் செய்த கண்ணுடையான் நெடும்
சிகையினால் திசை தீய
வேயினால் திணி வெற்பு ஒன்று நாவினால்
விசும்புற வளைத்து ஏந்தி
பேயின் ஆர்ப்புடைப் பெருங் களம் எரிந்து எழ
பிலம் திறந்தது போலும்
வாயினால் செல வீசினன் வள்ளலும்
மலர்க் கரம் விதிர்ப்புற்றான். (கம்ப: கும்பகருணன் வதைப் படலம் – 7621)

ஆனால், கை கால்களை இழந்துவிட்ட நிலையில் கும்பகருணனால் நெடுநேரம் போரிட இயலவில்லை. அவன் தன்னெதிர் நின்ற இராமனின் வில்லாற்றலை மனத்துள்ளே புகழ்ந்து, ஆயிரம் இராவணர்கள் வந்தாலும் இராமனை எதிர்க்கும் வலிமையற்றவர்களே என்று எண்ணியவனாய், தன்னால் இனி அண்ணனுக்கு உதவ இயலாத நிலையையும், இராவணன் இனி உயிர்பிழைத்து வாழ்வதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதனையும் உணர்ந்து வருந்தினான்.

”அன்புடையார் என்பும் உரியர் பிறர்க்கு” என்ற குறள்மொழிக்கு இலக்கணமாய்த் திகழ்ந்தவன் கும்பகருணன் என்பதை அண்ணனுக்காகப் போரிட்டு அனைத்து உடலுறுப்புகளையும் இழந்த நிலையிலும் அண்ணனைக் காக்க இயலவில்லையே என்று அவன் வருந்துவதன் வாயிலாய் நாம் அறியமுடிகின்றது.

தன் இறுதி உறுதியாகிவிட்டதை உணர்ந்த கும்பகருணன், இராமனை நோக்கிச் சிலவற்றை வரமாய் வேண்டுகின்றான்…

”இராமா! என் தம்பியாகிய வீடணன் நீதிமான்; தான் பிறந்த சாதியால் வந்த சிறுநெறி அறியாதவன்; நற்குணமில்லாத இராவணன் அவனைத் தம்பியென்றும் பாராமல் கொல்ல முயல்வான்; ஆதலால், அவனை நான் மீண்டும் உன்னிடம் அடைக்கலப்படுத்துகின்றேன். நீயோ உன் தம்பியோ அனுமனோ எப்போதும் வீடணனுடன் இருந்து அவனைக் காக்கவேண்டும் என்று உன்னை வேண்டுகின்றேன்.

மற்றொன்றையும் நீ எனக்குச் செய்யவேண்டும்! முனிவர்களும் தேவர்களும் என் முகத்தை மூக்கில்லா முகம் என்று சொல்லிக் காண்பார்கள்; அவர்கள் அவ்வாறு நோக்காமல் உன் அம்பினால் என் கழுத்தை அறுத்து நீக்குவாய்; அறுத்து நீக்கிய பிறகு கழுத்தோடு கூடிய தலையைக் கரிய கடலுக்குள்ளே போக்குவாய்; இவையே நான் உன்னை வேண்டுவது” என்றான்.

மூக்கு இலா முகம் என்று முனிவர்களும் அமரர்களும்
நோக்குவார் நோக்காமை நுன்கணையால் என் கழுத்தைப்
நீக்குவாய் நீக்கியபின் நெடுந் தலையைக் கருங் கடலுள்
போக்குவாய் இது நின்னை வேண்டுகின்ற பொருள் என்றான். (கம்ப: கும்பகருணன் வதைப் படலம் – 7628)

இறந்தபின்பும்கூடத் தன்னை யாரும் எள்ளி நகையாடிடக் கூடாது எனும் கும்பகருணனின் மானவுணர்ச்சி நம்மை மலைக்க வைக்கின்றது.

கும்பகருணனின் வேண்டுகோளின்படியே அவன் சிரத்தை அறுத்து நடுக்கடலுள் வீழ்த்தினான் இராமன். கும்பனின் குன்றனைய முகம் கருங்கடலுள் சென்று மறைந்தது.

தன்னலம் என்பது சிறிதுமற்றவனாய், அண்ணன் தம்பி எனும் எதிரெதிர் குணங்கள் கொண்டோரிடமும் ஒத்த பாசத்தை உடையவனாய், செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்ப்பதன் பொருட்டு, தனக்கு உடன்பாடில்லாத செயலிலும், அண்ணனுக்காகப் போரிட்டு மடியும் மாவீரனாய், உறுப்புகள் குறைவுற்றபின் வாழாத மானவீரனாய் மிளிர்கின்ற கும்பகருணன், கம்பராமாயணத்தின் மிகச் சிறந்த பாத்திரங்களுள் ஒருவன் என்றால் மிகையில்லை.

உலகக் காப்பியங்களில் கம்பருடைய கும்பனுக்கு ஒப்பாக ஹோமரின் இலியட் (The Iliad) காப்பியத்தில் வரும் ஹெக்டரையும் (Hector), மகாபாரதத்தின் வீட்டுமரையும் (பீஷ்மர்) நாம் கருதலாம். திராய் (Troy) நகரத்தின் இளவரசன் பாரிஸ், கிரேக்க அரசன் மேனலாசின் (Menelaus) மனைவி ஹெலனை (Helen) அழைத்துக்கொண்டு வந்ததால் கிரேக்கர்களுக்கும் துரோயன்களுக்கும் (Trojans) போர் தொடங்குகின்றது. அப்போரில் கிரேக்கப் படைவீரனான அக்கில்லஸ் (Achilles) கையால் தான் இறப்பது உறுதி என்று அறிந்திருந்தும் தன் நாட்டுக்காகவும் மக்களுக்காகவும் போரிட்டு மடிகின்றான் பாரிஸின் அண்ணனான ஹெக்டர்.

பிதாமகர் வீட்டுமரோ தமக்கு முடிவுவரப் போவது தெரிந்திருந்தும் செஞ்சோற்றுக் கடன் தீர்ப்பதற்காகத் துரியோதன் பக்கம்நின்று போர்புரிந்து இறக்கின்றார். கும்பகருணனும் இம்மாவீரர்கள் வரிசையில் வைத்து எண்ணப்பட வேண்டியவன்.

கம்பரின் இராமாயணம் வான்மீகத்தின் அப்பட்டமான மொழிபெயர்ப்பன்று; தன் தேவைக்கேற்பப் பாத்திரங்களைப் புதுக்கிப் படைத்துள்ளார் கம்பர் என்பதைப் பல இடங்களில் கண்டோம். வான்மீகருக்கு மாறாக எதிர்நிலைப் பாத்திரங்களான (antagonists) வாலி, இராவணன், கும்பகருணன், வீடணன் எனப் பலரையும் தம் காப்பியத்தில் அவர் உயர்த்திக் காட்டியிருப்பதைக் காண்கையில் அரக்கர்பக்கம் கம்பருக்கு இரக்கமும் ஈடுபாடும் அதிகமோ என்று எண்ணத் தோன்றுகின்றது.

இங்கே போர்க்களத்தில் கும்பகருணன் இறந்துபட, அதனையறியாத இராவணன் அங்கே அரண்மனையில் கழிகாமம் சிறிதும் குறையாதவனாய்ச் சீதையை அடைய வேறு ஏதேனும் வழியிருக்கின்றதா என்று வினவிக் கொண்டிருந்தான் தன் அமைச்சன் மகோதரனை.

”அதற்கென்ன? மாயங்கள் செய்வதில் வல்லவனான மருத்தன் எனும் அரக்கனைச் சீதையின் தந்தை சனகனைப் போல் உருமாற்றி, அந்த மாயச் சனகனைக் கட்டிச் சீதைமுன் நிறுத்தி, இராவணனைச் சேருமாறு அவளிடம் அவனைச் சொல்லச் சொன்னால், தந்தைசொல் கேட்டு, அவளே உன் விருப்பத்துக்கு உடன்படுவாள்” என்று யோசனை கூறினான் மகோதரன். 

அதுகேட்டு நனிமகிழ்ந்த இராவணன், அவனைக் கட்டித் தழுவிப் பாராட்டிவிட்டுச் சீதையை மருட்டும் பொருட்டு அசோகவனத்துக்குப் புறப்பட்டான். அங்கே சீதையின் எதிரில் பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்தவன், அவளைத் தன்னாசைக்கு இணங்கும்படிக் கெஞ்சுகின்றான்; அவள் அதனை மறுக்கவே, ”இராமனைக் கொல்வதோடன்றி அயோத்தியிலுள்ளோரையும் மிதிலையிலுள்ள உன் தந்தையையும் பற்றிக்கொண்டுவர படைகளைச் செலுத்தியுள்ளேன்” என்று மிரட்டுகின்றான்.

அவ்வேளையில் மகோதரன் தன் திட்டப்படி மருத்தன் எனும் அரக்கனை சனகன்போல் உருமாற்றி இராவணன் முன்பு கொண்டுவந்து நிறுத்துகின்றான்; அந்த மாயச் சனகன் இராவணனை வணங்குகின்றான். அதுகண்டு துணுக்குற்ற சீதை, தாய்ப்பறவை நெருப்பில் வீழ்வதுகண்ட குஞ்சுப் பறவைபோல் மனம் குமைந்தாள்.

”எந்தையே! என்னைப் பெற்றதால் உனக்கு இந்த நிலை வந்துவிட்டதே? என்னைச் சிறையிலிருந்து மீட்பதற்கு ஒருவரையும் காணேன்; என் பொருட்டுச் சிறைப்பட்டுள்ள உன்னை யார் மீட்கப் போகின்றார்?” என்று அரற்றினாள்.

அவளின் துயர்கண்ட இராவணன். ”அழகியே! என்னை வருத்தும் இந்தக் காமநோயை நீ நீக்குவாய் ஆயின், மூவுலகையும் ஆளுகின்ற நான் அவை அனைத்தையும் உன் தந்தையாகிய சனகனுக்கு ஈந்துவிட்டு, உன்னைத் தொழுது வாழ்வேன்” என்று மாயா சனகன் முன்னிலையில் சீதையை வேண்ட, அவள் எரிமலைபோல் கனன்று அவனுக்குத் தன் மறுப்பைத் தெரிவிக்கின்றாள். சினங்கொண்ட இராவணன் அவளருகே செல்ல, அவனைத் தடுத்த மகோதரன் ”சனகன் வேண்டினால் சீதை உன் விருப்புக்கு மறுப்பின்றி இணங்குவாள்” என்று யோசனை சொல்கின்றான்.

கட்டுண்டு தரையில் கிடந்த மாயா சனகனும் இராவணன் விருப்பத்துக்கு இணங்கித் தன் குலத்தைக் காப்பாற்றுமாறு சீதையின் கால்களில் வீழ்ந்து கெஞ்சுகின்றான்.

முறையற்ற வாழ்விற்குத் தன்னை ஆட்படுத்த விரும்பிய அந்த மாயா சனகனை உண்மையான சனகன் என்றெண்ணிக் கடுங்கோபமுற்ற சீதை, ”நாயைவிடக் கீழ்மைப்பட்டவனே! வில்லேந்திய இராமன் அல்லாமல், என் பக்கத்தில் வந்த வேற்று ஆடவர்கள் விளக்கில் வீழ்ந்த விட்டில்பூச்சிபோல் உயிரிழப்பர் அல்லவா? விலங்குகளுக்கு அரசனாகும் தகுதிகொண்ட ஆண் சிங்கத்தோடு வாழ்ந்த ஒரு பெண் சிங்கம், தூய்மையற்ற இடத்தில் அழுக்கைத் தேடித்தின்னும் நரியோடு கூடிவாழ்வது உண்டோ?” என்று கர்ச்சித்தாள்.

வரிசிலை ஒருவன் அல்லால் மைந்தர் என்மருங்கு வந்தார்
எரியிடை வீழ்ந்த விட்டில் அல்லரோ அரசுக்கு ஏற்ற
அரியொடும் வாழ்ந்த பேடை அங்கணத்து அழுக்குத் தின்னும்
நரியொடும் வாழ்வது உண்டோ நாயினும் கடைப்பட்டோனே. (கம்ப: மாயா சனகப் படலம் – 7699)

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.

2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.

3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.

4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17