Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(442)

இன்மையி னின்னாத தியாதெனி னின்மையி
னின்மையே யின்னா தது.

-திருக்குறள் – 1041 (நல்குரவு)

புதுக் கவிதையில்…

வாழ்வில் ஒருவனுக்கு
வறுமையைப் போலத் துன்பம்தர
வல்லது எதுவெனக்
கேட்டால்,
வறுமைபோல் துன்பமானது
வறுமை
ஒன்றே ஆகும்…!

குறும்பாவில்…

இல்லாமையை விடவும் கொடியது
இவ்வுலகில் எதுவெனக் கேட்டால் இல்லாமையே
எப்போதும் இல்லாமையினும் கொடிது…!

மரபுக் கவிதையில்…

இல்லை யென்னும் வறுமையதே
என்றும் கொடிது வாழ்வினிலே,
பொல்லா வறுமை இதனைப்போல்
பொறுக்க வியலா இடர்தரவே
வல்ல தெதென வினவிடிலோ
வறுமை போலே வருத்திடவே
எல்லா நாளும் கொடிதான
இல்லா நிலையாம் வறுமையதே…!

லிமரைக்கூ…

வறுமையில் வாழ்தல் அரிதே,
வேறிதுபோல் துன்பந் தருவ துண்டோவெனில்
வறுமைதான் அதிலும் பெரிதே…!

கிராமிய பாணியில்…

கொடும கொடும பெருங்கொடும
வாழ்க்கயில பெருங்கொடும,
வறுமதான் பெருங்கொடும
கொடும கொடும பெருங்கொடும..

வாழ்க்கயில ஒருத்தனுக்கு
வறுமயப்போல
துன்பம் தருற கொடும
எதுண்ணு கேட்டா
வறுமயப் போல
வாழ்க்கயில துன்பமானது
வறுமயேதான்..

தெரிஞ்சிக்கோ
கொடும கொடும பெருங்கொடும
வாழ்க்கயில பெருங்கொடும,
வறுமதான் பெருங்கொடும
கொடும கொடும பெருங்கொடும…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(441)

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாந்
தொழுதுண்டு பின்செல் பவர்.

-திருக்குறள் -1033(உழவு)

புதுக் கவிதையில்…

உயர்தொழிலாம்
உழவினை நடத்தி
உணவுப் பொருட்கள்
உற்பத்தி செய்தே
உறவுடன்
உண்டு மகிழ்ந்து வாழும்
உழவரே
உண்மையில் நல்வாழ்வு
வாழ்பவர்கள்,
பிறதொழில்கள் செய்வோரெல்லாம்
பிறரைச் சார்ந்திருந்து
அவரை வணங்கி
உணவுக்காக
அவர்பின்னே செல்பவர்களே…!

குறும்பாவில்…

உயர்ந்த உழவுத் தொழிலால்
வாழ்பவர்களே உண்மையில் வாழ்பவர்கள், மற்றவர்கள்
பிறரைத் தொழுது பின்செல்பவரே…!

மரபுக் கவிதையில்…

மண்ணினி லுயர்ந்ததாம் உழவினையே
மதிப்புடன் நடத்தியே பயிர்வளர்த்தே
உண்டிட உணவதும் தந்தேதான்
உறவுடன் தாமுமே உண்டுவாழும்
கண்ணிய வாழ்வுதான் உழவர்க்கே
காசினி யறிந்திடும் உண்மையிதே,
திண்ணமாய்ப் பிறரெலாம் உணவதனைத்
தின்றிடப் பிறரையே சார்வாரே…!

லிமரைக்கூ…

உழவர் வாழ்வது முன்னே
உணவைத் தந்தே உண்டு வாழ்வதால்,
பிறரெலாம் மற்றவர்கள் பின்னே…!

கிராமிய பாணியில்…

ஒசந்தது சந்தது
ஒலகத்திலயே ஒசந்தது,
ஒழவுத்தொழிலே ஒசந்தது..

ஒழவுத் தொழிலச் செய்து
ஒலகத்துக்கே ஒணவு குடுத்துத்
தானும் உண்டு
ஒறவோட வாழுற
ஒழவரோட வாழ்வுதான் உண்மயில
ஒலகத்தில
ஒசத்தியான வாழ்க்க..

மத்தவுங்களெல்லாம்
அடுத்தவங்களத் தொழுது
அவுங்க பின்னால போறவுங்கதான்..

அதால
ஒசந்தது சந்தது
ஒலகத்திலயே ஒசந்தது,
ஒழவுத்தொழிலே ஒசந்தது…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(440)

நகையீகை யின்சொ லிகழாமை நான்கும்
வகையென்ப வாய்மைக் குடிக்கு.

– திருக்குறள் – 953 (குடிமை)

புதுக் கவிதையில்…

இன்முகம் காட்டிப்
பழகுதல்,
இல்லையெனச் சொல்லாமல்
இயன்றவரை ஈதல்,
இனிய சொற்களையே
பேசுதல்,
இகழ்ந்து பிறரைப் பேசாமை,
இந்நான்கு நற்குணங்களும்
உண்மையான
உயர்குடிப் பிறந்தோர் பண்பாகும்…!

குறும்பாவில்…

இன்முகம் ஈகை இனியசொல்
இகழாமை என்ற நான்கு நற்குணங்களும்
இயல்பாம் உண்மையான உயர்குடியோர்க்கே…!

மரபுக் கவிதையில்…

புன்னகை மாறிடா இன்முகமும்,
பொருளது கையினில் உள்ளவரைத்
தன்னிடம் வருபவர்க் கீந்திடலும்,
தரத்துடன் மற்றவர் தம்மிடத்தில்
வன்சொலைத் தவிர்த்துநல் இன்சொல்லே
வழக்கமாய்ப் பேசுதலும், பிறர்மனமெய்
துன்புற இகழ்ந்திட லிலாதிருத்தல்
தூயதாம் உயர்குடிப் பண்பாமே…!

லிமரைக்கூ…

ஆன்றோரெலாம் சொல்லிய படியே
இன்முகம் ஈகை இன்சொல் இகழாமையென
நற்குணம் கொண்டதுயர் குடியே…!

கிராமிய பாணியில்…

ஒசந்தகுடி ஒசந்தகுடி
உண்மயிலயே ஒசந்தகுடி,
ஒசந்தகொணமிருக்கும் ஒசந்தகுடி..

பொழுதுக்கும் புன்னக மாறாத
சிரிச்ச மொகம்,
இல்லண்ணு சொல்லாம
எல்லாருக்கும் குடுக்கும்
ஈக கொணம்,
கெடுதலான பேச்சி
பேசாம நல்ல வார்த்தயே
பேசுற நல்லகொணம்,
அடுத்தவங்கள தரக்கொறவா
பேசாத நல்ல மனசு
எங்கிற நாலும்
நெறஞ்சிருக்கதுதான்
உண்மயில ஒசந்த குடியே..

ஒசந்தகுடி ஒசந்தகுடி
உண்மயிலயே ஒசந்தகுடி,
ஒசந்தகொணமிருக்கும் ஒசந்தகுடி…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(439)

மிகினுங் குறையினு நோய்செய்யும் நூலோர்
வளிமுதலா வெண்ணிய மூன்று.

-திருக்குறள் -941(மருந்து)

புதுக் கவிதையில்…

மருத்துவ நூலறிஞர்கள்
சொல்லும்
வாதம் பித்தம் சிலேட்டுமம்
என மூன்றாம்,
உடல்நிலைக்கு ஒவ்வாமல்
ஒருவனின்
உணவும் செயலும்
மிகுதியாயினும்
மிகக் குறையினும்,
மேனியில்
நோய்கள் வரும்…!

குறும்பாவில்…

மருத்துவநூலோர் சொன்ன வாதமுதல்
மூன்றாம் உடலுக்கொவ்வா உணவும் செயலும்
மிகுந்தாலும் குறையினும் நோய்வரும்…!

மரபுக் கவிதையில்…

வருத்தியே உடலதைச் சாய்த்திடவே
வந்திடும் நோய்களைக் குணப்படுத்தும்
மருத்துவ நூலவர் கண்டறிந்த
மகத்துவக் காரணம் வாதமுதல்
இருந்திடும் மூன்றென உள்ளதான
இவைகளாம் உடலதற் கொவ்வாத
அருந்திடும் உணவதும் செயலதுவும்
அதிகமோ குறையினும் நோய்வருமே…!

லிமரைக்கூ…

மருத்துவ நூலோர் கண்டவை,
உடலுக்கொவ்வாத உணவுடன்செயல் கூடினும் குறையினுமவை
நோய்தரும் குணத்தைக் கொண்டவை…!

கிராமிய பாணியில்…

நோய்வருமே நோய்வருமே
ஒடலுக்கு நோய்வருமே,
ஏதுவுமே
அளவுக்குமிஞ்சினா நோய்வருமே..

மருத்துவ நூலெல்லாம் படிச்சவுங்க
கண்டறிஞ்சி சொன்னபடி
ஒடலுக்கு ஒத்துக்காத
ஒணவும் செயலுமே
அளவுக்கு மிஞ்சியே
கூடிப் போச்சிண்ணாலும்
கொறஞ்சாலும்
கொண்டுவருமே நோயத்தான்..

தெரிஞ்சிக்கோ,
நோய்வருமே நோய்வருமே
ஒடலுக்கு நோய்வருமே,
ஏதுவுமே
அளவுக்குமிஞ்சினா நோய்வருமே…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(438)

இழத்தொறூஉங் காதலிக்குஞ் சூதேபோற் றுன்பம்
உழத்தொறூஉங் காதற் றுயிர்.

– திருக்குறள் – 940 (சூது)

புதுக் கவிதையில்…

பொருளை வைத்துச் சூதாடி
அதை இழக்கும் போதெல்லாம்
அப்பொருள் மீது
பற்று மிகக்கொண்டு விரும்பிடும்
சூதாட்டம்போல்,
பல்வேறு துன்பங்களை உடல்
அனுபவிக்கும் போதெல்லாம்
அவ்வுடலினையே
உயிர்
விரும்பிடும் தன்மையுடையது…!

குறும்பாவில்…

பொருள்வைத்துச் சூதாடி இழப்பினும்
மேன்மேலும் அதன்மீது விரும்பவைக்கும் சூதுபோல்
துன்புறினும் அவ்வுடலையே விரும்புமுயிரே…!

மரபுக் கவிதையில்…

பெரும்பொருள் வைத்ததைச் சூதினிலே
பெரிதுமாய் இழப்பினும் மேன்மேலும்
விருப்பொடு பொருளதை நாடவைக்கும்
விடமதாம் சூதினைப் போலவேதான்
இருந்திட விரும்பிடும் உயிரதுவும்
இருந்திடும் உடலது தனிலேதான்
வருத்திடும் இடர்களில் வீழ்ந்தவற்றால்
வதைகளாய்ப் பலவுமே இருப்பினுமே…!

லிமரைக்கூ…

பொருள்பல இழந்தாலும் சூதில்,
பொருளதை விரும்பவைக்கும் சூதுபோல் உயிர்நாடும்
நலிந்தாலும் உடலின் மீதில்…!

கிராமிய பாணியில்…

ஆடாத ஆடாத
சூதாட்டம் ஆடாத,
அழிவத்தான் தருகிற
சூதாட்டம் ஆடாத..

கைப்பொருள எல்லாம்
வச்சித் வெளையாடித் தோத்தாலும்
அதுமேல உள்ள
ஆச தீராது சூதாட்டத்தில..
அதுபோலத்தான்
மனுச ஒடம்பு
எவ்வுளவுதான் துன்பப்பட்டாலும்
அதுமேலவுள்ள ஆச
உசிருக்கு
ஒருநாளும் தீராது..

அதால
ஆடாத ஆடாத
சூதாட்டம் ஆடாத,
அழிவத்தான் தருகிற
சூதாட்டம் ஆடாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(437)

அற்ற மறத்தலோ புல்லறிவு தம்வயின்
குற்றம் மறையா வழி.

-திருக்குறள் – 846 (புல்லறிவாண்மை)

புதுக் கவிதையில்…

சிற்றறிவு உடையவர்
தம்
குற்றங்களை அறிந்து
அவற்றைப் போக்காமல்,
ஆடையால்
உடலுறுப்புகளை மட்டும்
மறைத்துத் தம்மையும்
ஒழுக்கமுடையவராய் எண்ணுதல்
புல்லறிவே…!

குறும்பாவில்…

தமது குற்றமறிந்து நீக்காமல்
தம்முடலில் மட்டும் ஆடைகளால் மறைத்தே
தமையுயர்வாய் எண்ணுதல் புல்லறிவாம்…!

மரபுக் கவிதையில்…

தமது குற்றம் தனையறிந்தே
தக்க வழியில் போக்காமல்,
சுமையாய் உடைகள் பலவணிந்தே
சொந்த உடலின் உறுப்புகளைத்
தமதா யெண்ணி மறைத்திட்டுத்
தாமே குணத்தில் உயர்வெனவே
மமதை கொண்டே நடந்திடுதல்
மாசாம் கொடிய புல்லறிவே…!

லிமரைக்கூ…

அறிந்தழிக்காமல் தமது குற்றம்,
ஆடையணிந்தே தமதுடல் மூடியே தாமுயர்வெனும்
அகந்தை புல்லறிவே முற்றும்…!

கிராமிய பாணியில்…

அறிவில்ல அறிவில்ல
ஆராஞ்சி பாக்காமச் செஞ்சா
அறிவில்ல அறிவேயில்ல..

தங்கிட்ட முழுசா
குத்தத்த வச்சிக்கிட்டு
அதப் போக்காம,
ஒடம்பு மேல
ஒசந்த உடுப்பெல்லாம்
போட்டுக்கிட்டு
ஓசந்தவனுண்ண நெனப்பிருந்தா
அது
சுத்த அறிவில்லாத்தனமே..

தெரிஞ்சிக்கோ
அறிவில்ல அறிவில்ல
ஆராஞ்சி பாக்காமச் செஞ்சா
அறிவில்ல அறிவேயில்ல…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(436)

ஓதி யுணர்ந்தும் பிறர்க்குரைத்துந் தானடங்காப்
பேதையிற் பேதையா ரில்.

-திருக்குறள் – 834 (பேதைமை)

புதுக் கவிதையில்…

அருமறை நூற்களை ஓதியும்,
அடக்கத்தால் வரும் பயனறிந்தும்,
அதனை மற்றவர்
அறிய விளக்கிக் கூறியும்,
அதன்படித் தான்
அடங்கி ஒழுகாத
அறிவிலி போல
அறிவற்றவர் எவருமிலர்…!

குறும்பாவில்…

நூற்களோதியும் அடக்கத்தின் பயனறிந்தும்
பிறர்க்கதை விளக்கியும், அதன்படி அடங்கியொழுகா
அறிவிலிபோல் அறிவிலார் இல்லை…!

மரபுக் கவிதையில்…

மனமொழி மெய்தனை யெல்லாமே
மாறிடா தடக்கிட உதவுகின்ற
இனமதாம் நூற்களைக் கற்றறிந்தும்
இயல்பதாம் அடக்கமே உயரறமே
எனவதை அறிந்துபின் பிறர்க்குரைத்தும்
என்றுமே யதன்படி யடங்கிவாழ
மனமிலா அறிவிலி போன்றதொரு
மட்டமாம் அறிவிலார் வேறிலரே…!

லிமரைக்கூ…

அறிந்தும் அடக்கத்தின் எல்லை,
கற்றதைப் பிறர்க்குரைத்தும் அடங்கியொழுகா அறிவிலிபோல்
அறிவில்லாதவர் வேறே இல்லை…!

கிராமிய பாணியில்…

இருக்காத இருக்காத
அறிவில்லாம இருக்காத,
ஒலக வாழ்க்கயில
அறிவில்லாதவனா இருக்காத..

மனச அடக்க ஒதவுற
நூலுகளப் படிச்சியும்,
அடக்கத்தால வருற நன்மகள
அறிஞ்சிருந்தும்,
அத மத்தவங்களுக்கு
எடுத்துச் சொன்னபெறகும்,
தான் அடங்கி
ஒழுக்கமா நடக்காத
கேடுகெட்டவனப் போல
அறிவில்லாதவன் வேற இல்ல..

அதால
இருக்காத இருக்காத
அறிவில்லாம இருக்காத,
ஒலக வாழ்க்கயில
அறிவில்லாதவனா இருக்காத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(435)

பேதை பெருங்கெழீஇ நட்பி னறிவுடையா
ரேதின்மை கோடி யுறும்.

– திருக்குறள் – 816 (தீ நட்பு)

புதுக் கவிதையில்…

அறிவில்லாதவனுடைய
மிகப் பொருந்திய
ஆழ்ந்த நட்பைவிட,
அறிவுள்ளோரின் பகைமை
கோடி மடங்கு
குறையிலா நன்மையே தரும்…!

குறும்பாவில்…

அறிவிலானுடைய ஆழ்ந்த நட்பைவிட
அறிவு மிக்கோரின் நட்பிலாப் பகையும்
அதிக அளவு நன்மைதரும்…!

மரபுக் கவிதையில்…

சற்றும் அறிவே யில்லாதார்
சார்ந்தப் பொருந்தும் நட்பினிலே
முற்றும் பயனாய் ஏதுமில்லை,
முற்றா திந்த நட்பைவிட
கற்றே மெத்த அறிவுடையோர்
காட்டு மந்தப் பகையதுவே
பெற்றுத் தருமே நன்மைகளைப்
பெரிய அளவில் காண்பீரே…!

லிமரைக்கூ…

அறிவற்றோர் நட்பின் தன்மை
ஆழமாய்ப் பொருந்திடினும், அதைவிட அறிவுடையோர்
பகைதருமே அதிகமாய் நன்மை…!

கிராமிய பாணியில்…

கொள்ளாத கொள்ளாத
நட்பு கொள்ளாத,
கொஞ்சமும் நன்மதராத
நட்பக் கொள்ளாத..

அறிவே இல்லாதவன்
காட்டுற நட்பு
அதிகமாப் பொருந்தியிருந்தாலும்
அதுனால ஒரு பயனுமில்ல,
அதவிட
அறிவுள்ளவனோட பகயே
அதிக நன்ம தருமே..

அதால
கொள்ளாத கொள்ளாத
நட்பு கொள்ளாத,
கொஞ்சமும் நன்மதராத
நட்பக் கொள்ளாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(434)

நாடாது நட்டலிற் கேடில்லை நட்டபின்
வீடில்லை நட்பாள் பவர்க்கு.

-திருக்குறள் – 791 (நட்பாராய்தல்)

புதுக் கவிதையில்…

நட்பு நாடி அதிலே
ஊன்றி நிற்பவர்க்கு,
ஒருவரோடு நட்பு கொண்டபின்
அந்நட்பை
விட்டு விலகுதல்
மிகக் கடினம்..

அதனால்
முன்பே ஒருவரைப் பற்றி
நன்கறிந்து ஆராயமல்
நட்புக் கொள்வதைப்போல்
கேடு தருவது வேறில்லை…!

குறும்பாவில்…

நட்பை விரும்பியதில் ஊன்றிநிற்பவர்க்கு
ஒருவருடன் நட்புக்கொண்டபின் விலகுதல் கடினமென்பதால்,
நன்கறியாமல் நட்புக்கொளல் பெரும்கேடே…!

மரபுக் கவிதையில்…

விரும்பியே நட்பினை ஏற்றவர்க்கு
விலகியே செல்லுதல் எளிதல்ல,
ஒருவரை நட்பினில் சேர்க்குமுன்னே
ஒழுங்குடன் அன்னவர் குணநலன்கள்
பெருமைகள் போன்றவை அனைத்தையுமே
பெரிதுமாய்த் தெரிந்திடா நிலையினிலே
நெருங்கியே நட்பினைக் கொள்ளுதல்போல்
நேரடிக் கேடென வேறிலையே…!

லிமரைக்கூ…

நட்பினை ஏற்றபின் விரும்பி,
விலகுதல் கடினமென்பதால் நன்கறியாமல் ஒருவரிடம்
நட்புக்கொண்டால் கேடுவரும் திரும்பி…!

கிராமிய பாணியில்…

நட்புகொள்ளு நட்புகொள்ளு
நல்லமொறயில நட்புகொள்ளு,
நல்லா அறிஞ்சி நட்புகொள்ளு..

நட்ப விரும்பி
ஒருத்தரோட நட்ப ஏத்தபெறகு
விட்டுவெலகுறது செரமம்,
அதுனால
ஒருத்தரப்பத்தி நல்லாத்
தெரிஞ்சிக்காம
நட்புகொள்ளுறதப்போல கேடு
வேற இல்ல..

அதால
நட்புகொள்ளு நட்புகொள்ளு
நல்லமொறயில நட்புகொள்ளு,
நல்லா அறிஞ்சி நட்புகொள்ளு…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(433)

வகையறிந்து வல்லவை வாய்சோரார் சொல்லின்
தொகையறிந்து தூய்மை யவர்.

-திருக்குறள் -721 (அவை அஞ்சாமை)

புதுக் கவிதையில்…

பேசும் மொழியில்
புலமை மிக்கவராய்ச்
சொற்களின் வகைகளை
நன்கறிந்த நன்மனத்தார்,
கற்றார் கல்லாதார்
அவையறிந்து பேசும்போது
அச்சத்தால் வாய்சோர்ந்து
பிழை சொல்லமாட்டார்…!

குறும்பாவில்…

சொல்வகை நன்கறிந்த தூயோர்
அவையின் தரத்தை அறிந்து பேசுகையில்
அவையஞ்சிச் சோர்ந்து பிழைசொல்லார்…!

மரபுக் கவிதையில்…

பெருமை மிக்க மொழியதனில்
பேசும் சொற்கள் வகையறிந்தே
அருமை யான மனதுடையோர்,
அவையின் தரத்தில் கல்லாதோர்
கருத்தாய்க் கற்றோர் அவையதனைக்
கண்டே யதிலே பேசுகையில்
வருவ தில்லை யவர்தமக்கே
வழுவாய்ச் சொற்கள் பயத்தாலே…!

லிமரைக்கூ…

வகையதை யறிந்தே சொல்லை
அவையறிந்து தூயோர் சொல்கையில் அச்சத்தால்
சொற்குற்றம் வருவதே யில்லை…!

கிராமிய பாணியில்…

கூடாது கூடாது
பயப்படக் கூடர்து,
சபயில பேச
பயப்படவே கூடாது..

சொல்லுற சொல்லோட
வகய அறிஞ்ச
நல்ல மனசுள்ளவங்க,
படிச்சவங்க படிக்காதவங்க
நெறஞ்ச சபய
நல்லாத் தெரிஞ்சி அதுல
பேசுற பேச்சில
பயத்தில வருற
குத்தங்கொற இருக்காதே..

அதால,
கூடாது கூடாது
பயப்படக் கூடர்து,
சபயில பேச
பயப்படவே கூடாது…!

செண்பக ஜெகதீசன்

கற்றறிந்தார் கல்வி விளங்கும் கசடறச்
சொற்றெரிதல் வல்லார் அகத்து.

-திருக்குறள் -717 (அவையறிதல்)

புதுக் கவிதையில்…

சொல்லும் செற்களைச்
சரியாய்ப் புரிந்தே
அவற்றை
ஆராய்ந்தறிந்திடும்
ஆற்றல் மிக்கோர் நிறைந்த
அவையில்
கல்வி கற்றவர்
ஆற்றும் உரையில்,
அவரது கல்விச்சிறப்பு
அனைவரும் அறிய
ஒளிர்ந்திடும்…!

குறும்பாவில்…

வழுவின்றிச் சொற்களைப் புரிந்தே
ஆராய்வோர் அவையில் கற்றறிந்தார் சொல்லிடும்
சொல்லிலவர் கல்வித்திறன் ஒளிரும்…!

மரபுக் கவிதையில்…

சொல்லிடும் சொற்களைப் புரிந்தவற்றைச்
சொந்தமாய்த் தெளிவுடன் ஆராயும்
வல்லமை மிக்கவர் நிறைந்திருக்கும்
வளமிகு மாந்தரின் அவையினிலே
சொல்லிடும் சொல்லிலே கற்றறிந்தார்
சொல்லதன் திறத்தினால் அன்னவரின்
கல்வியின் சிறப்பெலாம் கண்கூடாய்க்
கண்டிடும் வகையினில் ஒளிர்ந்திடுமே…!

லிமரைக்கூ…

சொல்லும் சொற்களைப் புரிந்தே
ஆராய்வோர் அவையில் உரைக்கும் கற்றவரின்
கல்வி ஒளிர்ந்திடும் தெரிந்தே…!

கிராமிய பாணியில்…

பேசணும் பேசணும்
தெரிஞ்சிப் பேசணும்,
பேசுற சபய நல்லாத்
தெரிஞ்சிப் பேசணும்..
சொல்லுற சொல்ல
நல்லாப் புரிஞ்சி ஆராயிற
தெறம உள்ளவுங்க இருக்கிற
சப பாத்துப் பேசுற
படிச்சவனோட
படிப்புத் தெறமயெல்லாம்
பளிச்சிண்ணு
வெளிய தெரியுமே..
அதால
பேசணும் பேசணும்
தெரிஞ்சிப் பேசணும்,
பேசுற சபய நல்லாத்
தெரிஞ்சிப் பேசணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(431)

சொல்லுதல் யார்க்கு மெளிய வரியவாஞ்
சொல்லிய வண்ணஞ் செயல்.

-திருக்குறள் -664(வினைத் திட்பம்)

புதுக் கவிதையில்…

செயலிதனைச்
செய்வேன் இப்படி எனச்
சொல்வது
எளிதே எவர்க்கும்,
சொன்னபடியே செயலதைச்
சொல்லிய விதத்தில்
தொடங்கி
உரிய காலத்தில
செய்து முடித்தல் என்பது
எளிதான ஒன்றல்ல…!

குறும்பாவில்…

செயலொன்றை இங்ஙனம் செய்வேனெனச்
செப்புதல் எளிதாம் எவர்க்குமே, சொல்லியபடி
செயல்படுத்தல் மிகவும் சிரமமே…!

மரபுக் கவிதையில்…

இன்ன படியே இச்செயலை
எளிதாய்ச் செய்து முடிப்பேன்நான்
என்னு முறுதி சொல்லுதலே
எவர்க்கு மெளிதாம் அவனியிலே,
சொன்ன வாறே செயலதனைச்
சொன்ன விதத்தில் செயல்தொடங்கி
முன்னர் குறித்த காலத்தில்
முறையாய் முடித்தல் எளிதிலையே…!

லிமரைக்கூ…

எளிதாகும் எவர்க்கும் சொல்லுதல்
இப்படிச் செய்வேனென, எளிதல்ல உண்மையில்
எதிலும் செயல்பாட்டில் வெல்லுதல்…!

கிராமிய பாணியில்…

இருக்கணும் இருக்கணும்
தெடமா இருக்கணும்,
எந்தச் செயலையும் செய்யிறதில
தெடமா இருக்கணும்..

இந்தச் செயல
இப்புடி இப்புடி செய்வேண்ணு
சொல்லுறது ரெம்ப லேசு,
சொன்னபடி அதச்
செய்யத் தொடங்கி காலத்தில
செய்து முடிக்கிறது
கடினமான காரியந்தான்..

அதால
இருக்கணும் இருக்கணும்
தெடமா இருக்கணும்,
எந்தச் செயலையும் செய்யிறதில
தெடமா இருக்கணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(430)

இன்பத்து ளின்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்ப முறுத லிலன்.

-திருக்குறள் -629 (இடுக்கண் அழியாமை)

புதுக் கவிதையில்…

இன்பம் வாழ்வில் வருகையில்
அதை
ஈடுபாட்டுடன் மனத்தால் விரும்பி
ஏற்காதவன்,
துன்பம் வரும்போது
அந்தத்
துன்பத்தால்
துவண்டு போவதில்லை…!

குறும்பாவில்…

இன்பம் வருகையில் விரும்பிதை
ஏற்காதவன், வந்திடும் துன்பம் கண்டு
மனமது தளர்ந்தே துன்புறான்…!

மரபுக் கவிதையில்…

வந்திடு மின்பம் வாழ்வினிலே
வகையினில் பலவாய் வருவதுண்டு,
சிந்தையி லதனைக் கொண்டேதான்
சிறப்பென விரும்பி ஏற்காதோன்,
மந்தையாய்த் துன்பம் வந்திடினும்
மனதினி லதனைக் கொள்ளாமல்
தந்திடு மிடரில் தளராதே
தாங்கியே கொள்வான் சமநிலையே…!

லிமரைக்கூ…

வந்தால் வாழ்வில் இன்பம்,
விரும்பியதனை ஏற்காதோன், வருந்தி நிற்பதில்லை
வந்தாலும் வரைபோல் துன்பம்…!

கிராமிய பாணியில்…

இருக்கணும் இருக்கணும்
தளராம இருக்கணும்,
துன்பத்தக் கண்டு
தளராம இருக்கணும்..

ஒலக வாழ்க்கயில
இன்பம் வரும்போது
அத ரெம்ப
விரும்பி ஏத்துக்காம
அதப் பெருசா
எடுத்துக்காதவங் கிட்ட
எவுளவு துன்பம் வந்தாலும்
அவன் தளந்து
வருத்தப்பட்டு நிக்கமாட்டான்..

அதால
இருக்கணும் இருக்கணும்
தளராம இருக்கணும்,
துன்பத்தக் கண்டு
தளராம இருக்கணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(429)

ஊழையு முப்பக்கங் காண்ப ருலைவின்றித்
தாழா துஞற்று பவர்.

-திருக்குறள் -620 (ஆள்வினையுடைமை)

புதுக் கவிதையில்…

தலைவிதி என்று
தயங்கி நிற்காமல்
தளராமல் முழு முயற்சியுடன்
தொடர்ந்து செயலாற்றுவோர்,
விதியையும் புறம்கண்டு
வெற்றி காண்பர்…!

குறும்பாவில்…

விதியையும் புறமுதுகு காட்டச்செய்து
வெற்றியே பெறுவர், சோர்வேதும் கொள்ளாமல்
விடாது முயற்சி செய்பவரே…!

மரபுக் கவிதையில்…

பாரில் மாந்தர் செய்கின்ற
பணிகள் பலதி லதன்பயனை
நேரில் பெறவே விட்டிடாமல்
நிகழும் தடையை விதியென்பர்,
போரி லிதையும் புறங்கண்டே
போற்றும் வகையில் வென்றிடுவர்
பேரில் சோர்வாம் தடைநீக்கிப்
பெரிதும் முயன்றே செய்பவரே…!

லிமரைக்கூ…

செயலில் கொளாமல் தளர்ச்சி
தொடர்ந்தே முயல்வோர் விதியையும் வென்றே
பெறுவர் வாழ்வில் வளர்ச்சி…!

கிராமிய பாணியில்…

செய்யணும் செய்யணும்
மொயற்சி செய்யணும்,
சோம்பல்படாம தொடந்து
மொயற்சி செய்யணும்..

செய்யிற செயலுல
சோம்பல்பட்டு நிக்காம
தீவிரமா தொடந்து
மொயற்சி செய்யிறவன்
தலவிதியயும் தோக்கடிச்சி
வாழ்க்கயில
வெற்றியே பெறுவானே..

அதால
செய்யணும் செய்யணும்
மொயற்சி செய்யணும்,
சோம்பல்படாம தொடந்து
மொயற்சி செய்யணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(428)

உடைய ரெனப்படுவ தூக்கமஃ தில்லா
ருடைய துடையரோ மற்று.
-திருக்குறள் -591(ஊக்கமுடைமை)

புதுக் கவிதையில்…

பெற்றிருக்கிறார் ஒருவர்
என்று
போற்றத் தக்கது
ஊக்கமே,
ஊக்கம் இல்லாதார்
வேறு எதைப்
பெற்றிருப்பினும் அதை
உடையவர் ஆகமாட்டார்…!

குறும்பாவில்…

ஊக்கம் உடையாரே ஒன்றைப்
பெற்றிருப்பதாய்க் கருதப்படுவார், ஊக்கமிலார் எதையுமே
உடையவர் என்று ஆகார்…!

மரபுக் கவிதையில்…

ஒன்றை யொருவர் தம்மிடமே
உடையா ரென்னும் சிறப்பினையே
என்றும் தருமே யவரிடம்தான்
இருக்கும் சொத்தாம் ஊக்கமதே,
குன்றா ஊக்க மிலாரிடமே
கோடிக் கணக்காய்ப் பிறவிருந்தும்
என்று மவர்தான் எதுமுடையார்
என்றே யாக மாட்டாரே…!

லிமரைக்கூ…

உள்ளவரே உயர்வாம் ஊக்கம்
உடையவராய்க் கருதப்படுவார், பெற்றவராகார் அவரிடம்
இருப்பினும் பிறபல ஆக்கம்…!

கிராமிய பாணியில்…

வேணும் வேணும்
மனுசனுக்கு வேணும்
மனசில ஊக்கமே..

ஊக்கம் மனசில
உள்ளவந்தான்
ஒலகத்தில பெருமயா
உள்ளவனா கருதப்படுவான்..
ஊக்கமில்லாதவன்
வேற பலதும்
வச்சிருந்தாலும் ஒருநாளும்
உள்ளவனா ஆவமாட்டான்..

அதால
வேணும் வேணும்
மனுசனுக்கு வேணும்
மனசில ஊக்கமே…!