Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(398)

அறங்கூறா னல்ல செயினு மொருவன்
புறங்கூறா னென்ற லினிது.

-திருக்குறள் -181 (புறங்கூறாமை)

புதுக் கவிதையில்…

அறத்தின் சிறப்பினை
ஒருவன்
அறிந்தும் கூறாமல்
அறம் அல்லாதவற்றை
அளவின்றிச் செய்தாலும்,
அவன்
அடுத்தவரைக் கெடுத்துப்
புறங்கூறாதவன் என்னும்
புகழ்ச் சொல்லே
என்றும்
இனிமை பயக்கும்…!

குறும்பாவில்…

அறத்தின் சிறப்பைக் கூறாமல்
அறமிலாதவற்றைச் செய்தாலும் ஒருவன் அடுத்தவரிடம்
புறங்கூறாதவன் எனும்பெயர் பெருமையுடையதே…!

மரபுக் கவிதையில்…

அறத்தின் சிறப்பை நன்றாக
அறிந்தே ஒருவன் கூறாமல்
அறமே யில்லா செயல்களையே
அடுக்காய்ச் செய்து வந்தாலும்,
பிறரைப் பற்றிக் கெடுதலாகப்
பிடிக்கா வகையில் புண்படவே
புறங்கூ றாதோன் எனும்பெயரே
புகழைச் சேர்க்கும் இனிமையதே…!

லிமரைக்கூ…

வாழ்வி லுயர்ந்தது அறமே,
வாய்மையிதைக் கூறாமல் அல்லவை செய்வோனுக்கும்
புகழ்தரும் புறங்கூறாத் திறமே…!

கிராமிய பாணியில்…

பேசாத பேசாத
பொறஞ்சொல்லு பேசாத,
பொளப்பக் கெடுக்கிற
பொறஞ்சொல்லு பேசாத..

அறத்தோட
செறப்பச் சொல்லாம
ஓருத்தன்
அறமில்லாத செயல்களச்
செய்து வந்தாலும்,
அவன்
பொறஞ்சொல்லு பேசாதவனுண்ணு
பேரு வாங்குனா அது
பெரிய செறப்பாகுமே..

அதால
பேசாத பேசாத
பொறஞ்சொல்லு பேசாத,
பொளப்பக் கெடுக்கிற
பொறஞ்சொல்லு பேசாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(397)

சீர்மை சிறப்பொடு நீங்கும் பயனில
நீர்மை யுடையார் சொலின்.

– திருக்குறள் -195 (பயனில சொல்லாமைட)

புதுக் கவிதையில்…

சிறந்த குணமுடையோர்
சிந்திக்காது
சொல்வாராயின் பயனிலாச் சொற்களை,
சேர்த்திருந்த அவரது பெருமை
சிறப்புடன் சேர்ந்தே விட்டுச்
சென்றிடும் விலகியே…!

குறும்பாவில்…

உயர்குணமுடையோர் பயனிலாச் சொற்களை
உரைத்தால், அவர்தம் சிறப்பெல்லாம் நீங்கி
பெருமையெல்லாம் போய்விடுமே…!

மரபுக் கவிதையில்…

பண்பி லுயர்ந்த பெரியோரும்
பலரின் முன்னே பேசுகையில்
அண்டை அயலார்க் குதவாத
அற்பச் சொற்கள் பேசிநின்றால்,
திண்ண மாக அன்னாரின்
திறமை தந்த பெருமையெலாம்
மண்ணி லவர்தம் சிறப்புடனே
மறைந்தே போகும் பாரீரே…!

லிமரைக்கூ…

பண்பாளர்க்கும் பேச்சிலுண்டு எல்லை,
பெருமையோடு சிறப்லொம் அவர்க்குப் போய்விடுமே
பேசினாலவர் பயனிலாச் சொல்லை…!

கிராமிய பாணியில்…

பேசாத பேசாத
பயனில்லாத சொல்லப் பேசாத,
ஒருநாளும் பேசாத
ஒருத்தருக்கும் ஒதவாத பேச்ச..

கொணத்தில ஒசந்த
பெரிய மனுசருங் கூட
பேசும்போது ஒருத்தருக்கும்
பயனே இல்லாத பேச்ச
பேசிட்டிருந்தா,
அதுனால
அவரோட பெரும
செறப்பெல்லாம் சேந்து
அவரவுட்டுப் போயிடுமே..

அதால
பேசாத பேசாத
பயனில்லாத சொல்லப் பேசாத,
ஒருநாளும் பேசாத
ஒருத்தருக்கும் ஒதவாத பேச்ச…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(396)

இலனென்று மெவ்வ முரையாமை யீதல்
குலனுடையான் கண்ணே யுள.

– திருக்குறள் -223 (ஈகை)

புதுக் கவிதையில்…

இரக்க வருவோரிடம்
இல்லாதவன் யானெனும்
இழிசொல்லைச் சொல்லாமையும்,
இல்லையென வருவோர்க்கு
இல்லையெனாது ஈவதுமாம்
இரண்டியல்பும்
இயற்கையிலே
உயர்குணம்
உள்ளோரிடம் உளதே…!

குறும்பாவில்…

இல்லாதவன் யானென்ற இழிசொல்
சொல்லாமையும், இரப்போர்க்கு ஈவதுமாம் இயல்புகள்
உயர்குணம் கொண்டோரிடம் உண்டு…!

மரபுக் கவிதையில்…

இரந்திட வருபவர் தம்மிடமே
இலாதவன் யானெனும் இழிசொல்லை
உரைத்திடா திருந்திடும் இயல்பதுவும்,
உண்டிட உணவுடன் பலகேட்டே
இரந்திடு வோர்க்கெலாம் இல்லையென்றே
இயம்பிடும் செயலதை விட்டொழித்தே
நிரம்பவே ஈந்திடும் இயல்பதுவும்,
நிலைத்திடும் உயர்குணத் தோரிடமே…!

லிமரைக்கூ…

உயர்குணம் மேலோரிடம் உண்டு,
இலாதவன் யானெனும் இழிசொல் சொல்லாமையும்
ஈந்திடலும், இரப்பாரைக் கண்டு…!

கிராமிய பாணியில்…

இருக்காத இருக்காத
குடுக்காம இருக்காத,
எரப்பவங்களுக்கு எப்போதும்
குடுக்காம இருக்காத..

குடுக்க ஒண்ணும் இல்லாதவன்
எங்கிற தரித்திரச் சொல்லு
சொல்லாம இருக்கிறதும்,
எரக்கிறவங்களுக்கு இல்லங்காம
ஏராளம் குடுத்து ஒதவுறதும்,
மேலான கொணம்
உள்ளவங்ககிட்ட எப்போதும்
நெறஞ்சி இருக்குமே..

அதால,
இருக்காத இருக்காத
குடுக்காம இருக்காத,
எரப்பவங்களுக்கு எப்போதும்
குடுக்காம இருக்காத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(394)

தன்னூண் பெருக்கற்குத் தான்பிறி தூனுண்பா
னெங்ஙன மாளு மருள்.

– திருக்குறள் – 251 (புலால் மறுத்தல்)

புதுக் கவிதையில்…

பெருக்கிடத் தன்னுடலை,
பிறிதோருயிரின் உடலைப்
பிடித்தே யறுத்துப்
புசிப்பவன் எப்படிப்
பேரருளை
ஆள்பவன் ஆவான்-
ஆகமாட்டான்…!

குறும்பாவில்…

தன்னுடலைப் பெருக்கவைக்க
அடுத்தோருயிரின் உடலையுண்பவன் எவ்வாறு
அருளை ஆள்பவன் ஆவான்..!

மரபுக் கவிதையில்…

தன்னுடல் தன்னைப் பெருக்கிடவே
தானே பிடித்து மற்றுளவோர்
இன்னுயி ரதனின் உடலினையே
எடுத்து வெட்டி யுணவாக்கித்
தின்றிடு மொருவன் செய்கின்ற
தீய செயலா லன்னவனே
நன்றெனும் அருளா மறத்தினையே
நடப்பி லாள்வான் ஆகானே…!

லிமரைக்கூ…

பிறவுயி ருடலைத் தின்றே
தன்னுடல் வளர்ப்பவனிடம் அருளதன் ஆட்சி
நிலைக்காது என்றும் நின்றே…!

கிராமிய பாணியில்…

கொல்லாத கொல்லாத
அடுத்த உயிரக் கொல்லாத,
அடிச்சி அதயே திங்காத..

தனக்க ஒடம்பப் பெருக்கவைக்க
அடுத்த உயிரக் கொன்னு
அந்த ஒடலத் திங்கிறவன்
மனசுல நல்ல கொணமான
எரக்கம்
எப்புடி நெறஞ்சிருக்கும்,
ஒருநாளும் நெறயாதே..

அதால
கொல்லாத கொல்லாத
அடுத்த உயிரக் கொல்லாத,
அடிச்சி அதயே திங்காத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(393)

அளவல்ல செய்தாங்கே வீவர் களவல்ல
மற்றைய தேற்றா தவர்.

– திருக்குறள் – 289 (கள்ளாமை)

புதுக் கவிதையில்…

அடுத்தவர் பொருளை
அபகரித்தல் தவிர
அடுத்துள
அறவழிகளை நம்பித் தெளியார்,
அளவில்லாமல்
அச்செயல்களையே செய்து
அவற்றாலே
அழிந்தே போவர்…!

குறும்பாவில்…

திருடுதல் தவிர மற்றுள
நல்வழிகளை நம்பித் தெளியார், அளவிலாதந்தத்
தீச்செயலைச் செய்தே அழிவர்..!

மரபுக் கவிதையில்…

அடுத்தவர் பொருளைக் களவிடுதல்
அல்லால் மற்ற அறவழிகள்
கொடுத்திடும் நலனைக் கருதாதே
கொண்ட கொள்கைத் தெளிவின்றி
எடுத்திடும் பொருளை எண்ணியேதான்
என்றும் திருட்டை விட்டிடாமல்
கெடுத்திடு மதையே தொடர்வோர்கள்
கெட்டே யழிவர் அதனாலே…!

லிமரைக்கூ…

கொடிய குற்றம் திருட்டு,
கருதாமலிதை அறவழியலாது செய்வோர் வாழ்வே
ஆகிடும் என்றும் இருட்டு…!

கிராமிய பாணியில்…

வேண்டாம் வேண்டாம்
களவு வேண்டாம்,
அடுத்வங்க பொருளுக்கு
ஆசப்பட்டழியும் களவு
வேண்டவே வேண்டாம்..

ஓலகத்தில உள்ள
நல்ல வழியயெல்லாம்
நெனச்சிப்பாக்காம உட்டுப்புட்டு,
அடுத்தவங்க பொருளுக்கு
ஆசப்பட்டுத் திருடுறத உடாம
அளவில்லாம செய்யிறவன்,
அழிஞ்சியே போவான்
அந்தக் களவுனாலயே..

அதால,
வேண்டாம் வேண்டாம்
களவு வேண்டாம்,
அடுத்வங்க பொருளுக்கு
ஆசப்பட்டழியும் களவு
வேண்டவே வேண்டாம்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(392)

தன்னெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
தன்னெஞ்சே தன்னைச் சுடும்.

– திருக்குறள் – 293 (வாய்மை)

புதுக் கவிதையில்…

தன் மனதுக்குத்
தெரிந்த ஒன்றை ஒருவன்,
பிறர் அறியாரென எண்ணிப்
பொய் சொல்ல வேண்டாம்..

பொய்த்தால் அவ்வாறு,
மற்ற தண்டனையேதும் தேவையில்லை
குற்றமுள அவன் நெஞ்சமே
வருந்தவைக்கும் அவனை…!

குறும்பாவில்…

தனநெஞ்சறிய ஒருவன் பொய்யற்க,
அவ்வாறு பொய்சொன்னால் பிறதண்டனை வேண்டாம்,
அவன்மனதே அவனை வருந்தவைக்கும்..!

மரபுக் கவிதையில்…

அடுத்தோ ரறியார் பொய்யென்றே
அகத்தி லறிந்த பொய்யொன்றை
எடுத்துக் கூறிடல் வேண்டாமே,
ஏற்கா தந்தப் பொய்யதுவும்
அடுத்தே உண்மை வெளிவந்தால்
அனைத்தும் போகும் அச்சமதால்
விடுவ தில்லை யவன்மனதை
விடாமல் வருத்தும் நெருப்பெனவே…!

லிமரைக்கூ…

சொல்லாதே நெஞ்சறிய பொய்யே,
பொய்த்தால் அதுவே உனது மனத்தையே
தீய்த்திடும் என்பது மெய்யே…!

கிராமிய பாணியில்…

சொல்லாத சொல்லாத
பொய் சொல்லாத,
சொல்லுறவன அழிக்கிற
பொய்யே சொல்லாத..

தன் மனசுக்குத்
தெரிஞ்ச ஒரு உண்மய
மத்தவங்களுக்குத் தெரியாதுண்ணு
நெனச்சிக்கிட்டு பொய் சொல்லாத..

அப்புடிப் பொய்சொன்னா
அதுக்குத்
தனியா தண்டன இல்ல,
அந்தப் பொய்யே
தீயாயிருந்து
ஒன் மனசச் சுட்டு
துன்பம் தருமே..

அதால
சொல்லாத சொல்லாத
பொய் சொல்லாத,
சொல்லுறவன அழிக்கிற
பொய்யே சொல்லாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(391)

பிறர்க்கின்னா முற்பகல் செய்யின் தமக்கின்னா
பிற்பகல் தாமே வரும்.

– திருக்குறள் – 319 (இன்னா செய்யாமை)

புதுக் கவிதையில்…

மற்றவர்களுக்குத் துன்பம்
முற்பகலில் செய்தால்
முடிவல்ல அது,
பிற்பகலில் அவனைத் தேடி
தாமே வந்திடும்
பலவாய்த் துன்பங்களே…!

குறும்பாவில்…

அடுத்தவர்க்குத் தீமைசெய்தால் காலையில்,
அன்று மாலையே அவனைத்தேடி தாமேவரும்
அளவே யில்லாத் தீமைகளே…!

மரபுக் கவிதையில்…

அடுத்தவர் அல்லல் பட்டிடவே
அளவிலாத் துன்பம் அளித்திட்டால்,
கொடுத்தவர் தமக்கே வாழ்வினிலே
கூடவே கிடைக்கா திருப்பதில்லை,
கெடுதலைக் காலை செய்தாலே
கேடது பலவாய் அவனிடமே
அடுத்திடும் அன்றே மாலையிலே
அதிகமாய் இடரைக் கொடுத்திடவே…!

லிமரைக்கூ…

பிறர்க்குத் தீமைசெய்தால் காலையிலே,
தீங்கதுதான் செய்தவனைத் தாமே தேடிவந்தே
தாக்கிடும் அன்றே மாலையிலே…!

கிராமிய பாணியில்…

செய்யாத செய்யாத
கெடுதல் செய்யாத,
அடுத்தவருக்கு ஒருநாளும்
கெடுதல் செய்யாத..

காலையில
அடுத்தவனுக்கு நீயும்
கெடுதல் செய்தா,
அந்தக் கெடுதல் ஒன்னச்
சும்மா உடாது,
அதுவே தானாத்
தேடிவந்து ஒனக்குத்
தந்திடுமே பெருந்துன்பம்
அண்ணைக்கி மாலையிலயே..

அதால
செய்யாத செய்யாத
கெடுதல் செய்யாத,
அடுத்தவருக்கு ஒருநாளும்
கெடுதல் செய்யாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(390)

நில்லா தவற்றை நிலையின வென்றுணரும்
புல்லறி வாண்மை கடை.

– திருக்குறள் – 331 (நிலையாமை)

புதுக் கவிதையில்…

நிலையில்லாத பொருட்களை
உலகில் என்றும்
நிலைத்திருக்கும் பொருட்களாய்
நினைத்துச் செயல்படும்
இழிந்த அறிவுடையவராய்
இருத்தல்,
தூய தவ வாழ்விலுள்ளோர்க்கு
தீரா இழுக்காகும்
கடைநிலையே…!

குறும்பாவில்…

நிலையில்லாப் பொருட்களை நிலையானவை
என்று மயங்கியுணரும் புல்லறிவு கோண்டோராயிருத்தல்,
துறவு வாழ்வில் இழிநிலையே…!

மரபுக் கவிதையில்…

உலகி லென்றும் நிலையிலாமல்
உளதை யெல்லாம் என்றென்றும்
நிலைக்கு மென்றே மயக்கத்தில்
நினைக்கும் புன்மை யறிவுடனே
நிலவும் தன்மை யொருவற்கு,
நிகரில் துறவு வாழ்வினிலே
நிலையாம் இழிவைத் தந்தேதான்
நிசமாய்த் தள்ளும் கடைநிலைக்கே…!

லிமரைக்கூ…

நிலைக்காதது எல்லாம் நிலையே
என்றெண்ணும் புன்மை யறிவுச் செயலால்
துறவுவாழ்வில் இழுக்குதான் விலையே…!

கிராமிய பாணியில்…

நெலயில்ல நெலயில்ல
எதுவுமே நெலயில்ல,
ஒலகத்து வாழ்க்கயில
எதுவுமே நெலயில்ல..

நெலைக்காத யெல்லாம்
நெலைக்குமுண்ணு
கீழ்த்தர அறிவோட
செயல்பட்டா,
தொறவு வாழ்க்கயில
குத்தமாகி
கீழ்த்தரமான தாழ்வுதான்
கெடைக்குமே..

தெரிஞ்சிக்கோ,
நெலயில்ல நெலயில்ல
எதுவுமே நெலயில்ல,
ஒலகத்து வாழ்க்கயில
எதுவுமே நெலயில்ல…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(389)

தூங்காமை கல்வி துணிவுடைமை யிம்மூன்றும்
நீங்கா நிலனாள் பவற்கு.

– திருக்குறள் – 383 (இறைமாட்சி)

புதுக் கவிதையில்…

கடமை செய்யும் காலத்தில்
சோர்ந்து தூங்காமை
கல்வியறிவு
செயலில் துணிச்சல்,
இவை மூன்றும்
நீங்காமல்
நிலைபெற்றிருக்க வேண்டும்
நாடாளும் மன்னவர்க்கே…!

குறும்பாவில்…

விழிப்புடன் சோராருத்தல் கல்வியறிவு
துணிச்சல், இம்மூன்றும் நிறைந்திருக்கவேண்டும்
நாட்டை யாளும் தலைவனுக்கே…!

மரபுக் கவிதையில்…

கடமை செய்கையில் சோராமை
கல்வி கற்றே பெறுமறிவு,
தடங்கல் வரவிலும் அனைத்தையுமே
தாண்டி வெல்ல நற்றுணிச்சல்,
நடப்பு நெறியதாம் இவைமூன்றும்
நல்ல பலனே தருவதாலே,
நடக்கும் ஆட்சியில் நலம்பெறவே
நாட்டை யாள்வோர் தகுதியிதே…!

லிமரைக்கூ…

சோர்ந்திடாமை கல்வி யுடனே
செயலில் துணிச்சல் கொண்டே நல்லாட்சி
நல்குதல் ஆள்வோர் கடனே…!

கிராமிய பாணியில்…

நெறஞ்சிருக்கணும் நெறஞ்சிருக்கணும்
நாடாளும் ராசாவுக்கு நெறஞ்சிருக்கணும்,
நல்லகொணம் நெறஞ்சிருக்கணும்..

சோம்பலுல்லாம படிப்பறிவு
செய்கையில துணிச்சல்
இந்த மூணும்
கட்டாயம் நெறஞ்சிருக்கணும்
அரசாளும் ராசாவுக்கே..

தெரிஞ்சிக்கோ,
நெறஞ்சிருக்கணும் நெறஞ்சிருக்கணும்
நாடாளும் ராசாவுக்கு நெறஞ்சிருக்கணும்,
நல்லகொணம் நெறஞ்சிருக்கணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(388)

கேடில் விழுச்செல்வம் கல்வி யொருவற்கு
மாடல்ல மற்றை யவை.

– திருக்குறள் – 400 (கல்வி)

புதுக் கவிதையில்…

ஒருவனுக்கு
அழிவே இல்லாத
அதிகம் சிறப்புடைய
செல்வம் கல்வியே,
அதை விடுத்துப்
பொன் பொருள் போன்றவை
அனைத்துமே சிறப்புடை
செல்வமே யல்ல…!

குறும்பாவில்…

கல்வியே ஒருவனுக்கு
அழிவில்லா சிறப்புடை செல்வம், அதுவன்றிப்
பிறவெல்லாம் செல்வமேயல்ல…!

மரபுக் கவிதையில்…

கல்வி மட்டும் ஒருவற்கு
காசினி தனிலே பெருஞ்செல்வம்
எல்லை யில்லாச் சிறப்புடனே
என்றுமே அழியாத் தன்மையதே,
இல்லை யதற்குக் களவதுவும்
எடுப்பதி லேதும் குறையாதே,
செல்வ மிதனைத் தவிரவெல்லாம்
செல்வமே யில்லை பாரினிலே…!

லிமரைக்கூ…

கல்வியது சிறப்பினில் பெரிதே
செல்வ மதுபோல் வேறில்லை ஒருவற்கு,
இதைப்போல் கிடைத்தல் அரிதே…!

கிராமிய பாணியில்…

செல்வம் செல்வம் பெருஞ்செல்வம்
கல்விதான் எப்பவும் பெருஞ்செல்வம்..

ஒலகத்தில ஒருவனுக்கு
ஒசந்த செல்வம் கல்விதான்,
அது அழிவில்லாதது
களவு போவாது
குடுத்தாலும்
கொறஞ்சி போவாத செறப்புள்ளது,
பொன்னு பொருளுங்கிற
மத்த செல்வமெல்லாம்
செல்வமே யில்ல..

தெரிஞ்சிக்கோ,
செல்வம் செல்வம் பெருஞ்செல்வம்
கல்விதான் எப்பவும் பெருஞ்செல்வம்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(387)

எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க வனைத்தானு
மான்ற பெருமை தரும்.

– திருக்குறள் – 416 (கேள்வி)

புதுக் கவிதையில்…

கேள்வியென்னும் செல்வமது
குறைவாய் இருப்பினும்
நல்லவற்றை நாடிக்
கேட்டறிவாய் எவ்வகையிலும்..

கேட்ட அளவிலது
கேடில்லா நலமே தந்து
வாழ்வில்
குன்றாப் பெருமையெலாம்
கோண்டு சேர்க்குமே…!

குறும்பாவில்…

அளவிற் சிறிதெனிலும்
கேட்டறி நல்லவற்றை, அவ்வளவிற்கவை
நிறைந்த பெருமைதரும்…!

மரபுக் கவிதையில்…

செல்வமாம் கேட்கும் கேள்வியது
சிறிதா யிருப்பினும் கேட்டறிவாய்
நல்லவை  பார்த்து நாடியதை,
நலமே தருமவை அதேயளவில்
எல்லையே யில்லா ஏற்றமுடன்
என்றும் வாழ்வினில் நலந்தருமே,
வல்லமை மிக்க பெருமையெலாம்
வந்து சேருமே உன்னிடமே…!

லிமரைக்கூ…

குறைவெனிலும் கேட்டல் அருமை,
நல்லவை நாடிக் கேட்கையில் அவ்வளவில்
நல்கும் வாழ்வில் பெருமை…!

கிராமிய பாணியில்…

வளத்துக்கோ வளத்துக்கோ
நல்லதா வளத்துக்கோ,
கேள்வி அறிவ வளத்துக்கோ
கேடுயில்லாம வாழ்ந்துக்கோ..

எப்புடியாவது தேடிப் புடிச்சி
நல்லதயே கேட்டு
நல்லறிவச் சேத்துக்கோ,
எவ்வளவு கேக்கிறியோ
அந்த அளவுக்கு
அது ஒனக்குப்
பெருமயத் தேடித்தருமே..

அதால
வளத்துக்கோ வளத்துக்கோ
நல்லதா வளத்துக்கோ,
கேள்வி அறிவ வளத்துக்கோ
கேடுயில்லாம வாழ்ந்துக்கோ…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(386)

அறிவுடையா ராவ தறிவா ரறிவிலா
ரஃதறி கல்லா தவர்.

– திருக்குறள் – 427 (அறிவுடைமை)

புதுக் கவிதையில்…

அறிவுள்ளவர் என்பவர்,
பின்னால் வரவிருப்பதை
முன்னாலே அறிந்தே
அதன்படி செயல்படும்
ஆற்றல் உள்ளவர்..

அவ்வாறு முன்னரே
அறிந்தொழுகும்
திறமை இல்லாதவர்
அறிவு இல்லாதவரே…!

குறும்பாவில்…

பின்னால் வரப்போவதை முன்னாலே
அறிவார் அறிவுடையார்,அவ்வா றறிந்திடும்
திறமை யில்லார் அறிவிலாரே…!

மரபுக் கவிதையில்…

அரசியல் களமது  தனில்நாளை
ஆவதை முன்னரே அறிந்தேதான்
வரவினுக் கேற்றதாய்ச் செயல்படவே
வல்லமை மிக்கவ ரறிவுடையார்,
சிரமமும் தொல்லையும் தருபகையைச்
சீக்கிர மறிந்ததைத் தடுத்தேதான்
அரசினுக் குதவியே துயர்துடைக்கும்
ஆற்றலே யிலாதவர் அறிவிலாரே…!

லிமரைக்கூ…

ஆவதை அறிய வல்லார்
ஆவார் அறிவுடையார், அதனை அறியார்
ஆவரே அறிவே இல்லார்…!

கிராமிய பாணியில்…

அறிவிருக்கணும் அறிவிருக்கணும்
மனுசனுக்கு நல்ல அறிவிருக்கணும்,
ஒலகத்து வாழ்க்கயில
ஒயர்ந்த அறிவிருக்கணும்..

பின்னால வரப்போறத
முன்னால அறிஞ்சி
அதுக்குத் தக்க வாழுறவந்தான்
உண்மயில அறிவாளி,
அவந்தான் ராசாவுக்கும் ஏத்ததவன்..
அப்பிடிப்பட்ட
அறிவு இல்லாதவன்
அறிவாளியே இல்ல..

தெரிஞ்சிக்கோ,
அறிவிருக்கணும் அறிவிருக்கணும்
மனுசனுக்கு நல்ல அறிவிருக்கணும்,
ஒலகத்து வாழ்க்கயில
ஒயர்ந்த அறிவிருக்கணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(385)

தன்குற்ற நீக்கிப் பிறர்குற்றங் காண்கிற்பி
னென்குற்ற மாகு மிறைக்கு.

– திருக்குறள் – 436 (குற்றங்கடிதல்)

புதுக் கவிதையில்…

தன் குற்றத்தை முதலில்
கண்டறிந்து அதைத்
தானே நீக்கியபின்,
மற்றவர் குற்றத்தைக் காணும்
ஆற்றல் மிக்க
அரசனுக்கு
எந்தக் குற்றமும்
ஏற்படாதே…!

குறும்பாவில்…

தன்குற்றம் கண்டறிந்து நீக்கியபின்
மற்றவர் குற்றம் காணும் மன்னனுக்கு
எக்குற்றமும் வர வாய்ப்பிலையே…!

மரபுக் கவிதையில்…

மண்ணை யாளும் மன்னவனும்
மற்றோர் குறையைக் காணுமுன்னே,
எண்ணிப் பார்த்தே தன்குற்றம்
ஏற்ற வகையி லதைநீக்கி
அண்டை அயலார் குற்றமெலாம்
அலசிப் பார்க்கும் அருமையான
பண்பு தன்னைக் கொண்டிருந்தால்
பழியாம் குற்றம் வாராதே…!

லிமரைக்கூ…

பிறர்குற்றம் கண்டிடும் முன்னால்
தன்குற்ற மறிந்ததனை நீக்கும் மன்னனுக்கு
எக்குற்றமும் வராதவன் பின்னால்…!

கிராமிய பாணியில்…

காணாத காணாத
குத்தம் காணாத,
தங்கிட்ட குத்தம் வச்சிக்கிட்டு
அடுத்தவங்கிட்ட
குத்தம் காணாத..

தங்கிட்ட இருக்கிற
குத்தங் கொறயளக்
கண்டறிஞ்சி மொதலுல
அதயெல்லாம் நீக்கிப்புட்டு
அடுத்தவங்கக் கொறய
ஆராயிற ராசாவ
அண்டாதே
எந்தக் குத்தமும்..

அதால
காணாத காணாத
குத்தம் காணாத,
தங்கிட்ட குத்தம் வச்சிக்கிட்டு
அடுத்தவங்கிட்ட
குத்தம் காணாத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(384)

அறனறிந்து மூத்த வறிவுடையார் கேண்மை
திறனறிந்து தேர்ந்து கொளல்.

– திருக்குறள் – 441 (பெரியாரைத் துணைக்கோடல்)

புதுக் கவிதையில்…

அறமதின் நுட்பத்தை
ஆராய்ந்து அறிந்து
அகவையில் தன்னிலும் மூத்த
அறிவுடையோரின் நட்பை
அரசன்
அதன் சிறப்பை யுணர்ந்து
அவர் மகிழும்
வகையறிந்து
வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்…!

குறும்பாவில்…

அறமுணர்ந்த தன்னிலும் மூத்த
அறிவுடையோர் நட்பை அதன் சிறப்பறிந்து
அரசன் கொள்ள வேண்டும்…!

மரபுக் கவிதையில்…

அறத்தின் நுட்ப மதறிந்தே
அகவை தன்னில் தன்னைவிடச்
சிறப்பாய் மூத்த அறிஞருடன்
செயலில் கொள்ளும் நட்பதனைப்
பெறவே யதனின் சிறப்புடனே
பெருமை யெல்லாம் சேர்த்தறிந்த
பிறகே யதனைப் புவிமன்னன்
பிடிப்பாய்க் கொள்ள வேண்டுமாமே…!

லிமரைக்கூ…

அறமதனை உணர்ந்த நல்லார்
அறிவுடைய அகவையில் மூத்தோரே அரசன்
அறிந்து நட்புகொள்ள வல்லார்…!

கிராமிய பாணியில்…

கொள்ளணும் கொள்ளணும்
நட்பு கொள்ளணும்,
நம்மவிடப் பெரியவங்கள
நல்லவங்களப் பாத்து
நட்பு கொள்ளணும்..

அறத்தோட நுட்பமறிஞ்ச
வயசுல மூத்த
அறிவு நெறஞ்ச பெரியவங்களோட
நட்பில
அதனோட பெரும தெரிஞ்சி
அரசன்
நட்பு கொள்ளணும்..

தெரிஞ்சிக்கோ
கொள்ளணும் கொள்ளணும்
நட்பு கொள்ளணும்,
நம்மவிடப் பெரியவங்கள
நல்லவங்களப் பாத்து
நட்பு கொள்ளணும்…!