Blog

-மேகலா இராமமூர்த்தி

முத்தமிழைப் போல வ.உ.சி. என்ற மூன்றெழுத்துக்களுங்கூட என்றும் நாம் நெஞ்சில் நிறுத்தவேண்டியவை. கப்பலோட்டிய தமிழர் என்றும் பெருமிதத்தோடு அறியப்படும் வ.உ.சிதம்பரனார் இன்றைய தூத்துக்குடி மாவட்டம் ஒட்டப்பிடாரத்தில் 1872ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் திங்கள் 5ஆம் நாள், நாம் ஆசிரியர் தினமாகக் கொண்டாடுகின்ற சர்வபள்ளி இராதாகிருஷ்ணன் பிறந்த அதே நாளில், உலகநாதப் பிள்ளைக்கும் பரமாயி அம்மையாருக்கும் திருமகனாய்த் தோன்றினார்.

வ.உ.சி., அக்கால வழக்கப்படி திண்ணைப் பள்ளியில் படித்தார். ஒளவையின் பாடல்கள் மற்றும் நீதி நூல்கள் அவருக்குக் கற்றுத்தரப்பட்டன. அவருடைய வீட்டில் அவருடைய தாத்தாவும் பாட்டியும் இதிகாசம் மற்றும் புராணக் கதைகளை வ.உ.சி.க்குக் கூறுவது வழக்கம்.  ஒட்டப்பிடாரத்தில் அவ்வப்போது நடைபெறும் புராணச் சொற்பொழிவுகளுக்கும் வ.உ.சி. தம் பாட்டனாருடன் செல்வதுண்டு. வ.உ.சி.க்கு ஆரம்பப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்தவர் வீரப்பெருமாள் அண்ணாவியார். 

வ.உ.சி.யின் தந்தையான உலகநாதப் பிள்ளை ஒரு வழக்கறிஞர். தம்முடைய மகனும் தம்மைப் போலவே நன்கு படித்து முன்னுக்கு வரவேண்டும் என்று விரும்பினார் அவர்; அதனால் தம் மகனுக்காக ஒரு பள்ளியைக் கட்டினார்.

வ.உ.சிதம்பரனார் இப்பள்ளியில் தம் ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்றார். பிறகு தூத்துக்குடி செயிண்ட் பிரான்சிஸ் சேவியர் பள்ளியில் உயர்நிலைக் கல்வியை முடித்தார். அங்கிருந்த கால்டுவெல் கல்லூரியில் மெட்ரிகுலேஷன் படிப்பைத் தொடர்ந்தார். மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வில் ஒருமுறை வெற்றிவாய்ப்பைத் தவறவிட்ட வ.உ.சி., பிறகு அதில் வெற்றிபெற்றுத் தம் தந்தையின் விருப்பத்திற்கிணங்க ஒட்டப்பிடாரம் தாலுகா அலுவலகத்தில் எழுத்தராக இருமாத காலம் பணியாற்றியிருக்கின்றார். அவ்வேலையில் வ.உ.சி.க்கு ஈடுபாடில்லை. தம் தந்தையைப் போலத் தாமும் வழக்கறிஞராக விரும்பிய அவர், தம் விருப்பத்தைத் தந்தையிடம் கூறியிருக்கின்றார். அவரும் அதற்கிசைந்து திருச்சியில் அப்போது மிகவும் பிரபலமாயிருந்த கணபதி ஐயர், ஹரிஹர ஐயர் என்ற இரண்டு சட்ட நிபுணர்களிடம் வ.உ.சி.யைச் சட்டத்தேர்வுப் பயிற்சிக்காக அனுப்பினார்.

வழக்கறிஞருக்கான தேர்வை 1894இல் எழுதி வெற்றிபெற்ற வ.உ.சி., 1895இல் வழக்கறிஞராகத் தம்மைப் பதிவுசெய்துகொண்டார். அப்போது அவருடைய வயது 23. உரிமையியல் (civil), குற்றவியல் (criminal) என இரு துறைகளிலும் சிறந்துவிளங்கினார் அவர்.  குறிப்பாகக் குற்றவியல் துறையில் மிகுந்த திறமையுடையவராக வ.உ.சி. திகழ்ந்திருக்கின்றார். அதுகண்டு வழக்கறிஞர்கள் சிலர் அவர்பால் அழுக்காறு கொண்டதும் உண்டு. தொழிலில் நல்ல வருமானம் வந்தும்கூடச் சம்பாதிப்பதையே தம் குறிக்கோளாகக் கொள்ளவில்லை வ.உ.சி. மாறாக வாய்மை, ஒழுக்கம், பிறர்நலம் பேணுதல் போன்றவற்றையே தம் வாழ்வுக்கான குறிக்கோள்களாகக் கொண்டார்.

அக்காலத்திலும் வழக்கறிஞர்கள் சிலர் கைக்கூலி கொடுத்துக் கட்சிக்காரர்கள் பிடித்ததையும், நீதித்துறையிலும் கையூட்டாக நிதி புகுந்துவிளையாடியதையும் வெறுப்போடும் வேதனையோடும் தம் சுயசரிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் அவர்.

சிறந்த வழக்கறிஞராகச் சிதம்பரனார் பணிசெய்துவந்த காலத்தில், 1905ஆம் ஆண்டு, வைஸ்ராய் கர்சன் பிரபு வங்கப் பகுதியைக் கிழக்கு வங்கம் மேற்கு வங்கம் என்று இரண்டாகப் பிரித்தார். இதை எதிர்த்து இந்தியாவெங்கும் கிளர்ச்சி வெடித்தது. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியில் தீவிரவாதிகள், மிதவாதிகள் என இரு பிரிவினர் இருந்தனர். இதில் பாலகங்காதர திலகர் தீவிரவாதப் பிரிவுக்குத் தலைவராகச் செயற்பட்டார். தென்னாட்டில் குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் வ.உ.சி, மகாகவி பாரதி, வ.வே.சு. ஐயர், சுப்பிரமணிய சிவா போன்றோர் திலகருடைய கொள்கையால் ஈர்க்கப்பட்டவர்கள்.

அப்போது நாடெங்கும் அந்நிய ஆடைப் புறக்கணிப்பு இயக்கம் தோன்றியது. வெளிநாட்டு ஆடைகளை வீதிகளில் மலைபோல் குவித்த மக்கள் அவற்றைத் தீயிட்டுக் கொளுத்தினர். பம்பாயில் திலகர் தலைமையில் அந்நியத் துணி எரிப்புப் போராட்டம் நிகழ்ந்தது. தூத்துக்குடியில் வ.உ.சி. தலைமையில் அப்போராட்டம் தீவிரமடைந்தது. அந்நியப் பொருள்களை வாங்குவதில்லை என்று உறுதிபூண்டனர் மக்கள்.

1906-இல் வ.உ.சி. ’சுதேசி ஸ்டீம் நேவிகேஷன்’ என்ற பெயரில் தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்புக்கும் இடையே கப்பல் விடுவதென முடிவுசெய்தார். பாலவனத்தம் ஜமீன்தார் திரு. பாண்டித்துரைத் தேவரைத் தலைவராகவும், 13 வங்கி அதிகாரிகள் உள்ளிட்ட செல்வந்தர்களின் ஆதரவுடன் வ.உ.சி. செயலர் பொறுப்பில் இருந்து கப்பல் கம்பெனியைத் தொடங்கினார். தொடக்கத்தில் வாடகைக்குக் கப்பல்கள் வாங்கித் தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்பிற்கும் இடையே பயணிக் கப்பல்களை ஓட்டினார். பிறகு திலகர் உதவியுடன் கம்பெனிக்குச் சொந்தமாகக் கப்பல்கள் வாங்க முடிவுசெய்து பம்பாய் சென்றார் வ.உ.சி.

வ.உ.சி.யை கப்பல் வாங்கவிடாமல் சூழ்ச்சிசெய்து தடுத்தனர் வெள்ளையர். ஆனால் அந்தத் தடைகளைத் தகர்த்துத் திலகரின் துணையுடன் பிரான்சிலிருந்து இரு கப்பல்களைத் தூத்துக்குடிக்கு அனுப்ப ஏற்பாடுகளைச் செய்துவிட்டு ஊர் திரும்பினார் வ.உ.சி. அந்த இரு கப்பல்களின் பெயர்கள் கேலியா (Gallia), மற்றும் லேவோ (Lavo) என்பதாகும்.

தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்பிற்கும் இடையே சுதேசிக் கப்பல் போக்குவரத்து நன்கு நடைபெற்றது. வெள்ளையர் கப்பல்களிலோ வருமானம் குறைந்தது. எப்படியாவது சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியை ஓடவிடாமல் தடுக்கப் பல குறுக்குவழிகளை வெள்ளையர் கையாண்டனர். வ.உ.சி.க்கு ஏராளமான பணத்தைக் கொடுத்து அவரைக் கப்பல் கம்பெனியிலிருந்து விலகிக்கொள்ளுமாறு வலியுறுத்தினர். ஆனால் கொள்கை வீரரான வ.உ.சி. அதற்கு இம்மியும் அசைந்துகொடுக்கவில்லை; மாறாக எப்படியாயினும் சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியை வெற்றிகரமாக நடத்திக்காட்டுவது என்றே முடிவுசெய்து செயற்பட்டார்.

அதே காலக்கட்டத்தில் தூத்துக்குடியில் வெள்ளையர்களுக்குச் சொந்தமான கோரல் மில்லில் தொழிலாளர்களுக்கு வேண்டிய உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டன; சம்பளமும் சரியாகக் கொடுக்கப்படவில்லை. எனவே தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட முடிவுசெய்தனர். வ.உ.சி.யும், சுப்பிரமணிய சிவாவும் தொழிலாளர் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனர். 1908 பிப்ரவரி 3 முதல் மார்ச்சு 9 வரை தூத்துக்குடிக் கடற்கரையில் சுப்பிரமணிய சிவாவுடன் தொடர் சொற்பொழிவுகளை நிகழ்த்தி மக்களுக்கு வீர உணர்வும் விடுதலை உணர்வும் ஊட்டினார் வ.உ.சி. அதே ஆண்டில் நெல்லையில் தேசாபிமானச் சங்கம் என்ற பெயரில் ஓர் அமைப்பை நிறுவினார்.

கோரல் மில் தொழிலாளர்களின் போராட்டம் தீவிரமடையவே, இறுதியில் நூற்பாலை நிர்வாகம் அவர்கள் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ளச் சம்மதித்தது. தொழிலாளர்களின் கூலியை உயர்த்தவும், வேலை நேரத்தைக் குறைக்கவும் ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று வார விடுமுறை அளிக்கவும் நிர்வாகம் ஒத்துக்கொண்டது. தொழிற்சங்கங்கள் இல்லாத காலமது. இந்தியாவின் முதல் தொழிற்சங்கமே 1920-இல்தான் தொடங்கப்பட்டது. ஆனால் வ.உ.சி. 1908-ஆம் ஆண்டே தொழிற்சங்கங்கள் இல்லாமல் தொழிலாளர்களை வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபடுத்தி, அவர்களை வழிநடாத்தி, வேலை நிறுத்தத்தைப் பெரும் வெற்றி பெறச் செய்திருக்கின்றார். அவ்வகையில் வ.உ.சி.யே தொழிலாளர் போராட்டங்களை நடத்திய அனைவருக்கும் முன்னோடியாகவும் வழிகாட்டியாகவும் திகழ்ந்தவர் எனில் மிகையில்லை.

இதினிடையே சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனத்தின் வளர்ச்சி ஆங்கிலயர்களுக்கு எரிச்சலூட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்தியாவில் நிலைத்திருக்க வேண்டுமென்றால் வ.உ.சி.யைக் கைது செய்வது அவசியம் என்று கருதிய ஆங்கிலேயர் அதற்கான சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்திருந்தார்கள்.

வங்கத்தின் சுதந்திரப் போராட்டத் தலைவரான  பிபின் சந்திர பால் (Bipin Chandra Pal) 1908-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 9-ஆம் நாள் சிறையிலிருந்து விடுதலையாக இருந்தார். வ.உ.சி. அதனை ஒரு விழாவாகக் கொண்டாட எண்ணினார். ஆங்கில அரசு அதனை விரும்பவில்லை. அதனால் வ.உ.சி.யைக் கைதுசெய்ய முடிவு செய்தது. ஆனால் தூத்துக்குடியில் அவரைக் கைதுசெய்தால் மக்களிடையே பெருங்கொந்தளிப்பு ஏற்படும் என்று கருதிய மாவட்ட ஆட்சியர் வின்ச்சு (Winch), வ.உ.சி.யைத் திருநெல்வேலி வந்து தம்மைச் சந்திக்கும்படி ஓர் ஆணை அனுப்பினார். அதனை ஏற்றுத் திருநெல்வேலி செல்லத் தயாரானார் வ.உ.சி. அங்கே அவர் கைது செய்யப்படுவார் என்று அனைவருக்கும் தெரியும். ஆதலால் அவரைச் செல்ல வேண்டாம் என்று தடுத்தனர். ஆனால் வ.உ.சி. மக்களைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டுத் தம் நெருங்கிய நண்பர் சுப்பிரமணிய சிவாவுடன் திருநெல்வேலிக்குச் சென்றார்.

மாவட்ட ஆட்சியர், வ.உ.சி.யும் சிவாவும் திருநெல்வேலியைவிட்டு வெளியேறிவிட வேண்டும் என்றும் பொதுக்கூட்டங்களில் பேசக்கூடாது என்றும் கண்டித்துக் கூறினார். அவரது நிபந்தனைகளை ஏற்க மறுத்துவிட்டார் வ.உ.சி. விளைவு? வ.உ.சி.யும் சிவாவும் 1908-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 12-ஆம் நாள் கைது செய்யப்பட்டனர்.

அதனை அறிந்த மக்கள் கடுங்கோபம் கொண்டனர். திருநெல்வேலியில் கடைகள் அடைக்கப்பட்டன. போக்குவரத்து நிறுத்தப்பட்டது. பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் சேதப்படுத்தப்பட்டன. காவல் நிலையமும், நகராட்சி அலுவலகமும் தாக்கப்பட்டன. காவல்துறையினரின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் 4 பேர் பலியானார்கள். இந்த நிகழ்வு திருநெல்வேலி எழுச்சி (Tinnevelly riot of 1908) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.

காவல் துறையினர் வ.உ.சி.க்கு எதிராக நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தனர். அதனை விசாரித்த நீதிமன்றம், ஆங்கில அரசுக்கு எதிராகச் சுதந்தரப் போராட்டத்தில் ஈடுபடும்படி மக்களைத் தூண்டிவிட்டதற்காக 20 ஆண்டு தீவாந்திரத் தண்டனை; சிவாவுக்கு ஆதரவு அளித்ததற்காக மற்றுமோர் 20 ஆண்டு தீவாந்திரத் தண்டனை; மொத்தம் 40 ஆண்டுகள் (இரட்டை ஆயுள்) சிறைத்தண்டனை விதித்தது வ.உ.சி.க்கு. சிவாவுக்கு 10 ஆண்டு சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. மேல் முறையீடு செய்ததில் வ.உ.சி.யின் சிறைத்தண்டனை 10 ஆண்டுகளாகக் குறைக்கப்பட்டது. அவர் கோவைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்; அவரது நண்பர்கள் இலண்டனில் உள்ள பிரிவியூ கௌன்சிலில் முறையீடு செய்ததில் 6 ஆண்டுக் கடுங்காவல் தண்டனையாக அது குறைந்தது.

வ.உ.சி. சிறையிலிருந்தபோது, அவர் ஆரம்பித்த சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனம் அவருடைய பங்குதாரர்களால் சரியானமுறையில் நிர்வகிக்கப்படவில்லை. அதன் விளைவாய் வ.உ.சி. அரும்பாடுபட்டு வாங்கிய இரண்டு சுதேசிக் கப்பல்களும் வெள்ளையரிடமே விற்கப்பட்ட அவலம் நேர்ந்தது.  சுதேசிக் கப்பல்கள் விற்கப்பட்ட விவரம் பாண்டிச்சேரியில் இருந்த பாரதியின் காதுகளுக்கும் எட்டியது. அவர் தம்முடைய இந்தியா பத்திரிகையில்,

”கேவலம் காசுக்காகக் கப்பல்களை ஆங்கிலேயருக்கு விற்றுவிட்டார்களே! அதைவிட அக்கப்பல்களை உடைத்து மன்னார்குடாக் கடலில் எறிந்திருக்கலாமே!” என்று கொதிப்புடன் எழுதினார்.

1908இல் சிறை புகுந்த வ.உ.சி., அங்கு அனுபவித்த சித்திரவதைகள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. சணல் நூற்றார். அதனால் அவரது உள்ளங்கைகளிலிருந்து குருதிவெள்ளம் வழிந்தது. கல் உடைத்தார்; மாடுகள் இழுக்கும் செக்கினைத் தாம் இழுத்தார். அவரது எடை மிகவும் குறைந்துபோனது. மருத்துவர் சிறையதிகாரியை எச்சரித்ததன் பேரில் அவருக்கு அரிசி உணவு வழங்கப்பட்டது. வ.உ.சி. சிறையில் பட்ட பாட்டை ஒரு பாட்டாகவே வடித்திருக்கின்றார் நாமக்கல் கவிஞர்.

“எல்லோரும் தேசபக்தர் இந்த நாளில்
எத்தனையோ சிறைவாசம் இனிதாய்க் காண்பார்
சொல்லாலும் எழுத்தாலும் விளக்க வொண்ணாத்
துன்பமெல்லாம் சிறைவாசம் அந்த நாளில்
வல்லாளர் சிதம்பரனார் சிறையில் பட்ட
வருத்த மெலாம் விரித்துரைத்தால் வாய்விட் டேங்கிக்
கல்லான மனத்தவரும் கண்ணீர் கொட்டிக்
கனல்பட்ட வெண்ணெயெனக் கரைவார் இன்றும்”

பிறகு, சென்னை உயர்நீதிமன்ற ஆணையின்படி வ.உ.சி.க்குச் சில சலுகைகள் சிறையில் அளிக்கப்பட்டன. அதன் பயனாய்த் தமிழிலக்கியத்துறைக்கு அருங்கொடைகளை நல்கினார் அப்பெருமகனார்.

மக்கள் அல்லவை கடிந்து நல்லவை பெற உதவும் நோக்கில் குறளின் அடிப்படையில் ’மெய்யறம்’ என்ற அறநூலை சிறையில் அவர் இயற்றினார். இந்நூல் மாணவரியல், இல்வாழ்வியல், அரசியல், அந்தணவியல், மெய்யியல் எனும் ஐந்தியல்களைக் கொண்டது.

வ.உ.சி. கண்ணனூர் சிறையில் இருந்தபோது மற்ற கைதிகளுக்கு நீதி நெறிகளை விளக்குவார். அக் கைதிகள் இந்த அறிவுரைகள் செய்யுள் வடிவில் இருந்தால் மனனம் செய்ய எளிதாக இருக்குமே என்று வ.உ.சி.யிடம் கூற, அப்போது இயற்றப்பட்ட செய்யுட்களே ’மெய்யறிவு’ என்ற நூலாகும்.

தம்முடைய சுயசரிதையைக் கவிதை நடையில் அகவற்பாவில் எழுதியிருக்கின்றார் சிதம்பரனார். இன்னிலை, சிவஞான போதம், திருக்குறள் ஆகிய நூல்களுக்கு வண்டமிழில் உரை வரைந்திருக்கின்றார். மணக்குடவர் உரையுடன் திருக்குறளையும், இளம்பூரணர் உரையுடன் தொல்காப்பியத்தையும் பதிப்பித்திருக்கிறார்.

சிறந்த மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் வ.உ.சி. திகழ்ந்திருக்கின்றார். ஜேம்ஸ் ஆலனின் (James Allen) ’As a man Thinketh’ என்ற நூலை ’மனம் போல் வாழ்வு’ என்று பெயரிலும், ’Out from the heart’ என்ற நூலை ’அகமே புறம்’ என்ற பெயரிலும், அவருடைய ’From Poverty to Power’ என்ற நூலின் முதற்பகுதியான ’The part of prosperity’யை ’வலிமைக்கு மார்க்கம்’ என்ற பெயரிலும், அதன் இரண்டாம் பகுதியான ’The way to peace’ என்பதைச் ’சாந்திக்கு மார்க்கம்’ என்ற பெயரிலும் மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார். திருக்குறள் அறத்துப்பாலையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கின்றார் வ.உ.சி.

1912-ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 24-ஆம் நாள் வ.உ.சி. விடுதலையடைந்தார். சிறையிலிருந்து அவர் வெளிவந்தபோது சுப்பிரமணிய சிவா மட்டுமே அவரை வரவேற்கச் சிறைச்சாலையின் வெளியே காத்திருந்தார். அவருக்கும் உடல்நலம் குன்றித் தொழுநோய் கண்டிருந்தது. வ.உ.சி.யின் தேசிய உணர்வையும் தியாகத்தையும் அன்றைய தமிழக மக்கள், அந்தோ! முற்றாக மறந்துவிட்டிருந்தனர்!

அப்போதைய அரசியல் சூழ்நிலையும் பெரிதும் மாறியிருந்தது. திலகரின் தீவிரவாத விடுதலை அமைப்பை ஆதரித்தவரான வ.உ.சி.யால் அண்ணல் காந்தியாரின் சத்தியாக்கிரகம், ஒத்துழையாமை இயக்கம் போன்ற மிதவாதக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை.

1919இலிருந்து 1922வரை கோயம்புத்தூரில் வாழ்ந்த வ.உ.சி., பிறகு தூத்துக்குடியில் குடியேறி வழக்கறிஞராகத் தம் பணியைத் தொடர்ந்தார்; இலக்கியப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டுவந்தார். 1935இல் அவர் உடல்நலம் குன்றியது. படுத்த படுக்கையானார். அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் பொறுப்பிலிருந்த பாபு ராஜேந்திர பிரசாத் தூத்துக்குடி வந்தார். சிதம்பரனாரின் இல்லத்துக்குச் சென்று நலம் விசாரித்து ஆறுதல் கூறினார்.

”சிதம்பரனாரின் சேவையே தமக்கு ஓர் உந்து சக்தியாக இருந்தது” என்றும் ”தூத்துக்குடி மண்ணை மிதித்தது தமக்குக் கிடைத்த புண்ணியம்” என்றும் ம(நெ)கிழ்ந்தார் அம் மாபெருந்தலைவர்.

1936ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 18ஆம் நாள் வ.உ.சி. அமரரானார். அவருடைய இருபெரும் கனவுகளான இந்திய விடுதலையும், திருக்குறளுக்குத் தாம் எழுதிய உரையை அச்சிட்டுவிட வேண்டும் என்பதும் அவர் காலத்திற்குப் பின்பே நிறைவேறின.

நாவீறு படைத்த வழக்கறிஞராகச் செல்வாக்கோடு விளங்கிய காலத்திலும், வெஞ்சிறையில் நெஞ்சுபதறச் செய்யும் வெங்கொடுமைகளுக்கிடையே வாடிய காலத்திலும், எல்லாமிழந்து வறுமையில் உழன்ற பொல்லாச் சூழலிலும் தாய் நாட்டையும் தாய்த்தமிழையும் தம் இரு கண்களாகவே போற்றித் தொண்டாற்றிய தன்னலமற்ற நன்னர் நெஞ்சினர் கப்பலோட்டிய தமிழர் வ.உ. சிதம்பரனார்.

தோழர்களே! சிதம்பரனார்கள் மிக அரிதாகவே இம் மண்ணில் தோன்றுவார்கள். அவர்களின் தொண்டுகளை மறவாது போற்றுவதும், அவர்களைப்போல், இயன்றவரையில், பிறர்க்கென வாழ முயலுதலுமே அம் மாமனிதர்களுக்கு நாம் செய்யத்தக்க கைம்மாறாகும்!

*****

கட்டுரைக்குத் துணைநின்றவை:

1. https://ta.wikipedia.org/wiki/ வ._உ._சிதம்பரம்பிள்ளை
2. வ.உ.சி.யும் தமிழும் – முனைவர் அ. சங்கரவள்ளிநாயகம் – உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம், தரமணி, சென்னை – 600 113
3. வ.உ.சி. ஒரு பன்முகப் பார்வை – முனைவர் எஸ். கண்ணன், உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் – தரமணி, சென்னை – 600 113

 -கௌசி (சந்திரகௌரி சிவபாலன்)

”விழியில் விழுந்து இதயம் நுழைந்து உயிரில் கலந்த உறவு” என்று காதலுக்கு அழகான வரிவடிவம் தந்திருக்கின்றார் கவிஞர் வைரமுத்து. காதல் இல்லாது வாழ்க்கை ஏது! உறவுகள் ஏது! ஏன் உலகுதான் ஏது! வாழ்க்கை வட்டத்திலே உண்மையும், அழகும், அபூர்வமும், அற்புத உணர்வும் ஏற்படுத்தும் ஒரு உணர்வு உண்டென்றால், அது காதலே! மனிதன், விலங்குகள், பறவைகள் உயிர்கள் அனைத்திலும் இழையோடிக் காணப்படும் இவ்வுணர்வு வாழ்க்கை முழுவதும் தேவையானதாகவும் அகற்ற முடியாததாகவும் பெற்றோரின் பாசம் போல் தொடர்ந்து வரும் உணர்வாகவும் விளங்குகின்றது. காதல் என்றவுடன் காத்திருக்காமல் நம் முன்னே தென்படும் தாஜ்மஹாலும், வடமொழிக் காதல் மீராவும், தமிழ் மொழிக்காதல் ஆண்டாளும் ஆண்டாண்டுக் காலமாகக் காதலுக்கு அடையாளங்களாகக் காணப்படுகின்றனர்.

கல்லும், மண்ணும், கடலும், மலையும், உலோகங்களும் எனத் தொடரும் இயற்கை வனப்புக்களை அழகு செய்ய இரத்தமும் சதையும் கொண்டு உணர்வுகளுடன் நடமாடிய மனிதன் தோன்றக் காரணமான உணர்வாக இது காணப்படுகின்றது. அதனாலேயே காதல், முதலில் சங்ககாலத்தில் காமமாகவே சொல்லப்பட்டது.

”ஒத்த அன்பினராகிய ஒருவனும் ஒருத்தியும் உடலாலும் உள்ளத்தாலும் இணைந்து தமக்குள் இன்பந்துய்த்து வாழ்தல்” என்று காதல் பற்றி நச்சினார்க்கினியார் அழகான விளக்கம் தந்துள்ளார். இவ்வுணர்வினைச் சங்கப்பாடல்கள் உணர்த்திய  அளவு வேறு எக்காலத்துப் பாடல்களும் உணர்த்தவில்லை என்றுதான் குறிப்பிட வேண்டும். தற்காலப் பாடல்களில் கூட சங்கப்பாடல்களின் தாக்கத்தினை  அதிகமாகக் காண முடியும். காதலும் வீரமும் கலந்து கிடந்த சங்ககாலத்திலே அகத்திணைப் பண்பு தழுவிய காதல் பாடல்கள் மனதுக்குள் இனிமை பயப்பனவாகக் காணப்படுகின்றன. செம்புலப்பெயல் நீரார் எனப்படும் புலவர் குறுந்தொகையில்,

“யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ 
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்
நீயும் யானும் எவ்வழி அறிதும்
செம்புலப் பெயல் நீர்போல
அன்புடை நெஞ்சந்தாங் கலந்தனவே”

”உன் தாயும் என் தாயும் யாரோ தெரியாது? எனது தந்தையும் உன் தந்தையும் எவ்வகையிலும் உறவினர்கள் இல்லை. நீயும் நானும் கூட இதற்கு முன்னர் அறிமுகமானவர்கள் இல்லை. ஆனால், செம்மண்ணில் மழை நீர் கலந்தால், அந்நீரும் செந்நீராய் கலத்தல் போல நம் இருவர் நெஞ்சங்களும் ஒன்றாகக் கலந்துவிட்டன” எனக் காதலின் சிறப்பைப் புலவர் விளக்கும் பாங்கானது காதலுக்கு முகவரி தேவையில்லை. உறவுகள் பார்ப்பதில்லை. இரண்டு இதயங்கள் மட்டுமே போதுமானது இரண்டறக் கலப்பதற்கு என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாக எடுத்துக் காட்டுகின்றது.

குறுந்தொகையில் தலைவியின் நலத்தினைப் பாராட்டித் தலைவன் ஒரு வண்டினைப் பார்த்துக் கேட்பதாக இறையனார் படைத்திருக்கும் இப்பாடல்,

“கொங்குதேர் வாழ்க்கை அம்சிறைத் தும்பி!
காமம் செப்பாது, கண்டது மொழிமோ
பயிலியது கெழீஇய நட்பின், மயில் இயற்
செறி எயிற்று அரிவை கூந்தலின்
நறியவும் உளவோ? நீ அறியும் பூவே”

அதாவது ”பூக்களிலே இருக்கின்ற தேனை ஆராய்ந்து உண்ணுகின்ற பண்புடைய அழகிய சிறகினைப் பெற்ற வண்டே! உண்மையைச் சொல், மயில் போன்ற மென்மையும், வரிசையான பற்களும் கொண்ட என் தலைவியின் கூந்தலைக் காட்டிலும் நறுமணம் கொண்ட பூவை நீ அறிந்ததுண்டா” என்று பாடுகின்றார். உலகின் எத்தனை சிறப்புக்கள் இருந்தாலும் அவை அத்தனையும் காதலியின் கால் தூசுக்குச் சமம் என எண்ணத் தோன்றும் மயக்கத்தை ஏற்படுத்தும் தன்மை காதல் உணர்வுக்கு உண்டு.

மறைவாய்க் காதலித்து, யாரும் அறியாது உடன்போக்காய் உற்றார், சுற்றம் துறந்து, வசதி வாய்ப்புக்களை உதறித் தள்ளி  காதலனே துணை, அவனன்றி வேறு எதுவுமே தேவையில்லை என்று எண்ணத் தோன்றும் உணர்வு காதலுக்கு மட்டுமே உள்ளது. இந்த உணர்வினைச் சித்தரிக்கும் ஒரு குறுந்தொகைப் பாடலினை கூடலூர் கிழார் பாடியிருக்கின்றார்.

“முளிதயிர் பிசைந்த காந்தள் மெல்விரல்
 கழுவுறு கலிங்கங் கழாஅ துடீஇக்
குவளையுண் கண் குய்ப்புகை கழுமத்
தான்றுழந் தட்ட தீம்புளிப் பாகர்
இனிதெனக் கணவ னுண்டலின்
நுண்ணிதின் மகிழ்ந்தன் றொண்ணுதன் முகனே”

தமை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற மகள் தன் காதலனுடன் எப்படி வாழ்கின்றாள் என்று அறிந்து வரும் படி செவிலித் தாயிடம் கூறி நற்றாய் அவளை அனுப்புகின்றாள். அதைப் பார்த்து வந்து செவிலித்தாய் கூறிய வார்த்தைகளே இப்பாடலிலே எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. ”புளித்த தயிரைக் காந்தள் மலர் போன்ற மெல்லிய விரல்களால் பிசைந்து தாளிதம் செய்யும் போது, அது கருகி விடாது பட்டுச் சேலை முந்தானையிலே கைகளைத் துடைத்துவிட்டுத் தாளிதத்தை முறையாகச் செய்து சமைத்த உணவினைக் கணவனுக்கு இடும்போது அவனும் இனிமை, இனிமை என்று சொல்லி உண்டான்” என்று நற்றாயிடம் கூறுகின்றாள்.

காதலனின் சுவைக்காகவும் மகிழ்வுக்காகவும் தன்னை முழுவதுமாக அர்ப்பணிக்கக் கூடிய தன்மையை ஒரு பெண் காதல் வசப்படும் போது பெற்றுக் கொள்கின்றாள். இதற்காக பல்கலைக்கழகமோ, கல்லூரியோ சென்று கற்கவேண்டும் என்ற தேவையில்லை. நமக்குள்ளேயே சுரந்து, நமக்குள்ளேயே தொடர்ந்து, வேளை வரும்போது வெளிப்படும் இக்காதல் உணர்வு இப்பிரபஞ்சத்தின் பெருமைமிக்க சக்தியாகக் காணப்படுகின்றது.

சங்கம் மருவிய காலத்தில் தோன்றிய ஐந்திணை ஐம்பது என்னும் நூலில், காதலின் தியாகத்தை ஒர் அழகான பாடல் மூலம் மாறன் பொறையனார் எடுத்துக் காட்டியுள்ளார்.

“சுனைவாய்ச் சிறுநீரை எய்தா தென்றெண்ணிப்
பிணைமான் இனிதுண்ண வேண்டிக் கலைமான்தன்
கள்ளத்தின் உச்சும் சுரமென்பார் காதலர்
உள்ளம் படர்ந்த நெறி”

சுனையிலே சிறிதளவு நீரேயுள்ளது. ஒரு மானே அருந்தும் அளவுள்ளது. ஆண்மான் குடிக்காது விட்டால் பெண் மான் குடிக்காது. எனவே ஆண்மான் சுனைநீரில் குடிப்பது போல் வாயை வைத்துப் பாவனை செய்து பெண்மானை குடிக்கச் செய்கிறது. காதலிலே விட்டுக் கொடுத்தல்கள், தியாகங்கள், அன்புப் பரிமாற்றங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகவே பேணப்படுகின்றன.

பல்லவர் காலத்துத் தோன்றிய ஆண்டாள் பாடல்களில் ஒருதலைக் காதல் அற்புதமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது. திருநாவுக்கரசர் சிவபெருமானைத் தலைவனாகவும் தன்னைத் தலைவியாகவம் கொண்டும் பல பாடல்களைப் பாடியுள்ளார்.

சோழர் காலத்தில் புகழேந்தி, செயங்கொண்டார், கம்பர், ஒட்டக்கூத்தர் போன்றோர் காதல் சுவை மிக்க பாடல்கள் மூலம் காதல் உணர்வுகளைப் படம் பிடித்துக் காட்டியுள்ளனர். அதேபோல் புகழேந்தி நளவெண்பாவில், நளன் தமயந்தி மேல் கொண்ட காதலை அழகாக விரித்துக் காட்டியுள்ளார்.

நாயக்கர் காலத்திலே குற்றாலக் குறவஞ்சியில் திரிகூட ராசப்பக் கவிராயர்

வாகனைக்கண் டுருகுதையோ – ஒரு
மயக்கமதாய் வருகுதையோ
மோகம்என்பது இதுதானோ – இதை
முன்னமே நான் அறியேன்! ஓ!
ஆகம் எல்லாம் பசந்தேனே – பெற்ற
அன்னைசொல்லும் கசந்தேனே
தாகம் அன்றிப் பூணேனே – கையில்
சரிவளையும் காணேனே.

எனக் காதலால் ஏற்படும் உணர்வுகளைக் கொண்டு வந்திருக்கின்றார்.

தற்காலக் கவிஞர்களின் அற்புதமான கவிதை வரிகள், காதலை வெகுவாக வெளிப்படுத்தியுள்ளன. கவிஞர் மீரா தம் புதுக்கவிதை ஒன்றில்,

“ஒருமுறை நீ என்னைப் பார்த்தாய்
நெஞ்சில் முள் குத்தியத
முள்ளை முள்ளால்தானே எடுக்க முடியும்        
மீண்டும் ஒருமுறை என்னைப் பார்”

என்கிறார். கற்றறியாத பாமரர்கள் கூட நாட்டுப் பாடல்கள் மூலமாகத் தமது காதலை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்ற பாங்கு, ரசித்து இன்புற வைப்பதுடன் இளைஞர்கள் உள்ளத்தில் காதல் என்னும் பயிருக்கு விதை ஊன்றுவதாக உள்ளன.

“கண்டாங்கி பொடவை கட்டிக்
கைநிறையக் கொசுவம் வச்சு         
இடுப்பில சொருகிறியே முனியம்மா – அது        
கொசுவம் அல்ல எம் மனசு முனியம்மா”

முண்டாசுக்கவி பாரதி கூட,

”காதல் காதல் காதல்
காதல் போயின் காதல் போயின்
சாதல் சாதல் சாதல்” 

என்கிறார். ஆனால், மனிதர் தோன்றியது தொடங்கி, தொடர்ந்து வரும் காதலுக்கு எதிர்ப்புகளும் தொடர்வது இயற்கையே. மரபு, கலாச்சாரம், சாதி, மதம் என மனிதனால் உருவாக்கி வைக்கப்பட்ட கட்டுக் கோப்புக்கள் காதலுக்குத் தடை போடுகின்றன. முறை தவறிய காதலால் தமது வாரிசுகள் வாழ்க்கை முறை தவறிப் போய்விடுமோ என்று அஞ்சுகின்றனர். இயல்பாகவே தோன்றுகின்ற மகிழ்ச்சியை இடையிலே முறிக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

நாடகத்தில் காவியத்தில் காதலென்றால்
நாட்டினர்தாம் வியப்பெய்தி நன்றாம் என்பர்
ஊடகத்தே வீட்டினுள்ளே கிணற்றோரத்தே
ஊரினிலே காதலென்றால் உறுமு கின்றார்
பாடைகட்டி அதைக் கொல்ல வழிசெய் கின்றார்
பாரினிலே காதலென்னும் பயிரை மாய்க்க

என்று தற்போதைய நிலமையினை மகாகவி பாரதியார் தன் பாடல் வரிகள் மூலம் அழகாக எடுத்துக் காட்டியுள்ளார்.

பகட்டுக்காகவும், பொழுது போக்குக்காகவும், எதிர்கால சிந்தனை எதுவுமின்றி விளையாட்டாக காதலென்னும் போர்வையில் பெண்கள் ஆண்களையும், ஆண்கள் பெண்களையும் ஏங்க வைத்து ஏமாற்றும் காதல், காதலுக்கே ஒரு அவமானமாகக் கருதப்படுகின்றது. எனவே காதல் செய்வீர்! காதல் செய்வீர்! காலம் முழுவதும் இணைந்திருக்க கருத்தில் கொண்டு, உண்மை அன்பை முதலீடு செய்து, வாழ்வில் முயன்று காதலில் வெற்றி காண்பீர்!