கவிஞர் புவியரசு – உலகின் ஆன்மாவைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்தவர்

உலக இலக்கியத்தின் கதவைத் திறந்து
தமிழின் கையைப் பிடித்து
“வா… உனக்கும் இந்த உலகம் சொந்தம்”
என்று அழைத்துச் சென்ற
அந்தத் தந்தை…
இன்று இல்லை.

ஷேக்ஸ்பியர் இறந்தபோது
ஆங்கிலம் அழுதிருக்கும்.
தாகூர் மறைந்தபோது
வங்கம் அழுதிருக்கும்.
ஆனால்…
இன்று
கலீல் ஜிப்ரானும்,
உமர்கய்யாமும்,
தாஸ்தோவ்ஸ்கியும்,
ஓஷோவும் கூட
தமிழில் அழுகிறார்கள்.
ஏனெனில்…
அவர்களைத் தமிழில்
மீண்டும் பிறக்க வைத்தவர்
இன்று கண் மூடியிருக்கிறார்.

“தலைவனை நம்பாதே…
தத்துவத்தை நம்பு…”
என்று சொல்லிவிட்டு
தன் வாழ்நாளையே
அந்த ஒரு வாக்கியத்திற்கு
சாட்சியாக்கி வாழ்ந்தவர்.

புத்தகங்களை
மொழிபெயர்ப்பவர்கள் பலர்.
ஆனால்…
ஒரு மொழியின் ஆன்மாவை
இன்னொரு மொழியில்
உயிரோடு உலவவிட்டவர்கள்
எத்தனை பேர்?
அந்த அரிய வரிசையில்
தலைநிமிர்ந்து நின்றவர்.
புவியரசு.

இன்று…
வானம்பாடி
ஒரு கவிஞனை இழக்கவில்லை.
தன் வானத்தையே இழந்துவிட்டது.
தமிழ்
ஓர் எழுத்தாளரை இழக்கவில்லை.
தன் மொழிபெயர்க்க முடியாத
ஒரு சொல்லை இழந்துவிட்டது.

நூலகங்களில்
இனி உங்கள் புத்தகங்கள் இருக்கும்.
ஆனால்…
அவற்றின் பக்கங்களைத் திருப்பும் போது
எங்கோ ஒரு பக்கம்
கண்ணீரால் நனைந்து கொண்டே இருக்கும்.
உங்கள் நாற்காலி வெற்றிடமாகலாம்.
உங்கள் பேனா நின்றுபோகலாம்.
ஆனால்…
உங்கள் எழுத்தால்
விழித்துக் கொண்ட மனங்கள்
ஒருபோதும் உறங்காது.

புவியரசே.!
நீங்கள் மறைந்துவிட்டீர்கள் என்று
எழுத என் கை நடுங்குகிறது.
ஏனெனில்…
உங்களைப் போன்றவர்கள்
மரணிப்பதில்லை.
ஒருநாள்…
தமிழ் ,உலக இலக்கியத்தை வாசிக்கும் வரை…
ஓர் இளைஞன்
தாஸ்தோவ்ஸ்கியை முதன்முதலாக தமிழில் படிக்கும் வரை…
ஒரு பெண்
ஜிப்ரானின் வரிகளில்
தன் கண்ணீரைக் கண்டுபிடிக்கும் வரை
ஒரு வாசகன்
ஓஷோவின் அமைதியைத்
தமிழில் உணரும் வரை…
நீங்கள்…
இறந்தவர்களின் பட்டியலில் இல்லை.
தமிழின் இதயத் துடிப்பில் இருக்கிறீர்கள்.

போய் வாருங்கள் புவியரசே!
உங்களைத் தோளில் சுமப்பது
சில மனிதர்கள் மட்டும்தான்.
ஆனால்…
உங்கள் சொற்களைச் சுமந்து
இனி நடக்கப் போவது…
ஒரு முழு தமிழினம்.

[குறிப்பு: மறைந்த வானம்பாடிக் கவிஞர் புவியரசு ஐயாவிற்காக எழுதப்பட்ட புகழஞ்சலிக் கவிதை.]