Featuredஇலக்கியம்கவிதைகள்

காதல் நாற்பது (27)

உயிர்ப்பூட்டும் காதல் !

மூலம் : எலிஸபெத் பிரௌனிங்

jay

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

 

எனக்குரிய இனியனே !
மனக்கவலை தரும் மண்ணில் எறியப்பட்ட
எனைக் கைதூக்கி விட்டவன் நீ !
உனது முத்தம் பெறுவதற்கு முன்னே
சோகச் சுருள் கூந்த லிடையே
உயிர் மூச்சு ஊதி
நெற்றியின் மினுமினுப்பு
முற்றிலும் தெரிகிறது,
தேவதைகள் கண்ணில் படுவது போல் !

உலகம் என்னை
விலக்கி விட்ட போது,
கடவுளை நான் தேடிப் போகக்
கண்ணில் பட்டது நீ !
எனக்குரிய நீ, எனக்குரி யவன் நீ
என்னிடமே வந்தாய் !
உனைக் கண்டு பிடித்தவள் நான்;
பாதுகாப் பெனக்கு;
பலம் கிடைத்த தெனக்கு;
பரவச மெனக்கு;
வாடா  மல்லி போல் நிற்கிறேன்,
மூடாது பனித்துளி !
பின்னோக்கிப் பார்க்கிறேன்;
மேற்குடி வாழ்க்கையில்
சலித்துப் போன உன்
தருணங்களை !

மார்பு பொங்கி எழும்ப
நல்லதுக்கும் தீயதற்கும் நடுவே
நானிங்கு,
சாட்சி அளிப்பேன்;
மரணத்தின் வல்லமை போல்
மறுபடி உயிர்ப் பூட்டும்
அந்தக் காதல் !

********************

Poem -27

Sonnets from the Portuguese

By: Elizabeth Browning

My own Beloved, who hast lifted me
From this drear flat of earth where I was thrown,
And, in betwixt the languid ringlets, blown
A life-breath, till the forehead hopefully
Shines out again, as all the angels see,
Before thy saving kiss! My own, my own,
Who camest to me when the world was gone,
And I who looked for only God, found thee!
I find thee; I am safe, and strong, and glad.
As one who stands in dewless asphodel
Looks backward on the tedious time he had
In the upper life,–so I, with bosom-swell,
Make witness, here, between the good and bad,
That Love, as strong as Death, retrieves as well.

**********

Print Friendly, PDF & Email
Download PDF
Share

உங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவிக்க