ஆண்களை விட அறிவார்ந்த சிறுமிகள் (மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதை)

மொழி பெயர்ப்பாளர்
முனைவர் ப. செல்வி,
இணைப்பேராசிரியர்
ஶ்ரீ இராமகிருஷ்ணா மகளிர் 
கலை அறிவியல் கல்லூரி,
கோவை.

லியோ டால்ஸ்டயின் மொழிபெயர்ப்பு சிறுகதை

அது ஒரு முன்கூட்டியே வந்த ஈஸ்டர் பண்டிகைக் காலம். பனிச்சறுக்கு விளையாட்டுகள் அப்போதுதான் முடிவடைந்திருந்தன; வீடுகளின் முற்றங்களில் பனி இன்னும் உறைந்திருந்தது; கிராமத்துத் தெருக்களில் நீர் ஓடைகளாகப் பெருகி ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

வெவ்வேறு வீடுகளைச் சேர்ந்த இரண்டு சிறுமிகள், இரண்டு வீடுகளுக்கு இடைப்பட்ட ஒரு சந்தில் தற்செயலாகச் சந்தித்தனர். அந்த இடத்தில், பண்ணை முற்றங்கள் வழியாக ஓடிவந்த அழுக்கு நீர் தேங்கி, ஒரு பெரிய குட்டையை உருவாக்கியிருந்தது. அச்சிறுமிகளில் ஒருத்தி மிகவும் சிறியவள்; மற்றவள் அவளைவிடச் சற்றுப் பெரியவள்.

அவர்களின் தாய்மார்கள் அவர்கள் இருவருக்கும் புதிய கவுன்களை அணிவித்திருந்தார்கள். சிறியவள் நீல நிற ஆடையையும், பெரியவள் மஞ்சள் நிற அச்சுப் பதித்த ஆடையையும் அணிந்திருந்தனர்; இருவர் தலையிலும் சிவப்பு நிறத் துண்டுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. அவர்கள் இருவரும் தேவாலயத்திலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தபோதுதான் சந்தித்தனர். முதலில் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்கள் புதிய ஆடைகளின் அழகைக் காட்டிக்கொண்டனர்; பின்னர் விளையாடத் தொடங்கினர். சிறிது நேரத்தில், அந்தக் குட்டை நீரில் இறங்கி விளையாட அவர்களுக்கு ஆசை ஏற்பட்டது. சிறியவள் தன் காலணிகள் மற்றும் காலுறைகளுடனேயே குட்டைக்குள் இறங்க முயன்றபோது, ​​அவளைவிடப் பெரியவள் அவளைத் தடுத்து நிறுத்தினாள்:

“இப்படி உள்ளே செல்லாதே, மலாஷா,” என்று அவள் கூறினாள். “உன் அம்மா உன்னைக் கண்டிப்பார். நான் என் காலணிகளையும் காலுறைகளையும் கழற்றிவிடுகிறேன்; நீயும் உன் காலணிகளைக் கழற்றிவிடு.”

அவர்கள் அவ்வாறே செய்தனர். பின்னர், தங்கள் ஆடைகளைச் சற்று மேலே தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, அந்தக் குட்டை நீர் வழியாக ஒருவரை நோக்கி ஒருவர் நடக்கத் தொடங்கினர். நீர் மலாஷாவின் கணுக்கால் வரை உயர்ந்தது; உடனே அவள்,

“நீர் ஆழமாக இருக்கிறது, அகூல்யா! எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது!” என்று கூறினாள்.

“வா,” என்று மற்றவள் பதிலளித்தாள். “பயப்படாதே. நீர் இதைவிட ஆழமாகாது.” அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் நெருங்கி வந்தபோது, ​​அகூல்யா,

“ஜாக்கிரதை, மலாஷா! நீரைத் தெறிக்கவிட்டுவிடாதே. கவனமாக நடந்து வா!” என்று கூறினாள்.

அவள் அவ்வாறு சொல்லி முடிப்பதற்குள், மலாஷா தன் காலை ‘தொப்’பென்று நீரில் ஊன்றினாள்; அதனால் நீர் தெறித்து நேராக அகூல்யாவின் ஆடையின் மீது விழுந்தது. அகூல்யாவின் ஆடை மட்டுமல்லாமல், அவளுடைய கண்களிலும் மூக்கிலும் கூட நீர் தெறித்தது. தன் ஆடையின் மீது படிந்த கறைகளைக் கண்டதும், அவளுக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது; அவள் மலாஷாவை அடிப்பதற்காக அவளைத் துரத்தி ஓடினாள். மலாஷா பயந்துபோனாள்; தான் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்த அவள், அவசரம் அவசரமாகக் குட்டையிலிருந்து வெளியேறி, வீட்டுக்கு ஓடிச் செல்லத் தயாரானாள். சரியாக அந்த நேரத்தில், அகுல்யாவின் தாய் அவ்வழியே சென்றுகொண்டிருந்தார். தன் மகளின் பாவாடையில் சேறு தெறித்திருப்பதையும், அவளது சட்டையின் கைகள் அழுக்கடைந்திருப்பதையும் கண்ட அவர்,

“ஏ சேட்டைக்காரி, அழுக்குப்பிடித்த பெண்ணே! நீ என்னதான் செய்துகொண்டிருந்தாய்?” என்று கேட்டார். “மலாஷா வேண்டுமென்றேதான் அப்படிச் செய்தாள்,” என்று அப்பெண் பதிலளித்தாள்.

இதைக் கேட்டதும், அகுல்யாவின் தாய் மலாஷாவைப் பிடித்து, அவளது கழுத்தின் பின்பக்கத்தில் ஓங்கி அடித்தார். மலாஷா தெருவின் மறுமுனை வரை கேட்கும் அளவுக்கு உரக்கக் கதறி அழத் தொடங்கினாள். உடனே அவளது தாயார் வெளியே ஓடிவந்தார்.

“என் பெண்ணை எதற்காக அடிக்கிறாய்?” என்று கேட்ட அவர், தன் அண்டை வீட்டுக்காரப் பெண்ணை வசைபாடத் தொடங்கினார். ஒரு வார்த்தை மற்றொரு வார்த்தைக்கு இட்டுச்செல்ல, இருவருக்கும் இடையே கடும் வாக்குவாதம் மூண்டது. ஆண்களும் வெளியே வர, தெருவில் ஒரு கூட்டம் திரண்டது; அனைவரும் கூச்சலிட்டனரே தவிர, ஒருவர் பேச்சை மற்றொருவர் காதுகொடுத்துக் கேட்கவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் தொடர்ந்து சண்டையிட்டுக்கொண்டே இருந்தனர்; ஒரு கட்டத்தில் ஒருவர் மற்றவரைத் தள்ளிவிட, சண்டை கைகலப்பாக மாறும் நிலைக்கு மிக நெருக்கமாக வந்தது. அப்போது அகுல்யாவின் வயதான பாட்டி, அவர்கள் கூட்டத்திற்குள் நுழைந்து, அவர்களை அமைதிப்படுத்த முயன்றார்.

“நண்பர்களே, நீங்கள் என்னதான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? இப்படி நடந்துகொள்வது நியாயமா? அதுவும் இப்படிப்பட்ட ஒரு நாளில்! இது கொண்டாடி மகிழவேண்டிய நேரம்; இது போன்ற மடத்தனமான செயல்களுக்கு உரிய நேரமல்ல.”

அவர்கள் அந்த மூதாட்டியின் பேச்சைக் கேட்கவில்லை; சொல்லப்போனால், அவளைத் தள்ளிவிட்டுத் தடுமாறவும் செய்துவிட்டார்கள். அக்குல்யாவும் மலாஷாவும் தாமே முன்வந்திருக்காவிட்டால், அந்த மூதாட்டியால் கூட்டத்தை அமைதிப்படுத்தியிருக்கவே முடியாது. பெண்கள் ஒருவரையொருவர் கடுமையாகத் திட்டிக்கொண்டிருந்த வேளையில், அக்குல்யா தன் ஆடையிலிருந்த சேற்றைத் துடைத்துவிட்டு, மீண்டும் அந்தச் சேற்றுக்குட்டைக்குச் சென்றாள். அவள் ஒரு கல்லை எடுத்துக்கொண்டு, சேற்றுக்குட்டையின் முன்புறமிருந்த மண்ணைக் கீறி அகற்றி, நீர் வெளியேறித் தெருவில் பாய்வதற்கான ஒரு வாய்க்காலை உருவாக்கத் தொடங்கினாள். சிறிது நேரத்தில் மலாஷாவும் அவளுடன் சேர்ந்துகொண்டாள்; ஒரு மரச்சில்லின் உதவியுடன் அந்த வாய்க்காலைத் தோண்ட அவளுக்கு உதவினாள். ஆண்கள் சண்டையிடத் தொடங்கிய அதே வேளையில், அந்தச் சிறுமிகள் உருவாக்கிய வாய்க்கால் வழியாக நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடி, அந்த மூதாட்டி ஆண்களை அமைதிப்படுத்த முயன்றுகொண்டிருந்த இடத்தையே நோக்கிப் பாய்ந்தது. அந்தச் சிறுமிகள் நீரைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினார்கள்; அந்தச் சிறிய நீரோடையின் இருபுறமும் ஆளுக்கொருத்தியாக ஓடினார்கள்.

“அதைப் பிடி, மலாஷா! அதைப் பிடி!” என்று அக்குல்யா உற்சாகமாகக் கூவினாள்; மலாஷாவோ சிரிப்புப் பொறாமையால் பேசவே முடியாமல் போனாள்.

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும், தங்கள் நீரோடையில் மிதந்து சென்ற அந்த மரச்சில்லைக் கவனித்துக்கொண்டும், அந்தச் சிறுமிகள் நேராக ஆண்கள் கூட்டத்திற்குள்ளேயே ஓடிச் சென்றார்கள். அவர்களைக் கண்ட அந்த மூதாட்டி, ஆண்களைப் பார்த்து இவ்வாறு கூறினாள்:

“உங்களுக்குச் சற்றும் வெட்கமாக இல்லையா? இந்தச் சிறுமிகள் தாங்கள் சண்டையிட்டதை முற்றிலுமாக மறந்துவிட்டு, இப்போது மகிழ்ச்சியாக ஒன்றிணைந்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, ​​நீங்கள் மட்டும் இவர்களைக் காரணமாக வைத்துக்கொண்டு சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்களே! எத்துணை அன்பான பிஞ்சு உள்ளங்கள்! இவர்கள் உங்களைவிட அதிக ஞானம் படைத்தவர்கள்!”

அந்த ஆண்கள் அந்தச் சிறுமிகளைப் பார்த்தார்கள்; தங்கள் செயலுக்காக வெட்கித் தலைகுனிந்தார்கள். பின்னர், தங்கள் மடத்தனத்தை நினைத்துத் தாங்களே சிரித்துக்கொண்டே, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பிச் சென்றார்கள்.

“நீங்கள் மனம் மாறி, சிறுபிள்ளைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், பரலோக ராஜ்யத்திற்குள் ஒருபோதும் பிரவேசிக்கவே முடியாது.”

பதிவாசிரியரைப் பற்றி