இரகசியத்தை வெளிப்படுத்திய இதயம் (மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதை)

கதையாசிரியர்: எட்கர் ஆலன் போ

மொழிபெயர்ப்பாளர்
முனைவர் ப.செல்வி,
இணைப்பேராசிரியர் & தமிழ்த்துறைத் தலைவர்,
ஶ்ரீ இராமகிருஷ்ணா மகளிர்  கலை அறிவியல் கல்லூரி,
கோவை – 641044

இது உண்மைதான்! ஆம், நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன், மிகவும் மோசமாகவே பாதிக்கப்பட்டிருந்தேன். ஆனால் ஏன் என் மனதின் மீதான கட்டுப்பாட்டை நான் இழந்துவிட்டதாகச் சொல்கிறீர்கள்? நான் பைத்தியம் என்று ஏன் கூறுகிறீர்கள்? என் மனதின் மீது எனக்கு முழுமையான கட்டுப்பாடு இருப்பதை உங்களால் பார்க்க முடியவில்லையா?

நான் பைத்தியம் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரியவில்லையா? உண்மையில், அந்த நோய் என் மனதையும், உணர்வுகளையும், புலன்களையும் இன்னும் வலிமையாகவும் ஆற்றல்மிக்கதாகவும் மாற்றியது. குறிப்பாக, என் கேட்கும் திறன் மிகவும் கூர்மையடைந்தது.

முன்னெப்போதும் கேட்டிராத ஒலிகளை என்னால் கேட்க முடிந்தது.

சொர்க்கத்திலிருந்து வந்த ஒலிகளையும் என்னால் கேட்க முடிந்தது.

நரகத்திலிருந்து வந்த ஒலிகளையும் நான் கேட்டேன்! கேளுங்கள்! கவனியுங்கள், அது எப்படி நடந்தது என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். என் மனம் எவ்வளவு ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள், கேட்பீர்கள். அந்த எண்ணம் முதலில் என் தலைக்குள் எப்படி நுழைந்தது என்று சொல்வது சாத்தியமற்றது. நான் செய்ததற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. அந்த முதியவர் மீது எனக்கு வெறுப்பு ஏதுமில்லை; சொல்லப்போனால், நான் அவரை நேசித்தேன். அவர் எனக்கு ஒருபோதும் தீங்கு இழைத்ததில்லை. அவருடைய பணம் எனக்குத் தேவையில்லை. அது அவருடைய கண்ணால் வந்த பிரச்சனை என்று நினைக்கிறேன். அவருடைய கண் ஒரு கழுகின் கண்ணைப் போல இருந்தது; அதாவது, ஒரு விலங்கு இறக்கும் வரை காத்திருந்து, பின்னர் அதன் உடலின் மீது பாய்ந்து, அதைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்துச் சாப்பிடும் அந்தப் பயங்கரமான பறவைகளில் ஒன்றின் கண்ணைப் போல இருந்தது. அந்த முதியவர் தனது கழுகு போன்ற கண்களால் என்னைப் பார்க்கும்போது, ​​என் முதுகெலும்பில் ஒருவிதக் குளிரான உணர்வு ஊர்ந்து சென்றது; என் ரத்தமே குளிர்ந்து போனது போல இருந்தது. எனவே, அந்த முதியவரைக் கொன்று, அந்தக் கண்ணை என்றென்றைக்குமாக மூடிவிட வேண்டும் என்று நான் இறுதியாக முடிவு செய்தேன்! ஆக, நான் பைத்தியம் என்று நினைக்கிறீர்களா? ஒரு பைத்தியத்தால் திட்டமிட முடியாது. ஆனால் நீங்கள் என்னைப் பார்த்திருக்க வேண்டும். அந்த வாரம் முழுவதும் நான் அந்த முதியவரிடம் மிகவும் நட்பாகவும், அன்பாகவும், கனிவாகவும் நடந்து கொண்டேன்.

ஒவ்வொரு இரவும் சுமார் பன்னிரண்டு மணிக்கு நான் மெதுவாக அவருடைய கதவைத் திறப்பேன். கதவு போதுமான அளவு திறக்கப்பட்டதும், நான் என் கையை உள்ளே விடுவேன், அதன்பிறகு என் தலையை உள்ளே நுழைப்பேன். வெளிச்சம் வெளியே தெரியாதவாறு ஒரு துணியால் மூடப்பட்ட விளக்கை நான் கையில் ஏந்தியிருந்தேன். நான் அமைதியாக அங்கே நின்றேன். பிறகு, மிகக் கவனமாக அந்தத் துணியைச் சற்று விலக்கினேன்; அதனால் ஒரு மெல்லிய ஒளிக்கீற்று மட்டும் அந்த கண்ணின் மீது விழுந்தது. ஏழு இரவுகள் — நீண்ட ஏழு இரவுகள் — ஒவ்வொரு நாளும் நள்ளிரவில் நான் இதைச் செய்தேன். எப்போதும் அந்தக் கண் மூடியே இருந்தது, அதனால் என் வேலையைச் செய்வது சாத்தியமில்லாமல் போனது. ஏனென்றால், நான் கொல்ல வேண்டியது அந்த முதியவரை அல்ல; அந்த கண்ணைத்தான் — அவருடைய தீய கண்ணைத்தான் — நான் அழிக்க வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு காலையிலும் நான் அவர் அறைக்குச் சென்று, கனிவான, நட்பான குரலில் அவர் எப்படித் தூங்கினார் என்று கேட்பேன். ஒவ்வொரு இரவும் சரியாகப் பன்னிரண்டு மணிக்கு, அவர் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது நான் அவரை எட்டிப் பார்ப்பதை அவரால் ஊகிக்கவே முடியவில்லை.

எட்டாவது இரவில், கதவைத் திறக்கும்போது நான் வழக்கத்தை விட அதிக கவனத்துடன் இருந்தேன். கடிகார முட்கள் நகர்வதை விட மிக மெதுவாகவே என் கை நகர்ந்தது. முன்னெப்போதையும் விட என் சொந்த ஆற்றலை நான் அப்போது வலுவாக உணர்ந்தேன்; வெற்றி நிச்சயம் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

நான் அவர் கதவருகே இருப்பதை அறியாமலே அந்த முதியவர் படுத்திருந்தார். திடீரென்று அவர் படுக்கையில் அசைந்தார். நான் பயந்துவிட்டேன் என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் இல்லை. அவர் அறையில் இருள் அடர்த்தியாகவும் கும்மிருட்டாகவும் இருந்தது. கதவு திறக்கப்படுவதை அவரால் பார்க்க முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் மெதுவாகவும் நிதானமாகவும் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டே இருந்தேன். என் தலையை உள்ளே நுழைத்தேன். துணியால் மூடப்பட்ட விளக்குடன் என் கையையும் உள்ளே விட்டேன். திடீரென்று அந்த முதியவர் படுக்கையில் சட்டென்று எழுந்து உட்கார்ந்து, “அங்கே யார் இருப்பது?” என்று கத்தினார்.

நான் அப்படியே அசையாமல் நின்றேன். ஒரு மணி நேரம் முழுவதுமாக நான் நகரவே இல்லை. அவர் மீண்டும் படுக்கையில் படுக்கும் சத்தமும் எனக்குக் கேட்கவில்லை. அவர் அங்கேயே அமர்ந்து எதையோ கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். பிறகு ஒரு சத்தம் கேட்டது — அந்த முதியவரிடமிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு மெல்லிய பயத்தின் அலறல் அது. இப்போது அவர் பயத்தில் உறைந்த நிலையில் படுக்கையில் அமர்ந்திருக்கிறார் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது; நான் அங்கே இருப்பதை அவர் உணர்ந்துகொண்டார் என்பதும் எனக்குப் புரிந்தது. அவர் என்னைப் பார்க்கவில்லை. என் சத்தத்தையும் அவர் கேட்கவில்லை. ஆனால் நான் அங்கே இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். மரணம் அங்கே நின்றுகொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர் அப்போது உணர்ந்துகொண்டார். மெதுவாக, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் அந்தத் துணியை உயர்த்தினேன்; அதற்கடியிலிருந்து ஒரு மிகச்சிறிய ஒளிக்கீற்று வெளியேறி, அந்த கழுகின் கண்ணின் மீது விழுந்தது! அது திறந்திருந்தது — அகலமாகத் திறந்திருந்தது; அது என்னை நேராகப் பார்த்தபோது என் கோபம் அதிகரித்தது. அந்த முதியவரின் முகம் எனக்குத் தெரியவில்லை. அந்த ஒரு கண் மட்டுமே — அந்த உறுதியான நீல நிறக் கண் — தெரிந்தது; என் உடலிலிருந்த இரத்தம் பனிக்கட்டி போல உறைந்துபோனது.

என் கேட்கும் திறன் வழக்கத்திற்கு மாறாகக் கூர்மையடைந்திருந்தது என்று நான் உங்களிடம் சொல்லவில்லையா? இப்போது என்னால் ஒரு விரைவான, மெல்லிய, அடக்கமான ஒலியைக் கேட்க முடிந்தது; சுவருக்கு அப்பால் கேட்கும் கடிகாரத்தின் ஓசையைப் போல அது இருந்தது. அது அந்த முதியவரின் இதயத் துடிப்பு. நான் அமைதியாக நிற்க முயன்றேன். ஆனால் அந்த ஒலி உரத்ததாக மாறியது. அந்த முதியவரின் பயம் மிக அதிகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். அந்த ஒலி அதிகரிக்க அதிகரிக்க, என் கோபமும் அதிகரித்து, அது மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. ஆனால் அது வெறும் கோபத்தை விட மேலானதாக இருந்தது. அமைதியான இரவில், படுக்கையறையின் இருண்ட மௌனத்தில், என் கோபம் பயமாக மாறியது — ஏனெனில் இதயம் அவ்வளவு சத்தமாகத் துடித்துக்கொண்டிருந்தது, யாராவது அதைக் கேட்டுவிடுவார்களோ என்று நான் அஞ்சினேன். நேரம் வந்துவிட்டது! நான் அறைக்குள் பாய்ந்து சென்று, “சாகட்டும்! சாகட்டும்!” என்று கத்தினேன். நான் அவர் மீது பாய்ந்து, படுக்கை விரிப்புகளை அவர் தலைக்கு மேல் இறுக்கமாகப் பிடித்தபோது, ​​அந்த முதியவர் பயத்தில் உரக்கக் கத்தினார். அப்போதும் அவர் இதயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது; ஆனால் வெற்றி நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த நான் புன்னகைத்தேன். பல நிமிடங்கள் அந்த இதயம் துடித்துக்கொண்டிருந்தது; ஆனால் இறுதியில் துடிப்பு நின்றது. அந்த முதியவர் இறந்துவிட்டார். நான் படுக்கை விரிப்புகளை அகற்றிவிட்டு, என் காதை அவர் இதயத்தின் மீது வைத்தேன். எந்தச் சத்தமும் இல்லை. ஆம். அவர் இறந்துவிட்டார்! கல்லைப் போல அசைவற்றுக் கிடந்தார். இனி அந்தக் கண் என்னை ஒருபோதும் தொந்தரவு செய்யாது!

ஆக, நான் பைத்தியக்காரன் என்று சொல்கிறீர்களா? யாரும் கண்டுபிடிக்க முடியாத இடத்தில் அந்த உடலை மறைத்து வைப்பதில் நான் எவ்வளவு கவனமாக இருந்தேன் என்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும். முதலில் நான் தலையைத் துண்டித்தேன், பிறகு கைகளையும் கால்களையும் வெட்டினேன். தரையில் ஒரு துளி இரத்தம் கூட சிந்தாதவாறு நான் கவனமாக இருந்தேன். நான் தரையில் அமைத்திருந்த பலகைகளில் மூன்றை மேலே தூக்கி, உடலின் துண்டுகளை அங்கே வைத்தேன்.

பதிவாசிரியரைப் பற்றி