இலக்கியம்கவிதைகள்பத்திகள்

காதல் நாற்பது – 39

சொல்லிக் கொடு இனியவனே !

ajay

மூலம் : எலிஸபெத் பிரௌனிங்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

பல்லாண்டு காலம்

கடிவாளச் சங்கிலியால் வெளுத்

தடிக்கப் பட்டேன் !

என் முகமூடிக் குள்ளே ஊடுருவிப்

பின்புலத்தை நோக்க

உனக்கு ஆற்றல் உள்ளதால்,

உன் இனிய கனிவு

நளினத்தால் காண்பாய்

நீ என் ஆத்மாவின்

நிஜ முகத்தை ! அது

வாழ்வுப் பந்தயத்தில்

மங்கித் தளர்ந்த சாட்சிதான்

எந்தன் முகம் !

சோம்பித் திசை மாறாத

ஆத்மாவை நீ

உள் நோக்க

உறுதியும், காதலும் உள்ளது,

உனக்கு !

பொறுமைத் தேவதை காத்திருப்பாள்

புதிய சொர்க்கத்தில்

இடந்தேடி !

ஏனெனில்

பாபத்தில் வீழாமல்,

சோகத்தில் மூழ்காமல்,

இறைவனின் நிர்ப்பந்தம் யில்லாமல்,

மரணம் பக்கத்தில் நிற்காது,

தென்படுவை எல்லாம்

நீங்கிச் செல்கையில்,

என்னைத் தளரச் செய்யாதவை

எதுவும் வெறுப் பூட்டாது

உனக்கு !

நன்றி பொழிந்திட,

நல்லதைச் செய்பவன் நீ

எல்லோரைக் காட்டிலும் !

எனக்கு நீ

சொல்லிக் கொடுப்பாய்

இனியவனே !

அந்த யுக்தியை.

************

Poem -39

Sonnets from the Portuguese

By: Elizabeth Browning

Because thou hast the power and own’st the grace

To look through and behind this mask of me

(Against which years have beat thus blanchingly

With their rains), and behold my soul’s true face,

The dim and weary witness of life’s race,

Because thou hast the faith and love to see,

Through that same soul’s distracting lethargy,

The patient angel waiting for a place

In the new Heavens,–because nor sin nor woe,

Nor God’s infliction, nor death’s neighbourhood,

Nor all which others viewing, turn to go,

Nor all which makes me tired of all, self-viewed,–

Nothing repels thee, . . . dearest, teach me so

To pour out gratitude, as thou dost good!

**********

Print Friendly, PDF & Email
Download PDF
Share

Comment here