சி. ஜெயபாரதன், கனடா
பூனைக் கண்ணுக்கு
தெரியும்
இரவினில் வெளிச்சம்!
நரிக்குத் தெரியுது
இருட்பாதை !
கருந்துளை,
கருஞ்சக்தி, கரும்பிண்டம்,
கருமை விசைபோல்
காரிருளில்
மறைந்திருக்கும்
கடவுள்,
ஊனக் கண்ணுக்கு
தெரியுதா என
பூனையைக் கேட்டேன் !
“மியாவ்”, என்று
பாடி விட்டுப் போனது !
கோனார் நோட்சில் நான்
அர்த்தம் தேடினேன் !
தூரத்தே
கோர சுனாமி
பாம்பு போல் நகர்வது
நாயின் காதில்
பட்டு
மேட்டுக்கு ஏறுது.
கருமை நிறக்
கடவுள்
பூனைக் கண்ணுக்கு
தெரியுது !
சொல்ல முடிய வில்லை !
ஊனக்கண்
மானிட னுக்கு கடவுள்
தெரிவ தில்லை.
ஞானக்கண்
வேண்டும் முதலில்!
தோண்டிப் பார்
மூளையில்.


Leave a Reply