விழிகளின் மழையில்

ச. இமலாதித்தன்

 

மண்ணை பழித்துக் கொண்டிருந்தது
மேகக்குழுமம்…
விண்ணை சூழ்ந்த வெள்ளை மின்னலால்
கிழித்தெறியப்படுகிறது வானம்…
ஆழ்ந்த இருளின் உயிர்முடிச்சும்
சற்றுநேரம் அவிழ்க்கப்படுகின்றது…
மீண்டுமிந்த இருள்சூழல்
தன் ஆளுமையை செலுத்திவிட
நீண்டுக் கொண்டிருக்கிறது…
வறண்ட வெளியினுள்
சின்னப் புன்னகையாய்
விழுந்த வெளிச்சம்
இன்னுமிங்கே சுகமாய்
நீந்திக் கொண்டிருக்கிறது…
கமழும் வாசனையை தவழவிட்டு
மருத மண்ணும்
தாலாட்டு பாடிக்கொண்டிருக்கிறது…
கோடை மழைபோல
சிறு தூறலில் தொடங்கி
உச்சத்தையும் தொட்டுவிட்டது…
மூடப்பட்ட கண்களின் வழியே
கனவுக்குள்ளிருந்து மீளப்பட்டு
நிகழ்வுகளும் களையப்படுகிறது…!

 

படத்திற்கு நன்றி

உங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவிக்க