காதல் நாற்பது – 33 செல்லப் பெயரில் அழைப்பாய்

ajay

செல்லப் பெயரில் அழைப்பாய்

மூலம் : எலிஸபெத் பிரௌனிங்
தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

என்னை அழைத்திடு, என் நாயின்

செல்லப் பெயரில் !

சின்னஞ் சிறு பிள்ளையாய்

ஒன்றும் அறியாமல் விளையாடும் போது

அழைத்தால் ஓடி வரும்

அந்தப் பெயர்

எனது செவிதனில் விழட்டும் !

செவ்வந்திப் பூக்கள்

என்னிதயம் கவர்ந்தவர் முகத்தின்

விழியோரப் பார்வையை

முன்னோக்கும் !

தெளிவான தேவ கானமாய்த்

தெரியாமல்

ஈர்த்திடும் அவ்வாய்ச் சொற்களில்

எனக்கினி அழைப்பு

இல்லாததை உணர்கிறேன்.

கடவுளை நான் வேண்டும் போது

சுமைதாங்கி மேல் நிற்கும்

சவப்பெட்டியில்

அமைதி நிலவுது !

மரித்துப் போனவள்

உடமைக்கு

உரிமை அளிக்கட்டும் உன் வாக்கு.

வடபுறத்துப் பூக்களைச்

திரட்டி வந்து

தென்புறத்தை நிரப்பு !

இளம் பருவத்தில் எழும் காதலை

மேற்கொண்டு

முதுமையிலும் தொடரட்டும்

ஆம் ! அந்தச் செல்லப் பெயராலே

அழைத்திடு என்னை !

குழந்தை மனத்துடன் மெய்யாகப்

பதில் உரைப்பேன் நான்

காத்திராமல் !

************

Poem -33

Sonnets from the Portuguese

By: Elizabeth Browning

Yes, call me by my pet-name! let me hear

The name I used to run at, when a child,

From innocent play, and leave the cow-slips piled,

To glance up in some face that proved me dear

With the look of its eyes. I miss the clear

Fond voices which, being drawn and reconciled

Into the music of Heaven’s undefiled,

Call me no longer. Silence on the bier,

While I call God–call God!–So let thy mouth

Be heir to those who are now exanimate.

Gather the north flowers to complete the south,

And catch the early love up in the late.

Yes, call me by that name,–and I, in truth,

With the same heart, will answer and not wait.

**********

பதிவாசிரியரைப் பற்றி

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *