–மேகலா இராமமூர்த்தி
கடலம்மா தயவால காலந்தான் தள்ளுறோம்
கட்டுமரம் தள்ளியே கால்வயிறு நெறக்கிறோம்
ஒடம்பெல்லாம் புண்ணாக ஓயாது உழைக்கிறோம்
உள்ளத்தில கள்ளமில்ல உத்தமரா வாழுறோம்!
தவமாத் தவமிருந்து நாம்பெத்த அருமமவன்
மீன்பிடிக்கக் கடலுபோயி நாலுநாளு ஆச்சுதய்யா
விவரம் புரியலயே போனஎடம் தெரியலியே….
வருவானா மாட்டானா வெளக்கஞ்சொல்ல ஆளில்லையே?
தூக்கம் புடிக்காமத் தூணோரம் சாஞ்சிருக்கேன்
வாரம்ஒண்ணு ஆயிடுச்சு கண்ணுபூத்துப் போயிடுச்சு
துக்கம் பொங்கிவந்து தொண்டக்குழி அடைக்குதய்யா
எம்மவனப் பாத்திடவே என்னுசிரு இருக்குதய்யா!
இன்னிப் பொழுதுக்குள்ள எப்படியும் வந்திடுவான்
உச்சி மொகந்திடவே வேணுமுன்னு காத்திருக்கேன்
கன்னுக் குட்டிபோல துள்ளுற எம்மவன
எங்கிட்ட சேத்திடுன்னு அய்யனார நேந்திருக்கேன்!
வந்திட்டான் எம்மவன்னு சேதிகேட்டுப் நாம்போனேன்
அதுக்கு முன்னாடி எமன்வந்த தறியாம
நொந்து பொலம்புறேனே நொறுங்கிப்போயி நிக்கிறேனே
எந்த அப்பனுக்கும் (வர)வேணாய்யா என்நெலம….
குலத்த வெளங்கவெக்கக் கொழுந்தாக வந்தமவன்
கலங்க வெச்சானே காலன்கிட்டப் போனானே!
இலங்க ராணுவத்தான் குண்டுக்குப் பலியாகிச்
சவமா வந்தானே சங்கடத்தத் தந்தானே!
செம்படவ சாதியில பொறந்ததத் தவிரநாங்க
செஞ்சபாவம் என்னான்னு எங்களுக்கு வெளங்கலியே?
கும்பிட்ட தெய்வமிப்போ எங்குடியக் காக்கலியே….
யாரநம்பி வாழுறது? நல்லவழி சொல்லுங்கய்யா…!!
படத்துக்கு நன்றி: http://yo-modo.com/archives/the-price-to-pay/tears


Leave a Reply