ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள் – 17

சி. ஜெயபாரதன்.

 

கலில் கிப்ரான்

 

(1883-1931)

ஓவியக்கவி கலில் கிப்ரான் கவிதைகள்

மூலம் : கலில் கிப்ரான்

தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

நமது பூமி

 

நமது பூமி
____________________________

மதக்குருவை ஒரு வாலிபன் புராதனச் சடங்கு ஒன்றைப் பற்றி விளக்கும்படி வினாவும் போது உபதேசி “மதத்தை நம்பிக்கையோடு நோக்காதவன் கண்கள் வெறும் மூடுபனி மூட்டத்தைத்தான் காணும்” என்று அவனைக் கடிந்துரைப்பார்.
கலில் கிப்ரான். (The Narcotics & Dissecting Knives)
____________________________

புவியே என்னே உன் நறுமணம் !
____________________________

புவியே ! நீ பலவீன மானவள் !
பலம் உடையவள் ! பணிவு உள்ளவள் !
நிமிர்ந்து நிற்பவள் !
நீ வளைந்து கொடுப்பவள்
நீ அடம் பிடிப்பவள்
மனத் தெளிவும்
இனத்தின் ரகசியம் அறிந்தவள்.
ஆறுகளைத் தேடிச் சென்றேன்
சிற்றோ டைகளின் பின்சென்றேன்
நிலத்தின் ஏற்றத்தில்
நகர்ச்சியில்
நித்திய நிலைப்பகம்
நெறி கூறக் கேட்டேன் !
குன்றுகளில்
நின் பாடல்கள் எதிரொலித்தன
யுக யுகமாய் !
மலைச் சரிவுகளில் கேட்கும்
குடிவாசி மற்றோர் குடிவாசியை
விளிக்கும் குரல் !
____________________________

நீயே நித்தியத்தின்
வாயும் அதன் இதழ்களும் !
நீயே காலத்தின்
விரல்களும் நூல்களும் !
நீயே வாழ்வின்
புதிரும் தீர்ப்பும் ஆகும்!
நின் வசந்த காலம்
எழுப்பி விட்ட தென்னை !
ஊதுபத்தி போல் நறுமணம்
ஊர்ந்திடும்
நில வெளியில்
இழுத்துச் சென்றாய் என்னை !
____________________________

வேனிற் காலப் பருவத்தில்
வேர்வை சிந்தும்
உழைப்பின் பலனைக் கண்டேன் !
இலையுதிர் காலத்தில்
திராட்சைக் கொடிப் பந்தல்களில்
ஒயின் மதுவாக
உன் குருதி ஓடுவதைக்
கண்டேன் !
உன் குளிர் காலம்
என்னைத் தூக்கிச் செல்லும்
உன் படுக்கைக்கு !
பனித்தளம்
உனது தூய்மையைக் காட்டும் !
மீண்டும் வசந்த காலத்தில்
தோன்றும் நறுமணம் !
கோடையில் அளவற்ற
கொடை உள்ளம் உனக்கு !
அதைப் போல்
இலையுதிர் காலத்திலும் நீயொரு
பெருங் களஞ்சியம் !
____________________________

பதிவாசிரியரைப் பற்றி

Leave a Reply

Your email address will not be published.