–மீ.விசுவநாதன்
வண்ணத்துப் பூச்சி பறக்கிறது -அது
வகைவகைப் பூவை ரசிக்கிறது!
மண்ணுக்குள் போகும் பொழுதுக்குள் -உள்ள 
மலரெலாம் தொட்டு மகிழ்கிறது!
மகரந்தப் பொடியின் அழைப்பினிலே -அது
மயங்கியே மலரில் அமர்கிறது!
சிகரங்கள் தொட்ட மரத்தினிலும் – தான்
விரும்பிய பூவில் கலக்கிறது!
தானும்நற் தேனைச் சுவைக்கிறது – அதன்
தயவிலே பூகா யாகிறது!
ஏனோதா னென்று திரியாமல் – ஒரு
இலட்சியங் கொண்டே வாழ்கிறது!
ஈசனது படைப்பின் அவசியத்தை – என்
சின்னதாம் அறிவும் அறிவதற்கு
நேசமுடன் வந்து தினந்தோறும் -என்
நெற்றியின் மீதும் அமர்கிறது!

Leave a Reply