Advertisements
கவிதைகள்மரபுக் கவிதைகள்

கவிவருத்தம் தந்த கலிவிருத்தம்

கொடியேறி குடையாகி அடியேற்றி மகமாயி
கொடிதான கொரானா மகிடனாய் வதமேவ
படியேறி மருந்தாகி பரவாத படியாக
குடியேறி வந்தாளே குவலயம் காக்கும்படி

ஓங்கார ஒளிசோதி ரீங்கார ஒலியாகி
ஆங்கார அரக்கரை அடங்கா பிணியோட
தேங்காது வேம்பிடை தெரியாத படியாக
தூங்காது நீக்கினளே நிமிர்ந்தெழு மானிடமே

திரிசூலக் கூராகும் திகம்பர நேராகும்
அடிகூட செம்மையா குங்கும நிறமேறி
அதான மருந்தாய் அன்னை ஆகிவிட
கலிகால நேராகும் காளியடி பணிவோமே

கோதையைப் பழித்தனர் கீதையைக் கடிந்தனர்
பாதையைப் பிரித்தனர் பகைமையை வளர்த்தனர்
போதையில் அந்தணர் மறையினைைக் கிழித்தனர்
வேதையும் வேண்டுமோ வேள்வியின் சுவாலையே

சதிகார வஞ்சகரின் சல்லாபப் பிதற்றுகளை
அதிகாரத் தனத்தோடு அடக்கவே அவசரமாய்
மதுராகக் காளியவள் சிங்கம் ஏறிவர
இதிகாசச் சண்டியிதோ இனிமேல் வருந்தாதே

அறநெறி தவிர்த்துமே அதர்மமாய் மாற்றினால்
மறநெறி காக்கவே வெகுண்டுநீ காட்டினாய்
பிறநெறி போற்றுவார் பிழைகளைக் கூட்டினார்
சரிநெறி காட்டுமே தண்டனை போதுமே

இருமிகள் சேர்க்கின்ற எச்சிற் சாரல்களால்
கிருமிகள் சேர்க்கின்ற பரவல் தூறல்களால்
ஒருமித்த கொரானாவை உலகில் அழித்தருள்
வருமந்த திருக்கண்ண புரவாசி உமையே

அட்டமா திக்கெலாம் அட்டகாசம் ஆருயிரின்
கெட்டமா வினையாவும் கேளிக்கை ஆக்காமல்
இட்டமாய் வந்திடுமுன் இன்னருளே காப்பாகு
கட்டமாய்க் காண்பதுன் கால்பட்டு துரும்பாக

துளிவருத்தம் கூடாது துயரெமக்கு ஆகாது
பலியனைத்தும் ஏறாது பக்தருமென் சேராது
கலிவிருத்தம் பாடாது கலங்குமெனை பாராது
ஒலிஎடுத்து வாராயோ ஓங்காரி மாயவளே!!

Print Friendly, PDF & Email
Download PDF
Advertisements
Share

உங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவிக்க