Author: கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி

-கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி

வற்றிக் கிடக்கும்  வறண்ட பூமியைத்
தொட்டுத் தழுவும் –
உனது   தூய  கரங்களுக்குத்தான்  எத்தனை குளிர்ச்சி!

இரவென்ன  பகலென்ன
வானம்  கருக்  கொண்டால்…,
பூமி  மகிழ்கிறது!

நீ
இல்லாத நாட்களில்                                        
பொல்லாத புழுக்கம்
இருக்கின்ற நாட்களில்
இப் புவியே வழுக்கும்!

நீ வருகை தருங் காலத்தில்
வெள்ளம் பாய்ந்தோடும்
உனது
விபரீதப் போக்கினால்
கண்ணீர்  வெள்ளமும்  பாய்ந்தோடும்…!

நதிக்கரைகளில்  அலையடிக்கும்
கடற்கரைகளில்
வெண்நுரைப்  பூக்கள்
விரிகின்ற  மாரிக்காலம்,
உன்னைச் சுமந்த மேகங்களின்
ஊர்கோலம்!

கண்ணுக்குக் குளிர்ச்சி தரும்
இந்த –
மண்ணுக்கே மகிழ்ச்சி  வரும்

மீனோட…
நாரைகள் தவமிருக்கும்
ஏரோடாத கழனிகளில்
ஏரோட…எங்கும்
பைங்கூழ் விளைந்திருக்கும்!

வறுமைத் தளையறுக்கும்
வல்லமை  உன்னுடையது!
நீ இல்லையேல்
எந்த  மண்தான் பொன்னுடையது?

கொட்டும் …இடிமின்னல் …காற்று…
”கூஹ் கூஹ்”வென்று
குரலை யெழுப்ப
முட்டும் மரக்கிளைகள்
மோதிச்  சலசலக்க…
கார்கால மேகங்கள்
தாவிச் செல்லும்
பல்லாக்கிலே –
நீ வீற்றிருந்து
விஜயஞ்  செய்கின்றாய்!

சாகரங்களைச்
சல்லாப புரியாக மாற்றும்
சக்தி உன்னுடையது!

நீ கொடைவள்ளல் –
அள்ளிக் கொடுக்கும் போதுதான்
இடையூறு  அதிகம்!

-கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி 

சோற்றுப் பீங்கானைக் கையில் எடுக்க
பூனைக் குடும்பம், காக்கைக் குடும்பம்கப்பெரிய கூட்டமாய்
அவர்களின் பார்வைகள் –
என் வாயினைத் திறக்க விடாது தடுத்தன!

கற்பனையில் ஒரு கவிதை தொடர
ஊர் உலகம், வாழ்வு தாழ்வு,
உள்ளத்து உணர்வுகள்
சோதனைகள் வேதனைகள்
இத்தியாதி இத்தியாதி
இதயத்தை முட்கம்பிகளாய்க் கிழித்தன.

ஆனால்
அந்த
மூச்சும், சுவாசமும்
அன்பும் நட்பும்
நினைவுகளும் நிஜங்களும்
அப்படியே இன்றும்
ஒரு
துளிகூடக் குறையாமல்
எனக்குள் நிறைவாக ஊற்றெடுக்கின்றது!

கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி

 
காலம் கரைந்து செல்கிறது.
நேற்று இருந்தவர் இன்று இல்லை

வாழ்க்கை என்கின்ற நியதிக்குள் யாவரும் உட்படுகின்றனர்.
அந்த நியதியையும் வென்று
மக்கள் மனங்களில் வாழும் உறவுகள்
என்றென்றும் மதிக்கப்படுகின்றார்கள்.
நினைவுபடுத்தப்படுகின்றார்கள்

அவ்வகையில் என் இதயத்தின்
அடையாளமாக இருக்கக் கூடிய உறவு
என் றாத்தா சித்தி பௌசியா(ஜெஸிமா ) ‘அவர்கள்
.

அவருடைய மறைவு நிகழ்ந்து
இன்று ஓராண்டு பூர்த்தியாகின்றது.
நம்ப முடியவில்லை.
என் றாத்தா என்னுடன் இல்லை என்பதை!
அவர் என்னுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்
என்கின்ற உணர்வையே தந்து கொண்டிருக்கிறது.
அந்த உணர்வு இன்று இக் கவியோடு நிழலாடுகின்றது!
……………………………………………………………………………………………..
நகர்ந்து விட்டது ஓர்ஆண்டு மனத்துயரம் மாறவில்லை

உடன்பிறப்பு உன்பிரிவால் மகிழ்ச்சி பறந்தது

சுமையாகிவிட்ட உலகில் சுமக்கமுடியா நிலையிலே நான்

மனநிம்மதி யில்லாமல் துடிக்கின்றேன் உன்மறைவால்

வாழுகின்ற வாழ்க்கையில் உன்னைநினைத்து எந்நாளும்

வடி(க்)கின்ற கண்ணீரை துடைத்து ஏங்குகின்றேன்

மரணத்தால் என்னை விட்டுச்சென்றீர், தொப்புள்கொடியுறவால்லல்ல

சுவர்க்கலோகம் சென்றதுபோல் நினைத்திருக்கின்றேன் மண்ணில் .!
உடன்பிறந்த தங்கையாய் தவிக்கின்றேன் றாத்தா !

எழுதிடும் கவிதைகள் என்மன நிலைதனை புரிந்து

இடி விழுந்து சிதறிய மன நிலை போல

கலங்குகின்றேன் உன்மௌத்தை நினைத்து நினைத்து

குருவிக் கூட்டம்போல றாத்தா மகிழ்ந்திருந்தோம் நாம்

இன்று நிலையாகச்சென்றுவிட்டீர் மனதில் வேரூன்றிவிட்டு

கலண்டர் தாள்களை ஒன்றொன்றாய் கிழித்தாலும்

மாறாத்துயரத்தை தாங்கிட பொறுமை தா! யாஅல்லாஹ் !

அன்புத் தோழியாக பாச பிறப்பாக என்னோடு

இணைந்திருந்து வரம்பெற்ற உறவாக வாழந்துவிட்டு

இன்று என்னைவிட்டுச் சென்றாலும் உங்களன்பு

ஒருபோதும் என்னுள்ளத்தைவிட்டு நீக்கிடாது பேணுகின்றேன்

ஒற்றைத்தாயின் இரட்டைக்குழந்தையாய் வாழ்ந்தோம் பிறப்பிலே

சுனாமியடித்துச் சிதறிய கிரமாம் போலானேன்

என்றும் என்னுயிர் இவ்வுலகில் உள்ளவரை

வருடங்கள்நகர்ந்தாலும் உன் நினைவு என்னைவிட்டுநீங்காது !

  என் தோழி பவள சங்கரி திருநாவுக்கரசுக்கு

 காலைச் சுடரொளி கண்களில் படர

மாலை வான் நிறம் வாங்கிய வதனம் 

முளரி அரும்புகள் முகிழ்த்த விழிகளில்
ஒளிரும் புதிய உணர்வுகள் பூத்து
வாழ்விலோர் திருநாள் கண்ட
மகிழ்ச்சியில் மனந்தான் பூத்து
செந்திரு போல் விளங்கும்
செந்தமிழ் (பவள சங்கரி ) பெண்மை
மாண்புறும் பெருநாள் உந்தன்
மணநாளின் நினைவு நாளில்
(கலைமகள் ஹிதாயாவின் வாழ்தலையை )
வானத்தின் மழைத்தூ வலாய்
குளிர்தமிழ்க் கவிதை யாலே
பெய்திட வந்தேன் வளம்
பெருக நும் வாழ்வின் வயல்

வாழ்க்கைத் துணையை வரித்து இன்றென்
நோக்கினில் உயர்ந்த பாச தோழியே பவள சங்கரி
தீக்குள் கிடப்பினும் சுடர்விடும் பொன்போல்
வாழ்கையில் என்றும் மாசின்றி வாழ்க…!!

மாசணு காத மனத்துள் வாய்மை
தேசு படர தெளிந்த நீ ரோடையின்
ஓசையைப் போலும் உண்மையின் நாதம்
ஆசு கவியாய் அகத்தினில் பொங்கி
வீசும் தென்றலில் மேதினி பரவ…..!!!

அண்ணன் (திருநாவுக்கரசு) கருணை மனத்தால்
(இறைவன் வரமாய் ) தந்த மருமகள்
இதயத்தை மனைவியின் இருப்பிட மாக்கிய
(பவள சங்கரி) இன்றுன் வாழ்வின் மண நாளை நினைத்து
எதிர் வரும் காலம் யாவிலும் துணையாய்,
பிரிக்க இயலா பிணைப்பாய்,இறைவன்
பேரரு ளாலே பிணைத்த வாழ்க்கைத்
தலைவன் திருநாவுக்கரடசோடு சார்ந்து இல்லற
வாழ்வின் தலைவியாய் வரும் வரும் நாளெலாம்
வாழ்வாய் உனக்கென வரையிலா வாழ்த்துக்கள்…

“இல்லறப் பூங்கா எழிலுறும் வண்ணம்
எழிலாய் அமைந்த தோழி பவள சங்கரி அதன்
சில் லெனும் நீரே,நீரில் மலர்ந்த
செவ்வர விந்த மலரே,மலரின்
உள்ளிருந் துளத்தின் உணர்விற் கலந்த
உணர்வே,சுகந்த மணமே,கரும்பின்
வெல்லப் பாகே,பாகுடைச் சுவையே…!
மேலாம் நிதியே! என்றெலாம் போற்றும் …

சங்க காலத் தமிழிலக் கியத்தின்
மங்கா கவிதையின் சுவை நயம் நிறைக…!
போதலர் தாமரைப் பொய்கையி லூறும்
சீதள மிகும் இன் சுவை நீர் போலும்
தீ திலா நெஞ்சில் சுரந்திடும் அன்பு நீர்க்
வாழ்க்கையில் இருவர் கலந்தொரு மித்து,

பொய்ப்பட பேசும் புவியின் கயமைகள்
மெய்ப்படும் வாய்மை மேவிடும் வாழ்வினால்
பொய்ப்பட ஆக புனித இல்லறத்தின்
மெய்ப்பொருள் தேர்ந்து விரிகதிர் சுடர்களாய்

கோபுரம் போலு யர்ந்த
கொள்கையும்,அகன்ற வான் போல்
ஆதுரம் மிகு குணமும்
ஆழி போல் அழ்ந்த (அ)றிவும்
சீருற பெற்று வாழ
திகழ் பரம் பொருளாம் வல்ல
இறைவனின் நெறிகள் பேணி
சுகம் பெற வாழ்த்துகின்றேன்….!

“மனைத்தக்க மாண்புடைய ளாகித் தற் கொண்டான்
வளத்தக்காள் வாழ்க்கைத் துணை…”

“பெண்ணின் பெருந்தக்க யாவுள கற்பெனும்
திண்மையுண்டாகப் பெறின் “என வள்ளுவன்
தீட்டிய குறளோ வியம் போல் வீட்டில்
ஏற்றிய தீபம் போல் இருள் கடிந் தொளிர்வாய்..,.!

பெண்ணின் பெருமையெலாம்
பேசும் திருக்குறளின்
நுண்ணரிய கருத்தெல்லாம்
நுணுகிச் சுவைத்து நலம்
பண்ணி ஆயிரங் காலப்
பயிராய் தலைத்திடுவீர்…!

குழலினில் யாழினில் எழுந்திடும் இசையிலும்
கோடி இன்பம் கூட்டும் மழலை
மொழிகளின் இனிமையும்
செவிகளின் நிறைய….!
உள்ளங்கள் ஒன்றாய் உணர்வுகள் ஒன்றாய்
இன்பமும் துன்பமும் ஒருவருக் கன்றி
இருவர்க் காம் எனும் இயல்பின ராகி….

நீரோடு கயல்பிரி யாதது போல்
நிலவொடுஒளிபிரி யாதது போல்
காரோடு குளிர்பிரி யாதது போல்
கடலிடை அலைபிரி யாதது போல்

நூலோடு நயமும் நுதலொடு திலகமும்
தாளோடு எழுத்தும் தமிழிடை இனிமையும்
பாலோடு வெண்மையும் பழமொடு சுவையும்
பூவோடு மணந்தான் பொருந்திய வாறாய்
என்றும் – தொடந்து வாழ்க !

“செந்தமிழ் கவிதையாய்
சிறப்புடன் வாழ வாழ்தும் உங்களன்புத் தோழி

கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி -இலங்கை

வெறும் புகழ்ச்சி அல்லஉண்மை !

வல்லமை யெனும் தேனமுதச்
செந்தமிழின் –
சுவையெல்லாம் உய்த்துணர்ந்தேன் !
சிந்தையெலாம் நிறைந்த
ஒரு –
சுகானந்த அனுபவத்தில் திளைத்தேன் !
களித்தேன் !!

வல்லமை
வெண்மையும்
பசுமையும்
மெலெழில் பூத்து ,
இன்றைய தேவையில் –
வாழ்வில்
பசுமையும்
சமாதானமும்
அமைதியும்
உணர்த்துவதாக இருகின்றது !

வல்லமை
கலை உள்ளங்களின்
வாழ்வில் –
செழுமை சேர்த்திருக்கின்றது !

நல்ல முயற்சி
பவள சங்கரி திருநாவுக்கரசு,
அண்ணா கண்ணன்,
தேமொழி,

மேகலா இராமமூர்த்தி,,

அமைதிச் சாரல் (சாந்தி மாரியப்பன்),

தி. சின்னராஜ்,

மதுமிதா,

இன்னம்பூரான்,

மறவன்புலவு க. சச்சிதானந்தன்,

விஜய திருவேங்கடம்,

விசாகப்பட்டினம் வெ. திவாகர்,

ஆமாச்சு (எ) ஶ்ரீராமதாஸ்,

ஸ்ரீநிவாசன்,
காமேஷ்,

செல்வ முரளி,

முனைவர் நாகபூஷணம்,

ஆகியோர் துணிவில் மலர்ந்த தூய பணி !
வல்லமையைப் பார்க்கும் போது
படிக்கும் போது –
அதற்கு எழுதும் போது
நினைக்கும் போது
நிறைவுகளே நெஞ்சில் நிறைகின்றன !
வல்லமைத் தளத்தில் நின்று பார்த்து
சளித்து களைத்தது போதும் !
இக் குளிர் நீர் பொய்கையில்
இறங்கி சுவை நீர் பருகி
சிறிது விடாய் ஆற்றிக் கொள்ள விழைகிறேன் !

வல்லமை
கவிப்பூக்களை
தன் சிற்றலைக் கரங்களால் ஏந்தி
இசைபாட காலாயிருந்த
நேசவுள்ளங்களின் துடிப்பு !

வல்லமை
இந்திய மண்ணில் ஊற்றெடுத்து
குதித்தோடி உலகமெங்கும் ஓடிவரும் நதி !
வயலில் பாய்ந்து
வளர்த்திடும் செந் நெல் போல ,
தூய சிந்தையில் ஊறி வரும்
களம் நீர் தான்
வளர்க்கும்எங்கள் கலைப் பயிரை !

வளர் சுடர் போலொளி வீசும்
வல்லமை –
அறிவிலும் சிறந்த
நல் இதயப் பேழை!
தன்னகம் கொண்ட தமிழ் தளம்
வல்லமைக்கென் பைந்தமிழ் வாழ்த்து !

கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி -இலங்கை

கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி

ஒரு பூனை
அடுப்படிச் சாம்பலில்குட்டி போட்டுக்
கதறித் துடிப்பதாகக்
கனவு கண்டு
நித்திரையினைத் தொலைத்தேன்
நிம்மைதியினை  இழந்தேன்…!

காக்கா கோழிகளின்
சங்கீத ராகம்
என் காதுகளைக் குடையவே
முற்றத்துப் பக்கம் பாதங்கள்
கோலம் வரைந்தன
கண்கள் நிஜங்களைத்
தேடி அழைந்தன …!

என் ராக் கனவுகள் –
என்னை
ஏமாற்ற வில்லை
துரோகமிழைக்கவுமில்லை…!
சில முக நூல் உறவுகளைப் போல்
மன சந்தோஷத்தால்
என் இதய மலர்
சிரித்துக் கொட்டியது
அழகான குட்டிகளின்
பிறப்பினைக் கண்டு
வருகையைக்  கண்டு…!

நீண்ட தொல்லைகளுக்குப்
பின் இன்றுதான்
என் சுவாச மூச்சுக்கு
மன நிம்மதி கிடைத்தது !

இரவு நேர இருளில்
அந்த உடுப்புப் பெட்டிக்குள்
எலிகளின் அட்டகாசமா…?
அல்லது
விளையாட்டு பொம்மைககளின்
குரலோசைகளா…?
அல்லது
உணர்வுகளின் சப்தங்களா…?

உன் சுவாசம்பட்ட
வீட்டுச் சந்துபொந்துகள்
மூலை முடுக்குக்குகள்
சூரியனைக் கண்ட பனிபோல
மாறத் தொடங்கியுள்ளன

உடம்பினைப் போர்த்திய
துண்டினைப் பார்த்து
உன் இதயம் –
அழுது வடிவதேன்..?

அதனால்தான் போலும்
உன் உள்ளத்துக் கதவுகளை
அடிக்கடி மூடித்
திறந்து எனக்குள்
உண்ணாவிரதம்செய்தனவோ?
ஹர்த்தால் ஆர்ப்பாட்டம் புரிந்தனவோ ?

என் ஜீவன் –
எலி, பல்லி, கரப்பத்தான்
நுலும்பு கொசு, எறும்பு
எதுவுமே அற்ற
படுக்கையில் மனநிம்மதி நாடி
உறங்க அழைந்தேன்!

உன் குட்டிகளைக் கண்ட
சின்ன எலிகளெல்லாம்
உன்னைப் போலவே
மரம் விட்டு மரம் தாவும்
மந்திகளைப் போலவே
இடம்மாறித் தடம் மாறிப்போயின
நிலை மாறி..!

சில கனவுகள் பலிக்கும்
நினைவுகள் நிறைவேறும்
என்ற நம்பிக்கைகள்
எனக்குள் வாழ்கின்றன
என் எதிர்பார்ப்புகளின்  இலட்சியங்களில்
ஆரம்பமாகும்
திசைகாட்டும் கப்பலைப்போல்
என் வீட்டுப் பூனைகளும் …!

-கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி 

எந்தையே எம்முயிரே
எங்கு நீ சென்றாயோ ?
சிந்தை நாம் கவல்கின்றோம்
சோர்வுற்று வாழ்கின்றோம்
உந்தன் பிரிவாலின்று
உறு துணை இழந்துநாம்
வெந்தழலில் புழுவாக
வேதனையால் துடிக்கின்றோம்!

மந்த மாருதமாய் நீயே
மகிழ்வித்தாய் எங்களையே
சந்தனத் தோப்பாக
செழிப்புறயெம் வாழ்க்கையும்
பந்தபாசம் பாசறையில்
பயில்வித்தாய் எங்களைநீ
விந்தைமிகு அன்பிற்கே
வரைவிலக்கணம் ஆனாய்நீ!

சாய்ந்தமரு தெம்பதியில்
சகலருமே எப்பொழுதும்
தூய்மையுறும் உன்னன்பைத்
துளியேனும் தயக்கமின்றி
நேயமுடன் மதித்துனது
நேர்மைநல் லாற்றலோடு
வாய்மையரும் பண்புகளை
வாழ்த்திநிதம் மகிழ்ந்தனரே!

மருத்துவத்தால் பல்லாயிரம்
மக்களது நோய்தீர்த்த
அருந்தந்தையே உம் பிரிவால்
ஆறாகுமெம் வேதனைக்கு
அருமருந்து இனிநாங்கள்
ஆரிடம்தான் பெற்றிடலாம்?
கருணையிறை அருளொன்றே
கைகொடுக்கும்; ஆறுகிறோம்!

சன்மார்க்க நெறிபேணிச்
சாந்தமுடன் நீ வாழ்ந்தாய்
உன்சேவை மனப்பான்மை
உள்ளொன்று புறமொன்று
முன்னொன்று பின்னொன்று
மிழற்றுகிற பழக்கமின்றி
நன்னெறிகள் பேணி நிதம்
நலம்பெறவே வாழ்ந்தாய்நீ!

சேர்பகையே வந்தாலும்
சத்தியத்தில் தவறாது
நேர்மையே நல் கிடவே
நடத்திடுவாய் என்றென்றும்
ஓர்மையிறை எண்ணமே
உன்துணையாம் என்றேநீ
கூறிய அறி வுரைகளின்னும்
காதுகளில் ஒலிக்கிறதே!

அரும்சுவர்க்கத் தலைவாசல்
அதைவிடவும் அருந்தந்தை
பெருந்தகுதி உயர்வாமே
பெருமானார் பொன்மொழியைக்
கருத்தில்நாம் ஆழமாய்க்
கொண்டழகாய்  உன்பெயரைத்
துருப்பிடிக்கா தென்றுமே
தூய்மையுறக் காத்திடுவோம்!

கலைமகளாய் நானென்றும்
கவின்இஸ்லாம் வழியினிலே
கலைஇலக்கியப் பணிகளையே
கட்டுப்பாடு ஒழுக்கமுடன்
நிலையாகத் தொடர்ந்தாற்ற
நெஞ்சுறுதி தந்தநீயே
நிலைகலங்க எமைவிட்டே
நீத்தாயே இவ்வுலகை!

என்னெழுது கோலுனது
ஆத்மாவின் சாந்திக்காய்க்
கண்ணீரை மையாக்கிக்
கரைபுரளும் பாசத்தைப்
பொன்னரிய எழுத்தாக்கிப்
பிரார்த்தனை மாலையாய்
இன்றிங்கே தொடுகிறதே
இறையருள்கவே ஆமின்!

-கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி

உழைத் துழைத்து நாமுந்தான் ஓடாய்த்தேய
உழையாதார் ஊதித்தான் பெருக்கக் கண்டோம்!
இழைத் தேநாம் இடுப்பொடிய ஈரமில்லா
இதயத்தார் இருந்துறிஞ்சி “மேலே சென்றார்”!

முதுகினிலே கூடையினைத் தாங்கி நாமும்
முதுகொடியக் கொழுந்தெடுத்துக் கொணர்ந்து சேர்த்தோம்
புதுவாழ்வு எதுவும் நாம் கண்டதில்லை!
புல்லர்கள் வாழ்வுக்கே உரமாய்ப் போனோம்! 

ஓட்டை “லயம்” தானெமது உலகும் வாழ்வும்!
உழைப்புத்தான் உயிர் எமக்கு  ஓய்வோ தூக்கம்!
காட்டையெல்லாம் கழனிகளாய்ச் செய்தோம் எங்கள்
கனவுகளோ கண்ணீரில் கரையக் கண்டோம்!

மலையகத்து இலைகளுக்குப் பசுமை சேர்க்க
மணிமணியாய் வியர்வையினை வடித்துத் தந்தோம்!
நிலைமாறி எம் வாழ்வில் பசுமை பூத்து
நிம்மதியாய் வாழும் நாள் என்று பூக்கும்?

-கலைமகள் ஹிதாயா ரிஸ்வி 

பிச்சை போட வேண்டாம்!
புகழ் தேட வேண்டாம்!
ஏழை எளியோரை  நினைத்துப் பாருங்கள் – அந்த 
அல்லாஹ்வே உங்களுக்குத்  துணையிருப்பார்!

இருப்பதை வைத்துச் 
சிறப்பாய் வாழ்வோம் 
இறைவனை வணங்கி!

நிம்மதியாய் இருப்போம்
போட்டி பொறாமை  
சண்டை சச்சரவு
இவையெல்லாம் எதற்கு?
மனதிலே விஷமென்றால் 
எதற்கு மனிதாபிமானம்?

மனதில் நச்சுத்துளி கலந்து
சமூகத்துக்கு எழுதி என்ன பயன்?
உறவுகளைப் பசிக்க விட்டுவிட்டுப் 
பணத்தினைக் கட்டிக்காத்து என்ன பயன்?

மனமும் உடலும் கருகிய பின் 
குடும்பம் இருந்து  என்ன பயன்?
சோற்றில் விஷத்தைப் போட்டுவிட்டு 
வேடிக்கை பார்த்து  என்ன பயன்?
உறவே சீரழிந்த பின்
பணமும் பிணமும் எதற்கு?

எழுத்தில் எல்லா வரிகளும் 
தலைக்கனம் நோக்கிப் போகிறது!
உடலும் உள்ளமும் ஊனமுற்றே 
வாழ்வு வீணாய்ப் போகிறது…

கையெழுத்து 
நன்றாகயில்லையெனினும் 
பரவாயில்லை – தலையெழுத்து 
நிம்மதியாக அமைய 
வழிகாட்டுங்கள்…!

ஒருவனின் கதை கவிதை கட்டுரை அல்ல 
ஒரு இனத்தின் வேதனை…!