Tag: எம். ஜெயராம சர்மா

எம். ஜெயராமசர்மா – மெல்பேண்

மனித வாழ்வுக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கின்றது. மனித வாழ்வு ஒரு புனித வாழ்வு. மனிதப் பிறவி ஒரு புனிதப் பிறவி. ” மனிதப் பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மாநிலத்தே” என்றார் அப்பர் அவர்கள். ” மண்ணில் நல்ல வண்ணம் வாழலாம் ” என்றார் சம்பந்தப் பெருமான். ” புவனியிற் போய்ப் பிறவாமையில் நாள்நாம் போக்குகின்றோம் அவமே ” எனத் தேவர்கள் கவலைப்பட்டுச் சொல்லுவதாக மணிவாசகப் பெருமான் கூறுகின்றார். இப்படியெல்லாம் சொல் லும் அளவுக்கு… இந்தப் புவியும், அதில் வாழும் மனிதவாழ்வும் போற்றப்படு கின்றது. அந்தப் போற்றுதலுக்கு ஏற்ப எமது வாழ்வு அமைகின்றதா? அந்தப் போற்றுதலுக்கு உரித்துடையவர்களாக இருக்கின்றோமா ?

எங்கே போகின்றோம்? என்ன செய்கின்றோம்? என்ன சிந்திக்கின்றோம்? எதுவே ஒரு திட்டமில்லாது இருக்கின்றது. கண்டதே காட்சி!கொண்டதே கோலம்! என்று வாழ்கின்றோம். அங்கொரு கண்ணும் இங்கொரு கண்ணுமாக இருக்கின்றோம். முழங்காலுக்கும் மொட்டத் தலைக்கும்முடிச்சுப் போடமுயல்கின்றோம். கரும்பிருக்க இரும்பைக் கடித்துப் பார்க்கின்றோம். கனியிருக்கக் காய் கவர்ந்து உண்ணுகின்றோம்.

சிங்கத்தைவிட்டுச் சிறுநரியைப் பிடிக்கின்றோம். எங்களுக்குப் புரியவில்லை! தெரியவில்லை! திகைப்பு ! ஒரே மலைப்பு !சாந்தியில்லை… சமாதானம் இல்லை… அன்பு ஒளிந்துகொண்டுவிட்டது. அறம் வெளியே வர மறுக்கிறது. அஹிம்சை ஹிம்சையாகி நிற்கிறது. மன்னிக்கும் இயல்பு மறந்தே விட்டது. கல்வி காசாகி விட்டது. குருபக்தி கருகியேவிட்டது. கல்விக் கூடங்கள் காசுக் கூடங்களாகி   விட்டன. பெரியவரைக் காண்பதே பெரிய விஷயமாகிவிட்டது. சின்னத்தனம் எங்கும் சிரித்து நிற்கிறது. மனத்தில் இருட்டு! வழியில் திருட்டு! பார்க்குமிடங்க ளெல்லாம் படுகுழிகள் மயம் ! எங்கே போகின்றோம் ?

கோவில்கள் கட்டப்படுகின்றன. கும்பாவிஷேகங்கள், மண்டலாபிஷேகங்கள் நடக்கின்றன. இலட்சார்ச்சனை, கோடியார்ச்சனை, மகாயாகம், சாந்திஹோமம், சங்காபிஷேகம், திருவிழாக்கள் என்று பல்வேறு நிகழ்ச்சிகள் இடம் பெறுகின்றன..இவற்றால் பலன் உண்டா? பலன் வந்ததா? இதையெல்லாம் ஏன் சொல்லுகிறேன் என்றால்…எங்கள் வாழ்வில் “சமயம் சமயமாக இல்லாது போய்விட்டமையேயாகும்”. சமயத்தை நாங்கள் யாருமே சரிவர அறியவில்லை. சமயத்துக்கான மனப்பாங்கைச் சரியாக வளர்த்துக் கொள்ளவும் இல்லை. ஒருகணம் யோசித்தால்…சமய வாழ்வையே வாழவில்லை! ஆண்டவன் சன்னிதானத்தில் அனைவரும் சமம்தானே? நாம் அப்படி நடக்கின்றோமா? உயர்வு, தாழ்வு, பதவி, அந்தஸ்து காட்டப்படுவது முறைதானா?

“ஆவுரித்துத் தின்றுழலும் புலையரேனும்” என்று அப்பர்பாடிய அந்த அருள் வாக்கை மறந்துவிட்டோம். “கண்ணப்ப னொப்பதோர் அன்பின்மை கண்டபின்’ என மணிவாசகர் கண்ணப்பரைப் போற்றிய அன்பினை உணரவும் காட்டவும் தவறிவிட்டோம்.”பட்ட கட்டையிற் பகற்குருடு போகுது ” என்ற தத்துவத்தின் தாத்பரியத்தையும் அறவே மறந்து விட்டோம்.

விளைவு … சமயம் சமயமாக இல்லை. எங்கள் சமயவாழ்வு சமய வாழ்வாக இல்லை. உண்பது, உடுப்பது, உறங்குவது, உல்லாசமாக வாழ்வது சமயவாழ்வா? “ஆடையணிகலன் ஆடம்பரங்கள் ஆண்டவன் விரும்புவ தில்லை—அங்கொரு கண்ணும் இங்கொரு கண்ணும் ஆலய வழிபாடில்லை.” தன்னல மறுப்பு சமயத்தின் உட்கிடை. பொதுநலம் ஓம்புதல் சமயத்தின் உன்ன தம்.

நான் வாழ வேண்டும். எனது குடும்பம் வாழ வேண்டும். எனக்கு எல்லாம் வரவேண்டும். நானே பெரியவன். மற்றவன் எக்கேடு கெட்டாலும் அதைப்பற்றி எனக்கென்ன? பணம்..பதவி..அந்தஸ்து..மற்றவனைவிட எனக்கும் எனது       குடும்பத்துக்கும் மட்டுமே வந்துசேரவேண்டும். இதுதான் சிந்தனை. இதுதான்   இன்றைய வழிபாட்டில் காணப்படுகின்றது. இதுதான் இன்றைய மனிதனின் மனப்பாங்காகவும் இருக்கிறது.

இதை எப்படிச் சமயவாழ்வு என்று எடுக்கலாம்? சம்பந்தரும் அப்பரும் யாருக்காக வாழ்ந்தார்கள்? இறைவனிடம் தமது சொந்த சுகத்துக்காக எதையும் கேட்டனரா? மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழவேண்டும். அப்படி வாழ்வதற்குக் கழுமலத்தில் பெண்ணின் நல்லாளொடு இருக்கின்ற எம்பெருமான் துணை நிற்பார். அந்தப் பெருமானை வழிபடுவோம் வாருங்கள் என அடியவர்களுக்கு வழிகாட்டி நின்றார். அப்பர் முதலானோர்… சமயவாழ்வு , சைவம் தழைக்கத் தமது வாழ்க்கையையே தியாகம் செய்து நின்றார்கள். முதன் மந்திரிப் பதவியியும் அதனால் வரும் ஆடம்பர வாழ்வும் வாய்த்திருந்தபோதும் அவற்றை உதறிவிடுகிறார் மணிவாசகப் பெருமான். பெரியபுராணம் காட்டும் அடியார்கள் தமக்காக வாழாத பெரியவர்கள். சந்தனமாக, மெழுகுவர்த்தியாக வாழ்ந்தவர்கள்.

“கூடும் அன்பினில் கும்பிடலேயன்றி வீடும்வேண்டா விறலினர்” என்று அவர்களை எமக்கெல்லாம் அடையாளம் காட்டுகின்றார் சேக்கிழார் அவர்கள்.

ஆலயம் என்பது ஆன்மா லயிக்கின்ற இடமாகும். எல்லா வற்றையும் மறந்து ஆன்மா இறைவனை நினைக்கும் இடமாகும். அங்கே லயிப்பு இருக்கிறதா? லயிப்பதில் எம் மனம் நாட்டம் கொள்கிறதா? ஆலயத்தில்தான் எத்தனை வாக்குவாதங்கள்? ஆலயத்தில்தான் எத்தனை அந்தஸ்துச் சண்டைகள்.. நீயா..நானா ..பெரியவன்! எனக்கா — உனக்கா இந்த ஆலயத்தில் முதல் மரியாதை? எனக்குப் பரிவட்டமா? அல்லது உனக்குப் பரிவட்டமா? சுவாமி புறப்படும் முன்னர் நீ தேங்காய் உடைப்பதா? நான் உடைப்பதா? என்று பலரது மண்டைகளே உடைபடுவதைக் காண்கின்றோம்! இவைகள் பொருந்தக் கூடியனவா? இதுதான் சமயவாழ்வா? நாம் எங்கே போகின்றோம்?

வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் தேவை. நோக்கம் இல்லாத வாழ்வு அர்த்தமற்ற வாழ்வாகும். வாழ்வுக்கு அர்த்தம் ஊட்டி நிற்பதே சமயவாழ்வுதான். சமயத்தை ” மதம் ” என்ற பெயராலும் அழைக்கின்றோம். மனிதனிடம் காணப்ப டுகின்ற ’மதத்தை ‘ அகற்ற உதவுங் காரணத்தால்தான் இப்படி ஒருபெயர் சூட்டப்பட்டதோ என்று கூட எண்ணத்தோன்றுகின்றது. ஆனால் மதத்தை அகற்றுவதற்கு ஏற்பட்ட ஒரு அமைப்பானது…மனிதனிடம் மதத்தை ஊட்டுவதற்குக் காரணியாக்கப் பட்டுவிட்டது. மதவாதிகளால், மதவெறியர்களால் இந்த நிலை தோற்றுவிக்கப்பட்டுவிட்டது.

சிலுவை யுத்தம், இந்து முஸ்லீம் கலவரம், பாபர்மசூதி விவகாரம், அயர்லாந்து இங்கிலாந்துப் பிரச்சினை யாவும் ..மதவெறிபிடித்தவர்களின் வெறியாட்டங்களையே காட்டிநிற்கின்றது. இது வரலாறாகி நிற்கின்றது. உலகில் பல மதங்கள் காணப்படுகின்றன. மதங்களின் சடங்குகள் ஆசாரங்கள் வேறுபட்டனவாக இருக்கலாம். ஆனால்… எந்தச் சமயமாவது; அநீதியை, அறம் அல்லாதவற்றை, ஒழுக்கத்துக்குப் புறம்பானவற்றைச் செய் என்று சொல்லுகிறதா என்றால் .. இல்லை என்றுதான் விடை வரும். “அன்புதான் இன்ப ஊற்று…அன்புதான் இதய ஜோதி…அன்புதான் அரவணைக்கும் தாரகமந்திரம் “.

அன்பின் முக்கியத்துவத்தையே எல்லாச் சமயங்களும் வற்புறுத்துகின்றன. எங்கள் சைவமும் அன்பைப் போற்றுகின்றது.”அன்பும் சிவமும் இரண்டல்ல.அன்பும் சிவமும் ஒன்றே” என்பது எங்கள் சமயத்தின் பெருந்த த்துவமாகும். இறைவன் அன்பு வடிவானவன். அன்புடையார்க்கு ஆண்டவன் அருகில் வருவான். அருளைத் தருவான் என்று எங்கள் சமயமும், சமயப் பெரியோரும் கூறுகின்றனர். இன்று உலகத்தில் அருகிக் காணப்படுவது என்ன வென்றால்; அதுதான் “அன்பு “. மனித வாழ்வில் அன்புத்தேவை இல்லாமல் போய்விட்டது. அன்புக்காக ஏங்குவோர் அநேகர். அன்பைக் காட்டுவார் யார்? அவர்கள் அன்புக்காய் ஏங்குகிறார்கள்! அவர்களது தாகம்தான் தணிக்கப் படுவதாகவில்லை.

ஏக்கம், ஏமாற்றம், மனக்கவலை, மலிந்துகிடக்கிறது. பாதுகாப்பு, அன்பு, காருண்யம், இரக்கம் ஒறுத்துவிட்டது. எங்கும் ஒரே அந்தகாரம், குழப்பம், பதட்டம், பேராசை, பொறாமை, முரட்டுத்தனம் மலிந்துவிட்டது. உலகாயதம் உருக்கொண்டுவிட்டது. உலகம் அதன் கைப்பொம்மையாகிவிட்டது. விஞ்ஞானம், தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து வளர்ந்து வருகிறது என்பது உண்மைதான். மனித வாழ்வில் பல செளகரியங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன என்பதும் உண்மைதான்.

ஆனால் மனித மனங்களில் மட்டுந்தான் செளகரியங்களோ செளஜன்யங் களோ ஏற்பட்டதாகத் தெரியவில்ல. வாய்ப்புகள், வசதிகள் மனதில் கூடக்கூட மனங்களில் நல்ல மாற்றங்களும் ஏற்படவேண்டும். ஆனால் மாறாக உள்ளது. விரிவடைய வேண்டிய மனங்கள் சுருங்கிவிட்டன. நேராக இருக்க வேண்டிய மனங்கள் கோணலாகிவிட்டன.மனங்களில் நிறைவு தோன்ற மறுக்கிறது.கிடை த்ததற்கு மேலாக இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என்று மனம் பேராசை கொள்ளு கிறது. மேலும் கிடைப்பதற்கு– அது ; என்ன வழியானாலும் பரவாயில்லை என்று எண்ணுகிறது. இதனால் செய்யக்கூடாததை எல்லாம் செய்கிறது. மனித மனத்தில் வெறி ஏற்பட்டுவிட்டது. வெறிவந்தால் அங்கே நெறி அழிந்துவிடும்.

நெறி அழிந்தால் அங்கே முறை தவறிவிடும். முறை தவறிவிட்டால் வாழ்க்கை வாழ்க்கையாக அமையாது. இதனையே இன்று நாளாந்தம் காண்கின்றோம்.

இறை நம்பிக்கை குறைந்து தனது செயற்பாடுகளில் முற்றும் முழுதான நம்பிக்கை வந்துவிட்டது. எனவே எதுவும் செய்து எதையும் பெறலாம் என்ற முனைப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. இராவணர்கள், சூரர்கள், ஹம்சர்கள், இரணியர்கள் மலிந்துவிட்டார்கள். யாரை யார் திருத்துவது? யாருடைய சொல்லை யார் யார் கேட்பது? இறைத் தியானம் கலைந்துவிட்டது. லெளகீகம் மேலோங்கிவிட்டது.

“பொருளில்லார்க்கு இவ்வுலகம் இல்லை” என்பதைமட்டும் பார்த்தவர்கள்…..”அருளில்லார்க்கு அவ்வுலகம் இல்லை” என்பதை பார்க்க மறந்து விட்டனரோ அல்லது மறுத்துவிட்டனரோ தெரியவில்லை!

போதைவஸ்து, பொருள்கடத்தல், இலஞ்சம், ஊழல், மோசடி இவற்றால் பணம் சம்பாதிப்பது இன்று சாதாரணமாகிவிட்டது. பணத்தைச் சம்பாதிக்க   வேண்டும். உலகாயத வாழ்வை வாழவேண்டும்.பாவமாவது! புண்ணியமாவது! கடவுளா? சாமியா? தானமா? தர்மமா? நீதியா? நியாயமா? உண்மையா? நேர்மையா? ….. எதைப் பற்றியும் எள்ளளவும் கவலையே இல்லை. பணம் பண்ணுவது ஒன்றே குறிக்கோள். முடிவில் காண்பது என்ன? விரக்தி! வேதனை! பயங்கரம்!

பாரததேசத்திலே பல மகான்களும்,துறவிகளும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் அளவுக்கு நாங்கள் போகவேண்டும் என்பதில்லை. மனத்தளவிலே ஓரளவுக்காவது துறவுநிலை தேவைதானே? எங்கள் மனவெழுச்சிகள் மாற்றம் உறவேண்டும். மாற்றப்படவேண்டும்! எங்கள் சிந்தனைகள் செல்லும்திசை திருப்பப்படவேண்டும்.எங்களின் செயற்பாடுகளில் தூய்மை துலங்கிட வேண் டும். இவற்றுக்குச் சமயவாழ்வுதான் துணைபுரியும்.சமய நெறிகள்தான் வழி காட்டும். இறையுணர்வுதான் நல்வழி இட்டுச்செல்லும்.

கோவில்கள் சோழர்காலத்தில் சமூக நிறுவனங்களாக விளங்கின. ஆதுரர்சாலையாக, கலைக்கூடமாக, கல்விச்சாலையாக, நீதித்தலமாக, என்று பலநிலைகளில் விளங்கின.ஆன்மீகம் கலந்ததாக நீதி, ஆன்மீகம் கலந்ததாக கலைகள், ஆன்மீகம் கலந்ததாக பொருளாதார நடவடிக்கைகள் இருந்தன.

அரசன் முதல் ஆண்டி வரை கோவிலையே நினைத்தார்கள். கோயிற்பணி செய்வதையே தமது வாழ்வின் பெரும்பயன் என எண்ணினார்கள். ஆண்டவனுக்குச் செய்யும் பணியே பெரியது என்று நினைத்தார்கள். கனவும் நினைவும் கோவில் பற்றியதும், ஆன்மீகம் பற்றியதுமாகவே இருந்தது. இதனால் சோழ சாம்ராஜ்ஜியம் பரந்து விரிந்து வளர்ந்தது. கலைகள் வளர்ந்தன. காவியம், ஓவியம், சிற்பம், கட்டிடம் யாவும் உன்னத நிலைக்கு வந்தன. திருமுறைகள் வகுக்கப்பட்டன. திருத்தொண்டர் புராணம் உருப்பெற்றது.

இன்றோ எங்கள் கோவில்களில் உரிமைச் சண்டைகள் ஒருபுறம். நிர்வாகச் சண்டைகள் ஒருபுறம்.திருவிழாச் சண்டைகள் ஒருபுறம். அந்தஸ்துச் சண்டைகளும் ஒருபுறம். பூசைபண்ணுவதில் கூடச் சண்டைகள் நடக்கின்றன.

இவையெல்லாம் தேவைதானா? கோவில்கள்…பிரச்சனைகளின் கூடமாகமாறி நீதிமன்றம் வரை சென்றுவிட்டதைக் காண்கின்றோம். ஒரு காலத்தில் நீதித் தலமாக விளங்கிய கோவில்கள் எங்களின் போக்கால் எள்ளிநகையாடும் விதத்திற்கு நிலைக்களனாகிவிட்டது.

இதற்குக் காரணம் என்ன? எங்களது சிந்தனைகள் சமயச்சிந்தனைகளில் இருந்து வேறு நிலைக்குச்சென்றதும்… திருவிழாக்கள் களியாட்டமாக மாற் றப்பட்டதும்… அவசியமான காரியங்கள் கைவிடப்பட்டு ஆடம்பரங்கள் இடம் பிடித்துக்கொண்டதுமே ஆகும்.

சமயச் சடங்குகள் முக்கியத்துவம் அற்றன என்றொரு மாயை ஏற்பட்டதும், சமயமே அர்த்தமற்றது என்ற நாத்திகவாதம் தலைதூக்கியதும், புராணங்களுக்கும், இதிகாசங்களுக்கும்,வேதங்களுக்கும், ஆகமங்களுக்கும், வித்தியாசமான அர்த்தங்கள் கற்பித்து மக்கள் மத்தியில் விதைக்கப் பட்டமையுமேயாகும்.

ராமகிருஷ்ணபரமஹம்சர், சுவாமி விவேகானந்தர், ரமண மகரிஷி போன்ற வழிகாட்டிகள் இல்லாத நிலையுமாகும். யாவும் கொம்யூட்டர் மயமாகிவிட்டது. எங்கும் விஞ்ஞானம்.மெய்ஞ்ஞானம் வழிகாட்ட உகந்தது அல்ல என்ற வாதம் கவர்ச்சியாக அமைந்ததும் ஆகும்.ஆன்மீகத்தின் பெயரால் சமயத்தின் பெயரால் கடவுளின் பெயரால் பல போலிகள் நடத்தும் கபட நாடகங்கள் உண்மைச் சமயத்தின் உருவத்தைக் உருக்குலைத்துவிட்டது.

சமயம் – அரசியல் லாபங்களுக்கு இடமாக்கப்பட்டது. அரசியல்வாதிகள் சமயத்தலைவர்களாக முற்பட்டனர். புனிதம் கெட்டது. தூய்மை அகன்றது. மக்களுக்கு…..பாதுகாப்பு – எது எனத்தெரியாத ஒரு நிலத்தோற்றம் பெற்றுவிட்டது. அரசியல் தலைவர்களா? ஆன்மீகத் தலைவர்களா? யார் உயர்ந்தவர்கள் / யார் உண்மையானவர்கள் ? என்னும் அளவுக்குச் சமயவாழ்வை அரசியல் வாழ்வும், ஆடம்பர வாழ்வும் … உருக்குலைத்துவிட்டன. மக்களும் கவர்ச்சிகளுக்குத் தங்களைப் பறிகொடுத்து விட்டனர். கவர்ச்சியினால் பகுத்தறிவும், பக்குவமும் மக்களைவிட்டு அகலத்தொடங்கிவிட்டது.பகுத்தறிவற்ற தன்மை… படாடோபத்துக்கே வழி சமைத்துவிட்டது. எங்கே போகிறோம் என்று தெரியாத ஒரு மயக்க நிலையைத் தோற்றுவித்துவிட்டது.

இந்த மயக்க நிலையால் சுயநலமே மேலோங்கியது.பிறர்நலம் பேணல் என்பது மறக்கப்பட்டது. மற்றவர் துயர் துடைப்பது என்பது அவசியம் அற்றதாக ப்பட்டது. இறைபக்தி எள்ளி நகையாடப்பட்டது. கோவில் தரிசனமே பெரிதாகக் கொள்ளப்படாத ஒரு நிலை ஏற்பட்டது. இதனால் கண்டது என்ன? அமைதி குலைந்தது. சாந்தி நிலை தடுமாறுகிறது. அன்பு விலை ஏறிவிட்டது. அஹிம்சை யைப் பார்க்கவே முடியாது போய்விட்டது. குடும்ப உறவு சீரற்றதாகிவிட்டது. கல்விக்கூடங்களில் அமைதியில்லை.கலைகளில் காணப்பட்ட தெய்வீகத் தன்மை தரம் இறங்கிவிட்டது. வாழ்க்கை இயந்திர மயமாகிவிட்டது.

இதனால் எங்கே போகிறோம் என்பதை அறியாது, உணராது, திட்டமிடாது போவதுபோலவே இருக்கின்றது. இந்த நிலை மாற்றப்படவேண்டும். ”குறிக்கோள் இலாது கெட்டேன்” என்னும் நிலைக்கு வந்துவிடக்கூடாது. எப்படியும் வாழலாம் என்ற நிலை மாற்றப்பட்டு, “இப்படித்தான் வாழவேண்டும்” என்னும் நிலை உருவாகவேண்டும். அதற்குச் சமயவாழ்வுதான் உகந்தது. எனவே…எங்கே போகிறோம் என்று உணர்ந்து தெளிந்து அறிந்து எங்கள் வாழ்க்கையை அமைக்கவேண்டும். அதுவே “மண்ணில் நல்லவண்ணம் வாழும் வாழ்வாகும்”. அதுவே “வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழும் வாழ்வாகும். ” இதனை ஏற்படுத்தும் சக்தி இறைபக்தி யாகும். இறைபக்தியுடனான சமயவாழ்வை வாழ்ந்து எங்கள் குறிக்கோளை அடைவோமா?

-எம்.ஜெயராம சர்மா – மெல்பேண்

 

எழுதத்தெரிந்துவிட்டால் எழுதிவிடலாம் எனப்பலபேர் நினைக்கிறார்கள்.
அப்படி நினைத்தபடியால்தான் எப்படியோ எல்லாம் எழுதியும் விடுகிறார்கள்.

எழுதிய விஷயங்கள் எப்படி இருந்தாலும் அவர்களுக்கு அதைப்பற்றி எந்தவித வருத்தமோ கவலையோ வருவதேயில்லை. மற்ற‌வர்கள் என்ன சொன்னாலும் என்ன எண்ணினாலும் அதைப்பற்றி அலட்டிக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். எழுதிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

நாங்கள் எதைச்செய்தாலும் அந்தச் செயல் மற்றவர்களை எந்தவிதத்திலும் பாதித்து விடவே கூடாது. எங்களது விருப்பு வெறுப்புக்களைப் பகிரங்கப்படுத்தும் பொழுது மிகக் கவனமாகவே வெளிப்படுத்தவேண்டும். எங்களுக்குப் பிடித்த விஷயம் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும் என்று நினைக்கலாமா?அப்படி நினைக்கவே கூடாது.

சாதாரணமாக வீட்டிலே இருக்கின்ற அம்மா அப்பா பிள்ளைகளிடையேயே சாப்பாட்டில் கூட வித்தியாசம் இருப்பதை காணமுடியும். அப்பாவுக்கு நல்ல‌ காரம் பிடிக்கும். அம்மாவோ எதிர்மாறாக இனிப்பையே விரும்புபவராக இருப்பார். பிள்ளைகள் ஒவ்வொன்றுமே வித்தியாசமான சுவையை விரும்பலாம்.

அவர்களை பார்த்து…இனிமேல் நீங்கள் எல்லோரும் காரம்தான் சாப்பிட வேண்டும் என்று அப்பா கட்டளை இட்டாலோ வற்புறுத்தினாலோ அது நாகரிகமாக இருக்குமா?அது சர்வாதிகாரமாகவும் காட்டுமிராண்டித்தனமாக‌வுமாகவே இருக்கும் அல்லவா?

வீட்டிலேயே இப்படி இருக்கையில் வெளியில் உள்ளவர்கள் நிலையைச் சிந்திப்பது முறையான செயல்தானே. ஒவ்வொருவருக்கும் விருப்புக்களும் விருப்பம் இல்லாத தன்மையும் நிறையவே இருக்கிறது. அது அவரவர் சுதந்திரம். அதில் தலையிட எவருக்கும் உரிமை இல்லை. ஆனால் அவர் விருப்பத்தினை மற்றவர் மீது திணிக்க முயற்சிக்க நினைப்பதுதான் நாக‌ரிகமற்ற செயலாகி விடுகிறது எனலாம்.

சினிமா பார்ப்பதை அந்த நாள்தொட்டு இன்றுவரைப் பலர் நல்லதென்று
எடுத்துக்கொள்வதேயில்லை. ஆனால் நல்ல சினிமாக்களும் வந்துதான் இருக்கின்றன. அதற்காக ஒட்டுமொத்த சினிமாவையும் அது சார்ந்தவர்களையும் திட்டித் தீர்ப்பதோ வசை பாடுவதோ முறையா? இதனை பலர் எழுத்தால் செய்யும்பொழுது எழுத்து நாகரிகம் சற்று யோசிக்கின்றது.

சமயம் பக்தி கடவுள் இவையெல்லாம் பொதுவானவை. இவை பற்றி பல‌ கருத்து முரண்பாடுகள் காலத்துக் காலம் இருந்துதான் வந்திருக்கிறது. ஆனால் சமயங்களோ பக்திமார்க்கங்களோ கடவுள்பற்றிய நம்பிக்கைகளோ உலகைவிட்டு மறைந்து விடவில்லை.

இதுபோலத்தான் உயர்வு தாழ்வு என்னும் சாதிப் பாகுபாடும். என்னதான் சமத்துவம் பேசினாலும் சாதியென்பதை ஒழிக்கமுடியவில்லை. அது ஒருபக்கத்தில் தனது வேலைகளைச் செய்தபடியே இருக்கிறது.

புத்தர் வந்தார்; இயேசு வந்தார்; காந்தியும் வந்தார்; ரமணர்வந்தார்; ராமகிருஷ்ண‌ பரமஹம்சர் வந்தார்; அவரது வாரிசாக சுவாமி விவேகானந்தரும் வந்தார். இவர்கள் அனைவருமே மிக மிக நயமாகவும் அதேவேளை வெகு நாகரிகமாகவுமே நல்லவற்றைச் சொன்னார்கள் எழுத்தாயும் தந்தார்கள். யாரையும் குறை சொல்லவும் இல்லை. யாரையும் புண்படும்படிச் செய்யவும் முயல‌வில்லை. இது எமக்கெல்லாம் பெரியதொரு பாடமாகும்.

இப்படி இவர்கள் எல்லாம் நடந்து காட்டிய பின்னரும் கூட நாகரிகம்
இல்லாமல் இங்கிதம் என்றால் என்ன என்று தெரியாமல் புரியாமல்
எல்லோர் மனத்தையும் நோகடிக்கும் வகையில் எழுதுவது என்பது
இவர்களிடம் எப்படித்தான் வந்ததோ?

வீட்டுக்குள் இருந்தால் அது அவர்களுக்கு மட்டுமே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். வீட்டை விட்டு வெளியில் வரும்பொழுது அது பல பேரைப் பாதிக்கும் அல்லவா? இதை ஏன் இவர்கள் உணர்கிறார்களில்லையோ தெரியவில்லை. விமர்சனம் என்பது தேவைதான். அதனை நாகரிகமாகச் செய்ய வேண்டும்.

வாரியார் சுவாமிகள் பல இடக்கு முடக்கான கேள்விக் கணைகள் வந்தபோதெல்லாம் யாருக்கும் எந்தவித மனநெருடல்களும் ஏற்படாவகையில் மிகவும் நாகரிகமாக அதனைக் கையாண்டுள்ளார் என்பதை அறிகின்றோம்.

எழுத்து என்பது மிகவும் வல்லமை வாய்ந்த ஆயுதமாகும். அதனை
மிகவும் லாவகமாகக் கையாளாவிட்டால் அது தாக்கிச் சேதப்படுத்திவிடும். கத்தியால் பழத்தையும் வெட்டலாம். அதேவேளை ஒரு ஆளையும் வெட்டிவிடலாம். நாகரிகம் அற்ற எழுத்துக்கள் மற்றவரை வெட்டிக்காயப்படுத்திவிடும்.

எனவே எழுத்தால் காயப்படுத்தாது…கருத்துக்களைக் கொடுப்போம்.
எழுத்தால் கண்ணியத்தைக் காப்போம். எழுத்தால் யாவரையும் இதமாக வருடிக்கொடுப்போம். அப்பொழுது எழுதும் எழுத்தில் நிச்சயமாக நயத்தகு நாகரிகம் வந்தே சேரும். நல்ல எழுத்தால் நாடும் வளரும். வீடும் வளரும். நட்பும் வளரும். உறவுகளும் மலரும். உள்ளமெல்லாம் உயர்வு பெறும். கண்ணியத்தைக் கடைப்பிடித்துக் கருத்துக்களை எழுதுவோம்.

 

-எம். ஜெயராம சர்மா – மெல்பேண்

முதியவர்களை இளையவர்கள் தமக்கு முட்டுக்கட்டைகள் என்று எண்ணுகிறார்கள். அவர்களுக்கு அவசரம்; இவர்களுக்கு ஆறுதல். அவசரம் என்பது சிந்திக்க விடாது. எதையும் ஆறுதலாக எடுக்கும் பொழுது பல தெளிவுகள் ஏற்பட வாய்ப்புண்டு அல்லவா? இதனை இளமை ஏற்க மறுக்கிறது. இதைப்பார்க்க முதுமை மறுகுகிறது. எடுத்ததற்கெல்லாம் ஏதாவது சொல்லியபடியே இருக்கிறார்களே என எரிச்சல்படுகிறார்கள் இளையவர்கள். அவர்கள் அப்படிச் சொல்வதற்குக் காரணம் அவர்களுக்கு முன்பு கிடைத்த பாடமாகும். தமக்கு ஏற்பட்ட கசப்புகள், மனச்சங்கடங்கள், மீண்டும் இளையவர்களுக்கும் ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்னும் நல்ல எண்ணமே இதற்கான காரணமாக இருக்கிறது எனலாம்.

பாட்டிகள், தாத்தாக்கள் எல்லாம் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல கதைகளை எல்லாம் சொல்லிக் காட்டுவார்கள். அந்தக் கதைகளில் அருமையான பயனுள்ள செய்திகள் எல்லாம் உள்ளே இருக்கும். அவையாவும் வாழ்க் கையில் பிரச்சினைகள் வரும் பொழுது தீர்வு காண்பதற்கு உதவி நிற்கும் தன்மை வாய்ந்தனவாகும். எனவே பாட்டி தாத்தாவை ஒதுக்கிவிடுவது என்பது முறையற்ற செயலேயாகும்.

ஒளவை பாட்டிதான்…ஆனால் அவரை ஒதுக்கினோமா? அவரின் “அறஞ்செய விரும்பு“ தொடர்தரும் அருங்கருத்துக்கள் எமக்கெல்லாம் அரணாக இருக்கிறதல்லவா?

பாட்டி வைத்தியம் பலவித பக்குவத்தை அளிப்பதையும் பார்க்கிறோம் அல்லவா? குழந்தைகள் அழும்; ஏன் அழுகின்றன என்று சில வேளைகளில் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது போய்விடும். வீட்டில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் விக்கி விறைத்துவிடுவார்கள். அங்கு ஒரு பாட்டி இருந்தால்…அவருக்கு அதற்கான காரணமும் தெரியும். அதற்கான பரிகாரமும் தெரியும். பாட்டியின் பக்குவத்தால் பதறித் துடித்த குழந்தை பக்குவமாவதுடன் சிரித்து விளையாடவும் தொடங்கிவிடும். வீட்டில் உள்ளவர்களும் ஆறுதல்பட்டு நிற்பர்.

இரவில் தயிர் சாப்பிடக்கூடாது. இரவில் கீரை சாப்பிடக்கூடாது என்று முதியவர்கள் எச்சரிப்பார்கள். அதனை இளையோர் கிண்டல் பண்ணி அவர்களின் எச்சரிக்கையையும் புறந்தள்ளி விட்டுச் சாப்பிடுவார்கள். அதன் பின்பு அவர்கள் அவஸ்தைப்படும் பொழுதுதான் முதியோரின் எச்சரிக்கை பற்றி உணர்ந்து கொள்ளுவார்கள்.

முதியவர்கள் சொல்லுவது அத்தனையும் மூடப்பழக்கம் என்றும், தேவையற்றன என்றும் எண்ணுவதே இளையவர் வழக்கமாகி விட்டது. அதனால் அவர்கள் எதைச் சொன்னாலும் காரண காரியம் பாராது உடனே ஒதுக்கித்தள்ளி விடுவதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டுவிட்டார்கள்.