Tag: முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

“நாம் படிக்கும் புத்தகம், முஷ்டியால் மண்டையோட்டை இடித்து நம்மை விழிக்கச் செய்யாதபட்சத்தில் நாம் ஏன் அதை வாசிக்க வேண்டும். அது நம்மை மகிழ்விக்கிறது என்பதாலா? அட கடவுளே, நாம் புத்தகங்களே இல்லாமல்கூட சந்தோசமாக இருக்க முடியும். நம்மை மகிழ்விக்கும் அப்படியான புத்தகங்களை, தேவைப்பட்டால், நாமே கூட எழுதிக்கொள்ளலாம். ஆனால் ஒரு துரதிர்ஷ்டத்தைப்போல நம்மை வந்தடைகிற, நம்மைவிடவும் நாம் அதிகம் நேசிக்கிற ஒருவரின் மரணத்தைப் போலவோ, தற்கொலையைப் போலவோ ஆழ்ந்த துயரம் விளைவிக்கக்கூடிய புத்தகங்களே நமக்குத் தேவை. நமக்குள் படிந்திருக்கும் உறைபனிப் பாறையைப் பனிக் கோடாரியால் பிளப்பதாக ஒரு புத்தகம் இருக்க வேண்டும்.” – ஃபிரன்ஸ் காஃப்கா 

சங்கப் பிரதியை மையமிட்டு விமர்சனங்கள், ஆய்வுகள் தமிழிலும் பிற மொழியிலும் ஏராளமாக எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆனால் புனைவு வெளிக்குள் பதிவு பெற்றவை மிகக் குறைவுதான். தமிழ் நாவல்களில் தமிழுக்குத் தொடர்பில்லாத மகாபாரதத்தை மையமிட்டு ஜெயமோகன், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், பிரபஞ்சன், தேவகாந்தன், அருணன், பூமணி போன்ற பலரும் எழுதியுள்ளனர். இவர்கள் ஏன் சங்க வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்ய முன்வரவில்லை என்ற கேள்வி எழுவது நியாயமானதே. இவர்களிடம் கேட்டால் மகாபாரதம் வசீகரமானது. அதனை எழுதுதல் எழுத்தாளனுக்கு மன நிம்மதி அளிக்கும் எனச் சொல்லக்கூடும். மேலும் இவர்கள் இந்திய அளவில் அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என நம்புகின்றனர். சங்ககால வாழ்க்கையைப் புனைவுகளின் வழிக் கடத்தத் தெரியாதவர்கள் வேறு எந்த இலக்கிய வடிவத்தையும் தமிழில் தந்தாலும் அதன்வழி எதையும் கட்டமைத்துவிட முடியாது. தமிழர்கள் புனைவாக எழுதாமல் போய்விட்ட சங்க வாழ்க்கையைக் குறிப்பாகப் பாணர்களின் அலைகுடித்தன வாழ்க்கையை மலையாளத்தில் மனோஜ் குரூர் நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள் என்ற நாவலில் புனைவு ஆக்கியுள்ளார். பிறப்பினால் மலையாளியாக இருக்கும் மனோஜ் குரூர் தமிழ்ச் சூழலையும் சங்கச் சூழலையும் முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்டு எழுதியுள்ளது முக்கியமானதாகும். பாணர்களின் வாழ்க்கையை மையமிட்ட இந்நாவல் தமிழில் எழுதப்பட்ட நாவல் போன்று வார்த்திருப்பது கவனத்திற்குரியதாகக் கொள்ளலாம்.

ஐந்து திணைகள் கொண்ட தமிழ் நிலப்பரப்பைத் தத்தம் இயல் மாறாத நிலம் யாதாயினும் அதில் நிகழும் ஒழுக்கம் பற்றித் திணை வகுப்பது பழைய மரபு. ஒழுக்க இயல் கருதாது நில வகையால் திணை அமைப்பது பிழைபட்ட பிற்கால வழக்கு. இது தொல்காப்பியருக்கு உடன்பாடன்று என்பது இச்சூத்திரத்தால் தெற்றென விளங்கும். (சாம்பசிவனார், 1997:34). ஐந்து திணைகளின் பிரிப்புப் பின்னணியில் உணவும் உணவு சார்ந்த பண்பாடும் மிக முக்கியமாய் அமைகின்றது. மருத நிலம் உணவில் தன்னிறைவு பெற்ற திணையாக உள்ளது. ஏனைய நான்கு நிலங்களிலும் உணவு காலச் சூழலுக்கு ஏற்ப அதிகமாகவோ குறைவாகவோ கிடைத்துள்ளன. ஐந்து நிலங்களிலும் வாழ்ந்த மன்னர்களும் வள்ளல்களும் தம்மால் இயன்ற அளவு உணவைக் கொடையாக அளித்துள்ளனர். இவர்கள் தவிர இவர்கள் ஆளும் நாட்டில் வாழ்ந்த பல்வேறு நிலங்களைச் சேர்ந்த குடிகள் உணவுகளை அளித்துள்ளனர். சிறுபாணாற்றுப்படையில் வேலூரின் புன்புலப்பகுதிகளில் எயின வேடர் குலப் பெண்கள் புளிச்சோறும் ஆமானின் சுட்ட கறியும் (சிறுபாண்., பக்.175-177) உணவாகத் தந்தார்கள். ஆமூர் என்ற மென்புலப்பகுதியைச் சேர்ந்த உழவர் குடியினர் உலக்கையால் தீட்டிய அரிசியால் வெண்சோறும் நண்டுக் குழம்பும் உண்ணத் தந்தார்கள். (சிறுபாண்., பக்.) பாம்பு வெகுண்டன்ன தேறல் நல்கினார்கள். பெரும்பாணாற்றுப்படை எயிற்றியர், எயினர், பாலைக்கானவர் குடி, மறக்குடி, கோவலர்குடி, வலைஞர், பார்ப்பனர், உழவர்குடி ஆகியோர் வழங்கிய உணவுகளைப் பற்றி விவரித்துள்ளது. (ராஜ்கௌதமன், 2006:211).

விளைவித்த, வேட்டையாடிச் சேகரித்த உணவுகளைப் பெறப்பட்ட போதிலும் இந்த உணவுகளை விருந்தோம்பலுக்குப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். ஒருபக்கம் விருந்து நிகழ்த்திய கூட்டம் இருந்ததென்றால் அதனைப் பெறுவதற்கான கூட்டமொன்று இருந்துள்ளது. அக்கூட்டத்தில் பாணர், விறலியர் உள்ளிட்டோர் அடங்குவர். இவர்கள் ஓரிடத்தில் நிலையாக வாழாமல் அலைகுடி வாழ்க்கையை மேற்கொள்வோராக வாழ்ந்துள்ளனர். இவர்களுக்கு உணவை யார் தருகிறோர்களோ அவர்களிடம் சென்று பாடி இசை மீட்டி அதற்கு ஈடாக உணவையோ பரிசையோ பெறுகின்றனர். சங்க காலம் என்பது பாணர்களின் வீழ்ச்சியடைந்த காலக்கட்டத்தின் தொகுதியாகும். பாணர்களின் அலைகுடி வாழ்க்கைத் துயரங்களின் முழுமையைச் சுமந்துகொண்டு திரிந்த வாழ்க்கை. பாணர்களைப் பற்றிய ஆய்வுகள் அதிகமாகச் செய்யப்பட்டபோதிலும் நாவல்வழி அதனைச் சொல்லும்பொழுது அலைகுடி வாழ்க்கையின் அவலத்தைச் சொற்களின் வழியே கடத்த முடிகின்றது. ‘நிலம் பூத்துமலர்ந்த நாள்’ நாவல் பாணர்களின் துன்பியல் நாவலாக மலர்ந்திருக்கின்றது.

பாணர் வாழ்க்கை என்பதே அலைகுடி வாழ்க்கையாக அமையும்போது அவர்கள் ஓரிடத்திலும் நெடுநாள் தங்கமுடியாத சூழல் ஏற்படுகின்றது. பசி, வறுமை அவர்களை வெவ்வேறு இடங்களுக்கு நகர்த்துகின்றது. பாணர்களின் வாழ்க்கை என்பது நிரந்தரமில்லாத³ வாழ்வாகவே அமைகின்றது. வறுமைதான் அவர்களை ஒவ்வொரு இடத்திலும் நிலையாகத் தங்கவிடாமல் செய்கிறது. நாவலில் நாம் எப்போதும் இந்த வறுமையாலயே உழல வேண்டுமா முதலில் நாம் இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஒவ்வொருவராகச் சாவதை நாம் பார்க்க நேரிடும். கடந்த நாட்களில் நம்மிடையே இறந்து போனவர்களைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள். பட்டினியால்தான் அவர்கள் அனைவரும் இறந்தனர் என்பதை அவர்களின் உற்றார் உறவினர் யாரும் சொல்லவில்லையெனினும் நமக்கே அது தெரியுமில்லையா? (மனோஜ்குரூர் 2016:31) என்ற சிறுபாணனின் கேள்வி உண்மையின் அசலாகும்.

பசி, வறுமை இரண்டும் உந்தித்தள்ளும்போது அதனை நீக்கப் பாணர் கூட்டம் அலைகின்றது. ஓர் இடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்குப் பயணப்படும்போது அந்தப் பயணத்தின் துயரம் சொல்லால் அடங்காதவை. குறிப்பாகப் பசியோடு குழந்தைகள் அலைதலை இந்நாவல் பிரதானப்படுத்துகின்றது. பயணம் ஒவ்வொரு நாளும் ஓய்வில்லாமல் தொடர்வதால் குழந்தைகள்⁴ சோர்வுறுகின்றனர். மீண்டும் மலையேறத் தொடங்கினோம். நீண்டதூரப் பயணத்தில் அனைவரும் சோர்ந்திருந்தோம். தட்டுத் தடுமாறியாவது முன்னேறிச் செல்லாதிருக்க முடியாதென்ற எண்ணமே குழந்தைகளையும் இளைப்பாற விடவில்லை.” (மனோஜ்குரூர் 2016:98) என்று சொல்லும் பாணர்குடி சிறு குழந்தைகளின் அலைதலின் வழி கொடூரமானதாக மாறுகின்றது. பரிசு கொடுப்போரைத் தேடி ஒவ்வொரு மலையாக ஏறி இறங்குவதால் அவர்களால் தொடர்ந்து நடக்கமுடியாத நிலை ஏற்படுகின்றது. எப்படியென்றாலும் இனி நடக்க முடியாது. கால்கள் வீங்கியிருக்கின்றன. உடல் அதன்வழித் திரும்பிவிடுமென்று அறிந்தபோது நான் தரையில் அமர்ந்துவிட்டேன். அத்துடன் சில குழந்தைகளும் பெரியவர்களும் வழியோரங்களில் உள்ள பாறைகள்மீதும் தேற்றாமரங்களின் நிழல்களிலுமாக அமர்ந்துவிட்டனர். (மனோஜ்குரூர் 2016:127)

பெரியவர்களின் பசியைவிடக் குழந்தைகளின் பசி கொடூரமானது⁵ அதனை மிக நுட்பமாகவே மனோஜ்குரூர் பதிவு செய்கின்றார். பசியோடு அலைந்து திரியக்கூடிய பாணர்களுக்குக் குறவர்கள் உணவு தருகின்றனர். பாணர்களைத் தங்கள் வீடுகளுக்கு அழைக்கும் குறவர்கள் உணவு தருகிறோம் என்று அழைக்கின்றனர். எங்கள் குடில்களுக்கு வந்துவிட்டுச் செல்லுங்கள். மானிறைச்சியும் உடும்பிறைச்சியும் வீட்டில் இருக்கும். வேகவைத்த மூங்கிலரிசியோடு சேர்த்துக் கொதிக்க வைத்த பாலும் இருக்கும். குழந்தைகள் உண்ணட்டும். (மனோஜ்குரூர் 2016:40) எனக் கூறுவதிலிருந்து பாணர்களுக்கு மன்னர்களும் வள்ளல்களும் மட்டுமே உணவு தரவில்லை. இடைக்குடிகள் பலர் உணவு தந்துள்ளனர்.

பாட்டுப்பாடி அலைகுடி வாழ்க்கையை வாழ்வதைவிட வேட்டையாடி நம் வறுமையைப் போக்கலாம்⁶ என்பது பாணர்குடியில் ஒருசிலரது யோசனையாக நாவலில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஏனென்றால் அலைகுடி வாழ்க்கை என்பது மோசமானதாகவும் சிக்கலானதாகவும் மாறிய சூழலைத்தான் இந்நாவல் பேசியுள்ளது. ஆனாலும் இந்த யோசனையை யாரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதுதான் பாணர்குடியைச் சிறப்பானதாக ஆக்குகிறது. பாணர்களின் வறுமை மட்டுமே நாவல் பேசவில்லை. உமணர்களின் வறுமையை மிக அழுத்தமாக முன்வைக்கிறது. உப்பு விற்பனைக்காக அடுத்த பட்டணத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த உமணர்கள் அவர்களின் மனைவியர் ஒரு கையில் குழந்தையையும் மறு கையில் சாட்டையுமாகக் காளைகளை ஓட்டித் தளர்ந்து போயிருந்தனர். அவர்கள் வண்டிகளை வழியோரம் நிறுத்திக் குழந்தைகளை மார்போடு அணைத்துச் சாய்ந்து மயங்கி இருந்தனர். (மனோஜ்குரூர் 2016:41) பாரபட்சமில்லாத இந்த வறுமை அலைகுடி வாழ்க்கையை ஒரு வகையாக ஏற்றுக்கொண்ட உப்பு வணிகர்களையும் விட்டுவைக்கவில்லை. உப்பு வணிகர்களின் அலைகுடி வாழ்க்கையை ஆய்வுக்கு உட்படுத்த வேண்டிய தேவையை இந்நாவல் எழுப்புகிறது.

நாவல் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. முதல் பகுதி தந்தையின் (பாணன்) பார்வையில் கதை சொல்லப்படுகின்றது. உறவுகளோடு அலைந்து திரியக்கூடிய பாணன் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் தன் மகளின் (குழந்தை) பசியைப் பேசுகிறான். மேலும் அவனின் காணாமல்போன மகனைப் பற்றிய துன்பம் பேசப்படுகிறது. இரண்டாம் பகுதி சித்திரை (மகள்) பார்வையில் கதை நடக்கும்போது இறந்துபோன அப்பாவைப் பற்றியும் விதவையான அம்மாவைப் பற்றியும் காதல், ஏமாற்றம், பிரிவு, துயரம், அடைக்கலம் என விரிகிறது. மூன்றாவதாக மகன் (மயிலன்) பார்வையில் கதை விரியும்போது துரோகம், துயரம் விவரிக்கப்படுகிறது. இந்த நாவல் வறுமையையும் ஏமாற்றத்தையும் துயரத்தையும் முதன்மைப்படுத்தி விளிக்கிறது. துன்பவியலை மிகுதியாகப் பேசுகிறது. சங்கக் கதையாடல் என்றாலும் சிறுபாணாற்றுப்படை, கலித்தொகைச் செய்திகள் மிகுதியாகப் பேசப்பட்டுள்ளன. நாவலைப் படிக்கும்போது போரின்போது திணை வயல்களைத் தீயிட்டு அழிக்கின்றனர். பசியால் வாடிக்கொண்டிருக்கும் பாணர்கள் அதனைப் பார்க்கின்றனர். உணவு கிடைக்காத சூழலில் வயல்கள் எரிபடுவது பாணர்களைத் துன்பத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. இந்தத் துயரத்தை வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியவில்லை. சங்க காலம் பொற்காலம் என்பதற்கு மாற்றாகச் சங்ககாலம் வறுமைகள் நிறைந்த துயரம் நிறைந்த காலம் என்பதை இந்நாவல் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. மலையாள மொழியில் இந்நாவல் எழுதப்பட்டாலும் தமிழ் நிலத்தின் துயரம் நிறைந்த வாழ்க்கையை எதார்த்தமாகப் பதிவு செய்கின்றது. பாணர்கள் என்போர் வறுமையில் உழன்றனர் என்பது எவ்வாறு உண்மையோ அதனைப் போலவே உமணர்கள், வேட்டைச் சமூகங்கள் வறுமையில் வாடினர். அதுகுறித்து விரிவாகப் பேசப்பட வேண்டும். அவையெல்லாம் நாவல் வழியாகப் பதிவு பெறவேண்டும். நுணுக்கமான, அணுக்கமான மொழிபெயர்ப்பு இது. சங்ககால வறுமையின் நிறத்தைப் பதிவு செய்த இந்நாவலைப் போல் சமகால நாவலை எதுவும் சுட்டிக் காட்டமுடியவில்லை என்பதிலிருந்து இந்நாவலின் பெருமையை உணரமுடிகிறது. தமிழில் இதைப் போன்ற முயற்சிகள் மேற்கொண்டால் பழைய வரலாறுகள் இன்றைய தலைமுறையினருக்குப் புதினக் கதையாடல்கள் மூலம் எளிமையாகக் கடத்த முடியும்.

உசாத்துணை நூல்கள்

1. ச.சாம்பசிவனார் (பதி.1997 நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியாரின் நூல் தொகுதி, தொல்காப்பியர் பொருட்படலப் புத்துரை, வசுமதி பதிப்பகம், சென்னை.
2. ராஜ்கௌதமன் 2006, பாட்டும் தொகையும் தொல்காப்பியமும் தமிழ்ச் சமூக உருவாக்கமும், தமிழினி, சென்னை.
3. ஆற்றோரத்திலிருந்து வயல்களுக்கு ஒரு நாட்டிலிருந்து மற்றொரு நாட்டிற்குப் புறப்பட்ட இடமும் சென்று சேரும் இடமும் நமக்குச் சொந்தமென்று ஆவதில்லையே. பறவைகளுக்கும் சொந்த நாடு இல்லைதானே அப்பா (மனோஜ்குரூர் 2016:73)
4. மாலை மயங்குவதற்குள் நாங்கள் பறம்புமலையை அடைய வேண்டும். முதல் நாளின் தூக்கமின்மையைப் பொருட்படுத்தாமல் குழந்தைகள் முன்னால் நடக்கின்றனர். எனக்கு எல்லோரிடமும் இரக்கம் தோன்றியது (மனோஜ்குரூர் 2016:96)
5. குரங்குகளின் கையிலிருந்து தவறி விழுந்து கொண்டிருந்த பலாச்சுளைகளின் தேன் மணம் மூக்கைத் துளைத்து ஏறியது. விருப்பம் மீதூறி நடக்க மறுத்துக் குழந்தைகள் நின்றபோது பெரியவர்கள் அவர்களை இழுத்துக்கொண்டு விரைந்து அகன்றனர்.
6. இந்தக் காட்டிலேயே வேட்டையாடிக்கிட்டு நாம இருந்திடலாமே பாட்டு பாடுறதவிட அதுதான் நல்லதுன்னு தோணுது (மனோஜ்குரூர் 2016:34)
7. கே.வி.ஜெயஸ்ரீ 2016 (தமிழில்) மனோஜ்குரூர், நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள், வம்சி புக்ஸ், திருவண்ணாமலை.

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிரியர்,
இந்திய மொழிகள் மற்றும் ஒப்பிலக்கியப் பள்ளி,
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்

-முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

தமிழில் சமையல்கலை தொடர்பான பல நூல்கள் இன்று வெளிவந்துகொண்டிருக்கின்றன. சைவம், அசைவம், குழம்பு, பருப்பு வகைகள், சிற்றுண்டி, காய்கறி உணவு, அசைவத்தில் சிக்கன், மீன், ஆடு, கடல் உணவுகள் என்று தனித்தனியாக பல நூல்கள் விதவிதமான சமையல் நுணுக்கங்களை மையமிட்டு எழுதப்பட்டுள்ளன. இவ்வளவு உணவு வகைகளை சமைப்பதற்குத் தனித்தனியாக நூல்கள் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில், இதற்கெல்லாம் அடிப்படை நூலாக இருக்கும் நூல் இந்துபாக சாஸ்திரம் எனும் நூலாகும். முதற்பதிப்பு 1891ஆம் ஆண்டு வெளிவந்து இரண்டாயிரம் பிரதிகள் விற்றுதீர்ந்தன. இரண்டாம் பதிப்பு 1900 ஆண்டில் வெளிவந்துள்ளது. இந்நூலை சேலம் தொ.க. இராமசந்திரன் எழுதியுள்ளார். தமிழில் சமையல்கலை குறித்து எழுதப்பட்ட முதல் நூலாக இதனைக் கொள்ளலாம்.

தமிழ்ச் சமூகத்தில் உணவு சமைத்தல் என்பதனை தொல்காப்பியம் தொடங்கி சங்க இலக்கியங்களில் முழுமையாகக் காணமுடிகிறது. தமிழ்ச் சிந்தனை மரபில் குறிஞ்சியில் உணவுகளைச் சுடுவதும் முல்லையில் வேகவைத்தலும் நெய்தல் மருதத்தில் பொரித்தல் சமைத்தல் எனும் வகையில் பண்பாட்டு வளர்ச்சி காணப்பெறுகிறது. தமிழ் இலக்கியங்கள் விலங்குகள் உணவுக்கும் மனிதர்களின் உணவுக்கும் வேறுபாட்டைக் காட்டுகின்றன. விலங்குகள் உண்ணும் உணவு சமைக்கப்படுவதன்று. மனிதர்களோ உணவைச் சமைக்கின்றார்கள். சமையல் கண்டுபிடிப்பே பண்பாட்டின் தோற்றத்திற்கு மிக முக்கியமான அடித்தளமாகும். (பக்தவத்சலபாரதி 2011:27 இந்தப் பண்பாட்டின் முழுமையைச் சங்க இலக்கியங்கள் முழுமையாகப் பதிவு செய்துள்ளன. சங்க இலக்கியங்களில் பதிவு பெற்றுள்ள உணவு சார்ந்த மரபுகளை அறிந்துகொள்வதன் மூலம் தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடித்தளப் பண்பாட்டைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

சங்க இலக்கியம் வழியாக குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஐந்து நிலங்களில் சமைக்கப்பட்ட உணவு குறித்த பதிவுகளின் வழியாக உணவு சமைக்கப்பட்ட வரலாற்றினை அறிந்துகொள்ள இயலும். கிழங்கு, தேன், வேட்டையாடுதல், உணவு சேகரித்தல் என்பவற்றில் உணவு வரலாறு தொடங்குகிறது. இறைச்சிதான் முதலில் சமைக்கப்பட்ட உணவாக இருக்கலாம். காட்டுத்தீயில் அகப்பட்டுக் கருகிய விலங்குகள் உணவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதன் விளைவே சமையலும் நெருப்பின் பயன்பாட்டை உணர்ந்தமையும் எனலாம் (ஞா.ஸ்டீபன் 2017:34). இறைச்சியை நெருப்பில் நேரடியாகச் சுடுவதே தொன்மையான சமையல் முறையாக இருந்திருக்க வேண்டும். இதனைத் தொடர்ந்து சமைக்கும் முறை அறிமுகமாயிருக்க வேண்டும்.

தமிழ்ச் சமூகத்தின் உணவுச் செழுமை என்பது உணவு வரலாற்றில் முக்கியமானதாகும். பசி இயற்கையானது. ருசி என்பது மனித குலத்தின் தேடல். இந்தக் காலம்வரை உலகில் புழங்கும் அத்தனை விதமான உணவு வகைகளும் அந்தத் தேடலின் விளைவே. எண்ணி எழுதவோ பட்டியலிடவோ முழுமைப்படுத்தவோ வழியே இல்லை. ஆயிரம் பல்லாயிரம் விதமான உணவு வகைகள் பிராந்தியம் தோறும் காலந்தோறும் உதித்துக்கொண்டே இருக்கிற விஷயம். மனிதகுலத்துக்கு மட்டுமேயான கலையுணர்வு என்பது உணவில்தான் தொடங்குகிறது (பா.ராகவன் 2012:251). எனவே உணவு குறித்த தேடல்கள் தமிழ்ச் சமூக வரலாற்றில் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. தமிழ்ச் சமூகத்தில் உணவு வரலாறு தனித்தன்மை கொண்டதாகவே உள்ளது.⁴

உணவுப் பண்பாட்டில் தனித்தன்மை கொண்ட தமிழ்ச் சமூகத்தின் உணவுப் பழக்க வழக்கங்களைப் பதிவு செய்தல் மிக முக்கியமானதாகும். ஏனென்றால் நகர்ப்புறமயமாதல், தொடர்புச்சாதனங்களின் விளம்பரத்தன்மை, பொருளியல் வளர்ச்சி, பயண அனுபவங்கள் ஆகியவை காரணமாகக் கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலத்திற்குள் தமிழர்களின் உணவுமுறை மிகப்பெரிய அளவில் மாறுதல் அடைந்திருக்கிறது. நிகழ்கால உணவுப் பழக்க வழக்கங்களில் உடல்நலம் குறித்த அக்கறையைவிடச் சுவை குறித்த பார்வையே ஆளுமை செலுத்துகிறது. எனவே இன்னும் சில மிச்ச சொச்சங்களோடு இருக்கும் பழைய உணவுப் பழக்க வழக்கங்களைத் தொகுத்துக் காணுவது நல்லது (தொ. பரமசிவன் 2014:19). ஏனென்றால் உணவுப் பழக்க வழக்கங்கள் ஒரு சமூகம் வாழும் பருவச் சூழ்நிலை, வாழ்நிலத்தின் விளைபொருள்கள், சமூகப் படிநிலைகள், உற்பத்தி முறை, பொருளாதாரச் சூழல் போன்றவற்றைப் பொறுத்து அமைவதால் உணவுப் பண்பாடு குறித்த பதிவுகளை முறைப்படுத்த வேண்டும்.

உணவுப் பண்பாடு குறித்த பதிவுகளை இரண்டு வகையாக மேற்கொள்ளலாம். ஒன்று இலக்கியங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் உணவு குறித்த நுட்பம். மற்றொன்று சமையல்கலை சார்ந்த நூல்களின் வழியாக இலக்கியத்தை ஓரளவு நாம் பகுத்தாய்ந்துள்ளோம். ஆனால் சமையல் நூல்களை பகுத்தாராயவில்லை. சமையல்கலை சார்ந்த நூல்கள் பல நுட்பங்களைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளன என்பது முக்கியமான தகவலாகும்.

1891ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த இந்துபாக சாஸ்திரம் எனும் தமிழ் சமையல் நூல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்த உணவு பழக்க வழக்கங்களை மையப்படுத்தி எழுதப்பட்ட நூலாகும். இந்த நூலை எழுத வேண்டியதன் தேவை குறித்து ஆசிரியர் குறிப்பிடும்போது நமது பெண்கள் பெரியவளாகும்போது தங்களுடைய கணவர்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் உரிய கடமைகளை நிறைவேற்றுவதற்கு யாதொரு முயற்சியுஞ் செய்யப்படவில்லை என்பதேயாம். அவர்களுக்குப் பாடசாலைகளில் வாசிப்பு, எழுத்து, கணிதம், சரித்திரம், பூகோளம், சுகாதார விளக்கம், தையல் வேலை முதலிய பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஆனாலும் பெண் பிள்ளைகளுக்கு மேற்கூறிய விஷயங்களைக் காட்டிலும் அதிக அவசியமும் முக்கியமான சமைதொழில் நாடோடி வைத்தியம் ஆகிய இரு விஷயங்களில் தேற்சியுண்டாக்க இதுவரையில் யாதொரு முயற்சியுஞ் செய்யப்படவில்லை. சமைதொழிலில் அதிக தேற்சியடைந்திருந்தவர்களுடன் அவ்விஷயமாய்ச் சம்பாஷிக்கறம் சந்தற்பம் நேர்ந்தது. இவ்விதமான அநுகூலங்கள் ஏற்றபடியால்தான் எனக்கு இக்கிரந்தத்தை எழுத துணிவுண்டாயிற்று (தொ.க.இராமசந்திர ராயர் 1900:IX) என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்நூலை எப்படிச் சமைப்பது, எந்த உணவு உடலுக்கு நல்லது, யார் எந்த உணவை எடுத்துக்கொள்வது, உணவுகளின் குணங்கள், சமைக்கும் முன் செய்வன. அடுப்புகள், தண்ணீர் பற்றிய கண்ணோட்டம், அளவு, எந்தப் பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்துவது போன்ற அரிய குறிப்புகளைத் தருகின்றார். இன்றைக்கு வெளிவருகின்ற சமையல்கலை நூல்களெல்லாம் இந்நூல் போன்று நுட்பமான அடிப்படையான தகவல்களைத் தரவில்லை என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

சமையல் குறிப்புகளைத் தருவதற்கு முன்பாகப் பல குறிப்புகளைத் தருகின்றார். அத்தனையும் பயனுள்ளவை. குழந்தை வளர்ப்பு பெண்களோடு தொடர்புடையதால் உணவை எப்படிச் சமைப்பது உணவின் தன்மை குறித்து விளக்கமாகப் பேசியிருக்கிறார். உணவோடு சேர்க்கும் பொருள்கள் நல்லவையாக இருத்தல் வேண்டும்⁷ என்று குறிப்பிடுகின்றார். சமைப்பதற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களை நாமே பயிரிட்டு பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். உணவு சக்கை, சத்து, சுவை, தோஷம், குணம் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியது. பசி எடுத்தபின்பே உணவு உட்கொள்ளவேண்டும். ஒவ்வொரு சுவைக்கும் தனித்தனிப் பண்புகள் உண்டு. கசப்பு தரும் காய்களாக பாகற்காய், சுண்டைக்காயைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்தச் சுவை உடலுக்கு நன்மை செய்யும் எனக் குறிப்பிடுகிறார்.⁸ இப்படியாக ஒவ்வொரு சுவைக்குமான நன்மை, தீமைகளைப் பதிவு செய்கிறார்.

வாதம் – சோளம், சாமை, மொச்சை, பலாக்காய், மாங்காய், கடலை, வள்ளிக்கிழங்கு, பித்தம் – கஞ்சா, அபினி, புகையிலை, கொத்தவரங்காய், சீதாப்பழம், பீர்க்கங்காய், சிறுபயறு, எள்ளு, வேர்க்கடலை.  கபம் – வெள்ளரிக்காய், கொளிஞ்சிக்காய், கம்பு, வெண்டைக்காய், சாம்பாற் பூசணிக்காய் போன்றவற்றால் இவைகள் உண்டாகும். இவற்றையெல்லாம் மிகச் சரியாகப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிறார். உணவை உட்கொண்டால் காமம், குரோதம், பலவீனம், ரோகம், சஞ்சலம், பேராசை, கபடம் முதலியவற்றை உண்டாக்கக்கூடிய உணவை உண்ணாமல் பலம், ஆரோக்கியம், மனோதைரியம், தயை, சாந்தம், சத்தியம், பக்தி முதலிய நற்குணங்கள் எந்த உணவு தருகிறதோ அந்த உணவை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்.

உடலுக்கு நலம் தரும் உணவுகள் எனக் குறிப்பிடும்பகுதி முக்கியமானதாகும். அரிசி வகைகளைக் குறிப்பிடும்போது கருங்குறவை, ஈர்க்குச்சம்பா, புழுகுச்சம்பா, கைவரைச்சம்பா, செஞ்சம்பா, கல்லுண்டைச்சம்பா, குண்டுச்சம்பா, மல்லிமைகச்சம்பா, இலுப்பைப்பூச்சம்பா, மணிச்சம்பா, வளைதடிச்சம்பா, கொரைச்சம்பா, குறுஞ்சம்பா, சீரகச்சம்பா, மிளகுச்சம்பா, காளான்சம்பா, மைச்சம்பா, கொடைச்சம்பா, காடைச்சம்பா, குன்றிமணிச்சம்பா, அன்னமழகி என்று பலவகை அரிசிகளைக் குறிப்பிடுகின்றார். இவர் குறிப்பிடும் இந்த அரிசி வகைகள் இன்று காணாமல் போயின. இந்த அரிசி வகைகள் நமது பண்பாட்டின் அடையாளமாய் இருந்தவை என்பதை உணர வேண்டும். நன்றாகச் சிந்திப்பதற்கும் மிடுக்காக இருப்பதற்கான குணங்களைக் கொண்ட உணவு வகைகளைக் கொடுக்கின்றார். இந்தக் குறிப்புகளெல்லாம் மிக முக்கியத்துவம் கொண்டவை. எந்த அரிசியை உண்டால் என்ன நன்மை கிடைக்கும் என்று குறிப்பிடும் குறிப்புகள் முக்கியமானவை. காடைச்சம்பா – இதனால் பிரமேகசுரமும் சில அற்பநோய்களும் நீங்கும். சுக்கிலதாது விருத்தியும் பலமும் உண்டாகும். தினை, கோதுமை, உழுந்து, பச்சைப்பயறு, பொரி, அவல், எள்ளு, சுக்கு, இஞ்சி, மிளகு, சீரகம், வெந்தயம், வெள்ளம், கற்கண்டு, தேன், ஜாதிக்காய், ஏலரிசி, எண்ணெய் போன்ற 267 பொருள்களின் மருத்துவக் குணங்களையும் அவற்றை உண்டால் கிடைக்கும் பயன்களையும் விரிவாகவே பேசியுள்ளார். இந்தக் குறிப்புகள் முக்கியமானவை.

சமைப்பதற்கு முன் செய்யக்கூடியவற்றை விரிவாகப் பேசுகிறார். அவற்றிற்கான பல விளக்கப் படங்களைக் கொடுக்கின்றார். பயன்படுத்தும் பொருட்கள், அளவைகள், தயார் செய்யும் முறை போன்றவற்றைக் குறிப்பிடுகிறார். இந்நூலில் சாப்பாடு, களி, அடை, ரொட்டி, குஷ்கா, ரொட்டிகள், பொங்கல், பருப்புகள், பச்சடிகள், குழம்புகள், கூட்டுகள், ரசம், கறிகள், பொடிகள், பாயாசங்கள், ஊறுகாய், வற்றல், வடங்கள், அப்பளங்கள், தோசை, வடை, போளி, இனிப்பு வகைகள், காபி, டீ போன்றவற்றைச் செய்யும் முறை குறித்து விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். சமைக்கப்பட்ட உணவுகளை எவ்வாறு இலையில் பரிமாற வேண்டும் என்பதை விளக்கப்படத்தோடு கொடுக்கின்றார். சாதாரண நாட்கள், விழா நாட்கள், பித்ருதோச நாளில் எவ்வாறு எப்படி எந்த முறையில் இலையில் பரிமாற வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டு அதற்கான காரணத்தையும் பதிவு செய்துள்ளார்.

396 பக்கங்கள் கொண்ட இந்நூல் சமையல் செய்யும் முறைகுறித்து விரிவான பதிவைக் கொண்டுள்ளது. இந்நூல் குறிப்பிடும் உணவு முறைகள் பெரும்பாலும் உணர் சமூகத்தினர் உண்ணும் உணவுக்கான தயாரிப்பு அட்டவணையாக உள்ளது. என்றாலும் இந்நூல் தரும் பல தகவல்கள் மிகவும் பயனுள்ளவை. சமையல் பெண்களோடு தொடர்புடையதாக இருந்தாலும் தமிழில் முதலில் சமையல் நூலை எழுதியவர் என்கிற பெருமையை இந்நூல் ஆசிரியர் பெறுகிறார். சமைக்கும் முறை குறித்து பேசியது மட்டுமல்ல அவ்வுணவால் என்ன நன்மை உண்டாகும் என்று சொன்ன விதத்தில் இந்நூல் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இறுதியாக விலைப்பட்டியல் ஒன்றைத் தருகிறார். 1900 காலகட்டத்தில் உணவுப் பொருட்கள் எந்த விலை விற்றது என்ற அந்தக் குறிப்புகள் முக்கியமானதாகும். அரிய குறிப்புகளைக் கொண்ட இந்நூல் மறுபதிப்பு வருமானால் ஆரோக்கியமாக நாம் வாழலாம். 

சான்றெண் விளக்கம்

1. பக்தவத்சலபாரதி (தொகுப்பாசிரியர்), 2011, தமிழர் உணவு, காலச்சுவடு பப்ளிகேசன்ஸ் நாகர்கோவில்
2. ஞா.ஸ்டீபன், 2017 தொல்காப்பியமும் இனவரைவியல் கவிதையியலும், நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ், சென்னை
3. பா.ராகவன், 2017, உணவின் வரலாறு, மதிநிலையம், சென்னை.
4. சமைத்தல்/உண்ணுதல், சைவம்/அசைவம், சாதாரண உணவு/விருந்து உணவு, விருப்பம்/விலக்கு, புனிதமானது/புனிதமற்றது என்பன போன்ற பண்புகளாக இருப்பதைக் காண்கிறோம். ஒவ்வொரு சமூகத்தின் உணவு முறையானது பொதுத்தன்மைகளைக் கொண்டிருந்தாலும் அதனதன் தனித்துவத்தைக் காலங்காலமாக நிலைநிறுத்தவும் வந்துள்ளது. தமிழ்ச்சமூகம் போன்ற நீண்ட நெடிய பழமைச் சமூகங்களில் உணவு வரலாறும் உணவுப் பண்பாடும் தனித்துவமான மரபுடையது (பக்தவத்சலபாரதி, 2012:17)
5. தொ.பரமசிவன் 2014, பண்பாட்டு அசைவுகள், காலச்சுவடு, பப்ளிகேசன்ஸ், நாகர்கோவில்
6. தொ.இ. இராமச்சந்திரகவிராயர் (இ.ப.) 1900, இந்து பாக சாஸ்திரம், வைஜயந்தி பிரஸ் புரொபரைமா, சென்னை.
7. இப்போஷணைக் காதாரமான ஆகாரத்தின் பொருட்டு உதவுகின்ற வஸ்துக்கள் அவற்றின் பாகபேதங்கள், சுவை முதலியவைகள் கெடுதியாயிருந்தால், அப்போஷணையைப் பெறும் இச்சரீரத்துவங்கள் நிலைபிரித்து மிதமிஞ்சிக் கெட்டு சரீரத்திற்கும் பலவாறு துன்பங்களை விளைவிக்கின்றன. (தொ.சி.இராமச்சந்திரராயர் 1900:4)
8. இந்தச் சுவையானது சீக்கிரத்திற் சீரணிக்கச் செய்யுஞ் சக்தியுடையது. அரோசிகஹரம், மிதமாய் புசித்தால் சுரம், மூர்ச்சை, கிருமி, குஷ்டம் இவைகளைப் பரிகரிக்கும் உடம்பெரிச்சலைக் குறைக்கும் பகலைச் சுத்தப்படுத்தும். (தொ.இ. இராமச்சந்திரராயர் 1900:18)

*****

கட்டுரையாளர் – இணைப்பேராசிரியர்,
இந்திய மொழிகள் மற்றும் ஒப்பிலக்கியப் பள்ளி,
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்

-முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

எந்த மொழிகளிலும் அகராதிகளின் பணி முக்கியமானதாகும். சமூகத்தையும் இலக்கியத்தையும் புரிந்துகொள்வதற்கும் நுட்பமான மையங்களைக் கணிப்பதற்கும் அகராதிகள் தேவைப்படுகின்றன. அகராதிகள் மொழியின் வளத்தைச் சொல்லும் கருவியாக உள்ளன. அகராதிகள் இல்லையென்றால் மொழியின் வளர்ச்சியை கவனத்திற் கொள்ளமுடியாது. தமிழ்மொழியின் செழுமையை எடுத்துரைப்பதற்குத் தமிழில் தோன்றிய அகராதிகள் முக்கியக் காரணிகளாக உள்ளன. தமிழில் தொல்காப்பியத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அகராதிக்கான முன்னெடுப்புகள் இன்று பரந்து விரிந்து வளர்ந்துள்ளன. தமிழில் ஏராளனமான அகராதிகள் இருப்பதைப் பெருமையாகக் கொண்டாலும் சில அகராதிகள் கவனம் பெறாமல் போனது துரதிர்ஷ்டமானதாகும். 1911ஆம் ஆண்டு ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் அவர்கள் உருவாக்கிய வேத அகராதி பைபிளுக்கென உருவாக்கப்பட்ட அகராதியாகும். பைபிளில் இடம்பெற்றுள்ள சொற்களையும் சொற்களுக்கான பொருளையும் விளக்கியுரைக்கும் இவ்வகராதி குறிப்பிட்ட காலம்வரை மிக முக்கியமான அகராதியாகவே இருந்துள்ளது. காலம் செல்லச்செல்ல இவ்வகராதி கவனம் பெறாமல் போனது எதனால் என்ற காரணம் தெரியாமல் உள்ளது. இவ்வகராதி குறித்த பதிவுகளைப் பற்றிச் சொல்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட வேத அகராதியின் (A TAMIL BIBLE DICTIONARY) தேவை ஏற்பட்ட சூழலைப் புரிந்துகொள்வது அவசியமாகும்.

கிறிஸ்தவ போதனையின் ஆதார நூலாக இருக்கக்கூடியது ‘வேதம்’ அல்லது ‘வேதாகமம்’ (BIBLE) ஆகும். இந்தப் பைபிள் தமிழில் வந்த வரலாறு முக்கியமானதாகும். கி.பி. முதற் சில நூற்றாண்டுகளில் ரோம தேசத்தில் பலர் கிரேக்க மொழியைப் பேசியதால் அவர்களுக்காகப் பைபிள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இதன்பின்னர் சீரியாக், கொப்திக், கோதிக், ஆர்மீனியன் மொழிகளில்¹ மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

இதே காலக்கட்டத்தில் கிரேக்கத்தில் ரோமரின் சொந்த மொழியான இலத்தீனில் மொழியாக்கம் பெற்றது. கி.பி. நான்காம் நூற்றாண்டில் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பைபிள் திருப்புதலை ஜெரோம் என்பவர் செய்தார். பி.பி.386இல் புதிய ஏற்பாடு முழுவதையும் இலத்தீன் மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். கி.பி. 404இல் ஜெரோம் வேதம் முழுவதையும் மொழிபெயர்த்து முடித்தார். இலத்தீனில் அமைந்த இம்மொழிபெயர்ப்பை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டனர். அதனால் இதற்கு ‘வல்கத்தா’ (vulgage) பொது ஜனத்துக்குரிய எனப் பொருள் கொள்ளக்கூடியதாக இந்நூலை ஏற்றுக்கொண்டனர். இந்நூலை மூலப்பிரதியாகவே கொண்டு பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இந்நூலைத் தவிர வேறு நூல்களைப் பயன்படுத்த தடைகள் விதிக்கப்பட்டன.² இலத்தீன் மொழியில் இருந்த வல்கத்தா தவிர வேறு மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கத் தடையிருந்தது. புரோட்டஸ்தாந்து சபையின் முயற்சியால் 1521வரை மார்ட்டின் லுத்தர் இரகசிய காவலில் இருந்தபொழுது ஜெர்மன் மொழியில் புதிய ஏற்பாட்டை மொழிபெயர்த்தார். இவரின் முயற்சியில் ஜெர்மனியில் புரோட்டஸ்தாந்து மதம் வேரூன்றியது. இதன்பின்னர் இங்கிலாந்தில் 1525இல் தின்டேல் (Tyndale) 1538இல் கவர்டேல் (Coverdale) மொழிபெயர்ப்புகள் வெளிவந்தன. இருவருடைய பெயர்ப்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட அத்தியட்சர்மாருடைய மதம் (Bishops Bilble) என்னும் பெயருடன் 1538இல் வெளிவந்தது. இதே காலகட்டத்தில் ரோமன் சபையினர் ஆங்கிலமொழியில் 1582இல் பிரெஞ்சு தேசத்தில் ரேமஸ் நகரில் புதிய ஏற்பாட்டை வெளியிட்டனர். இந்நூல் 1857இல் புதுச்சேரியில் தமிழில் பிரசுரமானது. மற்றொரு மொழிபெயர்ப்பு 1890இல் திருச்சியில் வெளிவந்தது.

1611இல் இங்கிலாந்து மன்னர் முதலாம் ஜேம்ஸ் கட்டளைப்படி மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதிகாரம் பெற்ற மொழிபெயர்ப்பு (Authorized version) முக்கியமானதாகும். இந்நூல் ஜேம்ஸ் அரசனின் திருப்புதல் என அழைக்கப்பட்டது. ஆங்கிலேயர் செல்வாக்கு மிகுந்த நாடுகளில் இந்நூலே முதன்மை பெற்றிருந்தது.

இந்திய மொழிகளில் முதன்முதலில் தமிழில்தான் பைபிள் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. புதிய ஏற்பாட்டின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இலங்கையில்தான் முதன்முதலில் தொடங்கப்பட்டது. இலங்கையில் அச்சகம் இல்லாததாதல் பல்தேயுஸ் மொழிபெயர்த்த மத்தேயு சுவிசேஷம் அச்சில் வரவில்லை. பலரால் திருத்தம்பெற்று 1741இல் கொழும்பில் வெளிவந்தது. இலங்கையில் தமிழ் மொழிபெயர்ப்புப் பணிகள் நடந்துகொண்டிருக்கும் வேளையில் தமிழ்நாட்டில் சீகன்பால்கு அப்பணியைச் செய்யத்தொடங்கினார். புதிய ஏற்பாட்டில் 1714இல் முதல் பாகமும் 1715இல் இரண்டாம் பாகமும் வெளியிட்டார். பழைய ஏற்பாட்டை முடிக்கவில்லை. பின் அதனை பெஞ்சமின் பி.சூல்ட்ஸ் மொழிபெயர்த்து 1778இல் வெளியிட்டார். இவரே சீகன்பால்கு செய்த புதிய ஏற்பாட்டைத் திருத்தி 1776இலும் பழைய ஏற்பாட்டைத் திருத்தி 1777இலும் வெளியிட்டார்.

இவர்களுக்குப் பின் டாக்டர் ஜான் 1809இலும் கல்கத்தா பைபிள் கழகம் 1811 இல் புதிய ஏற்பாட்டினையும் இரேனியஸ் ஐயர் எச். பவர், பெர்சீவல், ஹன்டின், ஹென்றி பவர், லார்சன் C.H.மோனஹன் போன்றோர் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டுள்ளனர். பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்த பலரும் தமிழ் மற்றும் இருமொழி, மும்மொழி அகராதிகளை உருவாக்கியவர்கள் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும்.

தமிழில் புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் மொழிபெயர்ப்பு 1714இலும் கடைசி மொழிபெயர்ப்பு 1943இல் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஆங்கிலத்தைவிட தமிழிலேயே அதிகமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவிற்குள் வந்த கிறிஸ்தவ மதத்தின் மூலநூலாக விளங்கக்கூடிய பைபிளைத் தமிழில் அதிகமான அளவில் மொழிபெயர்க்க வேண்டிய தேவை என்னவென்றால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது பல சிக்கல்கள் இருந்திருக்கின்றன. பைபிளை மொழிபெயர்க்கும்போது கட்டுப்பாடுகள்³ விதிக்கப்பட்டன.

பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தபொழுது கிரேக்கம், இலத்தினில் உள்ளவாறு அணுக்கமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தைக் கைக்கொண்டு மொழிபெயர்த்தனர். தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது மூன்று விசயங்களைக் கவனத்தில் கொண்டுள்ளனர். 1. சொல்லும் முறையில் அழகு, 2. இலக்கிண விதிகள், 3. தெளிவு. மற்றொன்று பைபிளை மொழிபெயர்ப்பவர்களுக்கு இரண்டு மொழிகளில் தெளிவு இருத்தல் வேண்டும். பைபிளை முழுமையாக அறிந்தவராக மூலமொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்படும் தமிழிலும் உரிய தெளிவைப் பெற்றவர்கள்தாம் பைபிளைத் தமிழில் மெழிபெயர்த்துள்ளனர். ஆனால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கும்போது பல்வேறு சிக்கல்களை மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் பெற்றுள்ளனர்.

“கிரேக்கம், இலத்தின், ஆங்கிலம் போன்ற மொழிகளில் பைபிள் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பின்னரே தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. தமிழில் மொழிபெயர்ப்பதற்குப் பல மொழிகளில் இருக்கக்கூடிய பைபிள் பெயர்ப்புகள் ஒன்றாக உள்ளனவா அல்லது வேறுபட்டிருக்கின்றன என்பதனைக் கண்டறிந்து மொழிபெயர்க்க வேண்டிய தேவை இருந்தது. சில பிரதிகளில் ‘கேட்கிறதற்கு காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்’ என்றும் சிலவற்றில் ‘காதுள்ளவன் கேட்கக்கடவன்’ என்றும் ஸ்திரீயின் சரித்திரத்தில் ‘நாங்கள் தொடவில்லை’ என்று எல்லாரும் சொல்லவே’ என்னும் வார்த்தைகள் சில பிரதிகளில் இல்லை. ‘சில பிரதிகளில் ஆசாரியரும் சேனைத்தலைவர்களும் வந்தார்கள் என்றும், சிலவற்றில் பிரதான ஆசாரியர் என்று மட்டுமே இருக்கின்றது’” ⁴ (சபாபதி குலேந்திரன் 1967:23)

இப்படியான வித்தியாசங்கள் தமிழுக்கு முன்னரே பலமொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பைபிள்களில் காணப்படுகின்றன. எது ஆதியில் எழுதப்பட்டதென கவனமாகவும் நுட்பமாகவும் ஆராய்வது அவசியம். மற்றொன்று தமிழில் பேச்சுமொழி, எழுத்து மொழி என்ற வேறுபாடு உண்டு. சீகன்பால்கு மக்களின் பேச்சு வழக்கையும் இலக்கிய வழக்கையும் கலந்து பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தார். சீகன்பால்கு மக்களின் பேச்சுவழக்கை அதிகமாகக் கையாண்டார். அதனை வீரமாமுனிவர் கேலியும் கிண்டலும் செய்தார்.⁵ சீகன்பால்குவிற்கு பின்னால் பைபிளைத் தமிழில் மொழிபெயர்த்தவர்கள் கூடுதலாக கவனம் செலுத்தி மொழிபெயர்த்தனர்.

தமிழில் பைபிளை மொழிபெயர்த்தபின் அதனை மக்களிடையே கொண்டு செல்லவேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது. சமயம், வழிபாடு, மொழி, பண்பாடு, அரசியல், உணவு, பழக்க வழக்கங்கள் என அனைத்திலும் அன்னியமாகிநின்ற தமிழர்களிடம் பைபிளை ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பது சவாலாக இருந்தது. தமிழகத்தில் தொடக்ககாலத்தில் கிறிஸ்துவ மதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள தயக்கம் காட்டினர். அதற்கான காரணத்தைச் சீகன்பால்கு,

“ஐரோப்பியர் வாரந்தோறும் அவர்களது சீயோன் என்னும் திருச்சபையில் டேனிசு (Danish) மொழியிலும் செர்மன் மொழியிலும் நடைபெறும் வழிபாடுகளில் பங்கேற்றார்கள். ஆனால் அத்திருச்சபையிலிருந்து வெளியே வந்தவுடனே மது அருந்தினார்கள். பெருந்தீனிக்காரர்களாய் இருந்தார்கள். விபசாரமும் விவாகரத்தும் செய்தார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் சேர்ந்து நடனமாடினார்கள்; அவர்கள் சூதாடினார்கள்; பிறரை சபித்தார்கள்; சத்தியம் பண்ணினார்கள்; இறைவனை தினந்தோறும் நினைப்பதற்கு அடையாளமாக அவர்கள் எந்தவிதமான வெளிப்படையான காரியங்களையும் செய்யவில்லை. அவர்கள் இறைவனைப் பற்றிய அறிவில்லாத புத்தியீனராய் வாழ்ந்தார்கள்; தமிழரைக் கருப்பு நாய்கள் என்று திட்டினார்கள். இந்த தீச்செயல்களை அவர்கள் தங்களுடைய ஆலய வழிபாட்டிற்குப் பின் செய்ததால் அவர்களுடைய ஆயர்கள் இந்த இழிவான காரியங்களைச் செய்யத் தூண்டினார்கள் என்று பல தமிழ் மக்கள் நினைத்தார்கள். இந்த ஐரோப்பியரே வீடுபேறு அடைவார்கள் என்று கிறித்தவர்கள் நம்பினால், நன்னடத்தையுள்ள தமிழர் நிச்சயமாக ஈடேற்றம் பெறுவது உறுதியான காரியம் என்று தமிழ் மக்கள் எண்ணினார்கள். மேலும் இப்படிப்பட்ட இழிவான ஐரோப்பியருடன் மோட்சத்தில் இருப்பதைவிட தங்கள் சொந்த முன்னோர்களுடனும் வீட்டாருடனும், இனத்தாருடனும் நரகத்தில் இருப்பது சிறப்பென்று தமிழர்கள் நினைத்தார்கள்.” ⁶ (பெ.டேனியல் ஜெயராஜ் 2017:82)

என்று கூறியுள்ளார். தமிழ்ச் சமூகத்தைப் பற்றிய புரிதலைச் சீகன்பால்கு கொண்டிருந்ததால்தான் 1714இல் மக்கள் பேசிய பேச்சு மொழியை அடிப்படையாக வைத்து பைபிளை மொழிபெயர்க்கின்றார்.

1708ஆம் ஆண்டு சனவரியில் சீகன்பால்கு தமிழர்களிடம் கிறிஸ்தவ மதத்தின் சிறப்பினை விளக்க முயல்கிறார். அப்போது தமிழர்கள் மறுமொழி கூறிய விதம் மிகுந்த வேதனையைக் கொடுத்தது.⁷ சீகன்பால்குவிற்கு தமிழர் பலர் கடிதங்கள் வாயிலாக கிறித்துவ மதத்தைப் பற்றியும் ஐரோப்பியர்கள் குறித்தும் எழுதினர்.

சீகன்பால்கான “நீங்கள் எங்கள் சாதியைச் சேர்ந்தவராய் இல்லாமலிருப்பது வருத்தமான காரியம். நீங்கள் எங்கள் சாதிக்காரராய் இருந்தீர்களானால் எங்கள் நாட்டு மன்னர்களும் பெரியோர்களும் உங்களை மதித்திருப்பார்கள். கணக்கற்ற சீடர்கள் உங்களைப் பின்பற்றியிருப்பார்கள். ஆனால் நீங்கள் ஐரோப்பிய சாதியைச் சேர்ந்தவர்கள். எங்களுடைய நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் வெறுக்கப்பட்டிருக்கும் கிறித்தவத்தை எங்களுக்கு அறிமுகம் செய்வதையே உங்களுடைய மேலான நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள். ஆனால் எங்கள் மத்தியில் வாழும் (ஐரோப்பியர்) கிறித்தவர்கள் நன்மைகளைச் செய்யாமல் அதிகமான தீமையையே செய்கின்றனர். எனவே நீங்கள் கூறும் ஞானமும், புத்தியும் எங்கள் நாட்டிற்குப் பயன்படாது.” (Hallt Reports. 1716, 1897) என்று கூறியுள்ளனர். மேலும் ஐரோப்பியர்கள் நீதியையும் கற்பையும் அறச்செய்கையையும் அறியாதவர்கள். அவர்கள் உதவிகள் செய்யமாட்டார்கள். உடலைத் தூய்மையாக வைக்காதவர்கள். கோபம், தன்னலம், ஆணவம், உலோபித்தனம், காமம், பகை, பெருந்தீனி, சோம்பல் போன்ற தீய செயல்களின் மொத்த உருவமாக இருக்கின்றனர் என்று தெரிவித்துள்ளனர்.

சீகன்பால்குவிற்குப் பிறகு தமிழகம் வந்த ஐரோப்பியப் பாதிரிமார்களைத் தமிழர்கள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளாத நிலைதான் இருந்தது. இதே காலகட்டத்தில்தான் (1711) பைபிள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. பைபிள் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டாலும் அதனை முழுமையாக மக்கள் வாசிப்பதற்கான நூலாக மாற்ற வேண்டிய தேவை இருந்தது. சரியாக 200 ஆண்டுகள் கழித்து பைபிளுக்கென்று தனியாக வேத அகராதியை (A TAMIL BIBLE DICTIONARY) ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் உருவாக்கியுள்ளார்.

பைபிளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஆதார நூலாக வேத அகராதியைக் கொள்ளலாம். 1911ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட இவ்வகராதி உருவாக்கத்திற்கு A.பெல்பெர்க், H.E. பிலிப்ஸ், ட்ரைகார்ட், H.சொமேரஸ் போன்ற வேதசாஸ்திரிகளின் உதவியோடு ஏ.சி.கிலேற்றன் ஐயர் உருவாக்கியுள்ளார். இவ்வேத அகராதியை உருவாக்குவதற்கு இதற்கு முன்னால் இருந்த வேத அகராதி (H.பவர்), வேத வியாக்கியானங்கள் முதலிய நூல்களை ஆதாரமாகக் கொண்டுள்ளனர். இந்த நூலின் முன்னுரையில் வேத அகராதியை உருவாக்குவதற்கான காரணத்தைக் குறிப்பிடும்போது,

“தமிழில் முழு வேதாகம சொல்லகராதி இல்லாததினால் கதைப் போலும் உதவுமாறு அநேக பதங்கள் இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த வேத அகராதியை வாசிப்போர் இதில் சொல்லியிருக்கும் ஒவ்வொரு நிபந்தத்தின் பொருளை முழுதும் அறிய வேண்டும் என்று விரும்பினால் அந்தந்த நிபந்தத்தில் குறித்த வாக்கியங்களை எல்லாம் வேதத்தில் பார்ப்பது அவசியம். பல பதங்களைப் பற்றிய விசேஷம் அவ்வளவு இல்லாமையால் அவைகளைப் பற்றி அறியக்கூடியதெல்லாம் அடங்கியிருக்கும் ஒரே வாக்கியம் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.” (ஏ.சி. கிலேற்றன், 1911:v)

என்று குறிப்பிடுகின்றார். 1911இல் இந்த அகராதி உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றது. இந்த அகராதி உருவாவதற்கு முன்னால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பைபிள் அனைத்திற்கும் ஒரே அகராதியாக இதனை உருவாக்கியுள்ளார். அதாவது தமிழ் பைபிளில் ஒரே ஆளின் பெயர் இடத்தின் பெயர் வெவ்வேறு வசனங்களில் வித்தியாசமான முறையில் எழுதியுள்ளனர். அதனையெல்லாம் இவ்வகராதியில் கிலேற்றன் ஐயர் முறைப்படுத்துகிறார். அதாவது யெகு – ஏழு, எத்சேர்-ஏசெர், ஏசேர், ஏத்சேர், -எசேர், ஏனாக்கீம்-ஆனாக்கீம்-வாசியா-உசியா என முறையாக மாற்றுகிறார். நிபந்தங்களில் எழுதியிருக்கும் பெரிய எண்கள் அதிகாரங்களையும் அவ்வெண்களுக்கு முன் மேலிருக்கும் சிறு எண்கள் வசனங்களையும் காட்டுகின்றன. (ப.5)

இன்றைக்கு அகராதி உருவாக்கப்பணிகள் தலைச்சொல்பகுதி, அகராதிச்சொல், கட்டிலா வடிவங்கள், கட்டுடை வடிவங்கள், திரிபுகள், ஆக்கச்சொல், தலைச்சொல் இணைப்பு, எழுத்துப்பெயர்ப்பு, இலக்கணக்குறிப்பு, துணைப்பதிவு, ஒப்புருச்சொல் பதிவு, தொடர்பதிவு, பொருள்விளக்கப்பதிவு, பொருள் விளக்கம், இணைச்சொல், மொழிபெயர்ப்பு, இணைச்சொல், எடுத்துக்காட்டு, குறிப்பான்கள், கலைக்களஞ்சிய விளக்கக் குறிப்புகள், குறுக்கு நோக்கீடு, எதிர்மறை, நிறுத்தக்குறிகள், விளக்கப் படங்கள், சொல்மூலம் போன்ற பல்வேறு கோணங்கள் கவனம் பெறுகின்றன. 1911ஆம் ஆண்டு வெளிவந்துள்ள வேத அகராதி மேற்சொன்ன பலவற்றைப் பயன்படுத்தியுள்ளது கவனத்திற்குரியதாகும்.

தலைச்சொல் இணைப்பு

அகராதிகளில் ஒருசொல் மட்டுமே தலைச்சொல்லாகத் தரப்பட்டு அதற்குப் பொருள் விளக்கம் தரப்படும். எனினும் அகராதிகளில் ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட சொற்கள் அல்லது இணைப்புச்சொற்கள மூலம் தலைச்சொற்களாகத் தரப்படுவதுண்டு. இதனை தலைச்சொல் இணைப்பு என்பர். இதனை இவ்வகராதியில் பல இடங்களில் காணமுடிகிறது.

அசபியா
அஙபியா
அஷபியா
அஷாபியா (Hashabiah) (p.6)
அசரியேல்
அசரெயேல் (Azared) (ப.7)

தலைச்சொல் தருவதன் மூலம் பக்க எண்ணிக்கை, பன்மொழிக்கான மாற்று வடிவங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன. 

எழுத்துப்பெயர்ப்பு

ஒருமொழிச் சொல்லைப் பிறமொழி எழுத்துக்களில் எழுதுவது எழுத்துப் பெயர்ப்பாகும். பிற மொழியினரின் பயன்பாட்டிற்காக இது செய்யப்படுகிறது. மேலும் ஒப்புருச் சொற்களை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்குப் பயன்படுகிறது. இதனை வேத அகராதியில் காணமுடிகிறது.

அகசாய் (Ahazai)
அகசியா (Ahaziah) (p.1) 

பொருள் விளக்கப் பகுதி

தலைச்சொல்லிற்குரிய பொருளையும் அதனோடு தொடர்புடைய செய்திகளையும் விளக்கங்களையும் கொண்டிருப்பது பொருள்விளக்கப் பகுதியாகும். தலைச்சொல்லின் பொருளை எளிமையாகவும் விளக்கமாகவும் தருவது ஓர் அகராதித் தொகுப்பாளரின் கடமையாகும். பொருள் உத்திகள் மொழித்தொடர்புடைய உத்திகள் (Linguistic techniques) என்றும் மொழித் தொடர்பிலா உத்திகள் (Extr Linguistic techniques) என்றும் இருவகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன. மொழியின் உட்கூறுகளைச் சார்ந்து அவற்றின் உதவியால் தரப்பெறும் பொருள் விளக்கம் முதல்வகை விளக்கமாகும். குறியீடுகள், நிறுத்தக்குறிகள், படங்கள், படப்பகிர்வு, பத்தி அமைப்பு போன்றன இரண்டாம் வகையினைச் சார்ந்த விளக்கமாகும். (சரளா ரங்கநாதன், 2009:32). பொருள் விளக்கத்தில் அடங்கும் பொருள் வரையறை, இணைச்சொல், எடுத்துக்காட்டு, குறிப்பான்கள், விளக்கக் குறிப்புகள், குறுக்கு நோக்கீடு, நிறுத்தக்குறிகள், விளக்கப்படங்கள் போன்றவற்றை இவ்வேத அகராதி தந்துள்ளது. இவ்வகராதி பல சிறப்புகளைப் பெற்று அமைந்துள்ளது.

அண்ணகன் – Enunch என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் தரும்போது ஆண்மை இல்லாதவன் (ஏசா56³) ‘இயல்பாகவே ஆண்மை இல்லாதவர்களும் அப்படிச் செய்யப்பட்டவர்களுமாகிய இவர்களை அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் ஊழியர்களாக ராஜாக்கள் வைத்தார்கள்.’ இந்த விளக்கத்தில் கவனிக்கவேண்டியது இயல்பாக ஆண்மை திரிந்தவர்களால் சிக்கல் இல்லை என்பதைக்கூறிவிட்டு ஆண்மை கெடும்படி செய்துவிட்டு அவர்களை அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் பணிக்கு வைத்தார்கள் என்று சொல்லும் பதிவிலிருந்து அன்றைய சமூகத்தில் இராஜாக்களின் அதிகார மையத்தைக் காட்டுவதாக உள்ளது. இதே போன்ற பல நிகழ்வுகளை அதிர்வுகளாகப் பல இடங்களில் தந்துள்ளார்.

பல இடங்களில் விவாதங்களை முன்வைக்கிறார். அதிசயமானவர் (Wonderful) என்ற பதத்திற்கு விளக்கம் சொல்லும்போது இப்பதம் ஆலோசனைக்கர்த்தர் என்பதோடு சேர்க்கப்பட வேண்டும். ஆரியர் படையெடுத்து வந்து யூதாவின் ஜனங்களைத் தண்டித்த பிறகு உண்டான அமைதியான காலத்தில் கடவுள் அவர்களை நடத்தும்படி அதிசயமானவைகளைப் பாதிக்க ஒருவரை அனுப்புவார் என்பது ஏசாயாவின் அர்த்தம். யூத சாஸ்திரிகள் அதிசயமானவர் என்பது மோசியாவைக் கருதுகிறதென்றும் கிறிஸ்தவர்கள் இது இயேசுவைக் கருதுகிறதென்றும் சொல்கிறார்கள். (சபாபதி குலேந்திரன், 1967:18) என்று விவாதம் செய்து தீர்வு சொல்கிறார். பல இடங்களில் விரிவாக விளக்கம் தந்து விவாதத்தை பகிர்கின்றார்.

இந்த நூலின் மற்றொரு சிறப்பு என்னவென்றால் அளவை என்ற பகுதியில் நீட்டல் அளவை விபரத்தைக் கொடுத்துள்ளார். விரற்கடை, உள்ளங்கை, சாண், முழம், பழைய ஏற்பாடு, புதிய ஏற்பாட்டில் பாகம், மைல் போன்றவற்றிற்கான அளவைகள் தரப்பட்டுள்ளதைத் தந்துள்ளார். மேலும் மரக்கால், ஒன்றரைக்கலம், எப்பா, குடம், படி, ஓமர், காற்படி, ஆழாக்கு, இடம், படி, கலம், கோரா, ஜல், சேக்கல், கிறாத்தல், தாலந்து போன்ற அளவைகள் குறித்து விளக்கமாகக் கூறியிருப்பது கவனத்திற்குரியதாகும்.

அகராதியில் ஏராளமான விளக்கப்படங்கள் தரப்பட்டுள்ளன. ப.9, 10, 11, 12, 15, 16, 20, 22, 30, 31, 55, 57, 63, 64, 68, 71, 73, 76, 77, 198, 200, 193, 188, 179, 171, 176 இந்தப் படங்கள் கவனிக்கத்தக்கன. ஏனென்றால் பைபிள் சொல்லும் கதைகள், நிகழ்வுகள் தமிழர்களுக்குத் தொடர்பில்லாதது அதனால் விளக்கப்படங்கள்வழி கருத்துக்களை இவ்வகராதி விளக்க முன்வந்துள்ளது சிறப்பு.

வேத அகராதியின் அட்டையில் ஒரு வாசகம் தரப்பட்டுள்ளது.  ‘இதை வாசிப்போர், அதாவது விசேஷமாய் அதிக அளவிலான சிறுகிராமங்களிலும் பட்டிக்காடுகளிலும் வசிக்கும் பிரசங்கிமார் சுவிசேஷகன்மார் உபாத்திமார் முதலியோர் இதிலிருந்து நல்உதவியும் தேர்ச்சியும் அடைவார்கள் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. இந்த வாசகங்கள் உண்மையானவை. பைபிள் தெரியாத ஒருவர் இந்த அகராதியை வாசித்தபின் பைபிளைப் படித்தால் பைபிள் முழுமையாக விளங்கும்.

வேத அகராதி என்பதைத் தாண்டி வேதத்திற்கு விளக்கம் தருவதாக அமைந்துள்ளது. வரலாற்றுச் செய்திகள், காலம் பற்றிய நுட்பமான தகவல்கள், பின் விவரணைக் குறிப்புகள், தொன்மக்கதைகள், அரசியல் செய்திகள், அக்கால மக்களின் வாழ்க்கைமுறை, பழக்க வழக்கங்கள், உணவு, உடை, நாடுகளைப் பற்றிய தகவல்கள், உபதேசங்கள், போதனைகள், அரிய தகவல்கள் எனப் பல நுட்பமான தகவல்களை வைத்துள்ளது. இந்த நூலைப் பற்றி சுருக்கமாகச் சொல்வதானால் அத்தேனே என்ற சொல்லுக்கு விளக்கம் தரும்போது ‘கிரேக்க தேசத்திலுள்ள நகரங்களின் சிரேஷ்டமான இந்நகரம் துறைமுகத்திலிருந்து மூன்று மைல் தூரம் ஒரு சமவெளியிற் கட்டப்பட்டிருந்தது. இதன் மத்தியில் ஒரு மலையிலே கல்விக்குச் சரஸ்வதி போலச் சொல்லப்படும் இத்தேனே தேவிக்கும் இந்த மலைக்கு அடுத்த மார்ஸ் மேடை என்னும் குன்றின்மேல் முருகக்கடவுளைப் போல ‘மார்ஸ்’ என்னும் தேவனுக்கும் கோயில்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருந்தன (ப.20) என்ற மாற்றுமதமான இந்து மதக்கடவுள்கள் பற்றிய குறிப்புகளைத் தரக்கூடிய நுட்பமான நூலாக இதனைப் பார்க்கலாம். வேதத்திற்கு அகராதியாகிய இருக்கக்கூடிய இந்நூல், தமிழ் உயிர் எழுத்துக்களுக்கான அகராதியாக உள்ளது. உயிர்மெய் எழுத்துக்களுக்கு அகராதி வரும் என்று ஆசிரியர் கூறியுள்ளார். அது வந்ததா எனத் தெரியவில்லை. பைபிளைத் தெரிந்துகொள்வதற்கும் புரிந்துகொள்வதற்கும் தேவையான நூல் இவ்வகராதி. இது கவனம் பெறாமல் போனது துரதிர்ஷ்டமானது. 

குறிப்புகள்

1. கி.பி. முதற் சில நூற்றாண்டுகளில் ரோம சாம்ராச்சியத்தில் பலர் கிரேக்க பாஷையைப் பேசியபோதும் அதைப் பேசாதவர்களின் நன்மைக்காக அவர்கள் பாஷைகளில் வேதம் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. சீரியாக் (Syriac), பாஷையில் இரண்டாம் நூற்றாண்டிலும் கொப்திக் (Coptic) பாஷையில் மூன்றாம் நூற்றாண்டிலும் அடுத்த நூற்றாண்டுகளில் கோதிக் (Gohthic) ஆர்மீனியன் (Armenian) பாஷைகளிலும் திருப்புதல்கள் எழுந்தன (சபாபதி குலேந்திரன், ப.7)
2. 1545-1563இல் ரோமான் சபையின் மகாசங்கங்கள் திரெந்து (Trent) நகரில் கூடி கிறிஸ்தவர்கள் வேறு திருப்புதல்களை உபயோகிக்கக்கூடாதெனக் கட்டளையிட்டது (சபாபதி குலேந்திரன், ப.9)
3. வேத நூல்கள் உன்னத விஷயங்களைப் பாராட்டும். இவைகள் சொல்வனவெல்லாம் அவ்வச் சமயத்தவர்களுக்கு முக்கியமானவை. இவைகளின் வசனங்கள், சொற்கள் மாத்திரமன்றி உருபுகள், இடைச்சொற்கள், முதலியனவும் முக்கியமானவை. ஆகவே, வேத நூல்களை மொழிபெயர்ப்பவருடைய சுயாதீனம் மிகவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகும். (ப.14
4. சபாபதி குலேந்திரன், 1967, பைபிள் மொழிபெயர்ப்பு வரலாறு, ப.23
5. சீகன்பால்க் கற்றோரை இடையிடையே சந்தித்தாலும் இவருடைய நடவடிக்கைகளையெல்லாம் பாமரரோடுதான் இருந்தன. இவர்கள் பழைய தமிழ் இலக்கியங்களையும் பண்பாட்டையும் அறிந்தவர்களல்லர். இவர்கள் மத்தியிலே அவர் வசித்து வந்தார். இப்படிப்பட்டவர்களே அவருடைய சபையார்; இவர்களையே தமது மனத்தில் வைத்து தமது திருப்புதலைச் செய்தார். சீகன்பால்கு 1. கொரி, 3:2 நீங்கள் இன்னும் மாம்சத்தாராயிருக்கிறீர்கள் எனத் திருப்பியிருந்தார். அதை உடலாசையில் தாழ்ந்த உணர்வினர்களாயிருக்கிறீர்கள்’ எனத் திருப்பியிருக்க வேண்டுமென்றார் முனிவர்.” (சபாபதி குலேந்திரன், ப.51)
6. பொடேனியல் ஜெயராஸ், 2017 தமிழ் கிறித்தவ அறம் சீகன்பால்கு எழுதிய தன்மவழி, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்.
7. ஐரோப்பியர் அனுதினமும் செய்யும் அக்கிரமங்களை நாங்கள் எங்கள் சொந்தக் கண்களால் பார்க்கின்றோம். அவை எங்களுக்கே அருவருப்பாய் இருக்குமானால் கடவுளுக்கு அவை எவ்வளவு அதிகமாக அருவருப்பாய் இருக்கும் என்பதை யோசிக்க எங்களால் இயலவில்லை என்றார்கள்.” Halle Reports, (i.e., Der Konig, missionaries Ours Ost Indien eingesandter Ausfuhrlicher Berichten, Vol.I, halle, I – Verlegung des waysen – Hausen – p.544
8. Halle Reports, 1716. p.897
9. ஏ.சி.கிலேற்றன், 1911 வேத அகராதி, The Christian Literature Society for India, madras, Colombo and London.
10. சரளா ரங்கநாதன், தமிழ் அகராதிகளின் வளர்ச்சிப் போக்கும் அமைப்பு வேறுபாடும், ஸ்ரீ முருகன் பிரிண்டர்ஸ், சென்னை.

*****

கட்டுரையாசிரியர் – இணைப்பேராசிரியர்
இந்திய மொழிகள் மற்றும் ஒப்பிலக்கியப் பள்ளி
தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம்,  தஞ்சாவூர்.

-முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்

இந்திய வரலாறு என்பதே கட்டமைக்கப்பட்டதாகும். திட்டமிட்டே இங்கே வரலாறு தொகுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒருநாட்டின் மேலாண்மை, சமூக அமைப்பு, பண்பாடு, பொருளியல் சார்ந்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பாக உள்ள வரலாறு ஒருபக்கச் சார்பு அடையாங்களைத் தாங்கியே நிற்கின்றது. இந்திய வரலாறு என்பது வட இந்திய வரலாற்றையும் தமிழக வரலாறு என்பது உயர்நிலையில் இருப்போரின் வரலாற்றையும் மட்டுமே பேசுவதாகக் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றை நூற்றாண்டு வாரியாக எழுதிய மு. அருணாசலம் பிள்ளை, சமண நூல்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது ‘குண்டலகேசி, நீலகேசி கதைகளும் பின்னால் வந்த யசோதர காவியக் கதைகளும் கதைகள் என்ற அளவில் மட்டரகமான கதைகள். குண்டலகேசி ஒரு பெரிய பிசாசாவாள் என்று கூறியுள்ளார். தமிழில் மறுக்கமுடியாத ஆய்வாளராக இருக்கக்கூடிய மு.அருணாசலம். பிறமத நூல்களை (சமண, பௌத்த) இழிவாகக் கூறியதனை நாம் எவ்வாறு ஒப்புக்கொள்வது.

இதே போன்ற பல சிக்கல்கள் தமிழ் இலக்கிய வரலாறு முழுவதும் காணப்படுகிறது. குறிப்பாகச் சைவம், வைணவம், கிறித்துவம் சார்ந்த நூல்களைப் பேசிய அளவு இசுலாம் இலக்கியங்களைப் பற்றிப் பேசுவதை இலக்கிய வரலாற்று நூல்கள் தவிர்த்திருக்கின்றன. குறிப்பாக இசுலாம் மதத்தைச் சார்ந்த புலவர்கள் இந்து மத விடயங்கள் குறித்துப் பாடிய நூல்களைப் புறந்தள்ளியுள்ளார். தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றைக் கட்டமைத்தவர்களால் திட்டமிட்டே இது நிகழ்ந்திருக்கிறது.

இந்திய மண்ணில் இசுலாம் குறித்த புரிதல்கள் மிகக் குறைவே. எந்தவொரு மதமும் தனிமனிதரால் உருவாக்கப்படவில்லை. திடீரென்று தோன்றிவிடுவதுமில்லை. சமூகச் சிந்தனையின் ஒட்டுமொத்த விளைபொருளாகவே மதங்கள் தோன்றியுள்ளன. இசுலாமும் அப்படியாகவே தோற்றம்பெற்றது. அராபிய தேசமெங்கும் மக்கள் தாராளச் சிந்தனை கொண்டிருந்தனர். பழமையான மதத்தை நம்பியிருந்த அவர்கள் புதிய விடியலுக்காகக் காத்திருந்தனர். முகமது நபி (ஸல்) புதிய மதத்தைத் தோற்றுவிப்பதற்கு முன்பே அராபியர்கள் இசுலாம் சாராம்சம் அரபு மக்களின் ஆன்மீக உணர்வுகளில் கலந்திருந்தது.

“சமூகச் சிதைவு ஆன்மீக அவநம்பிக்கை ஆகியவற்றின் கடுமையான இருளில் அவதிப்பட்டு வந்த மக்களுக்கு, அராபிய இறைத்தூதரின் நற்செய்தியானது நம்பிக்கை தரும் ஒரு விளக்காகக் காட்சியளித்தது. இம்மை, மறுமை குறித்து புதிய மதம் கூறிவந்த கருத்துக்கள் சாமான்ய மக்களின் சிந்தனையைக் கவர்ந்தன. இம்மண்ணுலக வாழ்க்கைக்கான போராட்டத்தில் தோல்வியுற்று எந்தப் பிடிப்புமின்றி கடவுளின் இருப்பு என்ற மூடநம்பிக்கையில் தங்களை ஈடுபடுத்தியிருந்த விரக்தி கொண்ட மக்களின் ஆன்மாக்களை இசுலாத்தின் வெற்றி முரசொலி விழிப்படையச் செய்தது.” (எம்.என்.ராய், 1999:40) 

விரக்தியின் விளிம்பிலிருந்த மக்களின் முன்னால் இசுலாம் புதிய நம்பிக்கைக்கான பாதையைத் திறந்து காட்டியது. கடுந்துறவறம் என்ற நிலையைக் கடந்த இசுலாம் சிந்தனை மக்களுக்கு புதிய வெளிச்சத்தைத் தந்தது.

“கி.பி.ஏழாம் நூற்றாண்டில் அரேபியாவிலேயே ஒரு புது வித ஞான ஒளி தோன்றியது. மறம் போக்கி அறம் புகுத்த முகமது நபிகள் (ஸல்) தோன்றினார். அவரின் அன்பாலும் திருநெறியாலும் அரேபியர்கள் ஈர்க்கப்பட்டனர். புத்துணர்ச்சி பெற்றார்கள். (அப்துல் ரஹீம்:1957:13).”

இசுலாம் மதம் மக்களின் மனங்களில் நிரம்பியது. வாழ்க்கையைக் காட்டிய மதத்தை மக்கள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டனர். கி.பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டளவில் எகிப்தில் வாழ்ந்து வந்த சில அரேபியக் குடும்பங்கள் ஹஜ்ஜாஜ் இப்னு யூசுபின் கொடுங்கோல் ஆட்சிக்கு அஞ்சிக் கடல்வழியாகப் பாண்டிய நாட்டிற்கு வந்தனர். தமிழ்நாட்டிற்கு 1923ஆம் ஆண்டு சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்ட திமிஷ்கைச் சேர்ந்த அபுல்பிதா இசுலாமியர்களும் தமிழர்களும் ஒற்றுமையோடு வாழ்வதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“கி.பி.13ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் எகிப்தை ஆண்டுவந்த கொடுங்கோல் மன்னன் முகம்மது இப்னு கலாவூனின் கொடுமை தாங்க முடியாமல் சில அரேபியக் குடும்பங்கள் வைசயித் ஜமாலுத்தின் அவர்களின் தலைமையில் காயல்பட்டினத்தில் வந்து குடியேறினர்.” (அப்துல் ரஹீம்:1957)

தமிழகத்தில் வாழத் தொடங்கிய இசுலாமியர்கள் அமைச்சர்களாக, போர்வீரர்களாக, நகரப் பாதுகாப்பாளர்களாக, பொற்காசு செய்து தருவோராக, வணிகர்களாக விளங்கினர். மக்கள் இவர்களை மரக்காயர், லெப்பை, இராவுத்தர், சாகிபு என்ற பல பெயர்களால் அழைத்தனர். இசுலாமியர்களை மன்னர்கள் ஏற்றுக்கொண்டதால் மக்களும் அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டனர். இசுலாம் மதம் இந்து மதத்தை அழிக்க வந்த மதமாக இந்துக்கள் கருதவில்லை. அதனால் சாமானியர்களான இந்துக்களுக்குள்ளும் இசுலாமியர்களுக்குள்ளும் நல்ல உறவு ஏற்பட்டது. இதைத்தாண்டிய இரு சமூகத்திற்குமிடையிலான வணிக உறவென்பது முக்கியமானது. இயற்கையாகவே வணிக நோக்குடைய இசுலாமியர்கள் இந்துக்களோடு கலக்கும்போது புதிய வெளிகள் வணிகத்தில் உருவாக்கப்படுகிறது. இடைவெளியை இருசமூகமும் அனுமதிக்காததால் புரிந்துணர்வு என்பது முக்கிய இடம்பெறுகிறது.

“அரேபியாவின் குதிரைகளைத் தமிழ் மன்னர்கள் பெரிதும் விரும்பினர். தமிழகத்திற்கு அரபு நாடுகளிலிருந்து குதிரைகள் கொண்டு வரப்பட்டன. இந்தக் குதிரை வணிகம் இருநாடுகளிடையே பெரும் நட்புறவை ஏற்படுத்தியது. இந்த உறவு தமிழகத்திற்கு அரபு வணிகர் வந்து தங்கும் வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது. அரேபியக் குதிரைகளைப் பராமரிக்கவும் உணவு கொடுத்துப் பேணி வளர்க்கவும் பயிற்சி பெற்றோர் அந்நாளில் தமிழகத்தில் அரிதாகவே இருந்தனர். எனவே இந்தப் பணிகளைச் செய்ய அரபு நாடுகளிலிருந்தும் ஆட்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். இவர்களில் பலர் இங்கேயே தங்கியிருந்து தமிழ் மக்களோடு ஒன்றிணைந்து மண உறவு கொண்டு வாழ்ந்து வரலாயினர்.” (எஸ்.ஏ.முகம்மது இபுராகிம் 2009:41)

இந்துக்களோடு வாழ்ந்து வரக்கூடிய இசுலாமியர்களைத் தமிழ்ப் புலவர்கள் செய்த படைப்புக்களோடு இசுலாமியர்கள் செய்த படைப்புக்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் முயற்சி இங்கே பெரிதாக மேற்கொள்ளப்படவில்லை. இசுலாமியப் புலவர்கள் இசுலாம் மார்க்கம் குறித்து மட்டுமே பாடியுள்ளனர் என்ற மைய நீரோட்டத்திலிருந்து விலகிப்பார்த்தால் இசுலாம் புலவர்கள் இந்து மதம் குறித்துப் பாடியுள்ளனர். இந்துக்களுக்கும் இசுலாமியர்களுக்கும் இடையே சமூக உறவு மட்டுமல்லாது இலக்கிய உறவு மேம்பட்டிருந்தது. இந்துப் புலவர்கள் இசுலாம் மதத்தை உயர்வாகப் பேசுவதும் இசுலாம் புலவர்கள் இந்துப் பண்பாட்டை உயர்வாகப் பேசுவதும் இலக்கியரீதியாகத் தமிழில் நடைபெற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆனால் இது குறித்து ஆவணப்படுத்தல் மிகக் குறைவாக நடைபெற்றுள்ளது.

“1868இல் பீர்காதர் ஒலி ராவுத்தர் திருவாசகத்தைப் பதிப்பிக்கின்றார். 1835ஆம் ஆண்டிலிருந்தே சுமார் ஆறு ஏழு பதிப்புக்கள் ராவுத்தர் பதிப்பிற்கு முன்னரே வெளிவந்திருக்கின்றன. ஆனால் திருவாசகத்தின் தொடக்கமாக உள்ள சிவபுராணம் என்ற பகுதி முன் பதிப்புக்களில் எல்லாம் சிவபுராணத்து அகவல் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது. அப்படி அதனை அகவல் என்று குறிப்பிடுவது தமிழ் இலக்கண மரபின்படி பிழையானது என்பதையும் உண்மையில் அது கலிவெண்பா என்பதை யாப்பருங்கலம், தொல்காப்பியம் நூற்பாக்களின் வழியாக நிரூபித்து அந்தச் செய்யுள் வெண்தளையால் அமைந்த கலிவெண்பா என்று சரியாகக் குறிப்பிடுகின்றார். பின்னர் இன்று வரை வந்த பதிப்புக்கள் அனைத்தும் ராவுத்தர் பதிப்பை அடியொற்றி அமைந்துள்ளன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.” (பொ.வேல்சாமி, 2014:30).

இத்தகைய சிறப்புக்கள் நிறைந்த பலரைப் பற்றிய பதிவுகள் இதுவரை வெளிவந்துள்ள தமிழ் இலக்கிய வரலாறுகளிலும் இசுலாம் இலக்கிய வரலாறுகளிலும் பதிவாகவில்லை. அவ்வாறு புறக்கணிப்புக்கு உள்ளானவர்களின் சாந்தாதி அசுவகம் (மகாபாரதம்) மகாபாரத அம்மானை பாடிய சையது முகம்மது அண்ணாவியார், பாம்பன் பாலசுப்ரமணிய சுவாமிமீது கும்பாபிஷேக வழிநடைச்சிந்து பாடிய அப்துல்காதிறு ராவுத்தர் போன்றோர் முக்கியமானோர். இவர்கள் பிறப்பால் இசுலாம் மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தாலும் சமூக நல்லிணக்கத்தைக் கொண்டவர்கள். மானுட சமூகத்தின் மீதான சமத்துவத்தையும் மதிப்பையும் கொண்டவர்கள். அதனால் மதங்கள் அனைத்தும் சமமே என்ற கொள்கையோடு இவர்கள் வாழ முடிந்தது.

18 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த செய்யிது முகமது அண்ணாவியார் பாண்டி நாட்டினர். பிறருக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்து அதன்வழி மொழியையும் சமயத்தையும் வளர்க்கும் அண்ணாவியார் எனும் குடும்பத்தினர். அண்ணாவி என்பது கிராமத்து ஆசிரியர்களைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். கவி பாடுவதிலும் பெருங்காப்பியங்கள் செய்வதிலும் இனிமையைக் கண்டவராதலால் இவரை மக்கள் அமிர்தகவி என அழைத்தனர். சமயப் பொறை கொண்ட இவர் தமிழ்ப்புராணங்கள் வடமொழிப் புராணங்கள் சிலவற்றைக் காவியமாக்கினார். இவர்தம் கவிதை முருகனைக் காட்டிய வரலாறு கொண்டது. யமகம், திரிபு, அந்தாதி, மாலைமாற்று முதலான அரிய பாடல்களை விரைந்து பாடும் ஆற்றல் கொண்டவர். நாகூரில் சில காலம் கல்வி கற்பித்தார். பிற்காலத்தில் ஜவ்வாது புலவர் என்று பாராட்டப் பெற்ற பீர்ஜவ்வாது இவரிடம் கல்வி கற்றவர்.

சையிது முகம்மது அண்ணாவியார் நாகூரில் இருந்தபோது ஷைரு வஹாபுதீன் என்ற ஆன்மீகப் பெரியோரின் நட்பு கிடைத்தது. அவரால் தீட்சை பெற்றார் அண்ணாவியார். பின்னர் ஐயம்பேட்டையில் உள்ள பள்ளியில் ஆசிரியராக இருந்தார். அதிரையில் திண்ணைப் பள்ளியில் கதிர்வேலு உபாத்தியாயர் தம்மிடம் இருந்த மந்திரக் கலையைக் காட்டி மக்களை அச்சுறுத்தி வாழ்ந்து வந்தார். அச்சம் கொண்ட மக்கள் கதிர்வேலு உபாத்தியாயரை அடக்க மாந்திரீகக் கலையில் வல்லவரான அண்ணாவியாரை லெப்பைத் தம்பிமரக்காயர் என்னும் பெருவள்ளல் ஒத்துழைப்போடு அழைத்து வந்தனர். அண்ணாவியார் அதிரைக்கு வந்தவுடன் மக்கள் அச்சமின்றி நடமாடினர். இதனைக் கண்ட கதிர்வேலு உபாத்தியாயர் நட்போடு பழகுவதுபோல் அண்ணாவியாரிடம் நடித்தார். ஒருமுறை காவடி எடுக்கப் பழனிக்குச் செல்கிறேன் என்று உபாத்தியாயர் கூற முருகனைக் காணப் பழனி ஏன் செல்ல வேண்டும் இங்கேயே முருகன் வருவான் எனக் கூறுகிறார் அண்ணாவியார்.

“நாளும் இடமும் குறிக்கப்பட்டன. செழியன் குளத்தருகே பந்தல் போடப்பட்டது. மக்கள் வெள்ளம் கரைகட்டி நின்றது. அண்ணாவியாரும் உபாத்தியாயரும் எதிரும் புதிருமாய் அமர்ந்தனர். சையிது முகம்மது அண்ணாவியார் முன்னரே தாம் பாடி வைத்திருந்த ஏட்டை எடுத்தார். கதிர்வேலு கையில் கொடுத்தார். ‘ஏட்டிலிருக்கும் மந்திரக் கவிகளை உரக்கப்படியும் உமது வேதம் காட்சி நல்கும் என்றார். கதிர்வேலு படித்தார். பதினான்கு கவிதைகள் (சுப்பிரமணியர் பிரசன்ன பதிகம்) வரை உரக்கப் படித்தார். என்ன விந்தை! கதிர்வேலு தம் கந்தவேளைக் கண்ணாரக் கண்டு கொண்டார். அண்ணாவியாரின் ஆற்றலை அறிந்துகொண்டார். அண்ணாவியார் இவ்விடத்தில் காட்டியது ‘தொலை உணர்தல்’ (டெலிபதி) எனும் தொலைக்காட்சியாகும்.” (தா.கோ.பரமசிவம், 2004:சு)

அண்ணாவியார் பத்துப்புராணங்களை இயற்றியுள்ளார். நூர்நாமா, அலிநாமா, சாந்தாதி அசுவமகம், பாரத அம்மானை போன்றவை குறிப்பிடத்தக்கவை. சையது முகம்மது அண்ணாவியார் சுப்பிரமண்யரை வரவழைத்த செய்யுட்கள் அடங்கிய சிறுநூல் ‘சுப்பிரமணியர் பிரசன்னப் பதிகம்’ என்ற பெயருடன் மூன்று பதிப்புகள் வெளிவந்துள்ளன. அதற்குப் பல இந்தத் தலைவர்களே சாற்றுக்கவிகள் பாடியுள்ளனர். மேலும் அண்ணாவியார் பாடிய மகாபாரத அம்மானையின் பதிப்புகளால் அஷ்டாவதானம் இராமசாமிப்பிள்ளை அப்பதிகம் பத்தாவது செய்யுள் பாடிய தருணம் அங்ஙனம் சூழ்ந்த சர்வவீரர்களும் மயிர்க்கூச்சலிட்டு நின்றனர். இது ஒரு நிகழ்வே போதும். இந்து சமயத்தின் மீதான அண்ணாவியார் கொண்டிருந்த பற்றுதலைச் சொல்வதற்கு. அண்ணாவியார் அலிநாமா நூலை அரங்கேற்றியபோது லெப்பை தம்பி மரக்காயர் அவருக்குச் சரியாசனம் வழங்கிக் கனகமாரி பொழிந்தார் என்பது வரலாறாகும்.

மகாபாரதத்தின் ஒரு சிறிய பருவத்தை 4100 பாடல்களில் பாடிய இப்புலவர் பாரதக்கதை முழுவதையும் பாடியிருந்தால் அது ஒரு லட்சம் கவிதைகளையும் தாண்டியிருக்கும் அதிராம்பட்டினத்தில் பள்ளிவாசலின் அருகே அவரது உடல் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அண்ணாவியாரின் மகனார் சையிது மீராலெப்பை தந்தை இறந்தபிறகு அவரது மீது சமரகவி பாடினார். ஜீவரத்னகவி என்ற சிறப்புப் பெயருடன் விளங்கினார். மனை அலங்காரம், மதீனக்கலம்பகம், வாள்விருத்தம், பரிவிருத்தம், யானை விருத்தம் போன்றவை பாடியுள்ளார்.

அண்ணாவியார் எடுத்தாண்ட உவமைகளும் உருவகங்களும் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் அமைந்துள்ளது. சீவகசிந்தாமணி, பெரியபுராணம், கம்பராமாயணம் போன்ற காப்பியங்களில் காணப்பெறும் இலக்கிய மரபுகளை முற்றிலும் அடியொற்றிய கவிகளைப் பாடியுள்ளார்.

“காவெலாம் மலரின் கூட்டம் கனியெலாம் தேனின் கூட்டம்
பூவெல்லாம் மிஞிறின் கூட்டம் பொருப்பியக் கோட்டின் கூட்டம்
மாவெலாம் குயிலின் கூட்டம் வரம்பெலாம் வாழைக்கூட்டம்
நாவெலாம் பாவின் கூட்டம் நாடெலாம் செல்வக் கூட்டம்”

என்று குருநாட்டின் வளத்தைக் காட்டுமிடத்துக் கம்பன் அயோத்தி வளத்தை காட்டுவதைப் போல் காட்டியுள்ளார். அண்ணாவியாரின் சமயப்பொறை வியப்புக்கும் பாராட்டுக்கும் உரிய நிலையில் காணப்படுகிறது.

எடுத்துக்கொண்ட கதை பாரதக்கதை. பாரதக்கதையின் மூலவேர் கண்ணன் எனவே கண்ணனை அவர் வாழ்த்திப்பாடுகின்ற பாடல்கள் ஆழ்வார் ஒருவர் பாடும் உருக்கத்துக்கு இணையானவை எனில் அது மிகையாகாது.

“கருதரிய பெரும்சலதிச் சலசவனப்
புதுமை சொல்லக் கடவர் யாரோ?
அரவில் நடித்ததும் மருது சகடை உதைத்
ததும் சிலைபெண் ஆக்கி கங்கை
விரவ அரன் முடிதரிக்க உதவுபதத்
தின்பெருமை வினாவப் பொன்னின்
நிருதனைச் சென்று அருமறையை வெளிக்கொணர்ந்த
பெரும் பொருளை நேசிப்போமே”                   (சாந்தாதி. சயிந்தவ.1)

இப்பாடலில் திருமாலின் அவதாரங்கள் அடுக்கப்பெற்று வாழ்த்தப்பெறுகின்றன. நிரல் நிரையில் அவதாரங்கள் பின்னிலிருந்து முன்னர்க் கூறப்பட்டுள்ளன.

அண்ணாவியாரின் சாந்தாதி அசுவமகம் கவனம் பெறாமல் போனது போலவே M.K.M. அப்துல் காதிறு ராவுத்தர் அவர்கள் இயற்றிய பாம்பன் பாலசுப்பிரமணியசுவாமி கோவில் கும்பாபிஷேக வழிநடைச்சிந்து நூலும் கவனம் பெறாமல் போனது வரலாற்றுப்பிழையாகும். இந்நூல் மதுரை ஸ்ரீ மீனாம்பிகை பிரசில் பதிக்கப்பெற்று 1904ஆம் ஆண்டு வெளிவந்துள்ளது. இச்சிந்து நூல் 30 கண்ணிகள் கொண்டது. இந்நூலில்,

“இது சிவகங்கை வக்கீலும், இந்திரகுல ராஜவம்ச அகம்படியார் டிஸ்டிரிக் ட்டுசலைப் பிரஸிடெண்டும் தமிழபிமானியும், சீமானும், சிவநேசச் செல்வரும் ஆகிய மகா – ஸ்ரீ எஸ். சீனமுருகுபிள்ளையவர்கள் நடாத்தும் பாம்பன் பாலசுப்பிரமணியர் கோவில் கும்பாபிஷேக தரிசனைக்குச் செல்வார் பலருள் ஒரு தலைவன் தனது ஆருயிர்க்காதலிக்கு அச்சிவகங்கையிலிருந்து பாம்பன் நகர் வரையுமுள்ள மார்க்க விஷேடங்களையும் பாலசுப்பிரமணியசுவாமி கோவில் கும்பாபிஷகப் பெருமை பலவற்றையும் எடுத்துக் கூறுந்தன்மையில் விளங்கி நிற்பது.” (M.K.M. அப்துல்காதிறு ராவுத்தர், 1904:முகவுரை). 

என்று முகவுரையில் கூறியுள்ளார். காப்புச் செய்யுளில் முருகனுக்கும் சரஸ்வதிக்கும் துதி பாடியுள்ளார். தன் காதலிக்கு வழி காண்பித்துச் செல்லும் கவிகள் இன்பச் சுவைகளைத் தரக்கூடியவை.

“தாலுகாக் கச்சேரி யீதே அது
தானேதெப் பக்குளம் மாதே அருள்
தங்கும் கௌரி விநாயகர் கோவில் ரா
ஜாக்கள் அரண்மனை பாராய் இனித்
தான்கடை வீதியும் நேராய் இதில்
தக்கவியாபாரம் சீராய் செயும்
சாமர்த்தியத்தைநீ தேராய் விலை
தந்தாலெது வுந்தாமத
மின்றாயுட னின்றீகுவர்
சற்புத்தியில் வெர்மிஞ்சுவர்
ஒப்பற்றவ ணிகதந்திரர்
சரசத்திலி தம்பற்பல
சொலிமிக்கத னம்பெற்றவர்
தருமத்திலும் நினைவுற்றவர்
இனிமற்றுள தெதிர்நிற்பது” (பத்மினி)

என இவ்வாறு வழியைக் காட்டிக்கொண்டு செல்லும்போதே முருகனின் பெருமைகளை விரிவாகப் பேசியுள்ளார். இந்நூலை இசுலாமியப் புலவர் ஒருவர் பாடுவதாக நாம் நினைக்க முடியாது. அருணகிரியார் பாடுவதைப் போலப் பாடியுள்ளார்.

அண்ணாவியாரின் சாந்தாதி அசுவமகம் M.K.M, அப்துல்காதிறு ராவுத்தரின் பாலசுப்பிரமணியசுவாமி கோவில் கும்பாபிஷேக வழிநடைச்சிந்து இரண்டு நூல்களும் பதிப்பு நெறிப்படி பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. செய்யுள் முதற்குறிப்பு அகராதி, நூலைப் புரிந்து கொள்வதற்கான முன்னுரை, ஏடு கிடைத்த முறை போன்றவை தரப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இரண்டு நூல்களிலும் உரை இல்லை. தமிழில் நல்லிணக்கண  நூல்களாக உள்ள இந்நூல்கள் உரையுடன் வெளிவரவேண்டும். சமயப்பொறையை அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கொண்டுசெல்ல இந்நூல்களின் வழியை நாடலாம்.

உசாத்துணை நூல்கள் 

1. கோவிந்தசாமி (தமிழாக்கம்) எம்.என்.ராய் 1999இ இசுலாமின் வரலாற்றுப் பாத்திரம், விடியல் பதிப்பகம்.
2. அப்துல் ரஹீம் 195இ முஸ்லீம் தமிழ்ப் புலவர்கள், யுனிவர்ஸல் பப்ளிஷர்ஸ் சென்னை
3. எஸ்.ஏ. முகம்மது இபுறாகிம் 2009 கடையநல்லூர் முஸ்லிம்கள் வரலாறு, சிராஜும் முனீர் நற்பணி மன்றம் கடையநல்லூர்.
4. பொ.வேல்சாமி 2014 வரலாறு என்பது கற்பிதம், முகம் வெளியீடு, கோவை – 5.
5. எம்.கே. எம். அப்துல்காதிறு ராவுத்தர் 1904 பாம்பன் பாலசுப்பிரமணியசுவாமி கோவில் கும்பாபிஷேக வழிநடைச்சிந்து, மீனாம்பிகை பிரஸ் மதுரை.

*****

கட்டுரையாளர்,
இணைப்பேராசிரியர்,
இந்தியமொழிகள் மற்றும் ஒப்பிலக்கியப்பள்ளி,
தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்