இலக்கியம்கவிதைகள்பத்திகள்

காதல் நாற்பது – 34

jay

உன்னை நாடும் என்னிதயம்

மூலம் : எலிஸபெத் பிரௌனிங்
தமிழாக்கம் : சி. ஜெயபாரதன், கனடா

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

அதே குழந்தை உளத்துடன் பதில் உனக்கு

அளிப்பதாய்ச் சொன்னேன்,

பிறரைப் போல் நீயும் என்

பேர் சொல்லி அழைப்பதால் !

வீணான வாக்குறுதி அது !

அதுவே தான் !

வாழ்க்கைச் சூழ்நிலையால் கொந்தளித்துக்

குழப்பம் அடைவதா ?

முன்பு நீ என்னைக்

காண வரும் போது பதறி

நானோடி வந்ததும்

புன்சிரிப்போடு

பூக்களை உடனே நழுவ விட்டதும்,

விளையாட்டில்

கலந்திடாமல் சட்டென விட்டு

விலகியதும்

உனக்குச் சொன்னேன் !

பின்பு நாடக முடிவில் தணிந்து போய்

என் போக்கிலே போனேன் !

இப்போது நான்

அப்படிப் பதில் கூற நேர்ந்தால்

மரண எண்ணத்தை அறவே

துறப்பேன் !

தனிமைத் தவிப்பி லிருந்து

நான் விடுபடுவேன் !

ஆயினும் இன்னும்

உன்னைத்தான் நாடிச் செல்லும்

என்னிதயம் !

ஏனெனச் சிந்திப்பாய் !

நல்வினை ஒன்று மட்டுமின்றி எனது

எல்லா

நல்வினை களையும் எண்ணிப்பார் !

உன் கை ஆசி வழங்கட்டும்

என் உன்னத பணிக்கு !

குருதி போல் எந்தக்

குழந்தை காலும் விரையாமல்

உலவ விடு !

************

Poem -34

Sonnets from the Portuguese

By: Elizabeth Browning

With the same heart, I said, I’ll answer thee

As those, when thou shalt call me by my name–

Lo, the vain promise! is the same, the same,

Perplexed and ruffled by life’s strategy?

When called before, I told how hastily

I dropped my flowers or brake off from a game,

To run and answer with the smile that came

At play last moment, and went on with me

Through my obedience. When I answer now,

I drop a grave thought, break from solitude;

Yet still my heart goes to thee–ponder how–

Not as to a single good, but all my good–

Lay thy hand on it, best one, and allow

That no child’s foot could run fast as this blood.

**********

Print Friendly, PDF & Email
Download PDF
Share

உங்கள் கருத்துகளைத் தெரிவிக்க